Kaynak

Elimizdeki bir oyuncak 
Çoğumuzun fark edemediğimi 
Elimizden bırakamadığımız bir oyuncak. 
Gülümserken ağlamak ya da ağlarken gülümsemek, 
Yaşanmışlıkları beynimize kazımak yada silip atmak, 
Hatalardan zevk alıp, pişmanlığı yok saymak 
Hiç zor değil aslında. 
Yanlış olanın peşi sıra gidilmedikçe doğru olanı bulmak, 
Acının tadına bakmadıkça gerçeği görebilmek, 
Ağlamadıkça gülümsemeyi özlemek imkansız aslında. 
Kurumuş yapraklar misaliyiz. 
Kalabalıklar içinde ama yapayalnız. 
Ne varız ne yokuz. 
Ufak bir esinti ile pervasızca uçuşuyoruz 
Bilmekten kaçındığımız yöne doğru. 
Uçuşuyoruz işte bu baharda

Gizem Güvenç 
23.03.2006

Bu eklenti ile veri tabanı tablolarını optimize edebilir, yazı sürümlerini silebilir, eski onaylanmamış yada istenmeyen yorumları kaldırabilirsiniz. Ayrıca isterseniz bir kullanıcının kullanıcı adını da değiştirebilirsiniz. Tüm bu yaptıklarınız size gözle görülür bir perfonmans kazandıracaktır.

Önce eklentimizin Türkçeleştirilmiş halini buradan indirelim ve yine eklentiler klasörüne atalım. Etkinleştirdikten sonra, araçlar menüsü altından konrol paneline giriş yapalım. Konrol paneli görüntüsü aşağıdaki gibi.

Buradan istediğimiz işlemleri seçelim. Ayrıca bir kullanıcı değiştirmek isterseniz, eski kullanıcı adını ve yeni kullanıcı isimlerini yazarak, işlemleri başlat diyelim. Hepsi bu kadar.

Şahsen ben eklentiyi kurdum ve kullandım. Gözle görülür bir etkisi oldu diyebilirim. Eğer sizin wordpress sisteminizde tutarsızlık varsa, denemenizde fayda var derim.

Kar Beyazı Ekmekle Sağlık İsrafı
Elimizdeki bu stratejik hazineden yeterince yararlandığımız söylenemez. 20.yüzyıl başında gelişen teknoloji buğday kültürlerinde yeni çeşitlerin doğmasına yol açtı. Bu süreç gen teknolojisinin getirdiği kolaylıklarla daha da hızlandı. Şimdi beyaz ekmek tüketmek bir moda olmanın ötesinde standart bir alışkanlık halinde… Eski geleneksel değirmenlerde öğütülen buğdayda tüm besin unsurları una geçer ve ekmek öyle pişirilirdi. Bu tarz pişirme çoğu habis hastalığı önlemekle kalmaz ekmeğin besin değerini de arttırırdı. 

Şimdi modern değirmencilik dilinde "millfeeds" olarak adlandırılan besin değeri yüksek maddeler uzaklaştırılarak un olabildiğince beyazlatılıyor. Pazarın talebi ne yazık ki bu yönde… Ekmeğe sonradan kepek ilavesi ise çözüm değil. Fırınlarımız neredeyse nişasta beyazı undan ekmek yapar hale geldi.

Rüşeym Denilen Mucize Madde
İşte bu beyazlaştırma işlemi sonrası elde kalan ve doğrudan kepeğe ya da yem sanayine giden maddelerin başında "wheat germ" denilen "rüşeym" var. Rüşeym buğday tanesinin en az yüzde 2’sini oluşturan embriyonik vasıflı bir madde. Buğdayda çimlenerek yeni bitkiyi meydana getirecek olan genetik kodların saklandığı kısım işte bu bölüm. Geleneksel değirmen sistemlerinde rüşeym "kepek pasajı" dediğimiz bölümden elde ediliyor. Gıda değeri çok yüksek olan bu madde bir bakıma buğdayın özü ve en değerli kısmı…

Rüşeym’un üretimi sırasında kepekle birlikte atılıyor ve genellikle hayvan yemi oluyor. İçerdiği proteinlerin ve iz minerallerin biyolojik değeri çok yüksek… Fakat asıl değeri bitkisel kökenli E ve B grubu vitaminlerin kaynağı olması. Öyle ki "alpha-tocapherol" olarak adlandırılan "doğal E vitamini" buğday rüşeyminden elde ediliyor ve oldukça da pahalı.

Hem Gıda Hem de Güzellik İçin
Rüşeymin içerdiği enzimatik maddeler onun doğrudan kullanılmasını biraz zorlaştırıyor. Sorun, rüşeymin çabuk okside olması ve yaşamsal aktivitesini yitirmesi. Bu amaçla bazı ısıI işlemlerle raf ömrü uzatılıyor. Elde edilen ürün granül ve toz halinde piyasaya sürülebiliyor. Ayrıca diyet ürünü olarak kepekle birlikte paketlemek, hazır çorbalara eklemek, hatta süt e ve yoğurda doğal amaçlı takviye katkısı olarak koymak mümkün…

Rüşeymin ekmekçilik endüstrisinde katkı maddesi olarak da ayrı bir yeri var. Henüz bizde yüzde 30 rüşeym oranına sahip ürünler satılmasa da yüksek oranda rüşeym içeren ekmek ve unlu mamuller ayrı bir kategori içinde pazarlanabilir. Özellikle nişastası azaltılmış ekmekler tam bir diyet yiyeceği ve diyabet ürünü. ABD’de rüşeymden elde edilen özel yağlar hem kozmetik ürünlerinde cildin kollajen dokusunu besliyor hem de tam hidrojenasyon yoluyla mükemmel bir diyet margarini haline geliyor. Rüşeymin sağlık açısından özellikleri inanılmaz ölçülerde. 

Örneğin organizmada hücre zarının dayanıklılığını sağlaması ve bağışıklık sistemini desteklemesi önemli niteliklerinden… Koroner kalp hastalığı riskini azaltıyor, damarların elastikiyetini sağlıyor. En ilginç yararı ise damarlarda plak oluşumunu önlemesi ve kanı akışkan hale getirmesi… Yüksek orandaki "E ve B vitaminleri" diyabetli hastalarda damar hasarını önlüyor, üreme faaliyetlerini aktive ediyor. 

Her Un Fabrikasından Temin Edilebilir
Rüşeymin elde edilmesi oldukça kolay; modern değirmenlerde kaba kepeğe karışıp yem olarak zayi olmasını önlemek yeterli… Bu amaçla rüşeym "vals" denen öğütücülerden geçerken "partiküllerin ağırlık farklılığından" yaralanılarak özel bir teknikle ayrıştırılabiliyor. Işıksız ortamda depolanan ürünün eğer yağı çıkarılacaksa oksidasyonu önleyen maddeler ilavesiyle "ekstraksiyon" muamelesi yapılıyor.

Doğrudan toz haline dönüştürülüp izole edilerek pellet haline getirilmesi de mümkün. Özellikle Batı’da uygulanan yeni bir teknik bu… Ayrıca buğday rüşeymini belli ısıl işlemlerden geçirdikten sonra toz ve granül halinde çerezlere eklemek de mümkün. Gerekli izinler alınarak bitkisel takviye ürünü olarak pazara sunulması ise bir diğer seçenek. Kısacası rüşeym katkılı onlarca ürün imal ederek yeni bir sağlık ve diyet pazarı yaratmanın tam zamanı… 

Kaynak: Para Dergisi

Güneş her gün doğar, her gün batar. Yarın yeniden doğmak için bugünün sonunda batması gerekmektedir onun. Batış, ruhlara verdiği hüznü yeniden tazelemek için kaçınılmazdır. Gidecek, bir süre özlenecek, dönüşüyle hüzünler sevince tahvil olunacaktır.
Bir süre birlikte olduklarımızın kaybı, birlikteliğin süresiyle ya da yoğunluğuyla orantılı olarak üzer bizi. Sadece bir süre için gitmişlerse ne gam! Gözlerimiz nemlenir ve bekleyiş başlar.

Bu yazıyı sanat güneşimiz rahmetli Zeki Müren’in Elbet Birgün Buluşacağız eseri eşliğinde okumak isterseniz yukarıdaki playerde play tuşuna basmanız yeterli olacaktır.İyi seyirler.

Gelecektir nasıl olsa. Bir vadeye kadardır gidiş; hasret çekilecek ve vade dolunca hasretliye kavuşulacaktır. Kimiyle "Hayata beraber başladığımız", kimiyle yollarda karşılaşarak yazgılarımızın çakıştığını gördüğümüz insanlar, yolculuğu ballandıran ya da katlanılmaz eden yoldaşlarımız değil midir? Yolculuk, onlarla "yolculuk" olmaz mı? Onlarsız olunamayacak yerlerde, kendileriyle dünyanın da, yaşamanın da sarhoşluğunu tattığımız kimseler, iç kısırlıklarımızı renklendirdiğimiz varlıklardır. Onlar ki, biri bizi dünyaya taşımıştır, biri onun can yoldaşıdır; birkaçı, kendimize benzeyen, bizim gibi olan, karındaşlığın verdiği "en yakınlık" payesiyle yanımızda apayrı yer edinendir… Akrabadır, arkadaştır, dosttur, sevgilidir, rakiptir, düşmandır ötekiler. "Cehennemdir başkaları!" diyerek itmek ister Sartre, "ötekiler"i. Oysa, "ötekiler"siz bir dünyaya ne kadar katlanabilirdik ki?.. Ötekiler olmadan devinim olur muydu, değişim olur muydu? Ama "öteki"nden ötekine fark var tabii. Gönlümüzde herkese aynı ölçüde yer ayıramıyoruz. Yer sıkıntısından değil, iç disiplinimizin yaptığı tasniften.

Birlikte yaşadığımız, birlikte yaşlandığımız insanların, bizimle birlikte değişip zamanla "başka biri" haline geldiğinin farkında bile olmuyoruz. "Yollarımız bir bir ayrılırken" başka topraklara düşmüş tohumlar gibi, herkes kendi geleceğini birilerine emanet edip gidiyor. Ama, aynı atmosferde olduğumuz için değil de, benzer zevkleri paylaştığımız için, doğrudan ya da dolaylı, yavaş yavaş tanıdığımız; uzaktan uzağa sevdiğimiz, derken, kendilerine gönlümüzün en mutenâ köşesinde yer verdiğimiz, çoğu zaman kendileri tarafından asla tanınmadığımız halde uğurlarına dostlarımızı bile rahatça kırabildiğimiz kimseler.. yok mu?.. İşte onlarla olan yakınlığımıza akıl sır erdirememişimdir. Onlar ki, bazen insan olarak kendileriyle aramızda kim bilir ne uçurumlar vardır; bir arada olsak belki bir an bile anlaşamayız; ama adlarını duyduğumuzda içimiz bir tuhaf oluverir. Hayranızdır onlara. Dünyanın süsüdür onlar!.. Ve onlar, kendilerinin değil, bizimdirler.

Küçük istavrit hikayesini bilirsiniz.Herşeyin bittiğini sandığı biranda hayata ve sevdiği yere geri dönebilmiştir küçük istavrit.Bu hikayeyi yazımın en sonunda paylaşacağım sizlerle.Gelelim konumuza.Size umut nedir diye sorsam ne dersiniz? Umut evet… Bence Umut bir bilinmezdir bazen bazen doğacak güneş,umut bir tomurcuk gül,bir avuç sevgi bazen,umut beklenen şafak,bazen bir yudum su umut.gerçekle yalan arasındaki o ince çizgidir.

Hani,uykuya daldığınız zaman bir kabus görüp de çığlık çığlığa yalvarırsınız ya sizi korkularınızdan uzaklaştıran,çaresizliğin göz yaşıdır.Umut hayattaki yaşama nedenlerimiz, dünyada ki yerimizdir. Yapacaklarımız, etki ediceklerimiz, değiştireceklerimizdir.Herşey onun üzerine kurulmamış mıdır? Biz insanoğlunu besleyendir. Dünyayı ayakta tutandır umut. Var olmamızın sebebidir. Onun olmadığı yerde zaten insanda yoktur. İçimizde bizimle beraber dünyaya gelendir o. Bizimle değişen. Gerçekleşenler, gerçekleşmeyenler, iyi olanlar, kötü olanlar, ama hep etkileyenler. Ne zaman ki umut çıkar içimizden bizde dünyadan çıkarız. Çünkü dünya umut üzerine kuruludur.

Umutsuzu kabul etmez dünya. Sakın acımasız demeyin dünyaya, tam tersi acıdığından bu umut isteği. Biliyor çünkü umut olmadan olmayacağını insanın. Bu sebeple kendine kabul şartı umut.Pandora’nın Kutusunda olduğu gibi bütün kötülüklerle, bütün negatifliklerle savaşacak tek güçtür o. Bize kalan şeydir umut. Savaşta ki silahımızdır. Silahsız çıkılmaz savaş meydanına, umutsuz yaşanılamayacağı gibi. Her umut elbette gerçekleşmez. Ama olsun yeni umutlar elbette yerini alacaktır. Dünyada kalma niyetindeysek elbet buluruz yeni bir umut. Silahlar değiştiği gibi umutlarda değişiyor. Değişmenin yanında aynı kalansa amaçları. Var olmak için. Devam etmek için. Kazanmak için. Bazen değişir umut boyutları, farklılaştırırız umutlarımızı, olmayacağını bildiğimiz halde yine de umut ederiz.

Bazen sadece umut ederiz. Olur mu olmaz mı ya da nezaman olur meçhuldür. İşte bu umulmadık umutların bazıları bazı zaman gerçekleşir. Ozaman herşey olağanüstüymüş gibi gelir biz insanoğluna. Hayata daha çok bağlanırız. Yeni umutlar, daha fazlasını umut etmeler. Sonra gerçekleşmeyen umutlar, gerçekleşip kaybolan umutlar, kısa süreli olanlar, kısa süreli dayananlar. Bizi karamsarlığa iter ama ordan kurtulmamız gerektiğini biliriz. Hemen yeni umutlar sarar içimizi. Başa döner gibi oluruz. Halbuki başı yoktur sonu olmadığı gibi. Hep umut ederiz.

Bu günlerde gene damara bağladığımın farkındayım.Bilmiyorum neden böyleyim.Yazımdada yazdığım gibi umut peşinde koşan bekleyen çırpınan biriyim.Umutla bekleyişimin bir nedeni var aslında..Adıda aşk.Kendisine duyduğum inanılmaz sevgi,tutku.Yada siz adını ne koyarsanız işte.Bu bekleyişlerimin özlemimin birgün mükafatını alacağım bunada yürekten inanan biriyim.

Hemen şunuda belirteyim yazımın hemen başında bir parça var onuda dinleyin bu yazıyı okurken.Eminim sizde benim gibi etkileneceksiniz benim gibi içinizde fırtınalar kopacak.Çünki öyle içten ve etkileyici bir melodiki.Ney’in o eşsiz sesi anlatılmaz yaşanır.Parçanın adıda Umut zaten.Bu yazıyı yazmamada bu parça etkili olmuştur.Sizi alıp götüresi bir melodisi ve ahengi var.

Bugün 6 Ekim 2009

Benim için özel ve farklı bir gün.Umudumu yitirmediğim ve herşeye rağmen….

Neyse bu yazıya başka bir başlık altında devam edeceğim.Şimdi en başta dediğim gibi Küçük İstavrit hikayesiyle veda edeceğim.

"Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye, önce müthiş bir acı duydu dudağında.
Gümbür gümbür oldu yüreği sonra hızla çekildi yukarıya…
Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü. Neye benzerdi acep gökyüzü.
Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu.
‘Dudağı yarıklar’ denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanların oltasından son anda kurtulanlar.
Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu. Küçük istavrit anladı yolun sonu.
Koca denizlere sığmazdı yüreği. Oysa, şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende, cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci.

İnsanlar gelip geçti önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu.
Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı bir de yeşil yosunu.
İşte tam o anda eğilip aldım onu. Yürüdüm deniz kenarına bir öpücük kondurdum başına. iki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle, saldım denizin sularına.
Bir an öylece bakakaldı. Sonra sevinçle dibe daldı. Gitti tüm kederimi söküp atarak, teşekkürü de ihmal etmemişti.
Birkaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak.
Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden yaptın bunu niye?
‘Bir gün dedim, bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun diye"

6 Ekim 2009  02:50

Canım Arkadaşım Belma Sırdaş‘a ithafen…

Ve sevdiğime….

http://tahaerakay.googlepages.com/Haktan-KabahatSeniSevende.mp3

Bu güzel yazının devamını konumuzun içinde bulabilirsiniz…

Bilinmezlikler denklemlerimi kurmaya çabalarken bir anda bıraktım aklımın kalemini. Kalakaldım öylesine. Sanki boşlukta asılı duran bir ceset gibi. Ne düşündüm ne hareket edebildim. Tek yapabildiğim sadece izlemek oldu kendimi. Anlatmaya çabaladıkça, teker teker işledi ruhumun bedenine suskunluğun alimi. Öyle bir işleyişti ki bu hiç alışagelinmemiş bir acı ama aynı zamanda da hiç tadılmamış bir arzu. İliklerime kadar titretirken ruhumu acısıyla bir yandan da ellerimi tutuyordu destek verircesine. Ötesine geçebilsem belki acılarını dindirirdi ama o kadar vazgeçilmezdi ki. Pişmanlık kederine itse de beni ruhumun bedeninden ayırmaya yetemezdi hiç bir sorgu sualim. Anlamsız yolculukların doruklarındayken nereden çıkageldin suskunluğun âlimi?

İsteğim senden ayrı kalmak değil, bu ani gelişinin sebebini öğrenmek. Sensizliğin ötesine geçebilmek tek arzum. Seni ince ince işleyip kemerlerime yok olup gittiğinde dahi bende ki sen ile yaşayabilmek gayem. Ama gel gör ki nice saatlerdir oturup dursan da bahçemde, bırak seni keşfetmeyi dokunamadım bile nefsine. Aç! Demekle açılmaz hiçbir kapı, bilirim. Ol demekle olmadığında anladım bu olguyu sen gelmezden evvel. Lakin istedikten sonra sabırla birlikte oldurmasını da bildim. Tıpkı yüreğini bana açacağını bildiğim gibi. Çağırılmadan gelip, gösterip o güzel suretini alıkoymamı bekleme sakın benden. Anlamsız yolculukların doruklarındayken nereden çıkageldin sen suskunluğun âlimi?

Kendimi kalabalıklara salmış eriyip giderken aniden dikiliverdin çehremde. Afalladım önce. Hiç bir kelam etmeden seyrine doymaya çalıştım önce. Ancak seyre daldıkça seni daha da çektin beni. Düşünüyorum da ne kadar güzelmiş suskunluğun âlimi. Yapıla gelenlere hep karşı çıkmaktı niyetim. Asla dedim asla! Asla susup, yok etmeyeceğim sesimi. Her zaman var olan gücümle duyacaklar sesimi. Ama gördüm ki; sen geldiğinden beri en hakikatler suskunluktaymış. Nicelerdir yanlış lütfetsem de kendimi hala bir yolum olduğunu görebildim. Yalnız sende ki bu çekingenlik niye? Kapımı araladığın gibi aralasan ya kapını bana. Sen gibi değilim, davetkarsız değilim. Beklerim davetini elbet ama şu anlamsız yolculuklarımın doruklarındayken nereden çıkageldin suskunluğun âlimi?

Kendimi bildim bileli hep hayaller kurardım. Zihnim erdikçe büyüklüğe gerçeklerle harmanlamaya başladım. Her gecemde sessiz sedasız hayal ederim gerçeklerimle birlikte. Baktım çıkar yolu yok. Kapar gözlerimi uykunun dünyasına varırım. Çünkü içime o anda sinen karamsarlığın lekesini ancak bu şekilde çıkarırım. Eğer ki kalkıp her geceme bir tek değil binlerce sığdırmış olsam işte o zaman hayal olurdu en gerçekler bile. Tam yolculuğuma hazırlanmışım sen giriverdin içeri aniden. Biliyorsun zaten gerisi. Ne demeye anlatıyorum sana bilmem ki. Ey suskunluğun âlimi! Neden çektirirsin bana bunca çileyi. Neden esirgersin yoldaşlığını. Sana ömür sunuyorum bu bahçemde hiç gitme şu aralık bıraktığın kapıdan ama söyle bana anlamsız yolculukların doruklarındayken nereden çıkageldin suskunluğun âlimi?

Sabır şu zamanlardan daha evvel girdi yüreğime. Ama sonradan anladım ki herkesin yüreğinde bir sabır var. Meğer kimi çömezmiş kimi bilgin. Benim sabrımın rütbesi nedir çözemedim halen. Bazen çömez biriyken bilgine dönüşüveriyor aniden. Sanırım ki sana bilgin olanı eşlik edecek. Çünkü bu denli suskunluğa bu suskunluk hayra alamet değil. Çoktan defetmem gerekirdi seni ama bak hala karşımdasın bahar çiçekleri kadar genç, çınar ağacı gibi yaşlı. Hiçbir ses vermeden duruyorsun öylece. Ama merakın düştü yüreğime. Söyle artık bana anlamsız yolculuklarımdayken nereden çıkageldin sen suskunluğun âlimi?

Sustuğuna göre var bir bildiğin. Göremedim tam olarak ama hissediyorum sanki. Yoksa senin niyetin hamlığımı olgunluğa mı eriştirmek? Öyle ise şayet neden göstermezsin ki yüreğini apaçık bana? Kapatır durursun neden? Yoksa derin suskunluğunda yok olacağımdan mı korkarsın? Şayet öyle ise korkma! Şu andan itibaren bunu da göze aldım artık. Senin merakın düştü ya gönlüme senden sonra gelen hiçbir şey renk vermez şu bahçeme. Niyetinde yok gitmeye ama kalacak gibide durmuyorsun. Hamlığım hep yegâne kalacaktır bilesin bunu. Daha öncede zikrettiğim gibi bu ise niyetin, kapımı kapatmam gerek. Kara düşünceler doluşmasın içeri. Sen de bir yer seç kendine ömrümün bahçesinin en sessiz yerinden. Endişelenme sessizliğimde huzur bulursun elbet. Sahi suallere boğuşurken misafirperverliğimden geçiverdim. Ömrümün topraklarına hoş geldin suskunluğun âlimi.

Gizem GÜVENÇ
02.09.2009

Yazı için sevgili arkadaşım Gizem Güvenç’e teşekkürlerimi sunarım…

Bu güzel şiiri yani Tek Hece şiirini sizinle paylaşmak istiyorum.Tüm gönül dostlarına gitsin.

Konumuzun devamında hem videosuna hem şiirine ulaşabileceksiniz.

Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim…

Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslar’dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim…

Niceler sultandı, kraldı, şahtı.
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim tac ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim…

Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim’i,
Her oyunu bozan gizli zor benim…

Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı icin kül eyledim Kerem’i.
İbrahim’in atıldığı kor benim…

Sebep bazı Leyla, bazı Şirin’di.
Hatrım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim…

İlahimle Mevlana’yı döndürdüm.
Yunus’umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla’danım, hayır benim, şer benim…

Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim

Benim için yaratıldı Muhammed
Benim için yağdırıldı o rahmet
Evliyanın sözündeki muhabbet
Embiyanın yüzündeki nur benim

kimsesizim hısmımda yok hasmımda,
görünmezim cismimde yok resmimde,
dil üzmezim tek hece var ismimde,
barınağım gönül denen yer benim.

Cemal Safi