RSS фидот е исто така префрлен на друга адреса: http://feeds2.feedburner.com/Revolucijafeed

Упдејтувајте ги адресите и повелете на Revolucija.org, со ново име секако и нов дизајн.

Се почна пред многу, многу години. Беа измачувачки, тешки, полни со предрасуди, незнаење…. беа претежно бели години. Многу, многу години беа потребни, а ако пишувам за сите нив ќе ми треба многу простор и време, затоа ќе се задржам само на последниве 45 години.

Некои викаат дека старо куче на нови трикови не се учи. И во право се. Некои викаат дека човекот не се менува. И многу грешат. Старите можеби не се менуваат ама младите се прилагодуваат, оформуваат нови мислења, ги отфрлаат предрасудите, иновираат, менуваат.

Некои викаат преку радикалност не се постигнува ништо. И повторно грешат. Понекогаш само со радикални ставови може да се издвојува победа, рамноправност, рушење на предрасуди. Не. Не понекогаш. Секогаш.

Значи беше тоа пред 45 години. Беше 18 јули 1964 година. Топло лето во Харлем. 15 годишен црнец убиен од бел полицаец. Почна како мирен протест. Заврши после два дена со еден мртов, 500 повредени, 400-500 уапсени. Штета околу 1 милион долари. Од таму потекнува слоганот “Burn baby, burn.”

Една година подоцна. 11 Август 1965 година, Ватс, Калифорнија, во близина на Лос Ангелес. Почна мирно. Заврши после 5 дена. 34 мртви, 1032 повредени, 3952 уапсени. Штета40 милиони долари.

Две години подоцна. Лето господово 1967, 23 Јули. Детроит. До раните утрински часови црците во локал славеа враќање на двајца воени ветерани од Вијатнам. Дојде полиција која наместо неколку луѓе затекнаа 82 црнци. И се решија да ги уапсат сите. Набргу почна. Се заврши за два дена. 43 загинати, 467 повредени, преку 7200 уапсени и преку 2000 згради запалени.

Година дена подоцна. 1968 година, 4 април. Убиство на Мартин Лутер Кинг. Востание. Нереди во преку 110 градови во САД. Почна во Вашингтон и набрзо се прелеа во цела Америка. Само во вашингтон имаше 12 мртви, 1097 повредени и преку 6100 уапсени.Штетата само во Вашингтон беше 27 милиони долари што денес би изнесувало околу 160 милиони долари.

(Убиството - наводно - го изврши Џејмс Ерл Реј. Осуден на 99 години затвор без судење. Имено адвокатот му кажал да се изјасни како виновен за да избегне смрттна казна. Подоцна Џејмс ќе изјави дека тој не пукал во Мартин Лутер Кинг, иако признава дека можеби бил вмешан без да знае. Сака да укаже на заговор. Во 1997 година синот на Мартин Лутер Кинг, Декстер се среќава со Реј и му дава јавна поддршка во барањата на Реј за отварање на случајот и одење на судење, оној процес кој никогаш не го добил. Фамилијата на Мартин Лутер Кинг не верува дека Реј имал некаква поврзаност со атентатот. Во 2000 година владата го затвори случајот, утврди дека немало заговор, и препорача овој случај да не се отвара повторно. Реј беше погребан во Ирска затоа што не сакал да почива во Америка.)

Блиско минато. 1992 година. Лос Анџелес. 29 април. 4 полицајци се снимени на видео како претепуваат црнец. Шест дена беснеење. 53 мртви, околу 2000 повредени. Штета од околу 1 милијарда долари.

Уште поблиско минато. 2001 година, 9 април. Синсинати. 19 годишен црнец (Тимоти) убиен од бел полицаец. Помеѓу февруари и април 2001 година 15 црнци помлади од 40 години биле убиени од полицијата или умреле во притвор. Од тие 15 црнци тројца не ни имале оружје кога биле застрелани, а еден од тие тројца бил и младиот 19 годинешен Тимоти. 3 дена безредие. Штета од 4 милиони долари. 63ца добиле кривични пријави. Но тука не завршува. 14 април. Погребот на Тимоти. Спонатно почна марш од 2000 луѓе кои му одаваа последен поздрав на Тимоти. Полицијата пристигна. Отвори оган со гумени куршуми на луѓето. Повредени жени, деца, стари и млади. Но и тука не е крајот. Следи бојкот на Синсинати. Градот губи 10 милиони долари само до крајот на годината. Пристигнува и тужба против градот од страна на федералните власти (Federal lawsuit). Постигнат е договор со кој градот ќе мора да ја смени политиката кон црнците.

Најнова историја. Обама претседател на Америка.

Како стигна до таму? Не, тој не беше радикален. Ама немаше да биде ни претседател ако неговите не биле радикални. Затоа што после секој бунт, после секое востание се кинат окови, за еден ден комплетно да ги снема.

Револуции секогаш биле и ќе бидат радикални.

На запад, каде што се стремиме да одиме, имаше два случаи каде монопол беше казнет поради искористување на својот монопол за уништување на конкуренцијата. Microsoft прво го изгуби случајот во САД, а потоа си доби казна и од ЕУ. 600 милиони евра беше приморан да плати во Европа, а за во САД не ми текнува баш колку беше казната.

Зошто кај нас никој не го казни телекомот? Затоа што кај нас владата неможеше од телекомот да си ги наплати парите кои им следуваа како акционери таму, а не пак да го казни дополнително. Која влада во светот ќе дозволи фирма да не и плати? Нашата секако, и онаа на Уганда, Белизе, Непал и други просперитетни држави.

Арно ама имаат еден проблем. За да бидат македонски, и за Македонија прво треба да бидат независни, реални и објективни. (Или Скопски пошто никој на Окно не најде време на напише нешто за држаните интереси, како името на државата, идентитетот на народот, За Македонцките работи не им се пишува, зошто се прашувам. А и да пропагираат неменливост на име и идентитетот не е лошо зш тие се национални интереси бр 1, нели ако нема Македонија нема ниту македонски мудрости итн.)

Ако не се - тогаш арно на Македонија не и мислат.

Следнава анкета докажува дека или се местачи на анкети, или нивниот портал е составен и посетен само од една структура на граѓани кои за жал се политички ориентирани. Отиде назависноста во вода.

Анкетата:

Во вториот круг на претседателските избори ќе гласате за:
Ѓорге Иванов 23%
Љубомир Фрчкоски 52%
Сеедно ми е 5%
Нема да гласам 20%
Вкупно гласови: 147

Јас не симпатизирам никого, всушност јас сум од оние кои нема да гласаат.

Ама дека 52 % од луѓето ќе гласаат за Фрчко, додека за Ѓорге само 23 % е крајно смешно и несериозно.

Анкетава е или наместена или Окно има посетители кои се активисти на партија, во овој слчај на СДСМ. Жалосно.

Ќе речете, ама анкетава можи не е наместена. Можи овие не се СДСМ-овци кои пишат шо ќе кажи овчарот.

Па погледнете ја содржината на целиот сајт. Денес тепачка почнале ВМРО-овци викаат. В ред. Потоа имаат гафови од претседателски говори, само на Иванов, демек Фрчко не тресеше глупости. Потоа имате изјава на некој странец кој што вика дека Грујо е пропаст за Македонија. Реално и објективно. В ред. Ама тоа значи реално и објективно и кога СДСМ е во прашање, а јас на Окно видов само анти-ВМРО текстови, цитати, тврдења. Демек СДСМ нема за што да се критикува. Ц ц ц.

Тешко со вакви (не)зависни портали. Како да читам официјален партиски портал на СДСМ.

Туку да го пофалам офчарчето кое стана оФца. Конечно си праша колку високо треба да скокне, за негово добро нели…..Мењај банер оФцо, з’ш смешен е во ваква ситуација. Те стрижат како оФчичка, прашањето е само дали ти си им допуштил или воопшто не си ни приметил.

На здравје.

п.с. Инаку сум против градење на било какви објекти на плоштад. На поштад се ставаат споменици, а не цркви и трговски центри. Ама ај да си ќутам зошто гледам некои ако си против градба на плоштад ќе те оквалификуваат како комуниста. Што и сум ама комунист Марксист, не од Бихачка, туку оној вистински како што Маркс кажал. Комунизам = немонетарен систем, без влада, без лидери, без граници, без религии. Таков комунизам немало па ќе ги замолам сите блогери за опис на кумровачка школа да не користат називи како „комунисти“ затоа што тие не се комунисти. Читнете го Маркс за да ви се разјасни подетално што е комунизам или кликнете ТУКА за пократко.

Се прашувам зошто во Хрватска никој не го нападна претседателот поради анти-ЕУ политика затоа што изјави дека не им се брза за влез во ЕУ особено не им се брза во ситуација кога под притисок и уцени се обедуваат да извлечат решение за спорот со Словенија.

Можеби затоа што таквиот влез во ЕУ ги загрозува нивните национални интереси.

А како тоа ги загрозува кога ЕУ е во нивните национални интереси?

Епа има национални интереси и НАЦИОНАЛНИ ИНТЕРЕСИ, а очигледно е дека ЕУ е само во национални интереси додека задржување на Хрватска во своите граници е НАЦИОНАЛЕН ИНТЕРЕС.

Штета што кај нас ЕУ и НАТО некои ги поставуваат пред името и идентитетот.

Во Македонија некои се обидуваат ЕУ и НАТО да ги претстават како нацинален интерес број 1, додека името на државата и нашиот идентитет како национален интерес кој може и да се менува, а и не е толку битен.

Како поѓаволите име и идентитет не се на врвот на националните интереси мене ме интересира? И каков е тој народ и таа држава која ЕУ и НАТО ги става пред името и идентитетот?

Јас сум прочитал 70 % од творештвото на овој автор и морам да кажам дека Тери Прачет е дефинитивно најсмешниот писател до сега. Извонредни дијалози, и секако смешни. Смешни ситуации, смешни случи. Меѓутоа едно нешто многу недостасува во неговите книги. До сега не сум прочитал негова книга со добар plot (незнам како да го кажам на македонски). Искрено, да не беше толку смешен немаше да продолжам да ги купувам и читам неговите книги.

Па….. доколку сакате добро да се насмеете, трк во книжара и побарајте нешто од Тери Прачет. Моја препорака ви е да започнете со серијалот за Градската Стража (The City Watch). ТУКА може да се информирате подетално за редоследот на издавање на книгите, кој секако е и препорачан редослед на читање. Не за друго туку ако почнете од 5тата книга за стражата ќе читате за проширена стража, нема добро да го познавате Вајмс, Патрицијот, Леонардо де Квирм, ќе има многу нови ликови, и најважно, нема да знаете што е всушност Керот и зошто е таков каков што е.

Пријатно читање.

Еве неколку реченици од предговорот на една научно фантастична книга:

„Предвидување не е работа на писателите. Тие не предвидуваат. Единствено што тие пробуваат да направат е да ви кажат какви се тие и какви сте вие - што се случува - какво е времето сега, во овој миг, дожд, сончев сјај, погледајте! Отворете ги очите: слушајте, слушате. Тоа го кажуваат писателите.“

„Вистината против светот! - Да. Секако. Писателите на фикција, барем во своите најхрабри мигови, тежнеат кон вистината; да ја дознаат, говорат, предочат. Ама тие и проѓаат на необичен и заобиколен начин, кој се состои од измислувања на личности, места и настани кои никогаш не постоеле ниту ќе постојат, и детално опишување на овии фикции со голема доза емицоја, и кога ќе завршат со запишување на овој куп лаги, викаат, Еве! Ова е вистината!“

„Оваа книга не е за иднината. Да почнува објавувајќи дека се случува во екуменската година 1940-97 ама сигурно не верувате во тоа?“

„Целата фантазија е метафора. Научната фантазија е метафора.“

Урсула ле Гвин „Левата рака на темнината“

Да продолжам понатаму со постов.

Што тоа значи? 1984 од Орвел не е книга за наводни предвидувања кои можеле да се пристигнат во 1984 година. 1984 не е фантазија. Таа книга само начин преку метафора авторот да каже што мисли за системот, поточно различните системи кои владеат на земјата во времето кога ја пишувал. Во тоа време имало фашизам, комунизам и капитализам. Сите три ги опишал како тоталитаристички. Зарем не е така? Во книгата власта ја користи војната за одземање слободи. Така било. Така е и сега. Видете го САД, Британија. Зарем не одземаа слободи на граѓаните поради војната против теророт? Одземаа. Сето тоа така било тогаш. Ништо не се сменило.

Секако најзастепено толкување за книгата е дека Орвел го критикува социјалзмот, или пак социјализмот, фашизмот и социјалистичката партија во Англија. Никако капиталзмот. Нормално е дека капитализмот не сака да биде изложен на таква критика. Токму затоа нема никаде на интернет да прочитате дека оваа книга го критикува и капитализмот, освен ако не знаете да читате руски или кинески, на такви страници може и да најдете нешто.

Интересно, кога станува збор за книгата на Земјатин „Ние“ тогаш на цел запад му е јасно за што збори Земјатин. Тоа е научно фантастична книга ама е метафора за животот на Земјатин во Русија, таа книга е критика за социјализмот, за цензурата во Русија итн.

Мене ме интересира како тоа книгите од Русија се критика на Русија додека книгите кои потекнуваат од западот повторно се критика на Русија или некои други земји каде што не владее капитализам. Чудно како сите други автори во светот книгите ги пишуваат од сопствено искуство додека оние капиталистичките автори никогаш не пишуваат за државите во кои живеат што би се рекло од сопствено искуство, за она што го виделе во соптвените капиталистички држави.

Логиката на капиталистите кога ќе излезе книга која го критикува системот е сладенава: Сите капиталистички автори пишуваат за други некапиталистички држави, додека сите автори од некапиталистички држави пишуваат за своите држави.

Ниту Хаксли не ја напиша „Храбар Нов Свет“ за капитализмот. И тој според западот пишуваше за некоја друга држава, од искуства кои ги забележал којзнае каде. Поточно според капиталистите Хаксли не пишува за никоја држава. Ниту критикува било кој систем. Тоа е чиста научна фантастика. Човекот имал фантазија и си пишувал нешто. Ама најблиску е до комунизмот. Комунизмот е таков.

Понекогаш некој треба и да загине после пишување на такви книги во капитализмот. Орвел си умре неколку месеци после објавувањето на 1984. И види чудо после неговата смрт и писмо пронајдоа. Имено тој во писмото самиот си напишал дека не критикувал ништо во Англија. Си критикувал само комунизам и фашизам и ништо друго. Чудно како додека бил жив никаде не кажал ништо за ова. Само откако мистеризно умре се пронајде некое писмо.

Ете така да си знаете. Сите книги од капитализмот кои го критикуваат системот се однесуваат на комунизам, додека сите книги од комунизмот се повторно за комунизам. Потоа сите автори од комунистички држави се инспирирани од сопствеи искуства од земјата во која живеат додека сите автори од капитализмот се инспирирани од туѓи искуства од луѓе кои живееле во комунизам.

На крај ќе завршам со краток извадок од една исто така грешно анализирана книга, пред се затоа што го изедначува капитализмот со фашизам.

Текстов е изваден само четири страници пред крајот на книгата:

„Во шест и петѕнаесет навечер ја дочита книгата. Се прашувам дали Џо стигна до крајот на книгава? се мислеше. Во неа има толку многу повеќе од она што тој го сфатил. Што сакаше авторот да каже? Ништо за својот кобајаги свет. Дали сум единствената која знае? Се кладам дека сум; никој друг стварно не ја разбира книгава освен мене - само си мислат дека разбираат.“

Овој ивадок е од “Човекот во високиот дворец“ од Филип К. Дик кој какои сите добри автори само користи метафора да ја опише сегашноста во која живее. Не случано дејството на книгата се случува во исто време кога е книгата напишана (1962 година). Размислете малку, што е разликата во угнетување на евреи и црнци? Едните биле похумани па не ги гореле и убивале. Но и едните и другите биле злобни кон една раса. Само ако некое зло е поголемо од друго зло не значи дека помалото зло не е зло. Зарем не е фашистички да гледаш една цела раса луѓе (црнците) како неспособна, неважна. Зарем белците во САД не се гледале како надлуѓе во споредба со црнците? Нели е тоа фашистички.

Филип К. Дик во таа книга збори за светот, особено САД во 1962. Користи метафора секако. Само затоа што дејството го сместил во алтернативна сегашност не значи дека не ја опишува сегашноста (1962 му била сегашност во тоа време) што ја доживува. потсетете се на зборовите на Урсула: „Оваа книга не е за иднината. Да почнува објавувајќи дека се случува во екуменската година 1940-97 ама сигурно не верувате во тоа?“. Таа реченица за книгата на Филип може да изгледа вака: „Оваа книга не е за алтернативна сегашност. Да почнува објавувајќи дека се случува во алтернативна сегашност каде фашистите победиле ама сигурно не верувате во тоа?“

1. Телефонски повик

- Имам лоши вести, господине… Авионот на Лидија падна… Се сруши во океанот… Спасувачки тимови веќе ја бараат. Ќе ја нај… Ало?! Денис!? Денис?! Господине?

2. Старецот

Ветерот нежно ги галеше високите дрвја, откинувајќи ги и последните пожолтени лисја, додека потокот тивко жубореше и ги милуваше камењата обвиени со зелена мов. Сонцето срамежливо ѕиркаше зад облаците кои полека се спремаа да ја полеат сувата земја и да ја најават доцната есен. Планината го задскриваше сонцето во своите прегратки овозможувајќи им на облаците да станат погусти и потемни. Старецот седеше на дрвената клупа покрај потокот и пушејќи од своето луле ја следеше играта на природата, балот на откинатите лисје зафатени од нежното ветре, кои како да го следеа жуборкањето на водата.
Позема еден камен, го фрли во потокот и кога го слушна пласнувањето благо се насмевна среќен што и тој учествуваше во оваа представа. Полека стана, го позема бастунот и тргна кон колибата во ист момент кога облаците тргнаа кон земјата. На момент се сепна. Заборави. Се врати до клупата, повторно седна, ја помилува гравурата од неговата десна страна, погледна кон небото и ја дочека на своето лице првата капка. Потоа следеше уште една. Овојпат таа се лизна од неговото око и го продолжи својот пат по избразденото лице. Дождот се засилуваше и мораше да се засолни што побргу-тоа подобро во својата трошна стара колиба. Бавно стана и уште побавно тргна кон своето засолниште, а тоа гостољубливо го пречека со сета своја топлина и жар. Се испружи на креветот, ја поднамести перницата и некое време неуспешно пробуваше да заспиее. Стана, посегна кон масата, ја зема и веднаш почна да ја чита книгата, истата онаа книга што пробуваше да ја чита веќе неколку месеци. Повторно безуспешно. Мислите му бегаа како пеперутки, па на крај не му остана ништо освен сосема да се откаже од читање, а наместо тоа реши да касне нешто за да ги сузбие оние звуци во стомакот. Ја местеше масата кога му се причини дека слушна чекори. Го начули слухот, колку што може да го начули слухот човек на негови години, но не можеше да слушне ништо друго освен пуцкањето на дрвјата во каминот и капките дожд кои удираа во лимениот покрив. Воздивна длабоко и продолжи со она што го беше фатил да го работи. Повторно. Му се пристори како да слушна некој како тропа на вратата но продолжи да ја мести масата со мисли дека само еден миг пред тоа му се присторуваше дека чул чекори.
Следното тропнување целосно го разубеди дека станува збор само за плод на неговата имагинација. Поита кон вратата, дел затоа што веќе долго време беше осамен и му требаше какво и да е друштво, дел затоа што временските услови налагаа што побрзо да се засолни оној што тропаше на влезот од неговата колиба.

3. Скок

Кога дојде при свест сфати дека се е сосема погрешно.
И се беше сосема погрешно.
Беше пусто, а небото не беше смирувачки сино. Не беше ниту сиво, а ќе беше многу подобро да е, едноставно, црно. Но не. Мораше да биде дреч зелено, премногу непознато, премногу нападно, странско, дреч зелено. И дрвјата. Каде се дрвјата? Нема ниту едно единствено дрво. Што е ова? Трева?
И што се оние сини, сини, … топки? Топки, не, не е возможно да се едноставно топки. Сигурно… А оние мали животинчиња со три ноѕе кои трчкаа наваму-натуми низ недогледната рамница… Кучиња?! Можеби зајци?!
Но, што е она на хоризонтот? Птица. Хм, се доближива. Да-да, дефинитивно се приближува. Не личи на птица… нема крилја, и оној млаз светлина од страните… Брод!

4. Враќање

Десет години, поминаа десет години откако последен пат имаше стапнато на земјата. Чекореше нестрпливо, брзо, со долги скокови се протнуваше низ дрвјата, се сопнуваше, паѓаше, но исто така брзо и стануваше, повторно чекореше. На секој чекор стануваше се полесна, понестрплива, посреќна, потажна. Небото беше тмурно, густо, некако жално. Почна да плаче. Капките од чекорот направија трк. Кога стигна до клупата беше изморена и прилично задишана. Седна на нејзе, погледна кон небото кое капеше и посака да го види сонцето, додека со раката, мазнејќи ја површина на старата клупа, ја бараше гравурата. Тука е.
Се одмори неколку минути и нервозно, нестрпливо, среќно и тажно тргна кон колибата. Десет години упорно и трпеливо го бараше патот до тука, патот до оваа врата. Застана, се исправи, ја поправи косата, и одлучно тропна.

5. Врата

Сеуште не се знае кој беше повеќе изненаден.
Парк, кој ја здогледа Лидија, онаква каква што ја памти, малку постара, но онаква, каква што ја виде последен пат, пред да се качи во авионот кој се сруши некаде во океанот.
Или пак Лидија, која го виде Денис, триесетина години постар, но сепак, оној ист Денис кој ја испрати до авионот со кој се сруши некаде во океанот.

Посветено на сите оние кои се окулу нас, но никогаш не сакаме да ги забележиме.

Работеше во железара, барем работеше до денес, цели триесет и четири години, осум месеци и шестнаесет денови. Денес доби отказ, отказ после четири години одење во фабрика, четири изгубени години во лажни ветувања, во тапкања по рамо, четири години за кои работодавците не му ги плаќаа ниту придонесите, а камо ли да му дадат некоја пара за живот, освен понекогаш некоја илијадарка и пред избори две-три илијади. Како ќе ја погледне жена си, се прашуваше, но само за да не се запраша како ќе ја погледне малата ќеркичка, единствениот подарок кој го доби после многу години поминати во пробување. Како ќе ја погледене својата радост, како ќе ја нахрани, како… Не ни примети кога стигнал пред зградата во која што живееше со својата жена Донка, со својата шестгодишна ќеркичка Ана, на која веќе в лето ќе мора да и се купат тетратки, книги, моливи, линијари, чанта, и нешто нова облека ако даде господ. Зградата беше на неколку катови, сива, мрачна, со оддамна излупена боја и дополу излупен малтар од ѕидовите. Таванот прокиснуваше при секој дожд, но за среќа Филип живееше најдолу, онаму каде што водата неможеше да допре. Барем не од таванот. Од страните некогаш, знаеше, кога имаше јак ветар со дожд ѕидовите пропуштаа вода, се навлажнуваа, а потоа требаше да поминат понеколку денови, во зима и месеци додека сиот ѕид не се исуши. Влезе во влезот кој немаше врата, немаше домофони, а неретко и немаше светло. Застана пред вратата, се мислеше неколку минути, се префрлаше од нога на нога, за конечно да тропне, ѕвончето веќе одамна прегоре, а со парите кои би се потрошиле на ново можеше да се купи неколку литра млеко. Се слушнаа чекори, кои поради слабата изолација звучеа како да го отсликуваат одот на некој ѕвер, на некое огромно човечиште. Вратата се отвори, шарките чкрипнаа, жената го погледна брзо, сакаше да се сврти и да се врати на тоа што го беше работела, но застана, го погледна уште еднаш и загрижено праша: - Што се случило Филипе?
Ме отпуштија од работа. - промрморе.
- Требаше ти да си заминеш уште порано од таму, ти кажував. - го караше грубо, како жена што му кажала порано на својот маж. - Ти велев дека само лажат и ветуваат. Четири години потроши, и сега што доби за награда? - не ни остана да го чуе одговорот, него само се сврте и влезе во еднособниот стан. - Ајде да ручаме, Ана е прегладнета, а знаеш дека секогаш сака да те чека тебе за ручек.
- Знам. - одговори со насолзени очи и тивко, тивко, тивко…
- Татоооооооо! - го пречека радосен детски глас, и топла прегратка, која за миг го развесели, го натера да заборави на се.

* * *

- Сега можеме да разговараме.
- Излезе Ана?
- Да, отиде да си игра. Денес дојде Милан. Бараше да му ја платиме киријата. Му кажав да помине за недела дена.
- Ќе побарам работа уште утре.
- Гледај да најдеш.
- Јас ќе гледам, ама… - загрижено одговори.
- Ама што?
- Ама државава не ни цвета. Никој нема да сака да вработи педесет и девет годишен старец. Има толку млади што бараат работа, што… - застана. - Ќе пробам, мора да најдам работа. Неможе да живееме од социјална помош. Социјалната помош не стига ниту за струја да платиме.
- Можеби требаше да останам јас на работа.
- И што? Ќе работеше за џабе исто како и мене. Знаеш и сама дека и твојата фабрика, големиот металски завод тито, не помина ништо подобро. Ќе земаше како мене по илијада денари на секој втори месец, а понекогаш и две илијади, во зависно од тоа дали во скоро време има избори или не.
- Знам.
- Мора да најдам работа. Ќе не избрка Милан ако не. Мора да му платиме.
- Знам.

* * *

Недела дена подоцна.

Се плашеше дека ќе се случи токму тоа. Цела недела трчаше, одеше на сите огласи, одеше и таму каде што немаше огласи, но никој не сакаше да вработи педесет и девет годишен старец. Никој. Милан само што не дошол, а тој не знаеше што да му каже, што да го моли, што да го лаже, што…
Секунда, минута, десет минути, пола час, час како година, година како век, век…
Го расони тропањето на вратата, она нервозно, нестрпливо, досадно тропање на Милан, газдата кој дојде по својата кирија, по киријата што ја нема исто како што ја нема Железара, исто како што ги нема ниту тие драгоцени илијада денари месечно.
Милан влезе како во своја куќа и веднаш побара пари, но пари немаше. Не беше тоа разбран човек, не беше тоа човек. Еден ден им даде да се отселат, а потоа излезе, за понеколку минути да се слушне чкрипењето на гумите на новиот мерцедес чив сопственик беше.
Женаму го гледаше од аголот на собата, загрижено, бледо. - Што ќе правиме? Што ќе правиме? Што ќе правиме? - повторуваше тивко во себе, во бескрај, низ солзи и пригушен плач.
Седеше така долго време, му се чинеше цела вечност. Тивко стана, ја погледна женаси и и нареди: - Ти заминуваш кај твоите уште денес, јас ќе останам вечерва да средам нешто тука, а потоа ќе одам да барам работа.
- Но… Но неможам, неможам.
- Што неможеш? Мисли на Ана. Мораш, нема неможеш. Си одиш уште денес со Ана, а јас ќе најдам работа деновиве, од првата плата ќе изнајмам некој мал стан и ќе продолжиме со животот онаму каде што застанавме.
- Не можам, Филипе…
- Нема неможам. Мораш. Јави се кај твоите и почни да се пакуваш.
- Ти можеш да дојдеш со мене и Ана.
- Знаеш дека не сум во добри односи со твоите. Знаеш дека ме мрзат.
- Знам но…
- Нема но. Заминувате уште вечерва.
Разговорот заврши, Донка отиде немо да се пакува додека Филип пробуваше да си ги среди мислите, да проба да си ги среди мислите. Вратата повторно се отвори, шарките повторно чкрипнаа, а во ходникот се појави неговата радост, неговиот живот.
- Види тато, го надов ова на улица, што е тоа? - го прашуваше насмеано ангелско лице, кое штом подобро го погледна стана растревожено и жално. - Но тато, зошто плачеш?

* * *

Стана рано утрото, брзо нафрла се што имаше во еден куфер, стави да се вари дупло кафе за појадок, и жедно запали цигара. Не стигна ниту да го допие кафето кога дојде Милан. Му го фрли клучот без збор, и без збор излезе влечкајќи го куферот.

* * *

Никој не бараше педесет и девет годишни работници.
Никој.

* * *

Недела дена подоцна.

Го нервираше зараснатата брада, го нервираше мрсната коса, го нервираше потта, го нервираше проклетиот куфер. Застана, се погледна на светнатиот излог, и заклучи дека ако веќе сака да најде работа ќе мора да се избричи. Но каде? Каде?
Продолжи да оди, без цел, без правец, со милион мисли и со малку надеж. Застана пред фонтаната, се напи вода, си го изми лицето, и му дојде една идеја. Почна брзо да претура по куферот. Го најде. Си ја замачка мократа брада со сапунот и брзо претрча до паркингот отспротива, брзо пред да стигне да се исуши сапуницата. Уште побрзо го најде жилетот, сврте еден ретровизор кон себе и почна да ги струга влакната. Малку, па уште малку, уште малку, крв. Го шутна куферот, се смири и продолжи. За неполни десетина минути беше избричен но и на неколку места добро исечен. Го грабна куферот, се врати до фонтаната и се изми. - Епа добро, сега може да продолжиме со барање работа. - се утеши, си даде надеж, и продолжи.

* * *

Недела дена подоцна.

Цревата му кркореа, последните десет денари ги потроши вчера, за ѓеврек. Немаше сеуште најдено работа, а бараше, бараше, и бараше. Попусто. Никој не сака да вработи педесет и девет годишен старец. Никој.

* * *

Недела дена подоцна.

Го фрли желотот кој веќе одамна истапе. Се изми на фонтаната, се напи малку вода, го грабна куферот и продолжи кон плоштадот, кон центарот на градот, кој е центар на државата, на која држава се прашуваше. Држава без име, со еден куп невработени, со милион затворени фабрики, со илијадници технолошки вишоци, со… Куферот го нервираше. Немаше јадено веќе недела и нешто, освен некои остатоци од сендвичи кои ги беше собрал од кантите окулу сендвичарите во центарот на градот. Косата му беше премногу мрсна, телото премногу испотено, настинката премногу лоша. Се ближеше зима, но си повторуваше во себе со секој чекор, мора да најдам работа, мора да најдам работа, и нов чекор, мора да најдам работа, и нов чекор, мора да најдам работа, и нов чекор…
Стигна на плоштадот, седна на една клупа со мисла да одмори, но всушност дојде тука поради друго. Почека неколку часови пред да го здогледа првиот весник кој го фрли еден поминувач во една од кантите. Брзо стана, скоро во трк пристигна до кантата, го извади весникот. Денешен, помисли. Брзо ги пронајде огласите за работа. Но што сега? Треба да се јави на телефон, но од кој телефон, со кои пари. Пари, пари, пари, пари, пари, гледаше на секоја страница, во секој оглас, во секој телефонски број, во секоја буква. Пари.
И тогаш прв пат го забележа. Седеше на десетина метри од него, изнаоблечен во многу валкани алишта на себе, и неговите беа валкани но во споредба со неговите… тргна по својот куфер, за веднаш потоа да се врати до приликата и да седне веднаш до неа.
- Добар ден.
- Добар нека е, ама не е. - се сврте кон него, се насмевна покажувајќи ги ретките скоро црни заби. - Ти нов си а?
- Нов?!
- Гледам сеуште го влечеш куферот.
- И?
- Обично после месец дена го фрлаат или го делат со другите.
- Другите?
- Другите да… - застана како да ослушнува нешто. - Бездомниците.
- Не. - остро се спротистави. - Јас не сум бездомник, ова е само привремено, додека не најдам работа. - пробуваше да звучи уверливо.
- Знам, знам… Сеуште го влечеш куферот.
- Настапи непријатна пауза, минута, десет, час, кој би знаел.
- Како…
- …До пари?
- Како…
- …Знаев?
Го гледаше некое време неверувајќи за на крај тешко и болно да изусти. - Ми требаат за да се јавам на огласиве. - покажа на весникот.
Приликата се насмевна, побара нешто по џебовите, го најде тоа нешто и му го подаде на Филип. - Еве, стави ги на очи и гледај само во една точка. - подстана, извлече едно парче картон од под него и му го подаде. - Држи, ќе ти треба и ова.
- Но…
- …Но што? Не си слеп сакаш да кажеш?
Малку му одеше веќе на нерви овој тип на разговор кој го водеше со еден просјак, скитник, некој неважен, небитен, кој сепак успеваше да му ги чита мислите. - Не сум слеп, и несакам да се правам слеп.
- Сакаш ли пари за телефон?
- Сакам.
- Епа стави ги наочарите на глава и гледај во една точка, ако ги праташ со глава поминувачите ќе знаат дека не си слеп па нема да добиеш ниту денарче, со поглед можеш, нема никој да примети, само не заборавај да не ја мрдаш главата.
Неможам.
- Можеш, само не сакаш.
- Можам ама не сакам. - се сложи Филип.
- Епа во тој случај ќе морам да ти дадам јас сто денари. - повторно почна да пребарува по џебови, конечно после долго време извлече една згужвана, валкана банкнота и му ја подаде.
- Неможам…
- Аман човеку, земи ги парите и оди најди работа. - му подвикна, му ги тутна парите во раце, го потапка по рамо, му кажа дека ако не направи ништо покасно може да го најде на тоа и тоа место, и се понуди дури да му го причува и куферот.
- Незнам како да ти се заблагодарам.
- Оди најди работа. - процеди низ заби, барем низ оние ретки, црни заби кои му беа останале.

* * *

Еден ден подоцна.

Бездомикот сеуште седеше на истото место каде што го остави вчера, како да не се беше помрднал од тука, дури и куферот беше на истото место на кое што го остави. Во рацете носеше два ѓеврека.
- Ништо не направи а?
- Од каде знаеш? - се зачуди.
- Треба да си ја погледнеш фацата и ќе ти стане јасно.
- Ништо. Бев на седум места, но ништо. Сите бараат млади девојки или млади дечковци. Никој не сака педесет и девет годишен старец. - Му го подаде ѓеврекот. - Но…
- …Но ти останаа дваесет денари и реши да купиш два ѓеврека?
- Така некако. - повторно зачуден одговори Филип, брзо џваќајќи го ѓеврекот небаре е бут месо.
- Ајде, станувај. Ќе одиме да јадеме вистинска храна.

Час подоцна се наоѓаа позади еден расторан.
- Кај да е ќе му завршши смената. - објаснуваше. - Многу фино дете, работи како келнер и секој ден ми носи остатоци. Ми требаа неколку години додека да го пронајдам овој ресторан, ова дете. Обично ме бркаат од секаде, а храната што останува ја даваат на кучиња, како да нема гладни луѓе. - изгледаше задоволно додека раскажуваше.
Петнаесетина минути подоцна од ресторанот излезе едно момчќе со полна кеса отпадоци од храна која останала недојадена. Брзо се доближи до двајцата бездомници, срдечно се поздрави со двајцата, помина дел од патот со нив, а потоа со топли зборови се раздели од нив.
- Фино дете, ти реков. Ретки се таквите денес. - чепкаше со рака низ кесата за да закачи еден недојаден ражниќ. - Види, деликатеси. - се насмевна гледајќи наизменично во Филип и ражничот и кесата со храна. - Мешана скара.
На првата клупа седнаа, се најадоа, длабоко воздивнаа и двајцата, бездомникот го понуди со цигара, Филип ја прифати, ја стави во уста, ја запали и длабоко потегна од неа, го задржа димот колку може, а потоа брзо го издува димот. Му текна дека не ни знае како се вика човекот до него. - Како се викаш?
- Дејан. А ти?
- Филип.
Занемеа и двајцата, влечеа од цигарите, влечеа, влечеа…

* * *

Месец дена подоцна.

Во градскиот парк, близу поранешен Кермес, на една клупа седеа две фигури. И двајцата беа забрадени, неизмиени, полугладни, полупијани, и полусмрзнати.
- Дејан?
- Да.
- Никогаш не сум те прашал, како…
- …Како завршив вака?
- Да. - Филип веќе научи да му ги погаѓаат прашањата уште пред да ги постави, па ова веќе не го изненадуваше.
- Возев пијан… - кажа неволно, како приказна што не сака да биде раскажена. - Стоеден имав тогаш… Бев со жената и детето… Пијана будала… - му потекоа солзи од очите, дишењето му стана побрзо, пулсот сигурно беше урнебесен, барем ќе беше ако го измереше некој. - Пијана будала… - Филип веќе можеше да погоди. - Удрив Порше, и тоа единственото во градот… - срцето уште малку ќе му излеташе од градите. - Детето на место мртво… - си го покри лицето со валканите раце и со липање продолжи. - Жената почина во болница… и како да не беше тоа доста… за поршето ми отиде и станот… - се сврте го погледна Филип во очи, а овој се скамени, за прв пат го виде Дејан, човекот кој изгубил се што може да се изгуби, човекот кој за неколку минути го изгубил цел живот, се, се, се… Таа вечер не проговорија ништо повеќе.

* * *

Месец дена подоцна.

Филип од кантата го извади весникот фрлен пред неколку минути, се врати до Дејан и рече: - Денешен. - пролиста неколку страници набрзина, го собра под капутот, си ги протри рацете. - Викаат вечер ќе било минус седумнаесет.
- Треба да земеме ракија.
- Ракија?
- Да, ракија, за циркулација, за да не се смрзнеме.
- Дејан, никогаш не сум те прашал, како се презиваше.
- Што е тоа важно?
- Сакам да знам.
- Не сакаш да знаеш.
- Но сакам. - настојуваше Филип.
- Јаневски.
- Јаневски Дејан. - му звучеше познато, како да го знаел, како да чул, но каде, каде, каде… - Јаневски Дејан? - повторно праша.
- Да. Јаневски Дејан.
- Јаневски Дејан…ми звучи многу познато.
- Звучи секојдневно.
- Не, ми звучи многу познато, само од каде? - се прашуваше повеќе себе си отколку личноста до него.
Внаминието му го одвлече едно семејство, татко, макја, дете. Одеа брзо, поминаа точно пред нив, возрасните не ги ни погледнаа, додека детето гу шутна Дејан и им викна среќно на своите родители: - Клошар гнасен.
- Еј…
- Батали. Неговите се криви, тие го научиле така. Детето не е воопто криво, тоа само прави она што го научиле.
- Но…
- …Но тоа не е ок, а ти неможеш да направиш ништо што би ги сменило работите.
Со поглед го испрати семејството и долго потоа откако ги снема од видикот гледаше во тој правец. Наеднаш го удри гром од ведро небо. Стана и извика: - Па ти си Дејан Јаневски! Дејан Јаневски!
- Знам кој сум.
- Ти си првиот европеец кој што го преплива Ла Манш.
- И што сега?
- Но ти си првиот европеец кој го преплива Ла Манш.
- И?
- Само тоа имаш да кажеш, и? Ти си славен Дејане. Знаеш дека посакував да бидам ти во мојата младост. Ми беше идол некое време. Дејан Јаневски. Првиот европеец кој го преплива Ла Манш.
- И?
- Филип беше нервозен. Дејан знаеше понекогаш да го изнервира но ова беше врв. Не можеше да прифати ’и’ за одговор од Дејан Јаневски. - Но ти си Дејан Јаневски.
- Што сакаш да чуеш Филипе? Сакаш да ти кажам за колку време го препливав? Сакаш да знаеш дали беше тешко? Сакаш да знаеш што ми беше наградата? Сакаш да знаеш како стинав овде, не тоа ти го кажав веќе. Што?
- Тешко беше? - брзо праша, затоа што го знаеше времето, а не му текнуваше никое попаметно прашање од оние што ги слушна од Дејан.
- Не.
- Награда?
- Медал, позлатен. - Се фати за вратот, ја извади медалјата и му ја подаде. - Еве ти ја, не ми треба на мене.
- Неможам да ти ја земам.
- Ако не ја земеш ќе ја фрлам, не вреди ни колку кило ракија. Еднаш пробав да ја разменам за пари, тогаш незнав дека е само позлатена. - му ја пикна медаљата во рацете, кои отпрвин не сакаа да ја прифатат но потоа попуштија.
Филип воодушевено ја гледаше некое време, потоа станаа двајцата и тргнаа кон своето живеалиште, под отворено небо, под облаци, под ветар, под мраз. Додека се влечкаа полека Дејан само мрмореше: - Требаше да земеме ракија.

* * *

Полека се будеше, се размрдуваше, полека, полека почна да ги движи првин прстите потоа со нив да си го масира остатокот од телото, да се стопли, да протече крв во напола замрзнатото тело. Се сврте кон Дејан го размрда но овој беше заспал длабоко. Го протресе побрзо. Ништо. Побрзо. Ништо. Го фати паника. Брзо стана, увото го стави на неговата уста. Ништо. Почна панично брзо да му ги трие рацете, градите, нозете, лицето. Ништо. Пробуваше повторно, повторно, повторно, повторно. Ништо. Веќе го болеа рацете, веќе изгуби здив, солзи му течеа. Ништо.
Седна. Стана. Повторно седна. Стана. Тргна да пронајде полицаец да му каже што се случи. Ги шутираше сите корпи по пат.
Помина час кога до безживотното тело се врати со униформирано лице. Му го покажа медалот и му кажа: - Ова е Дејан Јаневски. Беше извонреден човек. - Потоа долго време инсистираше да биде закопан до изгубената жена, до изгубеното дете, за на крај со насолзени очи да замине во неодреден правец.

* * *

Пет години подоцна.

Филип седеше на истото место, на истото место каде што го запозна Дејан.
Вниманито му го привлече една жена со девојче кое весело ја прашуваше мајкаси нешто. Му застана грутка во грло. Проба да стане но му се пресекоа нозете, проба да каже нешто но немаше глас. Рацете му се тресеа, срцето му биеше силно, солзи почнаа да му течат од очите. Веќе се до него, ако пружи рака ќе може да ги допре.
Девојчето го шутна кога му дојде при нога и весело и извика на мајка си: - Клошар гнасен.

Прво, во Букурешт немаше вето.

Ова е добро. Немало вето?
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7326017.stm
Ако во гугл отипкате “greece veto macedonia” добивате 138000 резултати.

Ни Грција ниту било кој во светот (најмалку Нимиц) не се занимава со прашањето на нашиот идентитет.

Ова е уште подобро.
Грците не не викаат скопјани. Тоа само ни се причинува.
Никој во светот не зборел за идентитетот наш?
Имагинарен линк 1
Непосточки линк 2
Никој што не збори 3
Уште некој никој 4

Ако во гугл отипкате “slav-macedonians” добивате 1550000 резултати. Прилично голема бројка ако се знае дека никој не збори за ова во светот.

А ако пак отипкате “greece on macedonian identity” добивате точно 1870000 резултати.

Јас овде те просветлувам, очи ти отварам, вистини ти кажувам.

Фала што ме просветли. Да не беше ти ќе живеев во заблуда. Само кажи ми уште што лекови треба да земам за да не ми се причинуваат резултатите кои ги добивам во Гугл.

Денес прв пат го видов огласот на нашата влада „Инвестирај во Македонија“ или како што го пишуваше Invest in Macedonia. Беше на последната надворешна страница на весникот кој прв пат го видов. И беше запрепастувачки. Прво беше запрепастувачки за мене затоа што овој оглас постои веќе долго време, а јас ете сум никогаш не сум се потрудил да прочитам што се им нуди Македонија на инвеститорите. Иронично едно време дури го имав и нивниот сајт, поточно банер на мојот блог.

Прво нешто што ми падна во очи беше еден коридор кој не постои, и една железничка која не постои. Како со лажење ќе привлечеме странски инвестиции не ми е јасно (не дека во криза некој ќе дотрча кај нас ама ај). Меѓутоа после ова и не толку лошо подлажување ми се ококорија очите кога ги прочитав двата кратки редови текст кои сосема ме спружија на земја оставајќи ме да се борам за воздух. Што поѓаволите? Почнав да размилувам како што секогаш правам кога ќе забележам нешто што не ми штима. Од размислување наеднаш преминав во стадиум на неверба, за на крај да морам да препрочитувам повторно тешејќи се дека најверојатно грешно сум прочитал пред се поради недостаток на сон изминатата вечер. Не. Речениците беа сосема исти. Гласеа вака: „Данок на добивка 0% во првите 10 години“ и следната гласеше вака „Персонален данок од 5 % во првите 5 години“. Ги прочитав уште неколку пати. Не. Дефинитивно не станува збор за грешка.

Веднаш сковав план. Како и секој македонец имам во фамилија некој странец, да не кажам „печалбар“ кој заминал оддамна, таму имал деца кои сега во Македонија важат за странци. Ќе се јавам јас кај роднините ми, ќе ги натерам да „инвестираат“ во Македонија. Се што треба е да отворат фирма. Потоа јас ќе си работам, државата нема да зема од мене данок 10 години и ќе имам дупло помал персонален данок за плаќање во наредните 5 години. На роднините ми за помошта и услугата ќе им дадам 4 % од добивката во наредните 10 години. Тоа е помалку од она што ми го бара државата сега како македонец. Понатаму, ќе почнам да работам со било што и ќе бидам во предност. За почеток ќе бидам поефтин од конкуренцијата, поточно од македонската конкуренција. Ќе бидам поефтин за цели 6 % од македонските инвеститори што ми дава предност на пазарот. Да тоа значи дека вкупно пак ќе платам 10 % но не е баш така. Парите дадени за државата се помош за неа. Јас неа нема да ја помагам. Нема да им помагам ниту на македонските фирми затоа што ќе бидам поефтин и поконкурентен од нив. Ќе си помагам на себе и на роднините ми, од странство. Тие ќе бидат заведени како странска инвестиција, па и владата ќе се офајди малку од сето тоа - ќе можат да се пофалат дека нашле странски инвеститор. Кој не е баш странски и кој создава нелојална конкуренција, кој е на штета на буџетот, на останатите фирми во дејноста, како и на државата општо. Ама кој да се грижи за државата кога јас можам на чесен начин да си заработам пари, да ја уништам конкуренцијата и со малку среќа да си обезбедам монопол кој после истекот на тие 10 години привилегии и нема да страда многу затоа што конкуренција и ќе нема. Цените ќе пораснат, народот ќе осиромаши, владата ќе почне да собира данок.

Се ќе си дојде на место.

Исто како пред 10 години.

И потоа пак…

Филмовите што го зборам се: Zeitgeist: The Movie (2007 гоодина) и Zeitgeist: Addendum (2008 година). И двата филмови се бесплатни, може да се симнат во DivX или DVD формат, да се дистрибуираат, да се прикажуваат. Впрочем за активисти има дури и PDF програма на организацијата и дополнително DVD кое служи за презентации.

Филмовите можете да ги симнете на www.zeitgeistmovie.com.

За зачленување одете на оваа адреса: www.thezeitgeistmovement.com.

Малку името им е несреќно одбрано, тешко изговорливо и уште потешко за памтење.

До сега овој пост нема никава врска со насловот но полека стигнуваме и таму. Во вториот филм последните два дела се посветени на The Venus Project во кои зборува и самиот креатор на тој проект Жак Фреско.

Јас во суштина сум идеалист и сакам вакви движења, организации и проекти. Меѓутоа едно нешто страшно ме нервира. Жак прокламира градење на нов систем, наводно негова идеја, ама тој нов систем страшно ме потсеќа на еден стар систем кој се вика анархија. Тоа и не ме нервира толку. Впрочем сигурен сум дека Жак одбрал ново име, несакајќи да го користи старото затоа што тоа име (анархија) толку е демонизирано, а неговото значење толку изманипулирано да користење на тоа име за некој идеолошки проект (кој се базира на истата таа анархија) е осудување на пропаст на самиот проект. Не, тоа не ме нервира. Ме нервира тоа што за фунционален систем треба многу, многу, многу страници текст. Објаснувања како тоа ќе функционира, зошто би функционирало, а на страницата на овој Венера Проект има едвај 20 страници текст. Маркс за комунизмот напиша илијадници. Дури и за анархијата има многу повеќе текст. Ама ете за овој проект нема. Друго нешто што ме нервира е логичката недоследност на креаторот на овој проект особено искажана во филмот.

Приказната оди вака:

Технологијата ќе ни овозможи се да автоматизираме. Ќе нема потреба никој да работи. Ќе нема пари за кои ќе робуваме. Се што ќе треба да се прави е интелигентно менаџирање на природните ресурси. Образованието ќе биде неспецијализирано за луѓето да имаат пошироки видици.

До тука е се супер. Но веднаш се запрашувам: што ако машина се расипе? Кој ќе ја поправи? Па… најверојатно друга машина која поправа машини. Но што ако и таа се расипе? Па… има други машини. Но што ако сите тие се расипат? Невозможно. Но што ако? Кој тогаш ќе ги поправи машините? Па… луѓе. Но како кога никој не работи? Некој ќе поработи малку. Но како ќе знае што треба да работи? Па… ќе биде едуциран. Но како ќе знае за роботи, машини, за тоа треба специјализација, а во овој систем сите се едуцирани општо? Па… ќе има понекој едуциран специјалист. Тоа значи дека сите нема да имаат еднаква едукација? Па… да. Нели овој систем беше за еднаквост? Па… еднаквоста не се губи само мора некој да знае да поправа машини. Ај ќе ја баталам еднаквоста, но што со напредокот, како ќе напредуваме со општо образовани луѓе? Па… ќе бидеме доста развиени. Дали тоа значи дека со усвојување на ваков систем би сопрел и технолошкиот развој? Па… нема да ни треба понатамошен технолошки развој, ќе се посветиме на интелектуалниот….. Кој ќе ги менаџира природните ресурси ако никој не работи? ….. И вака може до бескрај. Ама може затоа што проектот воопшто не е поставен на здрави нозе, ниту пак имаат смилено некаков систем на организација и работа. Се што имаат е куп идеи од кои некои и не одат рака под рака. Јас сум за сличен систем ама само добро проектиран, со предвидувања за сите можни ситуации и солуции за истите. Тоа е проект. А не 20 страници нафрлани идеи кои колку и да звучат добро се додека не се врзат во функционална мрежа ќе бидат само идеи и тоа најчесто исмевани.

Но ни тоа не е нешто што најмногу ме нервира. Најмногу ме нервира тоа што пресметале дека најмногу криминалци се од сиромашни краеви и семејства - логички сиромаштијата ги натерала на криминал. Но да претпоставиш дека ако истребиш сиромаштија автоматски ќе снема криминал треба да си многу голем оптимист. Што со дечкото што ја уби девојка си и себе си пред некој ден? Тоа е криминал од љубомора, не од сиромаштија. Што со тој криминал?

Слобода? Каква е таа слобода? Постои ли аполутна слобода? Овој систем ветува слобода, исто како и анархијата. Но дали пости апсолутна слобода. Според мене не. Еве и зошто.

Хипотетички: Година 3000, светот живее во замислите од проектот Венера или анархија. Се е супер само има еден проблем. Премногу жители на земјата и мора да се стави контрола врз растот на популација зошто во спротивно ќе нема ниту храна ниту место за сите. Што тогаш? Ако сум апсолутно слободен можам да имам 5 деца. Ама ако имам повеќе од едно ќе пропадне светот гледано долгорочно. Во право се сите што ќе решат дека никој не смее да има повеќе од едно дете. Пред се за да опстои човештвото. Но што тогаш со слободата? Тогаш јас не сум слободен да имам колку деца сакам.

Гледате како во ваква ситуација мошне е тешко да се бара слобода или да се брани. Што е слобода? Да дозволам да пропадне светот затоа што секој треба слободно да прави деца онолку колку што сака?

Вакви судари може да се појават многу.

Е сега некој кој ги гледал филмовите и ме читал и друг пат ќе се запраша: Како може овој во исто време да брани национализам, да бара Македонија да стане понационалистичка, а од друга страна да се залага за човештво без раси, нации и било какви други поделби? И како може да не му пукне главата од две толку спротиставени мисли, од два толку спротиставени ставови?

Одговорот е мошне прост. Јас сум идеалист, сакам да верувам дека еден ден човекот ќе сфати дека пред се е човек, дека нација и раса не се битни… ама знам дека живеам денес во Македонија, во свет во кој национализамот е прв и основен, во свет каде што се водат војни, каде што е битно од која раса си, каде што е битно од кој социјален слој си.

Затоа се залагам за патриотизам, за национализам, за Македонија, за македонецот. А за другите повисоки идеали… рано е за тоа. Потребни се уште најмалку 2-3 века за човекот да достигне повисоко ниво на свест. Иако економската криза (поточно нејзината ескалација) ми дава надеж дека се може да се смени многу побрзо. Мала надеж ама…

Подобар свет да, ама се дотогаш приоритет ми е Македонија.

Ете како два спротиставени ставови може да опстојат во мојата глава. Временски се разграничени. Едниот е за сега, другиот за неколку векови подоцна, можеби и милениум подоцна, можеби и никогаш.

Computer - Компјутер - Рачунало

Hard Disc - Харддиск - Тврди диск

Microscope - Микроскоп - Ситноглед

Aeroplane - Авион - Zrakoplov

Keyboard - tastatura - tipkovnica

January - Јануари - Sijechanj

April - Април - Травањ

Magic - Магично - Чаробно

Мом - Мама - Кева

Shopping - Шопинг - Куповина

Gеrman - Германец - Немац

Тyping - куца? - типка

helicopter - хеликоптер - вјетромлат

Regional - регионален - zavicajni

Market - Маркет - Trzishte

Checkbox - ???? - kvadratif

Поентата е следнава. Англичаните/американците си имаат добар јазик, си имаат свои зборови (еден од примерите потекнува од латинскиот). Хрватите исто така си воведуваат свои зборови, а ретко прифаќаат англицизми.

Македонците сакаат да се фалат дека словенскиот јазик потекнува од тука ама затоа имаат еден куп турцизми, и уште еден куп интернационализми. Впрочем не се сеќавам дека во овие скоро 20 години независност е воведен некој нов македонски збор. Нови има секако ама сите тие се интернационализми. Имаме хардискови, компјутери, калкулатори, ама немаме македонски зборови.

Се додека не почнеме да си ја сакаме државата како што си ја сакаат хрватите на пример, се додека не почнеме да си го сакаме јазикот (како што хрватите си го сакаат) нема да имаме држава за респект. Ќе бидеме ФИРОМ, а за една деценија може нема ни да бидеме.

Ама најтрагично е што кај нас сите им се смеат на хрватите, демек тие биле глупи што воведуваат нови хрватски зборови. Ете тоа е. Тие што си го збогатуваат сопствениот јазик се изложени на потсмев и се сметаат за глупи. Ние сме паметните. Ај сега ќе одам во шопинг, ми снема цигари, а подоцна да пополнам една апликација за работа, на крај ќе седнам на компјутер, да одтипкам (типка не е наш збот, по пат кажано) еден текст. Него требаше да објаснам за чекбокс на еден човек, има некој идеја како (не сакам да му викам „тоа квадратчето таму, е тоа кликни го“?

Туку јас колку што знам си имаме ние македонски имиња на месеците, слични како оние хрватските ама за разлика од нив ние не ги употребуваме. Давам 100 евра на тој што знае кој месец е цутар, а кој месец жетвар. Имињата се доста описни и логични.

Денес во 2009 година македонецот е македонец, самоестоен, независен, и со сигурност може да се спротистави на секоја пропаганда од нашите ни добри соседи. 100 години непријателска пропаганда не оставила никаков траг врз македонецот. Но дали е тоа така?

Македонија моментално е разделена на античка и словенска страна. Некои викаат антички македонци сме биле, другите викаат сме биле словени. Самото ова раздвојување на народот покажува дека ние всушност и самите не знаеме што сме. Словени? Антички македонци? Дали е ова само резултат на пропаганда? На бугарската, српската и грчката? Дали е ова резултат на поновата титова пропаганда? Како и да е ова им помага на бугарите. Впрочем тие и самите викаат дека македонците се само збунети бугари кои еден ден ќе сфатат дека бугарска е крвта што тече низ нивните вени. Самите ние македонците, преку нашиот внатрешен раздор оставаме впечаток на народ кој не знае што е. Антици или словени? Бугарите тријат раце и го повторуваат она нивното „един народ две држави“. Ние ја помагаме нивната агенда. Сега тие можат комотно да одат низ светот и да покажуваат на нас, на нашата збунетост, неопределеност, да мафтаат со 20000-30000 државјанства на новозодадени бугари (македонци кои се продале за бугарски пасош - јавна тајна е дека за да добиеш пасош треба да кажеш дека некој од родителите ти е бугар) кои своерачно имаат потпишано документи со кои потврдуваат дека се бугарски деца. Бугарите викаат „Види ги, самите не знаат што се - што на нас ни ги оправдува сомневањата дека тие се бугари, впрочем 30,000 од нив го потврдија тоа“. На страна тоа, ама тие нови 30,000 бугари во Македонија направиле уште најмалку 30,000 други бугари - нели треба некој од родителите да е бугар.

Секако ова се неможе и не смее да и се препише само на соседската пропаганда. Можеби не е нивна кривица. Можеби вистината е далеку поблиску, се наоѓа тука во Македонија, на наш дофат. Можеби не знаеме што сме затоа што никогаш самите не сме си ја напишале историјата. Секогаш бил друг - никогаш наш. И кога биле наши тие работеле за други. Така имаме кумунистичка историја пишувана во рамките на СФРЈ, создадена за интересите на СФРЈ. Имаме историја од СХС, од бугарија, од грција, од странци, од секого освен од македонци. Нас ни треба нова историја. Историја која сами ќе ја истражиме и напишеме. Историја која ќе ја пишуваат историчари кои не веруваат во онаа историја која ни била напишана и одредена од други. Почнуваме од нула. Зарем да верувам во комунистичката историја? Онаа каде што Ченто беше пишан предавник? Почнуваме од нула. Сите ликови од нашата понова историја треба да се преипитаат. Сите. Почнувајќи од Гоце Делчев, Мисирков, сите. Кој бил македонец - кој не. Што знаеме точно? Ништо! Знаеме само она што Тито сакаше да го знаеме. А оваа поновава историја, напишана во независна Македонија? Ѓубре. 95 % е истата со онаа титовата.
Нас ни треба нова историја. Нов почеток. Што е подобро од историја, а дава историски точни резултати? ДНК анализа. ДНК анализа тогаш и е. 10 научни тимови од светски стручњаци можат да истражат, да потврдат. Кога го имаш темелот потоа е полесно. Без темел куќа не се гради, затоа нас ни треба цврст темел на кој ќе ја поставиме македонската историја.

Историја. Зошто македонецот не знае кој е? Затоа што не си ја познава историјата. Зошто македонецот нема цврст став за својот идентитет? Затоа што не си ја познава историјата.

Сега некој ќе рече, ама јас имам цврст став за мојот идентитет. Јас сум македонец и точка. Индивидуално тоа е во ред. Меѓутоа општествено не е. Македонија нема цврст став за своето име и идентитет. Да имаше немаше да има преговори за името и идентитетот. Никој што си има цвртсо решено што е и како е не преговара. Да појаснам што е поентата. Имаме човек кој се вика Дарко. Му доаѓам јас на Дарко и му викам ти не си Дарко, ти си некој Сло-Дарко, или Дарковски, или Даре ама Дарко не си. Дарко ми вика ама јас сум Дарко. Јас му викам, абе ти не си Дарко и точка. Се вртам јас кон брат ми, го викам него и му велам - Ти личи овој на Дарко, мене не ми личи. Брат ми дипломатски одговара, може е Дарко, ама може и не. А да се договорите вие најдобро, еве јас ќе ви бидам медијатор. Се чека се на Дарко, а овој очигледно со одредени соменинија вика - Ај ќе преговараме, ама ќе видите дека јас сум Дарко.

Што е поентата? Да имаше Дарко, или Македонија цврст став (плус да знаеше точно кој е и што е) ќе речеше „Ама јас сум Дарко и точка.“ или „Јас сум македонец од Македонија и точка.“
Гледате самото одење на преговори повлекува една негативна работа која е очигледна ако се размислува трезвено и напорно. Штом некој преговара значи не е сигурен во своите ставови, и истите тие ставови се променливи.

На кој му одговара ваков став?
Повторно на Бугарија, Грција и останатите добри соседи.
Бугарија повторно може да го оправдува (и докажува) својот сомнеж „македонците се бугари кои не знаат дека се бугари“ со уште еден факт повеќе. Ете гледате дека не знаат што се, видете ги, ако знаеја ќе преговараа ли?

Со самиот чин на преговарање се доведува во прашање идентитетот. Самото преговарање е доказ дека Македонија (пардон, БЈРМ) има разлабавен став во однос на нацијата и својата припадност.

Мислите дека не? Мислите дека светот е либерален? Мислите дека национализмот е изумрен? Мислите дека патриотизмот е глупост?

Ве молам, кажете му на французин дека не е французин. Кажете му на англичанец дека Англија ќе мора да смени име.

Но знаете ли што е најтрагично? Што поради немање историја, поради вековна пропаганда, македонскиот народ е наведен да работи против себе. Поради немање историја и чуство на припадност кон една нација одредени групи притискаат за сменување на името. Внатре во државата. Но тоа не е најтрагичносто. Најтрагично е што било која земја од ЕУ и НАТО (оние истите каде што сакаат да одат по цена на име и идентитет) никогаш не би го прокоцкала идентитетот и името на државата поради било која причина. Тие се идентификуваат со тоа име. А ние со што?