Kiedy jeszcze żył mój stary desktop, dzielenie Neostrady (z sażemowskiej mydelniczki) po WiFi było jego zadaniem, tak jak udostępnianie drukarki (HP Color LaserJet 2550). Ubikowi się jednak zmarło i zastąpił go router z modemem ADSL Asus WL-600g. Miałem go już wcześniej, ale nie chciał się uparcie połączyć z Neostradą, więc leżał na dnie szafy. Po zgonie Ubika Asus o dziwo ruszył (zmiana parametrów łącza Neostrady przy upgrade do zawrotnego 1Mb mogła mieć coś z tym wspólnego) i działał bez problemu aż do zeszłego tygodnia.

Trafiła nam się krótka burza, w czasie której walnęło bezpośrednio nad nami (nie dało się dostrzec opóźnienia między błyskiem a grzmotem). I lampka „DSL” na Asusie świeciła uparcie na czerwono. Fachowiec z Tepsy od razu zwalił winę na walnięty router, ale okazało się, że jego modem też nie może się połączyć. Musieli coś pogrzebać w centrali, zanim połączenie ruszyło. Na modemie fachowca, na Asusie ni hu-hu. Roztrzęsiony po dwudniowym prawie odstawieniu musiałem wyciągnąć Liveboksa, którego sprezentowała mi ostatnio Tepsa.

Livebox działa, ale zasięg to ma jak niemowlę, a na dodatek gdy chcę coś wydrukować, to muszę przełączać się na Asusa, do którego wpięta jest drukarka. Jak łatwo się domyśleć to wyjątkowo upierdliwy układ.

Kombinowałem z resetowaniem ustawień Asusa i ustawianiem łącza od nowa, ale wrócił do stanu sprzed wygnania do szafy – uparcie nie chce się połączyć. Nie wiem, czy rzeczywiście coś w nim walnęło (poza DSL reszta działa idealnie) czy przy okazji grzebania w centrali fachowcy nakombinowali coś i niechcący go odcięli.

Mam już dosyć walki z tym routerem (chyba, że ktoś z Szanownych Czytelników ma jakąś magiczną poradę) i chciałbym kupić coś nowego. Wymagania:

1. Wbudowany modem Neostrady
2. Solidny zasięg WiFi
3. Print server

Możliwość wpięcia dysku przez USB i udostępnienia go po WLAN-ie jest mile widzianym bonusem, bo mam całkiem przyzwoity dysk z Ubika, do którego chcę kieszeń dokupić. Aha, dobrze by było, gdyby nie kosztował góry papierów :)

Czy możecie coś takiego polecić?

Podobne wpisy

• Szukam cudeńka do Neostrady
• Jaki netbook?
• Odtwarzacz DVD bez blokady regionalnej?

Rozkoszne przeżycie. Mistyczne. Kojące. Błogie. Najpiękniejsza chwila. Potem może być już tylko gorzej, ale to się nie liczy, rozpływa się w promieniach słońca, łyku kawy, smaku papierosa.

Podobne wpisy

• Brak

Po podpięciu monitora do karty w laptopie (zintegrowana Intel Mobile 945 pracująca na sterowniku intel) i poklikaniu w GNOME-owym programiku od xrandr („Ekran” w preferencjach) udało mi się ustawić wyświetlanie na obu monitorach. Co prawda, żeby zmusić Iksy do 1280×1024 musiałem pokombinować (najpierw ręcznie dodawałem tryb dla xrandr, ale pogooglałem i dorzuciłem tę rozdzielczość w xorg.conf), ale w końcu wszystko działa: na matrycy laptopa mam lewą część pulpitu z panelami, na Benq wyświetla się prawa, większa część, bez paneli. Szukałem najpierw sposobu, by panele były też na monitorze, ale się przyzwyczaiłem i odpuściłem sobie to zagadnienie.

Byłoby idealnie, bo praca na dwóch monitorach bardzo mi przypadła do gustu, ale jest jeden problem – niezależnie jaką częstotliwość odświeżania dla Benq wyklikam (do wyboru mam 60 i 75 Hz) obraz na nim drży. Widać to zwłaszcza przy wyświetlaniu dużych ciemnych (ale nie czarnych) powierzchni. Nie muszę chyba dodawać, że to strasznie męczące i kilka razy dorobiłem się solidnego bólu głowy, zanim skojarzyłem o co chodzi. Drżenie jest niezależne od rozdzielczości, bo w 1024×768 też występuje.

Czy jest jakaś szansa na wyeliminowanie tego drżenia, czy muszę zrezygnować z wygody na rzecz zdrowia, bo to np. jakieś fochy sterownika?

Poniżej wklejam mój xorg.conf. W większości jest wygenerowany automatycznie z kilkoma rzeczami, które dodałem na podstawie googlania.

Section "ServerFlags"
  Option "DontZap" "False" # disable <Ctrl><Alt><BS> (server abort)
  AllowMouseOpenFail # allows the server to start up even if the mouse does not work
EndSection

Section "Module"
  Load "dbe" # Double-Buffering Extension
  Load "v4l" # Video for Linux
  Load "extmod"
  Load "glx" # 3D layer
  Load "dri" # direct rendering
EndSection

Section "Monitor"
  Identifier "LVDS1"
  VendorName "Plug'n Play"
  ModelName ""
  HorizSync 42-58
  VertRefresh 47-75

  # TV fullscreen mode or DVD fullscreen output.
  # 768x576 @ 79 Hz, 50 kHz hsync
  ModeLine "768x576"     50.00  768  832  846 1000   576  590  595  630

  # 768x576 @ 100 Hz, 61.6 kHz hsync
  ModeLine "768x576"     63.07  768  800  960 1024   576  578  590  616
EndSection

Section "Monitor"
  Identifier "VGA1"
  Option "PreferredMode" "1280x1024"
  Option "RightOf" "LVSD1"
  Option "DPMS"
EndSection

Section "Device"
  Identifier "device1"
  VendorName "Intel Corporation"
  BoardName "Intel 810 and later"
  Driver "intel"
  Option "DPMS"
  #Option "MonitorLayout" "NONE,CRT+LFP"
  Option "monitor-VGA" "VGA1"
  Option "monitor-LVDS" "LVDS1"
EndSection

Section "Screen"
  Identifier "screen1"
  Device "device1"
  Monitor "VGA1"
  DefaultColorDepth 24
EndSection

Section "ServerLayout"
  Identifier "layout1"
  Screen "screen1"
EndSection

BTW: Poszedłem najpierw z tym do Usenetu, ale zauważyłem, że chyba więcej Linuksiarzy czyta tego bloga, niż jeszcze zagląda na grupy. Szkoda.

Podobne wpisy

• Powrót usera marnotrawnego
• Laptop Compaq 610 + Linux = kłopoty
• Śpieszmy się kochać komputery…

Gdy dzisiejszego ranka energetycy zaserwowali nam nagłą chwilę bez prądu nie przeczuwałem jakie będzie miała konsekwencje. Wkurzyłem się jedynie, że nie będziemy mogli z Grześkiem obejrzeć „Złotej rączki” i przez myśl mi nie przeszło, że w tym momencie ostatnie tchnienie wydał mój bliski przyjaciel, wierny towarzysz. Po kreskówkach wróciłem do pracy i zabrałem się za włączanie komputerów. Ubik, mój stary desktop, ostatnio na emeryturze ograniczającej się do udostępniania drukarki, nie odpowiadał na naciśnięcie przycisku „Power”. Sprawdzenie okablowania, poprawienie wtyczki w gniazdku itp. nic nie dało. Wykrzesał z siebie tylko krótkie mrugnięcie diodami na pożegnanie.

W pierwszym odruchu chciałem go reanimować, próbując wymienić zasilacz na jeden z trzech, które w martwych pecetach stoją w piwnicy, ale jako dobry przyjaciel pozwoliłem mu odejść, nie przedłużając agonii. Sięgnąłem po leżący na dnie szafy router Asus WL-600g, który dostałem ze dwa lata temu, uparcie odmawiający połączenia się z Neostradą, w nadziei, że po tym jak niedawno zmieniono nam Neo na 1 megabit zacznie w końcu wykonywać swoje zadanie. O dziwo dioda od ADSL zapaliła się błyskawicznie i wystarczyło powalczyć chwilę z podłączeniem drukarki by mógł przejąć obowiązki zmarłego.

Tak więc zimny korpus Ubika stoi na razie obok biurka przy którym siedzę i czeka na zesłanie do piwnicy, a ja mogę tylko poświęcić mu tę notkę, bo to komputer dla mnie znaczący.

To na Ubiku po raz pierwszy zainstalowałem Linuksa. To na nim uczyłem się programowania w PHP zaczynając od psucia i PHP Nuke’a. To na nim pisałem swoje pierwsze skrypty i dłubałem w specach pakietów rpm. Na Ubiku napisałem swoją magisterkę, a moja Żona wyrzeźbiła swoją w LaTeX-u. To na nim spędziłem długie godziny na grze w Quake’a, Homeworld i Neverwiter Nights. Na nim zarobiłem pierwsze pieniądze na robieniu stron. Na Ubiku napisałem wszystkie (poza pierwszą) wersje strony pola. Na nim zacząłem blogować. To Ubik był podpięty do mojego pierwszego stałego łącza.

Trzy i pół roku temu zastąpił go laptop Valis, ale jeszcze do niedawna służył jako narzędzie pracy mojej Żony produkując sprawdziany dla jej uczniów. W ostatniej chwili Żona zdążyła przenieść się na nowego laptopa, ale nie spodziewałem się, że Ubik tak szybko odejdzie z naszego WLAN-u.

Żegnaj, dzielny komputerze. Dziękuję za wszystkie te chwile. Dziwnie cicho w pokoju bez szumu Twojego wentylatora.

Podobne wpisy

• Powrót usera marnotrawnego
• Drżenie obrazu na monitorze podpiętym do laptopa
• Laptop Compaq 610 + Linux = kłopoty

W kinie ciągle dopytywał o obiecany popcorn, ale poza tym był nieźle przejęty całą sytuacją. Trzeba było widzieć jego minę, gdy podawał bilety dziewczynie stojącej „na bramce”! :)

W sali się nieco wyluzował, gdy okazało się, że przed ekranem są wystawione zabawki: kręgle, piłki, stolik z przyborami do rysowania i, co najważniejsze, skrzynia z klockami. Ledwo zdążyliśmy zbudować samochód z przyczepką i kawałek ściany z oknami zaczął się seans.

Młody zaczął wciągać „Braci Koala” i popcorn, a mnie w tym momencie dopadło poczucie uleciałej młodości… Tak przecież niedawno mój Ociec zabrał mnie po raz pierwszy do kina na poranek z „Bolkiem i Lolkiem”, a teraz ja sam przyprowadziłem przed duży ekran swoje dziecko… Ech…

Po dwóch odcinkach „Braci Koala” były dwa „Noddiego”, przyszła pora na podwójny „Świat małej księżniczki”. Wtedy Grześ oznajmił: „Nie lubię tej bajki!”, więc zwinęliśmy się z kina :)

Młody twierdzi, że mu się podobało (zwłaszcza „pokon”), ale dodaje, że nie chce jechać znowu, bo raz mu wystarczy ;)

Podobne wpisy

• Automat do odśnieżania
• Świat w obiektywie Grzesia
• da.killa 2.0 – changelog i fotki

Jak to w przypadku odkładania uciążliwych zadań bywa, im dłużej zwlekałem tym trudniej było mi się zabrać, zwłaszcza że minęła zima – najlepszy moment na grzebanie i zaczął się sezon golfowy, kiedy na takie rzeczy nie bardzo mam czas. I tak mijał dzień za dniem, a ja siedziałem pod Windows, gdzie umościłem sobie jako takie środowisko pracy.

Przyszła kolejna zima a ja obiecałem sobie, że teraz to już na pewno. Nawet ściągnąłem iso najnowszej Mandrivy. Ale leń siedział we mnie dalej. Katalizatorem, który sprawił, że zabrałem się za grzebanie okazał się nowy laptop Żony, na którym próbowałem zainstalować Linuksa. Gdy już zaczęło się żonglowanie dyskami różnych distro, dłubanie i inne rozrywki, wciągnąłem się na tyle, że odświeżyłem desktop Ojca i zainstalowane w 2006 SUSE, do którego już dawno przestały pojawiać się aktualizacje, zastąpiłem nowym openSUSE (BTW: znaaacznie fajniej się tym teraz zawiaduje, narzędzia administracyjne są wygodniejsze i bardziej przyjazne).

Po załatwieniu desktopu Ojca i laptopa Żony nie było odwrotu. Sięgnąłem po stos pustych DVD i zabrałem się do pracy. Kilkanaście płyt później byłem gotowy. Przy okazji instalacji ostatecznie skasowałem partycję, która kiedyś służyła mi do testowania różnych distro, co symbolicznie zamknęło etap mojego linuksiarskiego grzebalstwa… Przy pierwszym uruchomieniu systemu i po dorzuceniu pakietu z zamkniętym mikrokodem dla sieciówki bezprzewodowej była chwila nerwów, ale wszystko poszło pięknie i sieć ruszyła bez problemów. Teraz zostało już tylko zainstalować dostępne w sieci aktualizacje (w Cookerze nie miałem takiej fajnej ikonki, która powiadamia o update’ach), wywalić niepotrzebne programy, dorzucić Chromium, Pidgina, Dropboksa (plus parę dupereli) i mogłem zabrać się za ustawianie wyglądu GNOME.

Muszę Wam powiedzieć, że gdy miałem już właściwie wszystko, czego potrzebuję złapał mnie taki błogi spokój, jak przy powrocie do domu z długiej podróży :)

Na koniec podzielę się jeszcze dwoma zdziwieniami. Na prawdę zaskoczony byłem, gdy okazało się, że flash pod Linuksem nie jest już traktowany jako gorsze, niechciane dziecko i w końcu nie ma problemu z wydajnością. World Golf Tour w pełnym oknie chodzi tu tak samo jak pod Windows. Pamiętając jakie były jazdy z flashem pod Linuksem spodziewałem się, że żeby pograć w moją aktualnie ulubioną grę będę musiał przełączać się po XP, ale okazało się, że nie będzie to konieczne.

Drugie zdziwienie dopadło mnie przy konfiguracji aplikacji i danych, których używam na co dzień. Konfiguracji, której właściwie nie było. Od ostatniej mojej przeprowadzki systemowej sporo się zmieniło – teraz pocztę (zarówno służbową jak i prywatną) razem z kalendarzami obsługuje mi Google, a wszystkie podręczne pliki trzymam w Dropboksie. Wystarczyło więc skonfigurować Firefoksa i Dropbox, bez przegrywania plików czy eksportowania/importowania poczty między różnymi programami. Szybko i bezboleśnie. Naprawdę fajna sprawa.

Tak więc pokonałem prokrastynację i wróciłem do grona Linuksiarzy, ale praca nie zakończona. Dopiero trzy komputery z czterech, którymi się zajmuję załatwione. Muszę zabrać się jeszcze za stareńkiego desktopa (z Duronem 700 MHz!), do niedawna służącego do pracy mojej Żonie. Po skopiowaniu z niego wszystkich potrzebnych danych postawię tam Mandrivę, skonfiguruję do do udostępniania plików i drukarki po Sambie oraz ściągania seriali z Ye Olde Torrente Shoppe. Potem zabiorę mu monitor, klawiaturę i mysz, dzięki czemu wskoczę na kolejny poziom nerdostwa mając w domu pracujący komputer, do którego nie da się usiąść :)

Podobne wpisy

• Laptop Compaq 610 + Linux = kłopoty
• Drżenie obrazu na monitorze podpiętym do laptopa
• Śpieszmy się kochać komputery…

Pierwsza próba: Mandriva 2010 Free, wersja 64 bitowa. Instalator ruszył, zrobiłem co trzeba, wgrał pakiety, restart. System rusza i zamarza na starcie udev i odpalaniu sterowników.

Druga próba: OpenSUSE 11.2, wersja 64 bitowa. Instalator ruszył, zrobiłem co trzeba, wgrał pakiety, restart. System rusza i zamarza na odpalaniu sterowników.

Trzecia próba: Fedora 12, wersja 32 bitowa (tylko taką miałem pod ręką). Instalator nie rusza.

Czwarta próba: OpenSUSE 11.2, wersja 64 bitowa + google. Instalator ruszył, zrobiłem co trzeba, wgrał pakiety, restart. System rusza i zamarza na odpalaniu sterowników. Restart i modyfikacja poleceń w grubie na podstawie googlania. Dokładam „nomodeset i915.modprobe=0″ do trybu „failsafe”. System rusza, kończy instalację, odpala pulpit. Działa, ale bez bezprzewodowej sieciówki. Myślałem, że teraz to będzie z górki, ale przy ponownym starcie sztuczka z dołożeniem opcji do gruba nie pomaga – system zamarza na ładowaniu sterowników.

Piąta próba: Mandriva 2010 Free + sztuczka z OpenSUSE. System nie kończy instalacji, bo zamarza na ładowaniu sterowników.

Szósta próba: Ubuntu 9.2 (tak, jestem zdesperowany), wersja 32 bitowa. Instalator nie rusza.

W googlach nie widzę niczego sensownego, a laptop pozostaje drogim przyciskiem do papieru :(

Podobne wpisy

• Powrót usera marnotrawnego
• Drżenie obrazu na monitorze podpiętym do laptopa
• Śpieszmy się kochać komputery…

Komputerek ma służyć do przeglądania internetu (jak to netbook) i pracy w OpenOffice.org. Zastanawiam się czy ta druga część nie wyklucza netbooków, bo toto ma i ekran mały, i procesor taki sobie. Ciekaw jestem jak na Atomie z gigabajtem ramu chodzi OpenOffice i czy praca na tak małym ekranie jest choć zbliżona do wygodnej.

I tu pojawia się prośba do czytelników. Jeżeli moglibyście rozwiać (lub potwierdzić) moje rozterki dotyczące OO.o na netbooku i podpowiedzieć, które są warte zakupu, to byłbym wdzięczny (moja Żona również).

Podobne wpisy

• Linuksowy laptop dla da.killi część 3
• Linuksowy laptop dla da.killi część 2
• Linuksowy laptop dla da.killi

Do łóżka wróciłem o 6:12 wykończony tak, że nie mogłem usnąć. Dwie godziny zapieprzania z szuflą po trzech godzinach snu to wspaniałe doświadczenie.

Grzesiek też czasem pomaga w odsnieżaniu :)

Podobne wpisy

• Grzesiek w kinie
• Świat w obiektywie Grzesia
• da.killa 2.0 – changelog i fotki

Intensywność grania to jedno, ale liczą się też wyniki. Poprawiłem rekord na dziewiątce z 32 do 29 uderzeń (co ważniejsze, 29 udało mi się zagrać nie tylko na treningu, ale i na turnieju), a na osiemnastce zjechałem do 64. To oczywiście zasługa nie tylko intensywnych treningów, ale i nowego sprzętu, o którym już pisałem. Po wielu, wielu dołkach rozegranych tymi kijami mogę bez wahania stwierdzić, że to był bardzo udany zakup. Wilson Staff Di9 to świetne żelaza, sporo wybaczają, ale nie na tyle, żeby nie pozwalać na kształtowanie lotu piłki przy np. draw (to moja najświeższa umiejętność). Torba, którą z nimi kupiłem też się spisała nieźle. Jest na tyle pojemna, że pozwala zapakować całkiem sporo ciuchów, więc mogę być przygotowany na różną pogodę.

Poza kijami, o których pisałem w wyżej zalinkowanym wpisie, w torbie pojawiła się też trójka wood Wilson Staff FYbrid i driver Wilson Staff Spine 10,5°. Oba kije na regularnym shafcie. Na początku było z nimi ciężko, bo nie miałem doświadczenia w grze drewnami, ale z trójką się dogaduję już prawie zawsze, a z driverem w większości przypadków. Driver ma jedną ciekawą cechę – brzmi hm…. mało elegancko. Najpopularniejsze określenia z jakimi się spotkałem to kopnięty śmietnik i puszka paprykarzu :) Ma to tę zaletę, że na całym polu wiadomo, że właśnie ktoś zagrał Spinem :) Do brzmienia się przyzwyczaiłem, tym bardziej, że okazało się, że piłka nim uderzona leci równie daleko jak zagrane pięknie dźwięczącymi kijami.

Buty Adidas Innolux, którymi chwaliłem się w kwietniu już ledwo dyszą. Zapakowałem je w karton, żeby wykończyć je latem 2010, bo do gry jesienią/wiosną się już nie nadają – puszczają wodę. Okazuje się, że zagranie prawie dwóch tysięcy dołków w jednych butach potrafi je wykończyć :) Na szczęście zanim Innoluksy odeszły na spoczynek kupiłem sobie najlepsze buty jakie kiedykolwiek miałem na nogach: Adidas 360 Tour Limited. Są po prostu rewelacyjne! Wygodne, solidne, trzymają się trawy jak szalone. No i ten wygląd – parę tysięcy punktów do lansu :)

Buty okazały się takie dobre, że żal mi ich było na codzienne granie, więc zostawiam je sobie na ekstra okazje, takie jak turnieje. Na rundy treningowe kupiłem sobie inne Adidasy: 360 Tour 3.0. Też wygodne, też dobrze trzymające nogi przy swingu, ale już nie wyglądają tak szałowo. Co nie znaczy, że są brzydkie, po prostu mają bardziej sportowy design.

No właśnie, turnieje. W poprzednich sezonach grałem w turniejach ze dwa-trzy razy, w każdym przypadku był to luźny, towarzyski turniej otwarcia/zakończenia sezonu. W tym roku wystartowałem w ośmiu zawodach, z czego pięć należało do naszego głównego cyklu turniejów Olszewka Cup. Co prawda raz zostałem zdyskwalifikowany (przez własnego ojca!) – nieznajomość drobiazgów z przepisów się kłania, więc miałem tylko cztery wyniki, co jest minimalną ilością na załapanie się do klasyfikacji ogólnej Cup. Rezultat? Siódme miejsce na 22 sklasyfikowanych i 52 startujących w ogóle. Dla mnie bomba.

W tym roku poszedłem po rozum do głowy i zainwestowałem trochę w golfowe ciuchy. Napatrzyłem się na moich golfbuddies, którym nie przeszkadzały deszcze padające cały maj i którzy nie musieli się ubierać w jakieś dziwne kurtki, gdy zaczynaliśmy granie w marcu i pozazdrościłem im wygody jaką daje odpowiednie ubranie. Dlatego w końcu mam w mojej szafie komplet przeciwdeszczowy, cieniutkie bluzy termoaktywne, windstoppery itp.

Dopóki nie zagrałem paru dołków w typowo golfowych ciuchach, nie wiedziałem, że jest aż taka różnica między nimi, a na przykład zwykłą kurtką przeciwdeszczową. Nie chodzi tylko o odpowiedni krój, który nie przeszkadza w wykonaniu uderzenia, ale także o to, że są znacznie cichsze – nie szeleszczą tak straszliwie jak zwykłe. A spodnie, które sobie kupiłem to po prostu bajka – nie dość, że zajmują mało miejsca w torbie, że zakłada je się w dziesięć sekund bez zdejmowania butów, że wytrzymują naprawdę solidny deszcz, to jeszcze właściwie nie czuje się dodatkowej pary spodni, tak jakbyś się nic nie założyło. Rewelacja. Ale odzieżowym odkryciem sezonu są dla mnie bluzy termoaktywne. Ma to z milimetr grubości (może nawet nie), a wrzucone pod polo, czy windstopper grzeje jak marzenie. Taka bluza, w połączeniu z cienkim swetrem i softshellem, razem w okolicach pięciu milimetrów, pozwoliły mi zagrać osiemnaście dołków w komfortowych warunkach nawet przy -2°C, nie krępując przy tym ruchów. Ech… a ja się tyle czasu szarpałem w kurtkach czy bluzach, w których nie tylko nie mogłem się spokojnie zamachnąć, ale i wyglądałem jak pokraka, a tu przecież o lans chodzi! :)

Dobra rada dla wszystkich początkujących golfistów – zainwestujcie w ciuchy do golfa. Parę porządnych polo (które w przeciwieństwie do zwykłych są krojone pod swing, oddychają, odprowadzają wilgoć od skóry a czasem także odbijają promieniowanie UV), ze dwa windstoppery (jeden z długim, jeden z krótkim rękawem), jakaś bluza termoaktywna i komplet przeciwdeszczowy to podstawa, równie ważna jak buty czy kije (no dobra, kije są trochę ważniejsze, chociaż co ci po kijach, gdy deszcz spędzi cię z pola?).

Tylko nie kupujcie tego w polskich sklepach, bo ceny u nas są koszmarne. Znacznie taniej wychodzi w sklepach internetowych w Wielkiej Brytanii, takich jak mój ulubiony Onlinegolf. Ewentualnie można poszperać na Allegro – czasem się trafi fajna okazja, zwłaszcza gdy się przejrzy dział ze zwykłymi ciuchami. Ludzie potrafią tam wystawić fajne rzeczy, które gdyby trafiły do działu golfowego poszłyby znacznie drożej. A tak można kupić windstopper Callaway z krótkim rękawem za 31 złotych, bluzę Ping za 7,50, czy totalnie odjechany sweter Puma Golf za 76 złotych (nówka z metkami). Sam mam kilka kanałów RSS z wynikami wyszukiwania golfowych marek w Google Readerze i cały czas wyłapuję okazje :)

Najważniejsze wydarzenie sezonu zostawiłem na koniec wpisu. W końcu zagrałem na normalnym, dużym polu! Tak, tak – wreszcie ruszyłem się z Olszewki i odwiedziłem na razie dwa pola – Modry Las i Binowo. Na pierwszym poszło mi lepiej niż ktokolwiek się spodziewał, na drugim gorzej niż się spodziewałem, ale niepowodzenie zrzucam na kiepskie warunki (piątego grudnia nie ma co liczyć na pole przygotowane na tip-top).

Plany na przyszły sezon? Grać jak najwięcej, zagrać par na dziewiątce w Olszewce, na osiemnastce zejść do 60, zrobić kartę handicapową w Binowie (może już w kwietniu), pojeździć po różnych polach, w Olszewka Cup 2010 zająć nie gorszą pozycję niż w tegorocznej edycji, dokupić czternasty kij (Wilson Staff FYbrid HS 19,5°), złamać setkę na dużym polu, dalej wciągać Grzesia w golfa (ma już swój zestaw więc nie ma wyjścia, musi grać :D).

Podobne wpisy

• Sezon golfowy 2009 rusza
• Dolar vs. da.killa, czyli jak nie zrobiłem zakupów w USA
• Moje najdroższe zdjęcie