Асобнае дзякуй жадаю сказаць самаму актыўнаму каментатару - Kisuhvostik.

Вось напрыклад, у Маскву паездка ў канцы месяца – гэта цалкам прыемнае падарожжа. На цэлы тыдзень. У Маскве я ні разу не быў і хацеў пабываць. А тут раптам нечаканае прапанова з’ездзіць на маладзёжную канферэнцыю “Youth”, ад якога я проста не мог адмовіцца. Тым больш кампанія проста выдатная. А ў лістападзе хачу з’ездзіць у горад Полацк, горад з вялікай колькасцю гістарычных помнікаў.

Выдатная восень:) Для шчасця трэба зусім няшмат. вось.

Дарэчы, прапаную прапіарыць свае РСС-стужкі ў каментарах. Я падпісаны недзе на сотню стужак, але чытаць няма чаго. Пішуць у апошні час многія блоггеры мала. Тэматыки манимэйкинга, СЕО, смо – не прапаноўваць.

Увогуле, не буду ўдавацца ў падрабязнасьці зьмесьціва. Водзываў і рэцэнзій магчыма знайсьці колькі хочацца ў інтэрнэце. Калі б яна хоць як-небудзь спадабалася мне, я б напісаў падрабязна. Коратка: мужчына пазнаёміўся з жанчынай у інтэрнэце, доўга мелі зносіны, потым сустрэліся, потым рассталіся, потым яна нарадзіла сына і назвала яго іменем. Жудасна шмат непатрэбных апісаньняў сэксуальнага жыцьця і іншага. Тое, што гавораць, што шмат састарэлых тэхнічных апісаньняў – не зусім з гэтым згодзен. На мой  погляд – у меру. І патрэбна ўлічваць час напісання кнігі.

Ну вось і ўвесь мой водзыў. Тут яшчэ адзін, але не мой.

Солнце над полем светило так жарко, что любой, попавший под его лучи, стремился поскорее укрыться в тени. Трава, когда-то шелестевшая там, где уже заканчивались посевы, но ещё не начиналась обочина дороги, была теперь скошена, уложена в стог и названа сеном.
Из деревни, лежащей за лесом, вела грунтовая дорога, изрядно разбитая колёсами телег. По ней шла светловолосая девочка в лёгком платье и сандалиях. Она часто приходила сюда к траве – сначала к живой, теперь к сухой и мёртвой, собранной в стог.
Сегодня её любимое место было занято. У подножия стога, там, где лучи солнца лучше всего просушили траву, лежал Бог.

Как Он туда попал и для чего лежал в тени возле стога – известно лишь Ему, поскольку пути Его совершенно неисповедимы. Впрочем, спроси вы Его, Он ответил бы, что в равной мере неисповедимы и пути людские.
Девочка остановилась и уставилась на Бога удивлённо и в смущении. Тот, глядя куда-то в небо поверх леса, зеленеющего в той стороне, откуда пришла девочка, спокойным голосом проговорил:
- Ты зря пришла. Будет гроза.
Непогоды ничто не предвещало – солнце разогрело землю так, что ходить по ней босиком было невыносимо горячо. Звенели кузнечики, и где-то высоко над полем заливался звонкой песней жаворонок.
Девочка ничего не отвечала, только неотрывно глядела на Бога большими серыми глазами. Внезапно налетел сильный порыв ветра, и золотистые её волосы взметнулись и затрепетали. Она сощурилась, пряча взгляд, а когда снова раскрыла глаза, то оказалось, что Бог смотрит прямо на неё. Даже Он не смог пропустить зрелища её волос, хлещущих по упругим воздушным струям.
- Ты веришь в Бога? – Неожиданно спросил Бог девочку.
Та помедлила с ответом. Жаворонок смолк, но через мгновение занялся новой трелью.
- Как я могу верить в того, кого не знаю? Я верю в отца и мать – они сильные и добрые, они любят меня и доверяют мне. Я верю в старшего брата. Он грубоват, но всегда меня защищает, и с любым сможет справиться. В них я верю…
Она смотрела Богу прямо в глаза. Ему, в отличие от людей, по силам выдержать любой взгляд, и не отвести глаз.
Тяжело упали первые капли дождя. Девочка встрепенулась, и беспокойно взглянула на дорогу, ведущую через лес в деревню.
- Ты не успеешь. – Сказал Бог. – Возьми, иначе промокнешь.
Он снял свою куртку и подал ей. Куртка была из тонкой кожи, и под ней можно было укрыться даже от сильного дождя.
Девочка снова посмотрела в глаза Богу. Они были серыми и такими спокойными, что могли усмирить даже бушующий океан. Однако, она увидела в них что-то своё.
- У тебя глаза, как у папы. – Сказала она, и добавила, помедлив: – В Тебя я тоже верю.
Потом вышла на дорогу, и под всё усиливающимся дождём поспешила обратно в деревню, обходя лужи. Через несколько минут девочка скрылась за полоской соснового леса, размытого серой пеленой тёплого летнего дождя.
Бог, даже не пытаясь укрыться от крупных капель воды, стоял у стога и смотрел ей вслед. Так в Него ещё никто не верил.

Хачу падзяліцца з вамі некалькімі спасылкамі, якія прыцягнулі маю (і не толькі) увагу.

1. Беларусскія блогеры. Колькі іх? Міколка і Дзяўчына, жывушчая ў Сеці праводзілі апытанне, і падвялі яго вынікі. Справаздача даступна для скачвання па спасылцы: “Исследование белорусской блогосферы.”

2. Выдатны артыкул пра Twitter. Асновы, гісторыя, слоўнік, рэйтынг, інструменты, інструкцыі. І гэта ўсё пра Twitter. Не забудзьце зафолловіць мяне

3. “Блог недо…” Мне проста падабаецца яго чытаць. Заняў шаноўнае месца ў маім блогроле.

4. “Записки учителя.” Праўдзівы блог настаўніка пра жыццё ў школе і па-за ёй. Нешта ў гэтым блоге ёсць цікавае. Мабыць ўсё ж такі я кахаю школу?

5. Kisuhvostik правяла наступнае цікавае даследаванне. “Размер имеет значение!”

Змярканне. Гэта вельмі прыгожа. Сёння асабліва прыгожа. Таму што такое ў гэтым годзе ў першы раз. Уж я-та ведаю, паверце. Аблака рассейваюцца ўвечары, пасля пахмурнага дня. Паветра напоўнена шматлікай колькасцю свежасці і пяшчотнасці. Дыхаецца поўнай грудзю. З душы і сэрца рвуцца словы захаплення, але на свет нараджаюцца толькі ліш шчаслівыя ўздохі. А вочы адлюстроўваюць усё, што не выразіць вачыма.

Я так шчасліў! Нават негледзячы на ўсе цяжкасці, якія часам спрабуюць засмуціць жыццё. Чаго мне не хапае? Нічога. У які раз пераканаюсь, што ў мяне ёсць усё, чаго толькі магчыма жадаць. Шчасце? Яно прасцей, чем вы думаеце;)

Паднімаемся высока!!! Вышэй будзе лягчэй…

Калі ты робіш нешта дрэннае і пра гэта ніхто не ведае, то з часам ты пачынаеш сябе кантраляваць і дабіваешся поспеха ў гэтым. Сам спрабуеш рабіць гэтага паменш. Але вось калі цябе ловяць у той момант, калі ты робіш гэта, то пасля ты не можаш сябе кантраляваць. Пачынаеш рабіць гэта ўсё больш і больш, а часам і назло іншым. Яны цябе караюць, а ты ўсё роўна робіш. Робіш альбо пакуль на цябе не плюнуть, альбо пакуль цябе ня будуць караць да сьмяротнага пакараньня. А часам станавіцца напляваць нават на сьмяротнае пакараньне, і ты робіш зло, пакуль можаш яго рабіць.

Толькі давер і любоў могуць змяніць чалавека.

Словы песьні Expressions of Your Love:

A symphony of color
Painted on a western sky
The thunder roars and the rain it falls
Over fields, over streasms, over us, You’re over us…

Expressions of Your glory
Expressions of Your heart
In all You are
You speak to us
Expressions of Your love

A message sent from Heaven
Walked among us as a man
The Son of God and Light of the world
Love divine, crucified, (and) made alive,
You’re alive…

you speak to us

Oh Jesus make me
An expression of You.

Калі б кнігам пагражаў сусветны патоп, я б паспяшаўся пабудаваць каўчэг, у які паспрабаваў бы захапіць ўсіх сваіх любімцаў. Само сабой зразумела, што, чым менш быў бы мой каўчэг, тым мне было б сумнее. Калі б можна было ўзяць з сабой сотню кніг, мне было б прасцей, бо я вельмі люблю чытаць, чым калі б выбар быў абмежаваны дзесяццю. А калі б сказалі, што можна ўзяць толькі адну кнігу, то выбар мой быў адназначны.Какая же з мільёнаў кніг стала б самай запаветнай?
Канешне ж гэта – Біблія.

Гэта таму, што Біблія з’яўляецца крыніцай адказаў на ўсе мае жыццёвыя пытанні. Біблія жывая. Бог, які гаварыў і дзейнічаў у старажытнасці, паўстае перад цяперашнім пакаленнем людзей у цэласці і захаванасці.Ва ўсім свеце назіраецца цікавасць да Бібліі. Мільёны людзей звяртаюцца да яе старонак у пошуках пачатку Юдэйства, хрысціянства ці магаметанства. Безлічную колькасць іншых людзей прыцягвае яе літаратурная дасканаласць. Навукоўцы вельмі старанна вывучаюць Стары Запавет, адну з дзвюх частак Бібліі, дзякуючы таму археалагічнаму, гістарычнаму, геаграфічнаму і моўнаму ўкладу, які ён уносіць у лепшае разуменне культуры дахрысціянскія часоў.

У сусветнай літаратуры Біблія займае выключнае месца. Ні адна кніга, будзь то сучасная або старажытная, не карысталася такім сусветным увагай, не перадавалася з такой дбайнасцю і не атрымала такога шырокага распаўсюджвання. Прызнаная дзяржаўнымі дзеячамі і слугамі, вучонымі і невуцтва, багатымі і беднымі, Біблія дасягае нас як жывая кніга. І яна мае прыцягацельнасць і вастрыню для кожнага асабіста.

Маладому Эдуарду VI (1442-1483) падчас каранацыі былі перададзеныя тры меча ад кожнай краіны яго валадараньня: Англіі, Францыі і Ірландыі. На гэта малады кароль заўважыў: «Гэта каштоўныя мячы, але не дастае яшчэ аднаго меча, і гэты меч – духоўны, які ёсць Слова Божае».

Біблія адказвае на пытанні майго быцця на гэтай зямлі. Пытанні ўзаемаадносін з навакольнымі людзьмі, пытанні адносін юнакоў і дзяўчат, пытанні адносін у шлюбе. Таксама ў Бібліі ёсць яшчэ такія істотныя адказы на пытанні аб гігіене цела, аб адносінах да навакольнага асяроддзя, да працы, аб адносінах да начальнікам. Як казаў Ф. М. Дастаеўскі: «Госпадзе! Што за кніга гэта Свяшчэннае Пісанне, якое цуд і нейкая сіла, дадзеныя ў Ім чалавеку!.. І колькі тайнаў, дазволеных і адкрытых! Люблю кнігу гэтую! Гібель народу без Слова Божага, бо прагне душа Яго слова і ўсякага прыгожага ўспрымання».

Вядомы крытык В. Г. Бялінскі казаў: «Ёсць кніга, у якой сказана ўсё, усё вырашана, пасля якой ні ў чым няма сумнення, кніга несьмяротная, святая, кніга вечнай ісціны, вечнай жыцця – Евангелле. Увесь прагрэс чалавецтва, усе поспехі ў навуках, у філасофіі, заключаецца толькі ў большым пранікненні ў таямнічую глыбіню гэтай Боскай Кнігі…»

Вось таму, нават калі б я не мог ўзяць з сабой мноства сваіх любімых кніг, а гэта кнігі мастацкай літаратуры, і даведнікі, і пазнавальная літаратура, свой выбар я ўсё ж спыніў бы на кнізе Бібліі.

Пяшчотна-ружовае неба адбівалася агнём у крыштальнай, спакойнай вадзе. У іншыя часы года ў тым месцы шумна і мнагалюдна. Тут жа быў толькі я і яна… Цішыня… Толькі крык чаек зрэдку даносіцца да вушэй. Затым была доўгая, прыемная прагулка па вячэрнім горадзе…

Вы калі-небудзь складалі мазаіку? Чакаць адмоўнага адказу – глупства. Не думаю, што знойдуцца людзі, якія хаця б раз яе не збіралі. Дык вось. Я сёння таксама складаў мазаіку. Як вы думаеце з чаго? ммм. Думаю вы не раз хадзілі ў горадзе па сцежках, выкладзеных з пліткі. Дык вось сёння на шляху нам трапіла недабудаваная дарожка і мы прынялі рашэнне дапамагчы будаўнікам. Мабыць людзям, якія праязджалі паблізу ў аўтобусах было цікава назіраць за маладымі людзьмі, якія зусім не падобныя на будаўнікоў, але ўпарта ўкладваюць сцежку, па якой неўзабаве будзе хадзіць вялікая колькасць чалавек, якая наўрад ці здагадаецца аб тым, хто яе ўкладваў. (Вось чаму тратуары ў горадзе ў многіх месцах даводзіцца часцяком мяняць;))

У 2:00 ночы да Сцяпянкі дайшла навальніца. І я не ўстаяў. На календары восень, але вось на вуліцы горада яна пакуль не ідзе. Гэта радуе. Таму шлёпаючы па лужам адправіўся басанож на невялікую прагулку. Мэта была – змокнуць да ніткі. Доўга чакаць не прыйшлося. Дождж аказаўся настолькі моцным, што праз хвілін 15 на мне не было сухога месца. Але прагулка на тое і прагулка. Доўжыцца павінна дастаткова доўга, каб можна было атрымаць асалоду ўсім, чым толькі можна. І вось на часах 3:10. Я дома …

А з галавы ўсе не выходзіць вось гэтае вось апавяданне. “Калі цябе няма, то і мяне няма …”