دوست دارم هنوز وبلاگ بنویسم؟

بعد از عادت کردن به این همه کوتاه‌نویسی و توییترخوانی، آیا هنوز کسی هست که برود وبلاگ بخواند؟ یا اصلا بدتر از آن، بخواهد بنویسد؟

از مهدی روشن‌روان 

حس می‌کنم وقتش رسیده که بمیرم.

منبع: گل دات کام

• طبعن هیچ کس نمی‌خواهد «بی‌شعور» نامیده شود، اما همیشه آن چه که انتظار داریم رخ نمی‌دهد. بیش از آنکه تعریف ما از خودمان، شمای انسانی ما را رسم کند، این اعمال و -مخصوصن- عکس‌العمل های ما هستند که مختصات ما را به مخاطب‌مان ارائه می‌دهند.این عمل و عکس‌العمل‌ها نشان می‌دهد که چقدر شعور در ما درونی شده و به آن چه که می‌گوییم و ادعایش را داریم، می‌توانیم عمل کنیم.

• «ادب»، همانقدر که در دنیای حقیقی، لازمه‌ی زندگی اجتماعی است، در دنیای مجازی هم لازم است. مخصوصن برای کسانی که حضور فعال در شبکه‌های اجنماعی دارند و ناگزیر از چالش با دیگرانند.

• هر چند که حد و حدود آن گاهی وقت‌ها گم می‌شود. چون مثلا تو چهره طرف مقابل را نمی بینی و احساساتش را نمی‌توانی حدس بزنی و یا اینکه درک درستی از شخصیت او، سن، فهمش از زندگی و آستانه تحمل او نداری. گاهی به خاطر همین برداشت‌های اشتباه، حد و مرز رابطه را گم می‌کنی.

• منطقن آدم، اشتباه می‌کند و بابت این اشتباه، ضرری به کسی می‌رسد یا مثلا احساسات کسی را جریحه‌دار می‌کند. اشتباه اگر به عمد نباشد، یعنی در پی دیگرآزاری نباشد، قابل جبران است. در دنیای اینترنت و انبوه ارتباط‌های موجود در آن و به ویژه شبکه‌های اجتماعی که سطح تداخل افکار بالا می‌رود، بروز برخی اشتباه‌ها اجتناب ناپذیر است که آن هم ناشی از شناخت ناکافی از همدیگر است.

• «بزرگترین مشکل بشر مدرن، سوءتفاهم است.» نمی‌دانم چه کسی این را گفته، شاید هم خودم گفته باشم، نمی‌دانم. اما این را می‌دانم که کاملن درست گفته. با نگاهی گذرا به زندگی روزمره و کیفیت ارتباط با دیگران، کاملا مشخص می‌شود که بخش عمده‌ای از وقت ما، همواره صرف از بین بردن سوءتفاهم‌ها و بازگشت شرایط به حالت عادی است؛ تمامی این سوءتفاهم‌ها، عمومن از دو نقطه آغاز می‌شوند: اول شناخت ناکافی از یکدیگر، و دوم، ناتوانی در بیان منظور واقعی!

• هر دو این علل، عوامل بسیاری دارند. ممکن است از آموزش ناکافی مهارت‌های زندگی _فردی و اجتماعی- نشات بگیرند، یا از مخاطبی که ما در ذهن ساخته‌ایم و هیچ شباهتی با مخاطب واقعی ندارد و خیلی چیزهای دیگر.

• «زندگی، اشتباهات را با پس گردنی یادآوری می‌کند» (نقل به مضمون) این را هم نمی دانم کی گفته، اما مطمئنم من نگفته‌ام! اما این را می‌دانم که شدت «پس گردنی»، با شدت اشتباه معمولن همخوانی دارد. اما این ما هستیم که با پر و بال دادن به آن اشتباه و پس گردنی، یا کوچک و خوار شمردن آن، شدت و ضعف آن را دستکاری می‌کنیم. مطمئنن «شعور» و «شخصیت» و «درک» آدم‌ها، در این دستکاری نقش اساسی را ایفا می‌کند.

• برای جبران بسیاری از اشتباه‌ها، واقعن کار زیادی نمی‌توان انجام داد، چون بسیاری از آن‌ها از دایره‌ی اختیار ما خارجند. اما، تقریبن تمامی سوءتفاهم‌ها را می‌توان برطرف کرد. اگر هر دو طرف «عاقل» باشند. سوءتفاهم امری ست که از آن گریزی نیست. اما می‌توان با اندکی صبر، با تحلیل درست و منطقی، و با اندکی فروتنی و گذشت، سوءتفاهم‌ها را از میان برداشت. خیلی وقت‌ها، باید غرور را کنار گذاشت. باید پذیرفت که اشتباه کرده‌ایم و باید برای جبران آن بکوشیم. پند نمی‌دهم و نصیحت نمی‌کنم. واقعن معتقدم که باید همینطور رفتار کرد. چیزی که خودم هم به شدت در آن مبتدی‌ام و ضعف دارم.

منبع: نمی دانم. شاید خودم. شاید هم کس دیگه گفته باشد، یادم نمی‌آید

download link : 
www.mediafire.com/download/w7crr2r…slem_Rasouli.mp3

musics used in this track: 
MohammadReza Shajarian – Rahe Meykhane 
Astrix – Beyond the senses

روز وبلاگستان فارسی

اینکه ما حتمن باید از هر چیز جهانی، یک روز ایرانی‌اش را هم داشته باشیم، از آن رو اعصاب‌های ایرانی جماعت است. خب مثلن روز جهانی بلاگ‌نویسی چه اشکالی دارد که حتمن باید

روز ایرانی‌اش را هم نکوداشت کنیم؟

خب هر کی بخواهد حرفی بزند همان موقع می‌زند دیگر!

روز جهانی زن، روز ایرانی زن، روز جهانی چترنجات، روز ایرانی چتر نجات، روز جهانی غذا، روز ایرانی غذا! حداقل اگر می‌خواهیم ایرانیت (!) را توی بوق بکنیم، یه کار دیگر بکنیم که  (فارسی) خیلی های دیگر کرده‌اند و موفق هم بوده‌اند. به جای روز ایرانی غذا، بگذارید «روز غذای ایرانی» یا روز ایرانی وبلاگ‌نویسی، بگذارید روز وبلاگ‌نویسی ایرانی.

بخدا خیلی فرق است و تاثیر و نتیجه بهتری هم خواهد داشت. تمام

پ‌ن:

V for Vendetta-2005

از: فیس‌بوک، دیالوگ‌ بی‌منت

سالوادور دالی

من مخدر مصرف نمی‌کنم، من خودِ خودِ مخدرم….
سالوادور دالی

تمام

ناهيد طباطبايى – كتاب چهل سالگى

ادیب فراهانی ]]> https://littlefarbod.wordpress.com/2013/09/02/%d8%af%d9%8f%d8%b1-%d9%88-%da%af%d9%88%d9%87%d8%b1-%d8%b3%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%af%db%8c%d8%af-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-2/feed/ 0 1837 Farbod https://littlefarbod.wordpress.com/2013/09/01/%d8%af%d9%8f%d8%b1-%d9%88-%da%af%d9%88%d9%87%d8%b1-%d8%b3%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%af%db%8c%d8%af-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%a7%d9%88%d9%84/ https://littlefarbod.wordpress.com/2013/09/01/%d8%af%d9%8f%d8%b1-%d9%88-%da%af%d9%88%d9%87%d8%b1-%d8%b3%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%af%db%8c%d8%af-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%a7%d9%88%d9%84/#respond Sun, 01 Sep 2013 04:39:50 +0000 http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1835 ميگويند قصابها وقتي دارند چاقويشان را تيز ميكنند به اين فكر ميكنند از كجاي گوشت ببرند و به ما بفروشند وگرنه چاقوي آنها هميشه‌ي خدا تيز است.

کامنتی در فیس‌بوک

از دیوار خراب شده دیوار خانه پدربزرگی در تابستان سالی که مادربزرگ فوت کرده بود، 1366 یا 67، تا پدر و مادرم در سن فعلی و کالسکه در خیابان‌های شیرازی که با اصفهان قاطی شده است.

کابوس

س: مخم به فنا رفته؟

ج: بلی

فقط نکته مهمش برایم اینست که نباید مثل قبل بیافتم به پراکنده کاری. کنترل و آپدیت کردن چند تا وبلاگ و فتوبلاگ از عهده ام خارج است. اینست که همه را باید یک کاسه کنم مثلن همینجا.

.همین

پ‌ن: حالا البته تویتر آپدیت می شود همین بغل و فلیکر را هم حتمن دوباره فعال خواهم کرد. منتها حواسم باشد شلخته بازی درنیاورم.

باب مارلی

بعد از این همه مدت که نمی‌دانم چقدر هم هست، به نظرت می‌شود نوشت دوباره؟

با این همه مشغله و گوزپیچی و … هــــــــــــــی

….امان… امان

کاشکی می شد بی‌دغدغه زندگی کرد، یه کمی فقط

چرا نداریم؟!

آهنگ در 1988 منتشر شد اما در ابتدا چندان مورد استقبال قرار نگرفت و از رده 51 لیست تک آهنگ‌های برتر بریتانیا بالاتر نرفت. در 1990 و پس از کمی دستکاری و اجرای مجدد، دیوید فینچر، کارگردان معروف، برای این آهنگ ویدیویی ساخت که از خود استینگ، گروهش و کریسپ، نویسنده انگلیسی در آن استفاده شده بود.

پس از این ویدیو و مشهور شدن آهنگ، طی سال‌ها بسیاری از این ترانه و آهنگ به صورت کلی یا جزیی استفاده یا آن را بازخوانی کرده‌اند.

• گروه «بلک آید پیز» «Black Eyed Peas» در سال 2005 برای آلبوم «Monkey Business»  از اجرای استینگ به عنوان خواننده میهمان استفاده کرد.
• امید جلیلی Omid Djalili کمدین ایرانی – بریتانیایی در شو کمدی خود در شبکه یک بی بی سی، The Omid Djalili Show این آهنگ را برای آگهی و تیزر برنامه خود به کار برد. جلیلی اسم آهنگ را به «یک ایرانی در بریتانیا» تغییر داد و اشعاری با محتوای «فرهنگ ایرانی-انگلیسی» به آن افزود.
• هواداران باشگاه فوتیال آرسنال، برای طرفداری و حمایت از «تئو والکات» بازیکن انگلیسی خود، بخشی از ترانه را برای او، با تغییراتی می‌خواندند. این اتفاق هنگامی رخ داد که در بسیاری از بازی‌ها، والکات تنها فرد انگلیسی در ترکیب 11 نفره آغاز بازی بود.
• آهنگ به بسیاری زبان‌های دیگر خوانده شده، از ژاپنی و اسپانیولی تا فرانسوی و ایتالیایی و آلمانی و سوئدی و …

Download mp3

اجراهای دیگر استینگ از این آهنگ: + + + +

I don’t drink coffee, I take tea my dear.

I like my toast done on one side,

and you can hear it in my accent when I talk.

I’m an Englishman in New York.

You see me walking down Fifth Avenue,

a walking cane here at my side;

I take it ev’rywhere I walk.

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

If «manners maketh man,» as someone said,

he’s the hero of the day.

It takes a man to suffer ignorance and smile.

Be yourselfe, no matter what they say.

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Modesty, propriety can lead to notoriety,

but you could end up as the only one.

Gentleness, sobriety are rare in this society;

at night a candle’s brighter than the sun.

Takes more than combat gear to makes a man;

takes more than a license for a gun.

Confront your enemies, avoid them when you can;

a gentleman will walk, but never run.

If «manners maketh man,» as someone said,

he’s the hero of the day.

It takes a man to suffer ignorance and smile.

Be yourselfe, no matter what they say.

(Say) Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

—–

اجراهای دیگر از این آهنگ:

• Davide Esposito «Italien à  Paris»

• Shinehead «Jamaican in new york»

• Tiken Jah Fakoly «Un Africain A Paris»

• 関西人 in Tokyo

و اجرای امید جلیلی، در آگهی برای «The Omid Djalili Show» در شبکه یک بی بی سی:

بعضی آدمها خوب بلدند روضه بخوانند، خوب بلدند فلسفه بگویند، از زمین و زمان. از یاس و خودمرده‌گی. اینها چسبیده ترینند به زندگی. بعضی دیگر اما، عمل می‌کنند، نابود می‌کنند خودشان را بی آنکه کسی بفهمد، بی آنکه جار بزنند و ترحم بخرند…

http://www.4shared.com/embed/77098124/62a533d0

تو کوچه‌مون دختری قد بلنده * آبله‌رو و کچل و لونده

شکم آورده طبل اسکندری * می‌خواد اونو به ریش من ببنده

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

به من می‌گه که بچه مال توئه * تو شیکمم روده‌هامو می‌جوه

آبرو مو برده توی محله * عکسشو چاپ کرده توی مجله

با آب و تاب داده زیرش نوشتن * تو خواب بودم بچه بارم گذاشتن

رفته کرده ز دست من شکایت * ننه‌ی پیرش از او کند حمایت

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

بعد از اینکه با من دعوا نمودند * یه روز که من به خونمون نبودم

ننم می‌گفت نشسته بود تو هشتی * آواز می‌خوندش به نوای دشتی

اگر تقی نبود تو سر نداشتی * اگر نقی نبود کمر نداشتی

دوتا دستات مال بقال کوچه * دوتا پاهات از پرتقال فروشه

چشم و گوشت مال حسین کبابی * به من می‌گه بکن تو یک ثوابی

بچه درست شده به این تمیزی * خدا رو خوش میاد آبروریزی؟

ننش شکایت شو پس گرفته * ولی یقه مو این ناکس گرفته

میگه نمی‌دونم الا و بلا * بچه مال توئه نه مش یداللّه

شما بگین که بچه مال کیه * این زنیکه حرف حسابی‌ش چیه

شما بگین که بچه مال کیه …

——————————————————————————

اسم این خوانندگان در آن زمان به صورت «طلائی» نوشته شده همه جا، من هم تغییر ندادم!

جمال الدین منبری

یاد تو

شعر: سعدی –  آهنگ: محمد سریر – خواننده: جمال الدین منبری

هر که‌ دل آرام‌ دید از دلش‌ آرام‌ رفت‌

چشم‌ ندارد خلاص‌ هر که‌ در این‌ دام‌ رفت

‌

یاد تو می‌رفت‌ و ما عاشق‌ و بی‌دل‌ بدیم‌

پرده‌ برانداختی‌ کار به‌ اتمام‌ رفت

‌‌

گر به‌ همه‌ عمر خویش‌ با تو برآرم‌ دمی‌

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی‌ ایام‌ رفت

‌

ما قدم‌ از سر کنیم‌ در طلب‌ دوستان‌

راه‌ به‌ جایی‌ نبرد هر که‌ به‌ اقدام‌ رفت

‌

دانلود کنید، اینجا

‌متن شعر از اینجا

توضیحات بیشتر درباره‌ی آهنگ، اینجا و اینجا

مصاحبه با شخص خواننده، اینجا

* پ ن: نخندید… این قظعه برای دیوانه‌های دهه شصت، یعنی نوستالوژی آد‌مها و خانه‌ها! آدمهایی که رفتند ونیامدند. خانه های که خراب شدند و نماندند…

2- تقاطع تخت طاووس و سهروردی، چراغ طولانی دارد و بعدازظهرها به شدت هم شلوغ است. آمبولانس آمده بود پشت چراغ قرمز و دویست متری فاصله داشت با تقاطع. یک ماشین پلیس راهنمایی رانندگی بود با دو مامور و یک موتورسوار و چندتایی افسر و گروهبان. جمع‌شان جمع بود. هفتاد ثانیه‌ای زمان چراغ بود. اما با وجود آن همه آژیری که آمبولانس می‌کشید، محض رضای خدا یکی از این پلیس‌ها نرفت چراغ را تنظیم کند که سبز بشود و مریض برسد به بیمارستان یا آمبولانس برود سروقت مریضی چیزی.. پلیس‌ها آنقدر سرگرم جوک گفتن و یک قل دو قل بودن که هیچ کدام حتی نگاه نکردند به آمبولانسی بدبخت. راننده آمبولانس آنقدر دست تکان داد از توی ماشین که آخر سر یکی از این افسرهای وظیفه گویا دلش سوخت. بدو بدو آمد و ماشین‌های جلویی را جابه‌جا کرد تا آمبولانس توانست نم نم برسد به خط اول، که دیگر چراغ سبز شد و رفت.

3- رییس پلیس آبادان می‌گفت چرا آن عکاسی که عکس گرفته از چاقوکشی در استادیوم، یا فیلم‌برداری که یک دقیقه فیلم داشته، نیامده به پلیس بگوید که آنجا دارند چاقو می‌زنند همدیگر را، به فرض که پلیس ندیده بود، چرا آنها گزارش ندادند. فردوسی پور گفت: ای آقا، همین‌جا توی میدون کاج راست راست زدند و کشتند و هیچ اتفاقی هم نیافتاد.

4- اولین حس شخصی من در مواجه با هر پلیس ایرانی، ترسه! بی هیچ دلیل خاصی و بی هیچ نوع خلافی که مرتکب شده باشم.

5- هیچ وقت «اتفاق» برای ما نمی‌افته. اینو همیشه مطمئنیم.

6- به تو چه اصلا؟؟

7-   «روز سیاه» برای مردم تهران

چاقوکشی در ورزشگاه آبادان

ما، ایرانی ها بی شرف ترین موجودات عالمیم!!

ای تو روحت زندگی تکراری گه مال…

————————————————-

* معادل مودبانه‌ای برای «ت..ماتیک». شاید!

مرد، پتو را می‌زند كنار ومی‌نشیند  لبه تخت.

_ بيداری…؟

_ اوهووم…

_ يه لطفي می‌كنی؟

_ چی؟!

_ فردا می‌تونی بچه رو از مهد بیاری…؟

_ تو نمی‌رسی بری؟

_ نه…

_ چرا؟

_ بايد برم ختم…

زن جمع می‌شود توی خودش و چنگ می‌زند به پتو.

_ ختم كی؟

_خودم!

تهران/زمستان82

بنیاد مکن تو حیله و دستان را

تو غرّه مشو از آن که می می‌نخوری

صد لقمه خوری که می غلام است آن را

*

دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ است

وآن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است

سرتاسر آفاق دویدی هیچ است

وآن نیز که در خانه خزیدی هیچ است

*

امروز که نوبت جوانی من است

می نوشم از آنکه کامرانی من است

عیبم مکنید گرچه تلخ است، خوش است

تلخ است، از آنکه زندگانیِ من است

Audio: +

Stylus Magazine called it "a great slice-and-dice hit of fucked-up electroclash".

Lyric:

I’m gonna wake up, yes and no

I’m gonna kiss, some part of

I’m gonna keep this secret

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day,

I guess I’ll die another day,

I guess die another day,

I guess I’ll die another day

Sigmund Freud

Analyse this

Analyse this

Analyse this, this, this….

I’m gonna break the cycle

I’m gonna shake up the system

I’m gonna destroy my ego

I’m gonna close my body now

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

For every sin, I’ll have to pay

I’ve time to work, I’ve time to play

I think I’ll find another way

It’s not my time to go

I’m gonna avoid the cliché

I’m gonna suspend my senses

I’m gonna delay my pleasure

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess I die another day

I guess I’ll die another day

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

Another Day (x6)

Video:

The Remixes: * Dirty Vegas *  Felix Da Housecat *  Deepsky *  Thunderpuss *  Felix Da Housecat * Maverick