زهرا

دلبستگی به اشیای قدیمی

زهرا — Sat, 21 Nov 2009 20:39:42 +0000

داشتم خونه رو تمیز میکردم یه دفعه ای دلم پرکشید. یه جایی توی خونه یه کیسه پیدا کردم. یه کیسه که خیلی وقت بود بازش نکرده بودم. همین طور توی اسباب کشی ها با دقت میذاشتم توی ماشین و با خودم اینور و اونور میبرم. چند بار مامان گفت که این وسایلی که نمیخوای رو بنداز دور. یا بده ببریم شمال توی انباری بذاریم اما من هیچوقت دلم نمی اومد از خودم دورش کنم. با اینکه مدتها بود که درش رو باز نکرده بودم تا دیروز که دیدم دیگه زمستون داره میاد و بارشهای شدید شروع شدن و یادم اومد که یه چتر هم اون تو گذاشتم.

من هیچوقت فکر نمیکردم که دیدن چند تا شی باعث بشه اینطوری منقلب بشم و نیم ساعت یکریز اشک بریزم. شایدم مینا واقعا راست میگه که به من شدت دل نارک شدم. حالا من بگم به نظرتون بی ارزش میاد، ولی هر کدومش برای من یادآوری خاطراتم بود حتی اون ریزه میزه هاش. آخی این پمادی بود که سال اول دانشگاه برای ترک پام خریده بودم، اون موقع هنوز به آب و هوای خشک عادت نکرده بودم. این تسبیحی بود که تو همه نمازهای خوابگاه ازش استفاده می کردم. عه این پنککه رو به همراه یه ست لوازم آرایشی، آیلار برای تولدم تو سال دوم دانشگاه خریده بود. این یکی رو نسرین موقع فارغ التحصیلیش بهم داد. وای این شازده کوچولو رو مهرنوش قبل از رفتن به آمریکا واسه همه هم اتاقیهامون خرید. این خودکاره روش آرم فلان همایش رو داره. اصلا هیچی به سخنرانی هاش گوش ندادیم بس که با نرگس و فریده نشستیم از خوابگاههامون حرف زدیم و خندیدیم. آلبوم عکسهای فارغ التحصیلی رو هم دیدم. مخصوصا اون عکسی که از بیرون سر در اصلی دانشگاه تهران دادیم یه پیره مرده از ۴ تامون بگیره، خیلی خوب شده بود. اون لباس و اون کلاه بامزه فارغ التحصیلی. حتی یه جا قاب و نسخه عینک عزیزم هم بود. حتی اون دفترچه داغونی که خاطرات دلتنگی هام رو توی خوابگاه مینوشتم هم توشون بود…

* از یه طرف با دیدن اینها غصه ام میگرفت. از یه طرف خوشحال بودم که اینها رو برای خودم نگهداشتم. اصلا دارم یه چیز بدیهی رو میگم. محاله آدم یک شی ای رو مربوط به گذشته اش پیدا کنه و خوشحال نشه و برای اونی که سابقا بود، دلتنگ نشه.

کلاف سر در گم

زهرا — Fri, 20 Nov 2009 18:51:21 +0000

* جواب بعضی سوالات اونقدر سخته که ترجیح میدی بهشون فکر نکنی یا از خودت نپرسیشون، در حالیکه مطمئنی یه روز جوابش عین پتک میخوره روی سرت. بیشتر ماها محتاج این دلداریهایی هستیم که موقتا آروممون می کنن ولی حتی خودمونم میدونیم که اینها، حقیقتا درمان دردهای ما نیستن.
بیشتر اوقات آدم آگاهانه از حقیقت فرار میکنه، بس که مواجه شدن باهاش سخته. بعد هی خودش رو گول میزنه که نه اینطوری نیست، هی به این در و اوندر میزنه و خودش رو به اون راه میزنه تااا وقتی که اتفاق افتاد، اونوقت شروع می کنه به پشیمانی.

* تنها راه کنار گذاشتن ترسها، مواجه شدن با اونهاست. از هر چیزی که بترسی، آخرش سرت میاد، بی برو برگرد. واقعا نمیدونم چرا اینطوریه، ولی برای من تا حالا همیشه اینطوری بوده. اصلا هم تلقین نیست، واقعا چیزهایی که ازشون میترسیدم، دارن یکی یکی تو زندگیم اتفاق می افتن. من میترسم. میترسم از باقی اتفاقاتی که ازشون میترسیدم و مطمئنا در راه هستند. از طرفی نمیشه نترسید. بعضی مواقع نترسیدن یعنیبی بی خیالی، یعنی حماقت.

* دیگه واقعا نمیدونم چی درسته. من هرچی سعی میکنم گره های زندگی رو باز کنم، بیشتر بهم کلاف میشن.

زنانگی؟!

زهرا — Thu, 19 Nov 2009 11:40:37 +0000

* گاهی اوقات پیش میاد که توی اتوبوسی، مترویی، حتی خیابان در حال گذری یا صفی یه زن و شوهر روبروت وایستادن و آقاهه روی شما زوم کرده. خیلی مواقع تغییر رفتارتون، نشون دادن اینکه از این موضوع ناراحت یا عصبانی هستید هم بی فایده است. میدونین اینکه آقاهه کنار زنش وایستاده و با وقاحت تمام روی آدم کلیک میکنه یه درده، اینکه زنش بر میگرده و به شما اخم و تخم میکنه یه درد دیگه ست. گاهی اوقات دلم میخواد در جواب حرص خوردنها و چشم غُره رفتنهای خانمه بهش بگم: مشکل من چیه؟! مشکل شوهرته که چشماشو کنترل نمیکنه. اگه قراره به کسی اخم کنی، اونه، نه من! تازه ببین تو کنارش هستی، کاری کرده که اینقدر ناراحت بشی، مطمئن باش اگه نبودی ممکن بود یه کار بدتر هم بکنه.

* من به شخصه، واقعا سعی میکنم رعایت کنم. به شدت روی روابطم با آدمهای متاهل حساسترم، اگه همسر فردی کنارش باشه، من همه سعیم رو میکنم که رفتارم شفاف باشه. به هیچ عنوان هم هیچ نوع رابطه عاطفی ای رو با یه آدم متاهل اخلاقی نمیدونم. برای همین واقعا سختمه که خانمه احتمالا فهمیده من حواسم نیست، یا بهم برخورده و خودم رو زدم به اون راه و مناظر بی ربط رو نگاه میکنم و بازم بار اخمش رو دوش منه.

* از طرفی دیگه خودم رو که میذارم جای خانمه، دلم براش میسوزه، بهش حق میدم که الان خیلی ناراحت باشه. تو اینجور مواقع آدم هی شروع میکنه به مقایسه خودش با طرف و اگه به این نتیجه برسه که اون یکی سَرتر هست، بیشتر غصه میخوره، احتمالا کل روزش هم خراب میشه.

* به نظر من ملاحظه اینطور ریزه کاریها و دقت روی عدم انجام رفتاری که طرف مقابل رو آزرده خاطر میکنه، مخصوصا اینکه توی جمعی سعی نکنید، دلش رو بشکنید، هست که نشون میده، واقعا چقدر عاشقش هستید، نه صرفا گفتار عاشقانه.

* خوب الان دلم میخواد اینم اضافه کنم که به نظر من خانمها این چیزها رو بیشتر از آقایون رعایت میکنن. شاید به خاطر اینه که خودشونم روی این چیزها حساسند و از طرف دیگه پاتک زدن براشون سخته. برای مثال اگه خانمه هم به طور ساختگی سعی کنه توی یه جمعی هی از یه آقایی تعریف کنه، یا روش زوم کنه، به طوریکه شوهرش حتما متوجه بشه، و حتما حرصشو بخوره، اونوقت دستش میاد. هرچند که این چیزها باید تو ذات آدم باشه. یعنی اگه کسی ذاتا وفادار یا مسئولیت پذیر نباشه، ممکنه جلوی همسرش رعایت کنه، ولی اگه نباشه…

Links for 2009-11-18 [del.icio.us]

Thu, 19 Nov 2009 00:00:00 PST

تفاهم موسیقیایی

زهرا — Wed, 18 Nov 2009 14:25:59 +0000

* مجموعه آهنگهای انتخابی و مورد علاقه هر کسی منحصر به فرده. هرکسی بسته به زندگی و سرنوشتش و اتفاقاتی که واسش افتاده و همینطور خاطراتی که داره، به آهنگهای خاصی وابسته میشه و اون رو میذاره توی سلکشنش. من که تا حالا ندیدم ۲ نفری رو که همه یا اکثر آهنگای انتخابی همدیگه رو بپسندن و یا اینکه تا حالا نشده که یکی یه مجموعه آهنگ بهم داده باشه و بیشتر از ۲۰ درصد باهاش تفاهم آهنگی داشته باشم.

* یه سوال:
وبلاگ من با اینکه در موتور جستجوی گوگل ایندکس شده، ولی تو نتایج سرچ گوگل نمیاد. قبلا وقتی عنوانی از مطالب وبلاگم رو سرچ میکردم، به طور حتم توی صفحه اول می آوردش و اگه انتهای عنوان زهرا اضافه می کردم، اولین نتیجه وبلاگ خودم بود. ولی الان مدتیه که اینطوری نیست. برای مثال وقتی میخواستم برای پست قبلی، یکی از مطالبم رو سرچ کنم، آخرش گوگل نتیجه رو از وبلاگ خودم نداد. این رو ببینید! کسی میدونه مشکل از چیه؟
توضیح: من فایل robots.txt هم ندارم که موتورهای جستجو رو محدود کرده باشم!

عکسهایی از استیو جابز که کمتر دیده ایم

زهرا — Wed, 18 Nov 2009 13:39:24 +0000

* من این بخش Fortune سایت CNN رو تازه کشف کردم. دقیقا نوع مطالبی رو داره که من خیلی می پسندم:)

* امروز دیدم یه عنوانی داره به اسم: عکسهایی از استیو جابز که به ندرت دیده شدن. تو این بخش ۱۲ عکس از استیو جابز (مدیر شرکت اپل) که احتمالا یا ندیدیم یا تعدادی کمی از ما تو وبگردیهامون موفق شدیم ببینیم رو آورده. این ۱۲ عکس از ابتدای کار جابز گرفته شده تا زمانی که به علت سرطان و عمل جراحی بعدش مدتی در مرخصی به سر میبره و تقریبا یه تاریخچه مختصری از کمپانی اپل رو در برمیگیره. هرچند که در عکسها تاکید روی خود جابز هست.

* برای من ۲ عکسش از همه جالبتر بود. یکیش همون اولین عکس هست که توضیح خیلی جالبی داشت. اینجا جابز ۲۱ ساله بود. یعنی این عکس مال سال ۱۹۷۶ و مربوط به گاراژ خانوادگی شون هست و در حقیقت جاییه که استیو جابز، شرکت اپل رو تاسیس کرد:) پدر جابز وسایل مربوط به تعمیر ماشیشنش رو از این گاراژ خارج کرد و یه میز کار چوبی خرید که اونم در حقیقت اولین زیربنا برای تولید محصولات اپل محسوب میشه. البته این عکس در سال ۱۹۹۶ گرفته شده و اون موقع این گاراژ خالی بوده و صرفا برای ثبت در Fortune گرفته شده.

* و عکس بالا که در سال ۱۹۹۱ گرفته شده. تو این عکس بیل گیتس و استیو جابز دارن درباره آینده کامپیوترهای خانگی بحث می کنن. (هرچند که بیل گیتس بعدا استفاده از محصولات اپل رو تو خونه اش غدقن کرده!) در اینجا بیل گیتس میلیادر بود ولی جابز هنوز ابتدای کارش بود و بعدها موفق شد. این عکس تو خونه استیو جابز گرفته شده.

خاطره‌ی آتش سوزی در متروی تهران

زهرا — Tue, 17 Nov 2009 05:13:42 +0000

* دیروز تقریبا ساعت ۷ غروب، قطاری که ما توش بودیم، تو ایستگاه حسن آباد آتش گرفت! برای دومین بار توی زندگیم واقعا احساس کردم مرگ چقدر به آدم نزدیکه. اولش که بوی سوختگی توی تونل می اومد و قطار لحظاتی ایستاد، این خانم کناری من شروع کرد به آیه الکرسی خوندن. اونقدر با صدای بلند میخوند که بهم استرس وارد میکرد. خلاصه هر لحظه بوی سوختگی بیشتر میشد که یکباره دیدم صدای جیغ و فریاد واگنی از خانما که سمت آقایونه، بیشتر شد. نگاه کردم دیدم اوه اوه. اون واگنی که متصل به ماست و آقایون توش هستن از بالاش دود شدیدی میاد. قطار بعد از چند دقیقه رسید به ایستگاه حسن آباد، بعدش میدونین اینجا چی ترسناک بود؟ برق قطار رو قطع کردن (شایدم قطع شد) و درها باز نمیشد! فقط خدا میدونه من چقدر اینجا ناراحت شدم که چرا برای خودم وصیت نامه ننوشتم تا حالا؟! خانمها هرچی به شیشه و در میکوبیدن بی فایده بود. یه خانمه حتی کپسول رو برداشت و کوبید بازم باز نشد تا اینکه یه مامور قطار از بیرون گفت که اهرم رو بکشید و همزمان با یه وسیله نوک تیزی در رو باز کرد. دیگه خودتون حدس بزنید ملت چطوری میخواستن خارج بشن!! به محض خارج شدن دیدم اکثر پنجره های قطار شکسته شده و آقایون از اون طریق مبادرت به خروج کردن. دقیقا روبروی ما یه خروجی بود که وقتی جمعیت خواستن از اونجا خارج بشن به بن بست برمیخوردن!! ناچار برگشتیم به ایستگاه پر از دود و شعله های آتش بالای قطار که توسط مامورین داشت خاموش میشد تا از یه خروجی دیگه بریم بیرون.

* حالا این ملتی که از قطار نجات پیدا کرده بودن، ول کن ایستگاه نبودن. علیرغم همه اخطار و آژیر که ایستگاه رو ترک کنید، خیلی از آقایون اون جلو وایستاده بودن و داشتن از منظره آتش سوزی با موبایلشون فیلم میگرفتن. البته منم فیلم گرفتم اونم وقتی که رفتم قسمت پله برقی. چون هنوز اون لحظه اخطار خروج از ایستگاه رو نداده بودن و منم اون محل واسم آشنا نبود و منتظر متروی بعدی بودم!! جالبه که خورده شیشه های قطار تا اون قسمت پرتاب شده بودن! خیلی دلم میخواست فیلمش رو بذارم اینجا، به خصوص از این جمعیت فیلمبردار هم فیلم گرفتم، ولی چون قسمت خانمها فن اش خراب بود و خیلی ها مانتو و روسری شون رو در آورده بودن و همونطوری از ایستگاه خارج میشدن و توی فیلم چهره شون معلومه، نمیشه بذارم اینجا. شاید راضی نباشن. صحنه اش خیلی ترسناک بود. بعضیا حتی وسایلشون رو انداخته بودن که سریعتر از ایستگاه خارج بشن. من دقیقا تا یکساعت بعدش با یادآوری اون صحنه دود توی واگن و باز نشدن درها، تمام بدنم می لرزید.

* حالا یه صحنه بامزه هم اتفاق افتاد. روی پله ها یه لنگه کفش زنونه بود. بعد خوب جمعیت به سرعت در حال خروج بودن و یه عده هم در حال ورود به ایستگاه. هرچی می گفتیم قطار آتیش گرفته فکر میکردن شوخی می کنیم، همینطوری وارد میشدن. یه پسره اون لنگه کفش زنونه رو برداشته بود وتاب میداد و توی اون شلوغی میگفت: سیندرلای من کجایی که یه لنگه کفشت رو پیدا کردم و منتظرم بیای که پات کنم. من واقعا عاشق این روحیه طنزپردازی ملت در سختترین لحظات هستم:))
این سرعت یه کلاغ چهل کلاغ ملت منو کشته. هنوز ۵ دقیقه از حادثه نگذشته بود که مغازه داری که از جلوی مغازه اش رد میشدم ازم پرسید: خانم شنیدم توی مترو، بمبگذاری یا تیراندازی شده، چند نفر کشته شدن؟!!!

اوباما: من هرگز از توئیتر استفاده نکرده ام!

زهرا — Mon, 16 Nov 2009 12:44:18 +0000

* حدودا یکساعت پیش دیدم که آن کوری توی توئیترش از طرف اوباما نوشته: «من هرگز از توئیتر استفاده نکرده ام. دستهام زمختر از اونه که بتونم راحت توی گوشیم تایپ کنم» منم کنجکاو شدم که ببینم چرا اینو گفته؟ دیدم وبلاگ رید رایت وب، ماجرا رو مفصل توضیح داده. اوباما توی سالنی در شانگهای داشته به سوالات دانش آموزها پاسخ می داده. یکی از دانش آموزش های از اوباما می پرسه که آیا درباره دیوار آتش بزرگ چیزی شنیده؟ مام باید قادر باشیم از توئیتر استفاده کنیم. (توئیتر از ماه جولای در چین فیل.تر شده.) و اوباما هم در جواب میگه که: او هرگز از توئیتر استفاده نکرده ولی مدافع تکنولوژی هست و مخالف محدود کردنشه!

* تصور کنید حساب توئیتر باراک اوباما پر مخاطب ترین حساب در توئیتر هست و حتی جز حساب های تائید شده هم محسوب می شده. ظاهرا مسئولین توئیتر اینطور گفتن که به حسابهایی که به نمایندگی از سازمانها و چهره های مشهور نوشته میشن، تائیدیه داده میشه، اما تائید نمیکنن که توسط خود اونها توئیت بشه!

* جالبه بدونین که حساب باراک اوباما بیش از ۲ میلیون و ششصد هزار دنبال کننده در توئیتر داره و همین طور در بیش از ۲۲ هزار لیست قرار گرفته. حالا اینش برای من جالب بود که وبلاگ رید رایت وب یه نظرسنجی گذاشته با این مضمون که آیا شما فکر می کردین که اکانت اوباما توسط خودش آپدیت نشه؟ و تا همین الان که ۷۰۰ و خورده ای نفر، نظر داده بودن، حدودا ۷۰ درصدشون گفتن که بله حدس میزدیم! یه ۱۰ درصدی هم گفتن احتمالا فقط قبل از انتخابات استفاده اش میکرده!

* حالا این کاربر هرکی هست، خوب خودش رو جای اوباما زده. چون چند ساعت بعد از دریافت جایزه صلح این توئیت رو نوشته بود: Humbled. و همین توئیت هم به حسابش توی فرندفید رفته بود و البته واکنش کاربران ایرانی زیر این فید خیلی جالبه!:)

منبع تحلیل: اینترنت یا متن جامعه؟!

زهرا — Mon, 16 Nov 2009 09:40:28 +0000

* ببین آقا/خانم روشنفکر، اگه میخواین با این اطمینانهایی فعلی که به خودتون دارین، راجع به اکثریت جامعه ایران و اینکه کدوم وری ان، یا رای شون چیه، و یا دغدغه های اصلی شون چیه حرف بزنید، تنها راهش اینه که پیپ ها و لپتاپهاتون رو خاموش کنید و برین توی متن جامعه تا اینها دستتون بیاد.
ببینید اصلا بحث من اینهایی که خارج از کشور هستند نیست. اینها تنها منبعشون اینترنت و دوستان انتخابی شون در اینترنت هست، طبیعیه که گاها چیزهایی بنویسن که از نظر ما داخلی ها ماورایی محسوب بشه. من الان بحثم روی تحلیلگران داخلی مون هست که ظاهرا کوچه و بازار، حاشیه شهرها، و شهرستان ها و اصلا اطرافشون رو نادیده میگیرن. ظاهرا همونطوری که روی اینترنت، وبلاگها و اکانتهای ارزشی ها (صفتی که خودشون اطلاق میکنن) رو نادیده میگیرن یا اصلا بلاک میکنن، تو دنیای واقعی هم اینها رو نمی بینند. یا بین دوستانشون راه نمیدن.

* بارها تصمیم گرفتم نسبت به این متنهایی که توی وبلاگهای به اصطلاح نخبه ها و روشنفکرهای سیاسی نوشته میشه واکنش نشون ندم، برای اینکه دلیلش واضحه. یا واقعا نویسنده به چیزهایی که میگه اعتقاد داره و یا اینکه نه چون میدونه مخاطبینش کیان و کیا وبلاگش رو می پسندن و میخونن و لینک می کنن، اینطوری مینویسه که من ترجیح میدم به خودم دلداری بدم و فکر کنم گزینه دومه. چون اگه اولی باشه باید تاسف خورد به اوضاع غیر قابل تغییر روشنفکران ایرانی. یعنی قبل از تغییر مردم عادی، باید ذهنیت اینها رو عوض کرد که اینقدر اینترنتی و مخصوصا بالاترینی فکر نکنن!

* هربار که نزدیک انتخابات میشه، پستها و لینکهای اینها پره از تحلیلهایی که آدم فکر میکنه دیگه الان ۸۰ درصد مردم ایران وارد اردوگاه اصلاح طلبان شدن!! بعدش انتخابات که تموم میشه و نتایج معلوم میشه، تازه اینها یادشون میاد که باید تعجب کنن، تعجبها و تحلیلهای مربوطه که تموم میشه، دوباره شروع میکنن به یکسری تحلیل ناامیدانه و چند وقت که از انتخابات میگذره و مظلوم نمائی های مرتبط تموم میشه، دوباره یادشون میره و اینترنت و سایتهای دلبخواهشون میشه منبع تحلیلهایی که ما هم ناچاریم بخونیم چون حتی اگه مشترک فیدشون نباشیم، بعضی دوستان توی گوگل ریدر شر میکنن و میذارن جلوی چشمت.

* من نمی فهمم اینها کی میخوان جامعه سنتی، محافظه کار و دیندار ایرانی رو بشناسن و توی تحلیلهاشون دغدغه ها و نوع افکار اینها رو لحاظ کنن؟ اصلا به نظر شما چند درصد جامعه ایرانی اصولگرایانه فکر میکنن؟ چند درصد در صدد اصلاحن؟ (بگذریم از اینکه آیا تعاریف اینها رو میدونن یا نه؟) به فرض که انتخابات فعلی رو نادیده بگیریم و فرض کنیم اصلا رخ نداده، اصلاح طلبان توی چند انتخابات متوالی قبلی شکست خوردن؟! (من به شخصه ۳-۴ تاش رو یادم میاد!) اصلا این جمعیت نخبه ای که ازش حرف زده میشه چقدره؟! تو ایران بین ۲-۵ تا ۳ میلیون دانشجو داریم. در اینصورت جامعه اساتید و دانشگاهیان و خانواده های مرتبط، کلهم اجمعین نباید از ۵ میلیون متجاوز بشه!
از طرفی میانگین ضریب نفوذ اینترنت در ایران بر اساس شاخص های جهانی، کمتر از نیم درصد هستش! که تازه این آمار شامل کل کاربران اینترنت میشه. در حالیکه این ضریب صرفا باید دسترسی به اینترنت پرسرعت رو لحاظ کنه که مطمئنا اگه این لحاظ بشه، این آمار به شدت افت میکنه. چون در ایران از هر ۱۰۰۰ نفر، یک نفرشون به ADSL دسترسی داره. بدون شک حجم زیادی از این کاربران هم همون دانشجوها و اساتید هستن. نمیدونم رنج سنی بقیه کاربران چیه؟! از اینها بگذریم تازه باید فرض کنیم همه این کاربران میان روی اینترنت که فعالیت مفید سیاسی یا علمی انجام بدن!!

* بازم قربان پیش بینی خودم برم که چند ماه قبل از انتخابات نوشته بودم:
با روند فعلی (و اگه تغییر نکنه) حدس بنده اینه که نتیجه انتخابات باز چیزی خواهد بود که اصلاح طلبان بیان تو وبلاگهاشون یا تقلب در انتخابات رو مطرح کنن یا مردم بیچاره رو پوپولیست بنامند(!)
و البته این پست هم که هیچکس نفهمید منظورم چیه!

Links for 2009-11-15 [del.icio.us]

Mon, 16 Nov 2009 00:00:00 PST

Links for 2009-11-14 [del.icio.us]

Sun, 15 Nov 2009 00:00:00 PST

امواج گوگل ویو!

زهرا — Sat, 14 Nov 2009 09:31:48 +0000

* داشتم فکر میکردم این ایده گوگل که اومده همون آغاز کار، سرویس جدیدش یعنی گوگل ویو رو دعوتنامه ای کرده چقدر به سودش تموم شده. دلایلم برای این حرف خیلی زیاده که مهمترینش کنجکاوی کاربران نسبت بهش هست. آدم وقتی مدام از چیزی میشنوه و بهش دسترسی نداره، خب طبیعیه که نسبت بهش خیلی کنجکاو میشه که ببینه چه خبره و چی هست اصلا؟ بگذریم که اونهایی که عضو هستن و دعوتنامه دارن، گاها فکر میکنن خیلی کار مهمی کردن:D یه سری هم من دیدم که دارن میفروشن (قیمت هم زده بودن ۵۵۰۰ تومن) در حالیکه اگه از اول در دسترس می بود این قضایا براش پیش نمی اومد و خیلیا بی خیالش می شدن. هرچند که خیلی هام بعد از عضو شدن میفهمن که چیز خاصی نبوده و بی خیالش میشن!:)

* اصلا این پست رو نوشتم که فقط بگم من اگه یه روزی یه سرویسی رو افتتاح کردم، اولش میام به تعداد معدودی دعوتنامه میدم که ازش استفاده کنن و راجع بهش حرف بزنن، بعدش به اونا دعوتنامه میدم که تعداد معدودی رو بتونن عضو کنن و در پایان اینکه می اومدم آزادش میکردم (کاری که به زودی گوگل خواهد کرد).

* ولی خوب گوگل ویو یه سری چیزها داره که بسته به سلیقه تون، هم میتونه مزایا باشه و هم معایبش مثل:
- مهمترین و جالبترین ویژگیش اینه که حین اینکه تایپ می کنید، همه میتونن ببینند که چی مینویسین یا ادیت میکنن یا پاک می کنید. مثلا توی چت طرف تا اینتر نزنه، متن تایپ شده رو نمی بینین اما تو گوگل ویو به صورت Real Time می بینید که کاربران چی دارن مینویسن!
- دومیش هم اینکه هرچی فید و یا کامنت که برای دیگران گذاشتید، توسط هر کسی قابل ادیت کردن هست. حتی کامنتهای دیگران رو میتونید در فیدی که مربوط به شما نیست، پاک کنید!:)
- همه میتونن ایمیل یا همون ID جیمیل شما رو کامل ببینن و توی جی تاک شما رو به لیست دوستاشون اضافه کنن.
- برای اد کردن شما در گوگل ویو نیازی به پذیرش شما نیست و خود به خود به لیست تماسهای دیگران اضافه میشید!
- ایضا برای اد کردن شما در یک فیدی (به اصطلاح ویو) نیازی به Approve شما نیست! و جالب اینجاست که هرکسی که ID شما رو دید، قادره به هرجایی ادتون کنه:دی برای همین ممکنه گاهی اوقات احساس کنید در ویوهای نامربوط و بین آدمهای ناآشنا اضافه شدید!:)
- وقتی به یک ویو اد شدید و به هر دلیلی میخواین ازش خارج بشین، امکان ناپذیره! به عبارتی مدام آپدیتهای اون ویو برای شما میاد و گزینه خروج نیست!!

Links for 2009-11-13 [del.icio.us]

Sat, 14 Nov 2009 00:00:00 PST

آدمها به آدم احتیاج دارن

زهرا — Fri, 13 Nov 2009 19:21:14 +0000

* دیشب با چند تا از دوستام بحث میکردیم. از این بحثهایی که بر سر اینکه کدوم جنس قویه یا نیست. خوب یه موضوعی پیش اومد و من گفتم که یه زن هرچقدرم که مستقل باشه و زن قوی ای محسوب بشه، بازم یه جاهایی تو زندگیش کم میاره، و حس میکنه به یه موجود قویتر از خودش احتیاج داره. اصلا ممکنه کم هم نیاره ولی بازم یه احساسی همیشه هست که میگه به یه مرد احتیاج داره. یک حامی، یه موجود قوی که دلش میخواد ازش پشتیبانی کنه. بعد یکی از دوستام شروع کرد به جر و بحث که این حرفت کوچیک کردن زنهاست و چیزیه که فرهنگ مردسالار ما دنبالش هست و سعی داره زنها رو اینطوری بار بیاره و ال و بل.

* راستش دوستم خیلی بلند داد میزد من نتونستم تو اون جمع بگم که حتی قویترین مردها هم به یک زن احتیاج دارن. یعنی این احتیاجی که من میگم ۲ طرفه است و کسی نمیتونه کتمان کنه که یه جاهایی تو زندگیش واقعا به یکی احتیاج داشته. یکی که لزوما هم دلش میخواد از جنس مخالف باشه. حالا چه زن چه مرد فرقی نمیکنه. ممکنه علت گرایش اینها به جنس مخالف باهم فرق داشته باشه اما کسی نمیتونه انکار که این گرایشه اصلا وجود نداره. اینکه یک زنی احساس میکنه به یک مرد احتیاج داره اسمش تسلیم فرهنگ مردسالار شدن نیست، همونطوری که وقتی یه مرد احساس میکنه به یک زن احتیاج داره اسمش زن ذلیلی نیست.

* در حالت کلی، به نظر من مستقل یا قوی بودن به این معنی نیست که اصلا به کسی احتیاج نداشته باشیم. چنین آدمی اصلا وجود نداره. ما آدمها به آدمهای دیگه احتیاج داریم، آدمهای دیگه هم به ما احتیاج دارن. تعارف که نداریم؟ خیلی از مواقع این احتیاج ما از روی زنانگی یا زن بودن هست. ضمن اینکه آدمها همیشه یا همه لحظات نمیتونن قوی باشن. یه مواقعی واقعا نیاز هست یکی دیگه دستت رو بگیره. نمیدونم چرا خیلیها فکر میکنن کتمان کردن این حقیقت، چیزی از تابلو بودن این نیازشون کم میکنه!:)

زهرا

دلبستگی به اشیای قدیمی

پستهای مرتبط:

کلاف سر در گم

پستهای مرتبط:

زنانگی؟!

پستهای مرتبط:

Links for 2009-11-18 [del.icio.us]

تفاهم موسیقیایی

پستهای مرتبط:

عکسهایی از استیو جابز که کمتر دیده ایم

پستهای مرتبط:

خاطره‌ی آتش سوزی در متروی تهران

پستهای مرتبط:

اوباما: من هرگز از توئیتر استفاده نکرده ام!

پستهای مرتبط:

منبع تحلیل: اینترنت یا متن جامعه؟!

پستهای مرتبط:

Links for 2009-11-15 [del.icio.us]

Links for 2009-11-14 [del.icio.us]

امواج گوگل ویو!

پستهای مرتبط:

Links for 2009-11-13 [del.icio.us]

آدمها به آدم احتیاج دارن

پستهای مرتبط: