این روزها
همه اش در من برف می بارد
آنقدر سنگین
که آدم برفی ها
در من امپراطوری راه انداخته اند
و من
حتی
جرئت ِ خندیدن به دماغ های هویجی شان را ندارم!

این روزها
زمستان تر از زمستانی ام که در آنم
و چهلچراغی از قندیل و بغض
آویزان کرده ام اینجا
درست بالای سر شومینه ای
که تو در آن هیزم نمی ریزی!
——–

ببخشید اگر احمقانه است!

عاشقم باشی
چمدان می بندم و در را هم

عاشقت باشم
یک روز صبح
روی تختِ خالی بیدار می شوم

ببخشید اگر احمقانه است
دستِ من نیست
مهره های این بازی را من نچیده ام
همیشه تا ابدالدهر
رخ صاف می رود
فیل کج

عاشقم نباش
می خواهم عاشقت شوم!

——–

شعر سیاه سفید

شعر که می خوانی
دلم می خواهد
کلاغ ها منجمد شوند بر هوا
صدای شاتر بپیچد
و ما
کنار تنه ی درخت قطور ِ زمستان زده ای
سیاه سفید شویم
و عکس را باد ببرد!
——–

این شعر عاشقانه نیست!

پیشاپیش
ببخشید اگر این شعر عاشقانه نیست!

می دانی؟؛
نه من برای تو ام
نه تو برای منی
نه من برای هیچ کس
نه تو برای هیچ کس
نه هیچ کس برای هیچ کس!

هیچ کس برای هیچ کس نیست!
دنیا را به افتخار کسانی خلق کرده اند
که هیچ انتظار عاشقانه ای از دنیا ندارند
دنیا برای من و تو نیست جانم؛
حتی اگر تمام کافه های شهر
مرا یاد خاطراتِ گم شده ام با تو بیاندازند!

تشنه ام
تشنه ی آب و آرامش!
حالا می بخشی ام مرا
که این شعر عاشقانه نیست!؟
——–

زندگی از پنجره های بسته رد نمی شود!

گیرم همه جای جهان جهنم!
گیرم دست های زمین
بی بذر و
بی خنده
گیرم چنته ی زمان
بی عشق و
بی “هر چه تو می گویی” اصلا!

کافی بود کمی
فقط کمی
پنجره را باز کنی…!
همین!

زندگی
از پنجره های بسته رد نمی شود!
——–

سیصد سالگی

سه ماه نبودنت
سیصد ساله ام می کند
سیصد ساله که می شوم
حکم زن پریشانی را دارم
که خاطره هایش
در پیشانی اش جا به جا شده اند
و حالا
وسط یک مشت رژ لب فاسد
بیست سالگی اش را خواب می بیند
و هیچ بیست ساله ای را دوست ندارد

سه ماه نبودنم
نهایتا سی ساله ات می کند
وقتی رفتی
بیست و نه سال و نه ماه بود
که سروده شده بودی!

عکس: امیر جعفری - WatchThis.ir

زندگی،

زندگی کردن،

احساس زنده بودن را از تو آموختم.

چرا

بی تو زنده بودن را نیاموختم؟

تو اینجایی …
هیچ عقربه ای
حق ِ زیستن
ندارد
—–
غروب ِ جمعه یعنی
همین نداشتنت
که نه هر هفته
که هر روز
تکرار میشود…
—–
خیال میکنی فراموشم کرده ای
اما من
با هر برگ ِ بی درخت
در تو تکرار میشوم
فرسایش ِ بی دلیل ِ اشک و باران برای چه؟
تو
روییدنی ترین بذر ِ ریشه دار ِ قلب ِ منی
سبز خواهی شد
حتی
بدون من …
—–
دور و برم پُر است از آدمهای ِ رنگی
که همیشه هستند
اما تو نیستند …
—–
قایق ِ کاغذی
عطر ِ تو را میبَرَد
و من
سیگار پشت ِ سیگار
خاطرات ِ تو را
دود میکنم
—–
از شعر ِ لبریز ِ چشمهایت
جرعه
جرعه
نوشم کن …
—–
اسراف میکنم در دوست داشتنت
خدا
اسراف کنندگان ِ عاشق را
دوست دارد
—–
هر روز
سیب ِ ممنوعه ی چشمهای ِ تو را
گاز میزنم !
پس چرا
تبعید ِ بهشت ِ دستانت
نمیشوم؟
—–
دستهایمان را بهم قفل کن!
فقط یادت باشد
کلید را جایی بگذاری
که یاد هیچ کداممان نماند …

من یاد گرفتم سقراطی نباشم که به خاطر عقایدش جام زهر را می‌نوشد. من یاد گرفتم گالیله‌ای باشم که برای نجات جانم اعتراف کنم زمین مرکز جهان است.

گوریل‌فهیم
——
تضمین
خدا که هیچ
غول چراغ هم حتی
تضمینی نداده است
که کسی به آرزو هایش برسد
من اما تضمین می کنم
لبخند های تو را گرم نگه دارم،
هر طور که شده
همه اش با من
تو فقط باید برگردی!
طعم‌گس‌خورشید
—–
قسمت
خدایا ؛ کسی را که قسمت کس دیگریست، سر راهمان قرار نده تا شبهای دلتنگیش برای ما باشد و روزهای خوشش برای دیگری….
یاس
—–
عشق دوطرفه
در لحظه نخست،عشق دوطرفه وجود و معنایی ندارد…
نم‌نم

قلعه رودخان، فومن - hengamehpix.com

زن‌ها قبل از هرچیزی دنبال مرد قدرتمند هستند. قدرت حتی مهم‌تر از قیافه و خیلی چیزهای دیگر است . آدم‌های معروف را می‌بینی؟ هر زنی را که اراده کنند می‌توانند رام کنند. فکر می‌کنی چرا؟ چون قدرت دارند. معروفیت نوعی قدرت است. زن از اینکه در رقابت با دیگران توانسته کسی را که خیلی‌ها آرزویش را دارند به دست آورد، احساس لذت می‌کند .
دو قدم این‌ور خط/ احمد پوری

———-

زنگ می‌زد دفتر می‌گفت دارم می‌روم خودکشی، این آخرین باری است که صدایم را می‌شنوی. می‌گفتم عزیزم الان کجایی؟ می‌زد زیر گریه و می‌گفت در خیابان گراند آرمه گیر کرده‌ام، من حتی برای خودکشی هم نمی‌توانم از این پاریس خراب‌شده بیرون بروم. نانسی این‌طوری بود که دوستش داشتم. می‌رفتم دنبالش، می‌بردمش مغازه‌ها را ببیند. چند قرن جلوی ویترین می‌ماند تا یک قوطی پودر یا یک جفت کفش ناقابل انتخاب کند. در این کار به همان اندازه صداقت و جدیت به خرج می‌داد که یک ساعت قبلش در خودکشی به خرج داده بود. مرا دنبال خود می‌کشید می‌برد به جاهای بسیار گرم و من منتظرش می‌ماندم یا در مغازه‌های لوکس روی صندلی‌های لوکس می‌نشستم تا خریدش را بکند. بعد هم خریدمان را پاکت‌ پاکت بغل می‌زدیم و می‌رفتیم. به گردنم آویزان می‌شد و با حالتی آمیخته به گریه و خنده بوسم می‌کرد. من هم گریه‌ام می‌گرفت. دوتایی از سختی زندگی و گرانی کفش اشک می‌ریختیم.
حرمان/ یاسمینا رضا/ داود دهقان

———-

شگفت‌انگیز این که در سرزمین کاپاها رسم بر این است که چند لحظه قبل از زایمان و به دنیا آمدن بچّه، پدرِ بچّه در مقابل زن زانو می‌زند، دهان را نزدیک می‌کند و می‌پرسد:«آهای! بگو ببینم مایل هستی به دنیا بیایی؟ پیش از تصمیم گرفتن و جواب دادن خوب فکرهایت را بکن.»
بگ نیز طبق سنت عمل کرد. روی زمین زانو زد، دهان را نزدیک برد و چند مرتبه آن سوال را تکرار کرد.
صدای بچه از درون رحم مادرش شنیده شد؛ صدایی بود فوق‌العاده ضعیف و مردد:«دلم نمی‌خواهد متولد شوم. قبل از هرچیز، نمی‌خواهم وارث خون تو باشم. حتی تصورش دیوانگی‌ست. وانگهی من عقیده دارم زندگی و حیات ما چیزی نیست مگر پلیدی و شرّ مطلق. »
پرده‌ی جهنّم/ ریونوسکه آکتاگاوا/ جلال بایرام

حسن الماسی - bokeh.hasanalmasi.ir

در زندگی رنج‌هایی هست که نسبت به بقیه دردشان کمتر است، اسم آن‌ها را گذاشته‌ایم خوشبختی.
روزبه
———-
عشق آدم را داغ می‌کند و دوست داشتن آدم را پخته می‌کند…
هر داغی یک روز سرد می‌شود ولی هیچ پخته‌ای دیگر خام نمی‌شود
———-
هیچ عشقی نمی‌تواند جایگزین عشق اول شود، حتی عشق آخر…
سایمبل ریتویچ
———-
زندگى مثل ماهى خوردنه: تا میاى ازش لذت ببرى، تیغش میره تو گلوت!
سایمبول ریتویچ
———-
بعضی آدم‌ها در مقابل شما سکوت می‌کنند…
زیرا راضی ترند که آن‌ها بازنده باشند تا اینکه شما ببازید.
مرا فرانسوی ببوس
———-
اول‏ها که می‏گفت دوستت دارم دروغ می‏گفت، آخری‏ها هم که می‏گفت دوستت ندارم برو، باز دروغ می‏گفت.
مطرود

حسن الماسی - bokeh.hasanalmasi.ir

هر کجا که هستی بایــــــــــــست وُ
به پشتِ سر نگاهی انداز …
شاید بدانجا که می روی
همان راهِ رفته اَت باشد !

اینکه آن روز ساعت سه و چهل دقیقه عصر، من احساس می‌کردم زیبا هستم ربطی به گلهای نارنجی دامنم نداشت ویا حتی به رنگ نارنجی روی انگشت‌هایم هم! به این ربط داشت که مو‌هایم یک رایحه خوب تازه‌ای می‌دادند که مدیون طراحی خلاقانه دانشمندان لابراتوار‌ها و مراقبت دلسوزانه کار‌شناسان بخش کنترل کیفیت کارخانه محترم شوارتزکُف بود. خب برای من یک زیبایی انسانی، وقتی تجلی دارد که عطر خوش خنک رخوت انگیزی از پوست و مو و گریبان بزند بیرون… و منی که راه می‌رفتم از توی جاده باریک چمن زار، آسمان بالای سرم جوری بسیار آبی بود که موهای خوشبویم برق می‌زدند و من توی دلم زیبا بودم پس. و چه خوش بودم و چه می‌رفتم یک جای خوبی!!
وسط چمن زار و نرسیده به بخش هموار جاده، یک اندام کوچک سفید پوشی داشت می‌آمد که دست لرزانی داشت و یک عصا و موهای نقره‌ای قطعا بسیار تمیز. عینک نداشت ولی تا دلت بخواهد چروک داشت و خمیدگی داشت و رگهای برآمده. به من نگاه نمی‌کرد چون خیلی حواسش به عصای بزرگ و سیاه رنگی بود که روی جاذبه سنگین زمین، قدمهای معلقش را متعادل می‌کرد. من به او نگاه می‌کردم و او به روبرو هرچند که ما هر دو اندامهایی زنانه داشتیم و هر دو آن لحظه از دنیا را با مغزهای زنانه خود درک می‌کردیم. هر چند که ما هر دو از رحم‌هایی‌زاده شده بودیم و در بطن هر دومان می‌شد که احشا ء مدورمان را نماد گردی زمین و گردی مهتاب و گردی جهان و چرخه باروری و زایش گرفت. من به او نگاه می‌کردم و او به زمین جلوی عصایش و من می‌دیدم که من جوانم و او سالخورده. که من هنوز می‌توانم از دلشکستگی‌ها و دلتنگی‌ها بسیار بلند گریه کنم و از هدیه‌ها و محبت‌ها و بوسه‌ها بسیار بلند پرواز کنم و بین علف‌ها با گلهای سر به هوای دامنم راه بروم گویی که می‌رقصم در هر قدم. و او سال‌ها و سال‌ها قبل از من بوی زیبایی در مو‌هایش و شوق رسیدن در ساق‌هایش بوده و اشک می‌ریخته گاهی برای دلش و شاد می‌شده با دلش و درک می‌کرده با دلش… من می‌دیدم که همه و همه زندگی که امروز جلوی چشم من است، پشت سر اوست…
آخرهای چمن زار، آنجا که دیگر از هم عبور کرده بودیم و پایم رسیده بود به آسفالت براق و صدای یک آبپاش خودکار مرا می‌برد به روزهای خیلی کودکی و خیلی آسودگی در تابستانهای دور پر از چمن و پارک و پشمک؛ آنجا که دیگر نمی‌دیدمش و او هم مرا نمی‌بیند هرگز، به این فکر کردم که روزگاری نه خیلی دور و بلکه خیلی محتمل می‌رسد که من به روبرو نگاه می‌کنم و دختر جوانی از کنارم می‌گذرد که خود خود زندگیست و نسیم از روی مو‌هایش خوشبو می‌شود و می‌اید توی دماغ منی که خم شده از هزار سال زندگی با هر چه خوش و ناخوش دیگر دارم می‌روم که برسم و از اویی عبور می‌کنم که هنوز نیمه نیمه نیمه یک راه روشن است…

رگبرگ‌های سقوط - روزبه روزبهانی

پسرک در استانبول زیر پل بسفر گدایی میکرد.

عکسش را که میگرفتم خواب نبود، خجالت می‌کشید از همهمهٔ آدمها.