Niepoprawni.pl

Przed laty na Wołyniu

Kamil Olszówka — Sat, 11 Jul 2026 00:15:29 +0000

W półmroku starych cerkwi,

Pośród śmiechów szyderczych,

Słów nienawiścią przepełnionych,

Od niewysłowionej pogardy ciężkich,

Padały krople święconej wody,

Na piły, widły, siekiery,

Uświęcając je w celu zbrodniczym,

W świętokradzkim obrzędzie bezbożnym.

Płomienne starego popa kazanie,

Nieludzką nienawiścią podszyte,

Wielkich zbrodni miało być zarzewiem,

Rozlanych po Ukrainie okrucieństw pożarem,

Nienawistne słowa starego popa,

Były jak sączony w dusze jad,

Pod pozorem banderyzmu szerzenia

Zabijający wszelkie wyrzuty sumienia.

I te święconej wody krople,

Na polskie dzieci były wyrokiem,

Zwiastować bowiem miały ich śmierć,

Strasznego ich losu były przypieczętowaniem.

I każda święconej wody kropla,

Czyichś cierpień oznaczała bezmiar,

Śmierć w nieopisanych męczarniach,

Orgie mordów w odmętach szaleństwa.

A te maleńkie kropelki,

Heroldami były zbrodni straszliwych,

Zwiastować miały dziecięcej krwi strużki,

Niezliczone z oczu ich łzy,

A każda święconej wody kropla,

Brudna, wstrętna i zimna,

Błogosławieństwem była szatana,

Diabelski chichot w sobie kryła.

Nasiąkła nienawiścią Agiasma,

W tamtych pełnych okrucieństwa dniach,

Nie była symbolem oczyszczenia,

Skaziły ją popów bezbożne słowa…

I w księżyca blasku upiornym,

Wyważały drzwi chałup poświęcone łomy,

Rozłupywały czaszki maleńkich dzieci,

Pobłogosławione przez popów siekiery,

Pokropione w cerkwiach kosy,

Odbijając się w głębi przerażonych źrenic,

Dotykając młodych dziewcząt krtani,

Niejedną nić życia trwale przecięły.

A krople przelanej krwi polskich dzieci,

Przed oblicza hufców anielskich,

Płacząc rzewnie skargi swe niosły,

O potworności zbrodni straszliwych,

A każda dziecięcej krwi kropelka,

Strwożona aniołom opowiedziała,

Jak wielkiego bezmiaru okrucieństwa,

W wołyńskie noce świadkiem była.

I te krople niewinnej krwi,

Dzieci bestialsko pomordowanych,

Uczciły wierne Bogu anioły,

Pieczętując je swymi pocałunkami,

By po kres świata były świadectwem,

O tamtym straszliwym bestialstwie,

Jak ludzkiej natury zezwierzęcenie,

Potrafi być nieujarzmione…

Miała być rzekomo wolna Ukraina,

Czysta jak przysłowiowa wody szklanka,

Lecz w niewysłowionej nienawiści skąpana,

Spłynęła wkrótce krwią zbroczona.

I pomimo upływu lat,

Pozostaje wciąż wstrętna i brudna,

W tamtych nierozliczonych zbrodniach

Wciąż bezwstydnie unurzana,

Wciąż bez woli oczyszczenia,

Gdy zakłamana elita,

Haniebny kurs polityki wyznacza,

Czcząc zbrodniarzy w niezliczonych pomnikach…

A pomordowanych na Wołyniu dzieci,

Nie utuli już nikt,

Jedynie niebiańskie anioły,

Otrą z oczu ich łzy,

A każda polskiego dziecka łza,

Większą ma wagę w oczach Boga,

Niż ukraińskich historyków kłamstwa,

Którym przyklaskuje dwulicowy świat.

Każda kropla polskiej krwi

Pozostała na wołyńskiej ziemi,

Świadectwem jest dziś niezatartym

Tamtych zbrodni straszliwych,

Wielkie morze łez,

Polskich dzieci zgładzonych okrutnie,

Dla ludzkości jest plamą na honorze,

Dla cywilizowanego świata sumienia wyrzutem…

- Wiersz napisany dla upamiętnienia osiemdziesiątej trzeciej rocznicy krwawej niedzieli na Wołyniu…

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Wołyń

Kategoria wpisu:

Historia

A ja siedzę w kanadyjskiej "piwnicznej izbie" i tylko tu się daje jeszcze wytrzymać.

Anna W. -PK — Fri, 10 Jul 2026 23:18:49 +0000

Ja teź nie wierzę w to globalne ocieplenie, ale to nie pomaga. Żar leje się z nieba, jak to obrazowo mówi moja sąsiadka spacerując pod parasolem; bo dobra parasolka od deszczu chroni a także przed lejącym się z nieba żarem.

A ja siedzę w kanadyjskiej "piwnicznej izbie" i tylko tu się daje jeszcze wytrzymać.
Mój mąż jest wpatrzony w telewizor i sledzi sport. Generalnie to on jest wielbicielem Igi Świątek, ale w Kanadzie razem z USA i Meksykiem panuje piłka nożna więc patriotyzm lokalny wymaga...itp. Ja wiem, że Kanada już odpadła, wiem, a kto może takie gorąco jeszcze grać.

Czy widzieliści ile ludzi siedzi na stadionach? Smażą się i patrzą na rozgrywki piłkarskie. A to jest takie nudne, że aż dziw bierze, że ludziom się chce w taki żar...Norwegowie dla rozrywki ..."wiosłują". Bardzo mi się to ich Wikingowe wiosłowanie podoba.

Patrząc na to bieganie 20-chłopa za jedną piłką, proponuję aby wprowadzić zmiany i rzucić zawodnikom jeszcze ze dwie piłki to by było ciekawiej dla wszystkich; dla zawodników, dla widzów i sędziowie też by mieli robotę. Niestety mój pomysł jakoś nikogo nie podnieca, a mąż mówi, że ja się nie znam.

Świt się szybko zmienia. W różnych programach pojawiają się roboty, są też kopiące piłkę. Być może wkrótce będą światowe rozgrywki piłkarskie robotów! Ale o na to jeszcze należy poczekać.

Pozdrawiam z chłodnego podziemia.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Polacy to zachodni… Rosjanie

Humpty Dumpty — Fri, 10 Jul 2026 19:48:37 +0000

Co dla Ukrainy jest najważniejsze w piątym roku wojny??? Nie zgadliście. Najważniejsze jest usunięcie śladów polskości jakich pełno w Małopolsce Wschodniej.

Żeby zobaczyć prawdziwe oblicze kijowskiej dierżawy trzeba wejść na strony ukraińskie.

Tam bowiem są u siebie i dają upust antypolskiej fobii.

I tak „lwowianin” Mykoła Bandriwski pisze o nas zupełnie otwarcie:

Dla nas dzisiaj Polacy to ci sami Rosjanie tylko na zachodzie. Czego jeszcze potrzeba, żeby w końcu wyleczyć się z tej tolerancji i człowieczeństwa do wroga, od którego w przeszłości nie raz umarła ukraińska państwowość..?

Ejże… Z człowieczeństwa ukraińcy już raz się wobec nas „wyleczyli”, co zakończyło się Rzezią Wołyńską.

A zatem Bandriwskiemu marzy się powrót rezunów?

Co gorsze, Bandriwski to nie jakiś tępy chochoł z rodzaju tego, który obiecywał nam ataki ukraińskich dronów, ale jest znanym lwowskim archeologiem miłośnikiem historii Lwowa, autorem licznych naukowych i naukowo-popularnych publikacji, przewodniczącym Komisji Archeologicznej Naukowego Towarzystwa im. T. Szewczenki (NTSz) we Lwowie. W jego dorobku zawodowym jest udział w licznych ekspedycjach naukowych, wykopaliska również na terenie Lwowa i Ziemi Lwowskiej, które odkryły nowe możliwości poznania nieznanych stron historii miasta. Są w jego dorobku zawodowym naprawdę sensacyjne odkrycia, jak na przykład w krypcie katedry św. Jura.

Tymczasem pan profesor Bandriwsky na swoim profilu wzywa do zniszczenia usypanego przed 1869 rokiem kopca mającego upamiętnić związek Litwy z Polską (Unia Lubelska).

Faktycznie, dla państwa znajdującego się rzekomo w stanie wojny z Rosją walka z Polską wydaje się najważniejsza. 😉

Oczywiście, że to nasza wina. Przecież to myśmy im wybrali na prezydenta rosyjskojęzycznego klauna. Nie pamiętacie? 😉

Bandriwski co rusz zamieszcza tekst poświęcony ukraińskim gierojom. Próżno jednak szukać tam kogoś, kto choćby przez pomyłkę walczył z Rosją albo z Sowietami. Generalne gieroje, jakich ma dzisiejsza Ukraina otoczyć kultem, walczyli z… Polską.

I tak w zamieszczonym w czwartek wieczorem wpisie przypomina postaci dwóch młodych (25 i 21 lat) Ukraińców – Dmitrija Daniłyszyna i Wasilija Biłasa. Obaj zostali z wyroku sądu powieszeni. Ale nie za dokonany z zimną krwią zamach na polskiego posła do Sejmu Tadeusza Hołówkę, tylko za dokonany wcześniej napad na placówkę pocztową w Gródku Jagiellońskim.

Powodem tego mordu było dążenie Hołówki do polsko-ukraińskiego pojednania.

Lwowski chochoł tego nie ukrywa.

Dlaczego zatem lwowscy Ukraińcy zabili Hołówkę? Zabili go, ponieważ był zagorzałym i oddanym sprawie polskim szowinistą, który – czyniąc drobne ustępstwa wobec Ukraińców – utrudniał realizację głównego celu OUN: niepodległości Ukrainy. Na przykład Tadeusz Hołówko, podobnie jak Symon Petlura, wyobrażał sobie niepodległą Ukrainę istniejącą jedynie na wschód od rzeki Zbrucz, podczas gdy uważał, że cała Galicja i Wołyń powinny należeć wyłącznie do Polski.

Ciut wcześniej, aby dodatkowo zohydzić w oczach ukraińskich Tadeusza Hołówkę nazywa go etnicznym Rosjaninem, choć w rzeczywistości wywodził się z polskiej ziemiańskiej rodziny i był wyznania ewangelicko-reformowanego. *

Dzisiaj już wiemy, że akcja zamachu na Hołówkę była przygotowywana przez UPA. Kierował nią m. in. Roman Szuchewycz. To rzecz jasna nie tylko nie wyłącza inspiracji sowieckiej, ale wręcz dodatkowo ją uprawdopodabnia.

Kto chce się jeszcze bardziej zdenerwować niech odwiedzi profil tego chocholskiego „profesora”.

]]>Tu:]]>

Jeżdżą na paliwie z Orlenu, nie płacąc za nie, strzelają z naszych armat i naszą amunicją, zapewniliśmy ochronę ich dzieciom i żonom… w zamian otrzymując wyłącznie pogardę.

Cóż, z chłopa król pozytywną postacią jest tylko w bajkach.

Najwyraźniej Zelenśki uwierzył, że jest wielki. I dlatego wedle starego polskiego przysłowia wyżej sra, niż dupę ma.

Ale wpisy ludzi pokroju Bandriwskiego i komentarze pod nimi pokazują, że ta megalomania narodowa zatacza nazbyt szerokie kręgi…

Efekt? Dla Polaka, ongiś nawet mocno zaangażowanego w pomoc Ukrainie walczącej z kacapskim najeźdźcą, coraz wyraźniejsze staje się, że Putin i Zelenśki tak naprawdę są niczym bracia..

Więc zgodnie z liczącym sobie już ponad 2500 lat przesłaniem Sun Tzu** należy zająć pozycję obserwatora.

Bo dla nas Moskal i chochoł to ta sama swołocz.

Więc niech walczą. Najlepiej do ostatniego… banderowca.

Tymczasem mamy już pierwszy efekt Zelenśkiego.

Coraz więcej moich znajomych zamieszcza w mediach społecznościowych taki oto mem.

I... trudno się dziwić.

Jeśli nawet Rosjanie nas nie lubią, to jednak odwiedziny na forach ukraińskich dopiero pokazują, co to jest prawdziwa nienawiść.

Jakiś odklejony upadliniec posunął się nawet do tego, że zagroził nam… atakami dronów, jeśli dalej nie będziemy szanować… UPA.

Nosz karwasz twarz! Ciekawe, czym będą napędzane, jak im odetniemy darmowe dostawy paliw? Gumą modelarską czy raczej gumą od majtek???

Ukraina to w tej chwili państwo jedynie z nazwy. Gdyby nie nasze podatki nie mieliby nawet łączności.

A mimo to Zelenśki i jemu podobni uważają się za nowe supermocarstwo.

Najwyraźniej nie dostrzegają, że ich wątpliwa potęga w całości oparta jest na obcym kapitale. Bez zasilania zewnętrznego Ukraina padnie w ciągu kilku dni.

Tymczasem wedle niezależnych obserwatorów dni dziwnej wojny na Ukrainie są policzone. We wrześniu bowiem w Rosji odbędą się wybory parlamentarne. Putin z mobilizacją musi poczekać – jej zarządzenie teraz mogłoby się bowiem okazać zgubne.

Zatem po ich terminie Rosja może znacząco powiększyć liczebność oddziałów. Tymczasem Ukraina leci już na samych oparach…

Co z tego, że mają broń, jak za chwilę nie będzie miał kto ją obsługiwać?

Jedyna nadzieja Zelenśkiego to pokój zawarty w ciągu najbliższych dwóch miesięcy.

W tym kontekście wywołana przez kijowskiego klauna wojenka z Polską o pamięć to nic innego jak desperacka próba znalezienia nowego wroga, pozwalającego nadal skupiać naród ukraiński wokół kijowskiej jaczejki.

Temu właśnie mają służyć takie wpisy, jak cytowane.

Po prostu w imię utrzymania władzy przez skorumpowaną ekipę kijowskiego klauna mamy teraz zająć miejsce Rosji i stać się na nowo wrogiem Ukrainy.

A przy okazji może też uda się poruszyć zwykłych Polaków tak, że Ukraińcy sami będą chcieli opuścić nasz kraj. I część być może wróci na Ukrainę, aktualnie liczącą sobie jakieś 18-20 mln mieszkańców.

Oczywiście zdecydowana większość wybierze życie w „prawdziwej” Europie, ratując w ten sposób nieco bilans ludnościowy zachwiany poprzez niekontrolowany napływ inżynierów, lekarzy i architektów… A ktoś nawet wróci.

Za to Zelenśki będzie mógł utrzymać się przy władzy obwiniając o utratę sporej części Ukrainy na rzecz Rosji Polskę. Bo przecież myśmy im zadali cios w plecy…

10.07 2026

fot. facebook

_______________________________________

* O zamachu pisał angielski historyk Timothy Snyder (Tajna wojna. Henryk Józewski i polsko-sowiecka rozgrywka o Ukrainę, 2008):

Sądzeni za tę zbrodnię ukraińscy nacjonaliści twierdzili, że o obecności Hołówki w okolicy dowiedzieli się przypadkiem, a ponieważ uważali go za ciemiężyciela Ukraińców, pod wpływem nagłego impulsu postanowili go zabić. Ta historyjka była fałszywa po części, lub w całości. Jeśli pominąć Józewskiego, Hołówko był najważniejszym orędownikiem zbliżenia z Ukraińcami w Polsce. Jeżeli za morderstwem istotnie stali ukraińscy nacjonaliści, ich motywem było usunięcie kłopotliwego człowieka, którego polityka osłabiała ukraiński sprzeciw wobec polskich rządów. Istnieją jednak powody, by wątpić, czy kierownictwo OUN zamierzało zabić Hołówkę. Przywódcy emigracyjni byli zaskoczeni wieścią o jego śmierci i przypuszczali wręcz, że zamachu dokonano z inspiracji Sowietów. Moment zabójstwa wybrano wyjątkowo niefortunnie: tuż przed konferencją Ligi Narodów, która miała rozpatrzeć skargi Ukraińców dotyczące pacyfikacji przeprowadzonych przez Polskę w Galicji. Ukraińscy nacjonaliści poświęcili sporo czasu i pieniędzy na międzynarodową kampanię przedstawiającą ich jako niewinne ofiary polskiej agresji. Zabicie dążącej do porozumienia i znanej w Europie postaci bezpośrednio przed rozpatrzeniem protestów w ogóle nie miało sensu. Potajemnie wspierające OUN Niemcy także nie miały w tym interesu. Celem dyplomacji niemieckiej było przedstawienie Polski jako państwa nieodpowiedzialnego, które stara się zaradzić brakowi stabilności wewnętrznej brutalnie gwałcąc prawa człowieka. Zabójstwo odpowiedzialnego urzędnika potwierdzało jedynie stanowisko Polski, że pacyfikacje były usprawiedliwione. Śledztwo Oddziału II zakończyło się wnioskiem, że najbardziej prawdopodobnymi sprawcami byli Sowieci. Dobrze poinformowani obserwatorzy mówili o obecności sowieckich agentów w OUN. Prometejczycy uznali zaś za pewnik, że zabójstwo Hołówki, który był przywódcą ruchu, miało uderzyć w ich przedsięwzięcie.

** Mądra małpa siedzi na drzewie i patrzy na walczące ze sobą tygrysy.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Śmiech

gps65 — Fri, 10 Jul 2026 12:40:16 +0000

Język u ludzi (nie język, który jest w gębie, ale to mielenie jęzorem) wytworzył się z trzech czynności: 1. śmiechu, 2. śpiewu, 3. plotek.

A wszystko to pierwotnie u naszych przodków, którzy byli jeszcze innym gatunkiem i nie umieli jeszcze gadać, wyewoluowało z iskania. Dzisiejsze naczelne, oprócz człowieka, nie śpiewają tak melodyjnie, jak ludzie i na pewno nie plotkują w naszym sensie tego słowa, ale się śmieją — choć inaczej. Głównie jednak się iskają i dokładnie w tym samym ewolucyjnym celu my śmiejemy się, śpiewamy i plotkujemy.

Iskanie się u małp służy nie tylko celom higienicznym, ale przede wszystkim tworzy więzi społeczne. Iskając się, małpy nawiązują przyjaźń — im częściej z kimś wymieniają się usługami iskania, tym bliższa jest relacja. Z wrogami się nie iskają.

Iskanie wywołuje efekt narkotyczny — nie w przenośni, ale naprawdę. W czasie iskania wydzielają się endogenne opioidy (endorfiny, enkefaliny itd.), które łagodzą lekki ból, uspokajają, dają poczucie błogości — ogólnie: przyjemność. Dzisiaj mamy na to twarde dane: eksperymenty z progiem bólu i badania obrazowe mózgu pokazują, że takie socjalne bodźce uruchamiają system endorfinowy.

Nam to pozostało w postaci dotyku. To nie jest jedyny ani główny sposób nawiązywania więzi społecznych u ludzi, ale nadal dotyk jest atawizmem dającym przyjemność. Intensyfikowanie dotykania się przez osobników różnej płci zwykle prowadzi do stosunku płciowego.

Jednak iskanie się czy stosunek płciowy to interakcja jeden do jednego — nawiązujemy kontakt tylko z jednym osobnikiem naraz (nie licząc zboczeń). Ponieważ to zajmuje czas, to jest ograniczona liczba osobników, z którymi możemy nawiązywać i podtrzymywać bliskie więzi społeczne. Na dodatek, żeby te więzi były trwałe, trzeba to często powtarzać.

U naczelnych skutkuje to tym, że istnieje górna granica wielkości stada, które może być stabilne. Gdy grupa się rozrasta, ma tendencję do rozpadu na mniejsze stada. Maksymalne obserwowane stada naczelnych (poza człowiekiem) to np. stada szympansów sięgające rzędu kilkudziesięciu osobników — często mówi się o okolicach pięćdziesięciu jako praktycznym maksimum.

Z badań mózgu wynika, że homo sapiens był w stanie utrzymywać się w znacznie większych, stabilnych grupach — około stu pięćdziesięciu osób. To słynna „liczba Dunbara” — średnia górna granica liczby stabilnych relacji społecznych, jaką nasz mózg jest w stanie ogarnąć, zwykle podawana w przedziale mniej więcej 100-250, ale najczęściej skracana do 150. Co więcej, Dunbar pokazuje, że te relacje układają się w warstwy: ok. 5 osób najbliższych, potem 15, 50 i dopiero na zewnątrz te ~150 znajomych, których naprawdę znamy.

Żeby takie stado działało, trzeba utrzymywać więzi społeczne nie tylko z tymi 150 osobami, ale pośrednio z nawet 3 razy większą liczbą luźniejszych znajomych — z ludźmi, których znamy z widzenia, z nazwiska, ze słyszenia. Samo iskanie się fizyczne do tego nie wystarczy — jest zbyt czasochłonne i zawsze 1:1.

Trzeba robić coś podobnego w sensie neurochemicznym (żeby włączać endorfiny i system zaufania), ale nie z jednym osobnikiem, tylko z kilkoma na raz, nie w dwuosobowej relacji, ale w małej grupie. Z analiz Dunbara wynika, że typowa, najbardziej efektywna grupa konwersacyjna to około cztery osoby — jedna mówi, mniej więcej trzy słuchają. Takich czteroosobowych paczek potrzebujemy, żeby skutecznie „groomować” całe swoje stado.

Homo sapiens zamiast się iskać — gada, plotkuje. Sesje plotkowania odbywają się najczęściej właśnie w małych, około czteroosobowych grupach konwersacyjnych. Dzięki temu możemy utrzymywać sensowne relacje z wielokrotnie większą liczbą osób niż inne małpy — to wokalne iskanie jest po prostu bardziej wydajne czasowo.

Niemniej iskanie nie przekształciło się w gadanie od razu. Pośrednio były śmianie się i śpiewanie — zbiorowe wydawanie dźwięków, które jeszcze nie jest językiem, ale już robi robotę społeczną.

Dlaczego śmiech służy nawiązywaniu więzi społecznych? Chodzi o zaufanie. Mamy większe zaufanie do kogoś, z kim się razem śmiejemy. Śmiech wzbudza zaufanie. Mamy też większe zaufanie do kogoś, kto śmieje się z naszego dowcipu — śmiejąc się z czyjegoś żartu, dajemy mu sygnał: „gramy w jednej drużynie”.

Dlaczego to działa? Śmiech — szczególnie taki z głębi brzucha, nie zwykły uśmiech, ale śmiech falujący klatką piersiową, angażujący mięśnie — powoduje uwalnianie się endorfin. Neurochemicznie dzieje się to samo, co w trakcie iskania: uruchamia się endorfinowy system nagrody, łagodzący ból i dający poczucie przyjemności oraz bezpieczeństwa. W ostatnich latach pokazano to bezpośrednio na skanach PET — po wspólnym śmiechu rośnie uwalnianie endorfin w określonych obszarach mózgu, a jednocześnie rośnie próg bólu.

Człowiek śmieje się głównie w towarzystwie — do śmiechu potrzebni są inni. Prawie nigdy nie śmiejemy się w samotności, a jeśli już, to najczęściej wtedy, gdy słuchamy radia, oglądamy telewizję czy wideo — czyli pośrednio obecni są inni ludzie. Śmiech to ewidentnie zachowanie towarzyskie, element społecznego kleju.

Szympansy też się śmieją, ale inaczej i w innych kontekstach — często także w sytuacjach, które nie są typowo towarzyskie po ludzku. To pokazuje, że do śmiechu nie jest niezbędny rozwinięty język, choć u ludzi śmiech jest jednak mocno spleciony z mową. Najczęściej śmiejemy się z dowcipów słownych, potrafimy się nieźle uśmiać, słuchając samego radia, bez obrazu. Z drugiej strony śmiejemy się też oglądając obraz — np. gdy ktoś się potyka i przewraca — bez specjalnie wyszukanego komentarza.

Ten obrazkowy, sytuacyjny śmiech jest zwykle uznawany za bardziej pierwotny — prostszy, bardziej fizyczny. Bardziej złożone gry słowne wymagają języka i abstrakcyjnego myślenia. Można więc bardzo zgrubnie powiedzieć, że im bardziej skomplikowany dowcip słowny, tym więcej „nowego mózgu” w nim pracuje, a im bardziej prymitywne jest źródło śmiechu (ktoś puści bąka w towarzystwie), tym bliżej rdzenia zwierzęcego.

Ludzie o prostszym guście śmieją się raczej z sytuacji typu „ktoś puści bąka w towarzystwie”. Ludzie, którzy lubią bawić się językiem, rozkoszują się wielopiętrowymi dowcipami słownymi, np. czytając książki w rodzaju „Sztuka pierdzenia” — to nadal bąki, ale już opakowane w meta-grę słowną. Kierunek ewolucji jest jasny: od czystego bodźca fizycznego do coraz bardziej abstrakcyjnych gier językowych, ale neurochemia nagrody (endorfiny) pozostaje ta sama.

Śmiech i dowcipy są ludzkości niezbędne. Nie da się żyć bez dowcipów. Nie ma człowieka, który się w ogóle nie śmieje — to byłby raczej objaw poważnego zaburzenia niż cecha charakteru. Jeśli ktoś chce funkcjonować w ludzkim stadzie, musi umieć brać udział w tym rytuale endorfinowej synchronizacji.

Śmiech — taki jak u współczesnych ludzi — wykształcił się prawdopodobnie we wczesnych gatunkach Homo, ponad dwa miliony lat temu. Nowsze modele Dunbara sytuują coś w rodzaju protoludzkiego śmiechu już u pierwszych Homo, jako formę zbiorowego wokalnego „groomingu”. Można go sobie wyobrazić jako rodzaj chóralnego wydawania dźwięków, wspólnego ryku bez słów, który pełnił funkcję sygnału społecznego — trochę jak dzisiejszy wspólny śmiech w grupie czy stadionowy ryk kibiców.

Te pierwsze hominidy w trakcie takiego pierwotnego śmiania się czuły to samo, co w trakcie iskania: wydzielały się te same endorfiny, dawały to samo poczucie błogości, bezpieczeństwa i bycia razem. Skoro to było przyjemne i jednocześnie scalało grupę, to nic dziwnego, że zaczęły to powtarzać, wzmacniać i komplikować. W tym sensie śmiech był jednym z pierwszych kroków do języka — zanim zaczęliśmy mówić, zaczęliśmy się razem śmiać.

Dziś mamy do tego wszystkiego jeszcze jeden twist: media społecznościowe. Możemy śmiać się razem z tysiącami ludzi naraz, klikając memy i emotki. Problem w tym, że przeglądanie feedu na X czy oglądanie memów na ekranie daje dużo słabszy sygnał endorfinowy niż fizyczne, wspólne ryczenie ze śmiechu przy stole. Mózg nadal jest bardziej małpi niż cyfrowy — potrzebuje realnego śmiechu w realnej czteroosobowej grupce, a nie tylko scrollowania.

Śmiech jest więc naszym ludzkim odpowiednikiem iskania. Różnica jest taka, że my potrafimy się iskać głosem — i robić to w dużo większych grupach niż nasze kuzynki-małpy. A z tego, jak zaraz zobaczymy w kolejnej części, rodzą się śpiew i plotki.

Grzegorz GPS Świderski
]]>t.me/KanalBlogeraGPS]]>
]]>Twitter.com/gps6]]>

PS. W następnej części będzie o śpiewie (przy okazji dowcip: kobiety, wino i śpię...).

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

śmiech

Kategoria wpisu:

Blog

Jak inwestować w uran w 2026 roku? Wszystko, co musisz wiedzieć

Independent Trader — Fri, 10 Jul 2026 07:20:55 +0000

Mamy lipiec 2026 roku. Aż trudno uwierzyć, ale za nami już przeszło 9 lat hossy na rynku uranu. Od razu doprecyzuję, że odnoszę się tutaj do końcówki listopada 2016 roku, kiedy to po ponad 9-letniej bessie cena surowca na rynku spot ustanowiła dołek.

Zwróćcie proszę uwagę, że powyżej mowa jest o cenie z rynku spot, tymczasem uran jest przedmiotem handlu na dwóch rynkach. Tym drugim jest rynek long-term, czyli rynek kontraktów długoterminowych. Specyfikę obu tych rynków opisałem dalej w tym artykule. Tymczasem poniższy wykres przedstawia notowania uranu na obu tych rynkach, a ja chciałbym odnotować, że long-termowe ceny surowca (kolor granatowy) ustanowiły dołek nieco później niż ceny spotowe (kolor niebieski), bo w czerwcu 2018 roku.

Źródło: ]]>https://www.cameco.com/invest/markets/uranium-price]]>

Zatem o ile na rynku spot hossa uranowa trwa już ponad 9 lat, o tyle hossa na rynku long-term liczy sobie 8 lat. Tym niemniej, jest mi niezmiernie miło, że na naszym portalu mogłem dostarczać Wam ]]>wiedzy na temat rynku uranu]]> i na bieżąco dzielić się z Wami swoimi spostrzeżeniami przez zdecydowaną większość tego czasu. Te wszystkie lata, podczas których z uporem maniaka śledziłem wiele wątków związanych z inwestowaniem w uran sprawiły, że dziś potrafię skutecznie odsiać niepotrzebny szum od prawdziwie ważnych informacji.

Zapraszam Was zatem do lektury tekstu, w którym zamieściłem najważniejsze informacje, jakie powinna znać każda osoba inwestująca w uran lub rozważająca taką inwestycję w 2026 roku.

Czym jest uran?

Uran to pierwiastek chemiczny wykorzystywany głównie jako paliwo w energetyce jądrowej.

Jest metalem naturalnie występującym w skałach na całym świecie. Jego kluczowa cecha to zdolność do rozszczepienia jądra atomowego, co uwalnia ogromne ilości energii, dlatego jest tak ważny dla elektrowni jądrowych.

W praktyce uran po wzbogaceniu staje się paliwem, które podtrzymuje reakcję w reaktorach. To właśnie ta energia zasila miasta, przemysł i systemy energetyczne w wielu krajach. Uran ma też zastosowania wojskowe, ale rynek cywilny (energetyka) jest zdecydowanie największy.

Tak naprawdę dla większości osób taka wiedza byłaby wystarczająca, ale mój tekst przewidziany jest przede wszystkim ]]>dla inwestorów]]>. Dlatego poniżej omawiam kilka najważniejszych kwestii.

Rynek uranu - co powinien wiedzieć inwestor?

Dla inwestora uran jest przede wszystkim surowcem energetycznym, którego cena odzwierciedla kondycję całej branży jądrowej. W przeciwieństwie do wielu głównych ]]>rynków surowcowych]]> (np. miedź, aluminium), jego rynek jest mały, mocno regulowany i bardzo specyficzny.

Gdy w ujęciu globalnym rośnie zapotrzebowanie na reaktory i paliwo jądrowe, ceny uranu zwykle idą w górę. Z kolei kiedy nastawienie do atomu z jakiegoś powodu się pogarsza (np. za sprawą katastrof, takich jak w Fukushimie w 2011 roku), ceny uranu spadają.

W praktyce inwestor może wykorzystać aktywa powiązane z cenami uranu (akcje spółek wydobywających uran, ETF-y tematyczne) jako ekspozycję na globalną energetykę jądrową.

Horyzont czasowy inwestycji w uran

Inwestycja w uran jest z natury bardziej długoterminowa niż krótkoterminowa, bo rynek uranu jest silnie regulowany i przez to działa wolno, a handel uranem w większości oparty jest na wieloletnich kontraktach między spółkami wydobywczymi a elektrowniami.

Ceny spot potrafią się znacząco zmieniać w krótkim terminie, ale główne cykle trwają latami, bo lata zajmują budowa reaktorów i kopalń oraz zmiany w polityce energetycznej poszczególnych państw.

W krótkim terminie uran może być zmienny, zwłaszcza gdy fundusze skupujące fizyczny metal (jak fundusz Sprotta, o którym piszę dalej w tym artykule) kupują duże ilości surowca lub gdy pojawiają się nagłe problemy produkcyjne. Wówczas występują dynamiczne ruchy cen spot, ale fundamenty rynku budują się latami.

W praktyce warto zatem traktować inwestycję w uran jako temat długoterminowy, powiązany z transformacją energetyczną, bezpieczeństwem energetycznym i rosnącą liczbą reaktorów na świecie. Korzystanie z krótkoterminowych wahań jest możliwe, ale to długi termin decyduje o największych ruchach cenowych.

Czytaj dalej: ]]>Jak inwestować w uran w 2026 roku? Wszystko, co musisz wiedzieć]]>

]]>Rekordowa cena uranu, a Cameco wstrzymuje wydobycie. Ważna aktualizacja]]>

Autor: ]]>Konrad Pietruszka]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

KTO KOMU DYKTUJE W RZĄDZIE DYKTATORA?

Kapitan Nemo — Fri, 10 Jul 2026 06:55:57 +0000

Pani od polskiego wchodzi do klasy, w której na tablicy wypisany jest kredą wielki napis: „Pan Tadeusz”. Po sprawdzeniu obecności pani od polskiego pyta się, wskazując na tablicę:

- Kochane dzieci! Kto to napisał?

Zalega długa cisza, więc pani od polskiego znów się pyta:

- To nikt z was nie wie, kto to napisał?

I znów zapada przejmująca cisza… Pani od polskiego zadaje klasie kolejne pytanie:

- Pytam się was po raz ostatni! Kto to napisał???

Po chwili ciszy Jasiu podnosi rękę.

- No wstań Jasiu i powiedz nam, kto to napisał – mówi nauczycielka.

- To ja napisałem, ale Zbyszek mi dyktował… - odpowiada Jasiu.

Ta dykteryjka przypomniała mi się po tym, jak wiceminister obrony narodowej (sic!) Paweł Zalewski napisał na X, że to na podstawie jego decyzji polskie Patrioty trafiły na Ukrainę!

Zalewski ratując Kosiniaka i Cezarego Tomczyka, którzy przekazali Ukrainie niezwykle drogie i deficytowe pociski do amerykańskiego systemu obrony powietrznej Patriot, wcielił się więc w cwanego Jasia z dawnej dykteryjki. Szkoda tylko, że Zaleski nie uprawdopodobnił swojej decyzji dodając, że podyktowała mu ją sprzątaczka gabinetów Kosiniaka i Tomczyka…

Przekazanie najnowszych rakiet PAC-3 MSE Ukrainie miało miejsce wiosną br. - bez zgody Sejmu i Prezydenta RP i dokładnie wtedy, kiedy Donald Tusk straszył Polaków zbliżającym się atakiem Rosji - podczas gdy wyrzutnie Patriot jako jedyne mogą powstrzymać znajdujące się w Obwodzie Królewieckim rosyjskie rakiety Iskander. Dadajmy, że sprzedaż Polsce najnowszych rakiet do Patriotów odbyło się za zgodą Kongresu Stanów Zjednoczonych!

Ale Zaleski to nie jedyny „bohater” najnowszej afery Koalicji Obywatelskiej, gdyż głupków i afer w rządzie Tuska nie brakuje:

„Zdymisjonowany powinien być już za podawanie antypolskich tłitów Miedwiediewa. Głupek z X-a za sterami polskiej dyplomacji, Boże pomiłuj…” - napisał publicysta Rafał Ziemkiewicz, komentując działania Radosława Sikorskiego, który powielił brednie Romana Giertycha w sprawie rzekomej współpracy PIS-u z Putinem w rozbiorze Ukrainy i to przy pomocy NATO!

„Tyle razy pisałem o tym, że PiS w 2022 chciał współpracować z Putinem w rozbiorze Ukrainy, ale nastroje Polaków na to nie pozwoliły. Wyśmiewano mnie, mimo że posiadałem informacje o poważnych rozmowach Orbana - najbliższego sojusznika PiS, w tym kierunku zmierzających. Podobna intencja kierowała Kaczyńskim i Morawieckim w wyprawie do Kijowa i w pomyśle wprowadzenia wojsk NATO (polskich) do zachodniej Ukrainy… - napisał szef polskiej dyplomacji, któremu zamieszczony na X tekst podyktował ukochany koń dyktatora…

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

głupków i afer w rządzie Tuska nie brakuje...

Kategoria wpisu:

Blog

O rusofobi słów kilka, cz. II czyli co robić

piko — Fri, 10 Jul 2026 06:00:25 +0000

Drugą część o rusofobi, onucyzmie oraz odnowieniu relacji z Rosją rozpocznę od ogólnych dywagacji na temat dobrych i złych przywódcach. Potem krótko będzie, czy w ogóle podejmować starania o przywrócenie normalnych relacji z Putinem i na koniec, jak można by to zrobić i po pierwsze, czy jest to możliwe w sensownej perspektywie.

Przywódcy

Założenie - Putin to człowiek zły, Putin to człowiek który kieruje się siłą, interesem Rosji i na nic innego nie zważa, idzie po trupach do celu.

No to popatrzmy na innych przywódców.
- Czym się kieruje Trump? Wygląda, że po pierwsze interesem Izraela a potem USA. Interes Polski ma gdzieś o ile to nie stoi w kolizji z interesem USA. Trupy (np. w Iranie) to dla niego nie problem.
- Bibi Netanjahu – interesem Izraela, żydostwa. Reszta to goje czyli zwierzęta i chłam. Generalnie zbrodniarz, co oficjalnie stwierdzono. Morderca kobiet i dzieci.
- Joe Biden – jego podstawowym interesem było aby nie zlać się publicznie w portki. Prezentował politycznie interesy Deep State.
- Pani von der Leyen – realizuje interes globalistów, czasami sprzeczny z interesem Niemiec. Groźna marionetka stojąca na czele KE rozwalająca Europę zgodnie z szerszym planem.
- Kanclerz Friedrich Mertz – prezentuje interesy IV Rzeszy. Ostatnio dogaduje się z Ukrainą w sprawach militarnych, być może nie tylko. Warto przypomnieć sobie historię.
- Bush (młody i stary) – prezentował po pierwsze interesy globalistów, po drugie USA. W wojnie z Irakiem ukatrupił ponad 70 tys. cywilów. Zapewne były tam kobiety i dzieci. Przy nim Putin na Ukrainie to mały pikuś. Ale obronił demokrację, petrodolara i po 9/11 wprowadził Patriot Acts. Broni masowej zagłady nie znalazł ale złapał Saddama i łeb mu obciął.
- ….. itd.

Generalnie jedni warci drugich z tym, że Putin jakby mniej zależny od globalistów z ich pomylonymi pomysłami. Wygląda na pragmatycznego polityka.

Czy normalizować czy nie i co to oznacza?

Spróbuję odpowiedzieć na to pytanie formułując przeciwną tezę to znaczy – nie normalizujemy i co z tego może wyniknąć. Zaprzeczając tej tezie może stanie się bardziej oczywiste, że jednak trzeba normalizować.
Nie „lubimy” Rosji, boimy się Rosji, pogardzamy Rosją, mamy historyczną „kosę” więc nie nawiązujemy relacji, trzymamy się od nich z daleka. Jedyne co wówczas trzeba zrobić, to wejść w sojusz z kimś, kto nam zapewni bezpieczeństwo. Wyjścia były dwa a teraz jest w zasadzie jedno – zgodzić się na projekt federalizacji narzucany przez EU i Niemcy (czyli kładziemy się na pleckach z rozstawionymi łapkami).
Na USA nie ma co liczyć bo mają teraz inne problemy i plany niż zajmować się porządkiem w Europie a w szczególności w Polsce. NATO staje się obecnie bardziej kółkiem dyskusyjnym niż siłą militarną.

Federalizacja Europy to likwidacja państw narodowych (czyli Polski też), uzależnienie od polityki Brukseli i Berlina co będzie mieć dla nas opłakane skutki. Twierdzenie, że EU można przekształcić w konfederację państw narodowych bez narzucania im ideologii jest dziecinne. EU została tak zaprojektowana i to co robi, to realizacja projektu a nie jakieś błędy i wypaczenia.

No więc nie normalizujemy. Z Putinem nie będziemy musieli gadać, zrobią to za nas inni tylko nie wiadomo czy w naszym interesie.
Czy taki scenariusz jest korzystny? Według mnie NIE.

Więc normalizacja relacji z Rosją jest konieczna, natomiast pojawia się od razu kilka problemów, np. jak tu normalizować kiedy przykładowo:
- rozbiory, zsyłki na Sybir
- operacja polska NKWD 1937-1938 (ok. 110 tys. ofiar)
- Pakt Ribbentrop-Mołotow
- Katyń 1940 (ok. 22 tys. ofiar) + czystki
Sprawę rozbiorów zostawmy na boku natomiast za czasów Sowietów i ZSRR według różnych źródeł liczbę ofiar wśród obywateli Polski, które można im przypisać, szacuje się na 400 – 500 tys.
Dla porównania Niemcy w II WŚ pozbawili życia ok. 6000 tys. obywateli RP (+ Ukraińcy ok. 250 tys.) a ubytek majątku narodowego oceniono na 39% stanu przedwojennego.

No i co z tego porównania wynika?
Z Niemcami mamy normalne relacje, bo jak się twierdzi oni się zmienili i są w strukturach politycznych, które „temperują” ich zakusy.
Z kolei twierdzi się, że Rosja za panowania Putina nie zmieniła się i jest postrzegana jako ta, która chciałaby kibitkami wywozić nieprawomyślnych Polaków na Sybir lub strzelać w tył głowy i zakopywać w dołach z wapnem, no i wywieźć fabryki i surowce, i zaprowadzić „ruski mir”? Zgadzacie się? Pytanie retoryczne.

Jest jednak jedna poważna zadra – Smoleńsk 2010. Nie był to błąd pilota, to była poważna operacja międzynarodowa również z udziałem elementu polskiego. Rosja była w to uwikłana a epizod związany z identyfikacją zwłok w Moskwie i liczne przykłady bezczeszczenia ciał faktycznie utrudnia normalizację. Może jakimś siłom wewnątrz rosyjskiego establishmentu właśnie o to chodziło?

Jeszcze jedno wyjaśnienie – co teraz znaczy normalizacja? Przy KOPISIe u władzy maksimum to przyjęcie przez PKN listów uwierzytelniających rosyjskiego ambasadora Michno.

Jak unormować relacje RP – Rosja?

Po pierwsze Polsce powinno bardziej na tym zależeć niż Rosji. Skończył się świat jednobiegunowy, już wujek Sam nie rządzi a nawet zaczyna się układać z Putinem. Czy np. taki PiS z Kaczyńskim na czele wie co zrobić jak Trump z Putinem zawiąże jakieś porozumienia? Przecież dopadnie ich straszny dysonans poznawczy, który w najlepszym przypadku skończy się schizofrenią.

Faktem jest, że nie zgadzamy się z Rosją w kwestiach historycznych, ale można wymienić wiele innych narodów, z którymi się również nie zgadzamy, jak np. Czesi, Słowacy, Niemcy, Litwini, Ukraińcy ale to nie znaczy, że musimy być wrogami. Dojrzałe podejście polega na tym, że uznajemy, że są kwestie sporne, a mimo wszystko żyjemy tu i teraz.

Przykładowo co według piko powinno się zrobić :)
1. Po pierwsze musi nastąpić zmiana w elitach władzy. Obecne są spalone, zarówno PiS jak i KO z przystawkami.
2. Rozmowy (na pierwszym etapie) powinny toczyć się zakulisowo z udziałem pośrednika.
3. Polska powinna zabiegać o pośrednictwo Chin.
4. Jeżeli nie chcemy być landem eurokołchozowym to musimy mieć mocnego protektora w postaci Chin. Na USA nie ma co liczyć.
5. Atutem w rozmowach z Chinami powinno być zaprezentowanie Polski jako ważnego ogniwa w Jedwabnym Szlaku.
6. Bez protekcji Chin układanie się z Rosją będzie obarczone dużym ryzykiem.

Myślę, że mamy bardzo mało czasu, bo jak się banderowcy dogadają z wermachtem to będzie pozamiatane.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

O rusofobii dla opornych słów kilka

piko — Thu, 09 Jul 2026 13:49:50 +0000

Zacznę od opisu relacji Polski z Rosją a następnie przejdę do próby diagnozy, bo bez niej dyskusja o resecie/odnowieniu stosunków polsko-rosyjskich będzie mało produktywna.

Co mamy?

W zasadzie można powiedzieć, że stosunki dzisiaj prawie nie istnieją, zarówno w sferze dyplomatycznej, ekonomicznej, czy na gruncie naukowym. Mamy sytuację, że ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Moskwie jeszcze jest, ambasadora Federacji Rosyjskiej w Polsce chwilowo nie ma, jest mianowany, ale czy będzie to nie wiadomo.

Wielu sobie zadaje pytanie, czy na przykład nie dojdzie do stałego obniżenia poziomu stosunków dyplomatycznych. Momentami jesteśmy o krok od ich zerwania. Karol Nawrocki gdy był kandydatem na prezydenta odgrażał się, że je zerwie. Polskie konsulaty w Rosji zostały pozamykane w ramach retorsji za zamykanie rosyjskich konsulatów w Polsce. Generalnie stosunki polsko-rosyjskie są w stanie głębokiego zawieszenia, czy wręcz przerwania.

Utrzymanie relacji dwustronnych z państwem - zwłaszcza którego się nie „lubi” - jest konieczne i oczywiste, szczególnie jeżeli to państwo jest mocarstwem, bliskim sąsiadem, ważnym graczem na arenie międzynarodowej, dysponentem surowców energetycznych. Jednak najbardziej znaczące siły polityczne w Polsce uważają, że obecny stan jest właściwy, oczekiwany i taki po prostu powinien być. Jest wręcz imperatywem moralnym, żeby tak było - czyli polityka wschodnia powinna być taka jakby Rosji w ogóle nie było, czyli stosunki polsko-rosyjskie mają pozostać de facto funkcją polityki innych graczy.

Ale przecież Rosja, czy nam się to podoba, czy nie jest ale polityków to nie interesuje. Lepiej żeby jej nie było. Co więcej, mamy do czynienia ze swego rodzaju licytacją czy konkurencją, kiedy to dwie główne siły polityczne z przystawkami zarzucają jedna drugiej, że ta jest zbyt prorosyjska w związku z tym niezależnie kto rządzi, każdy próbuje dowieść, że ta druga jest jakoś tam powiązana z Rosją. Antyrosyjskość jest też pałką, którą wali się w ugrupowania i osoby, które mają trzeźwe spojrzenie na relacje z Rosją.
Jeżeli to ma być polityką wschodnią Polski, to jest to szaleństwo i dramat.

A swego rodzaju kwintesencją tego sposobu (rusofobicznego) myślenia są wypowiedzi polskiego prezydenta Karola Nawrockiego podczas spotkania w Budapeszcie z Wiktorem Orbanem, który jest/był politykiem pragmatycznym co wydaje się niepojęte dla „naszych” „elit”, o merdiach nie wspomnę. Pragmatyczność polega na tym, że buduje się swoją pozycję na dobrych/poprawnych stosunkach z różnymi partnerami, na koncepcji wielowektorowości, bo nigdy nie wiadomo z kim będzie po drodze.
Ważne żeby interesy uwzględniały narodową korzyść.

U nas merdia na zamówienie polityków robią wszystko co możliwe żeby wykazać, że żaden poważny polski polityk nie może mówić inaczej niż nieustannie odcinać się, atakować i potępiać Putina i Rosję. No i co zrobił Karol Nawrocki? Zamiast odpowiedzieć, że spotyka się z kim chce, byle by to służyło polskim interesom, to oczywiście musiał wygłosić tę klasyczną formułkę, którą posługuje się cały czas od czasu kampanii wyborczej, którą posługuje się większość polskich polityków - Polacy nienawidzą Putina i drugie, że Putin jest zbrodniarzem i zagraża nam jak Bolszewicy w 1920.

Człowiek który był przez lata prezesem Instytutu Pamięci Narodowej, czyli należałoby założyć, że dysponuje wiedzą historyczną i wie czym byli bolszewicy w 1920 i czym jest dziś Rosja, mówi takie rzeczy. Trzeba mieć niezłą sieczkę w głowie by nie rozumieć, że bolszewicka Rosja miała po pierwsze globalny projekt podboju Europy (a potem świata) idąc po trupie Polski do Niemiec i dalej.
Po drugie - jaki niby projekt ogólnoświatowy reprezentuje w tej chwili Rosja Putina? Chce podbić kraje NATO jak musi się układać z Ukrainą żeby zrobić defiladę 9 maja?
Przecież merdia regularnie donoszą o tragicznej sytuacji ekonomicznej Rosji, o braku postępu na froncie, itd. a z drugiej strony straszą, że zaraz nas zaatakują. Czyli Putin nie skończył jednej wojny, jest słaby i zaraz rozpocznie kolejną. Jak widać decydenci w RP mają Polaków za idiotów i chyba się nie za bardzo mylą.

Dzisiejsza Rosja to nie bolszewia - z rosyjskich wystąpień i działań dyplomatycznych wynika rzecz dosyć banalna, czego w Polsce się nie rozumie. Dyplomacja rosyjska jest w tej chwili do bólu pragmatyczna. Nie ma u nich jakiegokolwiek myślenia ideologicznego w odróżnieniu od polityki realizowanej przez eurokołchoz czy przez opętanego Trumpa. Jest pewnym paradoksem, że państwo, którego Rosja jest w tej chwili prawnym spadkobiercą, czyli Związek Radziecki, prowadziło politykę skrajnie ideologiczną i w tej chwili Federacja Rosyjska prowadzi politykę skrajnie pragmatyczną, gdzie ideologię jakąkolwiek trudno byłoby znaleźć. No bo jaką? Komunizm? Faszyzm?

Jak Polska ma robić sensowną politykę z Rosją, jak Nawrocki, Kaczyński, Tusk, Sikorski codziennie udowadniają, że każdy kto ma odmienne zdanie od nich jest zwolennikiem Putina, ruską onucą? Nie ma takiej możliwości - w grę wchodzą wyłącznie emocje, stereotypy, nie ma nic racjonalnego, pragmatycznego, rozsądnego.

A polską racją stanu jest to, żeby nie mieć wiecznych wrogów, tylko żeby mieć państwa, z którymi się nie musimy kochać, nie musimy z nimi żyć blisko, ale musimy rozumieć ich interesy, a one muszą rozumieć nasze interesy, bo to nas buduje, to tworzy silną Polskę.

Dlaczego tak jest, z czego wynika ta anty rosyjska, wręcz rusofobiczna polityka głównych sił politycznych?

Jest kilka powodów. To nie jest polityka prowadzona przez suwerenne, niepodległe państwo, które ma na uwadze interes narodowy, jest to realizacja polityki globalistów, elit eurokołchozowych na odcinku rosyjskim. Oni mają interes w tym by nie było żadnych sensownych relacji Polska – Rosja. Mamy bać się Rosji. Im mniej utrzymujemy stosunków z Rosją i im bardziej kreujemy jej obraz wrogi w stosunku do Polski, tym nasza pozycja względem Waszyngtonu czy Berlina jest słabsza. I oto im chodzi.

Jesteśmy też narzędziem w realizacji celów tzw. zachodu względem Rosji a tym celem jest osaczenie, nacisk ekonomiczny i presja militarna. Właśnie to doprowadziło do agresji Rosji na Ukrainę a wcześniej konflikt w Gruzji. Zapewne z tego powodu Rosja nazywa (słusznie) Polskę pieskiem łańcuchowym zachodu.

Taka polityka z przyczyn historycznych jest akceptowana przez sporą część społeczeństwa dla którego antyrosyjskość to taki papierek lakmusowy na patriotyzm. Można by tu Romana Dmowskiego zacytować, który mówił, że w Polsce jest masa ludzi, którzy bardziej nienawidzą Rosję niż kochają Polskę. Obraz całości dopełnia ogólne poczucie wyższości względem Rosjan (głupie kacapy, ruski mir) jako odreagowanie na kompleks niższości względem zachodu.

Czy możliwy jest reset relacji z Rosją?

Pewnie w dłuższej perspektywie tak. Pokolenie?

W następnym tekście postaram się przedstawić jakie warunki uważam za konieczne do unormowania relacji Polska - Rosja.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

rusofobia I

Kategoria wpisu:

Idee

Złoto po korekcie. Bitcoin dalej spada – Trader21

Independent Trader — Thu, 09 Jul 2026 06:27:42 +0000

W poprzedniej części ]]>pokazałem, jak widzę największy rynek, czyli rynek akcji]]>. Teraz czas na metale szlachetne, które w ostatnich miesiącach wzbudzają mnóstwo negatywnych emocji.

Szczerze mówiąc, z takich sytuacji się cieszę. Zazwyczaj kiedy wokół jakiegoś aktywa dominuje negatywny sentyment, jesteśmy stosunkowo blisko dołków. Nie wiem, czy w przypadku złota i srebra jesteśmy już dokładnie w tym miejscu, ale chcę pokazać trochę inne spojrzenie niż to, które dominuje na rynku.

Mam wrażenie, że większość analityków skupia się wyłącznie na tym, co wydarzyło się przez ostatnie dwa czy trzy tygodnie, a brakuje spojrzenia z szerszej perspektywy.

Dlaczego banki centralne kupują coraz więcej złota?

Spójrzmy na wyniki złota na przestrzeni ostatnich lat. Rok 2022 zakończył się minimalnie pod kreską. Podobnie było w 2021 roku, gdy spadek wyniósł 3,6%. Już w 2023 roku złoto wróciło jednak do wzrostów, zyskując 13%. W 2024 roku było to 27%, a 2025 rok okazał się wręcz rekordowy – złoto podrożało o 64%.

Roczne stopy zwrotu złota w głównych walutach świata (2007–2026). Źródło: Incrementum AG

Czy to jest normalne? Nie.

Wielokrotnie mówiłem w 2021 roku, już po fali covidowego dodruku, że inflacja musi wzrosnąć. Nie ma innego wyjścia, jeżeli zwiększacie ilość waluty w obiegu na taką skalę. W tamtym czasie uważałem, że średnioroczny wzrost ceny złota nie będzie już wynosił około 10%. W kolejnych latach spodziewałem się raczej 16%. Jak się okazało, nie doszacowałem skali ruchu. Jeżeli przyjrzymy się okresowi od 2022 roku do dziś, to mimo gigantycznej korekty, z którą mamy do czynienia od kilku miesięcy, średnioroczny wzrost ceny złota nadal wynosi około 21%. To dwa razy więcej niż średnia za lata 2000-2020.

Dlaczego tak się stało? Widzę dwie główne przyczyny. Pierwsza pojawiła się w 2022 roku, kiedy Rosja zaatakowała Ukrainę, a Anglosasi zamrozili około 300 mld dolarów rosyjskich rezerw, głównie ulokowanych w obligacjach.

W świat poszedł bardzo jasny sygnał: trzymanie amerykańskich czy europejskich obligacji nie zawsze jest bezpieczne. Jeżeli kraj chce ograniczyć ryzyko przyszłego zamrożenia czy przejęcia aktywów, jednym z rozwiązań jest ]]>przeniesienie części kapitału do złota]]>. I właśnie wtedy rozpoczęła się migracja.

W latach 2010-2021 banki centralne kupowały średnio niecałe 500 ton złota rocznie. W latach 2022-2025 było to już ponad 1000 ton rocznie, czyli dwa razy więcej (dane na poniższej grafice). Osobiście uważam, że rzeczywiste zakupy mogły być jeszcze większe.

Średnie roczne zakupy złota przez banki centralne (2010–2025). Źródło: ingoldwetrust.report

W 2024 roku mówiłem, że spodziewam się bardzo mocnego wzrostu ceny złota. Trump i Musk chcieli przeprowadzić audyt, a ja wielokrotnie zwracałem uwagę na problem rzeczywistej ilości złota. Wiedziałem, że możliwe są dwa scenariusze.

Pierwszy: ktoś wychodzi i przyznaje, że znacznej części złota nie ma. Taki komunikat mógłby przełożyć się na natychmiastowy wzrost ceny kruszcu i drastyczną utratę zaufania do dolara, dlatego uważałem go za mało prawdopodobny.

Drugi scenariusz wydawał mi się bardziej realny: ciche zakupy w 2024 i 2025 roku.

I co wydarzyło się w 2025 roku? Złoto podrożało o ponad 60%, mimo że wcześniej średnia wynosiła około 10% rocznie. Moim zdaniem jednym z głównych czynników były właśnie te zakupy związane z Fort Knox. Być może oficjalnie dowiemy się o tym dopiero za kilka, kilkanaście lat.

Jeżeli chcemy ]]>kupować złoto]]>, powinniśmy robić to dlatego, że wierzymy w jego długoterminowe perspektywy. A te, patrząc od strony banków centralnych, wyraźnie się zmieniły.

W 2019 roku 54% banków centralnych zamierzało zwiększać swoje rezerwy złota. Dzisiaj jest to 89%. Tylko 11% nie zamierza ani dokupować, ani sprzedawać.

Oczekiwania dotyczące zmian globalnych rezerw złota banków centralnych. Źródło: World Gold Council

Co więcej, w latach 2024-2026 banki centralne praktycznie nie chcą sprzedawać złota. Robią to głównie wtedy, kiedy są do tego zmuszone przez sytuację.

Blokada Iranu i odcięcie kraju od systemu SWIFT w 2012 roku, zamrożenie rosyjskich rezerw, blokowanie rezerw irańskich czy utrata kontroli nad długiem przez wiele państw – wszystko to sprawia, że złoto staje się dla banków centralnych jednym z niewielu sensownych rozwiązań.

Wielka Brytania, Japonia czy Stany Zjednoczone przeznaczają gigantyczne kwoty na samą obsługę zadłużenia. Jeżeli dług osiąga taki poziom, macie zasadniczo dwa wyjścia.

Pierwsze: opanować inflację i przeznaczać ogromne środki na obsługę zadłużenia. To jednak oznacza problemy społeczne i ryzyko utraty władzy przez partię, która zdecyduje się na taki ruch.

Drugie: drukować, wywoływać inflację i skupować obligacje, doprowadzając do sytuacji, w której bank centralny staje się głównym wierzycielem rządu. Tak jak Bank Japonii.

Czytaj dalej: ]]>Złoto po korekcie. Bitcoin dalej spada – Trader21]]>

]]>Czym jest i jak działa „dodruk”?]]>

Autor: ]]>Trader21]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Polowanie z nagonką czyli zróbmy durniom żyda

brian — Thu, 09 Jul 2026 03:57:12 +0000

Z ciapatymi nie wyszło. Na razie jest ich zbyt mało, zbyt" grzecznie " rozrabiają i na zbyt małą skalę.

Do wielu zdążyliśmy się przyzwyczaić. Nawet widzimy jak zasuwają po 12 godzin by po od 3 miechów do roku wrócić w domowe pielesze, niektórzy z nich( jak znajomi Hindusi ) chcą zostać Polakami.

Nie widać raczej nagonek, kibolskiego latania z bejsbolami, tak jak jakichś gwałtów czy mordów na odczuwalną skalę. I chwała Bogu. Przyzwyczailiśmy się do nich choć Banda Ryszavego robi wszystko byśmy ich znienawidzili. Jakoś nie wychodzi. Może wspomniana skala zbyt mała, może jeszcze zbyt mała.

A tu" bracia zza Oder " że zacytuję b.znany tekst, naciskają.

Jest tu w Polen zbyt spokojnie. A miał być amok, chaos, jakiś straszliwy horror który trzeba potępić, zaangażować media, potem świat tzw.wielkiej polityki.

Co robić, co robić? Z antysemityzmem już nie wyjdzie. Największy wróg jakoś kocha Żydów i mimo oczywistych zbrodni Netanjahu, dał się wkręcić w rozgrywkę między nim a mułłami z Iranu. Tymczasem wybrany wbrew wszystkim staraniom Prezydent stoi na twardej zasadzie współpracy oraz trzymania się potwora zza Wielkiej Wody za wszelką cenę.

Co robić, co robić. Koniecznie potrzeba jakiegoś wroga. Takiego by rzucał się w oczy a jeszcze pełnił rolę parawanu dla najbardziej zbrodniczych z Nas, Wybrańców samych siebie.

I Jest!!! Wprawdzie trzeba było go podkarmić, utuczyć i skierować na niego słuszny gniew mas. Najlepiej tak aby ów gniew dotyczył prawie każdego.

Na pierwszy ogień poszła niewinna ofiara, być może uda się jej na czas uciec do jakiegoś kraju bez umowy ekstradycyjnej lecz nic to. Straty są na każdej wojnie.

Zatrudni się do pozorowanych działań jedną z bardziej durnych i pozbawioną wyobraźni tzw.Ministrę. By, nomen omen, uzdrowiła to czego nie da się uzdrowić bez całkowitego resetu. Pozostawiając ją na dotychczasowym stołku.

Słuszny Gniew Ludu ma obrócić się przeciw znanym wszystkim i wyróżniającym ofiarom. Może nawet Ukręci się na nich jakieś Ustawy Norymberskie.

Tymczasem limity, mieszanie z którego nic ma nie wyniknąć. Ale znane wszystkim tzw.masy znów dadzą się ogłupić.

My zachowamy wpływy. Bracia zza Bu... , przepraszam, Oder pogłaszczą nas po główkach.

Noo, postarali się, ich śmieszny kraik został zbankrutowany, zaraz wprowadzimy im naszą śmieciową walutę. Zabierzemy złoto.

I niech się bujają razem ze swym śmiesznym poczuciem mocarstwowości.

Cóż to nam przypomina?

Jakie konsekwencje?

Zaczyna wrzeć pod PO- krywką.

Bracia chcieli.

Tylko, zróbmy sobie Żyda.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

słudzy Niemiec i Brukseli

Kategoria wpisu:

Kraj