Masterful Magazine - Recenzje

Malfeitor - " Incubus " 2cd 2009 (Włochy) / wydane przez: Agonia Records

Może nie jest to album, który spowoduje, że Malfeitor zacznie się stawiać religijne ołtarzyki, a młodzież będzie ściągać z netu ich kolejny album zanim jeszcze muzycy zdążą wytrzeźwieć po sesji nagraniowej, ale z całą pewnością jest to płyta, która cementuje, chyba nie tylko moje przekonanie, że na południu Europy - zwłaszcza w takich krajach jak Francja czy Włochy, dzieją się rzeczy równie (a niejednokrotnie nawet znacznie bardziej) istotne dla sceny black metalowej co na terenach skandynawskich, których dominacja w tym temacie była dotąd bezdyskusyjna. Co bardziej zorientowani kojarzą zresztą, że za Malfeitor stoi m.in. nie kto inny a właśnie Malfeitor Fabban oraz (tu jednak skopiuję z Metal Archives) Hell-I0-Kabbalus - obaj znani najbardziej z Aborym. "Incubus" nie przynosi wprawdzie tak rewolucyjnych dla black metalu treści jak industrialne krążki Aborym, bo tutaj Włosi opierają się jednak głównie na szeroko rozumianych wzorcach skandynawskich - gdzieś tak od wczesnego Immortal, poprzez Gorgoroth, aż po Carpathian Forest, Dark Funeral, Marduk itp., ale odgrywają je tutaj za to z naprawdę destrukcyjnym ładunkiem zjadliwej furii, bardzo fachowo skumulowanej w całej palecie temp - od zintensyfikowanych blastami huraganów, przez pochody kołujące złowrogo niczym jastrząb przed morderczym atakiem, aż po ciężki, epicki majestat. Do tego dołóżcie jeszcze podwójne charkotliwe wokale - jeden skrzekliwy, drugi niższy, bardziej ryczący, a w jednym z kawałków pojawiają się także i czyste, prawie Quorthonowe zaśpiewy. Jak już wspomniałem - nie jest to żadne odkrywanie Ameryki, ale odpowiednio wyważone akcenty, agresja dawkowana w doskonale rozłożnych punktach kulminacyjnych i ponuro pętające się melodie gitar decydują o tym, że zawartość "Incubus" jest kurewsko chwytliwa, pobudzająca i nie pozwala słuchaczowi odpłynąć w niebyt znudzenia.
http://www.malfeitor.net; www.myspace.com/malfeitor666; www.agoniarecords.com

autor: Olo / 8

Throneum - " Deathcult Conspiracy " 5cd 2009 (Polska) / wydane przez: Pagan Records

Praktycznie każdy utwór z "Deathcult Conspiracy” to potencjalny radiowy hit. Krótkie, zwarte, aranżacyjnie przejrzyste kompozycje, na które składają się motoryczne, dziarsko zagrane riffy. Komercyjny potencjał wypacza tylko jeden, ale za to istotny element. Muzyka Throneum cuchnie i z miejsca pryska czar, kuleją wiosenne szlagiery. Wiosna jak najbardziej w pełni, bo witalnie jest i energicznie, tyle, że woń kwiatów przygasza swąd zakopanego pod murawą truposza. Death metal jaki tłucze Throneum nie ma wiele wspólnego z technologicznym czary mary oraz instrumentalną finezją. Zdecydowanie więcej punktów stycznych łączy muzykę duetu z gatunkową tradycją i punkowym nieokrzesaniem. Brud, smród i zgrabnie skrojone utwory zakorzenione kilka stóp pod ziemią. Pozostaje chwycić szpadel i na nowo zbezcześcić trawnik. Wszelkie syntetyczne pachnidła pozostają w szafie.
http://www.geocities.com/throneum; www.paganrecords.com.pl

autor: Robert Jurkiewicz / 8,5

Furia - " Grudzień za grudniem " 2cd 2009 (Polska) / wydane przez: Pagan Records

Nadciąga zima stulecia, za nią kolejna, na pewno nie lżejsza. Zima za zimą i nic pomiędzy. W mroźny, ciemny, wietrzny wieczór człowieka może rozgrzać jedynie ognista gorzała, namiętna kobieta i porywający heavy metal, jakiego na nowym krążku Furia pod dostatkiem. Płyta doskonale ilustruje zimę totalną, podczas której śnieżne nawałnice przeplatają się z całkowitym bezruchem, szaleńcza dynamika ściera się z nostalgią, chaos walczy o byt z ciszą. Czy zima może doprowadzać do wrzenia? Tak, szczególnie gdy siarczysty mróz rozpala płuca, a pot zlewa czoło podczas szuflowania zwałów śniegu. Podobnie rozpala Furia angażując się w dźwiękowe szaleństwo o jednoznacznie black metalowym rodowodzie. Nawałnica milknie niespodziewanie. Nastaje cisza, spokój, leniwie płynie nastrojowa, pięknie zagrana akustyczna nuta. Kontrasty, choć nie tylko, bo także solidnie zaaranżowane mniej skrajne wątki o umiarkowanej rytmice i jednocześnie porywającej motoryce. Porywają także kapitalne, charyzmatycznie wywrzeszczane partie wokalne. Nihil, dręczyciel strun głosowych, krzyczy po polsku, brzmi zajadle, ekspresyjnie i przy tym czytelnie, dzięki czemu siła oddziaływania jego poezji zyskuje na komunikatywności. "Grudzień za grudniem" to bogactwo przeróżnych dźwięków wymuszających na słuchaczu zaangażowanie w znacznie większym stopniu, niż zwykła, codzienna konsumpcja. Jest październikowy wieczór, a ja z nosem przyklejonym do szyby tęsknie wypatruję pierwszych płatków śniegu. Ku zimie!
http://www.let-the-world-burn.org; http://pagan-records.com

autor: Robert Jurkiewicz / 10

Oranssi Pazuzu - " Muukalainen Puhuu " 1cd 2009 (Finlandia) / wydane przez: Violent Journey Records

Nieznana mi do tej pory zupełnie fińska ekipa o lekko odjechanej nazwie postanowiła wziąć na warsztat zimny blady black metal i pokolorować go psychodelicznym rockiem, krautrockiem i cholera wie czym tam jeszcze na czym i tak się nie znam. Wyszło im z tego coś tak zajebistego, że przyswoić sobie w pełni to wszystko co ci panowie tu stworzyli mógłby chyba tylko komandor Pirx po zarzuceniu dobrego kwasa podczas jednego ze swoich kosmicznych dryfów od jednej czarnej dziury do drugiej. Pomarańczowy Pazuzu - bo tak należy tłumaczyć szyld kapeli, raz przedziera się w gąszczu psychodelicznych dysharmonii gitar z niesamowitym tłem basu i zajebistymi klawiszami zalatującymi latami 70-tymi, a kiedy indziej swobodnie unosi się w kosmicznej pustce obijając się popierdolonymi, ambientalnymi plumknięciami o przelatujące asteroidy. Wszystko z wokalem prawie klasycznym dla black metalu - chrapliwym, przeciągającym frazy, skalibrowanym, jak ktoś słusznie zauważył - na styl Štorma z Master's Hammer. Mimo, że klimat krążka jest mocno zróżnicowany, że np. lekko pokręcone łagodnie słoneczne kompozycje w stylu Barry Adamsona sąsiadują bezpośrednio z czysto ambient-noisowymi przepływami albo punk black metalowymi nawalankami w rytmice Impaled Nazarane i z mocno psychodelizującymi liniami gitar i całą masą nieziemskich ozdobników, to wszystko to i tak genialnie ogarnia w jedną organiczną całość znakomita, brzmiąca bardzo "niecyfrowo" produkcja, która sprawia, że u każdego użytkownika booomboxa z potrójnym systemem basów powrócą marzenia o sprzęcie audio z prawdziwego zdarzenia. Pazuzu spąsowiał ze szczęścia słuchając debiutu tych Finów i wypuszcza z nozdrzy chmurę pomarańczowego dymu w wyrazie bezapelacyjnej akceptacji.
http://www.myspace.com/oranssipazuzu; www.violentjourneyrecords.com; dystrybucja: www.foreshadow.pl

autor: Olo / 9

Blindead - " Impulse " ep 2009 (Polska) / wydane przez: Lou & Rocked Boys / Foreshadow

Blindead robi to, co każdy zespół robić powinien. Kolejna płyta zawiera muzykę dojrzalszą i po prostu lepszą od tej, jaka znalazła się na poprzedniej. Teoretycznie zamierzenie jak najbardziej słuszne, choć nie rewolucyjne i nie wymagające spektakularnych reakcji. W odniesieniu do Blindead potrafię reagować wyłącznie euforycznie. W wielu przypadkach teoria często sprowadza się do ambitnych planów w praktyce okaleczonych przez ich nieudolną realizację. Blindead to nie dotyczy, zespół spełnia wszelkie moje i myślę, że nie tylko moje oczekiwania. "Impulse" to przede wszystkim otwierający płytę kilkunastominutowy utwór tytułowy. Kompozycja utrzymana jest w stylu, w jakim zespół zaprezentował się na "Autoscopia: Murder in Phazes". Transowo powtarzane tematy snują się nieśpiesznie, natężenie dźwięku zmienia się sinusoidalnie, całości niezmiennie towarzyszy depresyjna aura. Rozmienianie muzyki Blindead na drobne, analizowanie poszczególnych riffów, aranży mija się z celem. Równie (bez)sensowne jest wyróżnianie konkretnych muzyków i tworzonych przez nich kreacji. Liczy się całokształt na który składają się dźwięki niepospolicie nastrojowe, niepokojące, chwilami głośne, kiedy indziej wyciszone. Pozostałą cześć "Impulse" stanowi elektroniczny pejzaż wymalowany przez Hervy'ego oraz "Distant Earths", utwór niezwykle sugestywnie oddziaływujący na wrażliwszą stronę ludzkiej natury. Duża w tym zasługa pięknie zawodzącej wokalistki oraz stopniowo piętrzących się emocji. Blindead wyemitował silny, poruszający impuls. Jestem szczęśliwie dotknięty.
http://www.myspace.com/blindead; www.rockers.serpent.pl; www.foreshadow.pl

autor: Robert Jurkiewicz / 9

Ars Diavoli - " Pro Nihilo Esse " 1cd 2008 (Portugalia) / wydane przez: Debemur Morti Productions

Dobrego black metalu mamy ostatnio pod dostatkiem, ale dobry leśny black metal to wciąż rzadkość - częściej są to jakieś komiczne wynurzenia domorosłych mrocznych dusz, które swoje elitarne pierdzenia utrwalają na pobazgranych cedeerach. Tak kurwa, leśny black TEŻ trzeba umieć grać i portugalski jednoosobowy twór Ars Diavoli jest właśnie zajebistym przykładem tego jak rozwlekłe, burzumowate motywy potrafią pięknie i bez cienia wiochy wkręcać w zimny, senny trans. Monotonicznie powtarzane surowe dźwięki sukcesywnie zatapiają umysł w tych snujących się leniwie, gęstych mgłach, gdzieś z oddali przedzierają się przeciągłe, jednosylabowe, charkotliwe zawodzenia, bębny toczą się jednostajnie w mroczną nieskończoność a to wszystko czasami podkreśla kilka, bardzo oszczędnych, klawiszowych akordów zarażając tą płytę epicką atmosferą wczesnego Bathory. Ostatecznie wychodzi z tego bardzo udany mariaż tradycyjnego black z surowym doom, wszystko to nie pozbawione snujących się katatonicznie melodii, nie brakuje też rwących przyspieszeń z gęstą pracą dwóch stóp, ale klimat "Pro Nihilo Esse" wciąż pozostaje przy tym mocno transowy, prawie ambientalny i oczywiście przenikliwie chłodny.
http://www.myspace.com/arsdiavolibm; www.debemur-morti.com; dystrybucja: www.agoniarecords.com

autor: Olo / 7

Hellbastard - " Eco-War " ep 2009 (Wielka Brytania) / wydane przez: Selfmadegod Records

Dłuższą chwilę spędziłem ścierając się z ogarniającą mnie twórczą impotencją. Ciężko stworzyć coś świeżego na temat wałkowany kilka dni wcześniej. Hellbastard opublikował jednocześnie dwa krążki zawstydzając niżej podpisanego, mającego pomysł na jedną recenzję. Oba wydawnictwa zdecydowanie więcej łączy niż dzieli. Zasadniczo dzieli je jedynie czas trwania. "The Need to Kill" to "duża" płyta, natomiast recenzowany w tym miejscu "Eco-War" zrzesza krótszy, niespełna dwudziestominutowy materiał. Czy wobec tego warto zainwestować cenny czas i jeszcze cenniejsze pieniądze w miniaturę pełnego albumu? Zdecydowanie tak, bo świetnego, zagranego z polotem thrash metalu nigdy za wiele. Warto także dla "Woe, The People", pysznej, porywającej kompozycji zdradzającej bez skrupułów powiązania z bagienną melodyką Down. Pozostałe utwory nie pozostają daleko w tyle, lecz romansują z innymi partnerami. Więcej punka, Slayera, a wszystko to podane w oprawie organicznego, koncertowego brzmienia. Selfmadegod zapowiada koncerty Hellbastard w Polsce. Będę głośno domagał się wykonania "Woe, The People".
http://www.myspace.com/rippercrust; www.selfmadegod.com

autor: Robert Jurkiewicz / 8,5

Hellbastard - " The Need to Kill " 5cd 2009 (Wielka Brytania) / wydane przez: Selfmadegod Records

Ponad dwudziestoletni staż kapeli słychać na "The Need to Kill" bardzo wyraźnie. Nic nie zakłóca odbioru wytrawnego thrash, jaki zdecydowanie dominuje na płycie. Hellbastard doskonale wie, jak zaaranżować utwory, jakich komponentów użyć, by ucho nie więdło znudzone. Muzyka płynie na tyle wartko i swobodnie, że nie dają się we znaki napotykane kilkukrotnie na trasie niespodziewane skręty. Płynnym ruchem do tradycyjnych rozwiązań rodem z wczesnych krążków Testament, Exodus, Metallica, Slayer zostały dokooptowane takie rodzynki, jak choćby southern rock'owy motyw w "Anthropological Angst I". Istotnym elementem "The Need to Kill" jest naturalność. Słucham muzyki Hellbastard i nie zastanawiam się, czy to już było, czy dopiero będzie. Oczywiście, że było, ale to nieistotne. Niewysterylizowane, bezpośrednie brzmienie i równie bezpośrednie dźwięki torujące sobie drogę punkowym wykopem sprawią sporo satysfakcji wszystkim oczekującym od tego typu wykonawców prostego, bezpardonowego uderzenia. Jeśli na dodatek uderzenie zostaje wyprowadzone z nieskrępowanym entuzjazmem, to pełna satysfakcja jest gwarantowana.
http://www.myspace.com/rippercrust; www.selfmadegod.com

autor: Robert Jurkiewicz / 8,5

Blood Of Kingu - " De Occulta Philosophia " 1cd reissue 2009 (Ukraina) / wydane przez: Debemur Morti Productions

Black metal z tybetańskimi mantrami? Ten pozornie żenujący pomysł okazał się strzałem w 10 w wykonaniu Romana Saenko - doskonale znanego z Drudkh czy Hate Forest, ukraińskiego muzyka, który w swoim solowym projekcie eksploruje kolejną niekonwencjonalną ścieżkę mrocznego, surowego grania. Etniczne wpływy indo-aryjskie i tybetańskie, gardłowe szamańskie wokalizy i (raczej zsamplowane) instrumentarium dalekiego Wschodu połączył on z klasyczną black metalową jatką z riffami zbliżonymi do starego Satyricon i z surowymi bębnami, w których na pierwszym planie mamy wciąż stukanie werbla i szelest otwartego hi-hatu z okazjonalną zmianą na ride. Ogólnie - poza w miarę ciekawymi liniami melodycznymi gitary, mamy tu prosty, nieskomplikowany black, który jednak w połączeniu z tymi mamrotliwymi mongolskimi zaklęciami i orientalnymi wtrąceniami zabrzmiał zupełnie inaczej niż to do czego przyzwyczaił Roman odbiorców swojej dotychczasowej twórczości. Album ma swój magnes, który stale każe do niego wracać i nie żałować wydanych na niego zaskórniaków. Reedycja z Debemur Morti ma zmienioną okładkę i ukazała się w formie digipacka, ale sama zawartość muzyczna odpowiada temu co znalazło się na pierwszym biciu z Supernal Music z 2007 roku.
http://www.debemur-morti.com

autor: Olo / 8

Grimlord - " Dolce Vita Sath-an as " 2cd 2009 (Polska) / wydane przez: Trident Harmony

Podczas trwania pierwszej części płyty dane mi było podziwiać bardzo dobry heavy metal i jednocześnie błagać wokalistę o litość. Grimlord zaskoczył mnie dojrzałą, pełną kontrastów muzyką ocierającą się o dokonania Iron Maiden oraz wczesnego Helloween. Wszystkich z niesmakiem porzucających na tym etapie recenzję uspokajam czym prędzej. Twórcy "Dolce Vita Sath-an as" omijają szerokim łukiem frywolne, skoczne melodie, błazenadę i niepożądany optymizm. Grają treściwie łącząc klasyczne patenty z elementami thrash oraz death metalu. Szczególnie mogą podobać się żwawsze fragmenty podbite perkusyjnym blastem. Niezbyt fortunnym zabiegiem jest duża aktywność wokalisty śpiewającego płasko, mało swobodnie, zbyt skupionego na nadążaniu za linią melodyczną gitary. Gdy coraz intensywniej wyobrażam sobie, jak dobrze brzmiałaby płyta w wersji instrumentalnej, wokalista milknie. Począwszy od czwartego utworu milknie na dobre. Niestety wyciszeniu ulega aktywność wszystkich sprawców "Dolce Vita Sath-an as". W niepamięć idą dynamiczne akcenty, ulatnia się energia, nie ma śladu po zaskakujących zwrotach akcji. Domyślam się, że tak miało być, niemniej w moim odczuciu artystyczna wizja nie usprawiedliwia tworzenia muzyki nudnej i bezjajecznej. Zwłaszcza po tak obiecującym początku.
http://www.grimlord.eu; www.myspace.com/tridentpromotion

autor: Robert Jurkiewicz / 5