یــــــــــــوتاب

زن

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 20 Feb 2012 02:27:12 PST

چی از این لذت بخشتر که مدام تصویر بیست ساله ی دختر کوچولوی چهار ماهه ات را ببینی که خانم و زیبا و دانشجو شده و چی از این اعصاب خردکن تر که هربار ناخودآگاه دخترت را در همان لباسهای اجباری دوران دانشجویی خودت ببینی، مانتو، شلوار و مقنعه... .
دختران ما قرار نیست مثل ما زندگی کنند من دلم برای ناخودآگاه رنج دیده ی خودم میسوزد.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 06 Feb 2012 08:39:26 PST

ازش فیلم گرفتم؛ بار اخری که با کلی عشق و محبت چسبیده بود به سینه ام و شیر میخورد و چرت میزد ازش فیلم گرفتم؛ حالا جرئت دیدن فیلمش را ندارم؛ نگاهش که میکنم بغض میدود توی گلویم و همان جا گیر میکند؛ اعتراف میکنم که من خیلی بیشتر از دخترک به اینکه شیرم را بخورد نیاز دارم

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 06 Feb 2012 08:38:31 PST

نمیدانید دلم برای چه چیزهای ساده ای تنگ شده. دلم میخواست دلش را داشتم و عصری نی نی را تنها میگذاشتم و میزدم بیرون. میرفتم به خیابان دودآلود انقلاب و یکی دو ساعتی توی یکی از کافه هایش خودم را مخفی میکردم و از لا به لای دود سیگار و هوای مه گرفته ی کافه تک تک مردم را دید میزدم. بعد می آمدم بیرون و میرفتم نشر مولی - نشر را مولی را خیلی دوست دارم - میرفتم آنجا و لای رمان ها و شعرها گم میشدم. آخرش هم چند تا کتاب میخریدم و پیاده میرفتم تا پارک لاله. دلم سرما و تاریکی و درخت های پیر و بلند پارک لاله را میخواهد. دلم تاب سواری و سرسره بازی را میخواهد و اصلا خوش ندارد پیرمرد نگهبان دوباره سرو کله اش پیدا بشود و نگذارد تاب بازی کنم. دلم نمیخواهد مثل همیشه غرولند کند و بگوید دختر مگر بچه شده ای؟! بعد از آن که حسابی سرسره بازی کردم و خاک و خولی شدم مثل پارسال بی خیال و آسوده دست هایم را توی جیبهایم قایم میکردم و تمام مسیر بلوار کشاورز تا خانه را پیاده گز میکردم و شعر میخواندم و خسته و کوفته میرسیدم خانه و تا صبح میخوابیدم...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 17 Dec 2011 15:40:04 PST

دخترم سرش را گذاشته روی شانه ی من، صدای قشنگ نفس کشیدنش را میشنوم. دخترک خوابیده و من فکر میکنم. به خودم، به گذشته هایم، به وقتی که همسن دخترم بودم، وقتی دو ماه و نه روزم بود. وقتهایی که مثل شهرزاد خواب بودم و خواب های قشنگ میدیدم و توی خواب لبخند میزدم. چقدر دلم میخواست برگردم عقب و از نو - ولی این بار آزاد ِ آزادِ آزاد - زندگی کنم. رها از هر چه بند و ریسمان و زنجیر.

نه، زخم های گذشته نباید سرباز کنند.

من ِ او

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 17 Dec 2011 12:13:01 PST

این دختر کوچولو شده بخشی از وجود من، بخشی از آن که نه، شده تمام ِ من. وقتی در آغوشش میگیرم و شیرش میدهم، فقط و فقط به ترکیب زیبای چانه و گونه اش نگاه میکنم. به این که چقدر قشنگ مک میزند. به چشم هایش نگاه میکنم که تا سینه ی مرا به دهان میگیرد، مست و خمار و خوابالو میشوند، انگار که جای شیر، آب حیات مینوشد. تازگی ها توی چشمهایم نکاه میکند و لبخند میزند. باورم نمیشود که این دخترک یک آدم ِ جداست. باورم نمیشود که او خود ِ من نیست. نگاهش میکنم و خودم را میبینم که دوباره متولد شده ام و شیر میخورم و میخوابم و قد میکشم. و بعد ناخودآگاه فکر میکنم و میبینم که اصلا نمیشناسمش. شهرزاد ِ من، همان قدر که به من نزدیک است، از من جداست. نمیدانم از چه رنگی خوشش خواهد آمد، چپ دست است یا راست دست. نمیدانم ترشی را دوست خواهد داشت یا شیرینی، اهل ریاضی و مثلثات خواهد بود یا خیام و شاملو. اهل هنر خواهد بود یا سیاست یا عاشق پارتی و مهمانی و مد . من خیلی چیزها از این دخترک کوچولو نمیدانم، فقط این را میدانم که بدجوری این آدم کوچولوی ِ بغلی ِ دوست داشتنی را دوست دارم.

بغل به مثابه گهواره

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:57:44 PST

یک زن به شدت لمسی مثل من، مادر کودکی به شدت بغلی میشود که روزی ده دوازده ساعت تمام، جز بغل مادرش هیچ جا نمیخوابد.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:58:56 PST

صبح ساعت شش و نیم بیدار شد. همیشه وقتی از خواب بلند میشود اهم و اووهوم میکند. اهل گریه کردن نیست. با صدای اهم و اووهوومش بیدار شدم و تا شماره 120 آب جوشیده ریختم توی شیشه شیر و چهار تا پیمانه شیرخشک. چهار قطره شیر ِ خودم که سیرش نمیکند، پس صبح ها فقط شیرخشک میخورد. وقت هایی که جفتمان سرحال باشیم و خوابالو نباشیم، شیر مامان را هم امتحان میکند. دو تایی نشستیم روی مبل ِ کنار شومینه. اول من نشستم بعد شهرزاد توی بغل من نشست. دستمال کاغذی گذاشتم زیر چانه اش. قُلپ قُلپ شیر می خورد و من چرت میزدم. چند دقیقه بعد شیرش را نصفه نیمه رها کرد و چرتش گرفت. دو تایی، توی بغل هم، نشسته روی مبل، چرت میزدیم. بلندش کردم تا از شر ِ بادگلویش خلاص شود. دستهایش را از شانه ام آویزان کرد و چانه اش را گذاشت روی شانه ام. مثل همیشه شیر از دهان کوچک و نخدی اش چکه کرد روی لباسم. این دو ماه، همیشه ی خدا، روی سرشانه ی لباسهای من و بابایش یا شیر ریخته یا مولتی ویتامین. دیروز حتی روی پالتوی مشکی ام هم شیر ریخت. زود پاکش کردم رفت. شیرخشک را اگر زود پاک نکنی لامذهب بدجوری لباست را رنگ میکند. داشتم میگفتم، خوابمان برده بود که چشم باز کردم دیدم ساعت هفت و نیم شده. یک ساعت ِ تمام، من نشسته بودم روی مبل و شهرزاد سرش روی شانه ی من بود و دوتایی خواب هفت پادشاه را میدیدیم. قبلترها همیشه تعجب میکردم از آدم هایی که سرکار، پشت میز، روی صندلی، و در حالت نشسته میخوابند. برایم خیلی عجیب بود که آدم چطور میتواند عمودی نباشد و بخوابد. حالا خودم از فرط خستگی، ایستاده زیر دوش حمام هم میخوابم، آدم ِ خسته روی سنگ هم خوابش میبرد. شهرزاد جیش کرده بود. پوشکش را عوض کردم. لباسش را در آوردم و سه لایه لباس گرم تنش کردم، با کلاه و جوراب و دستکش. بعد پیچاندمش لای پتو و توی کــَـری یــِر خواباندمش. رویش یک پتوی دیگر هم انداختم، انگار که کولاک آمده باشد، یا مثلا اینجا شمال ِ روسیه است. بچه را حسابی پوشاندیم و بردیم بیرون تا واکسن دوماهگی اش را بزند.
***
حالا الان سه و پنجاه و پنج دقیقه و ده ثانیه بعد از نیمه شب است. از ظهر که برگشتیم خانه تا همین الان بچه توی بغلم بوده. حتی وقت شام و ناهار هم بابای بچه لقمه توی دهنم گذاشته. بچه تب کرده بود و بی قراری میکرد. اگر بغلش نمیکردی میزد زیر گریه. دو ساعت پیش، کف ِ دست ِ چپم، باسنش را نگه داشته بود، و ساعد ِ دست ِ چپم زیر سرش بود، با دست راستم شیشه شیرش را نگه داشته بودم و با دو تا پاهایم راه میرفتم و با دهانم برایش آواز میخواندم. کل اعضا و جوارح بدنم مشغول نی نی بود که یادم افتاد دستمال زیر چانه اش نگذاشته ام و الان است که گردن و سینه و لباسش شیرباران شوند. با لبهام شیشه شیر را نگه داشتم و با دست راستم دنبال دستمال کاغذی میگشتم که لیوان آب را از روی کابینت آشپزخانه انداختم زمین و شکستم.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:59:28 PST

- متنفرم از هر بندی که قرار باشد دست و پای آدم را ببندد. بندی که نگذارد نصفه شب تنهایی از خانه بزنی بیرون به قصد هواخوری، یا نتوانی یک هفته توی جنگل یا لابلای کوه ها گم و گور شوی. متنفرم از هر فکر و عقیده و مکتبی که مانع آزادی اند و از آدم هایی که میخواهند جلوی نفست را بگیرد.

- هویت مجازی نباید حقیقی بشود. که اگر شد مجبوری هی خودت را سانسور کنی. هی از سر و ته فکرها و حرفهایت بزنی و آخر سر ببینی هیچی برایت نمانده تا بگویی. آنقدر خودت را سانسور کنی و حرف هایت را بخوری که یک روزی خودت هم یادت برود چه میخواستی بگویی و قرار بود چه بنویسی.

....

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 18 Nov 2011 07:28:09 PST

این ها را یک هفته مانده به تولد شهرزاد نوشته بودم، همان حرفها و دغدغه های تکراری و همیشگی ام... .

هفت هشت ماهی میشود که به شکمم روغن میمالم. روغن میمالم که ترک نخورد. تا وقتی نی نی به دنیا آمد شکمم هنوز هم شبیه گذشته ها باشد. این همه وقت گذشته و من تازه امشب یاد گرفتم با همین روغن مالیدن میشود با نی نی بازی کرد. شاید نی نی خمیازه کشید، چون دست و پایش را تکان داد و پایش را تا آنجا که جا داشت دراز کرد. گوشه ی شکمم به اندازه ی پای کوچکش قلمبه شد. با انگشت اشاره نازش کردم. پایش را جابجا کرد، تکان داد. با انگشتم دنبالش کردم. سریعتر تکان داد. از این ور به آن ور، از آن طرف به این طرف. انگشت من هم افتاده بود دنبالش و قلقلکش میداد. سرعت بازی رفته بود بالا. نی نی دست بردار نبود. دست من روی شکمم لیز میخورد و کم نمی آورد. بازی قشنگی بود. یادم انداخت که چند روز بیشتر نمانده تا اجبارش برای بیرون آمدن از آنجا. من میروم روی تخت میخوابم و دکتر با تیغ شکمم را میبرد و نی نی را می آورد بیرون. بچه یک دفعه با حجم وسیعی از نور و چند تا آدم جدید روبرو میشود. به حریم امن و تاریک و گرمش تجاوز میشود. از دیدن مهاجمان گریه اش میگیرد و دکتر بچه را میگذارد توی آغوش من تا آرامش کنم. من مادر او میشوم. من که خودم تا حالا دختر کوچولو بودم یک دفعه مادر یکی کوچکتر از خودم میشوم. یکی که آنقدر ظریف و نحیف و نازنین است که مادر شکستنی اش سالهای سال قهرمان زندگیش میشود و لابد با خودش فکر میکند مادرش با این هیکل لاغر و کوچک کوه را هم میتواند برایش جابجا کند.
از تصور این همه ماجرای پیچ در پیچ گیج میشوم و خنده ام میگیرد. شک ندارم که مادر بدی نمیشوم. بالاخره این همه کتاب و سی دی روانشناسی و این همه تجربه های جور واجور ِ خودم تا اینجا، باید به دردم بخورد. باید یادم باشد یادش بدهم که به هیچ کس بیشتر از حد خودش احترام نگذارد حتی اگر بزرگترش بود، باید یادش بدهم حقش را از هر کس که خواست پامالش بکند بگیرد، حتی اگر مدیونش بود. باید بداند که هیچ کس حق ندارد بی احترامش کند حتی اگر من بودم. ماها نسل دختران یواشکی بودیم، یواشکی بزرگ شدیم، بالغ شدیم، عاشق شدیم، خندیدیم و بالاخره آنطور که دوست داشتیم زندگی کردیم. زندگی با اعمال شاقه! ولی دختر من، تو یکی باید زندگی را جار بزنی، عاشق زندگی باشی و از زنده بودن لذت ببری. نباید بترسی. نباید کسی الگوی محض و مطلق تو باشد. تو آزاد و شاد و رها خواهی بود. تو نباید مثل من و همسن و سالهای من به خاطر بدیهی ترین حقوقت بجنگی. نباید فکر و ذکرت مشغول چیزهای کوچک و معمولی زندگی شود و نگران چیزهای ساده باشی. کسی حق ندارد تو را به خاطر عاشق شدن تنبیه کند یا مجبورت کند زیبایی ات را سانسور کنی. نباید از بالغ شدن خجالت بکشی. موهای تو باید نفس بکشند نه این که زیر روسری بپوسند.
آخ که من هنوز هم نگران ساده ترین حقوق زندگی هستم، این بار نه برای خودم، بلکه برای تو.

روزمرگی

noreply@blogger.com (یو تاب) — Thu, 17 Nov 2011 12:42:38 PST

بعضی وقت ها دچار بد یاسی میشوم. مثل وقتهایی که شهرزاد دلش شیر مادرش را میخواهد و شیشه شیر را پس میزند.احساس گناه بدجوری ته قلبم را میسوزاند. هیچ وقت فکر نمیکردم به زنی که شیر لباسش را خیس کرده حسودی کنم.

دلم میخواهد صبح تا شب دخترک توی بغلم باشد. وقتی خسته ام یا کلافه، عذاب وجدان میگیرم. من با این همه عشق بعضی وقت ها بدجوری ضعیف میشوم.

تضاد عاشقانه ای است، وقتی سرت هوای بیرون کرده ولی دلت توی خانه کنار دخترک باشد. دل همیشه برنده و عاقل بوده و هست.

شهرزاد را باید بغل کرد و چسباند به سینه، باید فشارش داد و بوییدش تا عطرش ته ته های وجودت را پر کند.

دیروز خوابانده بودمش کنار خودم. بیدار بود و دور و برش را نگاه میکرد.خواستم بلند شوم که دستم محکم خورد به صورت قشنگش. ناباور از این حرکت ِ من، برگشت و نگاهم کرد، سرخ شد و بغض کرد. نگاهش هم بغض داشت. بابا بغلش کرد تا حواسش را پرت کند، من هم سرم را کردم زیر پتو و گریه کردم، به بابا قول داده بودم مادر قوی و محکمی باشم، بابا نباید میدید که بغض ِ دخترک اشکم را درآورده... .

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:11:32 PST

حواسم هست تا میشود و میتوانم بغلش کنم. چون بچه ها را، وقتی بزرگ میشوند، سخت میشود بغل کرد. تا وقتی پیش خودت زندگی میکنند، یا بیرون از خانه اند، یا توی اتاقشان؛ بعدش هم که میروند سراغ زندگیشان و کم پیدا میشوند. پس تا کوچکند و محتاج آغوشت، باید حسابی توی بغلت بگیری و فشارشان بدهی. بچه باید بغلی باشد.

جان ِ جهان

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:07:57 PST

تازگی ها بغل من که می آید درست و حسابی شیر نمیخورد. فقط چند دقیقه شیر میخورد و ناخودآگاه چشم های خوش رنگش را میبندد و سرش را میگذارد روی سینه ام و خوابش میبرد. بغل مامان براش مثل گهواره می ماند.

شهرزاد

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:04:42 PST

بچه ام که به دنیا آمد، وقتی همان لحظه ی اول توی چشمهای اخمالویش نگاه کردم، انگار که سال های سال بود که میشناختمش. اصلا و ابدا حس نکردم این آدم تازه وارد است، من دخترم را خیلی وقت بود که میشناختم.

دستای کوچولوش

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 16 Sep 2011 05:25:51 PDT

یه اضطراب شیرین
یه دخترکوچولوی شیطون که بدجوری این روزا تکون تکون میخوره
دو هفته یا سه هفته؟
اولین باره که هم میترسم هم شادم، نمیتونم بگم چه حالی دارم. من چطوری قراره یه نی نی رو تر و خشک کنم؟
به دکتر گفتم نباید بی هوشم کنه، گفتم بی هوشی حالمو بد میکنه. نگفتم نمیخوام بی هوش باشم چون میخوام لحظه ی تولدش رو ببینم. نگفتم از تیغ جراحیش نمیترسم. فقط گفتم بی هوشی منو اذیت میکنه.
دکتر میگفت هفته ی دیگه دفترچه ت رو بیار، لابد هفته ی بعدش قراره دخترک تو بغل من باشه، چیزی در این مورد بهم نگفت ولی؛ نخواست زیادی ذوق زده بشم... انگار با خودش فکر کرد ممکنه به جای دو هفته ی دیگه، سه هفته ی دیگه وقتش باشه. نخواست یه هفته بیشتر انتظار بکشم.
به دکتر گفتم یه طوری بی حسم کن که پاهامو بتونم حرکت بدم. میخوام خیلی زود از رخت خواب بلند شم. باید به گل دخترم برسم. اونم خندید و گفت باشه، میگم یه طور ِ خوب بی حست کنن.
همه ش دارم به دستاش فکر میکنم. به دستای کوچولوش. به انگشت های تپلیش، به ناخن های میکروسکوپیش.
من قراره مامان تو باشم؟
چرا انقدر بی قرارم برات؟
چرا فکر کردن به لحظه ی تولدت اشکم رو درمیاره، نفسمو میگیره، تمام تنم رو داغ میکنه؟ من قراره مامان تو باشم یا تو عشق من باشی؟

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 02 Sep 2011 16:27:02 PDT

ما باید پاشیم بریم از اینجا، بریم وسط جنگل؛ یه جنگل بکر هست، بین نور و نوشهر؛ باید بریم اونجا؛ کنار اون رودخونه ی وحشی؛ یه کلبه چوبی بسازیم؛ یه خونه ی چوبی با در و دیوار و پنجره و میزصندلی های چوبی، یه شومینه هم داشته باشیم. زمستونا هیزم بریزیم توش گرم بشیم؛ تابستونا دخترک بره بیرون؛ دور و بر کلبه؛ واسه خودش بازی کنه؛ برگ و گل و سنگ جمع کنه؛ آب تنی کنه تو رودخونه؛ تابستونا سه تایی پونه بچینیم از رو زمین؛ پونه ی وحشی؛ بعدش بریم تمشک بخوریم؛ منم هر وقت دلم خواست برم اون دور دورا، رو چمنای خیس دراز بکشم و فقط صدای پرنده ها بیاد و صدای دور ِ رودخونه؛ آره؛ باید یه روز از اینجا بریم؛ بریم طرفای نور و نوشهر.

هوا بس ناجوانمردانه گرم است.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 12 Aug 2011 13:42:30 PDT

زورم می آید کتاب بخوانم.

حال و حوصله ی درس خواندن ندارم.

حس دیدن هیچ کدام از فیلم هایی که یک عمر روی هم تل انبار کرده ام تا سر فرصت ببینم را ندارم.

دست و دلم نمیرود تا سفرنامه ی بابا را تمام کنم و بدهم ویرایشش کند تا به اسم خودم چاپ کند.

حالم خوش نیست، نفسم بالا نمی آید. من توی عمرم فشار خون نداشتم و حالا دارم. از بس دوغ ترش و شور، با یک عالمه یخ، خوردم تا دلم خنک شود، هوا گرم شده و دل من مثل رادیاتور ِ یک ماشین ِ قراضه داغ کرده. مستحضر هستید که ماشین قراضه همان تن و بدن ِ من است، یعنی همان پیکان مدل شصت و چهار.

من فقط مینشینم روی مبل ِ روبروی ظرف شویی و به انبوه ظرف های شسته نشده نگاه میکنم و حس میکنم خیلی گرمم شده.

آدم از تنهایی حوصله اش سر میرود یا از بی حوصلگی تنها میشود؟

دلم میخواست بال داشتم و میرفتم نوک دماوند مینشستم. برای آدم گرمایی ای مثل من زندگی توی تابستان معنا ندارد. من باید ایلیاتی میشدم. باید تابستان ها کوچ میکردم یک جای دور، یک جای یخ، یک جایی که نوک دماغم قندیل ببندد ولی اینطوری از گرما له له نزنم.

من هوس دریا کرده ام. من باید پری دریایی میشدم، پری هم نمیشدم عیبی نداشت، به خرچنگ هم راضیم، چون فقط آدمیزاد میتواند مثل درخت بچسبد به یک گوشه ی دنیا و تکان نخورد.

من از خورشید و تابستان متنفرم.

...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 09 Aug 2011 12:22:29 PDT

نه ماه انتظار خیلی سخته،
نه به خاطر تنگی نفس، نه به خاطر درد بدن و مفاصل،
نه به خاطر شب نخوابیدن و هزار بار از خواب بیدار شدن،
نه به خاطر ضعف و خستگی،
نه به خاطر این همه سختی،
به خاطر این ها نه؛
به خاطر خودش،
به خاطر دلتنگی های تو برای اون،
به خاطر خواستنش از ته دل،
به خاطر این همه شوق و ذوق واسه بغل کردن اون آدم کوچولو،
به خاطر دیدنش، لمس کردنش، بوییدنش،
به خاطر بوسیدن پاهای کوچولوش، گرفتن دستهای کوچولوش، نگاه کردن تو چشماش و خوابوندنش تو آغوش خودت،
به خاطر آروزی مادرانه ت واسه زمزمه کردن لالایی تو گوش هاش
به خاطر خودش
خود ِ خود ِ خودش
نه ماه انتظار خیلی سخته... .

لبانش به ظرافت شعر*

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 15 Jul 2011 23:00:54 PDT

لیلای همسایه خیلی خوشبخت است، خوشبخت است که کل مسیر رسیدن به مادرش به اندازه ی فشار دادن دکمه ی طبقه چهارم آسانسور طول میکشد. کاش آدم میتوانست از این هم به مادرش نزدیکتر باشد، مثل وقتی نوزاد بود و توی بغل مادرش آرام میخوابید، کاش آدم همیشه توی بغل مادرش جا میشد، حتی وقتی خودش مادر شده بود.

بیست و دو سه سال پیش، یک شب، مامان ِ بیست و دو ساله ی من که از برگ گل لطیفتر و قشنگتر بود و عین حرفه ای ترین و جذابترین مانکن های دنیا لاغر و ظریف بود، موهای سیاه و بلندش را رها کرد روی شانه های نازک و مهتاب رنگش، و من ِ دو سه ساله را محکم بغل کرد - طوری که انگار روی هوا ایستاده ایم و اگر رهایم کند پرت میشوم پایین- و رو به دوربینی که دست بابا بود، فارغ از همه ی نامردمی های روزگار از ته ِ تهِ تهِ دل، خندید.

اگر از من بپرسی میگویم این عکس خوشبخت ترین عکسی است که در تمام عمرم دیده ام. این عکس شده رویایی ترین تصور من از جوانی های مادر. شده دلخوشی من... . کاش مادر همیشه مثل آن شب میخندید، کاش دلش همیشه آرام باشد، کاش من دوباره توی بغلش جا میشدم... .خانه ای که زنش از ته دل نخند، خانه نیست، خوابگاه است. خوابگاهی که نور ندارد، زندگی ندارد.

* عنوان از احمد شاملو -لبانت به ظرافت شعر-

میترسم...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 04 Jul 2011 14:37:01 PDT

درست صد روز مونده تا تولد دخترک، صد روز تا در آغوش کشیدن تن نرم و گرم و کوچکش. این که بچه ت از همه چیز و همه کس بهت نزدیکتر باشه ولی نتونی بغلش کنی، حتی نتونی خم بشی و اون گوشه از شکمت رو که همین الان داره بهش لگد میزنه رو ببوسی خیلی سخته.

دخترک لگد میزنه و شیرین ترین احساس دنیا رو به من هدیه میده. درست از همون لحظه ای که "بی بی چک" گفت دخترک با منه، اولین هدیه ش رو به من داد، حس زندگی.... . دخترک خیلی وقته که به من هدیه میده.

من بزرگ شدم، همون موقع که با ناباوری و شک "بی بی چک" رو گذاشتم زمین. من قد کشیدم. پرت شدم به یه مرحله ی تازه، و درجا زدن َم ناگهان تمام شد. مادر که میشی ناخوادآگاه عوض میشی، دغدغه هات، نگرانی هات یک دفعه رنگ عوض میکنند و تو عمیقتر میشی... .

دخترک بیست و پنج هفته از زندگیش گذشته و هر بار، با هر ضربه ی کوچک و محکمش، یادم میاره که چقدر نگرانم. زن باشی، پر از لطافت و نشاط و زندگی و زیبایی باشی ولی اسیر باشی. این شده حال و روزِ زن امروز. هر روز یک خبر تازه، هر روز یک محدودیت جدید برای زن. حال و روز مردها هم بهتر از زن ها نیست... .
نگرانم دخترم، نگران آینده ی تو. نگران شادی های کوچک و بزرگ توام، نگران عشق و عاشقی هات؛ نگران زیبایی و لطافت تو - زن فردا- هستم تا مبادا مثل زیبایی و لطافت زن های امروز سانسور بشه. خنده های ما روی لب هامون خشکید، نگران خنده های قشنگ توام. من دارم بیست و شش ساله میشم، نگران بیست و شش سالگی توام.نمیخوام مثل من همه ی عمر بجنگی، من از جنگ و خستگی میترسم. نمیخوام تو و دوستانت درست مثل من و دوستان من بدیهی ترین و ساده ترین حقوق انسانی رو آرزو داشته باشید.

احساس گناه میکنم... احساس گناه میکنم و میترسم از روزی که ازم بپرسی چرا و من نتونم جواب درستی به سوال تو بدم.

کاش شرمنده تو نباشم. کاش نسل ما شرمسار نسل شما نباشه... .

این همه ضد زن؟

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 20 Jun 2011 08:47:10 PDT

نویسنده ی یکی از وبلاگهایی که همیشه میخوانم، یک پست جدید نوشته درباره این که از چی خوشش می آید و از چی بدش می آید. نوشته از قدم زدن زن حامله در مراکز خرید و جاهای شلوغ بدش می‌آید، راستش با شناختی که از نویسنده ی وبلاگ دارم فکر می‌کنم صرفاً از یه حس درونی حرف زده - با توجه به این که مرد است- و منظور خاصی نداشته. آدمیزاد ممکن است از خیلی چیزها خوشش بیاید و از خیلی چیزها بدش بیاید. کسی نباید دیگری را به خاطر سلیقه‌اش محاکمه بکند. تعجب من از خواننده های این وبلاگ بود. نصف بیشتر خواننده های این وبلاگ که اکثرا زن! هستند، آمده‌اند و تایید کرده‌اند که آره، ما هم بدمان می‌آید.

این همه احساسات ضد زن که ناخواسته در وجود ایرانی‌ها -حتی زن‌ها- ریشه دوانده خیلی عجیب است. چطور است دخترها را وقتی به بلوغ میرسند، وقتی پریود میشوند و درد میکشند، وقتی عاشق میشوند، وقتی دیگر دلشان نمیخواهد باکره بمانند، وقتی حامله میشوند، وقتی با هزار جور درد و بدبختی زایمان میکنند، زندانی کنیم که چشممان به آ‌ن‌ها نیفتد و بدمان نیاید؟

کلاس اول بودیم که مانتو و مقنعه تنمان کردند و به ما قبولاندند که داریم بزرگ می‌شویم با این که هنوز کودک بودیم و ما زودتر از همه ی دختربچه های دنیا بزرگ شدیم در حالی که پسرها حالا حالاها وقت داشتند که کودکی کنند. کلاس دوم راهنمایی بودم که با ایما و اشاره به من و همکلاسی‌هایم فهماندند نباید پیش کسی از درد پریود بگوییم و باید یواشکی، تنهایی زیر پتو گریه کنیم، انگار که مجرمیم. عاشق که شدم به چشم یک پسرباز حرفه ای، یا شاید هم یک دختر ساده و ابله نگاهم کردند که گول خورده و پسری که الان عاشق است، قالش می‌گذارد و می‌رود و هیچ وقت برنمیگردد. حالا هم جامعه خیلی دلش میخواهد یاد بگیرم زیر نور وحشی خورشید و گرمای پنجاه درجه سانتی‌گراد سیاه بپوشم و بفهمم که هر چقدر بیشتر خودم را بپوشانم با عفت ترم، و اگر این کار را نکردم عواقب تجاوز و آزارش پای خودم است.

تا به امروز عقیده‌ام این بود که تا جایی که جا داشتیم به ما تجاوز شده و دیگر رفتن و نرفتنمان از این مملکت، فرقی به حال پریشانمان نمیکند، ولی حالا به خاطر دخترکوچولو هم که شده دارم به رفتن فکر میکنم.

سایه در سایه

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 30 May 2011 01:06:51 PDT

احساس عجیبی دارم... نمی‌دونم از خاصیت‌های مادر شدنه... یا از خاصیت تنهایی ِ صبحگاهی، تو تاریکی و خنکی ِ اتاق خواب... این که از صبح تا ظهر... بشینی یه گوشه... دکلمه‌های احمدرضا احمدی رو گوش بدی... و شعرهای نیما
و جز صدای احمدرضا احمدی و تیک تیک ساعت، هیچ صدایی نباشه
احساس می‌کنم... زندگیم ریتم منظم خودش رو پیدا کرده... دیگه نمودار ِ زندگیم سینوسی نیست... آروم ِ آرومه
احساس می‌کنم مبعوث شدم....
همین که آروم بشینی یه گوشه... و به هیچ کس و هیچ چیز فکر نکنی... جز تکون تکون‌های لطیف دخترک توی دلت... و به آینده‌ش فکر کنی... به خوشبختیش... به عاشق شدن‌ها و فارع شدن‌هاش... به بالا و پایین رفتن‌هاش... دل شکستن‌ها و شکسته دلی‌هاش...
به لذت بردنش‌هاش و شادی‌ها و غم‌هاش

و تو
فکر کنی دوباره متولد شدی
و تا ابد ادامه داری
و ادامه ی تو
ادامه ی جوونی ِ تو
از طریق جفت
به کودکت میرسه

آرزو می‌کنم، همه‌ی اتفاق‌های قشنگی که، من تجربه نکردم رو، تو تجربه کنی دخترک.
دست‌های من بسته بود، و دستهای مادرم، و دست های مادر مادرم؛ آرزو می‌کنم، دست‌های تو باز باشه، - دست های تو باز خواهد بود دخترم-
آرزو می‌کنم، پرواز کنی. آرزو می‌کنم ...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 06 May 2011 23:15:41 PDT

از وقتی یادمه بابام نگرانم بود، نگران این که نکنه عاشق بشم، بابا خیلی میترسید، میترسید من آسیب ببینم، سختی بکشم، طاقت نداشت اشک های من به خاطر یه مرد غریبه بریزن رو گونه هام. همیشه سعی داشت منفی ترین وجه شخصیتی مردها رو به من نشون بده. ازشون هیچ وقت تعریف نمیکرد. تو اندیشه ی بابای نوجوانی های من، مرد هیچ وقت عاشق نمیشد. یه بار بهم گفت همیشه یادت باشه، هیچ مردی حوصله ی گوش دادن به حرف های هیچ زنی رو نداره، مگه این که خیالات دیگه ای داشته باشه.
میدونم خودشم اونقدر سفت و سخت به چیزهایی که میگفت اعتقاد نداشت، بابا فقط نگران بود. من هیچ وقت به حرفش گوش ندادم، من عاشقی ِ خودمو کردم.
میدونم منم یه روز عین بابا نگران میشم.

به خاطر دستهای کوچک ات در دستان بزرگ من *

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 06 May 2011 23:19:17 PDT

این کوچولویی که الان تو دل من خوابیده، ,وقتی به دنیا بیاد، حتما تا مدت ها فکر میکنه، من خاصم، خیلی بزرگم و همون طور که میتونم جواب سوالاتش رو بدم، لابد هر چی تو این دنیا هست رو بلدم.فکر میکنه از پس هر چی مشکل ِ تو دنیاست برمیام، رو من مثل یه کوه حساب میکنه. یه کوه محکم که از هیچ بادی نمیترسه، نمیلرزه.
هر چقدر بزرگتر بشه، تازه دستش میاد، مامانش هیچ فرقی با بقیه نداره. تازه میفهمه مامانش اونقدر که ازش چیز یاد گرفته، چیزی یادش نداده.
این نی نی کوچولویی که تو دل من خوابیده، خبر نداره همه ی زندگی منو عوض کرده، نمیدونه خیلی از من بزرگتر و مهمتره، نمیدونه از من تاثیرگذارتر بوده و هست و خواهد بود. کوچولوی ِ من باید بدونه خیلی بزرگه، با این که اونقدر کوچولوئه که تو دل من جا شده.

* عنوان از احمد شاملو

ضحاک ها

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 02 May 2011 00:27:44 PDT

بچه که بودم یک بار، یک جایی، یکی گفت هیتلر زنده ست. می‌گفت خودکشی نکرده، فرار کرده. بین آن همه آدم، هیچ کس باور نکرد جز من. صدام که اعدام شد، همه خوشحال شدند، گفتند بالاخره یک آدم ِسیاه دیگر مرد، من باز هم باور نکردم. شاید چون یک اعدام معمولی حقش نبود، پس تکلیف آن همه خونی که از مردم ِ خودش و مردم ِ ما ریخته بود چه می‌شد؟ نه صدام زنده مانده بود. صدام زنده است. حقش نبود آنقدر راحت بمیرد. صدام باید هزاران هزار بار می‌مرد. به جای تک تک آن بچه دبستانی هایی که کشته بود، به جای آن همه سرباز و زن و بچه و پیر و جوان باید می‌مرد، به جای آن صد و شصت نفر از ساکنین شهرک دجیل باید صد و شصت بار دیگر می‌مرد. صدام نمرد. حالا می‌گویند بن لادن مرده. من باز هم باور نمی‌کنم. شاید چون سیاهی و پلیدی هیچ وقت نمی‌میرد، شاید چون با کشتن یک آدم ِ پلید، سیاهی ریشه می‌دواند توی خون و روح ِ ده‌ها و صدها پلید ِ دیگر.
آدم سیاه‌ها را نباید کشت. باید برایشان سیاه چال درست کرد و تک تکشان را آنجا غل و زنجیر کرد. مثل فریدون و بلایی که سر ضحاک آورد. باید دست تک تک آدم‌هایی که جگرگوشه‌هایشان پر پر شده اند را گرفت و آورد بالای سرشان. باید حق همچین قاتل‌هایی را گذاشت کف دستشان. وگرنه داغ این دل هیچ وقت سرد نمی‌شود.

شاملوی بزرگ راست می‌گفت اگر می‌گفت:

"باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سیاه‌پوش
ــ داغ‌داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب و باد ــ
هنوز از سجاده‌ها
سر برنگرفته‌اند!"

...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Thu, 25 Aug 2011 14:03:27 PDT

به ته سیگارهایتان احترام بگذارید،
نیندازیدشان زیرپا؛

چرا آدم ها عادت دارند،
هرکه به پایشان سوخت را،
می اندازند زیر پا؟