Şahsen söyleyebilirim ki Yılmaz Özdil şu an Türkiye’de severek takip ettiğim bir köşe yazarı. Zaten sağcısı, solcusu, enteli, genteli, ulusalcısı, liboşu sevmeseler de yine ne dedi diye takipteler. Bu derece popüler olması yazılarının içeriğine yönelik eleştirilerin de yoğun olmasına yol açıyor.

İlkokul çocuğu gibi yazıyormuş, kısa yazıyormuş, sığ yazıyormuş, basitmiş yazdıkları, saçmalıyormuş, analiz yeteneği çok kötüymüş, insana bir şey katmıyormuş, vay anam vay…

Bir kere sevgili okuyucum, bu bahsettiklerimi yazan, dile getiren arkadaşlar ki bunların arasında telli felli köşe yazarları da var bir köşe yazarının asıl amacının analizden öte halkı düşünmeye yönlendirmesi gerektiğini bilmeleri gerekir.  Köşe yazarı tanımlamalarını size bırakıp ben Yılmaz Ağabey’e yöneliyorum.. Eleştirilere tek tek cevap veriyorum..

Kısa yazıyor diyorlar.. sığ yazıyor diyorlar.. İlkokul çocuğu seviyesinde yazıyor diyorlar… Bunları söyleyen liboşlar, kıçlarını kaldırıp Türkiye İstatistik Kurumunun sayfalarına göz atmazlar. 21. yüzyılda Türkiye’de eğitim seviyesinin halk geneline ilkokul olduğunu bilmezler. Üniversite mezunlarının örgün eğitim içinde çok küçük bir orana sahip olduğunu bilmezler.. Bok atmak için bilmeye de gerek yok zaten.. Çamur at izi kalsın olayı sık sık gerçekleşir bizde.

Evet efendim, ister kabul edelim ister etmeyelim ülkemizde hala okur yazar bile olmayan bir kesimin mevcudiyetini biliyoruz.. Yılmaz Özdil’in yazdığı Hürriyet Gazetesini evkadını Neriman Teyze’de alıyor, İşadamı Haluk Bey’de.. Bakkal Orhan Amca’da okuyor, Borsacı Nazmi Bey’de.. Bir ayakkabı boyacısının da elinde görebiliyorsunuz, bir üniversite öğrencisinin de..

O halde neymiş? Bir köşe yazarı eğer halka inmek istiyorsa anlaşılır olmak durumundaymış.. Okuyan herkesin anlayacağı yazılar yazmak basitlik demek değil aksine toplumun geniş bir kesmine hitap edebilmek becerildiği için üstün bir meziyetmiş.. Nice kitabe gibi yazan yazarlar biliyorum da dürüst olun kaç kişi başından sonuna kadar okuyor yazılanları. Ben okuyorum, çevrem okuyor diye yumurtlamayın hemen. Türkiye siz ve çevrenizden ibaret değil canlar…

Bir köşe yazarı yazılarında analiz etme yoluna da gidebilir, düşündürme yoluna da.. Bazısı ayrıntılı olarak konuyu özetler, hazırlopçular tatmin olur.. Çünkü bu hazırlopçular düşünmek, üretmek yerine hali hazırda üretilmiş olanı tüketmeye sömürmeye yatkındırlar.. Onlar için düşünülecek, önlerine servis edilecek onlar da “aaa bak ne güzelmiş” diye böbürlenecekler.

Oysa Yılmaz Özdil bilinen bütün yazarlardan ayrılır. Düşündürür öncelikle.. Araştırmaya yöneltir.. Tarihleri sıralar mesela alt alta.. Merak edersiniz, açar araştırırsınız, okursunuz. Sonra okuduklarınızı analiz etme yeteneğiniz varsa, kısaca beyinsiz değilseniz yorumlarsınız.. Bu köşe yazarının yorumu değil sizin yorumunuzdur. Köşe yazarı sadece sizin düşünme fitilinizi ateşler. Sizi konu hakkında düşündürmeye yöneltir..

Ama zaten sorun Yılmaz Özdil’in yazım tarzı falan değil.. Sorun Yılmaz Özdil’in temsil ettiği değerler.. Yılmaz Özdil bir Cumhuriyet çocuğu, Yılmaz Özdil bir Atatürkçü.. Eh haliyle vurun abalıya diye yüklenilmesinde anormal bir durum yok çünkü çok okunuyor ve takip ediliyor.

Yazısını anlamayan, özümseyemeyen angutlara soruyorum.. Nedir bu yazıdaki karşı olduğunuz düşüncesi???? Yok… Yahu şu cümlesi saçma deyin.. Yok…. Eeee o halde.. Bana ne işte saçma sapan yazıyor,  ilkokul çocuğu gibi yazıyor… Yavrum, gerizekalı kardeşim.. Amacınız üzüm yemek değil de bağcıyı dövmek ise o dövmek istediğiniz bağcının sahipsiz olmadığını bilin anlayın bir kere.

Üç beş taneniz bir araya geldiğinizde sesinizin çokça çıkmasına güvenerek bu ülkede bazı değerlere rahatça saldırabileceğinizi düşünüyorsanız yanlış düşünüyorsunuz kuzularım..

Neyse uzatmayalım da Yılmaz Ağabey’in kalemine sağlık diyorum..  Bir kelimesi bile içimizdeki hainleri su üzerine çıkartmak için kafi oluyor… Bir de uzun yazsa kimbilir neler olur?

Geçen gün gördüğümüz bir digiturk kampanyası üzerine hadi bağlatalım dedik. Üst tarafta resimde de göreceğiniz üzere (Digiturk’ün internet sitesinden alıntıdır.) kurulum, bedava, uydu alıcı hediye ve en önemlisi ilk ay LİG TV dahil olmak üzere tüm kanallar bedava olarak tamam dedik. Telefonla görüşmeler yapıldı, bağlantı için gün verildi vs..

Servisten arkadaşlar geldiler, anteni kurdular, cihazı taktılar, ayarları yaptılar ve hiç bir sorun yaşamadan yayını almaya başladık. Buraya kadar her şey güzel…

Kampanyada da söyledindiği üzere ayda 12,99 TL bir ödememiz olacaktı. Söylediğim gibi belgesel ve spor kanallarına da düşkün olduğumuzdan ayda artı 5 TL’ye bu kanalları da sözleşmemiz içine dahil ettik.. Buna karşın ilk ay tüm kanalların da açık olması gerekiyordu. LİG TV DAHİL….

Sinema kanallarına baktım. Sorun yok OK. Belgesel kanalları OK. Spor kanalları OK. Hatta talep etmememize rağmen erotik kanalları da açmış arkadaşlar. Ancak 77′yi tuşladığımda bu yayının sahip olduğumuz paket içinde olmadığını hatırlatan bir mesaj ile karşılaştım.. Tabii ki ilk iş olarak Digiturk’e telefon edildi.. Efendim ordaki müşteri temsilcisi ilk ay açık olacak kanalların seçmeli olduğunu bizim için erotik kanalları açtıklarını ifade ettiler. Şaşırdım haliyle böyle birşey bize yansımamıştı. Telefon görüşmesi sona erdirildi ve ben hemen internet sitelerinden kampanya şartlarını tekrar kontrol ettim. Resimde de görüldüğü üzere benim bir yanlış anlamam yoktu. Tekrar telefon açıldı. Telefondaki vatandaş o kampanyanın sona erdiğini falan ağzında gevelerken “Lütfen internet sitenizi açıp bakar mısınız” dedim. Kampyanya 31 Aralık’a kadar geçerli idi.

Ben vaat ettikleri şartlarla üye olmayı kabul ettiğimi bu şartları yerine getirmezlerse üyeliğimi iptal etmelerini söyledim. Not aldıklarını, ileteceklerini ve bana geri döneceklerini söylediler. Bugün tekrar aradılar ve 1 ay boyunca süper mega paket’in (LİG TV içinde) aktif edildiğini söylediler. Kontrol ettim tamamdı.

Şimdi çok saygıdeğer digiturk ailesi. Bunu ben bir hata olarak algılıyorum, bir suistimal olduğunu düşünmek istemiyorum. Ancak bu şekilde benim gibi kampanya şartlarını kabul ederek üye olan birçok insanın kaderlerine razı olduğunu da gözlemledim. Aynı kampanyadan yararlanan arkadaşımda LİG TV aboneliği hala yok mesela. Hata olarak bile kabul etsek bu tür hataların, koordinasyon eksikliklerinin şirketlerin güvenirliğine sekte vurduğunu düşünüyorum. Umarım 2 sene boyunca sürecek birlikteliğimizde başka bir sorunla karşı karşıya kalmayız…

Şöyle bir durum var.. Yazmak istediklerim birikiyor. Bir yerden bir yere giderken (özellikle sabah müzik eşliğinde servis yolculuklarında düşüncelere dalmışken) yazacaklarımın planını yapıyorum. Kelime kelime örüyorum yazımı.. Heceleri planlıyorum.. Paragrafları bir duvarcı ustası gibi diziyorum ard arda.. Sonra klavyenin başına oturuyorum planladıklarımı paylaşmak için. Hani bir taş bir kuş sürüsü uzaklardan gelen bir sesle ürker ve toplu halde uçmaya başlar öyle bir duygu benzeri ile kelimeler bir anda karman çorman bir hale dönüşüyor. Karabasan oluyor ve ben bu karabasanda kayboluyorum.

En son yazımı sigarayı  bıraktığım zaman yazmışım ki 4 aya yakın bir süre olmuş… Oysa bu süre içinde o kadar çok paylaşmak istediğim şeyler oldu ki.. Sıdıkoş’u kaybettik mesela. Onunla geçirdiğimiz günlerin ayrı bir yeri var hayatımda toprağı bol olsun. Yazamadım… Sonra Berkay’ı sünnet ettirdik, düğünü falan oldu.. Baba-oğul karşılıklı şöyle harmandalının dibine vurduk. Yazamadım.. Filmler seyrediyorum, kitaplar okuyorum… Yazamıyorum..

Sanırım bunun başlıca faili internet sosyal medyasının bilinçlerimizdeki yıkımları.. Oyunlara çok fazla vakit harcadım son zamanlarda. Tamam bir yandan tüm dünyadan arkadaşlar edindim artıları yok değil var ama kendime ayırmak istediğim zamandan feragat etme durumunda kaldım hep. Sonra şu twitter ve friendfeed olayı çıktı.. En son cember zamanında bir siteye bu kadar zaman ayırdığımı hatırlıyorum.. Aslında bu da kötü birşey değil bir sürü yeni insanla tanışıyorsunuz, paylaşımlar falan ama. Zaman öldürme konusunda tamamen zararlı bir olay.

Neyse zaten bundan sonra istediğim dilim döndüğünce düşüncelerimi bu sayfadaki satırlardan paylaşmak. Burada kendimi çok daha net ifade edebildiğimi düşünüyorum…

Evet efendim uzunca bir zamandır tasarladığım sigarayı bırakma aktivitesini nihayet gerçekleştirdim ve 10 gündür tek sigara bile yakmadım. Söylediğim gibi aslında çok daha eskilere dayanıyor bırakmayı arzulamaya başlamam… Kafamın içinde bir yerlerde sürekli yanlış yaptığımı söyleyen o sese nihayet kulak verebildim. Zira artık iyice nefret durumuna ulaşmıştı sigaraya karşı olan tutumum. Bir şeyden hem nefret edip hem de bağımlısı olmak nedir öğrenmiş oldum böylece.

Yani sigarayı bırakmayı düşünenlere bir nevi rehber olsun diye söylüyorum çevrenizden duyduklarınıza pek kulak asmayın. Çünkü şimdiye kadar bu konuda çevremdekilerden, özellikle de sigara içenlerden olumlu destek gördüğümü söyleyemem. Sigarayı bıraktım dediğim arkadaşların hıııııı demesi hala gözlerimin önünden gitmiyorsa demek gerçekten hırslanmışım.

Tabii ki sigarayı bıraktım demek pek bir anlam ifade etmiyor. Size ikram edilecek bir paketten nasıl olsa 1 taneden bir şey olmaz canım düşüncesiyle bir sigara yakmanız belki de aylar süren çabalarınızı sonuçsuz bırakabiliyor. Ben de bunun farkındayım ama söylediğim gibi nefretim öyle bir aşamaya gelmiş ki bırakın bir tane yakmayı görüntüsüne bile tahammül edemeyecek durumdayım şu an.

Bir kere sigarayı bırakmanın öyle imkansız, çok zor bir eylem olduğunu falan düşünmeyin. Cidden insan istedikten sonra zor olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. Hatta ummadığım kadar kolay oldu desem hiç yalan olmaz. Doğrusu bu kadar kolay sonuca ulaşacağımı hiç sanmıyordum. Bu nedenle siz de daha önceki bırakma deneyimlerinizi veya arkadaşlarınızın moral bozucu etkilerini unutun ve gerçekten şu nalet şeyi bırakmaya kararlı iseniz ilk adımı atın. Bırakalı 10 gün olmasına rağmen fiziksel değişimlerim hissedilebilir ölçüde.

Sigarayı aniden bıraktım ama bıraktığım günün akşamı “Allen Carr yöntemi ile sigarayı kolayca bırakın” bir dvd izledim. Oldukça faydalı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Ben çalıştığım iş yerindeki arkadaşlarımdan bazılarına da tavsiye ettim bu DVD’yi ama arkadaşlar biraz kuşku ile yaklaştılar.

“Ne söylüyor ki DVD’de bu kadar etkili oluyor? ”

Aslına bakarsanız söylediği yeni bir şey yok. Allenn Carr yönteminde de anlatılanlar hepimizin bildiği gerçekler. Sadece yanlış perspektiften bakan bizlere bakış açınız bu olmalı, bir de bu taraftan bakın diye yol gösteriyor. Gerçekten de yöntemin gösterdiği pencereden baktığınızda sigara için eski düşüncelerinizin kalmadığını görüyorsunuz.

Tabii bu yöntem de sonuçta bir sihirbazlık gösterisi falan olmadığından asıl önemli olanın sizin sigarayı bırakma isteğiniz olduğunu söyleyebilirim.

Martyrs film afişi

Geçenlerde bir arkadaş (gerekli bedduaları yolladım kendisine) mail vasıtası ile bahsetti bu filmden. Gerçi şimdi hakkını vermek gerekiyor o da benim gibi filmin izlenmesinin bünyeye zarar verebileceği konusunda aynı şeyleri düşünüyordu ve uyarmıştı. Hemen hemen her sefer yaptığım gibi yine ekşisözlük yorumlarını okudum. Benim de öyle garip bir huyum var ki yapma denen şeyi yapmak için üzerimde inanılmaz bir baskı hissediyorum. Bir şeyi yaptırmanız için yapma demeniz kafi anlayacağınız.

Neyse filmi edindim kısa bir süre içinde (nereden, nasıl, korsan mı, ben nereden bulabilirim) sorularını sormayın işim olmaz. Zaten bu tarz şeyleri nerelerde aratıp bulabileceğinizi biliyor olmalısınız. Yani eğer yazının devamında işte size filmin torrent adresi falan filan bekliyorsanız boş yere beklemeyin garaja gidiyoruz.

Yine laf karıştı.. Neyse filmi edindiğimden bahsediyordum.. Koyulduk izlemeye.. Zaten ilk 15 dakika elimde atıştırdığım meyveler gırtlağıma birer birer dizildi.. Giriş, tam bir gerilim ve korku filmi havasında tüyleri ürpertici bir açılış sahnesi ile başladı. Filmin hemen hemen ortalarına kadar oldukça gerici, tempolu ve gerilimin hakkını veren bir çalışma olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Bütün sorun filmin ikinci yarısından itibaren ortaya çıkıyor.. Ben böyle zalimlik böyle vahşet görmedim hayatımda desem.. Yeridir.

Tam olarak işkenceyi öven bir film desem ne derece doğru / yalan olur inanın bilemiyorum. Tamam başka filmler de çok daha fazla kan, şiddet falan görüyoruz ama bu filmdeki şiddet temasının gerçekçiliği ile kıyaslandığında örnek verebileceğim film çok az. (Irreversible’daki tecavüz ve barda yangın tüpü ile kafa dağıtma sahneleri mesela)

Bir noktaya geldikten sonra artık kaldıramaz oluyorsunuz. Cidden ruhum sıkıldı. Yani sigarayı bırakmış olmamın verdiği ruh daraltısı yetmiyor gibi bir de bu filmin oluşturduğu daraltı eklenince bir an kendimi pencereye çıkıp avaz avaz bağırıyor durumda bulmaktan çekinmedim desem yalan olur.

[[Visit blog to check out this spoiler]]

Eğer bir filme güzel film demek için, etkileyici, sarsıcı, iz bırakıcı olması kafi ise kesinlikle güzel bir film diyebilirim. Ama yukarıda da söylediğim gibi geceyarıları karabasanlarla uyanmak istemiyorsanız… Filmden uzak durun…

Bu arada fransızca da Martyrs şahit olmak anlamına geliyor. Bunu da son not olarak ekleyeyim. Bizim çevirmenler İşkence Odası olarak dönüştürmüşler ama orjinal ismi bence daha güzel.

Ama hissediyorum ki savaşın galibi ben olacağım. O yüzden kısa bir süre sonra tekrar kazanacağım yazma şevkimle birlikte daha bir sıkı sarılacağım siteme, seviyorum çünkü.

Sitede kullandığım temayı değiştirmek zorunda kaldım şimdilik. Nedenlerine gelince; temanın orjinal halinde benim kullanmak istemediğim (açılış hızını yavaşlattığından dolayı) bir sürü özellik vardı. Ben bunları kırptım biraz. Kırpmasına kırptım ama bunu yaparken sanırım eksik kalan bir şeyler oldu ki site haritasını ve feed’leri oluştururken google yönetici araçları hatalar vermeye başladı. Mükemmeliyetçi bir yapım olduğundan o hataları görmek bile beni rahatsız ediyordu.

Ayrıca site doğrulama araçları ile yaptığım tetkiklerde bazı tasarım hataları da göze çarpıyordu. Ben de baştan uğraşmaktansa geçici bir süre çok bilinen inove temasını kullanayım dedim. Amacım çok basitte olsa kendi temamı geliştirip sitemin farkındalığını ortaya koyabilmek. Eh sonuçta ne IT sektöründenim ne de bu konuda bir iddia sahibiyim. Elimden gelenin en iyisini yapıp sizlerin beğenisine sunmak benim için yeterli.

Doğrusunu isterseniz tema falan uğraşmak da istemiyorum. Zira kafamın içini sürekli kurcalayan bir roman/hikaye yazımı var. Sadece başlamaya cesaret edemiyorum. Eminim bir kez başlayabilsem gerisi çorap söküğü gibi gelecek. Tabii bu sitenin takipçilerine söz vermiş olduğum Photoshop dersleri konusu da var. Var da var yani uğraşacak.

Unutmadan, wordpress geliştiricileri Wordpress’in yeni sürümünü duyurdular. Yani 2.8′i şu an indirebilirsiniz. Wordpress Türkiye Türkçeleştirmesini de yapmış. Yalnız wordpress’in otomatik yükselt özelliğini kullanmakta acele etmeyin zira ingilizce sürümünün çekirdeğini kullandığından karman çorman oluyor. Ben öyle yaptım oradan biliyorum, temiz bir yükleme yapmam gerekecek. 2.8′in çok hoşuma giden özellikleri var widget alanının değişmesi gibi ama başka bir yazıya bırakayım onları.

Windows 7  hakkında iddia edilenlere gelmeden önce “Nedir bu?” sorusunu cevaplayayım.. Microsoft’un Vista’nın ardından geliştirdiği yeni bir işletim sistemi olarak kısa ve öz bir tanım yapabiliriz. Ben teknik detaylarına girip yazıyı uzatmak istemiyorum zaten birçok sitede bu detayları bulabilirsiniz. Windows 7′nin henüz tam olarak piyasaya çıkmadığını şu an RC1, yani piyasaya çıkmaya hazır son halinin dağıtıma “evaluation version – deneme sürümü” olarak sürüldüğünü de hemen ekleyeyim.

Bilenler bilir XP Service Pack 3 şu ana kadar piyasada en istikrarlı kabul edilen Windows sürümü idi. Vista’nın ise görselliğindeki tüm ihtişama rağmen performans olarak yerlerde süründüğü için pek tutulduğunu söylememem. Kullanıcıların Microsoft’tan beklediği XP kadar istikrarlı ve hızlı, Vista kadar da görsellik açısından yüksek seviyede bir işletim sistemi idi. Bunların yanında bir çok ek öğeler de var tabii değerlendirmeye alınan. Yan aygıtlarının sürücülerinin bulunup bulunmaması, tak-oynat aygıtların tanınıp tanınmaması gibi özellikler yeni işletim sisteminin değerini belirleyecekti.

Ve nihayetinde Microsoft Windows 7′yi tanıttı…

Rahatlıkla söyleyebilirim ki Windows 7 XP’nin hızını ve az kaynak tüketişini baz alıp Vista’dan çok daha güzel ve kullanışlı bir arabirimle biz bilgisayarseverlere artık ben varım diyor.

Aslında değerlendirmemi şu an kullandığım bilgisayara göre yapacak olursam pek adil olmaz zira Quad Core + 3 GB Ram + 512 MB Ati Radeon HD 3870 + Sata Harddisk ile Vista’yı bile hiç sorunsuz yürütebiliyordu. (1680×1050 çözünürlükte, tüm görsel öğeleri Ultra High seviyesine getirilmiş ve anti alias sonuna kadar açık olan Command&Conquer Tiberian Sun’ı hiç bir takılma yapmadan rahatlıkla oynatabiliyor) Önemli olan kaynakları kısıtlı bir bilgisayarda Windows 7′nin iddia edilen performansı verip veremeyeceği idi. Bu düşünce ile XP kurup bizim oğlana tahsis ettiğim bizim eski emektar bilgisayara Windows 7 yükleme macerasına giriştim.

Quad Core olana kurarken kurulum yaklaşık 20 dakika sürmüştü. Internete Ethernet kablosu + ADSL ile bağlı olduğundan hiç bir sorun yaşamadan kurulumu yapmış, driver’ları yüklemiş, bulamadıklarını ise windows update’den  bularak resmen dumura uğratmıştı. Hele hele yazıcıyı kurarken şaşkınlığım iki katına çıktı. HP 5150 yazıcımı daha kablosunu takar takmaz tanıdı, sürücülerini indirdi, yükledi buyrun kullanın dedi. Ne sürücü cd’si sordu ne de başka bir şey. El ile kurmak zorunda kaldığım tek sürücü ses kartım Creative’in Xtreme Gamer versiyonu idi. Onun da sitesinde Windows 7 driverları bulunduğu için sorun yaşadığım söylenemez. (Her ne kadar Ati’nin sürücülerini Windows update’den yüklese de ben yine bildiğimden şaşmadım ve Catalyst’in son sürümünü yükledim makineye)

Eski bilgisayara kurulumu yaparken endişelerim vardı. Öncelikle internete bağlanma sorunu yaşayıp yaşamayacağını merak ediyordum. Çünkü internete Airtes’ın Wus-300 kablosuz adaptörü ile bağlanıyor. Bunun sürücülerini bulabileceğini hiç sanmıyordum açıkçası. (ki bulamadı da)

Makinenin özelliklerini kısaca şöyle sıralayabilirim.

Gigabyte Anakart, Pentium 4 2.4 İşlemci, 1 GB 400 Mhz Ram, 80 GB Ata harddisk, Ati x1600 görüntü kartı, Creative 5.1 Live ses kartı, WUS-300 Kablosuz ağ adaptörü

Kurulum yaklaşık 30 dakika sürdü ki XP’nin kurulumundan çok daha kısa sürdüğünü söyleyebilirim. Kurulumdan sonra direkt olarak internete bağlanamadığı için windows update’i kullanamadı, ama yine de görüntü, ses ve kablosuz ağ adaptörü haricinde sorunsuz kuruldu. Aslına bakarsanız görüntü kartının da sürücülerini yükledi ama yine de ünlem işareti aygıtta bir problem olduğunu gösteriyordu.

Airties’ın sitesinde Windows7 driver’ı bulamadım ve şansımı vista driver’ı ile denemeye kadar verdim. Ve bingo.. Sorunsuz olarak aygıtı tanıdı, ortamdaki ağları buldu ve internete giriş yaptı. Hemen windows update’i çalıştırdım.. Gerekli güncellemeleri yüklerken dikkatimi SİS chipsetini kullanan AGP portunun sürücüleri çekti. Evet görüntü kartındaki problemi de yine windows 7 kendi kendine bulmuştu. Anakart’ın AGP sürücülerini yükleyip görüntü kartının tam randımanla çalışmasını sağladı.

Creative’in ise anlamadığım bir şekilde Microsoft ile bir sorunu var sanırım. Yine kurulumu el ile yapmak zorunda kaldım.

Her şey bittikten sonra bir bakalım dedim nasıl oldu.. Rahatlıkla, çok rahatlıkla söyleyebilirim ki (şimdilik olmak kaydıyla) sanırım Microsoft bu sefer gerçek bir işletim sistemi yapmayı becerebildi. Başlıktaki sorunun cevabına gelince.. İddia edilenden fazlası bile var. Başlat menüsünün yerini alan yeni grupanabilir araç çubuğu açık pencerelerinizin ön izlemesini yapıp pencereler arası geçişe izin veriyor ki bu harika. Yani anlatmak o kadar zor ki.

Sonuç olarak.. Bu deneme versiyonunu Mart 2010′a kadar ücretsiz olarak kullanabiliyorsunuz. Ben bir deneyin derim.

Bu sezon nereden bakarsanız bakın kaliteli filmlerin göreceli olarak az sayıda olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. “Kaliteli film” ifadesi ile anlatmak istediğim ise sadece bol seyirci çekme amaçlı olmayan, insanı görsel efekt manyağı yapmak yerine oyunculukları ile büyüleyen, toplumsal mesaj olgusunu öyle bağıra bağıra repliklere sıkıştırarak değil filmin bütününe yayan fimler.

Daha önce seyrettiğim Sean Penn’in oscar ödülü kazandığı eşcinsel hakları savunucusu Harvey Milk’in hayatının konu edildiği “Milk”  filminden sonra bir diğer beğendiğim film de gösterime Temmuz ayında girecek olan sevgili Indiana Jones’umuz Harrison Ford’un başrolünü oynadığı (aslında başrol olayı da göreceli bu filmde, kimin başrolde kimin yardımcı rollerde oynadığı belli değil) Crossing Over isimli film oldu.

Eminim ki filmi izledikten sonra (hatta yarıda bırakanlar da olabilir) bu mu öve öve bitiremediğin film diye çıkışanlar mutlaka olacaktır. Zira alışılagelen giriş, gelişme ve final olayına sahip olduğunu söyleyemem. Zaman zaman tempo o kadar düşüyor ki ee hadi ama diye söyleniyorsunuz.

Bu filmi beğenmeme neden olan faktörlere gelince. Öncelikle filmdeki karakter seçiminin (casting) başarılı olduğunu söylemeliyim. Her ne kadar artık Harrison Ford Indiana Jones’çuluk yapamasa da (kısa bir süre önce yapmaya çalıştı ama ıh) Max Brogan adında göçmen bürosu dedektiflerinden biri rolünde oldukça başarılı. Abartıya kaçmadan klas bir oyunculuk sergiliyor. Daha önceki filmlerinden alışageldiğimiz esprili mizacın yerine Max Brogan rolünde depresif bir karakterle karşımıza çıkıyor. Tabii bunun nedeni filmdeki karakterin sürekli iç sorgulamalar içinde olması ama filme ait spoiler olmaması için burada kesiyorum.

Filmde başarılı bulduğum oyunculardan biri de Cliff Curtis. Max Brogan’la birlikte çalışan Hamid Baraheri rolünde. Çok sıkı bir oyunculuk yaptığını rahatlıkla söyleyebilirim. Filme damgasını vuran isimlerden biri idi. Abartıya kaçmadan doğal bir oyunculuk sergiliyor.

Film sadece başrol oyuncusunun etrafında dönmediğinden, içiçe bir çok hikayeyi barındırdığından karakter sayısı da geniş. Bazı karakterlere filmde sadece bir kere rastlasanız bile o karakterin varlığı filme ayrı bir lezzet katıyor. Mesela Mireya Sanchez rolündeki Alice Braga. Filmin başında sadece bir sahnede görmüş olmamıza rağmen tüm film içinde varlığını unutturmuyor.

Filmin konusuna gelince. Amerika Birleşik Devletleri’nin Los Angeles kentinde bir çok ulustan kişinin vatandaşlık hakkı kazanma mücadelesini anlatıyor. Herbir karakterin kendi hikayesi var ve film içinde çarpıcı sahnelerle yoğun bir sorgulama içinde buluyorsunuz kendinizi. Kim haklı? Kim haksız?  Bir yönden baktığınızda bir tarafı haklı olarak görseniz de madalyonun diğer tarafına baktığınızda bu sefer diğer tarafın da kendine göre haklı olduğunu düşünüyorsunuz.

İnsanların hayatlarını değiştirebilme uğruna mücadeleleri, bu uğurda sahip oldukları değerleri nasıl feda ettikleri oldukça çarpıcı bir şekilde anlatılmış. Bazı sahnelerden çok etkilendim. (Tabii ki siz de bu sahnelerden etkileneceksiniz mutlaka ama burada ipucu vermiyorum, izleyin görün. )

Filmle ilgili diğer detaylara IMDB’nin ilgili sayfasından ulaşabilirsiniz.

Tabii sonuçta ben Türkçe’yi koruma memuru falan da değilim. Kimsenin eline, diline acı biber sürecek halim de yok yanlışlarla karşılaştıkça. Ama elimden geldiği ölçüde hatırım geçen arkadaşlara rica etmişliğim olmuştur. (külliyen yalan, doğru dürüst yazsınlar diye tehditlerim daha fazladır)

Son günlerde kapsam olarak oldukça geniş, bilgilendirici bir internet sitesinin takipçisi oldum.  Güneşin tam içinde adındaki sitenin sahibi Süleyman Sönmez adında bir arkadaşımız. Yazılarını ve eklediklerini zevkle okuyorum. Zaten e-posta aboneliği vasıtası ile takipçisi olduğum nadir sitelerdendir güneşin tam içinde. İşte Süleyman Sönmez arkadaşımız bir harekete, bir kampanyaya ilk adımı atmak istemiş ve ben de onu bu çabasında yalnız bırakmak istemedim. Zira bu konudaki görüşlerimiz tam bir paralellik gösteriyor.

Konu Türkçe’nin özenli kullanımı. Dahi anlamındaki de’lerin kelimeden ayrı yazılması, msn dili olarak adlandırılan garip olgunun Türkçe’yi yozlaştırmaması için birçok sitenin makalelerle katılımcı olacağı bir kampanya… Seve seve oturdum klavyenin başına ve şu anda okuduğunuz satırları yazıyorum.

Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki Türkçe konuşalım, Türkçe’ye özen gösterelim dediğiniz anda faşist damgası yiyorsunuz. Oysa bir milleti ortak paydada buluşturan en büyük etmenlerden biridir ortak bir dile sahip olmak. Bazılarına basit bir konu gelebilir, “aman nolcak anlashıyos bis bööle cicim” diye cevap verebilir bazı arkadaşlar.

Eğer bu şekilde Türkçe’yi çarpıtarak sevimli, şirin olduğunuzu sanıyorsanız bence büyük bir yanılgıdasınız. Günlük konuşma dilini yazın dili haline getirmek kısa dönemde pek önemsenmese de uzun dönemde etkilerinin hoş olmayacak sonuçlar doğurabileceğini düşünüyorum. Bu nedenledir ki güzel Türkçe konuştuğumuz gibi güzel Türkçe yazalım.

Süleyman Sönmez arkadaşıma böyle faydalı bir harekete kıvılcım olduğu için teşekkürler. Bugün yayınladığı “Buda size kapak olsun” posterinin de sizlere hoş bir tebessüm vereceğinden hiç şüphem yok…

Biliyorum bir sürü köşe yazısında, forumda, bloglarda bu konu hakkında yüzlerce yazı yayınlanacak. O yüzden aynı düşüncelerin tekrarı olsun istemiyorum şu yazacaklarım. Olaya şu ana kadar hiç rastlamadığım bir perspektiften yaklaşma düşüncesindeyim. Yok efendim Rusya’lı görüntü yönetmeninin yaptığı puştlukları başka arkadaşların yazılarında okursunuz.

Geçtiğimiz yılbaşında Hadise ilk defa Dümtek şarkısıyla TRT’de boy gösterdiğinde bir çok kişinin beğenisini kazandı. Bunlardan biri de bendim. Zaten final gecesi giydiği kıyafetin eleştirileri bile yapılırken baz olarak yılbaşı gecesi giydiği düşük bel kot ve tişört alınıyor.

İşte bu noktadan hareketle biraz zihin egzersizleri yapmak istiyorum. Neden yılbaşı gecesi büyük çoğunluğun desteğini alan bir şarkıcı bu desteği kaybedip eleştirilecek noktaya gelir? Ses deseniz aynı ses. Gerçi şarkıda ufak tefek değişiklikler de vardı ama bunun da dikkat çekeceğini hiç sanmıyorum.

Benim bu konudaki düşüncem sahne performansının şarkının sözleri ile uyumlu olmaması ve sempatinin kaybedilmesi.

Şöyle izah etmeye çalışayım, aslında cidden ifade etmek çok zor bu düşünceyi.

“Kalbimin ritmini duyabiliyor musun, dümtek yaparak atıyor”

Şarkının nakaratı bu.. Tema da bu sözler üzerine kurulu. Yılbaşı gecesi karşımızda cici bir genç kız var. Cidden şarkıyı söylerken bile ondaki heyecanı alabiliyorsunuz. Bir genç kızın sevdiğini düşününce heyecanlanması, kalp atışlarının hızlanması.. Görüntü de şarkının sözlerine uygun. Karşımızda genç kız Hadise var. Kotu ile.. Tişörtü ile..

Dün geceye geliyorum.. Karşımızda artık bir genç kız yok.. Vamp bir kadın var. Öyle bir kadın görüntüsü ki bakışlarındaki sertlik şarkının sözlerindeki saflığı silip süpürüyor. Mimik yok. Yüz ifadesi yok. Sempati yok. Oysa şarkının teması ile alakalı olarak yüze gizlenecek bir gülümseme, utangaç bir gülüş inanıyorum ki o giydiği kıyafetin altından sarkan bıngıl bıngıl göbekten çok daha etkileyici olurdu.

Bakın gözlerinizi kapayın. Hadise’yi yine kot ve tiril tiril bir gömlekle hayal edin. Yüzünde utangaç bir gülümseme.. Arasıra gözlerin yere devrilmesi. Sonra vurucu darbe..

Kalbim senin için dümtekliyor…

Ayrıca davul veya darbuka da dümtek varsa olmazsa olmazlardandı ama maalesef yoktu.. Oysa o koçero ile sevişgen bir halde sarmaş dolaş yapılan dansvari gösteri yerine 10 saniyelik darbuka eşliğinde göbek şov çok daha etkileyici olurdu.

Sözün kısası. Ben dün akşam sahnedeki vamp kadını sevmedim. Beğenmedim. Hoşuma gitmedi. Anlattıklarımı biraz olsun gözünüzde canlandırabilirseniz internet sitelerinde yayınlanan dün geceki performans fotoğraflarında Hadise’nin yüzünü inceleyin..

Hiç kalbi dümtek atacak bir genç kıza benziyor mu???