Komputerek ma służyć do przeglądania internetu (jak to netbook) i pracy w OpenOffice.org. Zastanawiam się czy ta druga część nie wyklucza netbooków, bo toto ma i ekran mały, i procesor taki sobie. Ciekaw jestem jak na Atomie z gigabajtem ramu chodzi OpenOffice i czy praca na tak małym ekranie jest choć zbliżona do wygodnej.

I tu pojawia się prośba do czytelników. Jeżeli moglibyście rozwiać (lub potwierdzić) moje rozterki dotyczące OO.o na netbooku i podpowiedzieć, które są warte zakupu, to byłbym wdzięczny (moja Żona również).

Do łóżka wróciłem o 6:12 wykończony tak, że nie mogłem usnąć. Dwie godziny zapieprzania z szuflą po trzech godzinach snu to wspaniałe doświadczenie.

Grzesiek też czasem pomaga w odsnieżaniu :)

Intensywność grania to jedno, ale liczą się też wyniki. Poprawiłem rekord na dziewiątce z 32 do 29 uderzeń (co ważniejsze, 29 udało mi się zagrać nie tylko na treningu, ale i na turnieju), a na osiemnastce zjechałem do 64. To oczywiście zasługa nie tylko intensywnych treningów, ale i nowego sprzętu, o którym już pisałem. Po wielu, wielu dołkach rozegranych tymi kijami mogę bez wahania stwierdzić, że to był bardzo udany zakup. Wilson Staff Di9 to świetne żelaza, sporo wybaczają, ale nie na tyle, żeby nie pozwalać na kształtowanie lotu piłki przy np. draw (to moja najświeższa umiejętność). Torba, którą z nimi kupiłem też się spisała nieźle. Jest na tyle pojemna, że pozwala zapakować całkiem sporo ciuchów, więc mogę być przygotowany na różną pogodę.

Poza kijami, o których pisałem w wyżej zalinkowanym wpisie, w torbie pojawiła się też trójka wood Wilson Staff FYbrid i driver Wilson Staff Spine 10,5°. Oba kije na regularnym shafcie. Na początku było z nimi ciężko, bo nie miałem doświadczenia w grze drewnami, ale z trójką się dogaduję już prawie zawsze, a z driverem w większości przypadków. Driver ma jedną ciekawą cechę – brzmi hm…. mało elegancko. Najpopularniejsze określenia z jakimi się spotkałem to kopnięty śmietnik i puszka paprykarzu :) Ma to tę zaletę, że na całym polu wiadomo, że właśnie ktoś zagrał Spinem :) Do brzmienia się przyzwyczaiłem, tym bardziej, że okazało się, że piłka nim uderzona leci równie daleko jak zagrane pięknie dźwięczącymi kijami.

Buty Adidas Innolux, którymi chwaliłem się w kwietniu już ledwo dyszą. Zapakowałem je w karton, żeby wykończyć je latem 2010, bo do gry jesienią/wiosną się już nie nadają – puszczają wodę. Okazuje się, że zagranie prawie dwóch tysięcy dołków w jednych butach potrafi je wykończyć :) Na szczęście zanim Innoluksy odeszły na spoczynek kupiłem sobie najlepsze buty jakie kiedykolwiek miałem na nogach: Adidas 360 Tour Limited. Są po prostu rewelacyjne! Wygodne, solidne, trzymają się trawy jak szalone. No i ten wygląd – parę tysięcy punktów do lansu :)

Buty okazały się takie dobre, że żal mi ich było na codzienne granie, więc zostawiam je sobie na ekstra okazje, takie jak turnieje. Na rundy treningowe kupiłem sobie inne Adidasy: 360 Tour 3.0. Też wygodne, też dobrze trzymające nogi przy swingu, ale już nie wyglądają tak szałowo. Co nie znaczy, że są brzydkie, po prostu mają bardziej sportowy design.

No właśnie, turnieje. W poprzednich sezonach grałem w turniejach ze dwa-trzy razy, w każdym przypadku był to luźny, towarzyski turniej otwarcia/zakończenia sezonu. W tym roku wystartowałem w ośmiu zawodach, z czego pięć należało do naszego głównego cyklu turniejów Olszewka Cup. Co prawda raz zostałem zdyskwalifikowany (przez własnego ojca!) – nieznajomość drobiazgów z przepisów się kłania, więc miałem tylko cztery wyniki, co jest minimalną ilością na załapanie się do klasyfikacji ogólnej Cup. Rezultat? Siódme miejsce na 22 sklasyfikowanych i 52 startujących w ogóle. Dla mnie bomba.

W tym roku poszedłem po rozum do głowy i zainwestowałem trochę w golfowe ciuchy. Napatrzyłem się na moich golfbuddies, którym nie przeszkadzały deszcze padające cały maj i którzy nie musieli się ubierać w jakieś dziwne kurtki, gdy zaczynaliśmy granie w marcu i pozazdrościłem im wygody jaką daje odpowiednie ubranie. Dlatego w końcu mam w mojej szafie komplet przeciwdeszczowy, cieniutkie bluzy termoaktywne, windstoppery itp.

Dopóki nie zagrałem paru dołków w typowo golfowych ciuchach, nie wiedziałem, że jest aż taka różnica między nimi, a na przykład zwykłą kurtką przeciwdeszczową. Nie chodzi tylko o odpowiedni krój, który nie przeszkadza w wykonaniu uderzenia, ale także o to, że są znacznie cichsze – nie szeleszczą tak straszliwie jak zwykłe. A spodnie, które sobie kupiłem to po prostu bajka – nie dość, że zajmują mało miejsca w torbie, że zakłada je się w dziesięć sekund bez zdejmowania butów, że wytrzymują naprawdę solidny deszcz, to jeszcze właściwie nie czuje się dodatkowej pary spodni, tak jakbyś się nic nie założyło. Rewelacja. Ale odzieżowym odkryciem sezonu są dla mnie bluzy termoaktywne. Ma to z milimetr grubości (może nawet nie), a wrzucone pod polo, czy windstopper grzeje jak marzenie. Taka bluza, w połączeniu z cienkim swetrem i softshellem, razem w okolicach pięciu milimetrów, pozwoliły mi zagrać osiemnaście dołków w komfortowych warunkach nawet przy -2°C, nie krępując przy tym ruchów. Ech… a ja się tyle czasu szarpałem w kurtkach czy bluzach, w których nie tylko nie mogłem się spokojnie zamachnąć, ale i wyglądałem jak pokraka, a tu przecież o lans chodzi! :)

Dobra rada dla wszystkich początkujących golfistów – zainwestujcie w ciuchy do golfa. Parę porządnych polo (które w przeciwieństwie do zwykłych są krojone pod swing, oddychają, odprowadzają wilgoć od skóry a czasem także odbijają promieniowanie UV), ze dwa windstoppery (jeden z długim, jeden z krótkim rękawem), jakaś bluza termoaktywna i komplet przeciwdeszczowy to podstawa, równie ważna jak buty czy kije (no dobra, kije są trochę ważniejsze, chociaż co ci po kijach, gdy deszcz spędzi cię z pola?).

Tylko nie kupujcie tego w polskich sklepach, bo ceny u nas są koszmarne. Znacznie taniej wychodzi w sklepach internetowych w Wielkiej Brytanii, takich jak mój ulubiony Onlinegolf. Ewentualnie można poszperać na Allegro – czasem się trafi fajna okazja, zwłaszcza gdy się przejrzy dział ze zwykłymi ciuchami. Ludzie potrafią tam wystawić fajne rzeczy, które gdyby trafiły do działu golfowego poszłyby znacznie drożej. A tak można kupić windstopper Callaway z krótkim rękawem za 31 złotych, bluzę Ping za 7,50, czy totalnie odjechany sweter Puma Golf za 76 złotych (nówka z metkami). Sam mam kilka kanałów RSS z wynikami wyszukiwania golfowych marek w Google Readerze i cały czas wyłapuję okazje :)

Najważniejsze wydarzenie sezonu zostawiłem na koniec wpisu. W końcu zagrałem na normalnym, dużym polu! Tak, tak – wreszcie ruszyłem się z Olszewki i odwiedziłem na razie dwa pola – Modry Las i Binowo. Na pierwszym poszło mi lepiej niż ktokolwiek się spodziewał, na drugim gorzej niż się spodziewałem, ale niepowodzenie zrzucam na kiepskie warunki (piątego grudnia nie ma co liczyć na pole przygotowane na tip-top).

Plany na przyszły sezon? Grać jak najwięcej, zagrać par na dziewiątce w Olszewce, na osiemnastce zejść do 60, zrobić kartę handicapową w Binowie (może już w kwietniu), pojeździć po różnych polach, w Olszewka Cup 2010 zająć nie gorszą pozycję niż w tegorocznej edycji, dokupić czternasty kij (Wilson Staff FYbrid HS 19,5°), złamać setkę na dużym polu, dalej wciągać Grzesia w golfa (ma już swój zestaw więc nie ma wyjścia, musi grać :D).

For the month of October, simply upload a picture of you and your golf clubs, detailing your clubs in the caption, and 1 lucky winner will appear on the Onlinegolf website in a news article detailing their clubs, and earn an awesome £100 Onlinegolf gift voucher.

Najpierw chciałem sobie odpuścić, ale pod koniec października było tak mało zdjęć wrzuconych, że zaświtała mi nadzieja na zgarnięcie wygranej. Rozejrzałem się po polu, zaplanowałem „sesję” i zabrałem się do dzieła. Kilka fotek wyszło całkiem nieźle, chociaż nie obyło się bez przygód. Gdy opstrykałem już moje kije we wszystkich wybranych miejscach i ułożeniach zerknąłem na wyświetlacz aparatu i zadziwiła mnie ikonka mówiąca, że robiłem zdjęcia w najniższej możliwej rozdzielczości. No tak, Grzesiek poprzedniego wieczoru też fotografował i pewnie trochę pobawił się przyciskami. Szybko zabrałem się za powtarzanie zdjęć, ale po pstryknięciu połowy w pierwszym miejscu zdechły mi akumulatorki. Pięknie się przygotowałem…

Okazało się, że nawet z tych kilkunastu zdjęć da się wybrać coś co mnie zadowala, więc wysłałem fotkę (dorzuciwszy drugą, którą następnego dnia zrobił mi kumpel od golfa, bo w międzyczasie doczytałem, że to miało być „picture of you and your golf clubs” :) Jak wyglądają wybrane zdjęcia? O tak:

Wiem, wiem – wyglądam świetnie. Nic na to nie poradzę ;D

Po wrzuceniu zdjęć pozostało czekać. Do wczoraj, gdy w inboksie na Facebooku pojawiła się wiadomość:

We are pleased to announce that you have won the Onlinegolf ‚What’s in Your Bag’ Competition.

Poproszono mnie też o krótki komentarz, który razem ze zdjęciem trafił do newsa na stronie sklepu.

No i teraz siedzę i wybieram, na co by tu spożytkować te 100 funciaków :)

Naprawdę sprytne, na dodatek wyniki były sprzed paru chwil, bo gdy wklikałem się we właściwą tabelę, różnica była niewielka. Bardzo fajna sprawa, duży plus u mnie wielkie G złapało.

Powiedzieć, że to piwo ciemne, to mało. Grand jest po prostu czarny, z delikatnymi rozbłyskami głębokiej czerwieni, gdy złapie trochę światła. Nie dla wszystkich – mojej Żonie przeszkadza wyraźny orzechowy posmak. Poza orzechami czuć też kawę i odrobinę gorzkiej czekolady do tego lekki słodki posmak ośmiu procent alkoholu. Jeżeli lubi się takie niezbyt typowe dla piwa doznania, to Grand  sprawia sporo przyjemności w czasie picia. Na pewno nie jest to piwo do picia codziennie, ale raz na jakiś czas warto po nie sięgnąć. Polecam!

Dwa lata temu było 250 piłek, w zeszłym roku 478, a w tym?

„Trochę” więcej :) Może to wygląda niepozornie, ale patrzycie właśnie na ponad 1100 piłeczek golfowych :D

Gratulację przyjmuję w komentarzach i rewanżuję się poniższym zdjęciem Waszego ulubionego mnie w czasie turnieju :)

Gram ile się da i są tego efekty – poprawiłem mój rekord na dziewięciu dołkach o dwa uderzenia, a na osiemnastu zagrałem tylko jedno oczko gorzej niż życiówka wypracowana przez cały zeszły sezon o jedno. Trochę zasługi w tym mojego nowego sprzętu, który udało mi się w końcu kupić.

Zrezygnowałem z zakupów w USA (dolar!) i zaraz potem odezwał się do nas polski dystrybutor sprzętu firmy Wilson. Nie mógł trafić lepiej. Wydałem wszystkie odłożone pieniądze i kupiłem zestaw żelaz Wilson Staff Di9 – w sam raz dla średniozaawansowanych amatorów (tak lubię o sobie myśleć :P).

Kije są o niebo lepsze od moich starych Dunlopów. Są trochę dłuższe, więc lepiej pasują do mojego wzrostu. Grają dalej (na dłuższych dołkach zszedłem o kij-dwa!) i więcej wybaczają. Oczywiście nie grają same – nawet takimi cudeńkami ktoś musi machać.

Nie wypadało wsadzać nowego sprzętu do starej torby, więc dokupiłem kolejny bajer: Tour Cart Bag, też Wilson Stafff.

Torba jest strasznie pojemna i bardzo wygodna. Trzy miejsca na podręczne piłeczki, zewnętrzny uchwyt na puttera, rzep na rękawiczkę, 14 przegródek, izolowana kieszeń na napoje, wodoodporna z kieszonką na telefon… Ma więcej miejsca, niż jestem w stanie zająć :)

Na tym miałem skończyć zakupy na ten sezon i cierpliwie odkładać pieniądze na drivera, 3W i jakąś hybrydę, ale nagle rozsypały mi się buty. Nie wytrzymały wzmożonego treningu :) Dlatego musiałem wysupłać kolejne zaskórniaki i kupić nowe buty. Padło na Adidas Innolux.

Nie zdążyłem za dużo w nich pochodzić, więc nie mogę na razie ocenić ich jakości. Z tego, co zaobserwowałem przez tę parę chwil, gdy uderzyłem dla testu kilkanaście piłek, to zapowiadają się na całkiem wygodne i dobrze trzymające się trawy. Zagrałem w nich pierwszą osiemnastkę i jestem zadowolony. Trzymają się trawy jak przybite, dzięki czemu, nawet grając bez rękawiczki, na całą rundę tylko dwoma teeshotami nie trafiłem w fairway. Stopy wróciły z pola w całości i w dobrej formie, więc z wygodą jest w porządku. No i mają znacznie bardziej golfowy wygląd, niż moje stare, całe czarne Adidasy. Kolejne punkty do lansu :)

Ufff… spłukałem się. Mam nadzieję, że poza kilkoma rękawiczkami, jakie zużyje w tym sezonie, to koniec z inwestowaniem w golfa.

Rzeczywiście, w poważniejszym wydaniu ten sport potrafi trochę kosztować. Na szczęście takie wydatki pojawiają się dopiero, gdy się parę sezonu pogra, wciągnie się w łażenie za piłeczką i zdecyduje na zakup czegoś konkretnego. Na początku wystarczają wypożyczane kije, trochę później jakiś tani niemarkowy set dla amatorów czy używany zestaw, odkupiony od znajomego gracza. A grać można na małym, sympatycznym polu, gdzie za 40 złotych można spędzić cały dzień, co serdecznie polecam :D

Łatwo sobie wyobrazić, jakim szokiem była dla nas wiadomość, że jeden z nas choruje na stwardnienie rozsiane…

Rok temu, dzięki możliwości przekazania 1% podatku na wybraną organizację pożytku publicznego, nasz kolega zebrał 21 tysięcy złotych, co przy miesięcznym koszcie leczenia Betaferonem wynoszącym ok. 3500 zł pozwala na sfinansowanie półrocznego stosowania tego leku.

W tym roku również można wesprzeć go przy okazji rozliczania PIT-u. Po wypełnieniu odpowiednich rubryk zgodnie z tymi wskazówkami, pieniądze trafią na konto Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego. Dane jakie trzeba podać, by trafiły na subkonto naszego kolegi podam zainteresowanym drogą mejlową – mój adres to dakilla@gmail.com.

W imieniu kolegi z klasy proszę, byście rozważyli przekazanie 1% na ten właśnie cel i z góry dziękuję wszystkim, którzy się na to zdecydują.