شاعری بی‌حوصله‌ام
حوصلهٔ شعر ندارم
شعرِ بی‌حوصله دارم

ندارم ندارم
یک کاسهٔ پُر دارم
یک کاسهٔ بی‌حوصله

شاعری بی‌حوصله‌ام
شعرِ بی‌حوصله دارم
شعرِ بی‌غم
شعرِ بی‌مار
شعرِ بی‌آهنگ
…
حوصلهٔ شعر ندارد
شعرم

یک ضرب‌المثل قدیمی کرمانی

خیال‌های صومعه را
همۀ زنان بدکاره‌اند
برای شعری به این بلندی
که قصد سرودنش را دارم
نیاز به پستان‌هایی بزرگ است
و یک خانه
کدام کولی
لولی
بی این دو دوام می‌آورد؟
من خانه‌ام را
در پستان‌های تو فشار می‌دهم
و از من دور می‌شوند
کنمشان

این همه بادهای بی‌حاصل که می‌بینیم
ما همه‌ایم
نه خیال‌هایمان را حاصلی
نه بادهایمان را خیالی

خیال‌های صومه را
پایانِ
جست و جوی تابوت
شعری به این بلندی است
که قصد سرودنش را دارم.

إِنَّمَا یخْشَی اللّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ

پیامبری باش
پیامبری که فریاد نزند
انذار نکند
تبشیر ندهد
خودش را چس بکند
و پرچم کشورش هزار رنگ باشد
و روزها در چله‌نشینی‌هایش چنان گریه کند
که خداوند به جای متن برایش نقاشی بفرستد:
بیا این هم پرترۀ لخت
برو حال کن
و چیزی هم نمیخواهد بخوانی
خواندنی‌ها را برای دیگران فرستاده‌ام
تو رسول منی
محبوب منی
این‌ها را برایت فرستاده‌ام که حال کنی
دوستت دارم رسول عزیزم
چه گیس‌های درازی
سیاهی
چه چشم‌های خوشگلی
حیف نیست گریه کند اینها؟
بیا
بیا
این پرتره‌ها را ببین و حال کن
آخر من خدا هستم
من دوستت دارم
چرا از من می‌ترسی
چرا
آرام گریه کن
آرام
الان است که همۀ دنیا بفهمند
یک کلاغ
چهل کلاغ
بکنند
کلاغ هزار سال عمر می‌کند
و نقض انا الیه راجعون است
تو نباش رسول من
آرام باش
چه کار کرده‌ام من
بگو
من که دوستت دارم
تو که می‌دانی
آخر
چه می‌خواهی از جان ذات من؟

پرنده ترس ندارد
جلد که باشی
کسی بال‌هایت را قیچی نمی‌کند
جلد که باشی
جلد آبی
جلد قرمز
جلد پلاستیکی
شما هیچ می‌دانید چرا من به خودم هیچ زحمت نمی‌دهم؟
چون که هیچ شعری
تا ابد زیبا نیست.

داد زد: فرار کن!
و فرار
از دست من را کرد.
خواب میدیدم
تا کیلومترها
هیچ جنازه‌ای خوابش نبرده است
و پناه
هرگز به من نخواهد برد
و در
در من جایی نخواهد رفت.

(آه ای تشک‌های سرگردان!
اندکی به من آرامش بدهید.)

کسی سکوت زد: السّلام.
و نشانه‌های خون‌مردگی
و خفگی
بر گلوی من
آشکار را شروع کرد.

… و طرفه آنکه خودش میپرسد: «آیا انسان گمان میکند او را عبث آفریدیم؟» و در این میان بدش هم نمیاد از استفهام تاکیدی جلو بزند و مایه‌ی مدلل بودن به خودش بگیرد. فرار رو به جلوی جالبی است. گویی دانای کلّی آفریده و حالا طلب‌کار است که چرا نمیداند. یعنی مثلا این را هم من باید به تو بگویم؟ و مخلوق سرگردان که در پرسش عقب افتاده، گمان میبرد که نوبه‌ی پاسخ‌گویی است و به این فکر میکند که نکند واقعا او را بیهوده نیافریده‌اند؟ تنها اندکی ظرافت لازم است تا دریابد حتی ثانیه‌ای به ورژن غیربیهوده‌ی خودش فکر کردن هم، موجبات فراهم آوردن تبسمی بر گوشه لبان خودش جل و جلاله است. زیرا همان‌طور که پیش‌تر اشاره رفت، او بزرگ‌ترینِ طنازان است. پس در مواجهه با چنین سوالی چگونه باید بود؟ باید گفت نه، البته که مرا بیهوده نیافریدی. چه اگر من نبودم هرگز بنی بشری با مفهوم بیهودگی آشنا نمیشد. در پایان هم خیالی بیش نیست. چه اگر چیزی پایان داشت شروع هم داشت. اگر منتظر پایان این نوشته هستید همان در پاسخ به سوال اولین بگویید نه و وقت من و مخاطب را هم نگیرید.

فرشته!
پیله نشکن
پروانه تو بودی!
تو پروانه
اسم مستعارم بود.
پروانه،
پروای من از نه گفتن بود
از نه گفتن بود که نشکست
که نشکند نه آرزو نه کاش پروانه!
نه کاش پروانه.
من میشکستم که پیله میشکست
که میشد که میشکست
نسناس.
نسناس که میشد دنیا نسناس میشد، پروانه!

×

چهل سال گذشته است
من هنوز نگذشته‌ام.
چهل تا روایت است،
و چهل بار اسم تو تکرار میشود.
اما
کدام شاعر می‌تواند تو را ادعا کند؟
و اگر نفس کم نیاید،
مگر شعر هم تمام می‌شود؟
دروغ است
پروانه!
فرشته!
اندوهِ مرگ،
ابتذالِ مرا و
شعرِ تو را تعریف میکند
و تمام میشود.

برای دانلود پایان
اینجا کلیک کنید.

نقشه‌ای داریم؛
در شهر مراسمی برپاست
یادواره‌ی دویست و بیست و سه هزار مادر شهید
به صورت بزرگ‌داشت
به شهروندان عرضه میشود
و معظمٌ‌علیه
قرار است
در یک سخن‌رانی طولانی
نتواند از تو چیزی بگوید.
و ما هارهار
در یک سکوت طولانی
به نشانه‌ی اعتراض
و اندکی هم ترس
خنده‌هایمان را به تعویق بیندازیم.

×

امشب قرار است
یاد و خاطره‌ی دویست و بیست و سه هزار شهید
-سردار و غیره-
مست کنند،
به سلامتی آزادی
که جنده شد
و به ما پا نداد.

یک سری مخاطب هستن که نویسنده‌شون ما نیستیم؛ روز به روز داره سیرکل‌شون بزرگ‌تر میشه پدرسگا.

در تقطیع هر مخاطب، نشانه‌ای است: از او چگونه یاد کنم؟

از آن‌ها که مرا به دنیا آورده‌اند
چشمانم به هیچ‌کس نرفته است
تا کجا
به کدام رفته باشم؟
ظاهرا زندگی همین است
و پشیمانی سودی ندارد
تا که را در خاطر بسپارم
و از که خودم را در یاد بیاورم
نقشی و کمی.

×

مادرم در دست‌رس‌ترین زن دنیا بود
است
برای صحبت کردن با او
باید دیگران را نقض
و تنها به هیچ‌کس توجه نکرد
با او سخن گفتن
به هیچ‌کس ختم نمیشود.
و آرزویِ محالِ او
اندوهی است
که خالیِ مرا
از خاطره‌ام گران‌بهاتر میکند.

عزیزم!
بشکن
تا تو را چگونه در خاطرم بسپارم؟
چهره‌ی تو
یک مرثیه‌ی ناتمام است
در کدام سال
چگونه از تو یاد کنم؟

+

دستهایم را در باغچه میکارم
گلهای استمناء سبز میشود
میدانم
میدانم
پدرم خجالت خواهد کشید
و خواهد گفت:
«اینها گلهای باغ ما نیست
گلهای باغچه‌ی همسایه است
من نمیدانم چطور سر از اینجا درآورده‌اند کثافت‌ها
اصلا نکند ما در خانه‌ی همسایه هستیم …»
و من
پیش از آن‌که به انکار خودش و من و مادرم و همسایه و شهرداری برسد
مجبور هستم آنقدر در باغچه بشاشم تا همه‌چیز پژمرده شوند
و شاشیدن هم که الکی نیست
به همین خاطر
سرانه‌ی مصرف ریق رحمت در خانه‌ی ما
بسیار بالا است.

یک پیک
به ازای هر فریاد
و سه پیک
برای فراموش کردن آن‌که فریاد را می‌کشد.
مجموعاً
هیچ کسی بدون یک لیتری ریق رحمت در زیر بغل
در خانه رفت و آمد نمیکند
مثلا هنگامی که  کسی در خانه ما عصبانی است
همه برای همدیگر آرزوی سلامتی
و طول عمر میکنند
و به دنبال گوشه‌ای که کسی در آن نباشد
از کنار همدیگر رد میشوند.

خانه‌ی ما
در مرکزیت این نقاط کانونی
ساخته شده است.

+

در این میان
من متأسفانه بارها خودم هستم
روزها
و سالها
ده سال دیگر
بیست سال دیگر
سی سال دیگر
تا سر کشیدن آن یکی ریق رحمت.
و ترس از تنهایی
تاب از زانوانم میبرد
این پرستش
این سجود
از ضعف
از تنهایی است.

جهان من
به من
وسعتِ امکان نداد
کسکش.

و لابه‌لای این شلوغی‌ها
من مستقیماً
مرتباً
به خودهایم مربوط میشوم
یکی از یکی احمق‌تر.

+

ما؛
آن حکایتی که تکرار میشویم
نعره‌ای که فریاد نمیشود.
و شعر تو، نه متن
کلمات تو
آهنگی است که میشود با آن گریست.

من اصلاً یک مخاطب بیشتر نداشتم. برای همین نوشتن را به همو سپردم و خود، همه چیز را رها کرده، نشستم به تماشا کردن. و فرو رفتنِ من از نشستن آغاز گردید. بدین ترتیب بود که من مدام در صندلی‌م فرو می‌رفتم. تا بدان‌جا که برای برخاستن، تنها و فقط نیاز به خودم نداشتم. هیچ‌گاه بدین گونه از خودم بی‌نیاز نشده بودم. از خوشحالی در پوست مخاطب‌م نمی‌گنجیدم. انگاری کشیک‌چی اصلی دک شده بود. به یاد افسانه‌ی آفرینش افتادم: لب‌هایت را نزدیک‌تر بیاور، مقصود همین است.

+

با دولتمردان جدید سرزمینم
قرار گذاشته ام
در حمله بعدی
تمام رودخانه‌ها را بدهم
و همه درخت‌ها را نگه دارم
و حتما یادم باشد
در سند چشم انداز دولت بعدی
ذکر کنم
تا صدور ویزای کشورهای تابعه
کلیه‌ی شهروندان دولت جدیدم
چشم به راه باران بنشینند.

دوستم
با یک هندوانه
از در وارد شد
پرده را کشیدیم
و به قتل عام هندوانه پرداختیم.
ظهرها کولر از کار می‌افتد
و ما بی‌جان کف خانه،
و شب‌ها شهر از کار می افتد
و من بی‌جان کف اتاق.
بدین ترتیب
من و زندگی من
از هم نسبتا خالی هستیم.
دوستم معتقد است
این موضوعی است که بین من و زندگی من اتفاق افتاده
و باید خودمان حل‌ش کنیم
گفتم خوب نگاه کن
چیزی به اسم ما وجود ندارد
این هم‌سانی
عِلّی نیست.
و برایش صورت غلط باور منطقی ذهن فریب خورده اش را رسم میکنم
و به او متذکر میشوم
از جلد چند تا چندِ
آثار آقای هیوم را مطالعه کند.
اما دوستم
دلایل خودش را دارد.

من به فهم ساده‌ی دوستم میخندم
و دوستم
به مشکل ساده‌ی من میخندد
و هردو این حس نه چندان خوب را
به هم تقدیم میکنیم.

+

از زمان التزام من به کلمه
محبوب من از من بیزار شده است
با انکه
بارها خاطرنشان کرده بودم
اما
محبوب من
بی آن که خود بداند
هزار سال قبل از آنکه به دنیا بیاید
از من
هزار سال قبل از آنکه به دنیا بیایم
بیزار است
طوری که خودش یادش نمی آید
مثلا
احتمال میدهم
در شش سالگی به دست‌شویی میرفته
و از من بدش می‌آمد را میریده،
صبح از خواب برمیخواسته
و از من بدش می آمد را به پدرش به خیر میگفته
و از همین قبیل.
با این حال
بدیهی،
واضح،
و مبرهن است
که هرگز اما از یاد من نمیرود.
و من زیر این واقعه‌ی هولناک
جان میدهم
و کلمات من
همراه با من
میمیرند
بدون آنکه توجه او را
به خود جلب کنند.

+

در پایان این شعر نسبتا بلند
جا دارد خاطر نشان کنم
که من هنوز زنده ام
و سیگار میکشم
تا ریه های ناامیدی سرطان بگیرند
و مرا از شر این همه امید راحت کنند

به امید
و افتخار یک سقوط با شکوه
قبل از صعود:
هیپ هیپ
هورا

و اما طنز، در مورد طنز باید بگویم اکنون به سنی رسیده ام که برای خنداندنم باید به همان شیوه های قدیمی متوسل شد. خدا بیامرزد مرحوم پدر را، هیچ وقت معلوم نبود نشگون می‏گیرد یا قلقلک می‏دهد. اما من بی انصافی نمی‏کردم و همیشه می‏خندیدم. به یاد ندارم از آن سن به بعد هیچ چیز من را آن‏طور مجبور به خنداندن کرده باشد.

— —– — — — —– – — —- —
—– — — – — – —– – — — —