نیما در وبلاگش، عصیان می نویسه:

سایت مَشِبل یکی از سایت‌ها مشهور اینترنت در حوزه رسانه‌های اجتماعی هست. هدف رقابت جوایز اوپن وب پیدا کردن بهترین نوآوری‌های عمده در فناوری وب و دستاوردهای اجتماعی در حوزه رسانه‌هاست. برای سومین سال این سایت در نظر داره تا این مسابقه رو برگزار کنه. برنده‌ها با سیستم رأی‌گیری آنلاین توسط کاربران اینترنت انتخاب می‌شن.
اولین دوره این رقابت‌ها در سال 2007 و با بیش از 250 هزار رأی و بیشتر از 20 میلیون بازدیدکننده و همکاری بیشتر از 50 وبلاگ بین‌المللی برگزار شد.
دومین دوره هم در 26 حوزه و همکاری بیش از 100 وبلاگ بین‌المللی از 25 کشور و در 10 زبان برگزار شد که برنده‌ها با استفاده از 250 هزار نامزد و 80 هزار رأی در دور اول و 90 هزار رأی در دور دوم انتخاب شدن.
امسال هم که دوره سوم این رقابت‌ها برگزار می‌شه، تعداد شرکت‌کننده‌ها داره لحظه به لحظه افزایش پیدا می‌کنه. داشتم یه تعدادی رو نامزد می‌کردم و رأی می‌دادم که رسیدم به یکی از بخش‌های این مسابقه که به نظرم بسیار جالب اومد. در بخش عکس‌ها و ویدئوها، یک قسمتی هست که باید ویدئوی برتر سال رو در یوتیوب انتخاب کنیم. با خودم فکر کردم که تأثیرگذارترین ویدئویی که روی یوتیوب در سال گذشته دیدم، چیه. بلافاصله ویدئوی کشته شدن ندا آقاسلطان به یادم اومد. به نظرم این ویدئو تأثیرگذارترین در سال گذشته بوده و خیلی‌ها بعد از دیدنش در سراسر دنیا از موافق تا مخالف دولت ایران، واکنش‌های متعددی نشون دادن. به نظرم جا داره که کاربرای ایرانی برای رأی دادن به نامزدهای خودشون شرکت کنن و اگه موافقن در بخش بهترین ویدئوی یوتیوب، به همین ویدئو رأی بدن.
سیستم رأی دادن هم خیلی ساده‌ست. باید از طریق حساب کاربری توییتر یا فیس‌بوک در مشبل وارد شد و رأی داد. در واقع اگر عضو فیس‌بوک یا توییتر نیستین، نمی‌تونین رأی بدین.
اگه می‌خواین توی وبلاگ یا سایتتون به بقیه توصیه کنین که به این ویدئو رأی بدن، می‌تونین از بخش پروموت، یه ویجت برای این ویدئو درست کنین و توی وبلاگ یا وب‌سایتتون بذارین.

اوضاع مالی‌ام خراب شده بود. پول لازم بودم و باید صرفه‌جویی می‌کردم. نشستم یک لیست نوشتم از چیزهایی که باید حذف کنم.

سیگار گران، کافه نشینی، غذای گران رستورانی، آژانس، لباس، هله‌هوله و خیلی چیزهای دیگر.

لیست را که تمام کردم، به این فکر افتادم که برای سروسامان دادن به این زندگی نکبتی شاید بهتر باشد یک سری آدم‌ها را هم از زندگی‌ام حذف کنم. اما دیدم، آنها خیلی قبل‌تر من را کنار گذاشته‌اند. خط کشیده‌اند روی من. آدمی نمانده که بخواهم درباره‌اش فکر کنم حتی، چه برسد که حذفش کنم. لیست را گذاشتم توی جیبم.

...

جناب آقای کریستوف پلایتگین؛

ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانه‌ای رویترز؛

با سلام!

شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آن‌ها تحت شرایط جان‌فرسا و فشارهای فوق‌العاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاست‌جمهوری» به اندازه‌ی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!

شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانه‌ها، زندگی‌شان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار می‌کردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگ‌نویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، می‌تواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!

مگر نبودند بلاگ‌نویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیده‌اند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت می‌توان گفت اکثریت قاطع بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان فارسی، وی را تا این زمان نمی‌شناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمی‌شد تا اینکه به دم دست‌ترین فرد تعلق گیرد؟!

انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از این‌ها بود! حداقلش اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کرده‌اید از نظر می‌گذراندید!

حقیر و بسیاری دیگر از بلاگ‌نویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم.

وبلاگ‌نویسانی که این نامه را امضا کرده اند:

ویولت

حسین میری

آقای زیپ و خانم زیگزاگ

قدم زدنهای یک مرد در دنیای مجازی

افیون

عزیزم! گوشی رو بردار

آیدا رنگی

بلاگنوشت

ندادن جایزه به وبلاگستان فارسی برای انعکاس دقیق و به موقع وقایع اخیر، یک بی انصافی تمام عیار بود، اگر اتفاق می افتاد. و اشتباه است اگر “وبلاگستان فارسی” را فقط “وبلاگ” های فارسی بدانیم و بهتر است فضای “فارسی” وب را مفهوم آن بگیریم.

با این  حال اعطای جایزه به کسی که نه “وبلاگنویس” – به معنای تعریف متعارفی که می دانیم – است و نه “فعال عرصه وب”، تودهنی بدموقع و زشتی بود به فعالان اینترنت ایرانی که برای وقایع دقیق اتفاقات، بعضی‌هاشان حتی جانشان – تاکید می کنم روی “جان” – را به خطر انداختند و با انواع مشکل‌های باورنکردنی روبرو بودند.

کم نبودند کسانی که با گزارش زنده از درون وقایع، با ارسال خبرها، تصویرها و ویدیوها به توییتر، فیس بوک، یوتوب، فرندفید، گوگل ریدر، بالاترین، ای میل‌ها و … بار اصلی خبررسانی را در غیاب رسانه‌های بی طرف به عهده داشتند. اضافه کنید به این تعداد، هزاران نفری را که فقط با “شر” کردن و به اشتراک گذاشتن این خبرها، همه دنیا را به معنی واقعی کلمه خبر کردند از آنچه می گذشت در آن روزهای لعنتی.

خانم “دلبر توکلی”، نمی دانم چطور شما انتخاب شدید برای این جایزه، به هر حال یا داوران واقعن با فضای وب فارسی آشنا نبودند، یا ایرانیانی که به آنان مشاوره دادند، از سر ندانستن، یا خودخواهی و رفیق خواهی، شما را معرفی کرده‌اند. هر چه بوده، اگر کمی وجدان داشتی، نباید می‌پذیرفتی این جایزه را! نباید قبول می‌کردی!

خیلی‌های دیگر بودند، که هزاران برابر شما، استحقاق اندکی تشویق را داشتند. خیلی‌های دیگر را با تاکید می گویم و مطمئنم.

هر چه بر سر ما می آید، از حماقت و تنگ نظری و خودخواهی ماست. وبلاگستان فارسی واقعن باید خودش را شماتت کند بابت این اتفاق. مقصر خود ما بودیم که پشت همدیگر نبودیم هیچ وقت. چه از قضیه حسین درخشان بگیر تا این اتفاق آخر. تنگ نظری را کنار بگذارید و ببینید که چه راحت نادیده مان می‌گیرند.

مرتبط: + + + + + + + + + + +

1- این یک نقد نیست، نوشتاریست سردستی و دورهمی، در حد اشاره به چند نکته. همین.

2- متن طولانی‌ست، ببخشید، ولی نمی شد کوتاه‌تر نوشت!

3- این به هر حال واکنش اولیه است نسبت به یک اثر. زمان که بگذرد، طبعن بهتر می‌شود قضاوت کرد.

4- من منتقد موسیقی نیستم. این نوشته نقد موسیقایی نیست.

5- این متن‌ها هم شاید به درد بخورد خواندنشان:  من از ژورنالیسم بدم می آید… خیلی!! ، هنرمند یا هنربند… مساله این است! ، نظرات تعدادی از شنوندگان آلبوم “آخ“  ، نامجو در هاگوارتز ، ما دو درازسيگارکِشنده‌گانيم + ، آخ از دست محسن نامجو!

آلبوم آخ + ، آهنگ بینظیر +

محسن نامجو، به عنوان پدیده این سال‌ها همیشه مورد نقد بوده. یا مورد فحش‌کاری‌های شدید و تعریف‌های بی حد وحصر. این طبیعت هر هنرمند پیشرو و آوانگاردی ست که همیشه در منتهای درجه تنفر یا دوست داشتن باهاش برخورد بشود.

در نقدهای ادبی و هنری، روش‌های زیادی هست. از تجربیات یونان باستان گرفته تا کلاسیک‌ها و مدرن ترها و غیره. سطحی‌ترین نقد، همیشه آن بوده که همه چیز اثر را، صرفن با شرایط خالق آن سنجیده‌اند و ربطش داده‌اند به ننه بابای طرف یا تجربیات شخصی و امثال آن.

درصورتی که فی الواقع خیلی از آثاری که تولید می‌شوند، فقط درصد کمی به شخصیت هنرمند ربط دارند، شاید حتی گاهی آنقدر کم که به حساب نیاید.

اما در نگرش مدرن، نظریه‌هایی هست که آقاجان، وقتی اثری پدید آمد دیگر ربطی به خالق ندارد. تمام شد و رفت. مثلن اینکه همینگوی، در اواخر عمر دچار ضعف قوای ج.نسی شده بود، در دیدگاه‌های سنتی می‌شود منبع و منشا بسیاری از آثار آخرینش، ولی در دیدگاه‌های مدرن‌تر هیچ تاثیری، یا تاثیر کمی برای آن لحاظ می شود.

به هر حال این را می خواستم بگویم که درست است که همیشه اثر را باید در محدوده زمانی و مکانی و شرایط خودش بررسی کرد، اما باید به ذات، برای خود اثرهم ارزش قایل بود، در حدی که بتوان با آن فارغ از پدید‌آورنده اش صحبت کرد. افراط در هر دو نگاه، طبعن خیلی چیزها را ندیده باقی می‌گذارد.

تا آنجایی که من می‌دانم، قرار بوده که در آلبوم جدید نامجو “آخ”، کارهای قدیمی و زمین مانده از ایران ارائه شود نه کارهای جدید. به همین دلیل من فکر می‌کنم این شعر باید جزو تجربه داخل ایرانی باشد نه آنجایی. حالا فضایی دیده که می‌تواند آن را ارائه کند. به همین دلیل، آن دسته نظرهایی که می‌گویند مثلن “تا دوتا لنگ و پاچه دید” و مثلن “ول گشت توی مملکت آزاد،  خودش را گم کرد” و “شروع کرد به این ادا و اطوارها”، همه را بالکل باید ریخت دور. کاری هم به این نداریم که علی رغم احمقانه بودن این حرف‌ها، متاسفانه درصد بالایی از مردم، این مدلی فکر می‌کنند.

کلن این نظرهای خاله زنکی، فی الواقع چرتی بیش محسوب نمی‌شوند. بگذریم.

آوانگارد و پیشرو بودن، در ذات خودش شاید تنها برای این ارزشمند باشد که چهارچوب‌ها را می‌شکند. همین. گاهی این چهارچوب‌ها در زمان و مکان خودشان ارزشمندند و مفید، و شکستن آنها اشتباه محض است و دم دست‌ترین نتیجه‌اش شاید فروپاشیدن بنیان بزرگتری مثل جامعه باشد. و گاهی برعکس. شکستن چهارچوب‌های پوسیده و وامانده از زمان، خدمت بزرگی‌ست که هنرمند می‌کند به جامعه‌اش.

یک مثال ساده‌اش را تقریبن همه‌مان تجربه کرده‌ایم. همیشه در خانواده‌ها، بچه‌هایی بوده اند که سرکشند. قاعده و قانون نمی‌گیرند. عرف خانواده را برنمی‌تابند. مثلن در تیپ و قیافه. در رشته تحصیلی. در نوع تجربیات و تفریحات. همیشه آن کسی که اولین بار این چهارچوب عرفی خانواده را می‌شکند، با سرزنش‌ها و درگیری‌های فراوانی روبروست. با مخالفت‌های فراوان. اما او اگر موفق شد و گذشت، برای بعدی‌هایی که خلاف عرف می‌خواهند شنا کنند، فضا بازتر و قابل پذیرش‌تر می‌شود و می‌توانند تجربه‌های سنگین‌تری بکنند. حالا تو این را تعمیم بده به جامعه. که میان خانواده و جامعه ما، همیشه شباهت‌های فراوانی بوده.

محسن نامجو همیشه به خاطر این خارج عرف بودنش مورد هجوم بوده. اما این آهنگ در آلبوم آخرش مخالفت‌های زیادی را به همراه داشته و خواهد داشت. به خاطر فضا سازی و ارایه تصویر از اتفاقی و از کنشی و فضایی که تابویی به شدت ترسناک در میان ماست.

ث.ک.س و حواشی‌اش، برای جامعه ما، تابویی است که به نظر نمی‌آید به این زودی‌ها بشود از کنارش به سلامت گذشت. تابویی که با خرافات و مذهب و سنت‌ها و مدرنیته نصفه نیمه جامعه کنونی پیوند خورده.

نمی‌خواهم درباره این قضیه صحبت کنم، چون تخصصی درباره‌اش ندارم، اما فکر می‌کنم یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما، همین تابوی آزاردهنده و حواشی‌اش است.

شاید بخش مهم تابو بودن ث.ک.س، یکی به خاطر آن ترس و عذابی‌ست که از کودکی در ذهن‌ها می‌نهند  که هرکس فلان بکند بد است و در آتش می‌سوزد و …

بحث اصلی اینجاست که به دلیل عدم وجود آموزش‌های صحیح، در بسیاری از موارد، تفاوت بین نگاه هنری به مسائل جن.سیتی و نگاه ابزارگرایانه و کاربردی اصلن دیده نمی‌شود.

هیچ کس به یک فیلم یا عکس “پ.ورن”، به عنوان اثر هنری نگاه نمی‌کند. چون نگره و دید هنری در آن وجود ندارد. بلکه ساخته‌ای ست برای تح.ریک و یا لذت بردن.

مشکلی نیست!

اما مشکل آنجاست که در نگاه مردم، مثلن عکاسی “ن.ود N.ude”، یا مثلن فلان صحنه‌های عاشقانه فیلم یا کتاب، عنوان “پ.ورن” به خود می‌گیرد، گیریم با لفظ عامیانه “ص.حنه”!

کسی نمی‌تواند به “کوندرا”، بابت ارائه توصیفات هماغ.وشی‌ها و ث.ک.س در کتاب‌هایش، بگوید که تو “پو.رنو.گرافی” کرده‌ای. یا به “مارکز” بابت اشاره و توصیف آل.ت مرد.انگی مثلن، ایراد بگیرد که داری “پ.ور.نوگ.رافی” می‌کنی. می‌شود درباره هزاران هزاران فیلم و کتاب و نقاشی و عکسی بحث کرد که به ارائه ث.ک.س و ارتباط ج.ن.سی از زاویه‌ای و دیدی هنری می‌پردازند. میلیون‌ها نمونه از “پ.ورن” و “پ.ور.نوگ.رافی” را هم می‌توان ارائه کرد.

حالا در فرهنگ و هنر ما نبوده، یا اگر بوده به اندازه لازم بررسی و نقد نشده، بحث دیگری‌ست.

مشکل دقیقن از جایی شروع می شود که همه اینها با هم قاطی می‌شود و به یک چوب رانده می‌شود.

“نامجو” در این آلبوم آخرش، پا گذاشته روی خط قرمزها، اخلاقی، عرفی، سیاسی و اجتماعی. سوال من اینست؛ گر نه اینکه هنرمند آیینه جامعه خودش است. مگر نه اینکه هنرمند هر چه که می‌گذرد در اطرافش وام می‌گیرد، با ذهن خیالپردازش درگیر می‌کند، تغییر می‌دهد و به شکل یک محصول می‌گذارد روبرویمان؟

اثر هنری که خنثی باشد و بی‌ربط به جامعه و آدم‌ها و ذهنیت‌ها، هیچ وقت، هیچ وقت نه تنها در آن لحظه لذت بخش و موثر نیست، بلکه در تاریخ هم نمی‌شود رجوع کرد به آن.

فیلم “قضیه شکل اول، شکل دوم” کیارستمی را که اکران اینترنتی شد دوباره بعد از سال‌ها و دیدند همه، که آینه‌ای گذاشته برابر جامعه اول انقلابی سی سال پیش. و دوباره که ببینی، می‌فهمی که کجا انگشت گذاشته. زخمی که سی سال ازش گذشته و هنوز درمان نشده. “درباره الی” چرا خوب است. چرا حال آدم را بد می‌کند. چون آینه‌ای می‌گذارد جلوی دروغگوییمان و می‌زند توی گوشمان.

نمونه آشناتر، همین چندسال پیش بود که “برره” ساخته شد. چرا آنقدر که سایر کمدی‌های آب دوغ خیاری مدیری، بی گیر و گرفتاری کار می‌کردند و پول‌شان را در می‌آوردند، این یکی نشد؟ گرفتار شد به جامعه و مجلس و فلان و بهمان. چون آینه گرفت جلویمان و نشان داد که چه موجوداتی هستیم.

نامجو، آمده و توصیف کرده لحظات لذت بخش دوتا آدم را. از آن لحظاتی که کمتر کسی نداشته در زندگی‌‌اش. آمده و گذاشته پیش رویت. خط قرمز عرف جامعه بوده. مگر نه اینکه بایستی این خط قرمزهای آزاردهنده و دست و پاگیر برداشته شوند روزی. خوب یک نفر قدم اول را برمی‌دارد. دومی، قدم بعدی را و برو تا آخر.

جامعه‌ای که نشکند این عرف‌ها و قوانین دست و پاگیر را، می‌پوسد در درون خودش!

ما همان آدم‌هایی هستیم که با لذت فیلم‌های پنهانی ث.ک.س.ی دیگران را در موبایل‌هامان رد و بدل می‌کنیم. ما همان کسانی هستیم که در قضیه آن دخترک هنرپیشه آبرویمان پیش خودمان رفت. ادای اخلاق مداری که نباید دربیاوریم. آن هم در جامعه‌ای که بی اخلاقی و بداخلاقی از سر و ویش می‌بارد.

من فکر می‌کنم بیشترین مخالفت‌ها، با این شعر، نه به خاطر عرف جامعه است، نه به خاطر ث.ک.س است و تابوهایش. نه به خاطر خیلی چیزهای دیگر.

بیشتر مخالفت‌ها از باب آنست که آدم احساس می‌کند که یک نفر دارد خصوصی‌ترین و شخصی‌ترین لحظه‌اش را برایش به شعر و ترانه می‌خواند. برایش می‌گوید که چه کرده‌ای و چه شده و سیگاری گیرانده‌ای و الخ. این به ترانه خواندن، انگار که آینه می‌گذارد روبرویت، انگار که تو همذات پنداری می‌کنی با راوی.

اینست که حس می‌کنم دافعه ایجاد می‌کند در جامعه ما. هیچ کس نمی‌تواند مثلن هما.غوش.ی لذت بخشش را در میان هزاران چشم انجام دهد. حالا این شعر، دارد با ما یک همچین کاری می‌کند. دارد پرده را کنار می‌زند و نور می‌تاباند به آن اتاق تاریک.

به ما یادآوری می‌کند لحظات شخصی را. این شاید برای مایی که تابویی به آن بزرگی داشته‌ایم، و ناخودآگاه، به عقب و پس ذهن می‌رانیم همچین لحظات و تصاویری را، آزاردهنده است.

از سوی دیگر، به وجه دیگر شکل هم می‌شود نگاه کرد. داریم با واسطه هنرمند، دزدکی به لحظات خصوصی دونفر نگاه می‌کنیم. لذت، ترس و احساس گناه توامان، طبیعتن نقاب اخلاقی روی ما را جلو می‌آورد تا مبرا کنیم خودمان را از این اتفاقات.

همه ما تجربه‌هایی از دیدن عکس‌های “پ.ور.ن” در کودکی و نوجوانی، خواندن کتاب‌های ممنوعه‌ای مثل دیوان “عبید” را داشته‌ایم. تجربه شگرفی‌ست لذت بردن از کتاب، به همراه ترس از گناه و عواقبش. یک نوع بازی ذهنیست که خیلی‌ها مطمئنم تجربه‌اش کرده‌اند.

نترسیم. هرچه همه اجزای زندگی ما زمینی‌تر شوند و هاله قدسی مآب بی‌ارزش از دورشان کنار زده شود، راحت‌تر در این کره خاکی زندگی می‌کنیم. حدس می‌زنم که آدم‌های زمینی‌تر، آدم‌هایی که با بدن خودشان راحتند، با تجربیات خود راحتند، با همچین شعری راحت تر کنار می‌آیند. خودمان را گول نزنیم. ما هم انسانیم با تمایلات و علایق شبیه به همه انسان‌های دیگر. چرا می‌ترسیم از خودمان؟

دست محسن نامجو را می‌فشارم، بابت این پرده دری عرفی‌اش، گیریم که برای بعضی‌ها دردناک باشد، اما این واکسن‌ها لازمه زندگی در این جهان است.

————–

پ.ن: اشاره ای که کرده ام به “n.ude” (نهضت بر.هنه‌گی، بر.هنه نگاری) فقط یک بخش کوچک از حضور جن.سیت در هنر است. نمونه دم‌دستی اش آن تئوری است که می‌گوید بخشی از معماری اسلامی از جن.سیت تاثیر گرفته است. آنجا که “گنبد” را به سی.نه زنان و “مناره” را به آ.لت مردانه تشبیه می‌کند.

برای ن.ود می توانید اینها را ببینید عجالتن: + + +

من کلن موزیک کانتری را دوست دارم، هر چند که به نظر خیلی ها ممکن است چیپ باشد و بی کلاس (!!) اما حس خوبی دارم نسبت به این سبک. ریتم و انرژی که در موسیقی کانتری هست به نظرم در هیچ سبک دیگری به این حالت شاد و سرخوشانه وجود ندارد. قبلن در یک پست، یک نمونه از موسیقی خوب کانتری را گذاشته بودم. (Rednex – Cotton Eye Joe)

اما خودم یادم نمی آید که تا به حال نمونه ای از موزیک کانتری را که در ایران یا خارج، به فارسی ساخته شده باشد دیده باشم و شنیده باشم. یکی دوسال پیش این آهنگ را اولین بار از شبکه “ایران موزیک” شنیدم با یک کلیپ سردستی که انگار در حیاط خانه ای ساخته شده بود و با آنکه سعی شده بود که فضای سبک کانتری را داشته باشد، چندان کار موفقی نبود.

این بار آهنگ “رفقای قدیمی” یا “دوستان قدیمی” کار “مهدی مافی” با یک کلیپ شسته و رفته تر پخش شده است و به نظرم کار فوق العاده ایست. برخلاف خیلی از راک ها، رپ ها و هاردراک های ساخته شده در داخل ایران، متن خوبی دارد که برای ترانه ای با این مقیاس، می شود گفت عالیست. نوع سازبندی و تنظیم هم به نظرم خوب است و خوب هم اجرا کرده آهنگ را و ویدیو هم خوب است. در مجموع کار خوبیست. هم بسیار به ریشه های کانتری وفادار است و هم سرخوشی و شادمانی سبک را در آهنگ و متن و ویدیو نشان داده است. بشنوید و ببینید.

موسیقی:

ویدیو:

—–

پ.ن: درباره خود مهدی مافی یا گروهش نتوانستم اطلاعاتی پیدا کنم، اگر کسی اطلاعاتی داشت خوشحال می شوم اضافه کنم اینجا.

توي روزهايي كه قدم ها دنبال آتيش، تا شايد نه كه از شادي برقصه، نه، فقط يخ نزنه

چشم ها روي كاغذ ها، بلكه به جاي لكه هاي چاي كلمه اي باد كرده باشه

دست ها توي فكر يك اتفاق، حتا كوچيك تر از حجم يه دكمه ي پيراهن

انگشت سبابه دنبال شيشه ي بخار گرفته، كه حتا به ياد بچگي حرف كوچكش رو بنويسه و زود پاك كنه

آره

اين روزها همه دنبال بهونه مي گردن كه …

مگه مهمه چي كار كنن؟

وقتي بهترين حسمون توي تنهايي مي گذره، مهمه مگه بگم كه قراره بعد پيدا كردن يه بهونه ي رنگ و رو رفته، چي كار كنيم؟!

نمي دونم

حالا اومدم بگم مي خام يه بهونه ي تازه به پرده ي ِ سرد ِ گوشت بدي

خبر تازه اي نيست

قديميه

ولي توي اين روزا شايد دوس داشته باشي،

بازم عكسش رو ببيني و با يه حس تازه گوش كني:

…

آ خرش يه شب ماه مياد بيرون

از سر اون كوه

بالاي دره

روي اين ميدون

ماه ميشه خندون

يه شب ماه مياد…

این پست، نوشته ایست از دوستی برای نهم شهریور، سالمرگ “فرهاد مهراد”

دوستی که این روزها کمتر در وبلاگستان می بینمش و کمتر می نویسد.

در کتاب “شازده کوچولو”ی اگزوپری، توی همون اوایل سفر، می رسه به اخترکی که یه می خواره نشسته بود:

حالا حکایت ماست!

خودمونو تو کار غرق می کنیم، تو اینترنت، کتاب ها، موسیقی، که فراموش کنیم غم هامونو، غم سرشکستگی رو، سرشکستگی در کار و روابط عاطفی و زندگی رو!

حداقل من که اینطوری شده ام.

——————-

شازده کوچولو/ آنتوان دو سنت اگزوپری/ احمد شاملو

وقتی راهی رو می ری که هیچ وقت نرفتی

گاهی راه اصلی رو گم می کنی، گاهی هم نه

به دیوار اگه مشت بزنی، گاهی انگشتاتو خُرد می کنی، گاهی هم نه

ولی یه روزی میاد که همه این دیوارا می ریزه و هیچ کس هم راهشو گم نمی کنه…

جایی دیگر/مهدی کرم پور

Chris Norman

Chris Norman (+) & Suzi Quatro (+)

Stumblin `in (+)

*

Our love is alive and so we begin

Foolishly layin’ our hearts on the table, stumblin’ in

Our love is a flame burnin’ within

Now and then fire light will catch us, stumblin’ in

*

Wherever you go, whatever you do

You know these reckless thoughts of mine are followin’ you

*

I’ve fallen for you, whatever you do

‘Cause baby you’ve shown me so many things that I never knew

*

Whatever it takes, baby, I’ll do it for you

*

Our love is alive and so we begin

Foolishly layin’ our hearts on the table, stumblin’ in

Our love is a flame burnin’ within

Now and then fire light will catch us, stumblin’ in

*

You were so young, ah, but I was so free

I may have been young but baby, that’s not what I wanted to be

Well you were the one

Oh why was it me?

‘Cause baby you’ve shown me so many things that I’d never seen

*

Whatever you need, baby, you got it from me

*

Our love is alive and so we begin

Foolishly layin’ our hearts on the table, stumblin’ in

Our love is a flame burnin’ within

Now and then fire light will catch us, stumblin’ in

*

stumblin’ in, stumblin’ in

Foolishly layin’ our hearts on the table, stumblin’ in

*

Ah, stumblin’ in, mmm, stumblin’ in

Now and then fire light will catch us, stumblin’ in

Oh, stumblin’ in, I’m stumblin’ in

*

Foolishly layin’ our hearts on the table, stumblin’ in

Ah, stumblin’ in, mmm, stumblin’ in

Now and then fire light will catch us, stumblin’ in

*

Audio Download: +

*

*

از اول هم مي­ دانستم، هر چند چهار ساعت و نيم طول كشيد. چاي خوردم، سيگار كشيدم و فكر كردم.

چای دوم، سیگار چندم، فکرهای بی پایان.

مثل هميشه،

اين دفعه هم هيچ اتفاقي نيافتاد.

تهران/پاييز80

Photo By: Nick Lisitsin

بچه که بودم، یکی از کارهای دوست داشتنیِ چندش آورم، بازی کردن با بیسکوییت های کـِـرِم دار بود. بارها بابت این حرکتم مواخذه شدم و به چندش بودن متهم شدم و خراب کردن بیسکوییتی که یک نفر دیگر می توانست از آن لذت ببرد. من کلن بیسکوییت دوست نداشتم ولی این کـِـرِم دار ها را به خاطر کـِـرِمش خیلی می پسندیدم. بعد، لذت وصف ناپذیری بود که باز می کردی دو تکه ی بیسکوییت را و کـِـرِمِ داخلش را آرام آرام می خوردی. خود بیسکوییت ها هم که با بازی کردن و اینها به فنا می دادم. امروز یاد آن حرکتم افتاده بودم و حس کردم که چقدر شبیه زندگی ست، بیسکوییت کـِـرِم دار. پوسته سخت و نه چندان جذاب (برای من حداقل) و یک لایه ی پر از شیرینی در داخل! یا شاید هم شبیه آدم ها، که باید لایه ی سخت بیرونی را بشکنی تا لذت چشیدن شیرینی درونشان را بچشی!

اما من به چیز دیگری فکر می کردم. امروز صبح وقتی که دیدم بعد از چندین سال، دوباره همان حرکت را انجام دادم و بیسکوییت را خراب کردم و دورانداختم، تا کـِـرِمِ داخلش را بچشم، فهمیدم که نخیر! من مثل اینکه آدم نمی شوم!

عاشقیت، آدم را دچار می کند به شجاعت، به جسارت… و به حماقت؛ فعلن که آخری نصیب ما شده است گویا…

پ.ن: بیا حرف بزنیم. لطفن!

“Freedom, Glory, Be Our Name”

Audio: Freedom, Glory, Be Our Name

“Freedom, Glory, Be Our Name”
written by Johnny B

Performed By:
Johnny B (Lead Vocals/Guitar)
Ali Eskandarian (Lead Vocals/Guitar)
Raam (Lead Vocals)
Esfand (Daf/Vocals)
Doug Wright (Bass)

Poetry read by Shoja Azari
Written by Shamloo

Chorus:
Arooj, Roja, Ana, Pooya, Andre

Produced By:
Freedon Glory Project and Andre Fratto

Engineered by Amos Halfi
Recorded at Skyline studio

حکایت عابد و استخوان پوسیده

شنیدم که یک بار در حله‌ای                سخن گفت با عابدی کله‌ای

که من فر فرماندهی داشتم                به سر بر کلاه مهی داشتم

سپهرم مدد کرد و نصرت وفاق            گرفتم به بازوی دولت عراق

طمع کرده بودم که کرمان خورم           که ناگه بخوردند کرمان سرم

بکن پنبه‌ی غفلت از گوش هوش            که از مردگان پندت آید به گوش

• سعدی، بوستان، باب اول، در عدل و تدبیر و رای

همین جوری، بی ربط!

بیانیه‌ی جمعی از وبلاگ‌نویسان در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events

1) We, a group of Iranian blogger, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people’s legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran’s Constitution which emphasizes “Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam.”

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian blogger

July 26, 2009

هیچ وقت! دو تا چیز برایم مهم نبوده هیچ وقت. یکی پول، یکی وسیله، ابزار یا هر چیزی شبیه به آن. چرایش را نمی دانم. ولی اصلن مهم نبوده. شاید نهایت مهم بودن یک وسیله، همان روز اولش باشد که تازه است و دلنگ  و دولونگ تازه گی اش، چشم را می گیرد. وگرنه بعدش هیچ! و خراب هم که می شده اند، باز هم هیچ! نه که بگویم وارسته ام و بی خیال مال دنیا  و از این جور خزعبلات، نه، نه، شاید یک جور… نمی دانم. مهم هم نیست حالا…

اما این دفعه، به قول این رفیق عزیز “موفق شدم دوربینم ام رو خراب کنم!”…. یعنی رسمن زدمش زمین، با شدت و دو بار! بس که عصبانی بودم، بس که عصبانی ام کردند، بس که نفهمیدم چی شد یک لحظه…

نیم ساعت که گذشت، دلم شکست، دلم گرفت! نه برای پولش، که فدای سرت، نه،  شاید برای دوربینی که با آن همه ذوق رفته بودم پی اش، شاید بیشتر دلم سوخت برای خودم و برای آن همه ذوق و شوقی که داشتم برای دوباره کار کردن. بعد از سالها عکاسی کردن! دوباره عکاسی کردن…

دست و دلم که نه به نقاشی می رود نه به نوشتن و نه به هیچی، بهترین راهش عکاسی بود و چه ذوقی داشتم ها! یادش که می افتم دلم درد می گیرد. هـــــــــی! هی!

هی یادش می افتم و دلم برای خودم و برای شوقم می سوزد… راست می گفت که باید سرت را می شکستی در آن لحظه جای دوربین، ولی حالا که تمام شد و رفت…

ولش کن، خودت خوبی؟ بچه ها خوبند؟ هوا چطور است…

بعضی آدمها، دوست داشتنی اند، خیلی. دوست داری کنارشان بنشینی و گوش بدهی. نه که حرفهای مهم قرار است بزنید، نه، همین حرفهای معمولی روزانه، همین که من چه کردم و تو چه کرده ای و اینها، همین غیبتهای الکی و حرفهای یومیه. حرفهای سنگین و رنگین هم زدید چه بهتر. اما لذت بخش است که فقط بنشینی و گوش بدهی و نگاه کنی و سر تکان بدهی. خیلی خوبند این آدمها.

فقط باید حواست باشد که بی خود، به هم نزنی این فضای خوب را، خرابش نکنی، نخواهی که بی خود به هم بریزد موقعیت. آخر بعضی موقعیتها خوبی اش در حفظ کردنشان است، نه در خراب کردنشان.

Scorpions

Scorpions

گروه هوی متال/هارد راک معروف دهه هشتاد میلادی، در هانوفر آلمان توسط “رودولف شنکر Rudolf Schenker“، در 1965 میلادی پایه ریزی شد و پس از مدتی برادر کوچک “رودولف”، “مایکل (میشاییل)Michael” و سپس “کلاوس ماینه Klaus Meine“، خواننده گروه اضافه شدند.

آنها بیش از هر چیز بخاطر آهنگهای بسیار مشهورشان، “Rock You Like a Hurricane” ،”No One Like You” و “Wind of Change” شناخته می شوند. گروه در بیش از سی سال فعالیتش فراز و نشیبهای بسیار، جنجالهای فراوان و جابجایی اعضا را از سر گذرانده است. آنها در فوریه 2009 به خاطر یک عمر فعالیت هنری و حرفه ای، جایزه افتخاری ECHO Honorary Award آلمان را دریافت کردند.

“اسکورپیونز” آخرین اجرای خود را – تا به امروز- در دسامبر 2007، در میدان سرخ مسکو، در حضور “ولادیمیر پوتین” به نمایش گذاشت. جایی که اشاره های فراوانی در آهنگ “توفان تغییرات” به آن شده است.

Wind of Change (Wikipedia)

Follow the Moskwa

Down to Gorky Park

Listening to the wind of change

An August summer night

Soldiers passing by

Listening to the wind of change

The world is closing in

Did you ever think

That we could be so close, like brothers

The future’s in the air

Can feel it everywhere

Blowing with the wind of change

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

In the wind of change

Walking down the street

Distant memories

Are buried in the past, forever

I follow the Moskwa

Down to Gorky Park

Listening to the wind of change

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow share their dreams

With you and me

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

In the wind of change

The wind of change

Blows straight into the face of time

Like a storm wind that will ring the freedom bell

For peace of mind

Let your balalaika sing

What my guitar wants to say

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow share their dreams

With you and me

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

In the wind of change

Audio:  +

Videos: Red Square Moscow 2003 ♦  Scorpions & Berlin Philharmonic Orchestra ♦   live at ?? ♦   Arrangement by “Vienna Symphonic Orchestra” ♦   live in Vienna 2004 ♦  Live in Athens 2005 ♦   Live in Warsaw 2002 ♦   Live in Frankfurt ♦  Live in Sopot, Poland 2005

بعضی پستها، نوشته می شوند که منتشر نشوند…

بعضی حرفها را می شنوی که نباید بازگو کنی…

بعضی چیزها را می بینی که نباید به یاد بیاوری…

بعضی چیزها را می فهمی، اما نباید به روی خودت بیاوری…

سخت است، خیلی سخت…

اما باید یاد بگیری…

من، گاهی وقتها سخت است حرف زدن برایم کلن، نمی آید کلمات و بعد سخت است بعضی چیزها برایم، مثل تبریک و تشکر و اینها، خیلی وارد نیستم به این آداب، اما باید از همه دوستان خوبم، در اینترنت، تشکر کنم بابت سیل تبریکهاشون، انصافا انتظار نداشتم که اینقدر تبریک و انرژی بگیرم. مرسی از همه تون، واقعن مرسی! فکر کنم اگه بخوام از همه دوستانی توییتری و فرندفیدی و فیس بوکی و همکاران و دوستان دانشگاه و نزدیکان و … اسم ببرم اینحا بترکه! باز هم تشکر از همه!

و یه سری تشکر ویژه از چندتا دوست خیلی خیلی خوب، خیلی بیشتر از خوب حتی، که یه هفته خوب و یه شب خوبتر داشتیم با هم. از دنیای دوست داشتنی (FF)، مهتاب رفیق(FF)، جلال مهربان، مزیدی بزرگ(FF)، حجوانی باصفا (FF)، خاطره عزیز(FF) و هستی و شوکای گل! جای خیلی ها هم خالی بود. خوش باشین همیشه و موفق! بعد از سالها این بهترین تولدی بود که داشتم. مرسی از همه تون! مرسی!

فکر کنم خیلی پوست کلفت شده ام، خیلی. هیچ وقت فکر نمی کردم در فاصله کمتر از بیست و چهار ساعت، دوبار ناک داون شوم و باز هم سرپا باشم. هر چند دیگر لگد خوردن شده است یک امر روزمره، ولی دوتا دوتا خوردن پوست خیلی کلفتی می خواهد و شاید هم تجربه مان رفته بالاتر، یا شاید هم حکایت تا سه نشه بازی نشه است. هر چه هست نمی دانم. امیدوارم آقای کائنات نخواهد سومی را هم به این زودی امتحان کند وگرنه احتمال ناک اوت شدن هست.

آقا، می شود لطفا بی خیال شوی، یا بینشان تنفسی، آنتراکتی چیزی مرحمت بفرمایید؟ می شود کمی صبر کنید تا جای قبلی ها خوب شود؟ لطفا…!

Posted in نوشته ها ]]> http://littlefarbod.wordpress.com/2009/05/09/%d8%b5%d8%a8%d8%b1%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af%d8%8c-%d8%a7%da%af%d8%b1-%d9%85%d9%85%da%a9%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa-%d9%84%d8%b7%d9%81%d8%a7/feed/ 2 Farbod 6 http://littlefarbod.wordpress.com/2009/05/09/%d8%b5%d8%a8%d8%b1%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af%d8%8c-%d8%a7%da%af%d8%b1-%d9%85%d9%85%da%a9%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa-%d9%84%d8%b7%d9%81%d8%a7/ http://feedproxy.google.com/~r/wordpress/notesfornothing/~3/4Y6t1EW2oDo/ http://littlefarbod.wordpress.com/2009/05/06/shiftdelete/#comments Wed, 06 May 2009 16:30:17 +0000 Farbod http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1127 ]]>

گاهی وقتها، خسته که می شود ذهنم و خسته که می شوم خودم، دلم می خواهد یک چیزی بود، یک فرمانی، دستوری، برنامه ای که بزنی و پاک کنی ذهنت را از همه چیز. فرمت کنی تمیز. جوری که خودت را هم نشناسی و هیچ کس را و دنیا را، و راه بیافتی به کشف دنیا و اطراف و لذت ببری از کشف یخ و آتش و باد و باران و هی کشف کنی بدیهیات زندگی را و هی لذت ببری.

دلم می خواهد گاهی وقتها، توی ماشین که نشسته ام و دارد توی اتوبانهای این شهر لعنتی برای خودش می رود، تصادفی بشود، ضربه ای بخورد به سرت و پاک کند همه ذهنت را و خاطراتت را، حداقل بخشی را، و تو دوره بیافتی به شناخت زندگی و آدمها و حال کنی برای خودت، همینجوری…

"Springtime" by: gloeckchen

وقتی هنوز جوونی، هنوز انرژی داری، هنوز چیزی به اسم آینده برات وجود داره، کلی نقشه می کشی، ساعتها فکر می کنی، ال می کنم و بل می کنم و از این نقطه به آن نقطه و فلان و بیسار. سن، بعد که بالا می رود، می نشینی سر راه، نگاه می کنی به گذشته و به چیزی که قرار است آینده باشد. به همه کارهایت فکر می کنی و به همه نقشه هایت. می بینی که توی همه آن نقشه های جوانی، یک چیزی کم بوده همیشه! یک چیزی، یک شناختی، که می شود اسمش را گذاشت “دانستن اندازه خود”.

انرژی داری، انگیزه داری، ولی نقشه هایت بجای آنکه معقول باشند و اجرایی، بلندپروازانه اند و رویایی. آنهم به خاطر اینکه اندازه خودت را و محیطت را نمی دانی. وقتی می رسی به این شناخت که دیگر نه از آن انگیزه ها خبری هست و نه از آن انرژی.

خیلی دیر فهمیدم که اندازه ام چقدر است. خیلی دیر فهمیدم که کوتوله تر از آنم که همه آن برنامه ریزی ها و نقشه های رویایی را بتوانم عملی کنم. اما، حداقل الان خوشحالم که دیگر فکر و تلاش بیهوده نمی کنم. فهمیدم که قدم همینقدر است. همینقدر و برای همینقدر هم باید فکر کنم و زندگی، زور بی خود نزنم برای گنده شدن و کسی شدن و زحمتی نه به خود بدهم نه به دیگران. خوشحالم که بالاخره فهمیدم.

——

عنوان پست، نام نمایشنامه ای است از جان آزبرن

Posted in نوشته ها, خزعبلات ]]> http://littlefarbod.wordpress.com/2009/05/02/%d8%a8%d8%a7-%d8%ae%d8%b4%d9%85-%d8%a8%d9%87-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d9%86%da%af%d8%b1/feed/ 2 Farbod 40 http://littlefarbod.wordpress.com/2009/05/02/%d8%a8%d8%a7-%d8%ae%d8%b4%d9%85-%d8%a8%d9%87-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d9%86%da%af%d8%b1/ http://feedproxy.google.com/~r/wordpress/notesfornothing/~3/I6UdsfcO4YI/ http://littlefarbod.wordpress.com/2009/04/17/rednex-cotton-eye-joe/#comments Fri, 17 Apr 2009 06:35:54 +0000 Farbod http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1106 ]]>

Rednex (Wikipedia) (Homepage)

Cotton Eye Joe (Wikipedia)

Old Version:

2002 Version:

Rednex

Songwriters: Reiniz, Pat; Ericsson, Jan; Oban;

If it hadn’t been for Cotton-Eye Joe
I’d been married long time ago
Where did you come from, where did you go?
Where did you come from, Cotton-Eye Joe? (4)

He came to town like a midwinter storm
He rode through the fields, so handsome and strong
His eyes was his tools and his smile was his gun
But all he had come for was having some fun

If it hadn’t been for Cotton-Eye Joe
I’d been married long time ago
Where did you come from, where did you go?
Where did you come from, Cotton-Eye Joe? (2)

Rednex

He brought disaster wherever he went
The hearts of the girls was to Hell, broken, sent
They all ran away so nobody would know
And left only men ’cause of Cotton-Eye Joe

If it hadn’t been for Cotton-Eye Joe
I’d been married long time ago
Where did you come from, where did you go?
Where did you come from, Cotton-Eye Joe? (5)

Videos: 2002 Version, Remix Live 2005, Live At “Sommarkrysset TV Show” 2008, Rednex parody by Genica prod, Performance by Vanessa Mae, Dj Splash Remix (Music Only), Jessica Sauer performs a dance for the Miss Houstonpageant, The Woodlands TX 2006

زندگی یعنی شک، و ایمان بدون شک چیزی نیست غیر از مرگ.

Miguel de Unamuno  (Wikipedia)

——–

زندگی، حقیقت 1

زندگی، حقیقت 2

گاهی وقتها، آدمها اتفاقی آشنا می شوند. خیلی خیلی اتفاقی. این آشنایی تا مدتها همانجور، نم نمک راه خودش را می رود و بعد ناگهان انگار که جرقه زده شود، آشنایی می شود دوستی، دوستی عمیق. حداقل تو درباره خودت مطمئنی. درباره عمق ساحل طرف خودت مطمئنی. جالب است برای منی که چندان خوش بین نیستم به آدمها و نزدیک که می شوند با لگد پس می زنم، این قدر زود صمیمی شوم با آدمی!

ممنوم ازت، ممنونم برای دوستی مان و ممنونم که دو قدم فاصله داری!

برای دوست جدیدم

————–

مرتبط: ♦ به من بگو چرا؟

We Feel Fine

حال همه ما خوب است…

اما تو باور نکن!

مرد، روبروي كپه آتش ايستاده بود و نگاه مي كرد به آسمان كه برف مي آمد. ريز.

تلفنش زنگ خورد. از توي جيبش گوشي را درآورد. زنش بود كه مي­ گفت شير خشك بخرد براي بچه. گفت كه مي­ خرد و دستهایش را کرد توی جیبهای پالتو و نگاه كرد دوباره به آتش و به آسمان كه برف مي آمد. ریز.

نگاه کرد و دستها را از جیب بیرون آورد و راه افتاد كه شير خشك بخرد.

تهران/زمستان83

در را پشت سرش بست و روسری را برداشت و انداخت روی مبل و کفشها را کند و آمد توی اتاق و دکمه کولر را زد و زیر لب فحش داد و رفت توی آشپزخانه و بطری آب را برداشت و همانجور، ایستاده سرکشید و بطری خالی را گذاشت روی اوپن و دکمه های مانتو را باز کرد و انداخت روی صندلی و سرش را گرفت زیر شیر آب ظرفشویی و بالا که آورد، قطره های آب، لغزیدند روی پوست گرما زده اش و همانطور، خیس خیس، ایستاده پای ظرفشویی، برگشت و گفت، “یه دقه اون موبایلو بزار کنار، کارت دارم…”

Broken Relations

آدمی زاد، اگر بلد نباشد که بین بخشهای مختلف زندگی اش، تعادل و توازن برقرار کند، بهتر است که بنشیند و بیش از این به زندگی اش و به زندگی دیگران گند نزند. زندگی کردن مهارت می خواهد و علم و تجربه، و وقتی ندانسته باشی اینها را، لاجرم گند می خورد زندگی ات. برقرار کردن نظم و تعادل بین زندگی مجازی و کار و روابط دوستانه و زندگی شخصی، کار سختی است، خیلی سخت. و حضور در گودر و فرندفید و فیس بوک و همه اینها هم آداب دارد و رسوم. وقتی قرار است که زندگی خصوصی ات بابت گودر یا فرندفید گند بخورد بهش، یا بابت روابط دوستانه ات به هم بخورد،  خوب بهتر است که با کمال آرامش، ببندی همه صفحه ها را. ببندی وبلاگ را و جی تاک را و گودر را و فرندفید را همه را. ببندی و بروی با موبایلت بازی کنی. ببندی و بروی و هر وقت توانستی مثل یک “آدم” بین همه وجوه زندگی ات تعادل برقرار کنی، برگردی و لذت ببری از همه اینها. همین.

رفتم سر کوچه، یه پاکت سیگار بگیرم

رفتم اون دنیا، تا بمیرم

رفتم برم جنگ

ولی آتیش نسیمت نزاشت

رفتم جیگرکی

دوسه سیخ جیگر بگیرم

گفتش سگت چی؟ زنت چی؟ بچت چی؟

حالا ببینا، نمی‌ذارن مثه سگ، کنار تو زندگی کنم

حالا ببینا، نمی‌ذارن مثه خوک، برای او بندگی کنم

محسن نامجو/عبدی بهروانفر

آرامش با دیازپام ده/سامان سالور