குட்டி சுவரு

இரகசியங்களுக்கென்று ஒரு உலகம்.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 26 Jul 2011 16:23:00 +0530

பகிர்ந்துகொள்ளப்படாத உண்மைகள் பலவும் ஒன்று கூடி
ஒரு இரகசிய உலகத்தை சிருஷ்டித்துக் கொண்டு
தன் இரகசியங்கள் உடைபட காத்திருக்கின்றன.
பல இரகசியங்கள் வலியுடனும்
மேலும் சில மிகுந்த வலியுடனும்
சில கொடூரமானதாகவும்
சில வக்கிரமானவைகளாகவும் இருக்கின்றன.
இரகசியங்கள் உடைந்து கரைந்துவிட தயாராகவே இருக்கின்றன
தனது பெயர் இரகசியங்கள் என இல்லாமலிருந்தால்.

நிரம்பி வழியும் நினைவுகள்.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Mon, 2 May 2011 19:59:00 +0530

கோப்பை முழுவதும் நிரம்பி வழிகிறது
உன் நினைவுகளினால்....

கரும் புள்ளிகள் நிறைந்த கருநாகமொன்று
மெதுவாக ஊர்ந்து செல்கிறது

எதிரிலிருந்து என்னை முழுவதுமாய்
விழுங்கி கொண்டிருக்கிறது பொறித்த மீனின் கண்கள்

மழைக்கால பூச்சியை வெறித்தபடி
உறைந்திருக்கும் பல்லி

எங்கிருந்தோ பிய்த்து வந்த ஆட்டிறைச்சியை
நிதானமாக சுவைத்து கொண்டிருக்கிறதொரு பூனை
தன் பழுப்பு நிற கண்களை உருட்டியபடி

எறும்புகள் மொய்த்த என்னிரவு உணவில் கை வைக்கிறேன்

கோப்பை முழுவதும் நிரம்பி வழிகிறது உன் நினைவுகளினால்....

தமிழக தேர்தல் - 2011

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Sun, 10 Apr 2011 16:29:00 +0530

தமிழக தேர்தல் - 2011

சிறந்த கதாநாயகன் - தேர்தல் கமிஷன். [இப்போ வரைக்கும்....]

சிறந்த கதாநாயகி - திமுக - அதிமுக தேர்தல் அறிக்கைகள்.[அவ்ளோ கிளாமர்...]

சிறந்த கதாநாயகன் - சிறப்பு பரிசு - மு.கருணாநிதி.[இவரு நடிப்பை யாரும் மிஞ்ச முடியாது.]

சிறந்த கதாநாயகி - சிறப்பு பரிசு - கனிமொழி [ கூடிய சீக்கிரம் தேசியவிருது வாங்க போற தகுதி இருக்குறவங்க.]

சிறந்த குணசித்திர நடிகர் - வைகோ.[எப்போதும் இவரு அழுவாரு. இந்தவாட்டி இவருக்காக ஊரே அழுதது.]

சிறந்த வில்லன்கள் - ஆ.ராசா - ஆற்காடு.வீராசாமி. [இருட்டுலேயே பல வேலைகளை செய்ஞ்சவங்க.]

அரசியல்வாதிகளின் வில்லன் - அஸ்ரா கார்க் - சகாயம் - கண்ணப்பன் - இன்னபிற சில அதிகாரிகள்.[நோட் பண்ணு.. நோட் பண்ணு.. பெயரை நோட் பண்ணு..]

மக்களின் வில்லன் - தேர்தல் கமிஷன். [கொஞ்சமாச்சும் பணத்த கொடுக்க விடுங்க சாமிகளா...]

சிறந்த காமெடியன்கள் - கே.வி.தங்கபாலு -- வடிவேலு.[அவ்வ்வ்வ்...]

சிறந்த காமெடி - சிறப்பு பரிசு - கார்த்திக்.[சோலோ காமெடி கிங்.]

சிறந்த வசனகர்த்தா - வழக்கம் போல.. மு.கருணாநிதி. [எ.கா: தமிழகத்தை யார் ஆள்கிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை...?]

சிறந்த ஸ்டன்ட் மாஸ்டர் - விஜயகாந்த்.

சிறந்த கிராபிக்ஸ் - சன்-கலைஞர் டிவி குழுமம்.

சிறந்த கோமாளி - ராமதாஸ் - திருமாவளன்.

சிறந்த கோமாளி - சிறப்பு பரிசு - கி.வீரமணி.

சிறந்த குடும்ப திரைப்படம் - ராமதாஸ் - குஷ்பூ -திருமா நடிப்பில் "கற்பின் பெருமை"

சிறந்த இளிச்சவாய பய பட்டம் - வேற யாரு, வழக்கம் போல இந்த கருமத்த எல்லாம் பாத்துட்டு பல்லு குடைஞ்சுகிட்டு இருக்கிற நாம தான்...!!!

மரணத்தின் வாசனை.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Wed, 22 Dec 2010 14:45:00 +0530

மலர்களின் வாசத்திலும்
நெஞ்சு கரிக்கும்.
நெளிந்து படரும் புகையில்
இடரும் பல ஞாபகங்கள்..!

எவருக்கோ காத்திருந்தபடி
நத்தையாய் நகரும் மணித்துளிகள்.
சின்ன சின்ன விசும்பல்கள்
பெருங்கூக்குரலிடும் அவ்வப்போது.

வெளிச்சத்தை வெறித்தபடி
உறைந்திருக்கும் பல்லி.
கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பு.
முடியவே முடியாதா..? என்றொரு பொழுது.

ஒவ்வொருவருக்குமிருக்கிறது.
மறக்கமுடியாததானவொரு
மயான இரவு.

இரு படங்கள் - ஒரு பாடம்.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Thu, 2 Dec 2010 20:29:00 +0530

ஒரு திரைப்படம் தயாரிக்க துவங்கும் பொழுதே அதன் இயக்குனர், நாயகன் இவர்களைப் பொறுத்து அத்திரைப்படத்தின் மீதான எதிர்பார்ப்பு எழத் துவங்குவது இயல்பு. நந்தலாலாவை பொறுத்தவரையில் மிஷ்கின் மீதான எதிர்பார்ப்பு ஓரளவிற்கு இருந்தாலும், முன்னரே வெளியான ராஜாவின் இசை அத்திரைப்படத்தின் எதிர்பார்ப்பை பெருமளவு உயர்த்த உதவியதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இதுவரையிலும் நடந்தவை சரி.

படம் வெளிவருவதற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்பிலிருந்து அறிவுசார் "பதிவர் பட்டறை" களிலும், கலக (ஸாரி) உலக இலக்கியத்தை மோண்டு மோண்டு குடித்து தமிழ் மக்களிடையே வாராவாரமும், தினம் தினமும் அவற்றை அள்ளி தெளிக்கும் "நல்வார்த்தை வேந்தர்"களும், பிறர் மோண்டு குடித்த கலக (திரும்பவும் ஸாரி) உலக இலக்கியத்தை அள்ளி பருக காத்திருக்கும் கோடிக்கணக்கான தமிழ்க் குடிமக்களுக்கு மாதாமாதம் பத்து, இருபது புத்தகங்களாக வெளியிட்டு தமிழ் இலக்கிய கலகத்தை (ஸாரி எல்லாம் சொல்ல முடியாது) காப்பாற்றி வரும் இலக்கிய எழுத்தாள வியாபாரிகளும், கொடுத்த அலப்பறையில் என்னைப் போன்ற அல்வண்டு, சில்வண்டு விசிலடிச்சான் குஞ்சுகள் எல்லோரும் "கிக்கிஜூரோ ஹத்தி தோஷம் " பிடித்து கொள்ளும் என்ற பயத்தில் அலறி அடித்து படத்தை பார்த்து உருக ஆரம்பித்திருந்தோம்.
போதாக்குறைக்கு முகநூல், கீச்சு, பத்திரிகை, இலக்கிய கூட்டங்கள்..... அய்யயோவ் அப்பா....
பத்தே நாள்... இப்போ என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்கும் யாரும் சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை. 26 ம் தேதி படம் ரிலீஸ்.. 25 ம் தேதி நான் எழுதிய சின்ன
கீச்சு இது - http://twitter.com/kuttysuvaru/status/7821286537428992 .

அய்யா பெரிய மனுஷனுங்களா... உங்களைப் பார்த்து தான் நாங்க வளருறோம். வளரப் போறோம். ஓவர் ரியாக்ட் பண்ணி கூட்டத்தை கூட்டாதீங்க. கூட்டத்தை கலைக்காதீங்க.

அம்பேத்கார் - நிச்சயமாக வரலாற்று முக்கியத்துவம் உள்ள படம். இதே ஓவர் ரியாக்ட் இந்த படத்தையும் அட்டாக் செய்யும் பயம் அதிகமாகவே இருந்தது. நல்லவேளை அம்பேத்கார் கொஞ்சம் தப்பி பிழைத்ததற்கு நமது கலக இலக்கிய கூட்டத்திற்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் அதிகம் விமர்சிக்காமல் விட்டதற்காக... நன்றி.

விடாமல் பெய்த மழையில் பேப்பர் கப்பல் செய்து விட்டால் எல்லா அறைகளுக்கும் சென்று வரும் அளவிற்கு வீடு முழுவதும் தண்ணீர். ஒரு சிறிய மோட்டார் வைத்து இறைத்தபின்பே வீட்டில் சோறு போட்டார்கள். இன்னும் ஓரிரு மாதங்களுக்கு உதவும் என்பதால் மோட்டார் அமைப்பை வீட்டின் ஓரமாக அப்படியே வைத்திருக்கிறேன். அண்டை மாநிலத்தோடும், பக்கத்து வீட்டுக்காரனோடும் மற்ற காலங்களில் சண்டை வராமல் இருக்க இதுபோன்ற இயற்கை நிகழ்வுகள் பெரிதும் உதவிக்கொண்டிருப்பதால் சூடாக காபி குடித்துக் கொண்டு ஓவர் ரியாக்ட் செய்யாமல் மழையை ரசிக்க வேண்டியதுதான்.

பின்நவீன முற்போக்கு இலக்கியவாதி..?

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 30 Nov 2010 21:42:00 +0530

தினமும் காலை, மாலை மிதிவண்டியில் எனது கடைக்கு சுக்கு டீ கொண்டுவரும் சுப்பிரமணி வரைக்கும் நந்தலாலா படத்தை விமர்சித்து முடித்த நேரத்தில் எனது கருத்தை நானும் தெரிவிக்காவிடில் "தமிழ் இலக்கிய சமூக திரைப்பட வரலாற்று குழு"-வில் எனக்கு இடம் இல்லாமல் போய்விடும் என்ற பயத்திலும், திரைப்படம் வெளியான அன்றே இதுபோன்ற படங்களை பார்க்காவிட்டால் நானெல்லாம் என்ன பின்நவீன முற்போக்கு இலக்கியவாதி..(?). என்ற எண்ணத்தினாலும் அன்றைய தினம் சீக்கிரமே கல்லா கட்டிவிட்டு நண்பன் ஒருவனுடன் இருபது கிலோமீட்டர் பயணம் செய்து நாகப்பட்டினம் சென்று படம் பார்க்க கிளம்பினேன் கொட்டும் மழையில்.....

வாஞ்சூர் பார்டர் அருகே மகிழ்வுந்தை ஓரம் கட்டிவிட்டு சிறிது களிநீர் அருந்தியபடி அந்நேரத்து உற்சாக நண்பர்கள் சிலரிடம் எந்த திரையரங்கில்
நந்தலாலா திரைப்படம் வெளியாகியுள்ளது என்றேன்..? ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை. மன்னிக்கவும். ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. சாக்கடையில் போய் சந்தனம் தேடுவதை தாமதமாக உணர்ந்து, போஸ்டர் பார்த்து தெரிந்து கொள்ளலாம். இல்லையெனில் இருக்கும் மூன்று தியேட்டரில் ஏதேனும் ஒன்று என்ற எண்ணத்தை தொட்டு நாவில் நக்கிக்கொண்டு இருந்ததை வேகமாக முடித்து கிளம்பினேன்.

தண்ணீர் தேங்கிய பல சாலைகளில் தேடித் திரிந்து திரையரங்கை கண்டு டிக்கெட் கிடைக்குமா.. என்ற சந்தேகத்தோடு டிக்கெட் வாங்கி அரங்கினுள் நுழையும் போது மணி பத்து. உள்ளேயிருந்த நபர்களோ எட்டு. நாகப்பட்டினம் இலக்கிய வாசகர்கள், ரசிகர்கள்,ஆர்வலர்கள் நிரம்பிய ஊர். திரையரங்கின் கூட்டம் எனக்கு ஏமாற்றத்தையே தந்தது. சிறிதுநேரத்தில் நந்தலாலா வுடனான எனது பயணம் துவங்கியது.

தெளிந்த நீரின் ஊடே சலசலத்து ஓடும் புற்களின் நடுவில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து ரசிக்கத் துவங்கினேன். நீண்ட புரிதலுக்கான ஆழ்ந்த அமைதியை அறிமுகக் கொடுத்திருந்தார் மிஷ்கின்.ஒரு சிறந்த திரைக்கதையை பார்க்கப்போகும் உணர்வை சிறுவனின் ஆரம்பக்காட்சிகளும், இளையராஜாவும், மகேஷ் முத்துசாமியும் ஏற்படுத்தியிருந்தார்கள். திகு திகுவென கிளம்பும் பாஸ்கர் மணியின் பாத்திர அமைப்பு திரைக்கதை முழுதும் வியாபித்திருந்தது.

கூழாங்கல் தோழி மயிலிறகின் வருடல். இருவரி கவிதை.

ஊனமுற்ற வழிகாட்டி, அம்மணக் குழந்தை, வக்கிரமான சாதி சண்டை தொடர்ந்த காட்சிகளை தூரத்து காட்சிகளாக காட்டினாலும் இதயத்தின் அருகே
அமர்கிறார் மிஷ்கின்.

" நீங்க என்ன சாதி...? , "ம்ம்ம் மெண்டல்" , " அது என்ன சாதி...?" - படிப்பறிவில்லாத, பகுத்தறிவில்லாத ஒரு குக்கிராமத்திலிருந்து பெரியா(வ)ரின் குரல்...!!?

அடர் சிவப்பு ஆட்டோ, நீல நாயகி, மஞ்சள் நிற கார் - எண்ணங்களுக்கேற்ப வண்ணங்களை அள்ளி தெளித்திருக்கும் உணர்வு.

ஒவ்வொரு அழுத்தமான காட்சியின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் பாஸ்கர் மணியின் பொருத்தமில்லாத ஷு வை இறுகப் பற்றியபடியுள்ள கேமெராவும்,
இரு கைகளும் சொல்லும் கதைகள் ஏராளம்.

திரைக்கதை முழுவதும் இறைந்திருக்கும் பசுமை, தாய்வாசல், அன்னைவயல் ஊருக்குள்ளே காணாமல் போய்விடுகிறது. உணர்வு முழுவதும் சோகம்
இழைந்தோட வெறுமை இதயத்தை குத்தி கிழிக்கிறது.

ஆளரவமற்ற சாலையில், தன் தாயை தேடித் திரியும் சிறுவன்.

திரைக்கதையின் முக்கிய பகுதியை இசையாலும், உடல் மொழியாலும் காட்டியிருக்கும் நேர்த்தி.

உள்ளங்கைகளுக்குள் அடங்கிவிடும் திரைக்கதையின் வசனங்களுடன் உலகத்தரம் சேர்க்கும் ராஜாவின் பின்னணி இசை.

சன் டிவி பாணியில் சொல்வதானால் மொத்தத்தில் - அவ்வப்போது கண்ணோரங்களில் சேரும் கண்ணீர் துளி - நந்தலாலா மாயம்.

சரி. விசயத்துக்கு வருவோம்.
அழகான, சந்தோசம் தரக்கூடிய எந்த ஒரு உணர்வும் நமக்கு ஏற்படுமாயின் அதை நம்மை சுற்றியுள்ள பெரும்பான்மை நண்பர்களுக்கும், சக மனிதனுக்கும் கொண்டு சேர்ப்பது நம் கடமை. கலை, பத்திரிகை, இணைய தொடர்பற்றவர்களுக்கு நந்தலாலா போய் சேர்ந்த வீதம் பூஜ்யத்திற்கும் கீழ். பாவம் ங்க என்னோடு படம் பார்க்க வந்த நண்பன். என்னையெல்லாம் ஒரு வினோத ஜந்து லிஸ்ட் லதான் வைச்சிருக்கான். நான் யாருடைய ரசனைகளையும் குறைத்து, கூட்டி மதிப்பிடவில்லை. தமிழ் நாட்டை பொருத்தவரையிலும் 80 சதவீத மக்களுக்கு இப்படம் போய் சேர்வது மிகக் கடினம். ஒரு நல்ல படத்திற்கான வியாபார உத்தி ரோபாட்டிக் அளவிற்கு தேவை இல்லாவிட்டாலும், இதுபோன்ற படங்களை சாதாரண மக்களிடம் கொண்டு போய் சேர்ப்பதற்கு தனி வியாபார உத்தியை பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். மனுஷ்ய புத்திரனும், "நல்வார்த்தை வேந்தர்" சாரு நிவேதிதா வும் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்து எத்தனை பேர் ஸ்டே ட்யுனில் இருப்பான்..?

நான்கு கோடிகளுக்குள் எடுத்து முடிக்கப் பட்ட இப்படம் ஆடியோ உரிமை, தொலைகாட்சி உரிமை, இன்னபிற ரைட்ஸ் தவிர இரண்டு மூன்று வாரங்கள் ஓடினாலும் தயாரிப்பு செலவுக்கு பாதிப்பு வராதவகையில் வசூலித்துவிடும் என்றே தோன்றுகிறது. வெகுஜன மக்களை போய் சேராத ஒரு நேர்த்தியான படைப்பின் நோக்கம் என்ன..? என்னால் இப்படி எடுக்கமுடியும் என்ற ஒருவருக்கும், என்னால் இதை ரசிக்க முடியும் என்ற சிலருக்குமான படமாக இருக்கலாம் நந்தலாலா. நந்தலாலா - இயக்குனருடைய அடுத்த படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு பலபேரிடம் இருந்தாலும் அஞ்சாதே படம் எடுத்தவருடைய அடுத்த படமா...? என்று கேட்க மிக அதிகம் பேர் உள்ளனர் என்பதே உண்மை. கீழே இறங்கி வாருங்கள் என்பதல்ல என் எண்ணம். பெரும்பான்மையினரை படிப்படியாக மேலே அழைத்து செல்லுங்கள் என்பதே விருப்பம்.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

உங்கள் நண்பர்களை சொல்லுங்கள்
நீங்கள் யாரென்று சொல்லுகிறேன் என்றார் ஒரு பேரறிஞர்.
நான் சொன்னேன் நீங்கள் யாரென்று சொல்லுங்கள்
உங்கள் நண்பர்களைச் சொல்லுகிறேன்.
முழித்த முழி முழியையே முழுங்கும் போல...
நீங்கள் யாரானால் என்ன..?
நான் யாரானால் என்ன..?
அனாவசியக் கேள்விகள்
அனாவசியப் பதில்கள்
எதையும் நிருபிக்காமல்
சற்று சும்மா இருங்கள்.

- ஆத்மாநாம்.

உறுபசி.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 19 Oct 2010 16:26:00 +0530

எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் இலக்கிய ஆளுமை அறிமுகப்படுத்த தேவையில்லாத ஒன்று. இவரின் கதைக்கான களமும், கதைமாந்தர் தம் இயல்பும் நம்மை பிறிதோர் இடத்திற்கு அழைத்து செல்பவை. சில நேரங்களில் அவை வாழ்வின் விளிம்பு நிலையாக கூட இருக்கலாம். பெரும்பாலும் எஸ்ரா வின் விரல் வழியே நான் கண்டவை எனக்கு அச்சம் கலந்த ஆச்சர்யங்களாகவே இருந்து வந்திருக்கின்றன. அந்த பயத்தை நான் ரசித்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பது வேறு விஷயம்.

பசி, பயம், வலி, தனிமை, கழிவிரக்கம், துரோகம், தவிப்பு, சஞ்சலம் என நமக்கு நெருக்கமான பல உணர்வுகளின் மாயபிம்பத்தை உடைத்து வார்த்தைகளின் வழியே அந்த உணர்வுகளை நமக்கு உணர்த்துவதில் தேர்ந்தவர் எஸ்ரா. உடல்நிலை சரியில்லாத ஒரு தனிமைப் பொழுதில் படிக்க கிடைத்த அனுபவம் உறுபசி.

உறுபசியின் நாயகனை நாம் தேடி எங்கும் செல்ல வேண்டாம். நமக்குள்ளோ அல்லது நம்மை சுற்றியுள்ள ஒருவனாகவோ அவன் இருக்கக்கூடும். பெண்ணியம், பெண்கள் முன்னேற்றம் என்று காலங்காலமாக கூறிக்கொண்டும், கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பொதுவான வேளையிலே ஒரு ஆண் மகனின் உணர்வுகளை, வாழ்வில் அவன் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகளை, அவமானங்களை, வலிகளை வாழ்க்கையில் நிலைக்க அவன் போராடும் போராட்டங்களை, அவனுக்கென்ற நட்பை, வேறுபடும் மனநிலையை சம்பத் வாயிலாக விவரித்து செல்கிறார்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது மத்திம வயதில் வாழ்வின் போராட்டத்தில் நமக்கு நெருக்கமான சில நண்பர்களை இழந்து வருகிறோம் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. மிகவும் நெருங்கிப் பழகிய பல நண்பர்கள் இன்று எங்கிருக்கிறார்கள்? என்ன செய்து வருகிறார்கள் என்றே தெரிவதில்லை. தற்செயலாக சந்திக்க நேரிடும் சில அபூர்வ தருணங்களிலும் விலகிச் செல்வதாகவே அமைந்துவிடுகிறது பேச்சு.

தனி மனித ஏற்ற தாழ்வுகள், குடும்பச் சூழல், பணிச்சுமை என பல்வேறு நிர்பந்தங்களுக்கிடையில் நட்பும், நண்பனும் ஒதுக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. இந்தகாலகட்டத்தில் ஒரு ஆண்மகனுக்கு ஏற்படும் மன அழுத்தங்கள் வாழ்வை கற்றுக் கொடுப்பதற்கு பதிலாக வாழ்வை கசக்க செய்துவிடுகின்றன என்பதே நிஜம்.

தனக்கான வாழ்க்கையை, வாழ்வின் அடையாளங்களை தொலைத்துவிட்டு அவமானங்களையும் அலட்சியங்களையும் உதாசீனப்படுத்தி கிடைத்த வாழ்க்கையை தான் நினைத்தபடி ரசித்து நாற்பது வயதிலேயே மரித்து போன சம்பத்தின் மரணத்தில் துவங்கும் மூன்று நண்பர்களின் பயணம், சம்பத்தின் கடந்த கால வாழ்வின் ஊடே பயணித்து வாழ்வின் கசப்பையும் அதை ரசித்து வாழ்ந்த சம்பத்தின் வாழ்வையும், வாழ்வை காப்பாற்ற மனிதர்கள் ஆடும் கபட நாடகங்களையும் வெளிப்படையாக பேசிச்செல்கிறது உறுபசி.

சம்பத்தின் கல்லூரிக் கால பகுதிகள் அழகியலோடு புனையப்பட்டிருக்கின்றன. பெருவேட்கை கொண்ட லட்சிய மாணவனாகவும், திராவிட இயக்க பேச்சாளனாகவும், நாத்திகவாதியாகவும் பன் முகங்கள் கொண்ட சம்பத், யாழினி என்ற சிநேகிதியின் நட்பை வளர்ப்பதும் ஒரு நீரோட்டம் போல் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், பிற்பகுதியில் சம்பத்தின் மன இயல்பை காமமே ஆக்ரமித்துகொள்கிறது. பிற்பாதியில் குடிகாரனாக, சூதாடியாக, சிறுவியாபாரியாக என பல ஒவ்வொரு தருணத்திலும் காமத்தை பின்புலமாக கொண்டே இயங்க ஆரம்பிக்கிறான்.

வாழ்வின் கசப்பை இந்நூல் முழுவதும் இறைத்து செல்லும் வேளையிலும் சம்பத் உடனான கல்லூரி நண்பர்கள் மாரியப்பன், அழகர், ராமதுரை இவர்களின் தனிப்பட்ட நட்பும் இழை போல் படர்ந்தபடிவருகிறது. சம்பத்தின் மரணத்தையொட்டி நண்பர்கள் மூவரும் தனிமையை தேடிச் சென்ற ஒரு மலைபிரதேசத்தில் ஒவ்வொருவரின் உணர்வும் அதை வெளிப்படுத்தும் இடங்களும் இயல்பு. நண்பர்களுக்கிடையேயான ஒரு வாக்குவாதத்தில் ராமதுரை தன ஆத்திரம் தணியாமல் கூறுகிறான்.., " நாம சம்பத்தை பார்த்து நாமும் அது போல ஆகிவிடக் கூடாதுன்னு பயந்துகிட்டு இருந்தோம். அதே நேரம் அவன் மேல நமக்கு பொறாமையும் இருந்துச்சி.அவன மாதிரி நினைச்சத செய்ய முடியலேன்னு அவனைப் பார்த்து ரகசியமா பொறாமைப்பட்டிருக்கோம் ; ஒருநாள், ரெண்டு நாள் அவனைக் கூட வைச்சுகிட்டு அந்த ஆசைகளை நாம நிறைவேத்திக்கிட்டோம். நாமெல்லாம் ப்ராடுடா.... சம்பத் தான் நிஜமா வாழ்ந்தவன்..." என்கிறான்.

நிஜம் தான் என்பதுபோலிருந்தது.

வாழ்க்கை நமக்கு பல இடங்களில் பாடம் கற்று கொடுத்துவருகிறது. ஆனாலும் நமது நெருங்கிய நண்பர்கள் மூலமாகவும் அவர்களின் வாழ்வின் மூலமாகவும் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம் தீர்க்கமுடியாத பெரும் துயரை நமக்கு தருவதாகவே இருக்கிறது.

இன்றளவில் தினமும் இணையத்தில் அமரும் ஒவ்வொரு பொழுதும் நம் மனதோடு ஒரு காலத்தில் மிகவும் நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனின் பெயருக்கு முன்னால் ஒருபச்சை விளக்கு ஒளிர்ந்து எதிர்புறத்தில் அவனது இருப்பை உறுதி செய்து கொண்டுதானிருக்கிறது. என் தொடர்பிற்கான வழியை அவனுக்கு தெரியப்படுத்தி கொண்டிருக்கும் மற்றொரு பச்சை ஒளி என்பதும் சாசுவதம். வார்த்தைகளை மட்டும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம் மூன்றரை ஆண்டுகளாய்...

இழப்பின் வலி சற்று கடினமானது தான்.

நன்றி : திரு.எஸ்ரா.
உயிர்மை பதிப்பகம்.

அழகிய தவறுகள் - 3

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Mon, 4 Oct 2010 14:34:00 +0530

கடைசி கோப்பை மது.

ஒருநாள்
சிலபொழுது
உன்னுடன்...
வாழ்க்கையின் ஞாபகத்தில்
அழகான சில குறிப்புகள்......

*******************************************

அடர் மழை...
சீருந்தின் முன்னிருக்கை பயணம்,
சிதறி விழும் மழைத்துளிகளை
அழுத்தி துடைக்கும் வைபரின்
ஒவ்வொரு இயக்கத்திலும் தொடர்ந்து
விழுந்தபடியே இருக்கின்றன
பல நூறு திவலைகள்.
அவளின் நினைவுகள் போலவே...

*********************************************

வார்த்தைகள் தடித்த நேரத்தில்
நெருங்கிய நண்பனுடனான சண்டை.,
பழைய காதலை நினைந்து - பெருங்கூக்குரலில்
அசிங்கமானதொரு அழுகை.,
அறை முழுவதும் சிதறிக் கிடக்கும்
நேற்றைய வாந்தியின் எச்சங்களுக்கிடையில்
உள்ளாடை தெரிய உறங்கிக் கிடந்த ஒரு
அவமான அதிகாலை பொழுதில்
" இனி ஜென்மத்திற்கும் குடிக்கக் கூடாது" என
முடிவெடுத்த மூன்றாம் நாளிரவு,
நண்பன் ஆர்டர் செய்த பீரை வேண்டாமென்று சொல்ல
வார்த்தைகள் இல்லாமலே போனது।

***********************************************************

என்றோ ஓடிப்போன மனைவியை
எண்ணியபடி ஒரு பெருசும்,
ஒரு சுபமுகூர்த்த திருநாளில்
சங்கு ஊதப்பட்ட தன் காதலை நினைத்து
இன்னொருவனும்,
மனைவியை அடிப்பதற்காக ஒருவனும்,
அடிவாங்குவதற்காக மற்றொருவனும்,
வெற்றி பெற்ற காதல் களிப்பில் மேலும்
இரு இளைஞர்களுடனான இவ்விடத்தில்
பாட்டில்கள் சிணுங்கி, போதை வழிந்தோட...
ஒரே சுவற்றில் வரையப்பட்ட
பல கோட்டோவியங்களின் அர்த்தம்
புரிந்தும் புரியாமலும் மேலும் ஒரு குவார்டர்
ஆர்டர் செய்தேன்.

***********************************************

எனக்கான கோப்பை நிரம்பியே இருக்கிறது.
என் காதலைப் போலவே...

உன் உதட்டின் ரேகைகள் பதிந்த
என் முகத்தில் முள்காடுகள்.
என்றோ நீ கொடுத்த முதல் முத்தத்தின்
ஈரம் இன்றும் காயாமலே இருக்கின்றது.

எனக்கான கோப்பை நிரம்பியே இருக்கிறது.
என் காதலைப் போலவே...

ஒவ்வொரு துளியிலும் நீயே
இருப்பதை உணர்ந்து ரசித்து பருகுகிறேன்.
முன்னெப்பொழுதிலும் இல்லாத
காதல் உன்மீது.
இந்த கடைசிக் கோப்பை மது
அருந்தும் ஒவ்வொருமுறையும்....

எனக்கான கோப்பை நிரம்பியே இருக்கிறது.
என் காதலைப் போலவே...

***********************************************

ஒரு கை மண்ணும், ஒரு பதிவு சாபமும்...

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 21 Sep 2010 15:38:00 +0530

ஈழத்தின் சோகத்தை யாரும் அத்தனை எளிதில் மறந்துவிடமுடியாது। சிதறி தெறித்த நெருப்பு துண்டுகள் பல கோடி மக்களின் இதயத்தில் விழுந்து கனன்று கொண்டுதான் இருக்கிறது. என்ன சொல்லி என்ன செய்ய...? வெறி பிடித்த சிங்கள நாய்களுக்கும் இங்குள்ள சில அரசியல்வாதிகளுக்கும் வித்தியாசம் ஏதும் தெரியவில்லை. அவனுக்கு இன வெறி. இவனுக்கு பண வெறி., பதவி வெறி, இப்போ சினிமா பட வெறியும்.

ஊடகங்களிலும், பத்திரிக்கைகளிலும் ஈழத்தின் செய்திகளை படிக்க, பார்க்க திராணி இல்லமால் போய்விடுகிறது நமக்கு பலநேரங்களில்।
தொடர்ந்த ஈழம் தொடர்பான இணைய வாசிப்பில் பகீரென்று முகத்தில் அறைந்த கவிதை ஒன்று கவிஞர் தாமரையினுடையது।
அனல் கக்கும் இவரின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் என்ன பதில் தர முடியும் கிழட்டு குள்ள நரிக்கூட்டங்களினால்..?

விதைக்கப்பட்ட விதை முளைத்தே தீரும்.

புதைக்கப்பட்ட உயிர்கள் மீண்டு வரும்।

கதைக்கப்பட்ட கதைகள் கதையாகவே போகும்।

உரிமைக்கான எந்த ஒரு புரட்சியும் முறியடிக்கப்பட்டதாக வரலாறு கிடையாது।
பொய்யையும் புகழ்ச்சியையும் மட்டும் வைத்து தரகு வேலை நடத்தும் அரசியல்வாதிகளுக்கும், அவர்தம் அடிபொடிகளுக்கும், நரபலி கேட்ட நரகாசுரன்களுக்கும், அவர்களின் உடைந்த சருகுகுச்சிகளுக்கு சாணை பிடித்து கொடுத்த நயவஞ்சக நண்பர்களுக்கும் சமர்ப்பணம் இக்கவிதை.

கண்ணகி மண்ணில் இருந்து ஒரு கருஞ்சாபம்!

ஏ இந்தியாவே...!

எத்தனை கொடுமைகள் செய்துவிட்டாய்

எங்கள் தமிழினத்திற்கு...

எத்தனை வழிகளில் கெஞ்சியும் கூத்தாடியும்

காலில் விழுந்தும் கதறியும்

கொளுத்திக் கொண்டு செத்தும் தீர்ந்தாயிற்று...

எதுவுமே காதில் விழாத உங்களுக்கு

இன்னும் தராத ஒன்று மிச்சம் உண்டு என்னிடம்...

பட்டினியால் சுருண்டு மடிந்த பிஞ்சிக் குழந்தைகளின்

படத்தைப் பார்த்து அழுது வீங்கிய கண்களோடும்

அரற்றிய துக்கத்தோடும் களைந்த கூந்தலோடும்

வயிரெரிந்து இதோ விடுகிறேன்

கண்ணகி மண்ணில் இருந்து

ஒரு கருஞ்சாபம்!

குறள் நெறியில் வளர்ந்து

அறநெறியில் வாழ்ந்தவள்

அறம் பாடுகிறேன்!

தாயே என்றழைத்த வாயால்

பேயே என்றழைக்க வைத்துவிட்டாய்

இனி நீ வேறு, நான் வேறு!

ஏ இந்தியாவே!

ஆயுதம் கொடுத்து வேவு விமானம் அனுப்பி

குண்டுகளைக் குறிபார்த்துத் தலையில் போடவைத்த

உன் தலை சுக்குநூறாய் சிதறட்டும்!

ஒரு சொட்டு தண்ணீருக்காய் விக்கி மடிந்த

எங்கள் குழந்தைகளின் ஆத்மா சாந்தியடைய

இனி ஒரு நூற்றாண்டுக்கு

உன் ஆறுகள் எல்லாம் வற்றிப் போகட்டும்!

மழைமேகங்கள் மாற்றுப் பாதை கண்டு

மளமளவென்று கலையட்டும்!

ஒரு பிடி சோற்றுக்கு எங்களை ஓடவைத்தாய்

இனி உன் காடு கழனியெல்லாம் கருகிப்போகட்டும்!

தானியங்கள் எல்லாம் தவிட்டுக்குப்பைகளாய்

அறுவடையாகட்டும்!

மந்தைகளைப் போல் எம்மக்களை துரத்தினீர்கள்

உங்கள் மலைகள் எல்லாம்

எரிமலைக் குழம்புகளைக் கக்கி

சாம்பல் மேடாகட்டும்!

இரக்கமின்றி ரசாயனக் குண்டுவீசிய அரக்கர்களே...

உங்கள் ரத்தம் எல்லாம் சுண்டட்டும்!

உங்கள் சுவாசம் பட்டு

சுற்றமெலலாம் கருகட்டும்!

எதிரிகள் சூழ்ந்து உங்கள் தூக்கத்தைப் பறிக்கட்டும்!

தெருக்கள் எல்லாம் குண்டு வெடித்து

சிதறிய உடல்களோடு சுடுகாடு மேடாகட்டும்!

போர் நிறுத்தம் கோரியிருக்கிறோம் என்றுகூசாமல்

பொய் சொன்ன வாய்களில் புற்றுவைக்கட்டும்!

வாய் திறந்தாலே ரத்தவாந்திக் கொட்டட்டும்!

எங்கள் எலும்புக் கூடுகள் மீது ஏறியமர்ந்து

அரசாட்சி செய்தீர்களே...

உங்கள் சிம்மாசனம் வெடித்துத்

தூள்தூளாகட்டும்!

உங்கள் வீட்டு ஆண்கள் ஆண்மையிழக்கட்டும்......

பெண்களின் கருப்பைகள் கிழியட்டும்!

நிர்வாணமாக எங்களை அலையவீட்டீர்களே...

உங்கள் தாய் தந்தையர் பைத்தியம் பிடித்து

ஆடையைக் கிழித்துத் தெருக்களில் அலையட்டும்!

எங்கள் இளைஞர்களை மின்சாரம் செலுத்தி

சித்திரவதையில் சாகடித்தீர்களே...

உங்கள் தலையில் பெருமின்னல் பேரிடி இறங்கட்டும்!

எங்கள் சகோதரிகளைக் கதறக்கதற சீரழித்த

சிங்களவன் மாளிகையில்

விருந்து கும்மாளமிட்டவர்களே...

உங்கள் வீட்டு உணவெல்லாம் நஞ்சாகட்டும்!

உங்கள் பெண்களெல்லாம்

படுக்கையைப் பக்கத்து வீட்டில் போடட்டும்!

நரமாமிசம் புசித்தவர்களே...

உங்கள் நாடி நரம்பெல்லாம் நசுங்கி வெளிவரட்டும்!

இன்னும் ஓர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு

புல் பூண்டு முளைக்காமல்போகட்டும்...

ஆழிப்பேரலை பொங்கியெழுந்து

அத்தனையும் கடல் கொண்டு போகட்டும்!

நீ இருந்த இடமே இல்லாமல் போகட்டும்!

நாசமாகப் போகட்டும்! நாசமாகப் போகட்டும்!

நிர்மூலமாகப் போகட்டும்! நிரந்தரமாகப் போகட்டும்!..........

ஆதலால் காதலுடன் . . .

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Sun, 11 Jul 2010 22:24:00 +0530

உன் மீதான காதல்

நிரம்பிக்கொண்டேபோகிறது। - என்னுள்

நீ தான் எங்கிருக்கிறாய் என்றே தெரியவில்லை.....!!!

எப்பொழுதோ படித்த ஒரு வரி நினைவில் வருகிறது। " ஒரு பூ மலர்வது போல தான் இருந்தது உனக்கும் எனக்கும் இடையிலான நட்பு "। கவிதை போல் இல்லை வாழ்க்கை। ஆனால் ஓன்று மட்டும் நிச்சயம் அன்பு என்ற சொல்லை நான் உணர்ந்தது என் அன்னைக்கு பின் உன்னிடம் தான். குளிர் உறையும் பெட்டியில் இருந்து எடுத்து வெளியில் வைக்கப்பட்ட பனிக்கட்டி போல் உருகி வழிந்து கொண்டிருந்தது என் மனது - உன்னை பார்த்த நாள் முதல் .

அடர் பச்சை நிற சுடிதாரும் , வெள்ளை நிற துப்பட்டாவும் அணிந்து நேர்த்தியாக பின்னப்பட்ட தலைமுடியை ஒதுக்கியவாறு மிக சாதாரணமாக நீ நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாய். தொலைவில் இருந்து பார்த்து கொண்டிருந்த எனக்கு அன்று ஒரு பேருண்மை புரிந்தது. தேவதைகளும் பச்சை நிற சுடிதார் அணிந்து என்னை போன்ற எளியவனுக்கும் காட்சி தருவார்கள் என்று.

காதோரம் சுருண்ட

மெல்லிய கூந்தல்...

சின்னதாய் கன்னத்து குழி...

வரியோடிய சிவந்த இதழ்கள்।

இன்னும்... இன்னும்... .........

................. ........... ......... ..........

நிராயுதபாணியாக நான்....!

யாருமற்ற அதிகாலை நேரத்தில் சாலையோர பேருந்து நிறுத்தத்தின் ஒரு ஓரத்தில் பேருந்தை எதிர்பார்த்தபடி நீயும், மறு ஓரத்தில் உன்னையே பார்த்தபடி நானும் நின்று கொண்டிருப்போம். எனக்கான காலத்தின் அழகான காலைபொழுதுகளை அச்சமயம் இயற்கை எனக்கு அளித்திருந்தது. பேருந்து நிறுத்தம் முழுதும் இறங்கி நிறைந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது என் காதல். எங்கும் நிறைந்த காதல் அவளின் கால் விரல் நகங்களை கூட தொட முடியாமல் அவளின் அருகிலேயே ததும்பி கொண்டிருந்தது.

பெரிதாய் ஒன்றும்
வேண்டாம்.
நீ அவசரமாய்
குளித்து கிளம்புகையில்
உன் கால் புடவை மடிப்பின்
ஓரங்களை நீவி சரிசெய்யும்
வரம் மட்டும் தா... போதும்.!

அவள் மீதான காதல் எல்லையில்லாமல் விரிந்து கொண்டே சென்றது. விஸ்வரூபம் எடுத்துகொண்டிருந்தால் அவள் என்னுள்!. நாட்கள் வாரங்களாக, மாதங்களாக, வருடங்களாக மாறிக்கொண்டிருந்தன. காதல் அப்படியே இருந்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகில் உள்ள வயது முதிர்ந்த ஆலமரம், அமர்வதற்கென்று போடப்பட்ட கல் நாற்காலி, அப்புறம் நான், எப்போவாவது கிடைக்கும் அவளின் பார்வையின் முடிவில் மேற்சொன்ன மூன்றும் ஒன்றாக இருப்பதாகவே பட்டது எனக்கு. நிறைந்த காதல் நிறைந்ததாகவே இருந்தது.

உன்னை நான் நேசிக்கிறேன் என்பதை எப்படியாவது அவளுக்கு உணர்த்திவிட துடித்தேன் துளி அளவு கூட தைரியம் இல்லாமல். மனதின் கோட்டையில் அவளை அரசியாக்கி நான் அடிமையாகவே கிடந்தேன். அவளை பார்த்த சந்தோசத்தில் சில நாட்களும், பார்க்கமுடியாத ஏக்கத்தில் பல நாட்களுமாய் நான்கு வருடங்கள் கடந்து விட்டன.

சில மாதங்களிலேயே குடும்பம் , பணி என்ற சூழலில் சிக்கி அழுத்தியடிக்கப்பட்டு ஒரு பெருநகர வாழ்க்கைக்கு பழகிக்கொண்டிருந்த வேளையில் ஒரு நாள் பின்னிரவில் அலைபேசியில் அழைத்தான் நண்பன். "மாப்ளே.. உன் ஆளுக்கு கல்யாணம் டா. பெங்களூர் ல கல்யாணம். அங்கேயே செட்டில் ஆயிடுறாங்க..."

அலைபேசியை அணைத்தேன். வாழ்க்கை உணர்த்திய அனுபவம் மென்சிரிப்பாக வெளிவந்தது. தைரியமில்லாத இளம் பருவ காதலை எண்ணி சிரிப்பும், அவளின் கல்யாண செய்தி கேட்டு மிதமான சந்தோசமும், காரணம் தெரியாத காரணங்களினால் ஒரு பெரிய மன அழுத்தம் என விடியலே இல்லாமல் நர்கந்து கொண்டிருந்தது அந்த இரவு.

அடுத்த சில வருடங்களுக்கு பின் பண்டிகைகால விடுப்பில் ஊருக்கு சென்ற ஒரு நாளில் அந்தி சாயும் ஒரு பொழுதில் அதே பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருக்கிறேன். சற்று தொலைவில் பெருத்த உடம்புடன், இடுப்பில் கைக்குழந்தையுடன் ஒரு பெண். இதயம் ஒரு நொடி நின்று அதிர்ந்தது. தேவதை. அடர் பச்சை நிற சேலையில். தொலைவிலேயே நின்ற என் கால்கள் கற்களும், முட்களும் நிறைந்த சாலையோர மண்சரிவில் இறங்கி வேகமாக நடக்க தொடங்கியது.

உன்னை விடவும்
உனது பிரிவு
எனக்கு பிடித்தமானதாயிருக்கிறது .
உன்னை நினைத்து கொண்டேயிருக்க....

கண்களில் நீருடன் காதல் நிறைந்தே இருந்தது.

தொடரும் அபத்தங்கள்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Sun, 2 May 2010 04:01:00 +0530

எங்கு துவங்கினோம் என்றும் நினைவில் இல்லை. எப்படி தொடர்ந்தோம் என்பதும் தெரியவில்லை.
தொடர்ச்சி மட்டுமே வாழ்க்கை என்று மட்டும் புரிகிறது. சிறிய கால இடைவெளிக்கு நண்பர்கள் மன்னிப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு....

குளிர்ந்த காற்று, மிதமான மழை ஒரு உன்னதமான அதிகாலைப்பொழுதில் சென்னையை வந்தடைகிறேன் பல மாதங்களுக்குப் பின் இரு நாள் பயணமாக மட்டும். மனிதர்களைப் போலவே நகரத்து கட்டிடங்களும், சாலைகளும் உருமாறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன போலும் நாள்தோறும். சென்னையின் மாற்றம் அபிரிமிதமானது. வந்த வேலை தவிர காலதேவன் அனுமதித்தால் ஏதாவது ஒரு படம் சத்யம் தியேட்டரிலும், ஒரு பொழுது முருகன் இட்லி கடையிலும், அழுக்கடைந்த சென்னையின் அனைத்து டாஸ்மாக்கினுள் ஏதாவது ஒன்றில் நண்பனுடன் ஒரு மாலைப்பொழுதையும் கழிக்க விருப்பம்.

முரண்பட்ட இருவேறு களங்களாக இருந்தாலும் ஜெஸ்ஸியும், கனியும் இன்னமும் கனவில் வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். வசந்த பாலனுக்கு ஒரு ராயல் சல்யூட். பிழைக்க வழியின்றி கரையோரமாய் ஒதுங்கி கிடக்கும் சுறா-வைப் பற்றிய செய்திகளால் உள்ளூர மகிழ்ச்சி, அடுத்த படமாவது ஒரு நல்ல படம் கொடுப்பார் இளைய தளபதி என்ற வழக்கமான அற்ப ஆசையோடு.., அண்ணா நகர் சிக்னலில் திரும்பினால் பி வி ஆர் தியேட்டர்ஸ் புதிதாக சென்னையில். பாக்கெட்டில் இருக்கும் கொஞ்ச பைசாவையும் உள்ளே இழுத்து புடுங்கிக்கொண்டுதான் விடுவார்கள் போல் தோன்றியதால் ஓடியே வந்துவிட்டேன்.

இணையத்தில் அமர்வதே சற்று கடினமான எனது சூழலில் சிறிது தாமதமாக தெரிந்துகொண்ட வலைப்பதிவர்கள் குழுமம் பற்றிய செய்திகள் மகிழ்ச்சியை தந்தது. சிலவாரங்கள் தவற விட்ட நண்பர்களின் பதிவுகளை புரட்டுகையில், உண்மையிலேயே அங்காடி தெரு திரைப்படத்தின் சில காட்சிகள் சற்றே மிகையானதாக இருந்தாலும், வழக்கமான தங்களின் தெனாவெட்டு தொனியை மிகவும் அதிகமாக விமர்சனங்களில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் ரசனைமிகு நண்பர் அதிஷா வும் , தோழர் லக்கி யும் பாராட்டுக்குரியவர்கள். அவர்களின் முத்தின மன்னிக்கவும் முதிர்ந்த ரசனை என்னைப் போன்ற ஆரம்ப நிலை பதிவர்களுக்கும், விவரம் தெரியாத சிறுவர்களுக்கும் ஒரு பெரிய பாடம். ( பின் குறிப்பு : சத்தியமாக மேற்கூறிய வரிகள் இவர்களை பாராட்டி மட்டுமே எழுதப்பட்டவை.)

கவிதை துளி.

* பிணைந்திருக்கும்
இரு கொசுவத்திசுருளை
விடுவிப்பது வரையில்
சிக்கலுடனே கழிகிறது - தினப்பொழுது !

சொர்க்கமே என்றாலும் . . .

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Fri, 28 Aug 2009 11:08:00 +0530

எனது தந்தை ஓய்வு பெற்ற தமிழாசிரியர். திடீரென்று ஏற்பட்ட உடல் நிலைக் கோளாறு காரணமாக ஒரு சிறிய அறுவை சிகிச்சை பண்ண வேண்டியிருந்ததால் சுமார் நான்கு வார காலம் எனது சொந்த ஊர் திருநெல்வேலியில் இருந்து அப்பாவை கவனித்து கொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்தது பாக்கியமே.

யாருக்கும் எப்பொழுதும் கஷ்டம் கொடுத்துவிடக் கூடாது என்பதில் மிக உறுதியுடன் இருப்பார். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம். ஒரு நாள் காலையில் என் அம்மாவை அழைத்து " கொஞ்சம் என்னுடன் வருகிறாயா.? , சிறிது வேலை இருக்கிறது .." என்று அழைத்து சென்றவர் நேராக சென்ற இடம் நகரத்திலுள்ள ஒரு பெரிய ஆஸ்பத்திரியின் ஆபரேஷன் தியேட்டர் வாசலுக்கு, " கொஞ்ச நேரம் இங்கு உட்கார்ந்து இரு . இதோ வந்து விடுகிறேன் ." என்று ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குள் சென்று விட்டார். அதன்பின் தான் அம்மாவுக்கே தெரியும் ஒரு வாரமாய் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து சிகிச்சை பெற்று ஆபரேஷனுக்கு தேதியும் குறித்த பின்பு அழைத்து வந்திருக்கிறார். அப்படியொன்றும் அது சாதாரணமான ஆபரேஷன் இல்லை. உடலினுள் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய கட்டியை நீக்கும் அளவிற்கான ஆபரேஷன். பல மாதங்களுக்கு பின்பு தான் எனக்கெல்லாம் தெரிய வந்தது. என்னத்த சொல்ல . . ?

தம்மிற் பெரியார் தமரா ஒழுகுதல்

வன்மையு லெல்லாந் தலை .

****************************************************************************************

திருநெல்வேலி - நகரத்தின் உருவம் சிறிது சிறிதாக மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. பெருகிவரும் வாகன இரைச்சல், புதிது புதிதாய் ஷாப்பிங் மால்கள், ரெஸ்டாரெண்ட்கள், கடைகள் நன்றாகத்தானிருக்கின்றன. அதே நேரம் அதன் பாரம்பரியத்தை நெல்லை இழந்துவிடவில்லை.
டவுன் - நெற்றி நெறைய விபூதி, அதிகாலை பஜனை, வற்றாத தாமிரபரணி, சுத்தமான தெருக்கள், நெல்லையப்பர், காந்திமதி அம்பாளின் தரிசனம், கோவில் வாசல், அருகிலேயே மணக்கும் இருட்டுக்கடை அல்வா, வார்த்தைகளில் பாசம் தெறிக்கும் மக்கள், சுண்டி இழுக்கும் ரொட்டி, சால்னா மணம். அப்பப்பா....
அப்படியே ஜங்ஷன், பாளையங்கோட்டை பக்கம் சென்றால் ருசியான பல உணவகங்கள், பாரம்பரியமிக்க தேவாலயங்கள், பூத்து குலுங்கும் மலர்களைப் போன்ற பள்ளி குழந்தைகள் இன்னும் இன்னும் திருநெல்வேலியின் சுவை கூடிக்கொண்டேயிருக்கிறது.
புறநகர் பகுதிகளில் ஏற்படும் சாதிச்சண்டைகளும், பழிவாங்குதல்களும் அடிக்கடி இரத்த சாயம் பூசிக்கொள்ளும் தனது இன்னொரு பழைய கோர முகத்தையும் இழந்தபாடில்லை நெல்லை.

*****************************************************************************************

தோழன் சாம், மற்றும் சார்லஸ் நேற்று இரவு பாளையங்கோட்டை , முருகன்குறிச்சி அருகில் ஒரு ஹோட்டலுக்கு சாப்பிட அழைத்து சென்றார்கள். முட்டை மட்டும் இணைந்த சைவ உணவகம் . ஆஹா . . நம்ம ஆளுங்க கலக்குறாங்கப்பா . . வித விதமா டிஷ் ரெடி பண்றான். முட்டை சப்பாத்தி என்றொரு அயிட்டம். சப்பாத்திக்கு உள்ளே முட்டையை கொண்டுவந்து ஒரு தினுசா கொடுக்கிறான். சான்சே இல்லை.
அப்புறம் பல வெரைட்டியில தோசை, இட்லி அமிர்தமா சாம்பார், சட்னி. முட்டையின் மஞ்சள் கரு இல்லாம வொயிட் ஆம்லெட். அடடடா. . . ஒரு சின்ன குடிசைக்குள்ள நளபாகமே நடக்குது. திருநெல்வேலி பக்கம் வர்றவங்க தகவல் சொல்லிட்டு வாங்க. முட்டை சப்பாத்திக்கும், வொயிட் ஆம்லேட்டுக்கும் நான் கியாரண்டி.

******************************************************************************************

பரண்களில் இருந்து எடுத்த என் தந்தையின் பழைய டைரியிலிருந்து . . .

சிந்தனையாளர்கள்

மனிதனுக்குச் சொந்தமான சந்தோசங்களையும், துன்பங்களையும் அதை அனுபவிக்கும் மனிதர்களை விடவும், சிந்திப்பவர்களே அனுபவிக்கிறார்கள். அவற்றில் வலிந்து போய் சிக்கி ஆழ்ந்து அனுபவிக்கும் மனம் கலைஞர்கள் - சிந்தனையாளர்கள் பெற்ற வரம் அல்லது சாபம்.

பிரச்சினைகள்

இயற்கையின் விதிகளுக்கோ, விஞ்ஞானக் கணிப்புகளுக்கோ , ஒரு பெரும் புதிர் இருக்கும் எனின், அஃது எமது மனிதர் தம் அறியாமையே ஆகும்.
அறியாமைக்கு உரியவர்கள் பெரும்பாலும் ஏன் முழுமையாகவே நமது அன்பிற்கும், நம்பிக்கைக்கும் உரியவர்களாகவே இருப்பதால்தான் பிரச்சினைகள் யாவும் வெடிக்கின்றன.
பிறந்த நாள் தொட்டு நான் பிறருக்கே ஒரு பிரச்சினையாக இருத்தல் குறித்து, ஒவ்வொரு பருவத்திலும் ஒவ்வொரு வகையான அவமானம் கொள்கிறேன்.
இந்தப் பிறவியில் எனக்கு கிட்டிய பேரருள் என்னவெனில் எனக்கு நான் என்றும் ஒரு பிரச்சினையாக இருந்ததே இல்லை என்பதே ஆகும்.

*******************************************************************************************

பேனா முனையில் . . .

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Wed, 26 Aug 2009 14:28:00 +0530

வலைப்பூ என்ற வார்த்தையையே எட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு வரை தெரியாதவனாகத்தானிருந்தேன். இப்பொழுது வரை ஒரு . . . ம் எழுதி கிழித்துவிடவில்லை.

ஏதாவது எழுத வேண்டும் என்ற எனது கொடூரமான சுய விருப்பத்திற்காகவும், உருப்படியாக செய்ய வேறு வேலை எதுவும் இல்லாத காரணத்தினாலும் (இப்பொழுது வரை . . ) கிறுக்க ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து இன்று வரை எண்ணத்திலும் எழுத்திலும் ஒரு மன்னாங்கட்டியும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டதாக தெரியவில்லை. ஆனால் எழுத வேண்டும் என்ற பைத்தியகாரத்தனம் மட்டும் இன்னும் குறைந்தபாடில்லை. (விதி . . )

கடந்த மூன்று மாதங்களில் எனது செயல்பாடுகள் குறைந்து காணப்பட்டாலும் இன்று வரை நான் தொடர்ந்து முயற்சித்து கொண்டிருப்பதற்கு முழுமையான முதற் காரணம் சக பதிவர்கள் மட்டுமே . . . பல சமயங்களில் லேசான பொறாமை கலந்த பிரமிப்புடன் இவர்களை வசிக்கும் அனுபவமே என்னை மேலும் மேலும் எழுதி இயங்க செய்து உங்களை மேலும் இம்சைபடுத்த வைக்கிறது.

நன்றி நண்பர்களே . . .

என்னதான் அடக்கி வாசித்தாலும் இதுவரை ஐம்பது பதிவுகள் நான் எழுதிவிட்டேன் என்பதே எனக்கு சற்று போதை தரும் விஷயம் தான்.
இந்த போதை தலைக்கு ஏறும் முன் சக பதிவர்களின் படைப்புகள் பக்கம் ஒரு ரவுண்ட் போய்விட்டு வந்தேன் என்றால் மொத்த போதையையும் இறக்கி தலையில் நாலு எழுமிச்சை பழத்தை தேய்ச்சி '' தம்பி , நீ இன்னும் வளரணும் தம்பி '' ன்னு சொல்லி வெறியேத்தி அனுப்பிடுவாங்க.

உடனே சிலிர்த்து கிளம்புற சிங்கம் ரெண்டே நாள்ல மறுபடியும் கூண்டுக்குள்ள போய் ஓய்வெடுக்க ஆரம்பிச்சிடும் வழக்கம் போல . ( நம்ம தொழிலே இதான . . )

ஆரம்பத்திலிருந்து எனக்கு எல்லா வகையிலும் ஆதரவளித்துவரும் கேபிள் அண்ணனுக்கும், தங்களது எழுத்துகளால் என்னை இயங்க வைத்துகொண்டிருக்கும் அண்ணன்மார்கள்., நர்சிம் , அப்துல்லா , பரிசில் , அதிஷா , செல்வேந்திரன் , ஆசிப் அண்ணாச்சி , ஆதிமூல கிருஷ்ணன் , யுவ கிருஷ்ணா மற்றும் உமா ஷக்தி , தவிர இன்ன பிற அனைத்து பதிவுலக நண்பர்களுக்கும் நன்றி.

அண்ணன் சக்கரை சுரேஷ் க்கு என் அன்பு .

தொடர்ந்து என்னை ஊக்கப்படுத்திவரும் வால்பையன் , நையாண்டி நைனா , macro , தம்பி ஷண்முக ராமன் , விக்னேஷ்வரி , தமிழச்சி , வெங்கி ராஜா , தத்து பித்து எல்லோருக்கும் என் அன்பு .

என் இம்சையை பொறுத்துக்கொண்டு என்னுடனே இருந்து என்னை ஊக்கப்படுத்தும் என் நண்பர்களுக்கும் , தம்பிகளுக்கும் என் அன்பு .

பழைய டைரி குறிப்புகள் .
( பழைய புத்தக சந்தையிலிருந்து . . . )

சில நேரம்
மானாய் துள்ளிப் போகும் !
மேகம் பொழிந்த
மழையாய் பொழியும் !
சிலபொழுது
நெருப்பாய் எரிக்கும் !
நரியாய் ஊளையிடும் .
காற்று கலைக்காத
மரமாய் மௌனிக்கும் .
இப்போது இப்படி
அப்போது அப்படி
என்று அளவிடமுடியாது !
இந்த மனசுகளே
இப்படித்தானோ . . . ?

*******************************************

கடமைக்கு குடும்பம் நடத்தி
கடனுக்கு வட்டி கட்டி
திரை முன்னால் கனவில் லயித்து
வரும் கஷ்டம் எல்லாம் சகித்து
எப்போதேனும் கொஞ்சம் சிரித்து
வெறுப்புதான் என்றாலும்
சமயங்களில்
ரசிக்கும்படியும் இருக்கின்றன
வாழ்தலின்
அவஸ்தைகள் . . . !

********************************************

கோயிலுக்கு போ என்றார்கள் .
சர்ச்சுக்கு போ என்றார்கள் .
மசூதிக்கு போ என்றார்கள் .
பார் - க்கு போ என்றார்கள் .
பீச் க்கு போ என்றார்கள் .
'' என்ன சார் ஆச்சு ..? ''
பரிவோடு கேட்டான் இஸ்திரி முருகன் .
மனக்கவலை சொன்னேன் .
மருந்து போல் ஒரு வார்த்தை சொன்னான் .
'' வீட்டுக்கு போ வாத்யாரே . . . '' .

**********************************************

படித்து ரசித்தது . . .

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Wed, 19 Aug 2009 17:11:00 +0530

நம் அறிமுக நாட்களில்....
மௌனங்களை பரிமாறிக் கொண்டோம்...
பின் கொஞ்சமாய் பார்வைகளும் புன்னகைகளும்...
பேச தொடங்கி... பின் நிறையப் பேசினோம்...
இதயம் வரை நீண்டது பரிமாற்றம்.

இந்நாட்களில் மீண்டும் துவங்கியிருக்கிறது...
மௌனங்களின் பரிமாற்றம்....
இம்முறை ஒவ்வொரு மௌனத்திற்கும்...
அர்த்தங்கள் கற்பிக்கிறது மனது...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பார்வைகள் தவிர்க்கப்படுகிறது...
பார்க்கும் பார்வைகளிலும் விடை தெரியா கேள்விகள்...
எந்த நிமிடமும் உதிர்ந்து விடும்...
ஒற்றை ரோஜாவின் கடைசி இதழாக...
நம்மிடையே மீதமிருக்கிறோம் நாம்...

நம்மை இணைத்திருந்த சிறகுகள்...
கனமாகிப் போனதாய் ஓர் எண்ணம்.
நேற்று வரை சுமந்த சிறகுகள்....
இன்று ஏனோ பூட்டப்பட்ட சங்கிலியாய்.

நம் சுயங்களின் சுமை தாங்காமல்...
நழுவி செல்கிறது முகமூடிகள்..
நம் உண்மை முகங்கள் பார்க்க பிடிக்காமல்..
பிரிவொன்றை எதிர்பார்த்து நாட்கள் கடத்துகிறோம்...

உனக்கும் இருக்ககூடும்...
சில காரணங்கள்..
உன்னிடமும் இருக்ககூடும்....
வலிகளை பட்டியலிடும் ஒரு கவிதை...
எனினும் அறிய விருப்பமின்றி விலகுகிறேன்...

ஒரே ஒரு வேண்டுகோள் மட்டுமே உண்டு...
பிரிவின் நினைவாய் புன்னகை தந்துவிடாதே...
பின் உன் எல்லா புன்னகைகளும்...
பொய்யெனவே நினைக்க தோன்றும்.

நன்றி : சித்ரா தேவி.

அழகிய தவறுகள் - II

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Fri, 17 Jul 2009 14:21:00 +0530

*************************

மூன்றாம் வரிசை பெண்

என்னைப் பார்த்து முறைத்தபடி

நான்காவது தடவையாக

மாராப்பை சரிசெய்யும் பொழுதுதான்

கவனிக்கவே துவங்கினேன்

எடுப்பான அவளது மார்பகத்தை....

*************************

விலகிய சேலையில்

மழையில் நனைந்தபடி

கடக்கும் பின்னிருக்கை யுவதியின்

சலனம் தவிர்க்க

வண்டியை விரட்டினேன்

பாவம்

மழையில் நனைந்த மனம்

சேலையினுள்ளேயே கிடக்கிறது.

*************************

இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு பின்னரும்

டவுண் சந்தி பிள்ளையார் முக்கில்

ஒரு பக்க திறந்த மார்புடன்

அலைந்த கோட்டிகாரியின்

நினைவு தவிர்க்க முடியாததாகிறது

தெரிந்தே பார்வை தவறும் சில பொழுதுகளில்....

*************************

படித்ததில் பிடித்தது.

கையில் காசு இருந்தால்

டாஸ்மாக் பக்கம் போவான்.

இல்லையென்றால் செய்யது பீடி

குடித்துகொண்டிருப்பான்.

அதுவும் இல்லையென்றால்

கவிதை எழுதிக்கொண்டிருப்பான்.

- விக்ரமாதித்யன்.

*************************

அழகிய தவறுகள் - 1

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Wed, 17 Jun 2009 11:06:00 +0530

உடைந்த சிகரெட் துண்டுகள்

நிறைந்திருக்கும்

எனது அறையின் ஜன்னல் சுவரில்

தினமும் வந்தமரும் காக்கைக்கு

எப்படி தெரியும்..?

பலநேரத்து உணவின்

எச்சம் அவையென்பது . . . ?

******************************

நிகழ்ந்திருக்கவே கூடாத

உன்னுடனான இந்த சந்திப்பின் பாதிப்பை

இரண்டு குளிர்ந்த பீர் பாட்டில்களால்

சரிசெய்துவிடமுடியாதுதான்.

இருப்பினும்,

இதுபோன்ற சமயங்களில் நிகழும்

தவறுகள் அழகானதாகிறது எனக்கு.

மறுநாள் காலையில்

குற்றவுணர்ச்சி மனதை கொத்திப்பிடுங்க

ஒருபோதும் நேர்ந்ததில்லை

மலச்சிக்கல்.

******************************

முகம்தெரியாத பின்னிரவில்

அவளுடன் நெருங்கி களித்த

ஒருநாள் இரவை

ஞாபகப்படுத்தியபடியே

இருக்கிறது

எனது குளியலறை சுவரில்

ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்

ஒற்றை கரப்பான்பூச்சி

உடல் முழுவதும் குறுகுறுத்தபடி

விரட்டவே முடியாமல் . . .

******************************

கடைசி கவிதையில் பொருளில் குற்றம் உள்ளதென வாதாடி திருத்தம் செய்ய வைத்த தம்பி மாரியப்பனுக்கு நன்றி.

பசுவய்யா - கவிதைகள்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Thu, 11 Jun 2009 12:14:00 +0530

ஐம்பதுகளின் துவக்கத்தில் எழுதத்துவங்கிய சுந்தர ராமசாமி மொத்தமாக எழுதிய கவிதைகள் மிகக்குறைவு . (பசுவய்யா என்ற புனைப்பெயரில்)

1931 ல் நாகர்கோவிலில் பிறந்த சுந்தர ராமசாமி ஆங்கிலம், மலையாளம், சமஸ்கிருதம் மொழிகளையும் கற்று தேர்ந்தவர்.

மூன்று நாவல்கள், 150 க்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகள், 65 சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளார். தவிரவும் ஆங்கிலத்திலும், மலையாளத்திலும் இருந்து பல நாவல்களையும், சிறுகதைகளையும் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

சு.ரா.வின் படைப்புகள் பல ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவரின் புகழ்பெற்ற நாவலான ''ஒரு புளியமரத்தின் கதை" , ஆங்கிலம், மலையாளம், ஹிந்தி, மற்றும் ஹூப்ரு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

1988 ல் காலச்சுவடு இலக்கிய இதழை தொடங்கினார்.

சு.ரா. வின் கவிதைகள் தன்னை முன்னிறுத்தி வாழ்வின் ரகசியங்களை, ஏக்கங்களை, அறியாமைகளை, வெட்கங்களை, கனவுகளை, சோகங்களை வெளிப்படுத்துபவை.

மனித வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் ரகசியங்களை அறியத்துடிப்பவை.

ஒருமுறை, கமல் குமுதம் - தீராநதி யில் தனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் சு.ரா. என்று கூறினதைப் படித்த சு.ரா.வின் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் நீங்கள் எழுத்தாளரா எனக்கேட்டதாக - அவருக்கேயுரிய எள்ளலுடன் குறிப்பிடுகிறார் சு.ரா.

ஒருவித கிண்டலான தோனி இவரது கவிதைகளில் இருந்தாலும், ஆழ்ந்த தளத்தில் அனுபவப்பூர்வமாக சிந்தனையை தூண்டுபவை அவை.

தனது 74 வது வயதில் 2005 அக்டோபர் மாதம் 15 ம் தேதி சு.ரா காலமானார்.

********************

சவால்

நோவெடுத்து சிரம் இறங்கும் வேளை
துடைகள் பிணைத்துக்கட்ட
கயிருண்டு உன்கையில்

வாளுண்டு என்கையில்
வானமற்ற வெளியில் நின்று
மின்னலை விழுங்கிச் சூலுறும்
மனவலிமையுண்டு

ஓய்ந்தேன் என மகிழாதே
உறக்கமல்ல தியானம்
பின்வாங்கல் அல்ல பதுங்கல்

எனது வீணையின் மீட்டலில்
கிழிபடக் காத்துக் கிடக்கின்றன
உனக்கு நடையேற்றும் காலங்கள்

எனது கோடி பறக்கிறது
அடிவானத்துக்கு அப்பால்.

********************

கன்னியாகுமரியில்....

இன்று அபூர்வமாய்
மேகமற்ற வானம்
மிகப்பெரிய சூரியன்
ஒரே ரத்தக் கலங்கல்

எங்கிருந்தோ வந்து
சூரியாஸ்தமனத்தை மறைக்கிறது
இந்த ஆட்டுக்குட்டி
அசடு
அபோதம்
தன்னிலை அறியாதது

இடம்பெயர்வதா நான்
அல்லது
நின்ற நிலையில் நிற்பதா?

மூளையின் தர்க்கம்
அறுபட்டு விழித்ததும்
நகர்ந்தோடியிருந்தது ஆட்டுக்குட்டி

சூரியனைக் காணோம் .

********************

வாழ்க்கை

நான் என் காலை வைக்கவேண்டிய படி எது?
நான் குலுக்க வேண்டிய கை,
நான் அணைக்க வேண்டிய தோள்,
நான் படிக்க வேண்டிய நூல்,
நான் பணியாற்ற வேண்டிய இடம்
ஒன்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை

இப்படி இருக்கிறது வாழ்க்கை.

********************

கதவை சுண்டாதே

என்ன உறக்கம் இன்னும் என்பாய்
தொழில் வரியை கட்ட கடைசி நாள் கேட்பாய்

பங்குகள் சரிவது பற்றி விசனமுடன் பேசுவாய்
அவர் தொலைபேசி எண் ? என்பாய்

கையால் ஆகாதவன் என என்னைச் சொல்லாமல் சொல்லி
குற்ற உணர்ச்சியை ஒரு பெரும்பாரம் சரித்துவிட்டும் போவாய்

ஒரே ஒரு கவிதை
போதும் இந்த ஜென்மம் பொருள்பட என்பது என் நம்பிக்கை

அதை எழுதிவிடக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
உன் ஆள்காட்டி விரலின் நகத்தால் என் கதவைச் சுண்டாதே
தயவு செய்து ...

********************

இந்த நிழல்

எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது இந்த நிழல்?
பாதத்தின் விளிம்பிலிருந்துதானா?
அல்லது அதன் அடியிலிருந்தா?

பூமியில் காலுன்றி நிற்கும் போது
நிழல்மேல்தான் நிற்கிறோமா?
காலைத் தூக்கிப் பார்க்கலாம்தான்

அந்த யோசனையை நான் ஏற்கவில்லை
பூமியில் நிற்கும் போது
எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது இந்த நிழல்
என்பதுதான் எனக்கு தெரியவேண்டும்.

********************

வருத்தம்

வேட்டையாடத்தான் வந்தேன்
வேட்டைகலையின் சாகச நுட்பங்களை
தாய்ப்பாலில் உறிஞ்சத் தொடங்கினேன்
பின் வில்வித்தை
பின் வாள்வீச்சு
பின் குதிரை ஏற்றம்
பின் மற்போர்
நாளை நாளை என வேட்டை பின்னகர
ஆயத்தங்களில் கழிகிறது என் காலம்

திறந்து வைத்த கற்பூரம் போல்
ஆயுளின் கடைசித் தேடல் இப்போது
இனி ஆயத்தங்களைத் தின்று சாகும் என் முதுமை
பின்னும் உயிர் வாழும் கானல்.

********************

தனது மரணத்தை பற்றி குறிப்பிடும் போது ''ஒரு இலை உதிர்ந்ததற்கு மேல் எதுவும் அதில் இல்லை.'' என்கிறார் சு.ரா.

என் நினைவுச்சின்னம்

இரங்கற் கூட்டம்போட ஆட்பிடிக்க அலையாதே
நம் கலாச்சாரத் தூண்களின்
தடித்தனங்களை எண்ணி
மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்து கலங்காதே
.
.
.
இருப்பினும்
நண்ப,
ஒன்று மட்டும் செய்.

என்னை அறியாத உன் நண்பனிடம்
ஓடோடிச் சென்று
'கவிதையை எழுப்ப முயன்று கொண்டிருந்தவன்
மறைந்து விட்டான்' என்று மட்டும் சொல்.
உன் கண்ணீர் ஒரே ஒரு சொட்டு
இந்த மண்ணில் உதிரும் என்றால்
போதும் எனக்கு.

********************

மும்பை - சங்கமம்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 9 Jun 2009 12:08:00 +0530

சமீப காலமாய் மிக அதிக பரபரப்பிற்கு பெயர் போன நகரம் மும்பை. நண்பர்கள் சூழ அதை தரிசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது பாக்கியமே ... பின்னே என்னங்க சொல்லறது...? மும்பையின் ஒவ்வொரு இடத்திலேயும் ஒரு பாம் வெடிச்ச கதை இருக்கு. பெண்களின் உயர்வான நிலைகளையும், அதற்கு நேர் எதிரான பெண்களின் நிலையும் அதிக அளவில் வெளிப்படையாக பார்க்க முடிவது இங்கு மட்டுமே... மும்பையின் டிராபிக் உலகம் அறிஞ்ச விஷயம். இவ்ளோவையும் தாண்டி ரசிக்கிற விஷயம் நிறைய இருக்கு மும்பைல....

எத்தனை பெரிய தாக்குதல் நடந்தாலும் அடுத்த நாளே இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்புற மக்கள். தீவிரவாதி தாக்குதல், தாஜ் ஹோட்டல் இரண்டாவது நாள் பக்கத்து தெருவில் வழக்கம் போல டீ கடை ஓபன் பண்ணி வியாபாரம் பண்ற மக்கள். ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்த அவங்க அங்க, அவயங்கள் மட்டுந்தான் சொல்லணும்.

வழக்கம் போல பார்ட்டி, ரோமிங் மட்டுமில்லாம ஒரு சின்ன சுவாரஸ்யமான சம்பவம், நண்பர்களுக்கிடையே நடந்த ஒரு பந்தயம். ஜுஹு பீச் - மும்பை. நம்ம நண்பர்களோட மும்பையின் அழகை கொஞ்சமா அள்ளி பருகிட்டு, பீச்-ல இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கோம். தூரத்தில ஒரு வெளிநாட்டு பொண்ணு. வழக்கம் போல நம்ம ஆட்கள் நாலு பேர் சுத்தி நின்னு அது சிகரெட் குடிக்கிறதை வேடிக்கை பார்த்துகிட்டு இருக்காங்க. நம்ம நண்பர்கள் சவால் விட பேசியே தீர்வதுன்னு நானும் சக நண்பன் ஒருவனும் கிளம்ப, ஆரம்பமானது அமர்க்களம் . பெண்களோட பேசி அதிக பழக்கம் இல்லாத குரூப் நமளுது(நிஜமா நம்புங்க ....!) .

சரியாக பதினைந்து நிமிஷம் சக நண்பனுடன் சேர்ந்து எனக்கு தெரிந்த அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் மொக்கை போட்டு கொஞ்ச நேரம் எங்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருக்க முடியுமா .? என்று கேட்டதற்கு... பதில். வொய்நாட்..?
சரியா போச்சு.. நண்பர்கள் கிட்ட ஒரு படத்த ஓட்டிடலாம்னு பிளான் பண்ணி நண்பர்களை அறிமுகம் செய்தாச்சு. பெயர் இவான் ரித்லேர் ஊர் ஜெர்மன் அவ்ளோதாங்க அதுக்கு அப்புறம் எனக்கு எதுவுமே காதில விழல. ஏன்னா நம்ம காதில புகை தான் வருது. என்னை தவிர எல்லோரும் அவகிட்ட பேசிகிட்டு இருக்காங்க. சுமார் ரெண்டு மணிநேரம் அவங்களால எவ்ளோ முடியுமோ அவ்ளோ மொக்கை போட்டாங்க. திரும்பவும் என் காதில புகை.

அவங்க பேசினதோட சாராம்சம் இதுதான்.. ஜெர்மன் பொண்ணு. சுமார் ஏழு மாசமா எட்டு நாடுகளை சுத்திட்டு முதல் தடவையா இந்தியா வந்திருக்கா தனியா..( நோட் பண்ணிக்கோ. ). நிஜம்மாவே ரொம்ப தைரியசாலியான பொண்ணு . (நாமெல்லாம் பக்கத்துல இருக்கிற மும்பை போறதுக்கே எட்டு வருஷமா பிளான் போடுற ஆட்கள் ) . ரொம்ப உஷார் . எது பேசணும்.. எது பேசக்கூடாது ன்னு நல்ல தெளிவு.

நல்லா போயிட்டு இருந்த அரட்டை ல கூடவே இருந்த நண்பன் ஒருத்தன் போட்டான் திடீர் பௌன்செர்.. ''கேன் யு ஜாயின் வித் அஸ டுமாரோ..? (அடப்பாவி..) நாளைக்கு நாங்க எல்லோரும் வாட்டர் தீம் பார்க் போறதா பிளான். உனக்கு ஆட்சேபனை இல்லேன்னா நீயும் வா.'' சிறிதே தயங்கின பெண்ணிடம், பயப்படாதே.. உன்னோட பாதுகாப்பிற்கு நாங்க உறுதின்னு இன்னொருவன் யார்க்கர் போட விக்கெட் காலி. ஓகே . போலாம் அவ சொல்ல.. (இன்னுமா இந்த உலகம் நம்மள நம்பிட்டு இருக்கு..?) நாளைக்கு காலைல அவ தங்கிஇருக்கிற ஹோட்டல் ல பிக்அப் பண்றதா சொல்லி சபையை கலைத்தோம்.

அடுத்த நாள் அவளை கூப்பிட்டு போவதா வேண்டாமானு எங்களுக்கிடையே சின்ன சலசலப்பு. பெரும்பான்மையான மக்கள் ஜெர்மனுக்கே ஆதரவு அளிக்க ஒரு சில கட்டுப்பாடுகளோடு அவளை அழைத்து செல்ல முடிவெடுத்தோம். நாங்க மொத்தம் ஏழு பேர். அதில நாலு பேர் நைட் தூங்கவே இல்ல..(சத்தியமா நான் அதில இல்லைங்க..). அதிகாலைலேயே ரெண்டு பேர் கிளம்பி அவளை பிக்அப் பண்ண போயாச்சு.

இவான் ரித்லேர் - அன்று இரவு ஏழு மணிக்கு கோவா போவதற்கு டிக்கெட் போட்டுருக்கா. அதுக்குள்ளே திரும்பியாகணும். மும்பை-யிலிருந்து நாற்பது கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது வாட்டர் கிங்டம் தீம் பார்க். அவளுக்கான சின்ன காத்திருப்புக்கு அப்புறம் பலமுறை மன்னிப்பு கேட்டவாறு வந்துசேர்ந்தாள். எங்களிடமிருந்த சிறிய சான்ட்ரோ-வை தவிர்த்து அவளுக்காக குவாலிஸ் அமர்த்தி கிளம்பினோம். (பட்சி சிக்கிருச்சு டோய்...)

அவளுக்காகவும் அவளை பிக்கப் பண்ண போன நண்பர்களுக்காகவும் காத்திருந்ததில் ஏற்பட்ட சின்ன சலிப்பு மற்றும் வெறுப்பு அவள் வந்து சேர்ந்ததும் இயல்பான கோபத்துடன் ''ஐ அம் ஆங்ரி வித் ஹங்க்ரி பிகாஸ் அப் யு ..'' என்று நண்பன் ஒருவன் அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் ஆரம்பிக்க கலகலப்பாக துவங்கியது பயணம்.

அதுக்கு அப்புறம் நடந்தது எல்லாம் வரலாற்று சுவடுகள் (இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்பா...) .

இவான் தண்ணீரை பார்த்ததில் இருந்து குழந்தையாகவே மாறி இருந்தாள். பொதுவாகவே அருவியும், ஆறும், பெருமளவு நீரும் தன்னுடன் இணையும் எவரையும் குழந்தையாகவே மாற்றிவிடும் தன்மையுடையது.

நாங்கள் அனைவருமே குழந்தை பருவத்திற்கு திரும்பியிருந்தோம். நிறம், மதம், மொழி, நாடு அனைத்தும் கரையில் கிடந்தது. சந்தோசம் மட்டுமே எங்களுடன் சேர்ந்து தண்ணீரில் கும்மாளமிட்டது.

ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் இவான் முழுமையான மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்திகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கலாச்சாரம், மனமுதிர்ச்சி, எண்ணங்கள் முற்றிலும் வேறுபட்டிருந்தது . இவற்றை நம்மவற்றுடன் ஒப்பிட இயலாது ஒப்பிடவும் முடியாது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெளிவாக தெரிந்தது. இவான்-யதார்த்ததிற்கு மிகவும் அருகில் இருந்தாள். இருபத்தி மூன்று வயதில் அவளுடைய மனப்பக்குவம் ஆச்சர்யமான ஒன்று. அவளுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கையில் நாம் யதார்த்ததிற்கு வெகு தொலைவில் உள்ளதாகவே தோன்றுகிறது.

ஒன்றாக உணவருந்தி, விளையாடி, நடனமாடி களைப்புடன் அமர்ந்தோம். அவர்களின் பழக்கவழக்கம், திருமணம், பெற்றோர், விருப்பம் பல விஷயங்களை நம்மவற்றுடன் பகிர்ந்து பேசி குறையாத மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவளை கோவா-விற்கு வழி அனுப்பிவைத்து திரும்பினோம். என்னை பொறுத்தவரை இவான் ரித்லேர் ஒரு பறவை சுதந்திர பறவை. ஒரு பறவையின் பயணத்தை எவராலும் கணிக்க முடியாது. அதன் பயணத்திற்கு என்றும் முடிவும் இல்லை.

சுண்டகஞ்சி

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 9 Jun 2009 10:03:00 +0530

*****************

இன்னாடா சுண்டகஞ்சி புட்ச்சா கீதுன்னு பாக்குறியா? நம்மாளுங்கோ அல்லாரும் காக்டைல், கொத்து பரோட்டா, அவியல், ஊறுகாய் ன்னு கூவி கூவி குடுத்து இம்சை பண்றாங்கப்பா . நம்மலான்டையும் கீற ஆறிப்போன சுண்டகஞ்சிய உங்களவிட்டா யாருப்பா குடிப்பா ? உன் தலைஎழுத்து என்னாண்ட மாட்டினுகீர... இதை படிக்கிற மக்களே உங்கள நீங்கதான் காப்பாத்திகினும். கண்டிப்பா நீ நினைக்கிற கிக் கொஞ்சமாவது கிடைக்கும்னு நம்பினுகிறேன். பார்க்கலாம்.

**************************************************************

கட்ச்சியா ஒரு மாசமா நம்மளுக்கு அல்லாமே பேஜாரா புட்ச்சுபா. எந்த பந்தை எப்படி உருட்டி போட்டாலும் நம்ம விக்கெட் விளுந்துகினேகீது. அப்பால ''சுனா பானா ஒன்னுமில்லடா ஒன்னுமில்ல '' ன்னு இல்லாத மீசைய தடவிகினு போய்கினே இருப்போம். என்னான்ற ?

***************************************************************

அரைஅவரு பிலிம் பார்த்துகினு அதுக்கு ஒரு விமர்சனம் எழுதுற ஆளு நாம மட்டும் தான். நம்மளாண்டதான் மிஸ்டேக். மாயாண்டி - படத்துக்கு மொதநாளே யாரான்டையும் கேட்காமா போனதுதான் தலீவா பெரிய தப்பாயிடுச்சு. கரீட்டா அரை அவரு அப்பால முடியல. ஒரு எஸ் ஜெ சூர்யா வை சமாளிக்கவே மொத்த தமிழ்நாடும் தினரிகினு கீது . பத்து பேரா? எவனும் வரமாட்டான். மக்களே உங்கள நீங்கதான் காப்பாத்திகினும்.
(கேபிள் சங்கர் அண்ணே... பிற்காலத்துல நீங்களும் சேர்ந்து எங்களை சோதிச்சிடாதீங்க... உங்க மேல நிறைய நம்பிக்கை வைச்சிகினுகீறோம்.)

****************************************************************

துட்ட கொட்த்து , ஓட்ட வாங்கி , சீட்ட புட்ச்சி நம்மாளுங்க அல்லாரும் அவங்க அவங்க ஏரியா வில செட்டில் ஆயிட்டாங்க. இன்னும் ரோட்ல சினிமா போஸ்டரை பார்த்துகினு கனா கண்டுகினே போறான் இழிச்சவாயப்பய மக்கா... எதுவும் மாறப்போறதில்லை சுவத்தில ஒட்டுற சினிமா போஸ்டரை தவிர.... மக்களே உங்கள நீங்கதான் காப்பாத்திகினும்.

****************************************************************

பதிவர் சங்கத்தில என்னா நடக்குதின்னே தெர்லப்பா..! மாத்தி மாத்தி கூவிகினுகீறாங்கோ... கலாசிகிறாங்கோ... திட்டிகிறாங்கோ... தீடீர்னு பிலிம் காட்டிகினுகீறாங்கோ... அப்பால திரும்பவும் அட்ச்சிகிறாங்கோ ... அடப்போங்கப்பா... எதும் சொல்றதுக்கே பயமா கீதுபா... ஆழம் பாக்கிறான்,
பப்ளிசிட்டி, வெண்ணை, விளக்கெண்ணை ன்னு புட்ச்சு புட்ச்சா வார்த்தைங்களை பார்க்கிறோம். போதாகொறைக்கு ஜாதி பேரை வேற சொல்லி திட்றாங்கலாம். என்னவோ நாலு பேருக்கு நல்லது நடக்கும் னா எல்லாத்தையும் அட்ஜஸ்டிக்கலாம். கட்ச்சியா பதிவர் மக்களே உங்கள நீங்கதான் காப்பாத்திகினும். என்னான்ற...?

****************************************************************

இத்தனை இம்சையிலும் புட்ச்சா கொஞ்சூண்டு எழுதினதும் , காலையிலேயே கொஞ்ச நாளா ரன்னிங் போய்கினு கீறதும் மட்டும் தான் உருப்படி. வரட்டா நைனா...?

*******************************

நகுலன் கவிதைகள்- விகடன்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 26 May 2009 22:16:00 +0530

Thinnai

http://www.thinnai.com/?module=displaystory&story_id=60212212&format=html&edition_id=20021221

நகுலன் படைப்புலகம்

‘‘நான் இறந்த பிறகு எனக்கு அஞ்சலிக் கூட்டங்கள் நடத்த வேண்டாம். ஏனென்றால், என்னால் வர முடியாது!’’

தன்னைப் பார்க்க வரும் இலக்கிய நண்பர்கள் விடைபெறும் போது, அவர்களிடம் நகுலன் கடைசியாக வைக்கும் வேண்டு கோள் இதுதான். தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் குறிப்பிடத்தக்க எழுத்தாளரான இவர் தற்போது திருவனந்தபுரத்தில், தனிமையில் வசிக்கிறார்.

தமிழில் யாரையும் பின்பற்றிப் போகாத, தனிப்பட்ட ஆளுமையும் மெளனத்தில் எரியும் மகத்தான மொழியும் நகுலனுடையவை. பனிக்குடம் உடைபடுவதைப் போல, உயிர் விடைபெறு வதைப் போல இயல்பும் புதிருமாக எழுகிற எழுத்து இவரது தனிப்பாணி. தற்போது எழுதுவதை முற்றிலும் நிறுத்திவிட்டார். நினைவின் நிழல் படியும் அந்தியின் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து சிரித்துக்கொண்டு இருக்கும் நகுலனுக்கு இப்போது வயது 87.

நகுலனின் நிரம்பிய முதுமையை, குழந்தையைப் போல் இருக்கும் உடல்வாகை புகைப்படக் கலைஞர் ஆர்.ஆர்.சீனிவாசன் எடுத்த படங்களுடன், நகுலனின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டுள்ளது காவ்யா பதிப்பகம்.

எந்தப் புத்தகத்தைப்
படித்தாலும்
நமக்குள் இருப்பதுதான்
புஸ்தகத்தில்
எழுதியிருக்கிறது;
அதை மீறி ஒன்றுமில்லை!

இருப்பதற்கென்றுதான்
வருகிறோம்.
இல்லாமல்
போகிறோம்!

என்னைப் பார்க்க வந்தவர்
தன்னைப் பார்
எனச் சொல்லிச் சென்றார்!

மிகவும் நாணயமான மனிதர்
நாணயம் என்றால் அவருக்கு உயிர்!

வேளைக்குத் தகுந்த
வேஷம்
ஆளுக்கேற்ற
அபிநயம்
இதுதான்
வாழ்வென்றால்
சாவதே சாலச் சிறப்பு!
எனக்கு
யாருமில்லை
நான்
கூட!

யாருமில்லாத பிரதேசத்தில்
என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது?
எல்லாம்!

நீயிருக்க
நானிருக்க
நேற்று
இன்று
நாளை
என்ற நிலை
ஒன்றும் இல்லை
ஒன்றுமே இல்லை!

உன்னையன்றி
உனக்கு வேறு யாருண்டு?

ஆர்ப்பரிக்கும் கடல்
அதன் அடித்தளம்
மெளனம்; மகா மெளனம்!

முக்கோணம்
முடிவில்
ஒரு ஊசி முனை ஞானம்!

வந்தவன் கேட்டான்
‘‘என்னைத் தெரியுமா?’’
‘‘தெரியவில்லையே’’
என்றேன்.
‘‘உன்னைத் தெரியுமா?’’
என்று கேட்டான்.
‘‘தெரியவில்லையே’’
என்றேன்.
‘‘பின் என்னதான் தெரியும்’’
என்றான்.
‘‘உன்னையும் என்னையும் தவிர
வேறு எல்லாம் தெரியும்’’
என்றேன்!
எழுத்தாளனுக்கும்
வாசகனுக்கும்
நடுவில்
வார்த்தைகள்
நி
ற்
கி
ன்
ற
ன!

களத்துமேட்டில்
வாளுருவி
மீசைதிருகி
நிற்கிறான் ஒரு மாவீரன்
போகும் பறவைகளனைத்தும்
அவன் தலைமீது
எச்சமிட்டன
அவன் மீசையை
எறும்பு கூட்டங்கள்
அரித்தன
ஆனால் அவன் முகத்திலோ
ஒரு மகா சாவதானம் .

ஒரு கட்டு வெற்றிலை
பாக்கு சுண்ணாம்பு புகையிலை
வாய் கழுவ நீர்
பிளாஸ்க் நிறைய ஐஸ்
ஒரு புட்டி பிராந்தி
வத்திப்பெட்டி சிகரெட்
சம்பல் தட்டு
பேசுவதற்கு நீ
நண்பா
இந்த சாவிலும்
ஒரு சுகம் உண்டு .

நினைவு ஊர்ந்து செல்கிறது
பார்க்க பயமாக இருக்கிறது
பார்க்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை .

அலைகளைச் சொல்லி
பிரயோஜனமில்லை
கடல் இருக்கிறவரை .

எனக்கு
யாருமில்லை
நான்
கூட . .

அம்மாவிற்கு
எண்பது வயதாகிவிட்டது
கண் சரியாகதெரியவில்லை
ஆனாலும் அவன் சென்றால்
இன்னும் அருகில் வந்து
உட்கார கூப்பிடுகிறாள்
அருகில் சென்று உட்காருகிறான்
அவன் முகத்தைக் கையை
கழுத்தைத் தடவி
தடவி அவன் உருக்கண்டு
உவகையுருகிறாள்
மறுபடியும் அந்த குரல்
ஒலிக்கிறது
நண்பா அவள்
- எந்த சுவரில்
எந்த சித்திரத்தை தேடுகிறாள் ?.

தன் மிதப்பு

யார் தலையையோ சீவுகிற
மாதிரி அவன் பென்சிலைச்
சீவிக்கொண்டிருந்தான்
அவனைப் போல் பென்சிலும்
பேசாமல் இருந்தது அது
கூடத் தவறு , அந்த நிலையில்
அது தன் கழுத்தை
இன்னும் இவனுக்குச்
சௌகரியமாகச் சாய்த்துக்
கொடுத்திருப்பான் இந்த
நிலைமையையும் தன்னுடைய
வெளித்தெரியாத
ஆற்றலால் சமாளிக்க
முடியுமென்ற தன் மிதப்பில் . .

நன்றி : சாகர அலை , திண்ணை .

நான் ...?

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 26 May 2009 01:05:00 +0530

நான் நானாக முயற்சிக்கையில்

நான் நானாகவே இருக்கிறேன்.

நான் நானாகவே ஆகிவிட்டால்

நானே நான் ; - இப்பொழுது

நானே நானாகியும் போனதால்

நானாகிப்போனேன் சூன்யமாய் ...

ஆமாம் ,

யார் நான் ...?

உலகத்தை காதலிக்கிறேன்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Fri, 22 May 2009 12:17:00 +0530

அன்பு விசாலமாகி
காதல் விலாசமாக - மலரும் .
உன்னுடனான நம் நட்பு .
இன்றோ , நாளையோ
வரும் நாட்களிலோ . . .

மலர்ந்த பின் - பூ
அழகுதான் - ஆனால்
பூவின் அத்தனை
அழகையும் உள்ளடக்கிய
இத்தருணத்தின் - மொட்டு
பேரழகு எனக்கு .

*******************************

மெல்லிய புள்ளியாய்
வளைந்து திரும்பும் .
தூரத்து பறவை
படபடத்து அடங்கும் .
நடைமேடை நிசப்தமாகும் .
உன்னை ரயிலேற்றி விட்டு
திரும்புகையில்
உணர்கிறேன் - தனிமையின் வலியை . . .

****************************************

நீ - என்னுள் சிறிதுசிறிதாக
கரையத் தொடங்கிய
பொழுதில் - தான்

நான்
முழுமையாக
உருவெடுக்கத் தொடங்கினேன் . . . .

****************************************

எத்தனையோ நாட்கள் . . .
எத்தனையோ சொற்கள் . . .
இன்னும்
முழுமையடையாமலேயே
இருக்கிறது .
உனக்குமட்டுமேயான
எனது கவிதை . . . . .

****************************************

உலகின் அனைத்து ஜீவன்களின் மீதும்
நான் பிரியமாயிருக்க
உன் ஒருத்தியின் அன்பு மட்டுமே
போதுமானதாயிருக்கிறது .

****************************************

என்னிடமிருந்து
கண்ணீரை மட்டுமே
எடுத்துக்கொண்டு - அதை
அன்பாய் பரிமாற்றம் செய்ய
உன்னால் மட்டுமே சாத்தியம் .

****************************************

நீ என்னுடன் இல்லாத
தருணங்களில் மட்டுமே
உன்னை எண்ணிப் பார்க்கிறேன் .
நீ இல்லாமலேயே
போய்விட்டபிறகு . . . .

****************************************

உன்னை விடவும்
உனது பிரிவு
எனக்கு பிடித்தமானதாயிருக்கிறது .

****************************************

பல நாட்கள் முயன்றும்
உன்னிடமிருந்து
எதையும் பெறமுடியவில்லையே
என வருத்தத்திலிருந்தேன் .

இறுதியில் கிடைத்தது .

ஒரு சில அபத்தக் கவிதைகளும் ,
'' நாயே . . உருப்படுற வழியைப் பார் . . ''
- என்ற வாழ்த்தும் .

****************************************

சந்தித்த வேளை - வெண்மையும் கருப்பும்.

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Wed, 13 May 2009 11:32:00 +0530

ரெண்டு கோல்ட் மேரி பிஸ்கட்டும் ஒரு குட் டே யும்.....

Dr. ருத்ரன், Dr. ஷாலினி இவர்களுடன் நடந்த கலந்துரையாடல் (10/05/2009) அன்றைய தினத்தை முழுமை செய்தது. Dr. ருத்ரன் அவர்களின் பேச்சினை பலமுறை கேட்டிருந்தாலும் அருகிலிருந்து ரசித்தது இது தான் முதல்முறை. ஷாலினி யின் திறமை வியப்பை தந்தது. அன்பான உபசரிப்பும், தெளிவான திட்டமிட்ட நிகழ்ச்சி அமைப்பும் பத்ரி அவர்களின் மீதான மதிப்பை பலமடங்கு உயர்த்தியது. உடனிருந்த அனைத்து பதிவர் நண்பர்களுக்கும் நன்றி. லக்கிலுக் மேல் எனக்கிருந்த கோபத்தை அவரிடம் தெரிவித்ததும், தாமிரா, உமா சக்தி, cable சங்கர், நரசிம், அப்துல்லா, அதிஷா போன்ற மூத்த பதிவர்களை சந்தித்ததும் பெரும் பேறு.

***************************************************************************

ஓர் ஆயிரம் ரூபாயும் ஒரு பேட் டே யும்.....

தேர்தலை மையப்படுத்தி இங்கே நடக்கிற கொடுமையை பார்க்கும் போது மனதில் மிகுந்த மனவருத்தமும் , கடும் கோபமும் எழுகிறது .
ஊடகங்களில் படித்ததையும் , கேட்டதையும் விட்டுவிடுங்கள். எனது அலுவலகத்திற்கு அருகில் உள்ள நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஒரு பெண்மணியிடம் இன்று காலை (13/05/2009)பேசிக்கொண்டிருந்தேன். '' என்னம்மா ஓட்டு போட்டிங்களா? '' என்றதுக்கு , அவர் மிகுந்த கோபத்துடன், ''இல்லை, நான் ஓட்டு போடப்போவதில்லை''. என்றார் . ஜனநாயகத்தின் மீது இவருக்கு இவ்வளவு கோபமா ? நான் , '' அப்படி சொல்லக்கூடாது. ஓட்டு போடுறது நம்ம உரிமை ''. என லெக்சர் அடிக்க ஆரம்பிக்க , '' அதெப்படி சார். எங்க தெருவில இருக்கிற எல்லோருக்கும் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்திருக்காங்க. எனக்கு மட்டும் கிடைக்கல.. அப்புறம் எப்படி நான் ஓட்டு போடுவேன் ..? '' . என்றார் மிகுந்த கோபத்துடன். எதுவும் பேசாமல் நகர்ந்து விட்டேன் . கட்சி பாகுபாடின்றி தமிழகத்தின் முக்கிய கட்சிகள் பலவும் சேர்ந்து இப்புண்ணிய காரியத்தை செய்துகொண்டிருப்பதாகவே தெரிகிறது.

தேசத்தின் ஜனநாயகம் இந்திய தெருக்களில் சில ஆயிரம் ரூபாய்களுக்கு விலை போய்கொண்டிருப்பது மட்டும் நிஜம். நிச்சயமாக இன்றைய தினம் ஒரு கருப்பு தினமே.

*************************************************************************

ஈழத்திலிருந்து . . .

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 5 May 2009 00:26:00 +0530

ஈழ தேசத்திலிருந்து ,
05 - 05 - 2009 .

எங்கட தேசம்.

தமிழ்நாட்டு சகோதரனே ,

- கருப்பு கண்ணாடி, கருப்பு உடை
அணிந்து நீங்கள் கைக்காட்டி
வந்ததெல்லாம் - போதும் ...

- நீங்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்ததும்,
கைகோர்த்து நின்றதும்,
நடைபயணம் நடந்ததும் - ஊடகங்களில்
பார்த்து சலித்துவிட்டது .

- ஆவேசப் பேட்டிகள் , அடங்காத
அறிக்கைகள் - போதும் .

- ஒரு ரொட்டி துண்டை ஒற்றுமையாய்
அனுப்ப முடிந்ததா உன்னால் ...?

- பல ஆண்டுகளை ஒலிக்கும் - எங்களின்
மரண ஓலம் இன்றுதான் உங்கள் செவிப்பறைக்குள்
நுழைந்திருக்கிறதா ...?

சகோதரா ,

- அங்கும் இங்கும் நடக்கும் அரசியல்
விளையாட்டுகளில் சிக்கி நீயும் பலியாகிவிடாதே ...

- ஆம் . நமக்கெல்லாம் தாய் - தமிழ் - தான்
ஆனால் வாயும் வயிறும் வேறுதான்
என்பதை உணர்ந்து கொள்வோம் .

- எங்களின் மரண வாழ்க்கை உங்களின்
உள்ளூர் அரசியலுக்கும் , ஒருசில கவிஞர்களின்
கவிதை வரிகளுக்கும் மட்டுமே போய் சேர்கிறது.

கவலைப்படாதே.....

இப்போதுதான் எங்களின் நம்பிக்கை மேலும் அதிகரித்துள்ளது.

எங்களின் வாழ்வை நாங்களே தீர்மானிக்கிறோம்

விரைவில் சேதி வரும் - அப்பொழுது

ஒரே ஓர் துளி - கண்ணீர் விடு எங்களுக்காக....

அது போதும்.

அதுவரை காத்திரு .

வழக்கம்போல்
வலியுடன் ,
ஓர் ஈழத் தமிழன் .

லக்கிக்கு ஒரு பகிரங்க கடிதம்

noreply@blogger.com (வசந்த் ஆதிமூலம்) — Tue, 28 Apr 2009 02:17:00 +0530

அன்பு லக்கி.,

எப்போவாவது நீங்கள் போதையில் பதிவு எழுவது ஓகே. எப்பொழுதும் என்றால் ஜீரணிப்பது சற்று கடினம் தான் . ஈழம் தொடர்பான கருத்துகளில் நீங்கள் எந்த ஒரு இயக்கத்தின் அடிவருடியாகவும் இருங்கள் . அது உங்கள் சொந்த விருப்பம் . பெரும்பான்மையான பதிவர்களின் கருத்தை கொச்சைபடுத்த உங்களுக்கு அருகதை இல்லை .

இங்கு யாரும் உங்களைப்போன்று இயக்கம் சார்ந்த கருத்துகளை வழிமொழிவதும் இல்லை. எந்த ஒரு கட்சிக்கும் சட்டி தூக்குபவர்களும் இல்லை. அய்யா ஆட்சியில் இல்லாமல் அம்மா இருந்திருந்தால் இதைவிட அதிகமாகவே இந்த காமெடியன்கள் பதிவும் பின்னூட்டமும் போட்டிருப்பார்கள்.

அதிகார வர்க்கத்தினரை எதிர்த்துதான் இங்கு பதிவும், போராட்டமே தவிர எந்த ஒரு வயது முதிர்ந்த கிழவரையோ அல்லது அவரது குடும்பத்தினரையோ எதிர்த்து அல்ல. இன்று உன்னால் என்னசெய்ய முடிந்ததோ அதை சிறிது காலத்திற்கு முன்பு செய்திருந்தால் குறைந்தபட்ச சில ஆயிரம் மக்களையும் அவர்களின் ஒன்றுமறியா சிறு குழந்தைகளையும் பலியிடுவதை தடுத்திருக்கலாம். சைடு டிஷ் ஆக நீங்கள் தொடும் ஊறுகாய் அளவிற்கு உங்கள் மனதை தொட்டு சொல்லுங்கள் தடுத்திருக்கலாமா இல்லையா..?

சாதி, சாதி அலை, அபிமான சாதித்தலைவர் என்று வலைப்பதிவர்கள் மத்தியில் கதைப்பது கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனம். சாதி என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்துவதையே ஈனச் செயலாக கருதுகிறேன். இப்படிப்பட்ட தரம் தாழ்ந்த வார்த்தைகளை பயன்படுத்தி உங்களை மேலும் தாழ்த்தி கொள்ளாதீர்கள்.

கடந்த மூன்று வருடங்களாக எங்களை கவனித்து வந்ததெல்லாம் போதும். கடந்த மூன்று மாதங்களாக வன்னியிலும் , யாழ்ப்பாணத்திலும் நடந்ததை கவனித்தீர்கள் என்றால் இப்படி போதையில் பிதற்றமாட்டீர்கள்.

கலைஞரை எதிர்த்தவர்கள் எல்லோரும் ‘ஜெ.வுக்கு தான் ஓட்டு’ போடுவார்கள் என்றோ, 'ஜெ.வுக்கு தான் ஆதரவளிக்கிறார்கள்' என்றோ நீங்கள் எண்ணினால் ''நீங்க கொஞ்சம் வளரணும் தம்பி''. எந்த செல்வியும் யாருக்கும் நாயகியாக தெரிகிறாரோ இல்லியோ... இங்கே உள்ள நாயகன் பலருக்கும் காமெடியனாக அல்லவா தெரிகிறார். மருத்துவர் அய்யாவைப்பற்றி குறிப்பிட்டு உங்களுக்கு பதிலளித்துகொண்டிருக்கும் இந்த பாவத்திற்கு மேற்கொண்டு மேலும் பாவம் சேர்க்க விரும்பவில்லை.

எந்த ஒரு உண்மையான தமிழனுக்கும் இருக்கக்கூடிய உள்மன ஆசை ஈழத்தில் அமைதி பிறக்கவேண்டும் என்பது மட்டும்தான்.

போர்நிறுத்தம் என்பது ஈழத்தமிழனுக்கும், அமெரிக்காவிற்கும், பிரிட்டனுக்கும் கிடைத்த வெற்றி என்றோ, இல்லை வேறு எவருக்கோ கிடைத்த வெற்றி என்றோ மடத்தனமாக உளற எவரும் தயாராக இல்லை. உண்மையில் போர்நிறுத்தம் என்பது வெறும் கண்துடைப்பு . ஏறத்தாழ தமிழீழ மொத்த மக்களும் போரின் அகோரப்பிடியில் சிக்கி நசுக்கப்பட்டுள்ளர்கள். இன்னும் ராணுவத்தின் பிடியில் உள்ள மக்கள் கடுமையான சித்திரவதைக்கும், வன்கொடுமைக்கும் ஆளாக்கப்படுகின்றனர்.

செஞ்சிலுவை சங்கத்தினரை கூட பாதிக்கப்பட்ட இடங்களுக்கு அனுப்ப மறுக்கும் இலங்கை அரசின் போர்நிறுத்தம் இந்திய அரசின் தேர்தலை வைத்து பின்னப்பட்டிருக்கும் மாயவலையாககூட இருக்கலாம்.

புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களைப்பற்றிய இந்நேரத்து உங்களது விமர்சனம் ஒரு தேர்ந்த இந்திய அரசியல்வாதியினுடையது. இதற்கு மேலும் உங்களைப்பற்றி உயர்வாக கூற ஏதும் இல்லையென நினைக்கிறேன். மே 16 ன் முடிவுகள் எப்படியிருப்பினும் என்மக்களை காப்பற்ற எவரும் முன்வரப்போவதில்லை என்பதே நிதர்சனம்.

எனது இந்த சிறிய விளக்கத்திற்கு நீங்கள் உங்கள் பதிவில் குறிப்பிட்ட 'பெரும்பான்மையான' வலைப்பதிவர்களின் - என்ற சொல்லும் காரணமாக இருக்கலாம்.

முழு நேர கொ.ப.செ ஆக இருப்பதை தவிர்த்து சிறிதுநேரம் உருப்படியான விசயங்களில் கவனம் செலுத்துவது அனைவரது நேரவிரயங்களை தவிர்க்கும் என்பது லக்கிக்கு எனது தாழ்மையான விண்ணப்பம்.

பி.கு : 1. நிறைய தண்ணீர் (நீங்கள் வழக்கமாக அருந்தும் தண்ணீர் அல்ல..) குடிப்பதும் ,
2. ஒரு பெரிய எலுமிச்சை பழத்தை அவ்வப்போது தலையில் தேய்த்து கொள்வதும் இந்த கோடையில் ஏற்படும் கடும் சூட்டை தவிர்க்க பயன்படும் .

தோழமையுடன் ,
வசந்த் ஆதிமூலம் .