เสาร์ที่ 26 มีนาคม 2554 เป็นวันสุดท้ายในเมืองไทย ก่อนต้องออกผจญภัยไปโตรอนโต้ คิดๆไปก็ใจหาย ต้องจากบ้านเป็นเวลานานๆ

มีคนไปส่งที่สนามบินเยอะเลย ขอบคุณทุกคนที่สละเวลาไปส่งนะครับ ^-^

นั่งเครื่องบินประมาณ 5 ชั่วโมง ไปลงจอดเปลี่ยนเครื่องที่เกาหลีใต้

ในสนามบินอินชอน

นั่งเครื่องบินมาอีก 13 ชั่วโมง ไวเหมือนโกหก แล้วเราก็ตกมาที่สนามบิน Pearson ในโตรอนโต้

ถึงทางเข้าแคราย เอ๊ย แคนาดา

สภาพหลังจากนั่งเครื่องบินมาราธอนสิบแปดชั่วโมง เหมือนซอมบี้ไม่ได้เปลี่ยนผ้าอ้อม ตัวก็เหม็น หน้าก็เหนียว เหี่ยวทั้งตัว อยากอาบน้ำใจจะขาด – แต่แล้วก็มีเรื่องที่ ตม เมื่อเจ้าหน้าที่ขอจดหมายตอบรับจากสถานทูต ไอ้ที่เราเตรียมมามันไม่มี ก็เปิดแล้วเปิดอีก จนท มันก็มองหน้าเรา ประมาณว่าไอ้กะเหรี่ยงนี่มันลักลอบเข้าเมืองแน่ๆ

เอาวะ ไม่รู้จะทำยังไงให้มันเชื่อว่าเรามาทำงานถูกกฎหมาย เลยบอกมันไปว่าขอไปดูเอกสารเพื่อนก่อน – มันก็ถามแบบหาเรื่องว่า ยูจะไปดูทำไม ไอขอดูเอกสารยู ไม่ได้ขอดูของเพื่อน – เราก็บอกมันไปว่า “ก็ถ้าเพื่อนกรูไม่มี แปลว่าที่กรูไม่มีถูกแล้วไงเล่า″ มันก็ทำหน้างงๆ ปล่อยออกมา

ไปคุยกับพี่ใหม่ สรุปว่าไม่มีเอกสารนี้เหมือนกัน งานเข้าแล้วพี่น้อง…

สุดท้ายมันสงสารหรือเช็คจากเอกสารอื่นก็ไม่ทราบได้ จนท ยอมปั๊ม work permit และปล่อยกะเหรี่ยงสองตัวเข้าแคนาดาจนได้

มาถึงข้างนอกก็เจอกับเจ้านายรออยู่ ในที่สุดก็ถึงซะที (ว้อย)

มื้อแรก

ตอนมาถึงยังไม่รู้ชะตากรรมว่าจะได้อยู่ที่ไหน บอกพี่ใหม่ว่าให้เตรียมกล่องกระดาษไว้ เผื่อเอาไปปูนอนที่ subway – แล้วเรื่องราวก็กระจ่าง เมื่อเจ้านายบอกให้มาอยู่ที่บ้านก่อน ระหว่างที่กำลังหาที่อยู่

เกรงใจก็เกรงใจ แต่นาทีนี้ให้อยู่ไหนก็ได้แล้ว ขอกรูอาบน้ำ กินข้าว แล้วหลับยาวๆเถอะ พ่อคุณ…

เจ้านายพาไปกินข้าวใกล้ๆอพาร์ตเมนต์ ชื่อร้าน Not Just Noodle

ซัดจานใหญ่เลย อร่อย ราคาก็ไม่แพง (เพราะไม่ได้จ่ายเอง)

กินเสร็จก็อยากกลับไปนอนเต็มแก่ แต่โจซี่ (ศรีภรรยาคุณเจ้านาย) บอกว่าอย่าเพิ่งนอน ให้ทนไปจนเย็นๆก่อน ป้องกัน Jet lag – เสร็จแล้วเธอก็พาเราสองหน่อไปตระเวนดูห้องพักที่เคยลิสต์ไว้ก่อนมาที่นี่

ห้องส่วนใหญ่ที่มีเป็นแบบ single bed ไอ้เราก็มากันสองคน ชายล้วน นอนเตียงเดี่ยวก็กระไรๆอยู่ – ก็ขับรถวนดูไปเรื่อยๆ ดูหลายที่แต่ยังไม่ตัดสินใจเลือก

กลับมาที่ห้องอีกรอบ ยังไม่เย็นซะที ง่วงจะตายห่านอยู่แล้ว เลยชวนพี่ใหม่ไปเดินเล่น Eaton Center ตามประสาเด็กเมือง

ก่อนจะถึงอีตั้นก็แวะเข้า Best Buy ดูเครื่องใช้ไฟฟ้า ตามประสา Geek ที่ดี – มีไอแพดสองโชว์อยู่ Nintendo 3ds ก็มี (แต่ไม่มีของเดโม) เล่นๆจนสาใจ แล้วก็เดินเข้าอีตั้น

Checkpoint แรก จะเป็นที่ไหนไปได้ นอกจาก…

Apple Store ที่นี่เป็นสาขาใหญ่ซะด้วย – ตั้งใจมาเพื่อเล่นไอแพดสองโดยเฉพาะ

วันอาทิตย์คนมากันให้ฮึ่ม

ข้างหน้าร้านเป็นไอแพดสองยักษ์ มีเคสปิดด้วยนะ เท่ห์โคด

แล้วก็หมดวันแรก กลับมานอน หลับเป็นตาย…

วันรุ่งขึ้น โจซี่พาไปเปิดบัญชีธนาคารที่ TD Canada Trust – ระหว่างทางก็แวะเข้า Subway

มีให้กดไลค์ด้วยนะ 555

เปิดบัญชีธนาคารเสร็จก็ได้เช็คส่วนตัว เพิ่งรู้ว่าที่นี่เค้าจ่ายพวกค่าบริการต่างๆ (ค่าเช่าห้อง ค่าอินเตอร์เน็ต บลาๆ) ด้วยเช็ค

เสร็จแล้วก็ตรงดิ่งมาทำงานทันที…

มาอาทิตย์แรก โต๊ะก็เริ่มรกซะแล้ว

โฉมหน้าเพื่อนร่วมห้องทั้งสองท่าน สังเกตอายุงานจากความรกของโต๊ะ

…

หลังจากนั้น วันต่อมาก็มีแต่งานๆๆ อาทิตย์แรกก็ยุ่งมากมาย เห็นอนาคตว่าหัวต้องบานเป็นถั่วงอกหัวโตแน่นอน โอ้วจอร์จ T-T

เก็บภาพชีวิตใน Toronto มาฝาก…

ตอนนี้อากาศที่นี่เริ่มอุ่นขึ้น ไม่หนาวจนแข็งเหมือนเดือนที่แล้ว กำลังรอให้ Spring มาอย่างใจจดใจจ่อ เขาบอกกันว่าเวลาดอกไม้บานจะสวยมาก (พี่ใหม่รอถ่ายรูป) ส่วนเราก็เศร้าใจเล็กน้อยที่อดเล่นหิมะ – ไม่เป็นไร ไว้ปลายปีเจอกัน

ได้ข่าวว่าภาคใต้โดนน้ำท่วม ลมหนาวพ้ดเข้ากรุงเทพ

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ

คิดถึงเมืองไทย ทุกลมหายใจเข้าออก

เมื่อก่อนตอนยังไม่โตเต็มวัย ฝนรุ่นพี่ชอบมาโม้ให้ฟังบ่อยๆ ว่าถ้าโตเต็มที่จะมีความสุขขนาดไหน
ได้เป็นหยดนํ้าเม็ดอวบ
ได้ร่วงหล่นบนท่า free fall
โถ ไอ้ขี้โม้ เล่าเหมือนตัวเองเคยตกเองอย่างนั้นแหละ จําขี้ปากเขามาพูดทั้งนั้น
ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเรื่องเล่านี้เริ่มต้นจากที่ไหน ฝนเม็ดไหนๆพอมีโอกาสตกก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่ากันบ้างเลย

ไอ้พวกฝนลืมกําพืด…

ฝนน้อยตั้งปณิธานไว้แน่วแน่ ว่ามันจะเป็นเม็ดแรกที่กลับมาเล่าเรื่องราวการตกให้น้องๆฟัง

ฝนเม็ดน้อยตัวโตขึ้นเรื่อยๆจากการตก

เจอเพื่อนร่วมทาง ก็ชวนมาอยู่ด้วยกัน เจ้าฝนน้อยเป็นเม็ดใจดีอยู่แล้ว เม็ดไหนๆก็อยากอยู่ใกล้

จากหนึ่งเป็นสอง

จากสองเป็นสี่

หันมองไปรอบๆ ฝนน้อยเห็นเพื่อนร่วมก้อน(เมฆ)ตกมาด้วยกันเยอะแยะ

นี่สินะที่รุ่นพี่เรียกว่าความสุข…

เม็ดฝนน้อยใหญ่คุยกันโขมงโฉงเฉง ต่างทําความรู้จักเพื่อนร่วมทาง บางเม็ดไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เจอกันแป๊บเดียวก็สนิทกันง่ายดาย

ถ้าคุณมีความทุกข์ ลองแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าเวลาฝนตกดูสิ
คุณอาจเจอเจ้าฝนน้อยก็ได้นะ

ถ้าเจอก็ลองทําความรู้จักกันดู
แล้วคุณอาจเรียนรู้ว่าความสุข หาไม่ยากอย่างที่คิด

ปล. ถ้าเจอฝนน้อย ฝากเตือนให้มันอย่าลืมไปเล่าให้รุ่นน้องฟังด้วยล่ะ

Sent from my iPhone

201008260337

201008210217

Original image from http://www.flickr.com/photos/jenniferroseevans/4053612261/

“ฉันเห็นทั้งความเงียบ และความเศร้า นั่งจับเจ่าที่เดิมไม่ขวยเขิน”
“ฉันอายแทน พวกมันเหลือเกิน ที่ไม่คิดจะเดินก้าวต่อไป”

ฉันส่งยิ้มให้เวลา… เอ่ยวาจาให้คลายสงสัย
“มึงล่วงหน้าไปก่อนเลยไป หากหายเหนื่อยเมื่อไหร่”

…
“…กูจะตามมึงไปเอง…”

201008161254

Original image from: http://www.flickr.com/photos/shesjack/2700073515/

เวลาที่ release หรือ dealloc เพลินๆไปหน่อย จะเกิดอาการ exc_bad_access ทำให้ต้องแก้ปัญหาด้วย retain หรือไม่ยอม release ดื้อๆไปเลย – ซึ่งเป็นสาเหตุของ “เมมรั่ว” หรือ memory leaks นั่นเอง หากรั่วไม่เยอะเราก็อาจจะไม่รู้ตัว จนกระทั่งมัน crash ตอน user ใช้ไปนานๆนั่นแหละ

วิธีแก้ปัญหานี้มีสองแบบใหญ่ๆ คือใช้ LLVM/Clang Static Analyzer หรือใช้ Instruments app ของ Apple – วันนี้ผมจะพูดถึงอย่างหลังครับ

ตัวอย่างโค้ดที่มีเมมรั่ว

BOOL isFound = NO;
NSMutableArray *flattenDSTemp = [[NSMutableArray alloc] initWithArray:[_professionDSSectioned allValues]];
NSMutableArray *flattenDS = [[NSMutableArray alloc] init];
for (NSMutableArray *section in flattenDSTemp) {
	[flattenDS addObjectsFromArray:section];
}
for (NSMutableDictionary *row in flattenDS) {
	NSString *optionText = (NSString *)[row valueForKey:@"text"];
	if([optionText isEqualToString:user.profession]) {
		[row setValue:[NSNumber numberWithBool:YES] forKey:@"selected"];
		isFound = YES;
		break;
	}
}

วิธีใช้ Instruments ให้เลือกเมนู Run > Run with Performance Tool > Leaks

แล้ว app ของเราก็จะรันไปตามปรกติ พ่วงด้วยเจ้า Instruments หน้าตาแบบนี้

ในขณะที่เราเล่น app ไปเรื่อยๆ หากมีเมมรั่วมันจะโผล่มาตรง leaks

จากรูปจะเห็นว่าเราลืม release ไปสองที่ – แก้แล้วเป็นดังนี้

BOOL isFound = NO;
NSMutableArray *flattenDSTemp = [[NSMutableArray alloc] initWithArray:[_professionDSSectioned allValues]];
NSMutableArray *flattenDS = [[NSMutableArray alloc] init];
for (NSMutableArray *section in flattenDSTemp) {
	[flattenDS addObjectsFromArray:section];
}
[flattenDSTemp release];
for (NSMutableDictionary *row in flattenDS) {
	NSString *optionText = (NSString *)[row valueForKey:@"text"];
	if([optionText isEqualToString:user.profession]) {
		[row setValue:[NSNumber numberWithBool:YES] forKey:@"selected"];
		isFound = YES;
		break;
	}
}
[flattenDS release];

Compile แล้วรันด้วย Instruments ใหม่อีกครั้ง คราวนี้ไม่รั่วแล้วล่ะครับ

นอกจากตรวจเมมรั่ว เจ้า Instruments ยังทำได้อีกหลายอย่างเลยนะ ลองเล่นเปิด Library แล้วลากมาวางเล่นดูครับ

I’ll be there for you
I know you would do the same
You buy me happiness
You buy me laugh
Sometime we’re tired…
Sometimes we’d rather cry…
But I believe…
You’ll always be by my side
Ask nothing in return
You know I would do the same…

ที่มา:

• ภาพ – forward mail ฉบับหนี่ง
• คำบรรยาย – ใจปอนๆดวงหนึ่ง

ถ้าเผลอลงแบบ default ไปที่ /Developer มันจะไปลบ SDK เวอร์ชั่นก่อนหน้าเกลี้ยงเลยล่ะ เหลือไว้แต่ 3.2 กับ 4.0 ให้ช้ำใจ

ที่ Package Essentials ให้เลือก Other… แล้วสร้าง Dir ใหม่ ที่ไหนก็ได้ ไกลๆ /Developer

เท่านี้ในเครื่องก็จะมีทั้ง Xcode ตัวเก่า และตัวใหม่อยู่ร่วมกันอย่างสันติแล้วล่ะครับ

ถ้าลงแบบ default แล้วไปเปิด Xcode project ก่อนหน้า 3.2 (และ 4.0) จะเห็นว่า base SDK หายไป และคอมไพล์ไม่ได้ – แต่ถ้าเผลอไปแล้วมีทางแก้ดังนี้ครับ

1. ที่ Project Info > General เปลี่ยน Base SDK เป็น 3.2/4.0
   
2. Project Info > Build ตั้งค่า iPhone OS Deployment Target เป็นรุ่นที่ต้องการ – เวอร์ชั่นใหม่กว่าจะ support backward compatibility เช่น 3.1.3 จะการันตีว่าใช้งานได้กับ 3.1.2 และก่อนหน้า
   
   * ถ้าจะเทสกับเครื่องที่เป็น iOS 4.0 ไม่ต้องตั้งค่านี้ก็ได้ครับ แต่ app ที่ build มาจะเอาไปลง iOS รุ่นก่อนนี้ไม่ได้เอานะ

ปล. ถ้าพลาดลงทับตัวเก่าไปแล้วไม่ต้องตกใจ เอาตัวเก่า (SDK 3.2 + XCode 3.2.2) มาทับอีกทีก็ยังทันครับ

Original Artist: เจนนิเฟอร์ คิ้ม

ก็เคยฝันใฝ่และเคยมั่นใจในวันนี้
ว่าคงต้องดีต้องเป็นได้ดังที่ตั้งใจ
แต่คนทั้งคนที่เป็นความฝันของหัวใจ
กลับมาทิ้งกันไปต้องสูญสิ้นไปหมดทุกอย่าง

ปวดใจเหลือเกินแต่คงต้องทนข่มความทรมาน
ฉันจะต้องก้าวผ่านตราบฉันยังคงหายใจ

* แม้ว่าจะต้องเสียความรักไป
แม้ว่าจะไม่เหลือใครสักคน
มันจะเจ็บจะช้ำกี่หนแต่คนคนนี้ไม่ท้อใจ
แม้ว่าในวันนี้มีน้ำตา
จะข่มมันให้ไหลอยู่ข้างใน
ความฝันนั้นจบไปแต่ยังเหลือตัวฉัน

ก็คงสักวันที่ลมฝนมันจะผ่านพ้น
จะยอมสู้ทนเพื่อรอพบวันที่สดใส
หากมีสักคนสักคนที่ทำให้กันด้วยหัวใจ
ถึงนานสักเท่าไหร่แต่ฉันก็ยังเฝ้ารอ

อดทนไว้ก่อนใจ… จะไม่ยอมหมดหวัง

ลงไม่ถูก แฮ่แฮ่