Mag+ from Bonnier on Vimeo.

Geef de Kindle (and the like) nog een paar jaar en de Mag+ is werkelijkheid. In deze conceptuele verkenning zie je dezelfde verzorgde pagina’s digitaal, zoals ze in veel huidige tijdschriften op papier te zien zijn. Bediening van de Mag+ gaat op natuurlijke wijze, vergelijkbaar met waar veel mensen bij de iPhone aan gewend zijn geraakt. Swipen om te bladeren en kantelen om pagina’s groter te zien. Bonnier zoekt net wat meer expliciet plezier in de interactie: “heat up the content” om er extra dingen mee te doen zoals bewerken, kopiëren of slepen.

Het is een realistische verkenning hoe het magazine van de nabije toekomst er uit komt te zien. Of zoals Wesley het zei: waarschijnlijk de eerste e-paper die ook echt zou kunnen wérken.

• If you can’t write down clear ground rules about which rules are firm and which can be broken on the path to a creative solution, how can you expect the innovator to figure it out?
• Simplify the problem relentlessly, and be prepared to accept an elegant solution that satisfies the simplest problem you can describe.
• Lees de rest… →

— How Long Will it Last? Indrukwekkend overzicht over de gebruiksduur van grondstoffen met het huidige consumptiegedrag.

Leren van specialisten

Een van onze klanten, Blik op Werk, zag deze uitdaging ontstaan tijdens het opzetten van haar WAI netwerk. Blik op Werk is een onafhankelijke stichting die –onder meer– reïntegratiebureau’s helpt bij het verbeteren van hun dienstverlening.

Binnen reïntegratie bestaat echter een grote diversiteit in specialisaties. Denk bijvoorbeeld aan een onderwerp als astma: in Nederland bestaan slechts vier bureaus die zich specialiseren in reïntegratie van mensen die door astma werkloos zijn geworden. Het zou ideaal zijn als jij als dienstverlener kan samenwerken met en kan leren van andere specialisten op dit gebied, concurrenten ben je door geografisch ligging immers niet. Eind 2008 is Blik op Werk gestart met het opzetten van zogenaamde lerende netwerken om op die vraag in te spelen, het WAInetwerk genaamd. (WAI staat voor Work Abiliy Index). Tegelijkertijd zijn wij begonnen met het opzetten van een meegroeiend, online platform dat het contact binnen de lerende netwerken moet vereenvoudigen.

Sámen voor een betere inzetbaarheid

De focus van deze samenwerk-community ligt op communicatie: samen leren en ervaringen delen met andere experts. Minder van belang was projectmatig functionaliteit, men doet namelijk geen projecten met elkaar. Een ander punt om rekening mee te houden was dat de specialisten elkaar nog niet of nauwelijks kenden bij aanvang van de samenwerking: het initiële contact wordt veelal gelegd via het platform. Verder voorziet Blik op Werk het ontstaan van tussen de 10 en 30 groepen, waarbij elke groep gericht is op specialisten op een onderwerp maar wel toegankelijk blijft voor andere geinteresseerden. Kennis- en ervaringen delen wordt dan pas echt interessant.

Tijdens het zoeken naar een geschikt platform zijn we tegen een hoop projectmatige tools aangelopen. Voorbeelden als Basecamp, Huddle, Google Groups, Google Docs of tamtamy (nee, niet van ons ) bieden de mogelijkheid om samen te werken aan een documenten of centraal todo-lijsten te delen. Wat er bij elk van deze voorbeelden ontbrak was een basis om sociale samenhang in een groep op te bouwen. Een platform dat dit laatste beter oppakt is Ning.

Ning, jouw eigen social network

Ning is een platform waar iedereen op een vrij toegankelijke manier zijn eigen social network kan starten. Het biedt de basic stuff zoals een blog, een forum en groepen. Met de agenda is het mogelijk om events te plannen en direct jouw leden uit te nodigen. Ook is er de nodige ondersteuning op mediagebied met foto’s, video en geluid. Vrij compleet dus.

Prima, maar hoe zorg je er nou voor dat de gebruiker het idee heeft bij Blik op Werk aan te komen, en niet bij een standaard of anoniem platform? Voor een snelle gebruikersacceptatie is herkenbaarheid en vertrouwen in de bron van belang. Ning biedt veel mogelijkheden om het platform geheel aan de eigen huisstijl aan te passen. Dat gaat verder dan het neerzetten van een logo, nee ook kleuren, lettertype en achtergrondkleur zijn aan te passen waardoor al snel een community ontstaat waar mensen in Blik op Werk-stijl elkaar digitaal ontmoeten.

Om dat nog een stap verder te brengen biedt Ning bovendien de mogelijkheid om advertenties (standaard staan deze aan) af te kopen, alle verwijzingen naar Ning te verwijderen en de personalisatie compleet te maken met een eigen webadres. Dan is er niets dat meer herinnert aan Ning of het feit dat je ergens een stuk community leent van een ander platform en biedt je jouw bezoekers een geheel persoonlijke gebruikservaring.

Tot nu toe

Alle moderators zijn geïnstrueerd, de eerste deelnemers zijn waargenomen en er vinden al prille discussies plaats. Tot nu toe is Blik op Werk erg enthousiast over hun eigen community waarmee zij kunnen samenwerken en direct in contacttreden met ‘hun’ dienstverleners, maar belangrijker: de dienstverleners met elkaar!

– Aan dit project werkten mee: Lorentz Stout (interface aanpassingen), Ewout Rijneveld (projectleiding), Stef van Hooijdonk (apps-man) en Thijs Weenk (advies en inrichting Ning).

Maar nu deze mobiele versie even draait begin ik me af te vragen: zijn artikelen onderweg wel wat de bezoeker wil lezen? Is een incidentele bezoeker niet veel meer geïnteresseerd in bijvoorbeeld informatie over mijn werk, of een mogelijkheid om contact op te nemen? Toon het telefoonnummer, de iPhone maakt er een link van en je kan direct bellen. Ofwel: verander het doel van de mobiele site en juist de kolom met artikelen vervalt waardoor focus op de rechterkolom ontstaat: de contactmogelijkheden en eventueel de banners krijgen alle aandacht. Wil je toch verhalen lezen? Dan biedt bijvoorbeeld een titel-overzicht onderaan de pagina uitkomst.

Ik broed al weer op een volgende versie van de mobiele site. Stay tuned. ‘t Blijft een leuke speeltuin, zo’n eigen website.

Lekker belangrijk, denk je dan, maakt het uit dat mensen de betekenis van het woord ‘browser’ kennen? Maar gisteren liep ik tegen een post van Mike Laurie aan en ging ik me echt even achter mijn oren krabben. Het laatste fragment uit zijn post gaf een mooi voorzetje voor creative destruction tijdens het ontwerp proces: betrek eindgebruikers zo vroeg mogelijk bij je ontwerpen, zodat ze die volledig met de grond gelijk kunnen maken.

No matter how clear, simple, relevant, engaging, interesting, entertaining, usable or smart you believe your communication or interactive media is, the end-user will always destroy it for you in a heartbeat. Which is why you need to get people destroying your ideas before they grow so that you can get on and create something that really does make sense to the people you want to interact with.

‘What is a browser’ was oorspronkelijk een project van Ji Lee, Creative Director bij Google’s Creative Lab (twitter). Er is inmiddels ook een Nederlandse versie.