ugurarcan | perspektif

TARİHÎ FARKINDALIKLAR

2011-06-17T10:05:00.026-05:00

Bizlere okullarda ve kitaplarda öğretilen bilgilerin gösel olarak karşımıza çıkmasından sonra çeşitli farkındalıklar da yaşar oluyor insan. Muhteşem Yüzyıl için hani film diyoruz, kurgu diyoruz, tarihsel kesin hükmü yoktur diyoruz ama yine de, biraz da olsa bu dizinin benim için benzer bir etkisi oldu. Kurgu ile gerçeği ayırt edebilme yetime olan güvenim de tabii ki tam.

Osmanlı bizim atalarımız, buna ne bir şüphe ne de bir itiraz olabilir. Aksine, yedi cihanda alınan başarılar -her ne kadar geneli savaş başarıları da olsa- bizim her daim gurur kaynağımız olmuştur. Tabi kuru kuru gururlanmak yerine biraz ders almış, takip etmiş olsaydık belki durumlar farklı olurdu diyesim var ama neyse...

Benim bugün takıldığım noktalar ise başka. Bir yanda şeriat ile yönetilen bu devleti bugün İslâmî ve millî görüş sahiplenirken, öte yanda bu devlette zinânın, suçluları hapse atmak varken tek kalemde baş kesmenin, taht pahasına kardeş öldürmenin, padişahın halkına "kul", halkın padişahına -haşa- tanrı veya bir peygamber gibi bakmasının ve o derece korkmasının, ve daha nice İslâm'a aykırı olayların yaşanmış olması çok tezat. Yıllarca bize işlenmiş dogmalardan ve ezberlerden kendimizi kurtarıp baktığımızda bunlardan sayısız örnek görebiliyoruz. Bir de olayın Türklük yani millî boyutu var. Bayılıyorum bu iddialara. Yani bazı insanlar, bu kadar uzun süre yaşamış, bir sürü coğrafya değiştirmiş, farklı kıtalara yayılmış, durmadan göç almış ve göç vermiş, hatta hatta kendi padişahları bile sürekli Slav kökenli hatunlar ve sultanlar alıp onlardan doğmuş bir milletin hâlâ saf bir ırk olabileceğini düşünüyorlar. Pes yani!

Son olarak... Benim dememle büyük bir uyanış olmayacağını biliyorum. Bunları farkedip sindirmek için birinin bir şey demesine gerek niye var onu bile anlamıyorum. Ama, biraz olsun anladığım şey Osmanlı düzenine bakıp bugün neden bu durumda olduğumuz. Neden birilerine kızan illâ "adaleti" cinayette arıyor, neden erkekler kadınların üzerinde bu denli hak iddia edebiliyor, millet neden bu kadar koyun ve yine de hâlinden memnun, ve neden bu millet üretimde ve girişimcilikte hâlâ çok geride, neden biz demokrasi gerçekten nedir anlamıyor ya da tanımını bilsek de icraatta hep eksik kalıyoruz, Osmanlı'ya baktıkça çok daha iyi anlıyorum.

Daha da önemlisi, Osmanlı'ya bakıp günün Türkiye'sini anlarken, gelişen dünyaya bakıp Atatürk'ü daha bir rahmet ve özlemle anıyorum.

Ne diyeyim, Allah akıl fikir versin...

ugurarcan | 1-Haziran-2011 | 1041 Timber Springs

resim: muhteşem yüzyıl facebook sayfası

ATATÜRK'ÜN BİZİ AFFETMEMESİNİN GERÇEK SEBEBİ

2011-06-12T15:11:00.011-05:00

Facebook'tan aldığım Atatürk'ün bu resminin altında "Affetmiyorum sizi!" yazıyordu bugün. Güzel, doğru, kesin affetmiyordur ama konu bence yanlış...

İşin özü yani, lütfen güldürme beni Türkiye. Günlük dilinde kendi anadilini çöpe atıyor yabancı dilleri tercih ediyor ve utanmadan bununla övünüyor, yurtta barış varken senden farklı düşünen herkesi hain ve düşman ilân ediyor, önce demokrasi istiyorum deyip sonra sadece 'ben' diyor, işine gelince vergi veriyor işine gelmeyince vermeyerek sadece kendini düşünüyor, çalışmıyor hazır yiyorsun, ama sonra AKP kazanınca bir milliyetçi, bir Atatürkçü kesiliyorsun...

Sen daha Atatük'ün en temel öğütlerini bilmiyorken, yerine getirmiyorken neye karşı çıkıyorsun?!

ugurarcan | 12-Haziran-2011 | 1041 Timber Springs

GALATASARAY'DA TERİM DÖNEMİ... EVET YENİDEN!

2011-05-16T15:17:00.002-05:00

Ve İLK-lerin takımı Galatasaray'ın YENİ başkanı YEPYENİ yönetim kadrosuyla büyük DEĞİŞİM-ler yapacak adımların ilkini attı, FATİH TERIM'i takımın başına getirdi... Bu cümledeki en az 6 tezatı bulunuz...

Ha bu arada daha Cumartesi günü yeni Başkan 'Florya'yı bir kişi yönetemez, birlikte yöneteceğiz' diyordu ki herkes Terim'i neden istemişti bir düşünün... Eeee, bit pazarında sonumuz hayırlı olsun bakalım. 2-3 aya çıkar kokusu olacakların. Eh Terim'in de parası azalmıştır her 3-4 yılda bir yardım etmek lazım garibime.

ugurarcan | 16-Mayıs-2011 | KCo.

resim: www.webaslan.com

MUHTEŞEM PERHİZ, MUHTEŞEM LAHANA TURŞUSU

2011-01-13T00:38:00.004-06:00

Ne ilginç değil mi istedikleri kadınlarla arzularınca yatabilen (zina), dünyevî ihtirasları uğruna kardeş ve hatta evlât öldür(t)en ve komşuları sefalet içindeyken kendileri saraylarda, altınlar içinde yaşayan Osmanlı padişahlarının anlatıldığı Muhteşem Yüzyıl dizisine sert çıkan, o Osmanlı'yı savunansa dinci Selâmet Partisi oldu. BBP falan da destek vermiş de SP tam bomba yani. Hadi ben savunsam neyse ama bu biraz "bu ne perhiz bu ne lahana turşusu" olmuyor mu? İşte sözde İslâmcıların gerçek yüzü...

Aynı olay Mustafa filminde de yapıldı. Geçen Murat Bardakçı zaten işin uzmanı olarak gerekli yorumu yaptı. Daha uzatmanın alemi yok. Dizi sonuçta, ne salak dizileri izliyorsunuz, bu en azından biraz daha kaliteli işte, izleyin...

ugurarcan | 13-Ocak-2011 | TS1041

resim: http://www.zaman53.com/

I LOVE U HAGI!

2010-10-21T10:39:00.005-05:00

Welcome and I Love You Hagi!!! Sonunda bu adamın son yıllarda gelen herkesden daha iyi olduğunu anladı birileri. Umarım ikinci şansını daha iyi kullanır. Tugay Kerimoğlu hizada tutar O'nu zaten. Hakan Şükür de teklif aldım dedi ama ondan sonra sesi çıkmadı. Bu arada o salak teklifi kabul etmediğin için teşekkürler Fatih Terim!

ugurarcan | 21-Ekim-2010 | KCo.

resim: http://www.sensizasla.net/resimler/
tamamı: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10100339213440480

BEL ALTINDAN VURMAK KOLAY DA...

2010-09-20T23:32:00.005-05:00

Uzun süredir yürüttüğüm "Farklı Söylemler Üretmeli" kampanyamda benim fikirlerime karşı çıkıp da karşı fikir üretemeyenler hemen 'sen uzaktasın, ne bileceksin buraları' veya 'sen önce kendi ülkene dön' diye bel altı vurup kolaya kaçarken, öbür yandan (kimi zaman kendileri dahil) onlarca insanın 'bu ülkede yaşanmaz, gitmek istiyorum' diye yakınmasının yarattığı tezatlığa bayılıyorum! İşin ilginci, bakıyorum da genelde yaptığım öngörüler ve tahliller hep "işin içinde" olanlardan daha yerinde. İlginç tabi... Beni yakinen tanıyanlar zaten bu tür basit bahanelerle çıkmıyor karşıma.

ugurarcan | 14-Eylül-2010 | HJ308

tamamı: http://www.facebook.com/ugurarcan#!/photo.php?pid=64949527&fbid=10100306159495850&id=13942826

(NAH) HAYIR!

2010-09-20T23:26:00.008-05:00

Bu resme çok gülmüştüm HAYIRcılar tarafından konulduğunda... Yeniden koyayım dedim çünkü bu resmin amacı EVETçilere "nah çekmek" iken bugün bu resmi "çıkan sonuç nah hayır" olarak da algılayabiliriz. Hakaret ve küçümseyici tavırla yapılan propagandanın nasıl ters teptiğini hep birlikte hatırlayalım diye...

ugurarcan | 13-Eylül-2010 | HJ308

tamamı: http://www.facebook.com/ugurarcan#!/photo.php?pid=64915181&fbid=10100304968058500&id=13942826

HODRİ MEYDAN

2010-09-20T23:19:00.007-05:00

Yeni kanun çıksın. Seçim veya darbe farketmez nasıl geldiyse, bir hükümet, eğer ülke nüfusunun %80'inden istifa etmesi konusunda imza toplanırsa çekip gitsin. İmzalayanların isimleri kanun gereği tüm televizyon, gazete ve internette yayımlansın. Tek hile bile varsa başvuru mahkemeye verilsin, hile %5'ine ulaşıyorsa imzalar tamamen geçersiz sayılsın. Böylece iki seçim arası atıp tutan sonra yine aynı partiye oy verenlere ve tek başına geldi diye her istediğini yapabileceğini sanan hükümetlere HODRİ MEYDAN densin. Haydi bakalım... HODRİ MEYDAN!!

ugurarcan | 21-Ocak-2010 | HJ305

tamamı: http://www.facebook.com/ugurarcan#!/photo.php?pid=59137988&fbid=10100139244405030&id=13942826

EZEL ŞENLENDİ

2010-09-20T23:04:00.009-05:00

Ezel'in inişlı çıkışlı oyunculuğuna biricik Bahar'ın ölümüyle oluşan boşluk ve Eyşan'ın bir türlü gelişemeyen rezalet oyunculuğu eklenince, e Meliha da görünmez oldu derken artık sadece Ali ve Ramiz yetmez oluyordu ki... Dünyalar güzeli Şebnem döndü, büyük usta Kenan şahaneliği, 8 de karizmasıyla katılınca... Oh ya biraz adam gibi hale geldi bu dizi... Gerçi hepsini geçerim, Ramiz-Kenan-Şebnem olsun gerisi arada çıksa da olur :) Aslında Eyşan'ı çıkarsan gerisi kalabilir bile.

Bu arada Kenan'ın tavırları size de Joker'i hatırlatmıyor mu?

ugurarcan | 20-Eylül-2010 | HJ308

tamamı: http://www.facebook.com/ugurarcan#!/photo.php?pid=65117499&fbid=10100311839997080&id=13942826

HAYAL KIRIKLIĞI

2010-09-09T19:35:00.002-05:00

Uzun zaman olmuş...
...
Bitti, gitti sanmış,
Artık tozlu raflara kalkmış,
Bir daha görür müyüm derken
Bir sabah karşımda gördüm onu.
...
Ne yazık, hiçbir şey değişmemiş!

ugurarcan | 9-Eylül-2010 | HJ308

photo: A sense of disappointment by HarlequinFever (DeviantArt)

GAZETE BAŞLIĞI ÖNERİSİ: "BİZDE ŞEHİT LEBLEBİ ÇEKİRDEK"

2010-07-20T09:23:00.010-05:00

Şimdi yine kızacaklar bana... Bir sabaha daha büyük harflerle kağıt ve sanal gazete başlıklarına yazılan şehitlerimizin sayısıyla başladım. Neredeyse artık alışır olduk bu haberlere; her defasında yeniden yüreklerimiz dağlansa ve öfkemiz kabarsa da. Ben de yeni bir öneri getirdim, hani bari olmuşken tam olsun! Bazen diyorum acaba burada bir ard niyet var da amaç işte bu alışkanlığı insanlara yayıp kimilerini bezdirip, tepkisizleştirip, kimilerini de iyice isyana sürerek direnç kırmak mı diye!? 'Verelim gitsin de kurtulalım canım!' isyanları başladı bile sonuçta.

Ama asıl dikkatimi çeken şey başka. Burada ya medya PKK'dan daha hain ve sürekli bizim şehitlerimizin haberleri verilirken, hergün 5'er 10'ar sayılar kocaman kocaman yazılırken baş sayfalara onlardan kaçı öldü söylenmiyor, hatta öldüler mi o bile bahsedilmiyor, ya da TSK gerçekten beceriksiz ve artık PKK'ya karşı duramıyor. Hemen hissî olarak 'tabiki ilki' diye atlamayın, biraz düşünün... Eğer gerçekten doğru olan ilkiyse de ona göre tepkinizi doğru merciilere koyun, sadece Facebook'a değil! Yok eğer bunda AKP oyunu varsa, hani olur ya, o zaman belki medya-halk birleşmesi AKP'nin gerçek sonu olabilir. Sonuçta ne anti-AKP'ci halk ne de medya kendi başına AKP'yi yenemeyecek. AKP ile medya zaten birlikteyse o zaman biz bitmişiz okeye dönüyoruz, taa ki ABD yardıma(!) koşana kadar...

Birleşme... Pek ütopik ama hayal etmekten neyimiz eksilmiş...

Ey Türkiye! "Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama sen öldüğünün farkında değilsin"...

ugurarcan | 20-Temmuz-2010 | KCo.

DÜĞÜM

2010-07-11T21:56:00.003-05:00

Bazen,

Beynimde ve yüreğimde coşuyor kavramlar, düşünceler, isyanlar... Boğuluyorum...

Öylesine kaplıyorlar ki her yanımı gözlerim kararıyor, tüm karar merkezlerim felç oluyor.

Bir hışım geçiyorum karşısına sanal defterimin, parmaklarım hazır hepsine kelimeler üzerinden hayat vermeye...

Düğümleniyor boğazım, kalemim parmaklarım; anlatamıyorum, anlatamadıkça daha çok boğuluyorum...

ugurarcan | 11-Temmuz-2010 | HJ308

picture:http://thewritingbase.com/

TSK VE "VATANÎ GÖREV" ANLAYIŞINDA DEĞİŞİM GEREKLİ

2010-06-21T14:31:00.023-05:00

Bitmiyor yüreklerimizin yanması, bitmiyor gözyaşları... Kaç gündür fırsat buldukça kapsamlı olarak İsrail - Mavi Marmara kriziyle ilgili bir yazı yazmaya çalışıyorum. Bir türlü fırsat bulup, toparlayıp bitiremedim ki gündem bambaşka krizlerle doldu taştı. Tüm haftasonu acı şehit haberlerimizi dinledim, düşündüm. Popülist gazeteciliğin attığı başlıklara ibretle baktım. Kandil Dağı'nda o başlıklara bakarak kim bilir ne zafer çığlıkları atıldığını ve buna çanak tutan medyanın ya aptal ya da hain olduğunu kafamda tekrarladım durdum. İsyan hep var, herkes ağlıyor, herkes bağırıyor ama kimse çözüm sunmuyor. Tabi ben 'hepsini kazıyalım', 'açılımlar kapansın' ya da 'OHAL gelsin bu iş bitsin' türünden tabiri caizse "gaza gelinmiş" söylemleri çözümden saymıyorum. Bunların hepsi yapıldı ama bugün sonuç ortada. Bugün bizim en kaliteli askerî birliklerimiz -ki o yüzden orada, en tehlikeli bölgedeler- teröristleri çoban zannedebiliyorlar. 30 yıl geçti, çok şey denendi, çok şey söylendi. Artık yeni şeyler söyleme zamanıdır.

Öncelikle bu sorun tek boyutlu çözülemez. Bunun kolları var: biri toplumsal kalkınma (buna eğitim, ekonomi, kültür, sosyoloji boyutlarından bakmak lazım), biri tarihle barışma (bugün tüm Türk milleti eşittir desek de tarihte bunun sadece laf olduğu açıktır), biri de askerî. Hepsi de kendi içinde alt dallara ayrılabilir elbet ama bunların hepsi toplu bir reform hareketiyle uygulamaya koyulmazsa çözüm gelemez. Unutmayalım iki tarafta da bu çözümleri istemeyenler var, bu yüzden sallapati işler sadece sorunları daha da büyütür. Benim açıkçası bu "çoban zannetme" olayına çok kafam takıldı. Bizim askerimiz dünyada parmakla gösterilir, o tecrübeye ve zekâya sahip bir asker ama çobanla son 30 yıldır savaştığı militanı ayırt edememiş ki sonucunda onca şehit verdik. Bu en az şehitlerimiz kadar acı verici bir olaydır çünkü bu sorun giderilmezse daha çok şehit verebiliriz demektir. İstihbarat konusunu açmıyorum çünkü TSK bu konuda bir sıkıntı olmadığını açıklamıştı ben bu yazıyı yazarken.

Yazı başlığımı da bu yüzden bu konu üzerine attım. Eskiden nasıldı bilemem ama günümüzde teknoloji, strateji ve şartlar çok farklı ve bunlar günümüz savaşlarını direk etkileyen unsurlar. Buna küresel siyasî ve ekonomik unsurlar da eklenince artık günümüz dünyasında işlerin hiç de tek boyutlu ve kolay olmadığını anlamak zor olmuyor. Bunu hâlâ anlamayan çok var tabi, onlara yapacak birşey yok. Ama biz bu değişimlere ayak uyduramazsak da, akan kanların durmasını bırakın, daha da arttıracağız. İşbu hâlde, benim bu konudaki önerilerim şöyledir:

Kafalardan 'her Türk'ün asker doğduğu' fikrini bir atalım artık; tabi askerden kasıt manevi anlamdaki "bir amacın peşinden disiplinle ve iradeyle giden, çalışkan" insan ise, o zaman bile herkesin öyle doğduğu konusunda şüphem de olsa en azından güzel bir ideal olarak kabul edebilirim.
Bedelli askerlik bu ülkedeki ekonomik kalkınma sağlanmadığı sürece hep sıkıntılı ve ayrıştıcı bir konu olarak kalacak. Öte yandan herkesin eşit askerlik yapması fikri de saçmalığın daniskasıdır. Herkes doktor, mühendis, sanatçı olamayacağı gibi, herkes (gerçek anlamında) savaşan asker de olamaz. Bu yüzden değişime gidilmeli ve sistem kökten değişmelidir ama nasıl?

Vatanî görevin sadece silahla olmayacağını anlamamız gerekir. Çünkü bu vatanın TEK sorunu PKK olmamakla beraber, diğer sorunların çözülmesi PKK'ya asker saldırılarından daha büyük darbe vuracaktır.
Ordu profosyonel ve mecburi hizmet olarak ikiye ayrılmalı, eli silahlı görev yapan askerler profosyonel olmalı, diğer mecburi hizmettekiler de servis sağlamalıdır. Bunu biraz daha açayım. Öncelikle kızlara da erkekler gibi bu hizmetin önü açılmalı, onlara da bu imkân sağlanmalıdır. Bugün yaşadığımız olaylara sadece erkekler değil kızlarımız da tepki vermekte ve onların da bu sorunların önlenmesinde pay sahibi olma olanağı sunulmalıdır. 18'ine gelenin iki seçeneği olmalı: profosyonel asker veya mecburi hizmet!

Ya askerî liselerden mezunlar gibi orduya katılacak, eli silah tutacak, profosyonel olacak, ordu ve devlet tarafından işe alındığı için onlar tarafından bakılacak, beslenecek, eğitim verilecek (lise-üniversite-vs.); yani işi bu vatanı korumak olacak ve karşılığında da manevi değerlerden daha fazla bir karşılık görecek.

Ya da vatana mecburi hizmet vermek için bir miktar para verecek (bu para profosyonel askerlerin kaynaklarına harcanacak), mesleğine göre veya yetenek sınavındaki başarısına göre (herkes yeteneği olan konuda okumuyor henüz malesef) gerek profosyonel askerlerimizin hizmetinde, gerek diğer ihtiyacı olan halk kesimlerinin (yaşlı, engelli, hasta) hizmetinde çalışacak. Okumayan veya sınavdan kalan hademe, çaycı, vb. olacak ki madem herkes bu ülkeye hizmet etmek istiyor o zaman bu sorun olmayacak. Bir yıl boyunca bu hizmeti sağlayacak, devletten maaş alacak, asker-sivil karışımı bir statüde olduğundan başka işler yapabilecekse de ana sorumluluğu devlete olacak; sorumluluklarının yapılmaması hâlinde yasal işlem yapılacak. Kimi insan bunu üniversiteden önce, kimi sonra yapacak aynı bugün olduğu gibi. Bu kesim de ilk bir ay normal askerler kadar olmasa da onlar gibi askerî eğitim görecekler böylece savaş anında hazır kıta askerlerimiz olacak ki bu zaten anayasal zorunluluğumuzdur Türk vatandaşları olarak.

Bu şekilde öncelikle işsizlik azalacak, insanlar ki özellikle bazılarımız kadar şanslı olmayan insanlar askerliği mecburiyet ya da sıkıntı olarak değil, eğitim, gelişim ve hizmet olarak görecek, savaşan askerler çok daha uzun vadeli kalacağından ve askerî eğitimleri de ona göre olacağından çok daha iyi savaşçılar olacak, militanla çobanı ayıracak ve işinde en iyisi olacaklar. Herşeyden öte gerek bizi koruyan askerlerimize gerek de vatandaşımıza hizmet veren diğer sözleşmeli personel bu ülkenin dört bir yanında hizmet vererek gerçekten bir "vatanî hizmet" sunmuş ve sosyal kalkınmamıza faydalı olmuş olacaklar. Okumuş insanlarımız da bir yılını tecrübe alarak harcayacakları için günümüz iş dünyasında zaman kaybetmemiş olacaklar.
Artık madem bölgede gövde gösterileri başladı, madem restleri daha kolay çekiyoruz sapa sola, o zaman teknolojimizi kendimiz yaratacağız. Bu ayrı olarak girmek istediğim ve daha önce de kısaca değindiğim bir üretim sorunu. Bayılıyoruz herşeyi başkalarından almaya çünkü birileri rant sağlıyor bundan. Artık ne ABD ne İsrail ne Almanya'dan askeri alet almayacak, kendi gücümüzü kendi içimizen yaratacak, bunca zaman aldığımız hizmeti başkalarına sağlayacağız. Bu da olduğu zaman diğer bahsettiğim iki maddenin devamlılığına katkıda bulunmuş olacağız.

Amacım burda kafamdaki planı en ince detaylarıyla anlatmak değil elbet ama genel hatları bu.

Eline silah alan asker olamaz, karşımızdakiler çocuk değil, bunca yıl bize öyle ya da böyle dayanmış bir askerî güç var ve biz sürekli devirdaim edilen bir kuvvetle daha iyi olamayız. Yakın zamanlarda komandolar için profosyonelleşme adımları atılmıştı. Bunun ilerlemesi lazım. Askerî görevin çapının genişletilmesi ve gerçek mânâda vatanî görev olması da ancak bu şekilde kapsamı arttırılarak olabilir. Biz millet olarak birbirimize destek olmalı, birbirimizin açığını kapamalı ve birbirimize fırsat yaratmalıyız. Bu şekilde başlatılacak bir girişimin bizim milletimizin yaratıcı ruhuyla daha ne kapılar açabileceğini de düşünce ben açıkçası heyecan duyuyorum. Bu ülkenin tek sorunu PKK değildir. Ekonomik, sosyolojik, eğitimsel sorunlarını el birliği ile çözebilirsek zaten o zaman PKK'nın da propaganda malzemelerini ellerinden almış oluruz.

Bu acılar bitsin, gözyaşları dinsin istiyorsak artık yeni sözler söylemek lazım. Yoksa bugün oturur ağlarsak, düşman yine geri gelecek. Artık soğuk kanlı ve mantıklı olmak lazım...

ugurarcan | 21-Haziran-2010 | KCo.

resim: http://www.yeniresimler.net

GÜLE GÜLE PATRICIA, ÖZÜR DİLERİM

2010-06-04T23:03:00.009-05:00

Birkaç gün önce konuşmuştuk daha. Uzun zamandır olmadığımız kadar asabiydik; sana söz verdiğim hep destek tam destekten o akşam için vazgeçmiş, aslında benim de hata payım olan olayların sonucunda kırılan kalbimin tamiri için senin üzerine geldim. Önce tartıştık, ama sabahında sen bana güzel bir mesaj atmış ve özür dilemiştin. Bense, nasıl olduysa, uzatıp olayı yine de sarmadım seni sevgimle ve desteğimle. Nasılsa yarın vardı, nasılsa yarın saracaktım...

Seninle gurur duymuştum, duyacaktım, yanında olacaktım, bu zorlu süreçten geçip sonunda gülecektik hepsine. 3 gündür mesajlarıma neden cevap vermediğini anlamamışlığın asabiyeti, tedirginliği ve merakı vardı üzerimde bir hışım Facebook sayfana girip gördüklerim karşısında şok olduğumda. Sen 'artık yeter' demiştin ve ben yine tek başıma kalmıştım, ellerinden tutamıyor, yüreğini saramıyor hâlde. Artık yarın yoktu, artık seni saramayacaktım... Zaman, tekrar bir başıma oturup bir türlü öğrenemediğim bu dersi bir kere daha öğrenmeye çalışmak zamanıydı artık.

As you said: "This is not goodbye," she said; "It is just time for me to rest my head..."

Güle güle Patricia, özür dilerim...

ugurarcan | 4-Haziran-2010 | HJ308

GÜLEN DESTEĞİ VE BAYKAL'IN GERİ DÖNME HESAPLARI

2010-05-11T14:38:00.016-05:00

Baykal'dan o kadar tiksiniyorum ki sanırım son günlerde yaşanan bu skandala verdiğim bu coşkulu yanıt biraz bundan dolayıydı. Fakat daha sonra düşündüm, düşündükçe bu işin arkasında farklı boyutlar da görmeye başladım. Tabiki bunlar benim varsayımlarım ama benim kafama çok yatan senaryolar. Beni ilgilendiren bu adamın çekip gitmesi, gerisi teferruat. Sadece daha önce kanıtlanmadan yargılamayacağımı belirttiğim hâlde yine de haksızlık yapmamak adına bu yazıyı yazıyorum.

Öncelikle tabi ne olur bundan sonra göreceğiz. İlk ve bir yandan da en çok olmasını istediğim senaryo bütün bunların doğru olduğu ve Deniz Baykal'ın bir daha dönmemek üzere ekibiyle birlikte köşesine çekildiği senaryodur. Ekibinden kastım medya, CHP, veya neredeyse tüm dalkavukları hepsini kastediyorum. Ama herşey bu kadar basit olmayabilir.

Şimdi 3 gündür olan gelişmelere bakalım ve diğer senaryoyu birlikte kuralım... Öncelikle sanırım Baykal'ın hakkını yemişim. Maşallah biraz uzun sürmüş ama AKP'den nasıl iktidar olunacağını çok iyi öğrenmiş. Yıllardır farklı mazlum oyunlarıyla çok oy aldı AKP. Bizim halk bir ilginç çünkü; adalet falan hak getire, varsa yoksa ortada mazlum var mı yok mu ona bakar ve varsa hep mazlumu tutar, onunla ağlar benim müzmin depresif halkım. Bunu iyi çözen AKP de maşallah iyi götürdü bugüne kadar işleri. Bunu da sanırım sonunda(!) anlayan Baykal'ın böylesine bir durumu kullanıyor olması kuvvetle muhtemel. Öte yandan defalarca gidip her seferinde daha güçlü olarak geri gelen bir Aziz Yıldırım var mesela; örnek çok yani. Bu olayı bilerek yarattı demiyorum ama kaymağını yemediğini söylemek de çok saflık olur gibi geliyor. Bakın şimdide suikast haberi çıktı. Mazlumlar mazlumu Küçük Deniz! Nedense Şişli belediye başkan yardımcısı da işin içinde, yoksa bir yandan Sarıgül'ü de mi yaralayalım düşüncesi var bilemiyorum artık. Gerçi kendi çapında Sarıgül'ü de akladı ama sadece kasetten akladı henüz suikastten değil...

Bu arada görüntülerin montaj olduğu konuşuluyor. Ortaya atılan olasılıklar çok makul olasılıklar ama aynı yöntemlerle orjinal görüntülerin oyanıp da bir nevi yalancı şahitlik yapılmayacağının garantisini kimse veremiyor. Öte yandan görüntülerde kadının tamamen çıplak ama adamın yarı çıplak olması da ilginç. Ayrıca herşey çok çabuk oluyor. Tabi insanların ne tür fantezileri olduğunu bilemeyiz ama iki farklı zamanda çekilmiş görüntülerin yapıştırılması fikri de aklıma yatmıyor değil hani. Fakat insanların konuşmaları nasıl tutturulmuş ona da bakmalı çünkü bir yandan da görüntülerde koyu bir sohbet dönüyor. Günümüz teknolojisinde o kadar herşey mümkün ki, açıkçası bu olasılıklar kafa karıştırmıyor değil.

Bu kadar karmaşaya rağmen Baykal'ın olayları yalanlamaması kafamda iki strateji oluşturuyor.

Birincisi gerçekten oldu bunlar ve çekip gidiyor ihtimali ki hep belirtiyorum çekip gitsin de nasıl giderse gitsin. İkincisi de gerek hilelerle bu görüntülerin sahteliğini kanıtlanana, gerekse de zaten sahte olduğunu bildiği için doğru ortaya çıkana kadar bekleyerek bu zaman zarfında mazlum rolü ile yıllardır tükettiği bu saf halkın sevgisini kazanmaya çalışmayı hedefliyor. O zaman 'ben size demiştim bu bir komploydu, yalan olan şeyi neden yalanlayayım ki' diyecek, millet de "komplo iddiası"yla "yalanlama"nın arasndaki farkı nasılsa tam bilmeyeceğinden olay kapanacak. 'Bakın ben mağdur oldum, bana leke attılar, ben hep sizin için savaştım' nağraları altında geri gelecek. Sonuçta önce yalanlar ama sonra doğruluğu ispatlanırsa daha beter olur, bu yüzden sabırla bekliyor şimdi. Süleyman Demirel'i de sevmem pek ama en azından adam çekti gitti, öyle ya da böyle, Baykal'da o asalet de yok! Seçim sonuçları yetmiyor bu adamlara.

Tabi eğer bu 'gidişim suskun oldu ama dönüşüm muhteşem olacak' senaryosuna eşlik eden sayısız CHP il başkan dalkavuklarının kuyruk acısıyla attıkları 'Padişahım çok yaşa!' nağralarının eklenmesi ve yapılan zavallı açlık grevleri de bir diğer konu. Zamanında artık hangi alavere dalaverelerle oralara getirildikleri belli olmayan bu dalkavuklar şimdi Baykal'ın gitmesini istemiyorlar doğal olarak. Bu ya, dedim ya, kuyruk acısı ve koltuklarını kaybetme korkusundan geliyor ya da yukarda bahsettiğim geri dönüş senaryosu çoktan yazıldığı için yalakalıklarına devam etmek için yapılıyor. Bunu bilemeyiz. AKP olsa tamam ama CHP böylesine bir organizasyonu yapıyorsa, aslında helal olsun, iyi öğrenmişler demektir. Ya da sağlam destek alıyorlar bu işin erbaplarından. Mesela Pennsylvania, ABD.

Bu ihtimal ışığında ilginç olan Türkiye'nin asıl temelde sorunu olan Fetullah Gülen'in (ne AKP, ne başkası) "Biz sizi seviyoruz, sayıyoruz" şeklindeki mesajı ve buna Baykal'ın teşekkürü oldu. Buradan çıkarılacak sonuçlar belli. Ya Fetullah artık AKP'den soğudu artık Baykal'a çalışıyor ki bu çok zor, ya Baykal'ın bizim bilmediğimiz başka bir tehlikede olduğunu bildiğinden susması karşılığında koltuğunu sağlamlaştırmak adına böyle bir yardım yapıyor (demiştim ancak bu adamlar böyle işleri becerebilir), ya da baktı Baykal bir dahaki seçimlerde ana muhalefet olamayacak ve bu durumda AKP'nin karşısına ciddi adam gibi bir rakip çıkabilir diye bir amme hizmeti edasıyla Baykal'ın yerini daha da sağlamlaştırıyor. Belki de Gül'den sonra Baykal'ı Çankaya'ya çıkararak farklı bir AKP oyununun temelleri düşünülüyor. Günümüz politikasında adam gibi adam olmadığı için yerine kim gelebilir bilmiyorum ama her gelenin Baykal'dan daha faydalı olacağı fikrime onlar da katılıyor herhâlde. Belki Sarıgül eş oranda kötü olabilir, daha beter olmasa da. Velhasıl Baykal'ı bitirmek AKP'ye yaramaz, aksine zarar verir.

Tüm bunlara rağmen bana göre değişmeyen birşey ise bu işin içerden yapıldığı fikri. Dışardan destek var veya yok bilemem ama ana kontrol içerde. Baykal da ekmeğini yiyor olabilir. Bunu zaman gösterecek. Şimdiden 'halk isterse dönerim' diyen Baykal yıllarca halkın gitmesi yönündeki çığlıklarını duymadığı gibi bu sefer de lafı başka yerinden anlayıp geri gelebilir; nasılsa dalkavukları dünden razı.

Peki buna halk ne tepki verecek? Müslümanım diyen, ahlâk kurallarını hep önde tuttuğunu savunan, sokakta başkası yaptığında kınayan, yargılayan, kendi evlâdı yaptığında perişan eden hatta canına kıyan bu halk, aynı şeyi eğer Baykal yaptıysa affedecek mi? Bunu da zaman gösterecek... Eğer halk böyle adamlar tarafından yönetilmek istiyorsa sonuçlar da bu çizgide olacak...

Eski bir sözün dediği gibi: Milletler, hak ettikleri şekilde yönetilirler...

Her ne kadar AKP'nin bunun arkasında olduğu söylentileri olsa da, özellikle gündem değiştirmek adına, hiç sanmıyorum. O kadar minik olaylarla bunu başarabiliyorlar ki, bu kadar emeğe(!) değmez. Ama bu arada yine en kârlı AKP çıktı. Anayasa değişikliklerinin sancıları, referandum öncesi tartışmaların hepsi rafa kalktı. İşte günümüz Türkiye'si. Kimse bize balık hafızalı diyen Avrupalılara kızmasın.

Bu arada ararken bulduğum bu blog yazısını bir okuyun derim. Ne güzel paylaşmış bu adam hakkındaki düşüncelerimi... TEFLON Baykal!

Not: Başlıkta yazdım diye illâ Gülen destek veriyor demek değildir. Bu bir senaryodur sonuçta anafikir burda Baykal'ın allem ve kallem üzerinden dönüş hesapları yapmasıdır.

ugurarcan | 11-Mayıs-2010 | KCo.

resim: http://tahsininpenceresi.blogcu.com/

ATATÜRK'ÜN PARTİSİ BİR LEKEDEN KURTULDU ARTIK TEMİZ TUTUN

2010-05-10T11:30:00.012-05:00

Bugün bayram bana ve tüm Türkiye'ye... Gerçi AKP yönetimi şimdi kara kara düşünüyor olabilir ama merak etmeyin, Baykal'ın ektiği pislikler kolay kolay temizlenmez yani bir süre daha rahatsınız.

Çok söze gerek yok. Özetle:

Güle güle Baykal, gittiğin yerde kal, tadını çıkar, yeterki asla geri dönme.

Sarıgül'e meydanı boş bırakmayın, Aziz Nesin'i haklı çıkaracak en büyük aptallık birinden kurtulup diğerine kolları açmak olur. Giden geleni bu sefer aratmasın.

CHP yalakalarını bir temizlesin. Baykal'ın poposunu öpeceğim diye ahlâk ve etik kurallarını bu derece ayak altına alan bir adamın arkasından hala "Gitme" diye bağıranları da Baykal ile birlikte yollayın. Öyle adamlardan hayır gelmez. Yarın öbür gün baskı yaparlar geri çağırırlar, milletin hafıza zaten balık, Allah muhfaza!

Baykal'ın sözlerine baktım, hâlâ ders almamış, öğrenmemiş. Bir de siyasî hayat hikayesine bakın, aslında çok doğal.

Yaz yaz bitmez bu adamın yanlışlıkları, bu ülkeyi nasıl mahvettiği. Ama artık gerek yok adını bile anmaya.

Neredeyse tüm anketlerde, sosyal medya ortamlarında herkes bayram yapmakta. Bunu kimse göz ardı etmesin. Bunu kullanabilen bir CHP öyle bir şahlanır ki, zaman bu zamandır. Yenilenen ve gerçekten halka açılan bir CHP benzersiz başarılar elde edebilir. Bugün bayram bize, tadını çıkarın.

ATATÜRK'ÜN partisi bir "leke"den daha kurtuldu, yeniden lekelemeyin.

İnşallah bu yazı bu adam hakkında yakınarak yazdığım son yazı olur...

ugurarcan | 10-Mayıs-2010 | KCo.

resim: ajans3g.com

BAYKAL AÇILIMLARI DEVAM EDİYOR... MU?

2010-05-07T11:08:00.025-05:00

Öncelikle berlitmeliyim ki bu adam hakkında ne yazmak ne konuşmak ne görmek ne de duymak istiyorum. Ama bu olay ilgimi çekti. Doğruluğu ispatlanmadan ithamda bulunamayız ama ben sadece kendi düşüncemi paylaşıyorum. Bu arada başlıkta "Baykal açılımı" dediysem de yazımda da belirttiğim gibi görüntülerin doğruluğu kanıtlanmadan hüküm vermek taraftarı değilim. Sadece yazı başlığı olarak Baykal'ın çarşaf açılımına ithaf etmek istedim.

Dün gece çeşitli sebeplerden dolayı çok iyi uyuyamadım ve sürekli uyanıp durdum. Susmak bilmeyen telefonum bu duruma hiç olumlu katkı sağlamamakla beraber ötüşlerinden birinde NTVMSNBC iPhone uygulamasının Deniz Baykal'ın gizli kaseti hakkında bir soruşturma başlatıldığının haberini okudum ve çok şaşırdım. Açıkçası Baykal'ın siyaset hayatının bitebileceği düşüncesiyle belki de gecenin en güzel anını orda yaşadım. Kasetin içeriği hakkında bilgim yoktu; belki bir gizli anlaşma, belki bir hakaret, ama seks kaseti olacağını hiç düşünmedim.

Sabah uyandım, işe geldim ve ilk işim haberi aramak oldu. Tabiki alelacele kaldırılan videoyu bulamadım ama dostlar sağolsun yolladılar bağlantıyı. Tekrarlıyorum, doğruluğu ispatlanmadığı sürece herkes suçsuzdur ilkesine inanırım o yüzden bağlantıyı burada vermiyorum, arayan nasılsa buluyor. Görüntüleri izledim ve hakkında naçizane düşüncelerimi paylaşmadan edemedim.

Açıkçası bu erkek kişi Baykal mıdır değil midir bilemem. İnsanların çok benzerleri oluyor. Zor ihtimal ama yok değil. Bu yüzden madem iş mahkemede, kimseyi itham etmek istemiyorum. Ben gerçek olduğuna inanıyorum ama bu şahsî fikrimden öte birşey değildir. CHP'nin bu şekil celâllenmesinin de bunda etkisi önemlidir tabi.
Yalan olsa bu kadar büyük operasyon başlatılır da (CHP tarafından) video anında yok edilir miydi? Alı Kırca'nın videosu gayet izlendi. Gerçi arayan yine buluyor...
Bu işin altında bence AKP yok. Yayınlayan gazete Vakit ama AKP Baykal'ın en büyük yardımcısı aslında. 9 yıldır bu adamlar başımızdaysa Baykal'ın beceriksizliği ve bencilliği yüzündendir. Bu işin altında CHP veya kovduğu partililer var! Zaten N.B. isimli bayan da CHP milletvekiliymiş. İsmini bulmuştum ama kaybettim, bulunca tekrar yazarım. Kesin hükümden önce o kişinin de kimliğinin teyidi önemli olacaktır.
CHP'nin savuması çok komik. Aralarında konuşma bile geçmediğini savunan CHP sanırım videoyu izlememiş, yani yalancı şahitlik yapıyolar; bu da suç değil midir, pardon? Gizli kamera ses almayan cinsten, eğer el, kol ve ağız hareketlerini izlerseniz bariz koyu bir sohbet mevcuttur. Ayrıca erkek kişi ceketini öyle asmış ki -malesef- muhtemelen olay anı olarak adlandırabileceğimiz bölge kapanmış. Yine de iki insan çıplak (özellikle bayan) olarak görülüyor. Bu yetmez mi? İllâ ateşli seks mi lâzım?

Şimdi ne olacak? İş mahkemede. Onlar en doğru kararı vereceklerdir, ona şüphem yok. Ben bu tür hareketlerin "özel hayat" falan olduğuna inanmıyorum. Sen madem halkın liderliğine soyunuyorsun o zaman bu tür yüz kızartıcı olaylar ortaya çıkarılmalı ki millet herşeyi görsün. Bu RTE'ye olsa acaba Baykal'da bu olayda RTE'yi savunup 'özel hayatına karışmayın' mı derdi? Açıkçası Baykal'dan o kadar tiksiniyorum ki bir yanım 'inşallah doğrudur' diyor. Belki bu şekilde kendi köşesine çekilir artık. Türkiye'nin Baykalsız bir siyasete çok acil ihtiyacı var.

Bu arada internette haberi aramak isterseniz size minik bir tavsiyem var. Kopyacılık o kadar ileri boyuta varmış ki 100 internet sayfasında 3 farklı haber buluyorsunuz. Geri 97'si birbirinden çalmış. Habercilik de artık kalmamış o yüzden siz büyük gazete sayfalarından pek şaşmayın derim.

Son söz... Ey sözde liderler! Milletin liderliğine soyunmaya çalışırken dikkat edin başkalarına soyunurken yakalanmayın, mecliste iktidarı yakalayamadık diye otel odalarında iktidar aramayın, açılımlar güzeldir ama siyasette kalmalı, çünkü her kim belden aşağı siyaset yaparsa sonu hep hüsran olacaktır.

Güncelleme (9-Mayıs-2010): Bugün çıkan habere göre Zülfü Livaneli de benim düşündüğüm gibi bunun bir AKP oyunu değil de içerden yapılan bir "yeter artık!" isyanı olduğunu söylemiş. Zülfü Livaneli'yi sevmem ama sanırım burda aynı fikirdeyiz.

ugurarcan | 7-Mayıs-2010 | KCo.

resim: ntvmsnbc.com

TURKCELL SÜPERLİG'İ LİGTV İLE İNTERNETTE İZLE... İZLEYEBİLİRSEN!

2010-05-01T15:27:00.010-05:00

Yeni futbol sezonu başlarken insanlar bu konuda arayışlara başlıyor. Geçen yazdığım ve alternatifler sunarken DigitürkWebTv'nin en mantıklı seçenek olduğunu anlattığım o yazının en fazla okunduğu dönem 2009-2010 sezonunun hemen başlamadan önceki dönemdi.

Bu sezon bitti gibi, ama 2010-2011 sezonu gelecek ve yine bu tür arayışlara girenler olacak diye bu yazıyı yazmak istedim. İstedim ki bilinsin... Gerçi o yazıda da bahsetmiştim ama bu servisi alırken tüm sezonun tüm maçlarını eksiksiz izlemeyi beklemeyin. Özellikle sezon sonu şampiyonluğun en kritik dönemlerinde nedense sayfanın açılmayacağı, sistemin çökeceği tutuyor. Bugün de aynısı oldu ve maçlar canlı izlenmedi. Para alırken iyi tabi ama servis kalitesi için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

Ayrıca yoğun zamanda çağrı merkezini aradığınızda o gerizekâlı "yan oda" kampanya şarkısını abartısız 200 defa ard arda dinleyeceğinizi de unutmayın; çin işkencesi gibi...

Önerim şu, eğer teknik bilginiz iyiyse, en çok LigTv izlemek için alacaksanız bedava korsan yayınları deneyın derim. Genelde kaliteli olanları bulmanız da mümkün. Korsan dediğim de illâ LigTv yayını olmayabilir yani bazen yabancı yayınları netten bulabiliyorsunuz. Burdan site örneği vermeyeceğim çünkü bu adresleri yayıp kapanmalarına ön ayak olmak istemiyorum.

Seçim sizin, ben uyarmak istedim. Başa gelince adamı çok sinir ediyor. İnşallah gün gelir Digitürk hizmet kalitesi konusunu biraz daha ciddiye alır.

ugurarcan | 1-Mayıs-2010 | HJ308

resim: http://www.digiturkwebtv.com

TÜRK ADÂLETİ CEM "GARİP"OĞLU'NA AYIP ETTİ

2010-04-30T10:40:00.011-05:00

Sonunda oldu. Suçlu cani içerde, tüm suç ortakları serbest. Bakmayın Cem de sıyrılırdı ama bu sefer halk fena tepki koydu. Çözüm olarak 'en azından Cem'i şimdilik içeri atalım da gerisini kurtaralım' düşüncesi içinde önce gündemin yatışmasını bekleyip sonra harekete geçtiler. Çok sürmeden "iyi hâlden" ya da "ruhsal rahatsızlıktan(!)" Cem'in tahliyesine de kılıf bulurlarsa şaşırmayın. Bizim milletin hafızası zayıfır nasılsa, bu çakallara basit bu işler...

Aslında yazık ne gerek var bu gencecik evlâdımızı hapislerde çürüteceğiz ki şimdi az süreli bile olsa. Bu mudur yüce Türk adâleti? Bakın bu cinayette her türlü destek ve yataklığı yapanlar serbest, onlar olmasa bu cinayet de olmayacaktı belki, Cem'i de salıverin onlarla olsun bitsin. Bu ülkede insan canının ne önemi var ki!

Haber için: http://www.ntvmsnbc.com/id/25088714/

ugurarcan | 30-Nisan-2010 | KCo.

resim: Münevver Karabulut'un babası Süreyya Karabulut (solda) ve annesi Nagihan Karabulut. (ntvmsnbc)

HEDEF DOĞU'YA MAHKÛM, PARÇALANMIŞ TÜRKİYE

2010-03-14T23:31:00.015-05:00

AB açılımı, uyum yasaları açılımı, Alevi açılımı, Kürt açılımı, Roman açılımı... Bu hükümet geldiğinden beri birilerine, bir şeylere sürekli açılmakta. Peki bu zekice yapılan açılımların tezgâhına her seferinde düşen insanlarımıza ne demeli?

Lâik(!) olan bir ülkede Alevilere uygulanan ayrımcılık, her dilin serbest olduğu, okullarının açıldığı, dillerinin öğretildiği, kanallarında yayınlarının yapıldığı bir ülkede Kürtçe dili yasağı ve yine kendi halkının hakettiği insanca yaşama düzeyini sadece AB'ye girmek için yakalamaya çalışan, bu motivasyonu başka diretmelerden alan bir zihniyet midir istediğimiz? Saçmalıklar ve tezatlıklar ülkesindeyiz ama kimse bu dengesizliğe bir şey diyemiyor.

Aylardır süren malûm Kürtlere sosyal haklar, ve en son çıkan Romanlara ev garantileri... Birleşme ve kardeşliği aşılaması gereken bu hareketler aslında sadece "hepiniz temelde farklısınız" mesajını vermekten öteye geçmiyor. Yanlış mı, değil tabiki de ama kullanım alanı çok tehlikeli. Kimsenin hakkının yenmemesi, herkese hak ettiği insancıl hayat düzeyinin verilmesi konusunu tamamiyle kendi çıkarlarına uyarlayıp kullanan bu hükümet, temelinde çok doğru bir olaydan ülkenin sonunu daha da yaklaştıran bir durum yarattı. Bunlar çok ince planlanmış bölme oyunları aslında. Batı'nın Osmanlı İmparatorluğu'na uyguladığı taktiği, şimdi Türkiye'ye AKP üzerinden uyguluyor. Nasılsa soylar aynı değil mi, işe yaramasına da herhalde kesin gözüyle bakılıyor. Şu ana kadar da milletimiz bu planlara yağ bal sürmekten başka bir şey de yapmıyor.

Bir diğer oyun ise bu arada Ermeni soykırımı iddiaları ve AB üyeliği süreci üzernden oynanıyor. Yalnızlaştırma ve koparma planı adım adım uygulanıyor. Herkesin çok iyi bildiği gibi toprakların yabancılara peşkeş çekilmesi devam ederken, toprak sahiplerinin gün gelip o topraklar üzerinde hak iddia etmeleri yolları kanunlarla kasten kapatılmıyor. Bunlar yetmiyor gibi bir de önce AB'ye girmek lâzım diye seyahetlere çıkılıp, kapılara dayanılıp, halkı gaza getirip sonra masa altından AB ile ikili oynayıp bu süreç iyice zora sokuluyor. Önce türban davası ve kendilerini zengin edecek ve askeri bitirecek 'demokrasi' açılımları için AB'ye hoş görünülüyor, ama sonra en ufak pirelerden yorganlar yakılarak bu kolay gaza gelen cahil millete 'bakın Batı sizi sevmiyor' deniyor. Herkesin ağzındaki o gerizekâlı "Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur" lafının üzerine tabi bu söylemler de tuz biber oluyor.

Bu hükümet başından beri önce Amerika kuklalığı yapıp, sonra başkalarının Amerika'ya karşı olan cesur duruşlarını kendi üzerlerine almış, arkasından da dönüp Ermeni soykırım iddaları üzerinden Amerika, İsveç gibi ülkelere kafa tutarak tam bir çatışma ve karmaşa ortamı yaratmaya devam etmiştir. Daha önce Hz. Muhammed olayları üzerinden başka Avrupa ülkelerine de kafa tutarak verdiği aynı mesajları şimdi daha da artan bir şiddetle veriyorlar. Dışardan bakıldığında çok mantıklı ve doğru gelen bu sebeplere, hatta bunlara kanıp sorunun AKP'nin yanlış ya da yetersiz dış politikası olduğunu düşünen onca iyi niyetli, saf insana rağmen aslında olay derinden derine işlenen çok akıllıca planlanmış bir oyunun uygulanmasıdır. Fakat en kötüsü bunu görebilen insan sayısının bugün ne kadar az olduğudur.

Amerika bu Ermeni tasarısını ilk defa getirmedi, bundan önce kaç defa geldi de ne oldu? Kürtçe serbest bırakıldı da zamanında korkulanların hangisi oldu? Lâik olmaktan gurur duyanlar Alevi Cemevleri konusunda neden duyarsız kaldı? Bugüne kadar kendi çıkarlarıyla en az bu hükümet kadar meşgul olup, bunca temel insan hakları konularında kılını kıpırdatmayıp, bu işi bu adamlara bırakan onca geçmiş hükümete niye kimse hesap soramadı? Bugün siyasetçi profiline baktığımızda hanginizin ümidi var? Kendi getirdiği kabadayı kültürünü bugün Kocaeli'nin halkı dertlerini dile getirirken kendisine karşı kullandığında onlara "Yaygara yapma!" diyen bir Başbakan'dan ve iki defa bu Başbakan'ı getirmiş, götürme sinyalleri vermeyen bir ülke profilinden kaçınız umutlu?

Ben bir çok eleştiriye katılmayarak, AKP'nin saat gibi işleyen ve çok ince planlanmış bir dış ve iç politikası olduğunu düşünüyorum. Bu parçalamaya yönelik politikanın hedefiyse Doğu'ya mahkûm bir parçalanmış Türkiye Devleti olduğundan, içerdeki biz bir avuç insanda rahatsızlık uyandırıyor o kadar!

Bu arada yukarda bahsettiğim Kocaeli olayının videosunu izleyin derim. Kanald.com.tr adresinden aldığım bu görüntülerde o kadar fazla rezillik var ki nereden başlayacağımı bilemedim. İzleyin...

ugurarcan | 14-Mart-2010 | HJ308

fotoğraf alıntı www.soneraksoy.net

YAYINDAN KALDIRSANIZ DA... BU KALP SENİ UNUTUR MU?

2010-03-11T22:35:00.012-06:00

3. haftayı bitirdik... Yoksa bir ay oldu mu? Bilmiyorum...

Bu yaşıma geldim ama severek izlediğim, pervasızca takip edip, üzerine yazıp, konuşup, kafa patlattığım dizi sayısı bir elin parmaklarını geçmedi. Yaklaşık 4-5 ay öncesinde başlayan "Bu Kalp Seni Unutur Mu?" dizisini fena şekilde kafaya taktığımı bilmeyeniniz varsa ya tanıştığımıza memnun oldum ya da bloguma hoş geldiniz. Yakın zamandaki yazılarımı okursanız ne demek istediğimi anlayacaksınızdır :=)

Ne oldu bilmiyorum ama aldığım duyumlar pek hoş değil. Dizi uzun süredir yayınlanmıyor. Önce duyduğum şey, kalitesiyle orantılı yüksek bütçeye sahip olan bu yapımda birçok insanın, en başta oyuncuların, paralarının verilmediği ve bu yüzden ekibin boykot ettiği oldu. Daha sonra haberlerde bunun yalanlandığını, yayıncı kuruluş ile film ekibinin ekonomik şartlar gereği karşılıklı anlaşarak 10 gün süreyle çekimlere ara verdiğini okudum. 'Sorun yok' denmişti yani. Bölümlerin arka arkaya, yayın tarihinden çok önce çekildiğini düşündüğümüzde 10 günlük aranın çok büyük bir olumsuzluk yaratmayacağını düşündüm ben de. Ama gelin görün ki hâlâ ne bir bölüm yayınlandı ne bir haber var. Yakın zamanda da bir arkadaşım bana çok uzun beklememem gerektiğini söylemişse de inanmamıştım ama açıkçası dizinin geri gelmeyeceğinden korkmaya başladım.

Öte yandan bu kadar doğru ve cesur bir yapımın bu denli "kritik" bir dönemde yayınlanıyor olması başından beri zaten ilginç geliyordu. Bugün yayında 80 tane (abartıyorum tabi, sanırım yani) dizi varken, ShowTv "Ezel" dizisini elinden kaçırmışken, tamam belki bu parasal sıkıntının bir belirtisi olabilir ama ellerinde harcayacak para kalmış olması da demektir aynı zamanda, bu diziye arka çıkacak bir sponsor bulunamamasında ben bir bit yeniği arıyorum tabi. Bu kadar sevilmiş (politik içeriğinden dolayı birçok insan tarafından itiraf edilemeniş de olsa) bir diziyi çok geç saate alıp yerine salak saçma Amerikan müsvettesi bir dizi olan "Kahramanlar"ı koymalarından bir anlam çıkmarmak lâzımdı belki de. Hepsinin üzerine bir de en ufak olayda magazin yapan medya ise bu konuda gıkını bile çıkarmıyor! Bilemiyorum adım adım bu dizinin ayağı kaydırılmış olabilir gibime geliyor. Sanırım zaman içerisinde bunun cevabını daha net olarak alacağız.

Bu ülkede o kadar daha büyük ve önemli değerler sessizce ve sinsice ortadan kaldırılıyor ki, bu dizinin yayında kalmasını beklemek de belki kendi adıma bir saflık oldu. Ama yaşananlar ortada, acılarını yaşayan birçok insan halen hayatta ve bugün bizler bile bunların acılarını farklı biçimlerde çekiyoruz. Susturma, kapatma, sindirme yöntemleri 80 yıldır işe yaramadı niye şimdi yarasın ki? Eğer, birileri varsa bunun arkasında onlara diyeceğim tek şey: Bu diziyi yayından kaldırsanız da bu kalpler o yaşananları unutur mu?

ugurarcan | 11-Mart-2010 | HJ308

TSK, ABD VE ALİ CENGİZ

2010-02-24T14:40:00.013-06:00

Balyoz, Ergenekon, şu bu derken büyük oyunlar dönüyor ama asıl üzücü olan perde önündeki oyuna o kadar takılmış ki herkes (ki bu da planın başarılı bir parçası) kimse perdenin arkasındakini bırakın görmeyi, düşünemiyor, merak bile etmiyor. İyi niyetli olan, gerçekten endişelenen insanlar az da olsa var ama şöyle bakınca genelin durumu gerçekten içler acısı... Sürekli yazılar yazılıyor, işte ABD ve işbirlikçilerinin oyunları, nasıl bizi adım adım böldükleri, askeriyeyi nasıl yıprattıklarının senaryoları anlatılıyor. Ben her zaman 'ateş olmayan yerden duman çıkmaz' diyerek olaylara objektif kalmayı yeğledim, yine öyleyim. Yine benzeri bir yazıdan sonra çok sevgili bir dostuma cevaben yazdığım yazıyı şimdi burada tekrarlıyorum, tabi minik oynamalarla...

İnsanlar dediklerini iki kere düşünmeli. Bu zatlar bunları söyler, onca insan kabullenirken altında yatanları düşünmek lâzım. Yani diyor ki bu yazılar: Türk insanı gerkizekâlıdır! Akıllı olmadığı kesin de... Ha gerçekten öyleyse o zaman zaten niye, neye uğraşıyoruz!?

Bunca yıl 'ordu da ordu' dendi... Tek güvenilir kurum olduğuna inanıldı, kuyruğu sıkışan herkes, ordunun tüm rezilliklerine "kolpa Atatürkçülük" felsefesiyle orduya sığınarak çözüm aradı. Birden(!) Amerika geldi, kimsenin ruhu bile duymadan(!) bir baktık ordu parçalanıyor duruma geldi. Bu kadar kolaydı yani? Ya hani en temeliydi ordu bu ülkenin? Ne temelmiş yahu! Bu insanlar, bu millet bu kadar mı gerizekâlı, yani anlamıyorum ki... ABD ne isterse yapılıyor; bu görüşlere göre, o zaman biz zaten mandası olmuşuz ABD'nin. Ne diye onca şehit verdik?! Baştan kabul etseydik en azından cebimiz para görür, her haftasonu Vegas'taydık şimdi.

Ayrıca Balyoz, Ergenekon olayları netleşmedi daha. Ya doğruysa? Balyoz planını bana burada insanlar soruyor. "Tamam teokrasi olmayın ama bu plan nedir yahu?" diyorlar şaşkınlık içinde. Cevabım ne? 'Daha belli değil' diyorum tabi. Çünkü ya doğruysa? Şimdi, çok geriye gitme ki 60-70'leri unutmadık ama 80 darbesinde yaşananlardan sonra bana kim diyebilir ki askerin vicdanı el vermez bunları yapmaya? Adam öldürmeye planlanmış bir kurumda ne vicdanı? Ha o zaman da, 'yargı da siyasi artık, yalan da olsa doğru denir" diyor herkes. Ya o zaman ölen ölmüş ağlayanımız yok be kardeşim benim! Neyi, niye kovalıyoruz biz bu kadar kolaydıysa herşey?.. Demek Atatürkmüş diktasıyla ayakta tutan herşeyi. Temel oturmamış. Hatay'a gitmeseydi de biraz daha yaşasaydı o zaman temel otururdu belki ama bugün Atatürk'çüyüm diyen o kolpalar gerçekten anlasalardı bu adamın ne özverilerde bulunduğunu ve ne kadar büyük bir adam olduğunu zaten bunları konuşmuyor olurduk. O gitti, ülke bitti... Ne yazık bu millet hâlâ O'nu anlayamadı.

Elde kalan, bu yazılara göre, ABD mandası ve bölünmeye muhtaç bir ülke, gerizekâlı bir millet, kolpa Atatürk'çüler, makûs talih. Göz ardı edilen ise makûs talihi bozan gerçek Atatürk felsefesi, bu tür yazıları yazarak ve destekleyerek insanları psikolojik olarak çökertme politikalarına kalınan seyircilik, miskin, bencil, değerlerine sahip çık(a)mayan ve yenilgiye şartlanmış bir millet. Farkında mısınız bu yazıların tek yaptığı insanları 'nasılsa büyük güçler bunu yapıyor, her yerde bunlar, biz n'apalım' demeye şartlıyor...

Atatürk'ün hayali muasır medeniyetler ise Olimpiyatlarda bize kıçıyla gülüyor...

Ben asla olanları inkâr etmiyorum. Bunların hepsi oluyor ve doğrudur. Benim sorunum çözümsüzlükle... Benim sorunum başımıza ne geldiğiyle değil, buna karşılık bizim ne yaptığımız, daha doğrusu yapmadığımızla... Olayın temeli şu: Amerika ya da başkası istediğini yaptırmak isteyebilir ama sen millet olarak içerde güçlü olursan kimse kılına dokunamaz. Bugünlerin sorumlusu ne kadar ABD ise AKP ve TSK da aynı paya sahip ama ana temelde aynaya bakması gereken milletin kendisidir bence.

Yazıya Facebook üzerinden buradan bakabilirsiniz. Yazarı Prof. Dr. Aysel Ekşi. Aslında yazıda çok ciddi tespitler var. Türk ordusunun zamanında nasıl ABD'nin maşası olduğunun sonradan ayılmasıyla ayyuğa çıkan Ali Cengiz oyunlarını çok güzen anlatmış. Yine de sanırım orduya biçilen "ne yaparsan yap olmuyor" şeklindeki zavallı rolüne ve milletin bu denli kolay saptırılmasına tepkim büyük. En azından ben bu izlenimi aldım. Hiçbir zaman orduyu herşeyin üzerinde tutan bir yapım olmadı hele siyasette varlıklarını hiç sevmedim. Ama ordu bu ülkenin çok önemli bir değeriyse, ona haksız saldırılara da sessiz durmam ama bu onlarca yanlışı görmemem demek de değildir. Ordu bu cümlede bir nesne sadece, ben cümlenin eylemine bakıyorum, yani temeline. O yüzden yazımı direk olarak bu yazıya değil de, genel bir tepki olarak almaya çalışın.

Not: Atatürk'ün her yerde gördüğünüz meşhur sözündeki "muhassır" kelimesinin Büyük Türkçe Sözlüğü'nde yer almadığını biliyor muydunuz? Neden? Çünkü gerçeği benim yazımın son cümlesinde kullandığım şeklinde "muasır" olduğu için... Yazık elden giden dilimize...

ugurarcan | 24-Şubat-2010 | KCo.

resim: Penguen Dergisi

GİZEM (GİRİŞMEN)

2010-02-17T08:54:00.009-06:00

Bilirsiniz çok nadir alıntı yaparım. Ama bu konu hassas. Gizem Girişmen'i ne kadar anlatsam, yazsam az. Tam Virtin'i yeniliyorum kızın yüzü eskimesin derken O'nu Virtin'imin baş köşesine geri çıkaracak bir neden daha geldi. Ben kendi adıma Gizem'e minnettarım. O'nun sayesinde benim de tanımaktan gerçek anlamda gurur duyduğum bir arkadaşım var. Allah'tan herkese de böyle harika insanlar tanıtmasını diliyorum. Gerçekten çok güzel bir duygu... Kelimelere sığmaz, lafı uzatmıyorum, işte Yılmaz Özdil yazısı...

* * *

Spor yazısı değildir bu...
Eli ayağı tutan acizler ülkesinde, bir “masal prensesi”nin öyküsüdür.
*
Laureus Dünya Spor Akademisi var. Merkezi İngiltere’de... Mercedes filan gibi dünyanın en büyük markaları tarafından sponsor olarak destekleniyor. “Laureus”, antik dönemlerde defne yapraklarından yapılan ve kralların, kraliçelerin başına takılan “taç” anlamına geliyor. Bu Akademi, her sene dünyanın en iyi sporcularına “taç” takıyor. “Spor Oskarı” kabul ediliyor.
*
Laureus’un Başkanı, Amerikalı efsane atlet Edwin Moses... Dünyaca ünlü spor yazarlarından oluşan seçici kurulu var; adayları belirliyor. Bir de jürisi var; kazananları seçiyor. Jüride, Beckenbauer, Boris Becker, Sergei Bubka, Bobby Charlton, Nadia Comaneci, Emerson Fittibaldi, Michael Jordan, Kip Keino,
Martina Navratilova, Mark Spitz, Katarina Witt, Pele var... Kazananlara, dünyanın en prestijli ödülü, “Laureus Heykeli” veriliyor.
*
Laureus Akademisi’nin bu seneki “dünyada yılın erkek sporcusu” adayları şunlar: Roger Federer, dünyanın bir numarası, İsviçreli tenisçi... Kenenisa Bekele, dünya ve olimpiyat şampiyonu Etiyopyalı atlet... Usain Bolt, anlatmaya gerek yok... Lionel Messi, Arjantinli futbol cambazı... Alberto Contador, İspanya’nın gururu bisikletçi... Valentino Rossi, İtalya’nın dünya şampiyonu motosikletçisi.
*
“Dünyada yılın kadın sporcusu” adayları şunlar: Sanya Richards ve Shelly-Ann Fraser, Jamaikalı rüzgârın kızları... Lindsey Vonn, Alp disiplininde dünya şampiyonu Amerikalı kayakçı... Federica Pellegrini, olimpiyat şampiyonu İtalyan yüzücü... Serena Williams, dünyanın bir numarası, Amerikalı tenisçi.
*
“Dünyada yılın takımı” adayları şunlar: Son NBA şampiyonu, Los Angeles Lakers... Barcelona, malum... Dünya şampiyonu, Almanya bayan milli futbol takımı... Brawn Formula 1 takımı... Beyzbol denince akla ilk gelen, New York Yankees... Güney Afrika rugby milli takımı.
*
Asıl anlatmak istediğim...
*
Laureus Akademisi’nin “dünyada yılın engelli sporcusu adayları” şunlar: Justin Eveson, Avustralya tekerlekli sandalye basketbol milli takımının forveti... Shingo Kunieda, tekerlekli sandalyede dünyanın bir numarası olan, Japon tenisçi... Michael Teuber, iki ayağı da protez olan, dünya şampiyonu Alman bisikletçi... Tekerlekli sandalye maratonda olimpiyat şampiyonu olarak Avustralya’yı onurlandıran Kurt Fearnley... Natalie Du Toit, bir bacağı olmayan, Güney Afrikalı dünya şampiyonu yüzücü.
*
Ve...
Gizem Girişmen!
*
Evet...
“Okçuluk”ta, 2008 Pekin Engelliler Olimpiyatı’nda, tarihimizin ilk altın madalyasını kazanmayı başaran Türk kızı... “Efsane”lerle birlikte “dünyada yılın sporcusu” adayı.
*
Sağlıklı bir insan olarak dünyaya gelmişti. 11 yaşındayken, korkunç bir trafik kazasının kurbanı oldu. Omuriliği parçalandı. Ameliyat üstüne ameliyat... Ölümden dönmeyi başardı ama, tekerlekli sandalyeye mahkûm oldu. O uğursuz kazadan üç sene sonra, babasını kaybetti. Küsmedi hayata... Aksine, eskisinden fazla sarıldı. Ankara Tevfik Fikret Lisesi’ni ve Bilkent Üniversitesi İşletme Bölümü’nü “şeref öğrencisi” olarak bitirdi. İngilizce, Fransızca, İspanyolca, İtalyanca öğrendi. Onu hayata bağlayan unsurlardan biri, spordu, 2004’te başladığı okçuluktu... “Yaparım” dedi, en üst seviyede yaptı. Yukarıda da belirttiğim gibi, 2008 Pekin Engelliler Olimpiyatı’nda tarihimizin ilk altın madalyasını boynuna taktı, İstiklal Marşımızı dinletti... “Bu madalyayı, beni bir yerlerden seyrettiğine inandığım babama armağan ediyorum” dedi. “Umut” Apartmanı’nın sakini... İdmanlarını Umut Apartmanı’nın kapalı garajında yapıyor. Bir annesi var ki... Madalya yetmez.
*
Ve şimdi, dünyanın en prestijli spor ödülüne, dünyanın en ünlü sporcularıyla birlikte aday... Kazananlar, 10 Mart’ta Abu Dabi’de düzenlenecek görkemli törende açıklanacak. Geçen seneki ödülleri, Rusya’nın karakuşak judocu başbakanı Vladimir Putin vermişti... Bir önceki sene, İspanya’nın yelkenci Kralı Juan Carlos.
*
Bir masal prensesi o.
Masaldakilerden güzel.
*
Hani sık sık “Bu olan bitenler karşısında kendimizi çaresiz hissediyoruz, tek başımıza ne yapabiliriz?” filan diyorsunuz ya...
Benim yaptığımı yapın.
Bulun Gizem’in fotoğrafını, çerçeveletip masanıza koyun. İmkânsızı yaparız. Mucize sadece biraz zaman alır.

14.02.2010
Yılmaz Özdil

* * *

Teşekkürler Gizem Girişmen!

ugurarcan | 17-Şubat-2010 | KCo.

HATALIYIM, ÖZÜR DİLERİM!

2010-02-10T21:40:00.007-06:00

Yakın zamana kadar dünya işlerine sarmıştım çok; yazılarım o konular üzerineydi genelde. Biraz da sanırım kendi iç dünyamın yıkık döküklüğünü pek ortaya saçmıyor olmam da aklıma daha bir yatan düşünce olmuştu, yalan yok. Eskiden düzenli okuyanların sayısı ikiyken şimdi beş olmuştu belki ama yine de blog farkındalığı artmış, paylaştığım hassas noktalara ulaşmak herkes için artık daha kolay hâle gelmişti. Sağolsun ülkenin gündemi de o kadar yoğundu ki bu iyi bir fırsattı. Fakat bundan daha çok kaçamayacağımın farkına vardım yakın geçmişte. Ve yine kendimle yüzleşeceğim bir yazı yazmaya karar verdim.

Geçen günü bilerek birinin kalbini kırdım! Bu kişi Las Vegas'ta oturan benden yaşça bayağı büyük biri hem de. İlk aklıma gelen hakaretleri değil de, daha yumuşattığım bir üslup da kullanmış olsam, bu kendimden yaşça büyük insana "haddini bildirmek" gereğini hissettim. Beni yakın tanıyanların bir önceki cümleyi iki kere okuduğundan şüphem yok. Ama bu gerçeği de değiştirmiyor elbette. Haksız mıydım? Bence hayır! Bir fikir ayrışması yaşanmış ve ben sadece fikirlerimi orada düşüncelerini paylaşan kimseye bir saygısızlık etmeden açıklarken bu kişi bana ithamlarda bulunmaya başlamış, bana "uyuz" demeye kadar gitmiş, ve çok küçültücü bir üslupla hitap etmeye başlamıştı. Yine beni iyi tanıyanların 'Ee Uğur? Sen bunlara takılmazsın ki' dediklerini duyar gibi de olsam, sanırım son günlerdeki hırçınlığımın kurbanı oldum. Kendinden geçmiş bir hazla önce kafamda hazırladığım en sert mesajı bir çırpıda yazdım. Sonra 'Olmaz, bu çok sert oldu' diyerek onu başka bir yere kaydedip (her ihtimâle karşı silmeden) daha kısa, daha yumuşak ama yine sert bir mesaj yazıp yolladım. Sonrası iyice çirkinleşen bir kavga ortamı tabiki...

Zamanında Sıtkı Amca'mın bana öğrettiği onlarca dersten sadece biriydi kimseye haddini bildirmeye çalışmamak. Gençliğin verdiği o kan kaynamasıyla zor da olsa bunu erken yaşta oturtabilmiştim kendimde. Sıtkı Amca bu felsefeyi ilk bana önerdikten sonra düşünmeye başlamış ve çok hak vermiştim. Özellikle tartışmayı başlatan karşı tarafsa sizin ne kadar saldırgan ya da ağır konuştuğunuzun bir önemi yoktur. Çünkü o taraf baştan zaten olayları başlatan olduğu için sizin her lafınıza daha sert bir şekilde geri gelecektir. Mantık ve sağduyu beklemek zaten başından saçma bir davranış olacaktır çünkü onların olduğu yerde zaten neden tartışma olsun ki. Benim başıma gelen de bu oldu. Pehlivan güreş diye tutturdu. Bu kavga cereyan ederken bile kendime sürekli bu felsefeyi hatırlatmama rağmen âdeta gözüm dönmüş ve bunu sanki bir ego tatmini için ihtiyaç olarak görniştüm. Büyük hataydı...

Hayatta şakşakçı dalkavuklardan hep tiksindim. Benim gözümde beyinsiz ve karaktersiz bir insan profilidir o insan profili. Tartıştığım insanın arkasında bir de bu türden biri olunca hakaretler havada uçuştu. Aslında beni daha çılgına çeviren o dalkavuğun kışkırtmaları oldu. O arada o dalkavuğun bir mesajı, ne kadar hatalı ve ne kadar bencilce hareket ettiğimi yüzüme tokat gibi vurdu. Kişisel olmayan bir olayı kişiselleştiren bu insanlar kendi aramızdaki kavgamızı da birden ailemden al(ma)dığım terbiyeye getirmişti. Şok olmuştum. Haksız değillerdi. Olayın nasıl buraya geldiğini bilmeyen biri dışardan baksa ben acayip terbiyesiz ve saygısız biriydim. Hoş, olayın nasıl geliştiğinin de önemi yok, ben o seviyeye nasıl inmiştim ki? İlk yumruğu atan benden onlarca yaşça büyük biri bile olsa bunu O'nun terbiye seviyesine bırakıp gülüp geçmem gerekirken beni aynı seviyeye indirmesine izin vermiştim. Çok sevdiğim Ogün Hoca'mın lafı gibi, bir yanlışa bir diğer yanlışla cevap vermiştim ve bu beni haklıyken haksız duruma düşürmüştü. Üstüne üstün kendi egosal tatminim için işin içine ailem katılmıştı... Bu bir anda çok ağır geldi bana... Ayıldım...

Pişman olmuştum. Hemen özür dilediğim bir mesaj yazdım. Pek gurur yapan bir insan değilim eğer yaptığım şeyin doğruluğuna inanıyorsam. Tükürmüşsem kendi tükürüğümdür, gerekirse yalanır! Varsa bir hatası bir insanın, buna adam gibi sahip çıkmak ve özür dilemek, ezikçe kaçıp olayların ve en kötüsü de kendi egosunun kurbanı olmasından daha iyidir. Ben de bu çirkin ortama ve rezilliğe âlet olduğum ve hatta katkıda bulunduğum için başta bu insan olmak üzere o mesajı okuyan herkesten özür diledim. Tüm gün içim içimi yedi sonra. Kendime çok kızdım. Gergin olabilirim, canım sıkkın olabilir, herşey olabilir ama ben bu tuzağa düşmemeliydim. Döktüm içimi, tüm sinirimi akıttım, altta kalmadım üste çıktım da ne oldu? Sonunda ufalan ben oldum herkesle beraber. Başkalarının önemi yok, bana yakışan bu değildi. Ne kadar haketmiş de olsalar... Kavga çıkaran insan zaten muhattaba değecek insan değildir demiştim ya, bunu bir kere daha kazıdım kafama. Kim ne kazanmış kavga, hakaret, şiddetle de ben medet umdum? Hangi bağcı dayaktan akıllanmış ki döv döv nereye varalım?..

Özür mesajımı bu insan okudu mu bilmiyorum, beni affedip hakkını helâl eder mi onu da bilmiyorum ama bildiğim birşey var bunu paylaşmak istedim. Genelde insanlar hatalarını gizlemek yoluna gitseler de ben paylaşarak bir yandan kendime ceza verirken bir yandan gün gelir benden ufak birileri bunu okursa aynı hataları yapmasınlar diye bu sanal dünyaya bir not düşmüş oluyorum. Çoğumuz bu hataya düşüyoruz hayatta ve belki bu yazı bir iki kişiye ışık olabilir diye ümit ediyorum... Sonuçta hepimiz insanız!

Hep dediğim gibi:
"Dünyada görmek istediğiniz değişimin kendisi olun." -Gandhi.
"Öfkeyle kalkan zararla oturur." -Türk Atasözü.
"Keskin sirke küpüne zarar." -Türk Atasözü.

Vesaire vesaire...

ugurarcan | 10-Şubat-2010 | HJ308

photo by Terje Sørgjerd (Mr.X Team) @ http://www.mrx.no/albums/Frognerparken/Regret.jpg

ÇOK ZAMAN OLDU, DENEDİM VE KARMAŞA

2010-01-28T23:41:00.007-06:00

Yıllardır yazıyorum artık. Bilmeyenlere yaşım ortaya çıkmasın diye şöyle diyebilirim ki orta okulda denemelerle başlayıp, lisenin erken yaşlarında şiirle süslediğim bir iç dünyam vardı. Kıçımızda kavak yelleri eser, bir Cimbom bir de kızlardan başka dert tanımaz, erkek rengi olsun olmasın en pembe gözlüklerle bakmak tek tercihimizdi. Hoş, çok da farklı birşey bilmezdim ki. Çoğu yaşıtımdan erken birçok sıkıntıyı yaşamış olmam çocukluğumu alamamıştı elimden. Belki daha derinlere itmiş, dış dünyaya susturmuş, belki de küstürmüştü ama yine de benimleydi. Herkes gittikten sonra yanıma gelir, gecenin sonsuz affediciliğine sığınıp en zifiri karanlığında açardı yüreğini bana... Anlatırdı kimi zaman kahkahalarla, kimi zaman ıslak ıslak; aşklarını, hayallerini, kırıklarını, ümitlerini...

Yıllar boyu ben aslında kendi ismimi imza olarak altına attığım bu yazılar o çocuğun bana anlattıklarıydı. Ben sadece haberci görevini üstlenmiş ama biraz da haksızca sanırım kendi üzerime alınmıştım yazıları beğenenler olduğunda, sanki üstün bir hayal gücüm varmışcasına. Bir süredir aklıma düşer oldu, o çocuk pek yok ortalarda. Yazılarıma bakar oldum temaları da artık bambaşka. Artık eleştiriyor, kızıyor, entel dantel memleket ve dünya üzerine teoriler üretmeye çalışıyorum. Yazı etiketlerinde sevgi ve duygusallık içeren temalar oluk oluk kan kaybında. Aklıma güzel sözler gelmiyor, şiirlerim çaptan düşmüş orta okul kafiyerlerinde, en son ne zaman güzel bir kızın gözlerini anlatırken koca bir paragraf kullandığımı bile unutmuşum. Daha da kötüsü bunu zorla değil içimden gel(me)diği için yapmıyorum. En son Fulya'yla yeniden hayal kurmak üzerine yaptığım çalışmaların ardından yaşadığım derin depremden sonra hayaller yerini hırslara, ümitler azimlere bırakmış, yani ne varsa pembe ve yumuşak yerlerinde kırmızılar ve siyahlar...

En son kimi sevdim diye düşündüğümde yine 4-5 sene geriye gidiyor, bunca zaman nasıl geçmiş diye baktığımda şaşırıp kalıyorum. Bilmiyorum belki de bu her insanın yaşayacağı bir yara sarma süreci. Bu arada yeni entelektüel hobilerim biraz beni eğlendirmişse de belki de aslında olay kendi sığınağımı onlarda bulmuş olmamdı. Şimdi karşıma çıkan her sevgiden kaçıyor, yalnızlığa aşık ama kıskaçlığından bir o kadar nefret ediyorum. Romantik şarkı dinlemiyor, aşk filmlerini veren kanalları değiştiriyorum çoğu zaman farkında bile olmadan. Beynime öylesine girmiş ki hatta damarlarımdaki kana bile yalnızlık, ne onsuz olabiliyorum ne de onunla bir gelecek görebiliyorum. Yazmak istiyorum, yazamıyorum. Bir yazar(!) için herhalde en nefret iki şey kendi yazdığına inanmamak, beğenmemek ile yazının tam ortasında tüm hislerini kaybetmek olsa gerek. Düşünsenize bir an gelir kollarınızdaki damarlar bile sizi bilgisayarın başına götürür "yaz bunları, dök bu içinde patlayanları" diye diye iki dakika rahat bırakmazken başlıyorsunuz yazmaya ve tam ortasındayken anlattıklarınızın birden kesiliyor herşey. Bomboş bakakalıyorsunuz ekrana neredeyse az önce kendi yazdıklarınıza şaşıracak kadar yabancı bir hisle... "Yine beni yolda bıraktı" diye hayıflanmak da faydasız... Benim ki de bu ara böyle işte. Yaşamıyorum, hissetmiyorum, yazamıyorum, biri çıkıp hissettirecek olsa, ya yollar giriyor araya, ya hırslar. Bir türlü olmuyor, olduramıyorum.

Bu ara uzun bir süre sonradan sonra yine bir diziye çok bambaşka bir boyutla bağlandım. "Bu kalp senı unutur mu" dizisini bilmeyen zaten yok. En sevdiğim erkek oyuncu ve sağlam bir ekip, en sevdiğim ve yazmaya doyamadığım ustaca işlenmiş iki ana tema olan özlem-aşk ikilemiyle memleket politikası, ve arka arkaya 100 defa dinleseniz de bıktırmayan muhteşem kadife sesiyle Fikret Kızılok'un jenerik müziği... Şimdi ne alaka demeyin, bu diziden sonra yazdım bunları, sanırım her bölümden sonra birşeyleri kıpırdatıyor bu dizi derinlerde... Kim bilir...

ugurarcan | 23:06 | 28-Ocak-2010 | HJ#308

KARMAŞA
Özlemek, sevmeye eş değer.
Özlüyorsan, sevmişsin ve aslında sevilmişsin demek,
Ama en kötüsü bunlar içinde
Sevmeyi özlüyorsan eğer.
Çünkü işte o zaman,
İşte o zaman gerçek yalnızlıktır yaşadığın.
Hayat, kum tanesi misali, avuç avuç
Parmaklarından akıp gider...
Bir bakmışsın kendine bambaşka bir yerde,
Ama onca zaman önce tam başladığın yerde.

ugurarcan | 22:00 | 28-Ocak-2010 | HJ#308

photo: "zen reflection" by chryztoph

SANSÜRE KARŞI TAKSİM'DEN SANAL YÜRÜYÜŞ!

2010-01-25T15:57:00.010-06:00

Sansürün zararlarını yıllar boyu gördük. Bu ülkenin liderlerinin(!) öğrenemediği bir şey varsa bu da sansürün asla çözüm olamayacağıdır. Teknolojinin gelişmesinin sosyal düzen ve gücü üzerindeki etkileri de, ki bu en çok haberleşme ve örgütleşmede görülüyor, zamanla evrim geçirip daha yaratıcı hâle geliyor. Lâfı çok uzatmadan, Bobiler.com'daki arkadaşlar sağolsun sansüre karşı Taksim'den başlayıp Anakara'ya kadar sürecek olan sanal bir protesto yürüyüşü başlatmışlar. Herkes oturduğu yerden ki bu dünyanın neresinde olursa olsun, bu protestoya katılabilir. Belki bu eşi görülmemiş (ya da benim görmediğim) girişim başarılı olur belki olmaz. Hatta yürüyüşün nasıl olduğunun önemi de yok, bu kafalarla yönetildiğimiz sürece (sadece AKP değil, hepsi böyle) bir şey olmaz bence ama girişim güzel ve öyle günlere çok az kaldı ki bu girişimler çok önemli etkiler yaratacak.

Ben katıldım. Lâzım olan tek şey Google hesabı. Minik minik yürümeye başladık. O kadar da güzel organize olunmuş ki birbirini teşvik bile mümkün. Yani illâ sizin kendinizi yürütmenize gerek yok, başkalarını da yürütebilirken arkada kalanları da siz yürüterek grubun bozulmamasına katkıta bulunabiliyor. İnteraktif harita aşağıda. Eylemin tam sayfasına da http://taksim.bobiler.org uzantısından ulaşabilirsiniz. Çok beğendim bu işi. Artık yok yurtdışındaydım, yok dayak yemek istemiyorum, yok evin suları kesik gibi bahanelerle eylemsizlik tarihe karışacak. En çok da bunu sevdim!!

Büyük haritada görmek için tıklayın.

ugurarcan | 25-Ocak-2010 | KCo.

BEN BU ÜLKEDEN İSTİFA ETSEM... YA YAPARSAM?!

2010-01-07T12:18:00.006-06:00

Bir aya yakındır tatil için İstanbul'daydım ve ülkeme bir daha birinci elden bakma şansını buldum. Hayat ilerledikçe ve şartlar keskinleştikçe, tek başına dışardan objektif bakmanın önemli kararlar almak için yeterli olmayabileceğinden bu ülkeye bir şans daha vermek istedim. Kısmet olursa bir aydan kısa bir sürede yaşadığım enval çeşit tecrübeyle sabit izlenimlerimi yakın zamanda yazmak niyetindeyim.

Bugün asıl bahsetmek istediğim kısa bir konu var. Bir süredir izlemek istediğim bir filmi ABD'ye dönüş yolculuğumda izleme şansını buldum: "Devrim Arabaları". Yıllardır sürdürdüğüm gayet naçizane davamda, elimden geldiğince düşüncelerimi kendi tarzımda anlatmaya çalışıp, bu ülkenin bitmek tükenmek bilmeyen kepazeliklerine parmak basmaya ve kendi dağarcığım kadar bir çözüm üretmeye çalışıyorum. Ne zaman ki konu üretim ve ekonomi olsa değişmeyen bir yakınmam olur ki onu da hep bu ülkenin kendi araba sını üretememesinden veya üretme mesinden örnekleyerek anlatmaya çalışırım. Hâl böyleyken bu film inanılmaz ilgimi çekmiş ve merak etmiştim. İlk Türk otomobilinin bundan 40 yıl öncesindeki âkıbetini merak etmiştim çünkü. Benim sadece bildiğim bir 20 yıllık ve yaklaşık 60.000'in biraz üzerindeki Anadol üretim macerası vardır Türk otomobilinin, o kadar. O günlerde (1966-1986) bu üretimi yapan Otosan ise bugün hâlâ Ford Otosan olarak Ford markasının otomobillerini üretmekte. Bana yepyeni bilgiler katan bu filmi izledikten sonra duyduğum hayal kırıklığı bir kat daha arttı.

Çok büyük ve çok değerli ustaların bir araya geldiği bu yapıtta, çok yalın ve çok sürükleyici bir anlatımla anlatılmış iyi bilinmeyen yakın tarihimizin çok önemli bir detayı var. Madden ve mânen inanılmaz kısıntılara ve engellere rağmen büyük bir emekle bir avuç insanın, 129 gün gibi kısa bir sürede hiçbir tecrübe ve kaynak sahibi olmadan ürettikleri iki otomobil gerçekten de tam bir devrim niteliğindeymiş. Film, verdiği detaylarla bugün farkında bile olmadığımız onca ince hesap kitapların ne derece zorluklar oluşturduğunu anlatmış, hem de çok güzel anlatmış.

Üstün başarı ürünü olan bu otomobillerin önündeki en temel engeli ise film içindeki tek bir cümleyle ifade etmişler. Zaman, para, parça, tecrübe, vs. engellerin tümünün aşıldığı bu projeyi durduran sebebi "Türkiye'de hiçbir başarı cezasız kalmaz." cümlesi çok güzel anlatmış.

Filmi izlemediyseniz kesin izleyin derim. Türkiye'de ne kadar ses getirdi bilmiyorum ama filmi izledikten sonra hakkında çok iyi yorumlar okudum ve birçok ödül aldığını gördüm. Bence Oscar için de yabancı film dalında aday adayı olmalıdır! Bizim millet ne kadar anlar onu bilemem tabi ama 'Türkiye'nin makûs talihini kendisinden başka kimse yenemez' dediğimizde tam olarak ne demek istediğimizi anlamak için iyi bir örnek olabilir; tabi daha önce girişilen uçak, metro, vb. üretimleri, Köy Enstitüleri, tarımsal kotalar konuları hâlâ yeterli örnek teşkil etmiyorsa... Açık olan şu ki bu ülkeyi ilerletmek isteyen insan sayısı çok az ve böylesine köleleştirilmiş, bağımsızlıktan böylesine uzak, iradesiz ve kasten basiretsiz bir devlet, kaderlerin en karasına mahkûmdur. Zekâ Allah vergisiyken akıl o zekâyı kullanabilme yetisidir. Belki de bu yüzden Aziz Nesin'e hak vermemek elde değil. Hele daha bundan neredeyse 80 yıl, ki bir insan ömrü anca eder, ulu önder Atatürk bize bu "dahilî bedhahların (içimizdeki hainlerin)" varlığından bahsetmiş ve önlem almamız için yol göstermişken...

1938'den beri onca insan geldi gitti bu devletin başına politikacı olarak ama bir devlet adamı gelemedi; parti liderlerinden geçilmedi ama milletin liderliğini yapan çıkmadı. Onlar başarısız oldukça ve bu ülkeyi köleleştirerek, parçaları üzerinden siyaset ve pazarlık yaptıkça daha da gelmeye devam ettiler. Madem öyle, madem onlar gitmiyor, yerlerinden vazgeçmiyor, madem o zaman onlar istifa etmiyor, o zaman ben istifa etmek istiyorum!! Filmin sloganında dediği gibi: Ya yaparsam?!

ugurarcan | 2-Ocak-2010 | TK0005 İST->ORD

Daha detaylı bilgi ve görseller için: tıklayın.

EY BAYKAL, BAHÇELİ VE ERDOĞAN! TARİH HESAP SORMAZ MI?

2009-12-14T04:29:00.006-06:00

Geçen bir fıkra geldi aklıma sizlerle de paylaşmak istedim...

Birgün aşırı yağmurdan bir hristiyan köyünü sel basar. Sular o kadar şiddetli ve köy o kadar bir barajın yakınlarındadır ki sular sürekli yükselmektedir. Henüz sel yeni başlamışken köyün kaçışan yerlileri koşarak köyün klisesine giderler. 3 katlı klisenin rahibini kurtarmak isterler ve rahibe "Peder, her tarafı su basıyor hemen gitmemiz lazım, bizimle gelmelisin!" dedilerse de rahibin "Ben hayatımı tanrıya hizmetle geçirdim, O beni korur." red cevabını alırlar. Rahibin bu tavrına anlam veremeyen köylüler çaresizlik içinde oradan ayrılsalar da yükselen sular onları birkaç saat sonra kliseye yeniden döndürmeye yeter. Bu sefer ilk katı su basan klisenin ikinci katında bulunan pedere ancak bir sandalla ulaşabilirler. Yine kendileriyle birlikte gelmesini istedikleri pederin cevabı "Ben hayatımı tanrıya hizmetle geçirdim, O beni korur." olur. Sinirlenen çaresiz köylüler bir kez daha elleri boş dönmek zorunda kalırlar.

Ama sular dinmek-durmak bilmez. Sular biraz daha yükselir ve artık ilk iki katı sular altında kalan klisenin en üst ve son katında bulunan rahibi kesin kurtarmaya kararlı köylüler tekrar bir sandalla geri döndülerse de aldıkları cevap 3. kez "Ben hayatımı tanrıya hizmetle geçirdim, O beni korur." olur. Suların giderek yükselmesi, dinine bağlı ve kliselerine bağlı köylülerin büyük özveriyle bu sefer helikopterle gelip rahibi kurtarmaya son bir kez daha çalışması bile artık başka yolu kalmadığı için çatıya çıkan rahibin dinmek bilmeyen inadına çare olmaz, "Ben hayatımı tanrıya hizmetle geçirdim, O beni korur." cevabını değiştirmez.

Seller herşeyi götürür ve rahip hayatını kaybeder. Cennete giden rahip tanrının huzuruna çıkar ama çok sitemkârdır. "Tanrım ben ömrümü kayıtsız, şartsız sana adadım ama sen bu selden bile beni kurtarmadın. Kırgınım!" der. Tanrının cevabı ise çok kesindir: "Ulan ...eşek sana onlarca insan, iki sandal ve bir helikopter gönderdim kurtul diye, sen neden kaçmadın?!"

Bu fıkrayı gerçekten çok severim. Sürekli umudu Allah'tan veya devletten mucizevî şekilde ve hiç bir çaba göstermeden bekleyen insanların vahim durumunu ne güzel de anlatır. Şimdi biraz değiştirelim bu fıkrayı ve şöyle diyelim... Farzedin ki o an klise dolu ve içerde dua eden insanlar da var. Kurtulmak varken inançlarının uğruna pederlerinin yolundan gitmiş ve onların da sonu pederleri gibi olmuş olsun mesela ve işin sonu bir köyün kitlesel imhası olmuş mesela... Şimdi sorarım, her ne kadar o insanların kendi hataları da olsa kaçmamak ve boğulara ölmek, onların liderleri olan pederden de tanrı ve tarih hesap sormaz mı? Kendi inatları ve basiretsizlikleri yüzünden, hayatlarını adadıkları dinî konuları bile tam olarak anlayamadığı için onca insanın katili olmaktan ne kurtarır o pederleri?

Şimdi roller genişletelim... Din olsun siyaset, sel olsun AKP-DTP-PKK ve bilimum Türkiye'nin bitmez sorunları, peder(ler) ise Baykal-Bahçeli ve Atatürk'ten sonra gelen bütün siyasetçiler ki buna darbeci askerler dahil, köylüler ise bu millet; kimi saf kimi erdemli...

Yarın birgün iç savaş çıkar, bu ülke alışık olduğu(!) krizlerden de öte sorunların içine düşer, tam bir kaos ve dışa bağımlılık durumuna düşerse tarih tüm bu aktörlerden hesap sormaz mı? 'Ben size her imkânı verdim, şartı sağladım ama siz yine de sürekli bahanelere sığınarak bile bile lades dediniz' diye kızmaz mı?... Ha tarihten zerre ders almayan, birşeylere körü körüne inanıp tamamen aklın yolundan sapmışlara da ne kadar neyi anlatabilirsiniz onu da bilemiyorum, ben sadece yazıyorum...

ugurarcan | 14-Aralık-2009 | Ataköy, İstanbul

3 ARALIK DÜNYA ENGELLİLER GÜNÜ NİYETİNE

2009-12-02T23:00:00.005-06:00

Çok söze gerek yok! Gerçekten kim "engelli" ya da hangimiz "engelli" değiliz diye düşündüğümzde ilginç düşüncelere girmemek elde değil. TSİ bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü. Özellikle ülkemizde durum o kadar feci bir durumda ki kutlanası bile gelmiyor bu günün. Aşağıda bu konudaki en önemli girişimin oluşturduğu bir metin var, aynen yayımlıyorum. Benim nacizane notum da şudur: Anneler Günü, Babalar Günü, doğum günü, vs. bahanelerle hep birşeyler yapmak isteriz birilerine... Bugün de öyle olsun, tüm imkânlar elimizde, birşeyler yapalım!!

Her şey “insan” olmakla başlar. Hepimiz aynı şekilde doğduk, aynı şekilde doyduk, çocuk olduk. Sonra büyüdük, olduk. Kadın ve erkek olduk. Yaşlı ve genç. Özgür ve tutuklu. Siyah ve beyaz. Farklı sıfatlar verildi her birimize: uzun, kısa, şişman, güzel, çirkin, “engelli” olduk. Eşit olamadık bir tek. Hani herkes eşitti hayatta?! Neden bazıları daha eşittir ki bu hayatta!

Sen… Sokağa çıktığında kaç tane engelli ile karşılaşıyorsun? Karşılaştığında ne düşünüyorsun? Bir şey düşünüyor musun? Türkiye nüfusunun yüzde kaçı engelli biliyor musun? Sokakta bir engelli görmek için kaç engelin var farkında mısın? Peki onların nasıl yaşa(yama)dıklarının?
Büyüdüğünde kim olursan ol, ne yaparsan yap eşit yaşamak için çalışan insanlar var burada! Her insanın birçok engeli ve bir kalbi var. Kalbini engelleme, engelleri kaldır!

Eğer sen de insan olmayı önemsiyor, “bir engel de ben olmayayım” diyorsan; http://www.engellerikaldir.com‘a girerek destekleyenlere kendi adını ekleyerek hassasiyetini gösterebilir, facebook grubuna tüm listeni davet edebilir, msn iletine web site adresini yazabilir, blog veya sahip olduğun mecralarda konuya yer verebilir, konu hakkında fikir ve önerilerini e-posta gönderebilir, sponsor olabileceğini düşündüğün tanıdıklarına konuyu paylaşabilirsin.

Gün gelecek, herkes önce “insan” olacak…
Engelleri Kaldır Hareketi
www.Engellerikaldir.com

ugurarcan | 2-Aralık-2009 | HJ308

BEN "DUYGU"MU ÖZLEDİM

2009-11-16T14:59:00.018-06:00

Bir zamanlar Duygu'm vardı... Hep yanımdaydı... Hissederdim...

Duygu'mu andığım diğer yazım için tıklayın.

ugurarcan | 16-Kasım-2009 | KCo.

YÂRA YÂR DENİR Mİ YÂR YANINDA UYU(YA)MADIKÇA!

2009-11-08T15:26:00.012-06:00

Sizin sevdiğinizle uyuma biçiminiz nasıl? Uyuyabiliyor musunuz peki? Uyuyamamak sorun mudur sizce? Bu arada bahsettiğim, herşeyden sonra hani artık gerçekten uyuma zamanı geldiğinde uyumak... Çiftlerin uyuma şekillerinden ilişkilerini analiz edenler çok. Yazıma kapak yaptığım bu resmi de eminim birçoğunuz görmüşsünüzdür. Google'dan arattığınız zaman bu farklı tarzların nerdeyse her lisanda açıklamaları da mevcut. Bu resim aklıma geldi, kafamdaki bir konuyu açayım dedim.

Ben bundan 8-10 sene öncesine kadar "sevgili" klasmanına girmiş kimseyle uyumayı denememiştim. O gece başaramadığım gibi hâlâ bu konudaki sıkıntılarım devam etmekte. Hadi o gün yatağın tek kişilik olmasına falan vermiştim ama o olaydan kısa süre sonra bu bahanem de geçerliliğini kaybetti. Sürekli filmlerde izlediğim, o saat kaç olursa olsun 'işim bitti ben evime giderim' diyen erkeklere çok mu özendim bilmiyorum ama, peki kendi evimde uyuyamadığım zamalara ne oluyor? Tamam geçici olanlara kafayı takmıyorum da, bu insanlar öylesine insanlar da olmadılar sonuçta; değer verdiğim, sabah kalkınca yüzüne bakmaktan çekinmediğim insanlar oldular. Peki ben neden kimsenin yanında deliksiz bir uyku çekemiyorum? Yani illâki dalıp dalıp gidiyorum ama şöyle uyanıp, abuk sabuk şekilden şekle girmeden 5 saat deliksiz uyuduğumu hatırlamıyorum, olmuşsa da ben hatırlamıyorum.

Şu da var ki, genelde sevdiğim biri yanımdayken uyumaya çalıştığım ve 1-2 saat için bile olsa daldığım zamanların sabahına sanki 10 saat uyumuş gibi dinç kalkarım. Sanırım o durumda o insanın yanında uyanmanın yarattığı psikolojik bir etki bu. Ama uyuyamamak bir sorun değil midir? 1-3-5 nereye kadar gider bu? Asıl sormaya korktuğum soru da acaba bu durumun ilişkilerim konusunda herhangi bir gösterge teşkil edip etmediği.Yani bu benim rahatıma olan düşkünlüğüm, yanımdaki insanı rahat ettirmek adına bilinç altından beni sürekli tetikte bırakan bir dürtü veya başka birşeyse çözüm için kendime odaklanıp düzeltmem gerekir ki bu nispeten kolay bir yol. Yok bu, bugüne kadar kimseyi yanında her türlü rahatsızlığa rağmen deliksiz bir uyku çekebilecek kadar sevemediğim anlamına geliyorsa, o zaman düşünecek çok farklı konularım var demektir. Hani hep aklıma bu resim gelir, isterim ki "kıçımı dönüp yatmak" yerine ilgimi ve sevgimi gösteren bir şekilde uyuyalım ama çok geçmeden kol karıncalanmaları, bel ağrıları, ağza burna giren saçlar derken imkânsız kılınan bir uyku debelenmesi hâline döner gece. Gerçi bu şartlara kayıtsız kalınabilinir mi "sevgi" adına, onu da bilemiyorum.

Ne dersiniz, bu normaldir de ben öküz altında buzağı mı arıyorum yoksa buzağı sandığım öküzün ta kendisi midir?

ugurarcan | 8-Kasım-2009 | HJ308

BENCİL TAMAHKÂRLIK

2009-10-18T00:39:00.005-05:00

Bu "Var mısın Yok musun?" programını pek sevmiyorum çünkü orjinali olan Amerikan versiyonu ne kadar hareketli ve eğlenceliyse bu Türk versiyonu da o kadar yavaş ve depresif. Yemin ederim bu programdan biri ister 500.000 alsın ya da almasın oradan ruh sağlığı normal ayrılmayacaktır. Bu programın müdavim izleyicisi halkın ki onlar kazanılan ya da kaybedilen paradan zerre kazancı olmayanlardır, durumu bence çok daha vahim. Sevmiyorum ama şu da var ki bu programı ne zaman izlesem inanılmaz şeyler görüyorum ve daha önce de olduğu gibi yazacak malzeme bulabiliyorum.

Bugünkü durum beni aslında çok kızdırmadı değil. Acun parayı versin diye (bugün öğrendiğime göre) büyük ikramiye bulunan kutuları 10'a çıkarmış. Son zamanlarda neden sürekli son ikiye 500.000 kaldığına boşuna şaşırmışım yani. Bugünkü arkadaş da bunu başardı(!) ve 'biri bunu kazanmalı ve bu ben olmalıyım' felsefesi içinde %50 ihtimali sadece 200 lira almak riskine girerek kutusuna gitti. Daha önce de bu durum olduğu ve ben izlediğimde (bu arada genelde sadece son yarım saatini izlerim çünkü ancak o kadar dayanabiliyorum bu programa, o bile nadiren) bu paranın çıkması için büyük uğraş vardı. Herkes yarışmacının kutusuna gitmesini istiyordu falan. Sonuç hüsran olduğunda ise ciddi bir yıkım yaşanmıştı ki buna da değinmiştim öncesinde. Bugün öyle de olmadı. Bugün resmen herkes teklifin kabulunun en mantıklı çözüm olduğunda hemfikirken yarışmacı arkadaş kutusunda ısrar etti. Önce 'tarih yazmak' istedi sonra aslında önemli olanın 'ders vermek' olduğunu falan söylerken kendi de aslında ne yaptığının farkında değildi. Belki ben izlemiyorum çok ondan bilmiyorum ama diğer yarışmacıları birine cesur olduğu için bu kadar kızdıklarını görmemiştim. Sanırım onlar da artık 500.000 çıkma ihtimalinden kendilerini uzaklaştırıyorlardı, bilemiyorum.

Bu adam, yani yarışmacı arkadaş, yeğenimin bana verdiği ilk bilgiye göre bir yıldır kira vermemiş. Sonra ben izlerken de duydum ki borçluların sayısı ev sahibiyle sınırlı değilmiş. Bunları duydukça içimde resmen bu paranın çıkmamasını isteyecek hale geldim. İllaki paralansın ve borçlarını ödesin isterdim ama bu adamın bu bencilliğine sinir oldum. Sinirimi bozan nokta şuydu, hadi sen kendine acımıyorsun, ailene acımıyorsun, onca fırsat gelmişken (bkz. ana resim) tüm parasal sıkıntılarını aşmak için sen herşeyi 'yarışmanın formatı' ve 'birinin bu parayı alması lazım' inancı uğruna elinle itebiliyorsun falan hepsini anladık da ya kardeşim bari borçlu olduğun insanları hiç mi düşünmezsin? Kendin acı çekiyorsan çek ama onca insanın karşısına yarın nasıl çıkar da parasızlıktan şikayet edersin? O adam senin yüzüne tükürmez mi, hakkı sende kalmaz mı? Ben olsam en sağlamından tükürürdüm ne yalan söyliyeyim!..

"İnanç işidir, ben inanıyorum burada 500.000 var" demekle o para çıkmıyor adama. "Kutumda 500.000 varsa yarın kahrolurum ben" derken gösterdiği doyumsuzluğun kendi ve ailesi üzerine borçlu olduğu insanlara karşı bencilliği ile birleşince bu adama inanın pek acıyamadım. Kul hakkını bu arkadaşa önce anlatmalı sonra da sağlam bir pataklamalı bence. Allah kimseye borçlu bırakmasın, böyle adamları da bana borçlu bıraktırmasın. Aptallık böyle birşey olsa gerek; Onca tekliften sonra evine 200 lirayla gitmek şanssızlık değil katıksız aptallıktır bence.

ugurarcan | 18-Ekim-2009 | HJ308

Yarışmanın son bölümü videosu aşağıdadır. Tüm videolara ulaşmak için Youtube sitesine gidebilirsiniz, tabi ülkenin yasaklarından kurtulabilirseniz!

BURASI İSTANBUL!

2009-10-15T10:01:00.006-05:00

Haftalar öncesinde bu reklamı televizyonda gördüm. Aslında genel anlamda çok beğendim ama ciddi olarak rahatsız eden noktalar da olunca yazayım, anlatayım istedim. Reklamcı değilim ama bilinçli bir tüketici, pazarlama ve reklamcılığın müşteri arayüzüne gönül bağıyla bağlı, Türkçe dilinin savunucusu ve bir düşünür olarak fikirlerimi beyan edeceğim, sürekli yaptığım gibi.

Reklamın sloganı "Burası İstanbul" ve fondaki "eski" nesilin ekranda görülen "yeni" nesille düştüğü anlayış ve tarz farkına modasal bir yaklaşım getirilerek bu güzelim(!) şehrin geçirdiği değişim işleniyor. Gerçi bu şehrin geçirdiği değişimi ele almaya kalksak hangi açıdan bakacağımıza karar vermek zor olur ki nitekim yeri geldiğinde yaşanan kepazeliklerden de bahsediyoruz. Moda açısından baktığımızda da, hani anneannemin de bir İstanbul hanımefendisi olduğunu düşündüğümde, bugün gelinen nokta inanılmaz farklı gerçekten. Gerçi modanın doğasında var bu; şehir alt yapısı, güvenliği ya da genel anlamda sisteminin hep daha iyiye gitmesini beklerken zamanla, moda için "daha iyi" kavramı çok görecelidir. Modacılıktan çok uzak ve hatta tek gerçek modanın "giyene yakışan" olarak tanımlandığına inandığım için bu konuyu yazım dışında bırakıyorum.

Benim kafama takılan bunun gösteriliş tarzı yani reklamın kendisiydi. Reklamları yazının başında ve sonunda izleyebilirsiniz. Önce sevdim gibi olsa da sevmedim! Bir Mavi Jeans hayranı ve neredeyse tüm İstanbul üst giyim serisine sahip biri olarak bu reklamı sevmedim. Takıldığım noktalar belli aslında: Bir kere 'boyfriend jeans' ne demek? Bir Türk markasının dünyaya açılmasından elbette gurur duyuyoruz ama New York'ta 3 dükkan açmayla dünyaya açılınmıyor. Ayrıca otomobil firmaları bile aynı araca farklı coğrafyalarda farklı isimler verebilirken neden moda dünyası yapamıyor bunu? Sevmiyorum kardeşim, Türkiye'de bu kadar yabancı isimli ürünleri sev-mi-yo-rum! Ürünün ismi yabancı isimle kalmıyor bir de kot pantolona "jean" deniyor. Halbuki ne güzel cümlenin başında "erkek arkadaş" denerek "boyfriend" en azından doğru kullanılmış.
İkinci takıldığım nokta iki reklamın da ne kadar karanlık olduğu. İstanbul'u fazlasıyla karanlık, isyankâr, marjinal ve batı göstermiş. Hepsi tamam da "batı"da ne sorun var derseniz eğer, İstanbul'u İstanbul yapan dünyadaki iki kıtada toprağı olan tek şehir olmasıdır aslında. Bu da bir karışım, mozaik ya da ne derseniz deyin adına bir bileşim demektir. Eskinin itildiği ve "artık" değişen bir şehir görüntüsü çizmek bence hatalı olmuş. İstanbul'dan o eski ve doğu parçasını koparırsanız İstanbul'u da kaybedersiniz.

Bu arada "dışarda seni görenlere benim karım olduğunu sakın söyleme" kısmı da fena rahatsız etti. Bu ne yozlaşmadır. Yakışmamış!

Demek istediğim şu. Verilmeye çalışılan anlamı pekâlâ anlamış olsam da, bence yöntemde hata yapılmış. Eski bir İstanbul resmi buldum Suadiye Plajı'ından (en altta). İnsanların sahildeyken bile ne kadar asil olduklarına inanmak bugün şartlarında ne kadar zor değil mi? Çoğumuz o insanlara bugün "kıro" bile deriz. Aynı şekilde o zamanın futbol maçlarına bakarsınız yine herkes takım elbiseli. İstanbul o resimlerden bugünlere geldi ki bu, zamanın ve yeni nesillerin getirdiği inkâr edilemez ve hatta çok güzel bir değişimdir. Fakat bu bir kesimin tamamen yok olması anlamına gelmez. "Artık" burası İstanbul dendiğinde bir mutlaklık konmuş oluyor ki bu İstanbul'un özündeki güzelliğe ihanettir. İstanbul yüzyıllardır bu farklı dönemlerin uyumu ve kimi zaman kaçınılmaz çatışmasıyla var olmuş, O'nu güzel kılan bu özelliğini bunca yıllık rezalet yönetimlere rağmen koruyabilmiştir. Hoş bazen bu şehir yabancıların elinde olsa ne muhteşem bir yer olarak kalırmış diye düşünmeden de edemiyorum. Hiç kıymet bilmiyoruz, hiç!! Neyse, Son söz olarak diyeceğim şudur ki, evet İstanbul değişiyor, "Burası İstanbul" kampanyası gibi değil belki hatta daha çok bir evrim diyebiliriz buna, ama İstanbul eskisini de koruyarak değişiyor. Eskinin bu kadar zamana ayak uydurabildiği, eski kalarak kendini yenileyebildiği yerler dünyada çok az artık, biz anlamasak, kıymetini bilemesek de! İstanbul işte böyle çok güzel!

ugurarcan | 15-Ekim-2009 | KCo.

fotoğraf: Wowturkey - Alper: "Eski İstanbul Fotoğrafları" @ http://wowturkey.com/forum/viewtopic.php?t=2922&start=0

YEŞİL SAHALARA KAN BULAŞMADAN...

2009-09-29T10:53:00.004-05:00

Geçtiğimiz hafta Turkcell Süperlig'de yaşanan ırkçılığa inanamadım. PKK'lı diye statdan çıkması için tezahürat yapılan Diyarbakırspor taraftarı ile bu rezilliği yapan Bursaspor taraftarı arasında olaylar yaşandı. Sonrasında Diyarbakırspor klübü başkanı da gerekirse ligden çekileceğini açıkladı. Az bile yaptı. Fakat bakıyorum da ilk tepkilerde adı geçen MHP hariç bu olaya yorum yapan ya da tepki veren kimse çıkmadı. Bir ört pas etme durumu var hâlâ ve bu beni çok rahatsız ediyor. MHP bile Diyarbakırspor'a destek çıkmışken ne Federasyon ne de Klüpler Birliği'nden tık yok. Bursaspor'dan özür de henüz takip ettiğim kadarıyla çıkmadı.

Ne olacak bilinmez ama İngiltere ve diğer dünya modern futbolunun öncüsü ülkelerde bunun onda biri yaşandığında çok ağır cezalar geliyor. Ayrıca UEFA da bu konuya çok önem veriyor. Ama 'birkaç densizdi' ya da 'o soysuzlar bizim klübü bağlamaz' gibisinden yalan savunmalar da Bursaspor'u kurtarmamalı. O olaylar yaşanırken başkanlarının kılını bile kıpırdatmaması herşeyi açıklıyor zaten. Bu olaylar illa ki yeni değil. Daha bugün Rıdvan Dilmen'in çıkan haberinde bu konunun farklı boyutları ve tarihinden minik parçalar bahsedildi. Bugüne kadar kılını kıpırdatmayan Federasyon artık bu kadar aleni yaşanmış ve ülkenin geçtiği bu sıkıntılı döneme denk gelmiş olay karşısında sessiz kalamaz, affedici olamaz. Yoksa bu olaylar büyür, inanılmaz vahşetler yaşanır. Zaten bir türlü şiddetin bitmediği yeşil sahalardaki kontrolsüzlük diz boyuydu, o yeşillere kan bulaşır. Bunlar ciddi konular. AKP'nin fütursuzca ateşlediği bu kavga ortamı -ki sözde kardeşlik amaçlanıyor onlara göre- karşı konmaz bir yangına döner. Allah korusun!

Ülkenin sorunlarını parça parça olarak farklı yazılarda sürekli dile getirdim, getiriyorum, getireceğim. Bu ülke içindeki ırkçılık-milliyetçilik sorunu, kimine göre adıyla Kürt sorunu, zaten aşikâr ama yanlış açıdan bakılıp yanlış yerde sorun aranıldığı zaman da çözümlere giden adımlar yanlış olur ve daha çok sorun yaşanır, bugün olduğu gibi. Bugün Türkiye'de Kürt sorunu yoktur ama genel olarak demokrasi ve kişisel hak ve özgürlükler sorunu vardır. Bunun temelinde de milletin kendi karakteri yatar ama bunu kimse dile bile getiremez. Bu yüzden de bu kavga kolay kolay bitmez. Türkiye'de bir DTP bir PKK sorunu vardır. Açılım denilen yaygara kopması da sadece bu hainleri korumaktan başka birşey değildir. Neyse burada politik konulara girmek istemiyorum...

Dediğim şudur. Ben de Rıdvan'a katılıyorum ve Bursaspor itirazsız 5 maç saha kapatma cezasını hakediyor diyorum. Bu tür olaylara da aynı standart uygulanmalı ve kimsenin gözünün yaşına bakılmamalı. Bunun yanına komple klüp yönetimine -ne kadar çabalamış olurlarsa olsunlar- 3 maç hak mahrumiyeti gelmeli. İkinci olayla aynı cezalar üzerine 3 puan silinmesi, 3. tekrarda ligden ihraç getirilmeli. Çok mu sert geldi? O zaman bir düşünün... Orada çocuklar vardı. O minik beyinlere 'sen PKK'lısın defol' denildiğinde kazınan nefreti düşünün, Allah korusun yarın birgün iş kontrolden çıktığında kan döküldüğünde giden canları düşünün, o çocukları düşünün o keşmekeşin içinde... Düşünün, bu olayların içinde karambolde sizin ya da bir yakınınızın da yaralandığını hatta öldüğünü düşünün...

Bu olaylar tipik taraftar kavgası değil, ciddiye alınmalı. Cezalar sert ve net olmalı. Madem eğitemiyoruz bu canileri, başka yol yok.

ugurarcan | 29-Eylül-2009 | KCo.

BENZERLİK Mİ YOKSA PARANOYA MI?

2009-09-19T10:36:00.004-05:00

Bu aralar iyice kariyer değişimi, yok efendim sosyal medya, sosyal medya pazarlaması derken yıllardır hobiden öteye geçmeyen markalaşmaya olan ilgim daha bir depreşti, tabiri caizse. Milliyetçilik demeyelim ama ülke markamızın olduğu yere olan derin içerleyişim de bu ara pek bir yoğun gösteriyor kendini. Yıllardır savunduğum konular olan üretkenlikten öte tüketici karakterimiz, ana lisanımıza sahip çıkmayışımız falan bence bu bir türlü istediğimiz ya da hak ettiğimiz marka değerine ulaşamamızın önemli sebepleri bence. Hoş, Türkiye'de yapılan taklit işlere baktığımda 'gerçekten de hak ediyor muyuz' diye sormadan da edemiyorum kendime. Sanırım ülkenin değeri ediyor da biz millet olarak sanırım köstek oluyoruz. Bu dediklerime yoğun çabalarla başarılar kazanmış az sayıdaki öncü insanları katmıyorum tabiki.

Ben profosyonel marka uzmanı değilim ama bu yoğun ilgi duyduğum ve sevdiğim bir konu. Açıkçası da doğal bir yeteneğim olduğunu düşünüyorum hatta. Yine de bu konuda bilirkişi olduğumu iddia etmem. Ben sadece düşündüklerimi söylemekle yükümlüyüm.

Bugün reklamlarda bizim Evyap firmasının bir markası olan ARKO tıraş ürünlerini izlerken bir ürünün dizaynının bir diğer erkek bakım ürünleri satan AXE firmasının ürünlerine olan benzerliğini farkettim. Aynı kulvarda, aynı pazara ve kitleye ürün yapan bu firmaların ürünlerinin bu denli benzerliği bir "esinlenme" mi yok benim şahsi paranoyam mı bilemedim. Yorum sizlerin...

ugurarcan | 18-Eylül-2009 | HJ308

ANNEME

2009-09-18T22:20:00.013-05:00

Bitmez özlemle...

Katıksız sevgiyle...

Tarifsiz minnetle...

Anneme...

ugurarcan | 18-Eylül-2009 | HJ308

video: http://www.youtube.com/despriteOcercetin

CEM GARİPOĞLU OYUNU VE TESADÜFLER(!)

2009-09-17T16:59:00.007-05:00

Sonunda bu cani yakalandı. Zengin olduğu için arkasının sağlam olmasından faydalanmaya çalışıldıysa da nadiren görülen olumlu mahalle baskısına kimse dayanamadı. Önce baba hapse atıldı, abi ve tüm aile bireyleri sorgulandı ve dünya zindan edildi. Bu arada İstanbul'da bunca zaman yakalanmadan gezen Cem eminim çok yardım eden tarafından korundu ve çözüm üretmeye çalışıldı. Sonunda bakıldı ki yapılacak birşey yok, kendisi, ailesi, kurbanları ve hatta işin Celalettin Cerrah'ın bile başını yakıyor bu durum, teslim oldu. Hoş daha kimler bu işin altından çıkar biraz deşilse merak etmiyor değilim. Ama ilginç olan daha çok sıcak olan bu gelişmede yaşananlardı. Bu kadar kısa zamanda oynanan oyunlar ve yapılan manevralar birilerinin ne denli ustaca hazırlandığını gösterdi bana.

Cem Garipoğlu 29 EKim 1991 doğumlu yani 17 yaşında. Doğum gününe ise bir aylık bir süre kaldı. Eninde sonunda yakalanacağını anlayan Cem'e söylenen muhtemelen eğer şimdi teslim olmazsa ömür boyu hapis yeme ihtimali varken, 18'ine basmadan teslim olursa cezanın ciddi oranda düşeceği ve kimbilir belki de allem ve kallem edilerek kısa bir sürede kurtulabileceğiydi. Ömür boyu gibi uzun bir süreden pazarlığa başlamak var, 24 yıldan başlamak var ama değil mi? Bu cani, "anlık" dediği cinayet sonrasında 'cesedin bavula siğmadığı' gerekçesiyle parça parça edip gitar kutusuna koyacak kadar aklı yerindeyken çocuk statüsünde yargılanacak! Bu mudur adalet? Aklı yerindeyken demişken, tipik alışık olduğumuz 'babamın hapiste olmasına dayanamadım' acındırmaları, cinayet sorulduğunda geçirilen sinir krizleri ile de verilmeye çalışılan "aklî dengesi bozuk" imajı da başka bir parçası bu oyunun. Aklî dengesi evet bozuk ama bu O'nu kurtarmak yerine ömür boyu bir hücrede çürütmeli bence! Bu arada unutmadan, efendim kendisini bunca zamandır kaldığı "bahçeli" eve de tanımadığı biri götürmüş. O tanımasa bile bu adamı Allah gökten indirmedi ya, biri illâki tanıyor! Dahası mı, bunca zamandır sakalları uzamışken saçları nasıl bu kadar kısa anlamadım. Yani onca yıl sakal bırakmamış, görünümüne önem vermiş bu adam birden sakallı çıktı karşımıza, tarikatçiler gibi. Kimbilir bununla ne planlıyorlar! Oyunların bu kadar barizi de 'İnsaf!' dedirtiyor yahu! Korkum bizim halkımızın mazluma olan sevdasına yenilip bu adiye bile sahip çıkmasıdır. Olur olur...

Son olarak... Hiçbir yemin umurumda değil. Herşeyi çiğneyen insanların bu yeminlerini çiğnemesi de çok fazla bir sorun yaşatmaz. Ama bir avukatın böylesine bir caniyi savunmaya kalmasına aklım ermiyor. Nesini nasıl savunacak? Günah almak istemem Ramazan Ayı'ndayız ama bana avukatın Cem ile bunca zaman görüşüp planlar yapmadığını kimse anlatmasın, pek inanasım yok çünkü. Gidern gitti, ateş düştüğü yeri yaktı. Cem öyle ya da böyle yakalandı. Bırakın ağız tadıyla çeksin cezasını ama ne 18 ne 24 ne de 30 yıl, çeksin bir ömür boyu, acı acı!

ugurarcan | 17-Eylül-2009 | KCo.

resim: http://www.internethaber.com

Ek yorumlar için: http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/12507085.asp?yazarid=249&gid=61
Ek gelişmeler 18/09/09: Bak bak şimdi de 'tüm gece ağlamış' diyorlar! Yazik yaaaa! Haberi burada!

KİM DAHA DÜRÜST? TAYYİP Mİ, DTP Mİ?

2009-09-17T09:59:00.005-05:00

Açıkçası düşününce bile o kadar midem bulanıyor ki bu konuyu o yüzden yazmak bile istemedim aslında ama yapım bu dayanamadım. Bir de o kadar herkes birşey diyor ki bu konuda haklı ya da haksız olarak insana gına gelmemesi mümkün değil.

Bir Kürt açılımıdır gidiyor ama bir türlü açılamadılar. Değil bu mevzubahis paketin uygulamaya geçirilmesi, henüz içeriğini bile adam gibi bilen yok. Genelde hep konuşulanlar dil ve kimlik konusundaki imtiyazlar. Bunlara "imtiyaz" adını veriyorum çünkü ikisi de anayasaya aykırı. Anayasamızın değişmez maddelerinden biri bu devletin resmi dilinin Türkçe olduğunu açıkça belirtir. 80'lerde gelen askerî baskılarla eklenen 'Türkiye Devleti'ne vatandaşlık bağıyla bağlı herkes Türk'tür' ibaresi zaten kıyameti koparan nokta. Bu maddeye katılmadığım gibi bence tam da o zamanın askerî zihniyetini, hatta ırkçılığa bile kaçan bir aşırı milliyetçi zihniyeti yansıtıyor. Değiştirilmesi kesindir. Ama peki lisân?

Bu konuda çok net düşüncelerim var ki bugünki durumda Kürt vatandaşlara hak vermemek elde değil. Bu ülkede herkes istediği dili konuşabilirken Kürtçe yasaktı. Hatta o derece işin ipi kopuk ki bugünlerde (ki bu konuda yazdım ve inanılmaz hassasım) insanımız, maşallah ki ne maşallah, Türkçe yerine İngilizce'yi tercih eder olmuş. Okullarda İngilizce, Almanca ve Fransızca okuluna göre mecburi okutulurken, üniversitelerimiz dillere göre bölümler ayırıp farklı giriş sınavları puanları belirlerken Kürtçe yasak onca yıl kaldı. Televizyonlarda CNBC-e boy boy Amerikan filmlerini ve dizilerini yayınlarken Kürtler uydulardan kaçak izlemek zorunda bırakıldı. Sonra eşitlik dendi.

Eşitlik... Ne kadar göreceli değil mi? Kime göre ve neye göre!? Aslında "eşitlik" kelimesinin anlamı çok nettir ve Türk Dil Kurumu'nun sözlüğünde ve der ki:

Değer, yaş, hak, ödev vb. lerinde eşit olma. Toplumsal eşitlik: Yasalarla tanınmış hak ve yükümlülüklerde bütün yurttaşların eşit olması, özdeşliği.

Yukarıda yazdığım bu tanıma uyuyor mu peki? Bunun yanında peki bölgesel kayırmaya ne demeli? Hoş bu konuda iki tarafı da haksız buluyorum ben. Bence Doğu Anadolu'nun kalkındırılmamasının sebebini lisanda olduğu gibi Kürtlere karşı bir tavır olmadığını, fakat bölgede genelde o kökenli insanların yaşadığı için öyle görüldüğü kanaatindeyim. Tabi o zamanın politikacılarının akıllarından ne geçtiğini hiçbirimiz bilemeyiz. Buraya kadar tamam da bugün Kürtçe serbest. Zaten "Kürt vatandaşlık hakkı" diye birşey yok çünkü bu anayasaya göre herkes eşit olmalıydı ve bugün öyle. Herkes istediği işe girer, istediği müziği dinler, istediği dine inanır, vs. O zaman nedir bu yaygara?

İşte burda pis ve masa altından yürütülen işler geliyor insanın aklına. Bu DTP denen, aslında PKK'nın uzatılmış bir kolu olduğunu AKP hariç herkesin iyice bildiği ve hatta ciğerleri patlayana kadar bağırdığı bu hainlerin amaçları bambaşka. Bir blog yazısı değil belgesel yapıyor olsam o kadar çok görüntü ve konuşma kayıtları yayımlayabilirdim ki şu an, zamanında RTE'yi hapse sokan kanunların bugün DTP'ye işlememesi beni çok şaşırtıyor. Ama bir dakika! AKP o kanunlarla da oynuyordu değil mi bir ara? Ne "tesadüf"!

Öncelikle şunu belirteyim, Türkiye'de Kürt sorunu yok. Kürt paranoyası vardı geçti. O yüzden bu yeniden yaratıldı. Türkiye'de bir terör sorunu ve genel hak ve özgürlükler konusunda temel demokrasi sorunu var. İkinci sorunu zaten çözemeyiz çünkü bu halk kendinden farklı düşüneni sevmediği ve hazmedemediği için ve hatta polis/asker devlet olmayı sevdiği için geneli itibariyle, bize demokrasi biraz büyük beden kaçıyor. Atatürk'ün kemikleri de sızlıyordur tabi...

Ama bu ülkede bir terör sorunu var. Bu sadece PKK ile değil, din mezhepleri arasında, lâik ile dindar arasında, ırklar arasında gibi farklı kulvarlarda yaşanan bir içten bölme politikası. Tarih bilgim yanlışsa düzeltin lütfen ama binlerce yıldır kurulan tüm Türk devletleri önce içerden zayıflatılmış sonra da yıkılmıştır. Karakterimizde olan ve iyice paranoyaya sarmış olan bu birbirimize güvensizlik ve birleşememek yabancı güçlerin de pek bir işine gelmiş bunca zamandır. Biz sürekli, kendilerince çok da haklı olarak, kendi çıkarları için bizi yıkmaya ya da güçsüzleştirmeye çalışan yabancılara suç atıp lanet okuyacağımıza içeriye bir bakmamız lazım. Çünkü biz içerde sağlam olsak dışardakiler bir halt yiyemez. Sen içerde zayıflarsan adama ne kızıyorsun? Atatürk Osmanlı'nın paylaşımı planlarını ertelemişti çünkü kimse böylesine bir dehanın geleceğini düşünmemişti. 1929 yayımlı bir National Geographic dergisinde Türklerin yeni alfabeyi nasıl bir azimle benimsedikleri yazarken ülkenin hiçbir yabancı gücün yaptıramayacağı şeyleri tam bir bütünlük içinde yaptığını yazıyordu ve tabiki bu pek bir sıradışı gelişmeydi. Ama O da gidince şimdi, herkes eskiye döndü, daha adam gibi toz bile tutmamış olan ertelenmiş planlar tekrar masaya kondu. Yaşadıklarından bu kadar ders almayan başka bir millet var mıdır acaba diye merak etmiyor da değilim. Atatürk'ü putlaştırarak O'nun yaşadıklarından da ders almıyor, O'nu neredeyse doğa üstü bir varlık olarak görüyor, O 'Atatürk sizden biridir' dediği hâlde biz kendimizden çok üstün görüyor ve sonunda da yine O'nun uyardığı ya da O'nun öncesindeki Osmanlı hatalarına düşüyoruz. Ne yazık!

Sorunları yanlış yerlerde arıyoruz o yüzden hâlâ kalıcı çözüm bulamıyoruz. DTP dediğimiz gibi PKK'dır. Kürt halkını temsil etmeyen, AÇIK AÇIK defalarca belirttikleri gibi özerklik ve parçalanma isteyen, bunu her ortamda hiç gocunmadan dile getiren, Apo ile el ele resimlerini hiç yadırgamamış ve bugün bile O'nu lider olarak gören, dağdakilerle aynı cezayı hak ederken benim vergilerimle yiyip içip, dağdakini beseleyen bir hain kurumudur. Ama en azından ilk günden beri aynı çizgilerinde ve istikrarlıdırlar. En azından ne halt oldukları bellidir ve yalanları yoktur. Böyle düşmana can kurban. Ya peki RTE? Önce Atatürk'e ve lâik düzene sövdü diye hapse girdi. Çıktı 'Değiştim!' dedi ve birden cumhuriyeti savunur oldu, 'Türkiye'm' dedi. O yetmedi sonra yine değişti bu sefer tam özgürlükçü liberal ayaklarla önce yabancılara sonra Kürtleri temsil ettiği yalanını atan PKK'ya tavizler vermeye başladı. Benim aklım karıştı. Bir insan bu kadar bir öyle bir böyle olabilir mi? Sait Demirkol adında bir müzik hocamız vardı eskiden ve bu tip insanlara "fırın küreği" derdi hiç unutmam. İki yüzüyle de ekmek yaparsın, bir bu yüzünü kullanırsın sonra ısınıca diğer yüzünü.

Peki böylesine değişken bir adamı hem de devlete karşı suçtan hapiste yatmış bir adamı kendine onca sene Başbakan yapan millete ne demeli? Allah için, O'nun yaptığı iyi işleri (kötülerin yanında az da kalsa) yapabilen biri uzun zamandır çıkmadı o da ayrı. Alternatifler çok kötü. Bunların nedenleri aşikâr ama bu yazımın konusu bu değil. Şimdi de Suriye'den gelen Esad diyor ki:"Silah bırakırlarsa dağdaki Suriyeli PKK'lıları alırız". Bu ne demek önce onları alıp Suriye vatandaşı yapacak sonra da Türkiye'ye göç edecekler. Böylece ne ceza çekecekler ne birşey. Ne güzelmiş ya! Benim korkum bu tür oyunlara gelip insanları aptal yerine koyan, VAN'a gidilen seçim otobüsüne WAN yazan, kendi anadilinde eğitimle başlayıp iyice insanları Türkçe'den uzaklaştırıp koparmayı hedefleyen, çocuk katili bir haini bu devlete muhattap gösteren, ve her fırsatta ayrımcılık sözleriyle özerk hak isteyen bu girişime verilen "paket" süsü "açılım" sonrası birilerinin elinde fena patlayacak. Merak ettiğim de patlayıcı konusunda, PKK sağolsun, pek uzman olan askerin bu konuda ne planladığı ki bu çok önemli olacak. Benim askeri çözüm olarak ya da bir sığınak olarak görmem pek alışıldık birşey değil ama sanırım başka şans yok bu konuda. Çünkü yazıma uygun olarak seçtiğim bu resimde muhteşem vurgulanmış olan DTP-AKP işbirliği ve düdük makarnası olan muhalefetin derin acizliği yanında bariz ki bu halk hâlâ içinde kavga etmekten, sorunları yanlış yerlerde aramaktan o kadar meşgul ki onlardan pek bir hareket çıkmayacak.

ugurarcan | 17-Eylül-2009 | KCo.

photo: http://vvanwilgenburg.blogspot.com/

YIL 2009! İSTANBUL...

2009-09-10T12:05:00.006-05:00

Hani böyle bilimkurgu filmlerinde olur ya 50-60 hatta 100 yıl sonrasını anlatmadan önce ya ekran kararır yada ilk görüntülerin altına buna benzer kalın yazı karakterinde not düşülür. Ben de başlığımı onlardan esinlenerek seçtim. Bunun için de birkaç sebebim vardı aslında. İlki, 1970'lerde ya da öncesinde 2009 yılında İstanbul nasıl olacaktı diye sorsanız alacağınız cevabı ve o tahminlerin bugünden potansiyel farkını merak etmemdi. Teknoloji, gelişen sistemler, alt yapı falan derken bugün (sadece ismiyle de olsa) bir dünya şehri, hatta olimpiyatları, küresel organizasyonları ve toplantıları ağırlamaya aday olmuş bir dünya kentinin o zamanlar nasıl olmasının ümit edildiğini merak ettim birden. İkinicisi de yine ilk sebebimle bağlantılı olarak bugün gelinen noktayı hayretler içinde izlemem oldu. 'Bir millet bir güzelim şehri bu kadar mı helâk edebilirdi' diye sordum durdum kendime. Dünyada eşi benzeri olmayan, herşeye rağmen insanları kendine bir tutkuyla bağlayan bu şehrin farklı çirkin yüzlerini gün geçmiyor ki görmeyelim.

Evet, yıl 2009, yer İstanbul... Bu gördüğümüz kareler işte bugün gelinen İstanbul'da çekildi. Pervasızca büyüyen bu şehir hiçbir alt yapı desteği görmeden ayakta kalmaya zorlanıyor. Rant uğruna çarpık planlamalar, gecekondulaşma, kirlilik, depremde verilen onca zayiat yetmemiş gibi, daha önce de benzerlerini ama bu kadar şiddetlisini görmediğimiz bir sel baskını yaşadık. Seller İstanbul'un vazgeçilmez yarası olduysa da artık, geçtiğimiz günlerde yaşananlar gerçekten içler acısı. Giden canlar, mallar ve ümitler de cabası. Hani bu ülkede, ki müslüman ülke sözüm ona, insan hayatı herşeyden sonra geliyor, biliyoruz, ama sanırım bunu medeniyetler seviyesine ulaşmış ülkelerle kıyasladığımızda kabul edemiyoruz... edemiyorum!!

Bunun suçlusu elbette ki şu andaki hükümet değil. Onların en az bundan önce hak sahibi olan, hizmet etmesi gerekirken çıkar peşinde koşan her yönetim kadar suçları var. Bu şehir büyürken sıfır planlamayla işlerin yürütülmesi çok eskilere dayanır. Hâlbuki bakınız gelişmiş ülkelerdeki şehir planlamalarına, enfes! Nitekim, İBB başkanının kalkıp diğer partilerin belediyelerine su basında suçu onlara yüklemesi, ama kendi şehrindeki felaketi genel olarak insanoğluna yüklemesi hatalarımızdan hâlâ öğrenmediğimizin ve bu gidişle de öğrenmeyeceğimizin göstergesidir.

Bir diğer yürek parçalayan görüntü de gerek çevre noktalardan gerekse taa Zonguldak'tan minibüs tutarak gelen yağmacıların verdiği kareler oldu (bkz. Resim 2-3). Gözlerime inanamadım. Bu kadar eşgüdümlü olarak çalışabilsek asıl önemli konularda, bu ülke tarih kitaplarında yazılmayan bir hızla kendini toparlar. İkinci kare bir yardım karesi değil resimlerdeki. Hani felaket sonrası normalde kültürümüzde olan (ama hergün hızla yitirdiğimiz) bir yardımseverlik işbirliği değil. Bu bir yağma birliği. Taa Zonguldak'tan toplanıp gelinmiş, İstanbul'dakilerle aynı amaca sahip bir yağma girişimi. Şimdi bu görüntüleri dünya izliyor. Peki siz olsanız böyle bir şehire hiçbir yatırım yapar mısınız? Bu görüntülerin herhangi bir fakir Afrika ülkesinden ne farkı var? Sonra niye gider yabancıları düşman ilan ederiz? Atatürk'ün bize dediği gibi içimizdeki gaflet ve hıyaneti görmezden gelip, unutup da bizi eleştiren yabancılara çatarız? Ne güzel demişler: "Temiz bir çevre istiyorsan, önce kendi kapının önünü süpür."

ugurarcan | 10-Eylül-2009 | KCo

resimler: http://www.ınternethaber.com

TOPLUMSAL MAZOŞİZM

2009-09-07T16:13:00.009-05:00

5 Eylül Pazar gecesi ShowTv kanalında yayınlanan "Var mısın Yok musun" programının son derece heyecanlı geçmesi ve programın 330 bölümlük yayın tarihinde ilk defa bir yarışmacının kutusuna içinde olduğu riskli duruma rağmen gitmesi sebebiyle annemle yaptığım haftalık konuşma karşılıklı sohbet ile beraber yarışma değerlendirmesine dönüştü. İnternet üzerinden DigiturkWebtv ile izlediğim ShowTv Türkiye'den dakikalarca gecikmeli olarak benim ekranımda göründüyse de programın sonuna kadar izledim. Benim pek sık yaptığım birşey değilse de ilk defa biri gerçekten hakkını vererek bu oyunu oynamıştı ama aldığı risk tutmadı. 500 milyar kazanabilecekken %50 şansı terse tuttu ve yarışmadan 50 Lira ile ayrıldı. Yarışmacı Sercan adında gayet düzgün görünümlü bir çocuktu. İllâki kaybeden Sercan olup ve ateş düştüğü yeri yaksa da sonsuz saygı duyduğum, kısmen aptalca olan, cesareti için burdan Sercan'ı takdir ve tebrik etmek istedim. Böyle insanlar ya tamamen batar ya da büyük başarılar elde eder. Sercan'a hep olumlu şanslar diliyorum...

Ama tüm bunlar olurken benim asıl dikkatimi çeken bambaşka birşey vardı. Hoş yeni birşey değil ama bu yarışmanın kritik doğası gereği sanırım daha bir dikkatimi çekti. Anlam veremediğim olay Türk insanının kendine eziyeti bu denli sevmesi. Teknik terimle "mazoşist" olan bu toplum, nedenini anlamadığım bir şekilde günlük onca yaşam şartlarından sanki yeterli stres, sıkıntı ve iç kararmasını alamamışcasına, boş ve rahatlamaları gereken zamanlarda bile bir bağımlının uyuşturucu ararcasına deli gibi duygusal işkence araması dehşet verici. Evet bu olayı ben aynen bir uyuşturucu ya da sigara bağımlılığına benzetiyorum; kendilerine ne kadar zarar verirse versin vazgeçemiyorlar!

Yarışmada parayı kazanan kendileri bile değilken sonuçlardan dolayı perişan olan yarışmacılar vardı. Sercan kazanmadığında gördüğüm sahneler aptalcasına trajikomikti. Sanki dünyada dert yokmuş gibi, Sercan parayı alamadı diye dünya duracaktı âdeta. Peki hadi onlar programda olduklarından dolayı öyle. Peki evlerindeki rahat yerlerinden programı izleyip de tansiyonları çıkanlara ne demeli? Aynı bu durumu sevdiklerinden ayrıldıktan sonra kendini içkiye, melankolik depresif şarkılara verenlerde de görürüz. O zamanlarda o ruh halinden çıkıp moralinizi düzeltmemiz gerekirken bizim toplumumuz daha da nasıl kendime işkence ederim diye düşünür durur. Sürekli olumsuzluğu, derdi, tasayı, felâketleri arzu eder bir hâl içinde yaşatan bu toplumsal hastalık bize inanılmaz zarar vermekte ve geleceğimize ipotek koymaktadır.

Oturup burda sayısız örneklerle gereğinden derin analizler yapmak niyetinde değilim. Yoksa bunlara sözde haber bültenleri, çeşitli 'yarışma' programları, kadın ve sabah programları gibi sayısız ek örnekler de getirilebilir. Eminim bu kadarı bile bu hastalıklı davranış biçimini anlatmaya yeter. Ama soracağım sorular çok. Bu şekilde davranan bir toplum hiç mutlu olur mu? Yani gidişattan, bitmek bilmeyen ekonomik ve sosyal krizlerden, mazlumluktan vs. bu kadar şikayet eden bir toplumun bunları düzeltmesi için bu yolu izlemesi ne kadar doğrudur? Böylesine 'intahar psikolojisi' içindeki bir toplum refah bir 'hayatı' nasıl elde eder? İstediğimiz değişimin en başta kendi içimizde, yüreğimizde ve beynimizde başlaması ve hareketlerle uygulanması gerektiğini ne zaman anlayacağız? Bu şekilde kavgaların bitmeyeceğini, sukûnetin gelmeyeceğini ne zaman anlayacağız? Yoksa tüm bunların altında bambaşka bir hastalık mı yatıyor? Alt kimlik üst kimlik tartışmalarına acaba alt psikoloji üst psikoloji tartışmalarını da eklemek mi gerekir? Bilemiyorum...

ugurarcan | 7-Eylül-2009 | HJ308

YEŞİL ZARA TİŞÖRT VE SİHİRLİ "DUYGU"M

2009-08-30T15:06:00.009-05:00

Bekârlık yaman şey kimi zaman. Dün ütü günümdü. Yok canım öyle belli günlerim yok ama dün ütü yapmam gerekti ve pantolon ütülemenin çilesini bir kez daha yaşadım. İnsan karşı cinse inanılmaz bir saygı ve takdir besliyor bu zamanlarda.

Sonrasında tişörtlere geçtim ki onlar kolaydı. Sırayla geçerken bir bir bu yeşil Zara tişörte denk geldim. Zamanında Duygu'm bana aldırmıştı... Her gördüğümde bu tişörtü yada giydiğimde yeniden donüyorum o güne. O günden bugüne onca şey değişti. Biz değiştik. Şimdi ne yapıyor pek bilmiyorum bile. Muhtemelen o günü unutmuştur ya da bu yazıyı okumayacaktır bile. Olsun, sevgiler kolay kolay geçmez. Ben bu tişört parçalanıncaya kadar giymeye ve her giydiğimde de O'nu ve o günü düşünmeye devam edeceğim. Duygu'mun hayatımda yarattığı, bugünse nice hayatlara dağıttığı sihirsel güzelliklerin anısına. Sevgi dolu güzel gözlerinin anısına...

ugurarcan | 30-Ağustos-2009 | HJ308

GÜLSEM, AĞLASAM, BAĞIRSAM YA DA ÇAĞIRSAM NE FAYDA!

2009-08-22T13:17:00.008-05:00

DigiturkWebTV sitesindeki teknik arızalardan dolayı LigTv açılmayınca ben de uzun zaman oldu biraz haberler izliyeyim dedim maçlar başlamadan önce ve ilk elimin altındaki ShowTv Haberlerini izlemeye koyuldum. Kürt açılımı, siyasî kavgalar, PKK mayınları, Öcalan tehdit ve küstahça istekleri, askere giden yeni mehmetçikler, devletin depremzedeleri kazıklaması, aile katliamları vs... Sinirlenmek ile başlayıp cinnete giden yolda Türkiye'de yaşayan bir insan için çok fazla tetikleyiciye gerek yok, haberler yeterlidir! Sonunda artık ağlamak isteyen bir dengesiz ruh halindeydim. Ama son haberlerden biri Ramazan geleneği hâline gelmiş Oruç Baba Türbesini ziyaret ve sonrasındaki sirke köfte haberiydi ve bu yazıyı yazmama sebep oldu. Tam 'hangisini yazayım hepsi hakkında söyleyecek lâfım' var derken 'hah madem ay Ramazan ayı ben de bunu yazayım' dedim kendi kendime.

Öncelikle her müslümanın Ramazan ayları kutlu olsun efendim. Allah'tan huzur, sağlık ve en önemlisi tüm günahların affıyla beraber sürgüne gönderilmesini diliyorum her birimiz için.

Haberde her sene gibi bu sene de içler acısı bir durum izledim. Allah Kur'an-ı Kerim'de net bir şekilde istediğimiz birşey varsa sadece kendisine dua ederek istememiz gerektiğini bizlere söylerken (Fatiha suresi vb.) bu kadar insan hâlâ ölmüş onca insanın türbelerinde dilek diler bu ülkede. Oruç Baba sadece biri. Hadi gittin dilek diledin ama onunla kalsa iyi. Anahtar sürmeler (ev ya da araba için), para vermeler, yemek vermeler, cüzdan sürmeler (iş ve bolluk için), daha neler neler yapanlar vardı. Bu din herşeyiyle dünyevî maddelerden uzak kalmaya, şekilcilikten uzaklaşmaya, sadece maneviyat ve Allah ile birebir iletişime dayandırmaya çalışırken kendini biz bunun zıddı ve varsa yapıyor ve dinî anlamlarla meşrulaştırmaya çalışıyoruz. Camiye gidersiniz ona buna karışan insanlardan geçilmez ama İslâm^da kurallardan biri dinın Allah ila insan arasında olmasıdır ve kimseye lâf söylemek düşmediğidir. Allah sadece dua edin ya da adaklık kurban kesin der, ki tek istisna odur, ama biz ne var ne yok milletin tübelerine süreriz. Olacak iş değil.

Şimdi bu olaya karşı çıkan onca yazı ve yazar var tabi İslâmi medyadan. Onlara göre o türbelerde okunan Fatiha suresi zaten anlam gereği Allah'tan yardım istediği için 'efendim bunda ne sorun var siz de Anıtkabir'e gidiyorsunuz' demişti. Bu lâfta iki sorun var ve sizi bu sorunlar üzerinde düşünerek bırakacağım.

1) "Siz Anıtkabir'e gidiyorsunuz" lâfı altında ciddi bir karşıtlık vardır ki cumhuriyetin simgesi olan Atatürk'e karşı edilen bu söz açık bir sistem karşıtlığı ifadesidir. Unutmasın ki türbeler kesinlikle İslâm simgesi değildir. İçinde vardır ama Atatürk=Türkiye Cumhuriyeti ile tübeler=İslâmiyet asla aynı ölçüde değillerdir.

2) Bugün anket yapılsa kaç kişi edilen duaların anlamını bilir? Konuştuğumuz dilin kelimelerinin anlamlarını bile yoğun duygu anında unutabilen bir insan, bir iki kere duyduğu ya da hiç bilmediği bir dilin kelimelerinin anlamını nasıl bilir? İbadeti Türkçeleştirin dediğimizde karşı çıkanların asıl amaçları zaten Vatikan usulü insanları bilgisiz bırakıp kontrolü ellerinde tutmak değil midir? Sonra da sanki herkes her duanını anlamını biliyormuş gibi ne diye konuşurlar!? İllâki tercümeler oradadır ve öğrenmek bizlere düşer ama bu o insanların buna engel olmaya çalıştıkları gerçeğini değiştirmediği gibi ülkenin bu hâline bakıldığında bunu beklemek Atatürk'ün bas bas bağırdığı "Yurtta suhl, cihanda suhl" düşüncesini önce CHP'den sonra tüm Türk halkından beklemekle aynıdır.

Merak edenler için:

Bismillahirrahmanirrahiym

Elhamdü lillahi Rabbil alemiyn, Errahmanirrahîym, Maliki Yevmiddîyn, İyyake na'büdü ve iyyake nestaîyn, "İyake na'büdü ve iyyake nestaîyn"

Yani "Allahım yalnız sana kulluk eder, yalnız senden yardım dileriz"

ugurarcan | 22-Ağustos-2009 | 12:45 | HJ308

resim: internethaber.com galeri

GÖZ GÖRE GÖRE LADES YOK!

2009-08-21T01:33:00.009-05:00

Bu sahneyi hatırlıyor musunuz 'Issız Adam' filminden? Bu sahne Alper'in ayrılmak istediğini açıkladığı o şok anın bir saniye falan sonrası.

Hani daha önce 'bilemedik', 'düşünemedik', 'yapamadık' şeklinde bahanelerimiz vardı ya, artık onlar da yok. Bu yüzden bu sefer direneceğim. Bu sefer defalarca aynısını yaptığımı değiştireceğim. Bu sefer göz göre göre lades yok!

ugurarcan | 21-Ağustos-2009 | 01:00 | HJ308

resim: Issız Adam filminden alıntıdır.

UMURSAMAZLIK NESLİ

2009-08-14T21:31:00.006-05:00

Dün CNN Özel yayını olan ve Christiane Amanpour'un sunduğu "Generation Islam" yani "Nesil İslâm" programını izledim televizyonda. Programda Gazze, Filistin ve Afganistan'nın çeşitli yerlerinden genç nesillerin ne tür zorluklar yaşadıklarından ve terörist yada kimine göre savaşçı olmak ile barışçıl yollar arasındaki ince çizgilerden bahsediliyordu. Ne kadar Gandhi ve Martin Luther King gibi örnekler de olsa onların bu şartlarında değil böylesine hassas konularda seçim yapmak, başlı başına yaşamaları bile o kadar zor ki. Tabi reklamlarla birlikte 2 saatlik yayında ne kadarını anlayabildiysek...

Buradan ulaşabileceğiniz sayfasından çeşitli bilgileri ve minik video kesitlerini inceleyebilirsiniz. İzlediğim program beni gerçekten düşündürdü ve derinden etkiledi. Yokluğun son haddinin yaşandığı yerlerin başında gelen, ev dedikleri yerlerin bombalanmış ve yerlerde ölen aile bireylerinin kanlarının bulunduğu yarım binalar olduğu, ne internet, ne televizyon ne de umudun olduğu bu yerlerde yaşamak ve özellikle çocuk olmak akla hayale sığmayacak bir mücadele.

Peki dünyanın dört bir köşesinde bunca açlık, mutsuzluk, ve endişe varken sıcak ve güvenli evlerimizde oturmak, yediğimiz tam teşekküllü yemeğin tuzunun biraz az olmasına hayıflanmak, ve her gece yatıp uyuyabilmek ne kadar adil yada mümkün? 50 lirayla bütün bir yıl yiyeceğini karşılayan insanları düşünmek hiç mi rahatsız etmez bizi?

Bu aralar zaten yoğun olan bazı düşüncelerimi programda gördüğüm bazı bölümler daha da ilginç hâle getirdi. Montana (ikinci evim) ve Avustralya gibi yerlerden kalkıp kimi kendi topraklarına kimi o veya bu sebepten dolayı bu misafir topraklara gelip yerleşen ve toplumun kalkınmasına hayatını adamış birtakım insanların harika projeleri ve başarılarından bahesildi. CNN program yapmasa haberimin bile olmayacağı bu insanlara şu anda inanılmaz bir saygı duymaktayım. Ne kadar büyük bir fedakârlık ki en güzel hayatları arkada bırakıp hergün can güvenlikleri pahasına topluma hizmet ediyorlar. Toplum da onları takip ediyor. Olağanüstü!

Normalde bakıp belki çekinme, belki iğrenme, belki de acıma duygusuyla 5 saniye bile tahammül edemediğimiz için başımızı çevirdiğimiz bu insanların hayat mücadelesi hem dehşet hem ders vericiydi.

Sonra kendi insanımı düşündüm. Onca alanda binlerce gönüllü insanımızın hergün ne büyük çabayla uğraştığını ama buna rağmen ne denli zorluklar içinde yaşanan hayatları... Esirgeme kurumlarında, sığınma evlerinde, yurtlarda hergün belki uyanmamak ümidiyle yada en çılgın mucizelerin olması ümidiyle ömürlerini geçiren en bebesinden en ninesine onca insan. Biz ne yapıyoruz peki? Toplum bilincimiz ne zaman kapandı? Ne zaman nefret ettik bu kadar yada unuttuk bu kadar birbirimizi? Ne zaman "umusamazlık nesli" olduk?

Kürt açılımı, Avrupa açılımı, piyasaların açılması... Açıldık açıldık da bu insanların önlerini nasıl açacağız? Kalplerimiz bu kadar kapalıyken açılsak ne yazacak? Bilmiyorum...

ugurarcan | 14-Ağustos-2009 | 21:12 | HJ#308

resim:CNN Presents-Generation Islam

"HALDUN ABİ BANA KIZ İSTEMEYE GİDER MİSİN?"

2009-08-09T18:44:00.022-05:00

SONUNDA GERİ GELDİM!!! Yazacak çok şey var o yüzden lafı uzatmıyorum. Hayatta adalete çok inandığım için verdiğim makyaj arasından sonra ilk yazımı geçen sezon sürekli ve inatla eleştirdiğim Adnan Polat'a ayırmak istedim. Her ne kadar yazımda asıl ana konu olacak olumlu gelişmeler bir Haldun Üstünel şaheseri de olsa ekibin lideri olarak Adnan Polat'a da alkış tutmak lâzım. Arda'yı kaptan yapış tarzını hâlâ çok yanlış bulsam da bu yazı yiğide hakkını verme yazısıdır. Yazının başlığı neden mi bu peki? Okuyun o zaman :)

Önce transferlere bakalım. Elano, Keita, Franco falan değil aslında beni gerçekten heyecanlandıran. Kabul etmek lâzım ki her biri inanılmaz isimler ve bu isimleri daha kariyerlerinin sonlarına bile yaklaşmamışken bu ekibin nasıl Türkiye'ye getirdiğine insan inanamıyor. Ama beni asıl heyecanlandıran isim Frank Rijkaard. Bariz olan şu ki, bu ismin bu takımın başında olması birçok yıldız ismi bu takıma getirmek için müthiş bir etken. Tabi paradan sonra... Daha 2006 yılında Barcelona ile UEFA Kupası'nı kazanmış, tüm kariyeri, ki geçen sezona kadar Barcelona'da olan bir kariyer bu, Avrupa'nın en klas ekiplerinde hem oyuncu hem hoca olarak geçmiş bir adamın bize geldiğine hâlâ inanamıyor ve ekranda her gördüğümde yemin ederim yüzüm salak bir gülümseme hâlini alıyor. Tanrım geçen sene neler hissettiğimi düşünüyorum da bu zamanlar, gündüz ile gece arasındaki fark gibi birşey bu. Ve tabiki transferler! Yerlisi yabancısı, hele bazı geçler var ki muazzam! Uyarlar uymazlar onu zaman gösterecek. Şimdiye kadar genel olarak harika bir uyum var. Takım henüz hazır değil ama izlemek yeniden heyecan veriyor. Her haftasonunu resmen iple çekiyorum artık! Teşekkürler başkan ve ekibi. Nasıl olduysa...

Bir diğer alkışı da mor formalara tutmak istiyorum. İnanılmaz bir cesaret gösterisi. Özellikle hemen akabinde çıkan esprileri o kadar güzel al-aşağı ettiler ki bravo dedim. İnşallah Fenerbahçe'ye karşı giymeyiz tabi :) ama bu sene favorim o forma ve sanırım artık yeni forma alma zamanı geldiği için onu alabilirim. Çok ama çok beğendim. Şu an giyilen beyaz formayı da hiç ama hiç sevmiyorum ya, neyse! Tabi UEFA Kupası zaferinden bile adam gibi, hatta Fenerbahçe'nin yabancı transferlerinin formalarından ettiği gibi bir gelir bile elde edemeyen bu klübün sonunda para kazanmaya başlaması çok sevindirici. Bu transferlerin yarattığı ilgi ve mor formaların güzelliği bu yönde atılmış harika adımlardır. Helâl sizlere bir kez daha!

Galatasaray Store dün oynanan UEFA ön eleme maçının öncesi ve sonrasında taraftarlarımızın gösterdiği büyük ilgiyle sezon açılışı öncesi tarihinin en yüksek cirosuna ulaşmıştır.

Bu sene çok heyecanlıyım, öyle böyle değil. Uzun zamandır ilk defa büyük beklentiler içine girdim. Lütfen ama lütfen Rijkaard'ı rahat bırakın ve ne diyorsa yapın sorgulamadan. O adamın bizde uzun soluklu hocalık yapması takımı tekrar bir dünya markası yapacaktır. Hoş Galatasaray SK zaten bir dünya markası ama bu düşüşü biterecektir. Son 3 yabancı hocadan kovulan ikisi UEFA Kupası'nda zirveye oynadı ve biri kazandı. Kafamızı vurmamız ve ders çıkarmamız lâzım. Bu hoca bize tâlih kuşudur!! Benden söylemesi. Eminim daha çok güzel yazılar paylaşacağız bu sene, inanıyorum.

Peki ben eleştirmeden durabilir miyim? Tabiki hayır! Bu sene hedefimde birkaç insan var. Gerçi bunların başında gelen Bülent Tulun'a geçen seneden takacaktım kafayı ama sağolsun Adnan Polat ve ekibi rahat bırakmadı. Bu Bülent nasıl bir insandır anlamadım. Gerçekten bu adamı dinleyen, seven var mı ki bir de para verip yorumcu diye bizlere kakalıyorlar? Sayın Bülent Tulun, o formalar mavi değil MOR! Hani ezikseniz, yediremiyorsanız ayrı ama yok gözlerde ve kulaklarda arıza varsa doktora... Ayrıca çat pat İngilizceniz var diye hava atmayalım. 10 senedir burdayım sizden iyi Türkçe ve İngilizce konuşuyorum. "Spektaküler" ne demektir ya? "Şahane"ye ne oldu, "harika"nın suyu mu çıktı, peki ya "olağanüstü"? Bu kadar ucuz laflarla dilimizi katletmeyelim. Bu konudaki hassasiyetimi beni bilenler bilir. Taktım mı takarım, o da iyi bilinir! Bu konudaki kavgam da bitmez.

İkinci takıntım da Rijkaard'ın tercümanı, resimde solda. Ya artık sokaktaki herkes İngilizce bilirken bu adam mı bulundu tercüme için. Kıçından yorumlar üreten adam kim bilir antremanlarda neler uyduruyordur. Hep Türk hoca taraftarı olmamın ana sebebi bu tercüme sorunudur ama tamam Rijkaard deli manyak bir hocadır saygı duyarım. İyi de yanına aynı kendi gibi süper bir tercüman bulamadık mı? Sayın Adnan Polat neden hiç %100 olmaz bizim işler? Umarım bu tercümanın olağanüstü (bakın Bülent Tulun nasıl güzel uydu) yetenekleri vardır yoksa yazık. Maç sonrası 2 dakikalık soru cevap kısmında neler uydurdu neler. Yazık ya!

Bu arada Sayın Başkan, Bülent Korkmaz'a ne oldu? Demedik mi 'harcayacaksınız bu takımın efsane kaptanını' diye? Atladık sanmayın, vefasızlığınızı tarih yazacaktır!

Reklam için oyuncu isimlerinin numaraların altına alınmasına da ayrı gıcık oldum ya neyse ona da alışırız elbet! Bu arada bugün oynanan Gaziantepspor maçında açılan "Haldun Abi bana kız istemeye gider misin?" pankartını açan arkadaşa şapka çıkartıyorum, çok beğendim, çok güldüm, yazıma başlık yaptım.

RERERE RARARA GASSAY GASSAY CİMBOMBOM!

ugurarcan | 9-Ağustos-2009 | HJ308

resim: http://webaslan.com/

BİR ŞARKISIN SEN PROGRAMI - ATV

2009-05-21T11:02:00.032-05:00

BAYILDIM Kİ NE BAYILDIM... Annem yanıma geldiği günden beri tutturmuş 'bir program var sana izletmem lazım' diyordu. Neymiş efendim ATV'de çocuklar şarkı söylüyormuş. Tabi daha önce yapılan bu tür programları düşünüp aklıma ilk Barış Manço'yla 7'den 77'ye yada Hakkı Devrim'in sunduğu programlar geldi. Eminim komik ve şekerlerdir ama annemdeki bu ısrar niye anlamamıştım.

Dün gece ilk defa izleme şansım oldu ve ben son zamanlarda 2-2,5 saat bir programdan bu kadar zevk aldığımı hatırlamıyorum. Aman tanrım nasıl harika bir programdır bu. Henüz izlemediyseniz Cumartesi akşamları 20:00'da ATV karşısında olun ve telefonlarınızı falan kapayın olası bir dışarı çağırılma tehlikesinden korunmak adına. Muhteşem bir program, tam anlamıyla muhteşem!

Programın sitesinde burdan ulaşabilirsiniz. Kısaca tüm ülke taranmış ve birbirinden yetenekli 20 minik seçilmiş, her hafta PopStar usulü şarkılar okutuluyor. Ama üzerine basa basa durdukları birşey var ki bu bir yarışma değil, müzik programı. Halk en sevdiği şarkıyı seçiyor ve o hafta onu okuyan minik ödül alıyor. Eminim o programdan ödül almadan çıkacak bir minik de olmayacaktır.

Bakınca basit bir program, eğlenceli... Ama benim dikkatimi çok önemli detaylar çekti. Öncelikle bu miniklerdeki ses muazzam. Bence şu anda piyasada kirlilik yapan tüm o gereksiz adamlar bugünden tezi yok bu işi bırakmalı. İnsanın gerçekten kaliteli bir müziğe olan özlemini bu çocuklar gideriyor. Sadece sesleri değil, hareketleri, tonlamaları, duruşlarıyla insanları âdeta mest ediyorlar. Bunun yanında az önce de dediğim gibi bu bir yarışma değil. Çocukları bu minik yaşlardan öylesine bir ruh haline, kafa yapısına sokmuyorlar. Hepsi orada eğleniyor ve öğreniyor. Yılların eskitemediği duayenler de gerek yorumlarıyla gerek de düetleriyle o çocuklara büyük destek oluyorlar. Bu arada her çocuk gündüz okuluna devam ediyor ve bu sayede de önemli bir mesaj veriliyor: yeteneklisiniz, tamam, ama önce eğitim! Yani bu çocukları sömürmek yerine aslında gerçekten de yardımcı oluyorlar bir bakıma. Öyle çok ağlama zırlama da yok, çok eğlenceli.

Bir de olayın kültür kısmı var ki en başta bu yüzden resmen ayakta alkışladım bu programı dün gece. Çocuklara Türkçe'yi nasıl kullanacaklarını çok iyi öğretiyorlar. O minik bebeler şarkılardaki tonlamaları, telâffuzları ve vurgularıyla resmen tüm ülkeye kocaman bir ders veriyorlar. Lisan konusunda çok hassas olduğumu beni bilenler ve/ya bazı yazılarımı okuyanlar bilir. Bu kadar berrak bir Türkçe'yle o güzel şarkıları ve türküleri dinlemek beni mest etti. Ayrıca şarkılardaki çeşitlilik de harika. Pop, türkü, rock hepsi var. Henüz çocukları kendi rahatlık alanlarından dışarı çıkartmamışlar, yani genelde aynı tür şarkıları söylüyor olasalar da ilerleyen zamanlarda bu çeşitlilik de hoş olabilir. Sadece dün gece 70'lerin unutulmaz pop müziğinden en güzel Doğu türkülerine uzanan bir yelpazede şarkılar dinledik. Muhteşemdi... Bir üzerine bağlama çalmaları, dans etmeleri, uzun hava okumaları eklenince oturduğum koltuktan kalkmak istemedim. Son olarak en çok hoşuma giden de bu çocuklara bu güzel ülkenin zengin kültürünü aşılıyor olmaları. Biri önde bir halk türküsü söylerken arkada miniklerin içtenlikle eşlik etmeleri çok memnun edici. Yeni nesilin iyice ilgisini yitirdiği, toplum olarak yozlaşmanın hızla sürdüğü, unutulan ve ihmal edilen bu yöresel zenginliklerimizi yeni nesile bu vesileyle yeniden aktarabilmek çok mutlu eden bir olay. Bu şekilde de ülkenin bu zenginliklerle bir bütün olduğu, bu zenginlikleri bizi ayıracak bir farklılık olarak görmemek gerektiği fikri de aşılanmış olur bu miniklere. Ayrıca, zamane pop müziğinin yarattığı kirlilikten bu çocukları çekip almak da bizim görevimiz.

Bu minikler belki hala yaş olarak çocuk olsalar da sesleriyle ve yorumlarıyla 40 yıllık solist gibiler. Hele bazılarının ilerde doğru adımlar atarlarsa sanatçı seviyesine ulaşabileceklerine ve çok kaliteli işler yapabileceklerine inancım sonsuz. Zaten dinlerken bu çocukları kapayın gözlerinizi ve duyduğunuz sesin bir yetişkinden çıkmadığına inanmak çok zor gelecektir.

Burda bir tek nokta var ki tedirgin olmadan geçemedim. Şimdi, bu çocuklar birer cevher ve daha kimbilir neler neler var ülkenin her tarafında. Ama benim korkum çok minik olmaları. Birileri bu çocuklar nasılsa ünlü oldu diye durumdan istifadeye çalışırsa sonları çok kötü olabilir. Bunlardan biri de mesela Mehmet Daş. Bu deli fişek minik adam gerçekten bir harika. Zamanında programına da çıktığı İbrahim Tatlıses'in de bir hayranı. O'nun hareketlerini, hatta türküsünü söylerken mikrofondan boşta kalan kolunu dirsekten kırıp elini de bilekten kırarak aldığı vucüt şekli bile aynı. İbo'nun sesi tartışılmaz. Biraz da ondan çok kızıyorum sanırım çünkü boşa harcanan potansiyeller beni deli eder. Bu çocukların da örnek aldıkları insanların önemi kendi gelecekleri için çok ama çok büyük. Mehmet ilerde İbo'yu yada Emrah'ı örnek alırsa kendine yazık etmiş olur. Bu sadece bir örnekti.

Umarım yakında Muhammed o muhteşem türküleri yanısıra batı müziği yada klasik Türk müziği de söyler, umarım Şebnem o muhteşem sesiyle caz okur bizlere, Berkan TSM okurken, Berna, Aleynalar, Görkem derken bu harika gösterilerine devam eder. Umarım kendi iyi oldukları türleri bizlere sergilerken bir yandan da kendilerini geliştirirler. Umarım erken başladıkları bu güzel serüvende kaliteli adımlar atar ve hayatlarında sadece "popçu" yada "türkücü" olarak devam etmezler. Bu çocuklarda "sanatçı" olma potansiyeli var ve bunu umarım çöpe atmazlar. İremler, Ceylan, Büşra, Meltem, Miraç, Aycan, Baran, Cenk, Helin, Latife, Murat, Ozan... Ve en başta ATV ve bu miniklerin aileleri... Teşekkürler! Bakalım bunlardan sonra daha nice minik yetenekler gelecek...

ugurarcan | 21-Mayıs-2009 | KCo.

FOTOSENTEZ

2009-05-13T16:52:00.028-05:00

Bu yazıyı sana yazıyorum ve belki de kimse bunu okuduktan sonra adına yazılan kişinin SEN olduğunu anlamayacak, senden başka. Belki çok üstüne alınan olacak, bilmiyorum ama, benim aklımda bir tek SEN varsın şu an bunları yazarken.

İlk değildi çok uzaklardaki bir ruhla bu şekilde nefes alışım. Çok önceleri, yine o zamanlar çok yakın olduğum ama bugün sadece sıcak bir selamı paylaştığım biri vardı hayatımda. Zor yıllardı yalan yok, lisenin son yılları. İftiralar ve yalanlar içinde bir bocalama yoğunluğunda geçip giden yorucu günlerin akşamlarında, bana derin nefes aldıran sıcak bir ruhtu O’nunkisi. Tıpkı, karanlık gecelerden sana uyandığım o soğuk sabahların çok erken saatlerinde, senin ruhunla, derin bir nefes çekerek paylaşılan onlarca mektubun sıcaklığı gibi.

O soğuk sabahlar hep, o nefesin gücüyle hayat denilen dizinin bir başka sıkıntılı bölmünde yine ayakta kaldığım, birçok yeni kararlar aldığım ve hatta uyguladığım günlere çıkardı. O günlerde ise senin verdiğin nefes bana yaşam olarak geri dönerdi...

ugurarcan

photography by Anne Julson @ http://annej6.wordpress.com/

UYUYAN TÜRK GENÇLİĞİNE HİTABE VE İSYAN

2009-05-08T13:48:00.021-05:00

"Dünya, kötülük yapanlar yüzünden değil, seyirci kalıp hiçbir şey yapmayanlar yüzünden tehlikeli bir yerdir"
Albert Einstein

“Bir millet uyuyorsa uyandırmak kolaydır. Uyumuyor da uyuyor gibi davranıyorsa ne yapsanız nafile. Uyandıramazsınız!”
Indira Ghandi

Bu denli bariz oynanan ve insanlarımızın aptalca kandığı, kanmayanların birşey yapmadığı, yöneticilerin izlemekten zevk aldığı yada birbirlerine kazık sokmaya çalışmaktan farkında bile olmadığı bu oyunlardan çok fena bıktım artık. İnsanı zorla deli, katil, hain, yada kindar edecek bunlar.

Geçenlerde Mardin'de yaşananları inanamayan gözlerle izledik. Aylardır basbas bağıran PKK maşası DTP'nin kanlı ellerini gördük açıkça. Yapılan katliam sonrası onlarca insan göç etti can güvenliği sağlanamadığı için. Nereye gidiyor bu insanların çoğu peki? İstanbul! Ortalama 10 çocuklu bu aileler yeni gecekonduları mesken edinecekler. Çoğu iş bulamayıp ya suça bulaşacaklar yada boş gezecekler. Peki köy meydanı kime kalacak? PKK yandaşlarına. Devlet yarım açtığı gözüyle tam birşeyler yapmaya başlıyordu ki şimdi bu numaralar yapılmaya başlandı. Toplu katliamlarla insanları göçe zorlamak, şehirleri bulandırıp, doğu köylerini de kendilerine bıraktırmak. İşin ilginci, artık nasılsa, yakalananların hiçbiri de üzerine alınmıyor suçlamaları. Nasıl planlı programlı yapılmış, herşey düşünülmüş! Adamı daha iyi salak yerine koyamazlardı yani.

Benim sabrım taşıyor artık! Çözümler bu kadar açık ve ortadayken nasıl ve hangi akla hizmet ile bu oyunlarla bu ülkeyi parçalamaya çalışıyorlar anlam veremiyorum. Siyasetin, ordunun, milletin bu denli aczine inanamıyorum. Birileri resmen mecliste PKK yandaşlığı yapıyor, İmralıdakini meclise sokmaya çalışıyor, öte yandan seçimlerde "Van" yazmaktan kaçınıp "Wan" yazarak otobüsler yollatıyor, PKK hergün daha çok bu ülkenin evlâtlarını ailelerinden koparıyor, VE BUNLARA KİMSE BİRŞEY YAPMIYOR!

En büyük suçlu kim biliyor musunuz? Ne PKK, ne DTP, ne de başkası. Herkes kendi çıkarını düşünüyor tabi yani benim ve onların hedefleri aynı değil diye onlar suçlu olmaz. Adamlar bölmek amaçlı hareketler yapıyor ve kendince haklı da. Asıl suçlu uyuyan Türk gençliğidir! Onları uyutanlara baş kaldıramayan, miskinliği seçen, kendi içinde bölünmekten bir araya gelemeyecek kadar da benmerkezci, umursamaz ve hovarda olan gençlik. Yollarda, şurda burda işine geldiğinde Atatürkçü takılan, ama O'nun dediklerinden zerre kadar habersiz Türk gençliği! Altta yazan, bize daha çok küçük yaşlardan beri ezberletilen bu BARİZ uyarıya bakıp bakıp anlamayan gençliktir... Türk milleti! Bu uyarı okunup gaza gelinsin, ruhumuz okşansın, yabancılara hava atılsın, yada timsah gözyaşları akıtılsın diye bize bırakılmamıştır, bu uyarı büyük bir mütevazilik, soğuk kanlılık ve vatanseverlik (milliyetçilik değil!) duyguları içerisinde okunup, ders alınıp, gerektiğinde bize kalan ödevleri yapmamız için bırakılmıştır!

Ey Türk gençliği ! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti'ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur.

Bu temel, senin en kıymetli hazinendir.

İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır.

Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet'i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin!

Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir.

İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.

Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.

Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler.

Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Mustafa Kemâl ATATÜRK

ugurarcan | 8-Mayıs-2009 | KCo.

TÜRK SANAT MÜZİĞİ VE MÜSLÜMAN OLMAK

2009-04-29T15:53:00.044-05:00

Geçen gece yine günün yorgunluğu üzerine yenen yemek ve daha önce de bahsettiğim meşhur fil derisi kanepem (daha önce koltuk demiştim ama sanırım kanepe daha doğru olacak) elele verip erkenden uykumu getirdiler. Tabi ben gereğinden fazla uykuyu sevmeyen biri olduğum için, çok geçmeden yatağıma da geçmiş olsam, gecenin bir köründe uyandım ve telefonumdan Facebook hesabıma bakma gafletinde bulundum. Başka bir yazımda değinebileceğim, özelden gelmiş bir mesaj üzerine kendimi sabahın 3'ünde Türk Sanat Müziği dinlerken buldum. Bende anısı çok fazla olan ve inanılmaz sevdiğim bir parça olan "Haydar Haydar" parçasını bilmiyorum kaç farklı ağızdan, kaç defa dinledim o gece...

Bu şarkıdan yola çıkarak yine birsürü şeyi düşündüm. Öyle ki, kendime gelip neler düşündüğümü farkettiğimde kendime 'buraya nasıl geldim ben yahu' diye sormadan edemedim. Şarkılarımızı düşündüm, hem de halka mal olmuş en köklülerini... Büyük aşkların, özlemlerin, ve en derin duyguların en ustaca anlatıldığı bu eserlerde yeri geldiğinde de içki sofralarının, "sevilen(!)" sevgililerin, kaldırılan eteklerin, çayırların, çimenlerin en açık dille anlatılması dikkatimi çekti. TSM ve fasıl dediğimizde de aklımıza ilk gelen mekânların hep meyhaneler, rakı sofları olması da cabası. Rakı, tam kökeni bilinmese de Türk olarak pek bir övündüğümüz ve sahiplendiğimiz bir içki. Geçen yıllarda ilgisizliğimizden dolayı lokumun yurtdışı isim hakkını alan Rumların "Turkish Delight" olan İngilizcesini ne yapacaklarına kimse çok önem vermezken eminim bu rakıya olsa kıyamet kopardı ki rakının sahibi, dediğim gibi, belli bile değil.

Yani tüm bunlardan ortaya çıkardığım Türklük, rakı, meyhaneler, TÜRK Sanat Müziği, ve yâri kıyıda, köşede, çayırda, çimende sıkıştırmalar arasında kuvvetli bir bağ olduğuydu; bunların hepsi Türk kültüründe vardı. Bunu kim inkâr edebilir?! Peki nerede bugün meydanları dolduran "Türk müslümandır!" çığlıkları yada çekilen kırmızı hatlar ve namus zabıtaları? Ya ben birşeyleri kaçırıyorum yada bu işte ciddi bir tezatlık söz konusu. Nasıl Türkler hem müslüman olup hem de içkiyi ve cinselliği bu denli meşru yaşayabilmiş? Hani benim fikrimi sorarsanız ben zaten İslâmiyet hakkında çoğu insandan farklı düşüncelere sahibim. Ben, zamanla uzaklaşıp iyice unuttuğumuz Türko-İslâm ile her geçen gün daha da benimsediğimiz ve bu nedenle ülke içinde kesin ayrılıklar yaratan Arap-İslâm sentezleri arasında derin farklılıklar olduğuna inanıyorum. Hatta bu bahsettiğim tezatlığın temel taşlarından biri de zamanla unutulan bu ayrımdır gibi geliyor. Kültür ile din arasındaki ayırım kaybolurken dinî kimlik herşeyin üzerini kaplamaya başlıyor!

Türkler yüzyıllarca, hatta binyıllarca çeşitli coğrafyalarda yaşamış ve ciddi anlamda değişimler, gelişimler geçirmiş. Türk kültürü dediğimiz şey de tüm bu birikimlerin bir sentezi aslında. Ama son yıllarda artan din üzerinden yapılan manevi baskılar sayesinde bu kültür İslâmlaştırılıyor ve Araplaştırılıyor. Bu değişimin hızına baktığımda da yakında birçok TSM eserinin yasaklanması, rakının kaldırılması, yada meyhanelerin, hatta Çiçek Pasajı'nın eskiden çoğu meyhanenin olduğu gibi sadece yabancıların yönetimine bırakılması bile söz konusu olabilir.

Hoş o zamana gelene kadar ülkenin geleceği ne olur bilinmez ama bu arada büyük önder Atatürk'ün lâiklik savaşında ne kadar haklı olduğu hergün bir kez daha ortaya çıkıyor. Ben, O'nun verdiği bu savaşı kültürel kimlik ile dinî kimliği, böylece de sosyal yaşamımız ile dinî yaşamımızı sağlıklı bir şekilde ayırmak olarak algıladım hep. Herkes 'Atatürk böyle istedi' diye birçok şeyin peşinden gidiyor. İnançlarının temellerinde yeterince bilgi birikimi yok. Seviyoruz takip etmeyi üzerinde çok düşünmeden! Peki o zaman dinî fanatiklerden ne farkımız kalıyor? Hâlbuki bir yandan Atatürk'e hak verip, izinden giderken, biraz da düşünmeyi denesek o zaman O'nun düşündüğü nedenlerin belki tamamını değil ama önemli bir kısmını da anlayabilirdik. Açıkçası ben hâlâ bu ülkenin bu konuda karnesinin zayıf olduğuna inanıyorum!

Nerede o eski bilinçli, özgüvenli, ve hoyrat meydan okumalar? Ne güzel söyler "Haydar Haydar":

Sofular haram demişler bu aşkın şarabına,
Ben doldurur ben içerim
Günah benim kime ne!

Böylesine bir konu için elbet söylenecek çok şey var ama yavaş yavaş...

ugurarcan | 29-Nisan-2009 | KCo.

ISSIZ ADAM'IN ACIYAN CANI ÜZERİNE

2009-04-14T21:18:00.038-05:00

Daha önce de belirttiğim ve hassasiyet gösterdiğim konulardan biri bu blogda alıntılardan uzak durma felsefem benim için çok önemlidir. Ama herşeye rağmen zaman zaman istisnalar olabilirken ben sanırım her seferinde bu mini açıklamayı yineleyeceğim. Hem prensiplerime bağlılık, hem de alıntısını yaptığım insan ve siz okuyucularımın bu yazılara alıntı yapacak kadar değer verdiğimi bilmesi ümidiyle...

Az önce yeniden Issız Adam filmini izledim. DVDsi var. Sanırım DVD atlama yapıyor ama konumuz bu değil zaten tek yerde yaptı neyse. Biraz önce Facebook'ta durum çubuğuma yazdığımı burda da yineleyim:

rezil oyunculuk, inanilmaz sarkilar, yureklerden bir hikaye, tarifsiz bir son 20 dakika... bas agrisi, goz yasi... issiz adam...

Aslında yazacak o kadar çok şey var ki... Bir yerden başlamak lâzım dedim çünkü bugüne kadar 'çok şey var' diyip yazamadım nereden başlayacağımı bilemeyerek. Ben de ilk olarak hâlâ bugün bile çoğu insanın bu filmdeki bazı derin mesajları alamadığını düşündüğümden başlamak istedim. Bence çoğu insan çok yüzeysel baktı bu filme. Hâlbuki sinema adına o kadar rezil bir yapım ki bence yüzeysel bakınca aslında fazla birşey yok. Ama detaylarda deryalar saklı işte. Bugüne kadar bu film hakkındaki düşüncelerimi kelimelerle süsleyen benden başka tek bir insan tanıdım. Aşağıdaki yazı da kendisinin. Bu güzel insan aynı anda bana DVD'yi hediye eden insan. Ben de tüm bunlardan dolayı bu yazıyla açılışı yapmak istedim. Umarım beğenirsiniz en az benim kadar...

Yüreğine, gözlerine, ellerine sağlık... Kesene bereket :)

* * *
Ben kadından çok, adamın canının acıdığı bir film seyrettim.

Ben, o acıdan çok etkilendim.

Alper’in;

Sessiz çığlıklarına,

Kararsızlıklarına,

Tutarsızlıklarına,

Duygularıyla başedememesine...

İnsan olma haline içerledim.

Annesine iki kere üst üste, zar zor, kıvranarak: “Zor be anne, çok zor...” diye kısa, az öz ama gümbür gümbür ve bir o kadar da net bir cümlecikle ifade ederken kendini,

İçini hıçkırıklarla açamadığı,

Boğazına düğümlenen hayatına ağlayamadığı için acıyan canına yandım.

Alper’i yalnızlığa bu kadar “müstahak” görebilmemizi yadırgadım.

Ben hiç de sıradan bir aşk hikayesi seyretmedim.

Hangi aşk hikayesi sıradandır ki?

Ben daha çok, ortak bir tabumuzu seyrettim.

Bir adamı nasıl da hemen “kanında mikrop taşıdığı” için dışlayıp yargıladığımızı,

Hemencecik kınadığımızı,

Kolaycacık hatalı bulduğumuzu,

Alper’i seyrederken farkettim.

İnsanın karşı cinsi kötülemesi ne kolay değil mi?

Neydi bize ters gelen?

Rüyasını görsek yüzümüzün kızaracak olduğu “ayıp” fantezilerin karşımıza çıkması mı?

Peki biz hiç mi aykırı hayaller kurmadık?

Hiç mi açık seçik rüyalar görmedik?

Sizi bilmem; ama yalancı göründük benim gözüme...

Kendimizden utanmayı kanıksadığımız için, başkasını utandırmaktan da rahatsızlık duymaz olmuşuz.

Çok merak ediyorum, aramızda kaç tane adam Alper’le aynı durumdadır?

Acaba kaç tane adam, duygularını rahatça, özgürce dışa vurabilip tabulaştırılmış acılarından kurtulmayı başarabilmiştir?

Ya da kaç tane kadın bunu yapabilmiştir?

Çok merak ediyorum;

Kaç tane adam, aşık olduğunda hiç düşünmeden: “Seni seviyorum!”,

Aşkı bittiğinde de,

Düşünerek ve paravanlara sığınmadan: “Seni sevmiyorum!” diyebilecek şekilde, bu hisleri duyarak, hissederek, yaşayarak yetiştirilebilmiştir sizce?

Acaba aramızda kaç tane adam ve kadın,

Bir insan bedeninde cinsiyetlerin, acıların, sevinçlerin, hazların, ihtirasların, tutarsızlıkların, sıradanlığın, uçukluğun, kabiliyet ve beceriksizliğin aynı anda olabileceğini ve bütün bunların birleşebileceği fikrine aşikar büyümüştür bu şehirde?

Doğurgan ve duygulu kadınlar aşkı büyütürken; duygusuz erkekler aşkı tüketmekte...

Alın bize ağzımıza yapışmış tipik bir cümle,

Ağır bir itham!

Canı acıyan kadın kendi küllerinden doğarken,

Adam acısıyla beraber küllerine mahkum kalıveriyor...

Haksızlık değil mi bu sizce?

Issız Adam,

“Çıldırtan kalabalık” üzerineydi bence.

N.Ç.

Bir Dinle Bin Hisset: Ayla Dikmen - Anlamazdın (Issız Adam Film Müziği)