Ang Blog ng MROD

From Chairman...

2011-05-04T22:28:00.000-07:00

Indeed, this has been a day of triumph! This recognition really goes
to all those who believed in me and who were part of my formative
years as an internist. It has been my honor to have been endorsed by
the department, to have been chosen as a semi finalist, then a
finalist finishing as a runner-up. Your show of support and messages
was really overwhelming and heartwarming giving me the feeling of a
real winner …..I am really elated.

Special thanks to the men and women of the department of medicine
headed by Dra. Mateo , a mentor, a real mother.

Dr. Mario Panaligan and Dr. Eric Moral for their wonderful recommendation…

To my dear batchmates who gave me their unconditional support…

To my CRM family for their encouragement and my co-fellows, who were
there up to the final moment…hehe

Of course to my family, PALS, Fr. Dex and best friends….

To GOD who made all of these possible….

As a final note….let us be a source of pride and honor with or without
a badge of honor. We shall remain steadfast in our commitment to our
profession…our vocation….we shall continue to be Physicians Caring for
the Philippines…….

(Umaga na, ganito yata nagagawa ng sobra busog takot matulog…..salamat
Dra. Mateo sa Dinner….DISCLAIMER: wala hihingi ng blowout, saka na pag
may stipend na…hahaha)

-posted for Chairman Roland Panaligan

Patay na si Timothy

2009-12-30T05:15:00.000-08:00

Patay na si Timothy. Matapos ng ilang buwan na pananatili sa staff room ay patay na si Timothy. Natagpuan siyang patay sa loob ng comfort room sa library na kasalukuyan nililinis ng superclean. Sino si Timothy?

Si Timothy ang dahilan ng pagkagutom ng ilang MROD noong panahon ng Ondoy matapos kagatan ang mga groceries sa staff room.

Si Timothy ang kumain ng mangga ni Apol na bigay ni Marla.

Si Timothy ang dahilan ng pagkatoxic ni Pons noong panahon ng Lepto.

Ano ang nangyari kay Timothy?

Huli kong nakita si Timothy na masayang nagswimming sa timba. There was no signs of distress. No alar flaring. Moves all extremities with no limitation. Hindi ito ang unang pagkakataon na na-shoot si timothy sa timba. Noong unang beses madaling nakatakas si Timothy dahil puno ang timba nang tubig. Ngunit ngayon kalahati lamang ang laman ng timba. The timba is half empty kaya hindi siya makalabas which lead to fatigue and eventual cardiorespiratory arrest secondary to drowning. Hindi na siya naintubate. Hindi man lang siya napa-bless. Naiwan ni Timothy ang ilang mga bubwit sa piling ni Timothy Sr.

Bittersweet...

2009-11-26T08:15:00.000-08:00

Leaders should lead as far as they can and then vanish.
Their ashes should not choke the fire they have lit. - HG Wells

An Open letter to the MRODS

To my dear co-residents:

In a few days time, my term is about to end. Soon I will endorse to the next chief...What a relief=) But, let me first reminisce how it was offered to me...
My dear batchmates convinced me to take the position...
I have one condition: that they will support me and my plans and cunning as they are...they agreed, and so when dra purino asked me if i am willing... i answered yes without batting an eyelash...(and then afterwards, asked myself if i did the right decision?)

I had so many plans and visions.I was very utopian you might say.Will I be able to make it work?
I have to make it work.

What did i learned? I learned that it was VERY hard...
I have 29 other individuals on my shoulder (it may mean literal at times..
i remember one masseur asking if i do weight lifting because my shoulder is too tight and is comparable to a "kargador"=)...
each person is a character all his/her own...No two persons are alike... but I really tried to make my approach individualized...
Being known for my quick temper, I have learned to try to keep it cool ...
but it was tough, very tough...

I had my share of tears... (with emphasis on the s... plural form!!!) I sometimes feel that i hurt too much because i care too much... but what do you expect me to do?

Regrets? I have none... My ways, styles and decision-making may not be popular to all of you,
but no one can question my sincerest desire to help each one of us be better, if not the best...

However, i sincerely apologize for my mistakes... missteps... and brutal frankness...
afterall, i am human also (though some of you might think that i am superwoman)

On the lighter side... i would like to thank each one of you for giving me the confidence that i can pull this act together....
Especially to my batchmates who have not faltered in their promise
and for the very open and constructive criticisms of me when i am making a mistake...
you guys kept me sane and grounded...
To all my co-residents: Thank you for allowing me to lead you.
It was an honor and pleasure on my part to have served you guys even for a year...
Thank you for making the whole housestaff feels like a family...as i have always wanted it to be...
Thank you for supporting my plans and visions. It was nice to serve all of you while it lasted.

To the next chief: (whoever he/she may be).
Warning: Know that this is not for the fainthearted nor for commitment-phobia persons...But, it is an honor to be bestowed upon the confidence of your colleagues that you can lead them
Advice? Accept the position wholeheartedly without buts or ifs... The demand is huge... the responsibilities are gargantuan... but at the end of the day, it is the fulfillment of being able to serve that will keep you going...and be an example, a good leader is a good follower first!

Godbless.

Pam Mancio

P.S. yearend grade for me?=)

Its over...

2009-11-11T08:18:00.000-08:00

tapus na... tapus na ang resident's night.

Years na rin since nag-start akong tumulong sa resident's night ng mga MRODs. I was a clerk nung nag-boy friday ako habang nagtuturo nang sayaw si J-ann (na ngayon eh neuro resident at nanalo nang residents night this year). Tapus, nung intern ako, I was the one who tallied the scores... kasama ko pa yata si marvin nun...

As a pre-res nag-cover ako nang ward, and finally the past 3 resident's night nasa entablado na ko...

Kakaibang asenso rin, mula sa taga aral nang sayaw para maituro sa mga absent na resident o kaya naman para paulit ulit na ipakita sa mga residenteng sadyang parehong kaliwa ang paa o kaya naman ay walang sense of timing hangang sa akinin ko rin ang mga sayaw at tugtug ng resident's night. Malayulayo na rin.

Malaki rin naman ang aming improvement. Nung first year wala kaming maayos na costume, di maayos ang sayaw at nag-mukha kaming nag-prapraktis. Kaya umuwi kaming talunan, nakayuko man ang ulo eh may ngiti pa. Sumunod, nag second place kami although sabi nang iba dyan eh dapat daw first place... I think bias sila dahil nang nakita ko ang video, aba, eh maganda ang costume! maayos din yung ibang sayaw. Yun nga lang para medyo kulang sa practice pagdating sa aming black light gimick na Poseidon. Underwater effect sana yun at nag mukha ngang underwater dahil nagmistulang inatake kami nang pating sa nagkagulo naming sayaw. kanya kanya, everyonve for himself, ika nga...

This year, ngayong 3rd year na... parang nag-iba ang pakiramdam ko sa Resident's night. Dati kasi, parang ayaw mo mag-pakahirap, kasi pagod ka na nga sa ward tapos late ka pa uuwi dahil sa practice. ngunit ngayon, parang hinahabol no na rin ang pag-kakataon mong makalahok sa kasiyahan ng residents night. kasi, last na... of all the residents night that I became part of I think dito ako pinaka nag-enjoy. Masaya ang practice at kahit mahihirap ang mga steps, nakaktuwa na rin lalong lalo na pag nagegets mo na ang sayaw. Para bang kakaibang achievement. well, paminsan-minsan lang naman tayo kung sumayaw. This year, 3rd place kami pero, I think this year was the most enjoyable resident's night ever. at least for me. yun nga lang last na.

they're only words.

2009-09-13T08:33:00.000-07:00

We learn to speak by age 2 but it takes us a lifetime to learn how to shut up...

In all the ways a human is able to express himself, I guess speaking is used the most. It helps us to let the other people know what we know, what we think, what we don't know, what we want them to do... and the list goes on...

But speaking also allows us to express our feelings... it gives us an outlet to the pain, the anger, love that we feel inside... kaya nga siguro napasigaw na lang si Anakin Skywalker nang siya ay naging si Darth Vader... he probably just wanted to let it all out...

The spoken language, like time, cannot be taken back... pag-nasabi mo na, nasabi mo na... parang grandrounds, audit o kaya Candy Pangilinan...

Sometimes, in our relation to others, we say things we don't really mean, or haven't really thought of... or out of the "spur of the moment" tipong temporary insanity...

At other times, we get so angry or hurt or worked up and think of the best things to say in order to hurt back, fight back and come out the winner in the word-fight.

When we're able to control ourselves and keep the word we have created to ourselves... we feel frustrated and sometimes like a looser... But when we allow ourselves to explode say the perfectly horrid things we have conjured up in our minds, we feel triumphant... at least at first... then perhaps guilt, then often times regret... Regret that we have said what we wanted to say when we wanted to say it... why do we feel like this? I don't know... Is it because we have allowed ourselves to be taken over by anger? Because being angry means that your not "nice"? or maybe because we have hurt someone intentionally? Ewan... you go figure.

But why did we speak out of anger? well, we're expressing ourselves. And more often than not, we're just letting it out... But also, when we speak out of anger we get to say things we can never take back and damage relationships which will never be the same.

And so, when we receive words spoken out of anger, perhaps we should think: galit lang siguro siya, baka temporary insanity lang, o kaya naman, may kasalanan din ba ako?

But why did I write this? we'll, I'm explaining myself. Because sometimes, I'm just letting it out... and maybe, I have said things that I wish I could take back... Ewan... you go figure.

SINO SI CHANOY?

2009-08-27T22:53:00.001-07:00

Ang buong pangalan ko po ay Chandy Lou P. Malong. Sabi nga sa blog ni Pam, ang ibig sabihin ng Lou ay “famous warrior”. Hindi ko alam kung saan nakuha ng mga magulang ko ang pangalang Chandy. I’ve only known 2 persons na kapangalan ko. One is a doctor from India na nalaman ko habang nasa RTD kami ng bagong ET tube, and yung isa, e inagawan ako ng pangalan sa gmail! Ang special sa pangalan ko aside from being unique and rare, is the fact that since hindi nga common, madalas, nabibinyagan ako ng bagong identity:

Sa Starbucks, ang sabi ng isang barista: “Tall white choco mocha for ma’am Cheny!”
Nung grade school ako, sabi ng teacher ko during attendance: “Is Candy present?”
Lumala pa yan nung med school na. Sabi ni Dra.Monzon nung roll call: “Saan si Candy Loli?” Kulang na lang ang “-pop” para maging candy at lollipop at siguro, lalanggamin na ako.
Napagkamalan na din akong Muslim nung bagong salta ako sa Maynila nung College dahil sa last name ko (Malong). Ang tanong sakin ng katabi ko nung 1st day: “So, saang part ng Mindanao ka nakatira?” Nung mga panahong yon ay parang gusto kong lagyan ng turban yung katabi ko.
Nung minsan naman na may nagtanong kung ano middle name ko, ang sabi ko, “Patiag”. Ang follow up question nya ay, “Kaano-ano mo si Cynthia, Cynthia Patag?” Haler!
At ang newest identity ko na naging dahilan ng pag-blog ko ay “Chanoy” dahil sa isang consultant na hindi na yata naalala ang pangalan ko kahit 1 month kami magkasama.

Ako: Dr, gud PM po, magcourtesy call lang po sana ako. MROD Chandy Malong po.
Consultant: ok. Hindi ba dapat consultant ka na? (I think she is pertaining to my sister)
Ako: Ay, hindi po. Kapatid po nya ako. Nephrologist na po yun.
Consultant: A ok. What na nga 1st name mo?
Ako: Chandy po dr.
Consultant: So ilan na mga pasyente natin?
Ako: madami-dami po yatang mapapamana. but I have not seen them yet po.
Consultant: Ok. sige Chanoy magrarounds na lang ako.

At iyon na, dahil sa tuwa ay naikwento ko sa mga co-MRODs ko at nabinyagan na nga ako.

Bakit ko ba ito isinusulat? Kasi, like Marvin, I’ve been doing a lot of thinking lately. To those who know me, I have more troubles to deal with besides residency training. I’m blessed with more trials siguro, kasi, kaya ko namang dalhin. One question crossed my mind, “Who have I become?”

Bago ako naging si Chanoy, ako muna ay isinilang noong ika-14 ng Agosto (yes, katatapos lang ng birthday ko) naging isang batang makulit nung elementary na ayaw matulog sa tanghali at ayaw matulog ng maaga pag gabi. Marami din akong pinerfect na quizzes gaya ni Marvin (Models Inc. level!) at kung medalya lang ang pag-uusapan, madami din ako nun. Pero, sa lahat ng magiging ako, dalawang bagay ang pinakagusto ko. First on the list is when I became a mother and second is when I passed the Medical Board Exam and given this great task of extending the healing hands of the Lord. Kaya ayan, dumating na si Chanoy. So sino si Chanoy?

Sa mga Clerks, si Chanoy ay ang residente na kailangan, nagbasa ka bago makapag-refer kung hindi…..(kaya nga na-IR e! hehe!). Pero one thing’s for sure, they will always learn something they can apply forever! Madalas madidinig ang mga katagang, “Kung nanay or tatay or kapatid mo yan, would you want a doctor like you to handle them?”

Sa mga Intern, si Chanoy ay ang Interns’ monitor na mahilig manoxic lalo na sa mga admitting history, referrals, orientation, or audit. Well, talagang ganun! I just hope they see beyond the “panonoxic”.

Sa mga co-residents ko, hindi ko alam how they really see me. I feel na bitin talaga ang time palagi spent with them for leisure kasi ang dami work. But each time spent with laughters equals a dose of Meperidine (nakakahigh at nakakawala ng pain and pagod, kasi, nakakapagod talaga maging MROD pag hindi ka nakipag-usap. Kailangan mo ng co-MROD na mag-iinspire sayo at magpapaalala na hindi ka nag-iisa.) Chanoy will always be your co-resident, HONORED AND THANKFUL that all of you have contributed to WHO I have become today. You are my sisters and brothers and thank you for bearing with me. Sa mga seniors ko na aalis na in few months, para sa inyo talaga ito. Ito lang ang masasabi ko:

Ruby: Darating din yun. Huwag magmadali. Hehe. You will always bring joy sa kahit sinong kasama mo.
Meanne: Good luck sa life that you’re about to have (saw the ring). I believe you’ll be a great fellow! Dito ka UST ha!
Marvin: Umamin ka na. Bagay sayo ang Cardio! Actually, kaya mo kahit ano (Models Inc level!). Mag-paper ka muna! Just want to say, I appreciate what you do everyday (kahit hindi kita nakikita everday). Haha.
Jeff: OPD partner! Ipagpatuloy mo ang pagiging isang mabuting ehemplo!
Andrew: I’ll always remember you as the antagonist! the statistician, the organizer! Mamimiss kita sa caroling!
Apol: Ikaw ang bumuhay sa amin! Ikaw ang ama namin! Pinakain mo kami! Dahil dyan…. Hail Apol!
Pam: salamat sa mga reminders mo thru text. You know you’re a good leader.
Marla: You have helped me a lot in fulfilling my duties as a mother lalo na pag nakikiusap ako sa sched. I haven’t thanked you enough. Very responsible! Very tall like a Tall-nut!
Celeste: Ahhhhh, si Celeste! Thank you for the trust and the confidence in me. Pag naging nanay ka na, I’ll be around to help if you need one.
Sam: Tham-tham! Our Indonesian teddy bear! Hope you enjoyed your stay in our country.

Nawa’y maging mapayapa and matiwasay din kami next year.

Toilet Wisdom

2009-08-24T21:42:00.000-07:00

Dati may nabasa akong article na "biochemically" inclined daw ang isang tao na kumanta habang nasa loob ng banyo. Bata pa ako noong nabasa ko yun. Parang tinawanan ko lang yata yun at hindi nagbother na maghanap ng peer-reviewed, double-blind RCTs o mga meta-analysis.

Pero siguro nga may something magical tungkol sa banyo kaya napapa-isip ka nang matatalinghagang bagay. Parang kanina. Nakalimutan ko ang pagdagundong ng dibdib ko dahil sa nalalpit kong bitay, aka endo grandrounds, noong nakapagmuni-muni ako habang naliligo.

Kamakailan lang kasi nakita ko sa Facebook ang isa kong classmate noong pre-school and early gradeschool ako. At hindi ko na siya nakita ever since. Literally, hindi ko siya nakilala noong tinitingnan ko ang profile picture niya. Kung hindi lang talaga ako familiar sa name niya (at hindi common ang name niya) hindi ko iisipin na kilala ko siya. Pero noong in-accept na niya ko at tiningnan ko ang iba niyang pictures saka lang ako na-convince na siya nga iyon.

Mayroon siyang mga wedding pictures doon sa album niya. Wow! Ang ganda talaga. Big time yung photog niya. Pagkatapos kong tingnan yung mga picture niya, napansin ko yung mga profile picture at mga pangalan ng mga ka-FB ko. Ang daming may second name na. And almost all of them, picture ng baby nila yung profile pic.

Lub dub. Lub dub.

Ang tanda ko na pala talaga.

Splash. Splash.

People around me are engaged, married and have kids.

Lub du-dup. Lub du-dup.

Nag-congestive heart failure ako noong naalala ko na 6:00 am na at grandrounds ako. Pero yun nga yung distinct about my morning and my every morning for that matter. While I am busy trying to remember the slides I will present later (or pag run down ng CVU patients sa utak ko isa-isa on any other day) other people are busy doing the "non-doctor" things.

Habang ang status ko ay "getting ready for my grandrounds" sila ay "treats her kid to this dessert," or "does not want to go to work today," or "has changed her relationship status and is now engaged." Tapos na yung period na debut ang ina-attendan. Kasalan at binyagan na ang "in" ngayon among my friends. (Sana matagal pa bago yung burol na ang new form of reunion.)

Iba nga siguro pag nag-doktor ka. Sabi nga ni Cory Aquino, pag naging presidente ka, "you must be prepared to live simply." Pero siguro pag doktor ka dahil di mo alam kung pano maging presidente, you must be prepared to leave your life as you knew it. Hindi maga-apply ang norms ng society, as if may toggle switch ang social life mo at na-switch off na siya til further orders.

Hay.

Pero siguro puyat lang ako, and maybe I am spending too much time on FB. (O, hindi ka guilty sa latter? Ha? Ha?)

Ubos na ang tubig sa timba sa CCU. This is it pancit. Grandrounds na. Rounds mamaya.

Oh no! It's like Inundated Outside!!!

2009-08-21T15:57:00.000-07:00

3 am kanina. Nokia Tune ringing.

"Dr, good morning po, CVU. Si 2001 po mataas na yung BP 180/100!" Nagising ako dahil previously hypotensive yung patient, has been off pressors for 12 hours already. At noong oras na yon ay namamayagpag na ang BP niya. Lumabas ang totoong kulay niya. Ayan na ang reason for admission niya.

Pero ang nakagising talaga ng ulirat ko ay ang malakas na malakas na ulan na humahampas sa bintana ng CCU callroom.

Pumunta ko sa patient at nagcheck ng BP. Nag-update ng consultant at nag-order sa chart. At humiga muli.

-----------

4 am kanina. Nokia tune ringing.

"Dr, good morning po, CVU. Si 2008 po, yung post CABG natin nagche-chest pain." Sabi ko, "hindi ba naka NTG drip siya? hindi ba yan post-op site pain? ECG tayo." Nagring ulit phone ko in half a minute at ang sabi "doc, yung sugat nga po yung masakit."

Ok. So nakahiga ulit ako. Humahampas pa din si ulan. Meron na akong balita sa mga nangyayari sa labas but I had to see it for myself. Kaya noong bumangon ako eto ang bumulaga sa akin:

Kahit ang mga naka-botas ay lubog pa rin. Ang paypark na elevated na ay lubog pa rin. Amoy na amoy ang tubig kanal sa buong ospital. Naisip ko ang mga pasyente sa San Vicente. Si 1078 kaya ay buhay pa at nandon pa?

At ang nakahihindik na tanong: "PANO NA ANG MGA GAMIT KO?!!!" Nakatira kasi ako sa isang boarding house sa likod lang ng UST at nasa 1st floor ako. Que horror!!!! Naalala ko ang mga sapatos ko. Ang mga plugs!

4 hours lang ang nakalipas and how it changed everything!!! Skeleton force na daw. Pero, duh! So asan naman ang reliever ko? Wala din.

"You changed my life in a moment..." ayan, kumakanta si Marvin sa background habang nagta-type ako. How true. How true.

------------

Ang masakit dito, magra-rounds pa rin ako in a while. At pagkatapos noon, balik na naman sa paggawa ng grandrounds!!!! Que horror!!!

Ups and Downs

2009-08-16T21:21:00.000-07:00

Let’s face it.

Mahirap talaga maging isang MROD. Para maging isang MROD, kailangan mong maging hobby ang mga sumusunod:

Magbasa.
Magrounds (at magrounds).
Magsulat sa chart.
Magturo.
Magpuyat.
Mag-grandrounds (at mag-grandrounds ulit).
Magintra-op.

Kailangan ding mahilig kang kumain at matulog. Kasi yun ang ginagawa ng isang MROD kapag hindi niya ginagawa ang alinman sa mga nabanggit sa taas.

Pero merong mga perks ang pagiging MROD. Personally, ang mga sumusunod ang masasayang bagay na nae-enjoy ko sa pagiging MROD.

RTDs. One after the other. Salamat sa pagiging efficient ni Apol, busog na busog kaming lahat (pwera na lang si Jeff nitong mga nakaraang lingo). Dahil sa dalas nang pagpapakain sa amin ni Apol, naging totoo ang kasabihang “A well fed MROD is a better MROD.” Napatunayan ito noong nagka-flu halos lahat ng MROD noong sinimulan ang unspeakable “Biggest Loser.” Conclusion: Bawal magutom ang isang MROD.

Freebies. Of course, kasama ng mga RTD ang mga freebies. Ang mga favorite kong freebie includes the blue payong na galing noong PCP, ang malalaking bag, ang mga mas maliit na kaunti sa malalaking bag, a thermos bottle, milyung milyong mga ballpen (literally, malaki na ang natipid ko dahil sa mga halos araw araw kong naiwawalang mga ballpen), laptop screen cleaner. Panalo!

Veer away naman tayo sa mga med reps. Isa sa mga paborito kong ginagawa ay ang magsulat sa bagong POS. Oo yun nga. Iba ang feeling ng napuno mo na yung isang POS tapos io-open mo na yung nakafold na POS sa taas para sulatan. Aah. Ang saya. Weird na kung weird, pero sabi ko nga sa taas, dapat hobby mo ang magsulat sa POS. Kaya siguro na-enjoy ko ang TR. Kasi lahat ng sinusulatan ko doon ay bagong POS! Woohoo!

Mag-intubate. Don’t get me wrong – ayoko nang may iniintubate, dahil sa bukod sa magiging toxic ka pagkatapos (o kaya yung CCU officer) ay halos automatic na gagawa ka na ng consult form para sa Pulmo referral pagkatapos. Pero masaya kasi yung feeling pag nakapag-intubate ka. Kung noong clerk o intern ka, masaya ka after ng isang successful insertion, lalo na yung mahirap insertan, ganun ang feeling after mag-intubate. I know my limitations, at talagang minsan kailangan ng help from our anes friends, pero as much as possible, gusto kong mag-intubate (KUNG kinanakailangan lang).

Mag-ambulance conduction. Siguro swerte lang ako na hindi toxic ang mga ambulance conduction ko, pero masarap mag conduct! Okay lang sa akin kahit malayo ang biyahe. Okay nga lang din kung ako ang nag-conduction kay Father from Aparri! Maraming reasons bakit ko na-enjoy ito. Una, wala ka sa hospital (yon ang the best!). Pangalawa, ang saya na hindi nag-aapply sayo ang traffic rules and regulations! Pwede ka magswerve, counterflow, beat the red light, hindi magbayad sa toll gate nang hindi ka huhulihin! Pangatlo, masaya mag-travel! Kahit hindi ka nakakapag sight-seeing, masaya na din ang road trip! Pang-apat, okay kasama ang mga ambulance driver at mga NOD pag malayuan ang biyahe tapos may food allowance! Too bad, first year lang ang may schedule.

Co-MRODs. Masaya magtrabaho kahit mahirap basta okay ang kasama mo. Napag-usapan namin ng isang dating MROD din ito. Pag-fellowship daw kasi, hindi na parang noong residency na talagang may friendship. If meron man, hindi kasing lalim noong dati. Hindi ko kayang i-verify yung statement niya kasi hindi pa ako fellow, pero I realized na totoo nga. Sama-sama sa boljak at ginhawa.

Respect. Last na siguro ito. Kasi kapag nagpupunta kami sa mga convention na kasama ang ibang hospital, sinasabi ko “Ang hirap! Ayoko na yata! Lipat na lang ako ng ibang hospital!” Ang sinasabi nila palagi ay “wag, okay diyan. Di namin kaya diyan e, pero ikaw nandiyan ka na, tapusin mo yan.” Naala ko ang sinabi sa amin ng isang RTO noong umpisa pa lang naming noong first year kami – “you will be trained to be one of the best internists in the country.” At mukhang totoo nga. Iba ang UST MROD. Naks!

Totoo, mahirap talaga ang maging MROD. Pero naisip ko, mahirap talaga maging isang doctor, kahit ano pang field of specialty. Maraming sacrifice, pero at the end of the day, pag na-appreciate ng pasyente at ng family ng pasyente yung effort mo sa pagkatoxic mo, bawi bawi na.

Kaya sa nagbabasa nito na gusting mag-pre-res, game, sali na! Hahaha

Obey

2009-07-27T08:22:00.001-07:00

Meron akong nakasalubong sa Dapitan na nakasuot ng iconic Obama HOPE design na t-shirt. Well, dahil sa bakasyon pa rin ako ang tinatamad, gumawa ako ng MROD version using a little of Photoshop and more of Illustrator.

With all due respect to Shepard Fairey.

It is very untidy and literally rough around the edges pero dahil nga sa tinatamad ako, pwede na to.

TypeTees

2009-07-26T19:53:00.000-07:00

While surfing the net, I came across this:

Panalo! My kind of motto. And I'm sure pati ng ibang mga MROD diyan. Sayang, wala nang available size.

What's in a Name?

2009-07-22T22:44:00.000-07:00

What's in a Name?

Ever wondered kung ano ibigsabihin ng mga names ng MRODs?

Celeste (From The Heavens) (Hulog ng Langit!!!!)
Origin: Latin

Ruby A Ruby Jewel ( Kaya feeling precious lagi...hehehe)
Origin: English

Mary Anne - Anne (Gracious) (True....)
Origin: Hebrew

Stella Star (Kaya mahirap maabot)
Origin: Italian

Marla (High Tower) (Talagang mahirap abutin!!!!!)
Origin: Greek

Pamela Honey (Perfect!!!!!! Bawal kumontra!!!!!)
Origin: Greek

Erica Honorable Ruler (oh well, base sa pangalan niya.... tama siya magreyna-reynahan!)
Origin: Scandinavian

Josephine God Will Increase (Destiny....)
Origin: French

Lauren Crowned With Laurel ( Artistahin talaga!)
Origin: French

Lou Famous Warrior (Chandy... ikaw na ikaw...)
Origin: German

Jeffrey Gift Of Peace (Gentle Giant... mali.. pumayat na siya, kaya gentle na lang)
Origin: English

Andrew Manly, Courageous (Hmmmm....)
Origin: Greek

Marvin Friend Of The Sea (Sebastian... ikaw ba yan?)
Origin: English

Samuel God's Word (Lost in Translation....)
Origin: Hebrew

Patrick Nobleman (oh well... patrick ona and co...prim and proper... raw)
Origin: Celtic/Gaelic

Leonard Like A Lion (patrick co... sa loob ang kulo?)
Origin: German

John God Is Gracious, Merciful (God is merciful... John is not...)
Origin: Hebrew

Earl Pledge, Nobleman (owwws)
Origin: Celtic/Gaelic

Alvin Light Skinned (no comment)
Origin: German

Brian Strong One (no comment ulit...)
Origin: Celtic/Gaelic

Roland Famed Throughout The Land (Chairman na chairman......)
Origin: German

Clare Clear (crystal clear ang voice...)
Origin: English

Joanne God Is Gracious (agree...)
Origin: English

Katrina Pure (dati.... hindi na ngayon... mommy na e.hehehe)
Gender: Female
Origin: German

Jennifer White Wave (whatever...)
Origin: Welsh

Kristina Christ Bearer (ikaw ang bearer o ikaw ang bibitbitin?)
Origin: Slavic

Paolo Small (no comment)
Origin: Italian

Lucky Fortunate, Light (ano kaya ang masasabi ni celeste?....lucky ba siya or unlucky?)
Origin: American

Reagan Son Of The Small Ruler (ruler ng ano????)

Origin: Celtic/Gaelic

Mam A - Annabelle Grace And Beauty
Origin: French

nakakatuwa di ba?! yung iba eksakto.

You can log on to this website: http://www.name-meanings.com/search.php

Aheenee

2009-07-11T20:24:00.001-07:00

Ang mga sumusunod ay hango sa KwentongDuktor.com.

"Uhm... doctor, could you, like, check up on me? I think I have aheenee virus."

(insert cricket sound here)

For a moment, talagang napatulala ako dun. Pero na-gets ko naman kaagad na ang tinutukoy ng pasyente kong konyotic ay ang AH1N1 virus na sadya namang kumakalat na sa buong Pilipinas.

20 araw na ang nakalilipas ng sabihin ni Dr. Duque na may 10-taong gulang na bata na galing US ang nag-positibo sa virus. Mula sa bansang nagmamayabang na "We're still A H1N1 free"... in a matter of ilang araw lang, isa na tayo sa top 3 sa Asia na may pinakamaraming natalang kaso ng H1N1.

Sa ngayon, kahit hindi ka nangibambansa, pwede ka na rin maging H1N1 suspect.

Kung meron kang ganitong sintomas:
• Fever - Lagnat
• Headache - Masakit ang ulo
• Fatigue - Panghihina
• Muscle or joint pains - Pananakit ng kalamnan at kasu-kasuan
• Lack of appetite - Pagkawala ng gana
• Runny nose - Sipon
• Sore throat - Sakit ng lalamunan
• Cough - Ubo

eh magpa-check up ka na at baka nga aheenee na 'yan.

Ang mga ahensya ng pamahalaan na nangangasiwa sa mga taong may AH1N1 ay:

Research Institute for Tropical Medicine (RITM)
Alabang, Muntinlupa, Metro Manila
Tel No. 809-7599

San Lazaro Hospital
Quiricada St., Sta. Cruz, Manila
Tel. No. (02) 732-3776 to 78

Lung Center of the Philippines
Quezon Avenue, Quezon CIty
Tel. No. (02) 924-6101 / 924-0707

At dahil sa ospital ako naglalagi, siempre mataas ang chance na ma-expose kami sa virus. Actually, sa ngayon, umiinom ako ng oseltamivir bilang prophylaxis na syang gamot para sa influenza, kabilang na ang H1N1. (Walang H1N1 sa ospital namin as of now). Kasama din sa gear ko ang N95 mask na kapag sinuot mo, ay parang hindi ka na rin makahinga. N95 masks lang ang katangi-tanging masks na magbibigay sa iyo ng proteksiyon laban sa H1N1. (At kung hindi masyadong kaaya-aya ang mukha mo, nakakatulong rin ito sa ikagaganda ng environment.)

Kilalang tao na nagka-H1N1 : Regine Velasquez at yung isang dorky guy sa Harry Potter movie.

So para lang siyang ordinaryong sipon. Na may potensyal na pumatay, lalo na kung mahina ang resistensya mo o kung meron kang sakit sa baga. Eh ganun naman din talaga ang ordinaryong sipon.

Gayunpaman, mas maganda kung ingatan na lang ang ating pangangatawan (Mula sa DOH):

- Cover your nose and mouth when coughing and sneezing - pero wag sa point na hindi ka na makahinga. May hangganan lang din ang lahat.

- Always wash hands with soap and water - Mas maganda yung may superior skin germ protection na ini-endorso ng PAMET

- Use alcohol- based hand sanitizers - sa ospital, ginagamit namin ay Sterilium. Na sadya rin pumapatay sa MRSA, fungus, tuberculosis, AIDS virus, Hepatitis-B, Hepatitis C, Rotavirus, Adenovirus, Papovavirus. Pero ipis hindi nya kayang patayin.

- Avoid close contact with sick people - Siempre! Sino ba may gusto nun?

- Increase your body's resistance - Kumain ng isang mansanas sa isang araw. Wala lang, para makatulong sa ekonomiya ng agrikultura ng mansanas sa bansa.

- Have at least 8 hours of sleep - Ay talo na ako dito.

- Be physically active

- Manage your stress - Ahem! Mag-pray!

- Drink plenty of fluids - tubig at fruit juices ha! Wag alcoholic.

- Eat nutritious food - Sabi ni nanay, masustansya ang malunggay.

Para sa karagdagang kaalaman: Click ka dito.

Patay na si Michael Jackson

2009-06-29T03:41:00.000-07:00

Pero ok lang.

Kahit pa totoo ngang maganda ang mga iniwan niyang musika at kanta, ok lang sa akin na wala siya. Pero yung nangyaring pagkamatay ngayon sa Emergency Room ang hindi ko kinaya.

From duty ako ngayon. Mabuti na lang at nakatulog ako ng konti kagabi kung hindi e baka nagwala na ko sa katoxican. Siguro nakakapanibago din na sa kauna-unahang pagkakataon sa stay ko TR ay hindi toxic sa emergency room nang dahil sa pagdagsa ng mga "pasyenteng" may lagnat - na kesyo mayroon silang lagnat sa loob o kanina lang pakiramdam nila nilagnat sila o kaya naman ay natakot sa lagnat na umabot sa 37 C. Tingnan mo nga naman ang nagagawa ng media hype para sa A(H1N1). Sa wakas natapos na ang kabaliwan ng mga Pinoy kay Hayden Kho. Sa swine flu naman. Pero wala pa rin sa lugar.

Anyway, balik sa kwento ko tungkol sa TR. Pagod na pagod ako ngayong araw na ito dahi sa totoong emergency cases ang mga kaso sa emergency room. Mayroon akong isang pasyenteng dead-on-arrival na walang kasamang kamag-anak noong dumating. Hindi ko alam kung kanino ipaliliwanag na napakaliit ng chance ng pasyenteng mabuhay. GCS 3 na siya at wala nang brainstem functions. Makalipas ng isang oras, dumating ang anak niya - na mayroong cancer na ongoing chemotherapy. Trahedya nga naman. Napahandusay si anak nang nakita ang naka-tubo na ama. Ilang minuto pa ay nakatanggap ako ng tawag mula sa asawa ng pasyente na nasa Amerika. Kauuwi lang daw ng pasyente at luhaang nakiusap sa akin si misis na buhayin ko ang asawa niya hanggang makauwi siya bukas. Hindi ko alam ang sasabihin ko.

Pagkalipas ng 3 code sa pasyente, iniwan na kami ni tatay.

Pero okay lang din sa akin iyon. Sa dami ng code na nakita ko, manhid na ako sa pagkamatay ng isang pasyente kahit ano pa ang mga pangyayari sa likod ng pagkamatay niya. Yun ang akala ko.

Ilang minuto lang pagkatapos ng Code Blue ko ay may tumatakbong nurse na mula sa ibang hospital papasok ng TR. May dala dala siyang pasyente - isang 3 taong gulang na batang babae. Hindi humihinga. Wala nang buhay.

Dali dali kaming nag-code white. Hindi ko kinaya noong umiiyak na ang kanyang ina. At nang dumating ang kanyang lola na nagpapapalahaw. "Ako na lang. Ako na lang." Parang nasa teleserye. Pero mas madamdamin pa.

Naalala ko na bukod sa hindi ko kayang kontrolin ang mga bata kaya hindi ako nag-pedia, hindi ko kasi kayang makita ang mga ganitong kaso sa mga bata. Nakakaiyak noong tumulong akong mag-pump dun sa baby. Ilang minuto pa ay DNR na siya. Wala na si baby...

+++++++

Eternal rest grant unto them, Oh Lord, and let perpetual light shine upon them. May they rest in peace. Amen.

Manila Day Specials

2009-06-24T03:00:00.000-07:00

Holiday today sa maynila... may bagyo kaya parang nakakatamad lumabas... opportunity na rin sana mapanood ang pinakahihintay na Transformers... pero pinili ko na lang na tumambay sa bahay at magpaka-sasa sa kama...

From-duty ako at medyo alas dos na rin nakatulog, at dahil dito medyo inaantok pa ko nang simulang mag-rounds kasama si Tin ang aking masipag na first year. Kasalukuyan kaming nag-rarounds nang tumawag si Meann sa cellphone... at habang kami'y nag-uusap nakita kong dumarating na si Dr. Ivan Villespin.

Siya pala ang sinasabing "special lecturer" ni Dr. Briones na inimbitahan niay upang magbisay sa amin nang "special lecture" upang matulungang mag plano ng buhay pakatapos nang pagiging residente. In fairness, maganda naman yung lecture niya... ipinakita niya yung isang side ng medicina na kadalasan ay hindi nabibigayn pansin: yung business side. Na ang pagiging duktor, katulad din ng kahit anong propesyon ay ginagawa upang kumita at mabuhay... inaantok man ako dahil sa puyat napanatili kong bukas and aking mga mata sa pamamagitan ng pag kain ng mani at korniks! (salamat kay Dr. Briones)

Pagkatapos nang "talk" ni Dr. Villespin, nag simula na ang Critical appraisal... ito ang unang beses namin magkaroon ng journal club... at nakakagulat dahil maraming dumating na consultants! nag-seset up na ang unang grupo (marla, pong, patrick, etc.) ngunit ayaw lumabs sa projector ang kanilang inihandang presentation... kaya ako na lang ang ipinalit (mukhang nautakan ako ah!)... maraming mga tanong at marami ring mga napagusapan... at marami rin namang naging learning... In the end, kailangang madocument ang nangyari kaya kailangan uling gumawa ng report.

Unleashed

2009-05-25T23:34:00.000-07:00

Tama. Parang nakawala sa kural ang mga MROD.

Kumusta naman.

Kailangan talagang gumamit ng mga pictures because words can only say so much.

Swine Flu at Hayden Kho

2009-05-21T19:00:00.001-07:00

Nakakatawa talaga ang mga Pilipino.

Nagbabasa ako ng Manila Bulletin kanina. Headline read: "DOH Confirms First RP Swine Flu Case." Isang 10 year old female daw ang nadapuan ng kinatatakutang swine flu, at nagsilbing unang kumpirmadong kaso ng Influenza A(H1N1) dito sa Pilipinas.

Katabi ng balitang ito sa layout ng front page ng diyaryo ay ang balitang "PMA to probe Dr. Kho for unethical conduct."

Ang nakakatawa dito ay ang balita ng swine flu na dapat mas ikabahala ng mga tao ay binigyan lamang ng isang column sa pahayagan na ito samantalang ang balita tungkol sa pagpaparusa kay Hayden ay tumuloy hanggang sa page 6 column 4.

Gusto ko sanang ikumpara ang paragraph at word count ng 2 balita para maipakita talaga ang difference nila in numbers. Pero kumusta naman, wala man lang ang headline ng diyaryo sa kanilang website! At, as expected, nandun ang article tungkol kay Hayden!

Sa Swine Flu article, hindi man lang nilagay kung tiga-saan ang batang nagkasakit para magkaroon ng awareness ang mga malapit dito. Samantalang sa Hayden article, kulang na lang ay may freebie na DVD ng scandal niya sa diyaryo.

Kumusta naman.

Dahil sa masyadong na-sensationalize itong issue ni Hayden, meron na ding joke na kumakalat kasabay ng pagputok ng balitang may swine flu na sa Pilipinas:

"Meron nang swine flu sa Pilipinas. Ang unang biktima ay si... Katrina Halili! Sabi niya, 'binaboy ako!' (I was swined!)"

Nakakatawa di ba?

Mas mahalaga talaga ang chismis para sa mga Pilipino kaysa sa kalusugan. Kaya pala ganun na lang ang pagpapahalaga na ibinibigay gobyerno sa kalusugan ng mga mamamayan dahil wala ding pakialam ang mga tao dito. To think na sa major daily ito nabasa at hindi sa tabloid lang.

I have two things to say.

1. Mga Pilipino, umayos nga kayo!

2. Hayden, #!@$%%$^#!

Reminiscing MROD Macgyver

2009-05-16T19:25:00.000-07:00

Well.

Hindi ko alam kung anu pumasok sa isip ko, basta naalala ko lang si Macgyver.

na ang pangalan ay hindi "Menemis" kungdi Angus sabi sa wikipedia.

At ang theme song nito ay ginamit ng sarsa ni Mang Tomas sa isa nilang commercial. hehe!

MRODs Conquer 39th Annual PCP

2009-05-09T20:17:00.001-07:00

The UST MRODs conquered the recently concluded 39th Annual PCP Convention. Kahit na hindi namin napanood ang actual na laban ni Pacquiao nung Sunday na yun dahil sa aming oath taking, (at napanood naman namin sa iPhone dahil may libreng wi-fi sa SMX) panalo naman ang mga MROD dahil sa mga hinakot na mga awards.

Dahil na din sa kabibuhan, hindi nagpauna ang mga MROD sa mga sagala. Talaga ngang Flores de Mayo na. At siyempre, hindi papatalo ang Reyna Elena namin, kala niya Ibong Adarna siya.

Nauna na ang Oral Paper Presentation nila Meg ant Roland noong first day. Sila ang nag-uwi ng third prize. Kinabukasan naman ang Amazing RES kung saan nanalo ng First place sila Pong at Chandy. During the last day naman, nanalo si Chandy and John at Earl and Reagan sa Poster presentation. Of course, andiyan ang pagkapanalo ng 3rd place sa 15th PCP-Pfizer Medical Quiz Show nila Pam, Marvin, Pat and Ome.

Pagkatapos noon ay humataw naman sa Music 21 ang mga kulang-na-kulang-sa-gimik na mga MROD. Noteworthy ang pagsama ni Patrick sa gimik na ito. Kitang-kita niyo ang smile niya! The smile na launched a million neurons!

Hindi na lang ako magko-comment sa song choices ni Sam Sunarso - which includes: Reflection (Mulan OST) [The Mushu Version ang kinanta niya], My Favorite Things (Julie Andrews), Immortality (Celine Dion), Sukiyaki (4 PM), Yesterday Once More (The Carpenters) [na hinahanap niya under the title "Every Shalala-lala"] at iba pang ayaw ko nang maalala. Mind you, nahihiya pa siya noong una kumanta.

Julie Andros from Rommel Romano on Vimeo.

I simply remember my favorite things... at hindi kasama dun ang rendition ni Samuel.

Sabi nga nila, kung meron sigurong overall champion nung 39th Annual PCP Convention, siguro kami na yun. Tatabunan namin yung lahat ng tarp sa mint n munch ng isang higanteng tarp namin! Hahahaha!

Congratulations, MRODs!

Despedida

2009-04-29T01:15:00.000-07:00

Ngayon daw ang huling araw ni Ma'am Jo sa Records Section CD. Iba na daw ang post niya effective May 1, 2009. At aalis siyang may utang akong ~~apatnapung~~ charts. Dahil diyan, dinala ko sa kanya si Jollibee at ang pangmeryenda.

Tinanong ko siya kung mami-miss niya ko. Hehe. Sabi niya, hindi. Huuu... kunwari ka pa Ma'am Jo, naiiyak ka pa kanina nung nagpa-picture kami. Hehe. Tears of Joy siguro.

Sana maubos ko na ang charts ko at ma-clear na ko sa Records section.

Malaking Balakid

2009-04-28T05:08:00.000-07:00

Sa kasalukuyan, ito ang pinakamalaking balakid sa mga pangarap ko sa buhay - ang mga charts ko. Ang nasa picture ay kalahati lang ng mga chart na nasa akin ngayon. Naisipan kasi yata ni Ma'am Jo na mag-house cleaning sa Records Section at nakita niyang nagkalat ang mga chart ko. So ayan, binigay na niya sa akin. Balik tayo sa usapan, kalahati lang iyan. Ang kalahati pa ay sa isang consultant lamang.

Patay.

Abangan ang susunod na kabanata.

PSN Singing Duets!

2009-04-27T19:17:00.000-07:00

Haay! Eto nga't katatapos lang ng singing duets na ginanap sa Linden Suites, ng Thomasian Nephrologists.

Naimbitahan me, si Tintin (pronounce teen-teen in high pitch voice), at si andrew.

Partner partner kami sa nephro consultants. Contest ito na walang ibang criteria kungdi audience impact. hehe.

Nauna kami ni dra andres with our version of trying hard na "The Prayer" na naging flop. hehe.

Tapos si andrew and dra chato francisco, na kumanta ng karaoke version ng "Bakit Ngayon Ka Lang".

Tapos nag-solo si Tintin ng "Ikaw". Actually, kasama niya sa stage si Dr. Ortiz pero hindi kasi namin siya marining kaya nagmistulang soloista si Tintin. Pero pinakamalakas ang kanilang audience impact.

In short, nanalo sila. hehe.

Pero yang picture na yan, wala lang. Eh kasi may photographer na nakatiwangwang dun na ayaw kaming kunan ng picture kahit medyo nagpaparamdam at nagpaparinig na kami eh. Kaya kumuha na lang kami ng sarili namin pic.

Ang prize pala (namin) : Starbucks gift certs! Weeee!

Itouch, Facebook at Quiz Show

2009-04-25T07:07:00.001-07:00

Kasalanan ng itouch kung bakit second place lang tayo. Nag enjoy si Patrick sa paglalaro sa mga ilang sandali bago magquiz show. Nagumpisa lamang na gusto niya makita kung ano ang Facebook at kung bakit pati mga consultant namin ay kasali na dito.
Nagkataon na kasama rin namin ang isa pang addict sa itouch. Tap of War ang nilalaro nila. Sa susunod na laban walang itouch.

Sabado de Gloria

2009-04-15T00:53:00.000-07:00

Noong Sabado, birthday ko. Hehe. Pagkatapos ng isang madugong duty nang Biyernes Santo, umuwi kami ni Em sa Bulacan para pumunta sa isang bagong resort sa Pandi kasama ang Romano Household.

Masaya ang biyahe papuntang resort. Nakasakay kami sa van namin kasam si Em. Dumaan kami sa parang walang katapusang bukid. Ngayon lang ulit ako nakakita ng mga baka, kambing at tumpok-tumpok na dayami. Nadaanan namin ang manggahan na pinag-shooting-an namin ng Florante at Laura nonog second year high school ako kaya nagkakunwetuhan na pati ang panahon na high school sina mommy at daddy.

Pagkatapos ng kalahating oras na biyahe ay nasa Amana Resort na kami. Nakakagulat ang laki ng compound. Mas malaki pa siguro siya sa UST!!! (Na may sukat na 21 hectares). Ang di ko lang maintindihan ay kung ano talaga ang theme ng resort. Pagpasok namin ay nasa ticket office si King Kong at si Darth Vader. Ang isa pang hindi ko maintindihan ay kung bakit tuwang-tuwa ang pamangkin kong si Cybel kay King Kong, habang ang ibang mga baby ay umiiyak pag nilalapit sa kanya. Kita ninyo, parang kinikiliti pa niya si King Kong.

Kumain kami sa ilalim ng maraming puno ng mangga at pumasok na sa pool side. Napakalaki ng wave pool. Napakakulit ng mga nagsu-swimming. Nagkalat sa paligid ng resort ang iba't ibang life-sized figures ng kung sino-sinong heroes, at villains. Pagpasok mo ay may mga Storm Troopers na nakabantay sa pasukan. Sa loob ay ang buong Justice League. Nandun din si Iron Man, Hulk, Spider Man. Sa Kiddie pool naman ay sina Gokou, Gohan, Picollo, Vegeta, Freeza, Majinbu, Cell, Master Bhuten, Klilin, Mr. Popo.

Hindi pa masyadong maganda ang lahat. Ang service ay dapat mag-improve. Marami pang ongoing construction sa loob ng resort. Sa ngayon, mas maganda pa rin sa 8 waves. Pero malaki ang chance na hahatak ito ng tourism lalo na pag natapos na siya. Basta ako, masaya ako noong birthday ko dahil nakauwi ako at nakapag-break sa hospital.

Gastrointerologist?

2009-04-12T02:31:00.000-07:00

Finally, na-upload na ang video ng wedding nila Arl and Rj. Pero dahil sa ang dami kong dina-download, ayaw mag-stream ng video. Hehe. Kaya in-embed ko na dito for the MRODs' general consumption.

Rj & Arl from Paul Macasaet on Vimeo.

Basahin din ang article. Nakakahiyang mag-comment sa typo e. Hehe.