alle posts zijn ingepakt
de feedkabel is verlegd van hier naar daar

vrolijk huppelend vindt u me voortaan op mijn eigen domein

ik zie u aan de andere kant
tot zo

Jefke

Ik was geland.

Met meer puzzelstukken dan ooit te voren en geen idee wat ermee aan te vangen.

Niets paste, niets klopte, niets.

Tot. Plots.

Alles me in het gezicht staart en ik weer zie.

Ik ben geland.

Talk about a lucky shot…

4 dagen.

Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.

De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.

Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ’s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.
De namiddag verloopt in een grijze waas, tot ik verward opmerk dat het buiten reeds donker is. Het zou naar mijn gevoel 23u kunnen zijn, maar dan is het nog maar 18u. (Een glitch in de Matrix, want 23u is de plaatselijke tijd in Kazachstan). Tegen 20u Belgische tijd staat mijn bioritme op 13u Mexicaanse tijd en heb ik nog uren te gaan. Tegen drie, vier uur ’s nachts verplicht ik mezelf in de sponde te stappen.

Het is alsof ik mijn persoonlijke versie van Groundhog Day beleef.
Iedere dag lijkt op de vorige.
Iedere dag bestaat uit 48 uur.
Iedere dag doe ik het net ietsje anders zodat ik een stap dichter bij de uiteindelijke vervulling van mijn bestaan ben.

Ik stap uit de loop.

Ben jij al uit je Groundhog Day gestapt?

“Upgrade software iPhone?” vroeg mijn iTunes me toen ik mijn iPhone inplugde. “Waarom niet,” dacht ik. Om tal van redenen zo bleek tien minuten later: SIM-kaart niet compatibel, dus lock down, pwnage tool vindt ipsw files niet en iPhone laat me enkel toe noodnummers te bellen. ‘Fail van formaat’ was de diagnose.

De dokter van wacht sloeg haar hoofd op de tafel en bleef behandelingen voorstellen. Zonder resultaat.
“Ga maar slapen,” zei ik.
“Ja, maar! The poor iPhone patient!” gilde ze.
Ik nipte en zette een muziekje op. “Als het nu niet lukt, dan een andere keer. Dan maar geen telefoon. Het is goed even niet bereikbaar te zijn.”

Ik weet niet wie er teruggekomen is uit Mexico, maar ik vind’t een toffe.

Terug ‘thuis’ na 56 dagen. Ik ben nog niet helemaal aangekomen. Mijn lijf schakelt tussen de zeven uren verschil. Het lijkt niet te snappen waarom het plots donker, koud en somber is.

Ik mis het licht.

Ik mis mijn roedel.

Gelukkig zitten ze nu maar op een paar uur van hier. En ik voorlopig nog op een paar uur van hen.

om vrij te kunnen vliegen

Onzacht zet het vliegtuig zijn wielen aan de grond. Je lijf schreeuwt om water, je huid om zuurstof, je ogen om licht en je hersenen proberen de hele boel te orchestreren, maar het is totale chaos.

Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?

Vreemd genoeg heeft je buik heeft geen last van wat er boven aan de hand is. Je buik weet. Je buik spreekt.

Tijd om te luisteren.

Eigenlijk wel vetjes dat ik 54 dagen lang heb kunnen bloggen, chatten, skypen en vooral foto’s opladen. Of ik zat in een huis met een internetconnectie, ik kon het ‘lenen’ van een buur of er was een internetcafé in de buurt.

Het was niet altijd even stabiel, anders had u iets meer van mijn 7.000 foto’s gezien dan deze set van 200 foto’s. Ik zal die set de komende weken wel aanvullen.

Me and my Nikon
Ik ben maar al te blij dat ik mijn Nikon D50 met Tamron 18-200 mm lens als reisgenoot had. Voor ik vertrok stond ik op het punt er nog een lens bij te kopen, en achteraf gezien weet ik zelfs niet eens meer waarom. Mijn fotografische kennis is sowieso erg beperkt, en hier heb ik wat meer uit deze lens weten te halen merk ik. En zeker uit Photoshop. Old Skool, ik weet het. Lightroom en Aperture zijn voor thuis: naar het schijnt kan ik er zeeën van tijd mee winnen. Maar laat dat nou net zijn wat ik hier met hopen had.

Go to the light

Het allerleukste aan Mexico is dat het licht hier zo mooi is: dat is mijn grootste frustratie tijdens de donkere maanden in België: het gebrek aan (goed) licht. Anderzijds is het een reden om meer bij te leren over lichtinstellingen en flitsen. Maar toch. Uit je hangmat rollen, je toestel pakken en meteen goed licht hebben is een reden om je mondhoeken tot je oren te trekken in een grote glimlach.

Peudo tomar una foto?
Ik heb heel weinig aan portretstraatfotografie gedaan, zeker omdat het voor veel Mexicanen niet alledaags is. Je merkt dat mensen er ongemakkelijk van worden en iedere keer toestemming vragen is lastig, zeker omdat ze dan gaan poseren. Onopgemerkt kiekjes trekken was dus een kunst, want met een groot toestel loop je nu eenmaal in de kijker. Zeker als je blond en relatief groot bent.

Relativity
U leest het goed: relatief groot. U lacht, en zeer terecht, maar het is de waarheid: op sommige plaatsen in Mexico ben ik groot. Ik kan over een massa mensen heenkijken, ik stoot mijn hoofd in de bus als ik rechtsta en mensen kijken op naar mij. En niet omdat ze gehurkt staan! Neen, ze staan letterlijk op te kijken naar mij! Op te kijken! Naar mij!

Dat zal wennen worden in België…

Meer:

Foto’s Mexico op Flickr:
Alle foto’s in 1 grote set
All pictures in a collection of sets