Şev LaL

Kayıp Kazanç?

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 15 Feb 2021 16:14:00 +0300

Bir podcast serisi dinliyorum.. Bugün orada şöyle birşey söyledi

'Titaniğin sonunda Jack'in donmuş bedeni okyanusun derinliğinde kaybolurken ardından bakan Rose gibi'

'Öylesine' dinlediğimi sanıyordum kendimi hiç tanımıyormuş gibi :) Çünkü ben hiçbirşeyi 'öylesine' yapmazdım ve ağladığımı farkettim :)

O duyguyu içimde bir yer öyle iyi biliyordu ki, bir hayattan çıkmıştım, 'benim' dediğim sıkı sıkı tutunduğum herşeyi o hayatta bırakarak çıkmıştım

Kaybetmenin ne demek olduğunu iliklerime kadar hissettiğim birkaç yılım vardı.. Kayıplarımın yasını uzun yıllar tutacağımı sanıyordum çünkü tanımıyordum henüz kendimi :)

Kaybettiğim yerde kalmadım,yas insanı ayaklarından dibe çeken bir beton gibiydi, çıkarıp attım ruhumdan.. İlerledim, ilerledikçe gördüm ki başarabiliyorum, hatta kendimi çok daha iyi tanıyorum her adımda

36 yaşımda yeniden başladım herşeye, kendime 'oleey başardım' hedefleri koydum :) Bazıları minicikti eve tahta kaşık almak gibi, bazıları ise yeni bir yuvamız olacak kadar büyüktü adımların, ama şunu gördüm ki inanmak büyük güç, büyük bir itme kuvveti

Eşyalarım bir valizin içinde oradan oraya giderken bile hep şunu söyledim kendime ve içimde ışıl ışıl bir yerdi bu cümle

'Bundan sonra ki hayatım bugüne kadar olandan çok daha güzel olacak'

Süreçleri bilen dostlarım 'radikal kararların kadını' koydu ismimi 😄 Görüldüğü kadar fiyakalı değildi bu isim, acınla durmak demekti, o duyguya da sahip çıkmak benimsemek 'benim' demekti, geçmişe dair birşeyler gördüğünde anımsadığında yırtılmak demekti

'An' ların tadını çıkarmayı, hiç olmanın bu hayatta sahip olunacak en değerli sıfat olduğunu böyle öğrendim ben

Kayıplarımdan doğdum ve gerçek beni tanıdım, neleri başarabileceğimi gördüm, neleri başaramayacağımı da.. Buna da sahip çıkmayı hatta dalga geçmeyi öğrendim 😄

Bir kahveyi içerken tüm telvelerin bana hissettirdiklerine odaklanmayı, kokusunu ruh hafızama kaydetmeyi öğrendim

Tüm bunlar kayıplarımı hazmederken oldu :)

O zaman bu bir kazanç değilmiydi?

Mutluluk bir seçimdir, ne tarafında duracağın tamamen senin seçimin 🌱

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Sun, 5 Jul 2020 03:52:00 +0300

Tüm derdi kendi ile olan, nasıl daha iyi olurum, iyi kalırım diyen, savaşı, gelişimi, deneyimi, tekamülü, herşeyi kendinde bulan insanları seviyorum

Kimsenin mutsuzluğundan beslenmeyen, kirli zihniyetlerine, çöp dolu ağızlarına kimsenin bilmediği savaşını, hayatını konu etmeyen, gördüğü şeylerden o insan adına mutlu olamayıp, benim niye yok, onun niye var demeyen, içinin kirli camlarından, bilmediği, tanımadığı hayatları kirli görüp, ucuz ve sığ yorumlar yapmayan insanları seviyorum

Duyduğumuz, gördüğümüz, tanık olduğumuz, bildiğimiz her konu, bizi hiç ilgilendirmiyor da olsa bizim sınavımızdır. Nasıl tepki verdiğimiz, ne yorum yaptığımız hatta ne düşündüğümüz bile sınavımızdır. O olayı/konuyu boş yere duyup bilmeyiz, verdiğimiz olumlu olumsuz her tepki bizim gelecekte o konu ile nasıl sınanacağımızın denemesidir. İyi sözde kötü sözde katlanarak yaşamımızda ki ‘o olay’ sınavımızı oluşturur

Hayatta tek derdi kendi olan insanlar şunu çok iyi bilir ki, hayatta sadece siyah ve beyaz yoktur, grilerde vardır ve kimseyi eleştirip, yargılamak, kıskanç gözlerle bakmak, dedikodu malzemesi yapmak bize güzel sonuçlar getirmez. Bugün ‘kötü’ olduğumuz her konu yarın misli ile karşımıza gelir.

Herkese, her konuya hoşgörü ile yaklaşmak, başkalarının mutluluğu ile mutlu olmak bizi çoğaltır, temiz ve iyi kalmamızı sağlar

Bugün duyduğum bir sözden çıktım yola, nasibimizi alıyoruz hayattan ama kısmet dediğimiz şey hayata ve insanlara karşı duruşumuzla var oluyor

Tüm kalbimle diliyorum,eleştirmeyen, anlayan, hoşgören, kötüden beslenmeyen, iyiyi çoğaltıp büyüten insanlar olalım. Ruhumuzu, içimizi, dilimizi kirletmekten sakınalım, iyi kalabilmenin, başkaları adına mutlu olabilmenin nasıl yüce bir erdem olduğunu asla unutmayalım

Küçük düşünen, küçük hesapları olan, kimse mutlu olmasın zihniyetinde ki sığ insanlar içinde dua edelim, Yaradan kalplerini eleştirdiklerini yaşamadan ıslah edip güzelleştirsin

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Wed, 20 May 2020 00:49:00 +0300

Benim için baş edilmesi en güç özlemdir ‘an’ları özlemek.. Bazen bazı anlar öyle büyülü olur ki, kokusu vardır, duygusu vardır, yoğundur, rafinedir.. Biraz duyarlıysan bilirsin o anın unutulmazlığını ve doya doya iliklerine kadar çekersin kokusunu..

Ama işte bittiğinde.. Duman gibi yükselir gökyüzüne ve dağılıp kaybolur.. Tadı kalır, kokusu kalır ama başka hiçbirşeye benzemez.. Bırak aynısını bulmayı, muadili olmaz artık

Öyle ‘an’ları özlemek öyle büyük bir boşluk ki.. Aynı yerde, aynı insanlarla, aynı müzikle, aynı ambiyansla yeniden yaşanır ama ‘aynı’ olmaz işte
Ruhunun koleksiyonuna katarsın ve değerli bir pul gibi açıp bakarsın arada, özlemle, tutkuyla içine çekersin

Velhasıl..

Yaşanılan bir anı özlemek, insanları özlemekten çok daha zor..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Wed, 8 Apr 2020 20:49:00 +0300

Canım gökyüzü.. Biliyorum tüm sevdiklerim ile sana bakıyoruz, ne kadar uzakta da olsak, sarıp sarmalıyorsun, buluşturuyorsun hepimizi.. Sana fısıldamak istediğim birşey var..

🌺 Çok özlendin..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 16 Mar 2020 18:47:00 +0300

Nasıl seviyorum içine dönüp bakabilen, her duygusunu ayrıştırıp tanımlayabilen insanları 🌺

Duygusal insanların zayıf olduğunu benimsediğimiz o algı var ya, ölümüne palavra! Duygusal insanlar hem kendi içine, hem başkalarının duygularına bakmaktan korkmaz, yüzleşmekten korkmaz, iyi gelmekten, zaman ayırmaktan, duyguları konuşmaktan korkmaz, yani ‘duygusal bu böyle 😏’ dediğimiz, birazda alayla küçümsediğimiz o insanlar var ya, onlar aslında cesurdur :)

Çünkü çok az insan yüzleşmeyi seçer ve bunu yapabilecek kadar güçlüdür. O alay eden ifadenize içlerinde kendilerince geliştirdikleri kocaman duygu denizi ile bakar ama cevap vermezler, çünkü ‘biliyor’ olmak bunu gerektirir, getirir :) O denize düşse çıkışı bulamayacak insanlar tarafından hor görülmek ancak tebessüm sebebidir onlar için :) Onların takıldıkları detaylar,konular, olaylar bambaşkadır, pekçokları bunu görmez bile..

‘Duygusal insanlar’ bir bakışla anlatabildiklerinizi görüyor, biliyor, bir başka algı biçiminde algılıyor ve sizinle birlikte tebessüm ediyorum :) Dünyayı nasıl güzel, naif ve katlanılır kıldığınıza tüm kalbimle inanıyor ve sizleri sonsuz saygı ile seviyorum.. Bilin istedim 🍀🌸

Sebepsiz

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Thu, 9 Jan 2020 17:39:00 +0300

Mutlu olmak için bir sebep aramayan, çiçekten, kediden, güneşten, taştan, havadan mutlu olabilen, her an ağlayıp her an kahkaha ile gülebilen insanları üzmeyin.. Hayatta ki herşeye şevkle tutkuyla yaklaşan, her duyguyu hakkını vererek yaşayan o insanların ruhunu sömürmeyin, bakışlarını bile bomboş bırakacak kadar yormayın kimseyi.

Belki hayatta sahip oldukları en değerli şey, yaşama tutkularıdır. Onu da almayın. Mutlu edemeyecekseniz en azından mutsuz etmeyin. Çünkü hayat mutsuz tek birgün geçirmek için çok kısa ve toprak aldığını geri vermiyor..

Ruhumu mikserledi 😊

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Wed, 1 Jan 2020 22:19:00 +0300

Bir eşya, basit bir eşya sizi bulunduğunuz yer ve zamandan alıp bambaşka bir yere götürebilir..

Ben bunu çoğunlukla kokularda yaşarım ama genel olarak geçmişte yaşayan bir insan olduğum için çok şey alıp götürüp, oradan koparabiliyor beni

Bugün kek yapayım, evimiz mis gibi kış yuvası olsun, tarçın koksun istedim, herşey sıcacık ısıtırken içimi, mikserle çırparken buz kestim birden

Bu benim mikserim değil, yani benim ama annemle babamın yuvasından kendi yuvama getirdiğim, nice güzel yemekler yapıp, şen misafirler ağırladığım mikser değil bu

Son model belki ama o eski, sararmış, her dönüşünde etrafa anılar bırakan moulinex mikser değil

Annem ve babamın yuvası değil, geride bıraktığım hayatım değil, anılarım, çocukluğum, gurbette ki yuvam değil

Ağlayarak kek yapmayı deneyimliyorum bu sayede 😄 Gözyaşlı, hafiften tuzlu ama umarım yine de lezzetli 🥰

Ah güzel eşyalar ah..

*Artık sevlal__ ismi ile instagramdayız

Hayalkırıklığı

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Fri, 20 Sep 2019 14:31:00 +0300

Sizinde anlamını tüm benliğiniz ile yaşayarak deneyimlediğiniz, duygunun tanımını elle tutulur kadar net 
yaşadığınız bir duygu varmı?



Benim var




Hayalkırıklığı




Yeryüzüne inmiş bu duygunun anlamını iliklerime kadar yaşayarak öğrendim, tabiki çok acıtıyor, çok zorluyor yaşarken, üstelik ben bu dersi blok yaşadım :)) Pek çok konuda aynı anda olabilecek muhtemelen tüm versiyonlarına tabi tutularak öğrendim




Şimdi dönüp baktığımda, bir bakışta bir mimikte, bir ses tonunda bile görebiliyorum o duyguyu.. Ve ders bittiğinde öyle bir noktaya geldim ki bunu yaşayan herkesi çok iyi anlıyorum, yaşattıklarımı da.. 




Her sınav gibi bu da başkalarını anlamak, merhem olmak için yaşatıldı. Şimdi o çok iyi bildiğim yolu yürüyen birini gördüğümde konuşmadan anlaşıyoruz ve ona ‘bitecek’ diyebiliyorum, çünkü çok değiştirse de, bir gün bitiyor




Ben uzun zamandır olaylara böyle bakıyorum, ne zaman bir duyguyu çok net yaşayarak öğrensem, deneyimlesem, o duygu ile boğuşan çaresiz birileri giriyor hayatıma




İyisi ile kötüsü ile yaşadığımız herşey kesinlikle olmalıydı, yaşanmalıydı, O’ndan gelene rıza göstermek, bittiğinde sizi çok daha değerli kılıyor




Daha çok susup, daha çok anlıyorsunuz herşeyi :) 




O zaman hayalkırıklıklarıma, bana bunu yaşatan her olaya sarılıyorum, küsmüyorum, kırılmıyorum, kin tutmuyorum




Affediyorum herkesi, herşeyi




Ve ‘iyiki’ diyorum :)

Gün olur..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Fri, 2 Aug 2019 12:25:00 +0300

Hayatta insanın başına her an herşey gelebiliyor.. Bir yaşamın içinden hiç olmamış, hiç yaşanmamış gibi geçip gidebiliyorsunuz, bazen bir gecede değişiyor hayatınız, bazen yıllar sürüyor karar vermek, uygulamak

Herşey bizler için.. Herşeye alışıyor insan, uyum sağlıyor, sağlayamadığı yerde zaman içinde oturtuyor içinin dengelerini

Ama her şekilde bize sunulanı yaşıyoruz.. Ben bu hayatı istemiyorum diyorsanız cesur olmanız, risk almanız gerekiyor ancak bu da yine hayatın size sunduğu bir alternatif

Başarılı oluruz olamayız bu süreçte ama başlamak lazım, risk almak, denemek lazım

Çok yorucu, çok zorlayıcı, çok karmaşık olabiliyor ama hiçbirşey kararsız kaldığınız zamanlar kadar yıpratıcı değil inanın

Ya bir gecede değiştirin herşeyi, yada yıllarca bekleyin karar vermek için.. Seçim sizin.. Ama birşeyler değişecekse hayatınızda, karar veremediğiniz her gün aleyhinize işliyor, yoruyor, yıpratıyor

Başlamak lazım bir yerlerden, tutunmak lazım hayata, sevdiklerimize, gayretle, tutkuyla..

Yeniden ‘ben’ olmak lazım..

Sözümü bitirirken.. Bir gülüşünüzün, bir tatlı sözünüzün, bir yakın davranışınızın, hayatı belki de çok zor olan birinin gününü güzel kılabileceğini unutmayın :) Eksik etmeyin, esirgemeyin bunları

Sevgiyle..

Sade ve sadece..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Thu, 7 Feb 2019 23:44:00 +0300

Kendimi bildim bileli içimi çok dinler, onunla uzun uzun zaman geçiririm..

Son dönemlerde çevremde ki insanların da etkisi ile içimi çok kirlettiğimi, bilmediğim bilmekte istemediğim duygularla doldurduğumu farkettim

Kin, nefret, haset, kötü düşünce bunları olabildiğince içime yerleştirmemeye gayret ettim hep, çünkü kötü duygular en çok kişinin kendisine zarar veriyor, yeri geliyor içinizde dikenli tel gibi hareket ettikçe kanatıyor, bazen de söylerken konuşurken jilet gibi kesiyor ağzınızı, dilinizi..

Bu hisleri içime katmaya değermi diye sakince oturup düşündüğünüzde kimse için deymeyeceği sonucuna varıyorsunuz.

Bende sırf bu nedenlerle içimde temizlik yapmaya, camları açıp bir havalandırmaya, kötü, çirkin, pis olan hiçbirşeyi burada tutmamaya karar verdim

Sade ve minimal herşeyi herzaman çok sevdim,içimde de yeniden sadeleşme zamanı..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Thu, 20 Sep 2018 16:43:00 +0300

Ait olduğum topraklarda, aynı dili konuştuğum insanlarla olmaya öyle çok ihtiyacım var ki,
kız kardeşimi sıkça arayıp sesini duymak, orada onlarla bambaşka
bir hayatım olduğunu
hatırlamak istiyorum.

Vizyonum, bakışım, konuşma dilim, konuşmadan anlayıp anlaştıklarım, paylaşımlarım,
herşeyim o kadar küçülüyor ki..

Ne kadar çabalasam da aynı dili,
aynı iletişim şeklini yakalayamadığım insanlarla olmak beni çürütüyor..

Sürekli buradan başka bir hayatım olduğu, konuştuklarımın paylaştıklarımın
bambaşka olduğu o yerlerde olmak istiyorum ve bunu hatırlamaya ihtiyaç duyuyorum..

Bu beni çok yoruyor, çıkış bulamıyor olmak çok yıpratıyor..

Kendi yaşamıma bir kafesin içinden bakıyor gibi hissediyorum.
Yaşım, hayatım, sevdiğim herşey, kendime katıp geliştirebileceğim
herşey geçip gidiyor da ben bir fanus içinden izliyorum sanki..

Gitmek,uzaklaşmak, kendi topraklarımda büyümek istiyorum..

Daha çok daha derin..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Sun, 19 Aug 2018 20:27:00 +0300

..daha çok daha derin

İyi Hissetmek

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 9 Jul 2018 23:59:00 +0300

Bugünden birşeyler kaldı bana..

Doktorumun ‘kapıdan girişinden belli çok daha iyisin’i

Bayılarak yediğim çekirdekli galetalar

İyi hissetmek kitabından iyi hissettiren bir kurtuluş ve zafer öyküsü

Mado’ nun enfes künefe ve dondurması

Dibek kahvesini görünce sızlayan burun direği..

Çengelköy’ün bozulmamış İstanbul havası

Süperbaba dizisini anıp iç geçirmek, kardeşlerle hem buruk hem mutlu bir heyecanı paylaşmak

Çınaraltında çay simit bol kahkaha

Deniz sesi, martı çığlığı, ekmek parçası için deliren balıklar, batan güneş, kiralanan tekneler

Çok sevdiğimi bildikleri için beni alıp götürdükleri aromalı çaylar dükkanı ve kendimi kaybedişim..

Gözüm gibi saklayacağım portakallı, çikolatalı, naneli çaylarım

Avizesine aşık olunmuş o kitapevi

İçimde ki kırgınlıklara hiç tanık olmamışta olsa bir baba bir abi gibi ‘iyimisin KIZIM’ diyen çok kıymetli o soru..

Hep yanımda yanıbaşımda içimde gururla taşıdığım kardeşlerim..

Bugüne dair hiç keşkem yok, bolca iyiki biriktirdim

Mutluyum.

Aydınlanma

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Tue, 29 May 2018 10:13:00 +0300

Sanıyordum ki herkes duygularını uçlarda yaşar, sevincini, hüznünü, bağlılığı, boşvermişliği, umudu.. herşeyi..

Sanıyordum ki herkes böyle yaşıyor ancak herkes böyle yansıtamıyor dışarıya.. Sırf böyle düşündüğüm için kendimce haklı çıkardığım çok insan oldu. Çok seviyor ama gösteremiyor ki, onun içinde zor dedim, böyle demek, böyle hissettirmek istemedi ama içinde patlıyor duygular dışarı yansıtamıyor yada yanlış yansıtıyor dedim.. Hep bir haklılık payı buldum onlar için.. ve hatta üzüldüm çünkü ben bu kadar yoğun yaşayıp bu kadar yoğun hissettirebilirken duyguları, onların içinde kimbilir yansıtamamaktan dolayı ne fırtınalar kopuyordu..

Öyle değilmiş ki..

Hiç değilmiş..

Bambaşkaymış olay.. Yansıtabildikleri kadarlarmış içlerinde.. Orda bitiyorlarmış..

O kadarlarmış..

Çok çok büyük bir hayal kırıklığı oldu bunu anlamak benim için. Nasıl yani? Bu kadarmı hissediyorsun? Benim gördüğüm kadarmısın yani? İçinde duygular depremler yaratmıyormu?

Son birkaç aydır bu aydınlanmanın, farketmenin, adı her ne ise bunun şaşkınlığı, reddediş süreci ve sonunda kabullenişi içindeyim..

Bunu görmek ve bilmek..yani artık görüyor olmak.. Bu gerçek çok değiştirecek beni.. hayatımı..

Belki de kabullenmek, anlamak, görmek bu nedenle bu kadar zaman aldı..

Öğrenmek hiç bitmiyor hayatta.. bazen çok acıtsa da

Rezonans

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 4 Dec 2017 13:53:00 +0300

Herşeyi görmek.. Herşeye anlam katmak.. Görmek ama apaçık görmek..

Bunlar benim aklımın laneti.. Bir başka pencereden bakarsam da derinliğim, beni ben yapan her şey..

Bir olayı yaşarken, yada birinin anlattığını dinlerken tıpkı boş bir odayı yerleştiriyormuşum gibi öyle yerli yerine oturtuyorum ki tüm olayları, öncesini sonrasını öyle iyi tahmin edebiliyorum ki bu beni ürkütüyor çoğu zaman.

O kadar dışa dönük açık, herkese her şeye kendini sonsuz adayabilir bir ruh nasıl olur da böyle katı böyle küs, böyle karamsar bir bedene sıkışıp kalır? Kimin bu beden? Bu ruh bensem eğer bu beden kim?

İçimde çiçekler açıp, rengarenk dalgalanırken her şey, neden birine sarılırken bile saatlerce düşünüp yapacak kadar, bundan utanacak kadar katı bedenim?

Herşeyi ama her şeyi en açık haliyle görebilirken, bir sinestezik gibi her duyguya, olguya ruh katıp şeklini rengini görüp kokusunu bile duyabilirken neden bu bedene sıkışıp kaldım ben? Neden zihnim ruhum bu kadar açıkta bu beden bu kadar ürkek? Bu kadar sağlamcı, bu kadar sınırlı

Öyle hissediyorum ki herkesin hayatına bir şekilde dokunup sıkıntılarını ona bir ayna gibi gösterip çözüm bulur gülümseyerek gönderebilirim evine, hayatına.. Sanki çözemeyeceğim altından kalkamayacağım hiçbirşey yok bu hayatta! Ama kendime dair hiçbir çözümün parçası değilim.. Üstelik apaçık görüp yorumlayabilirken..

Her şeye yabancı bedenime, çok fazla şey yaşamış, her şeyi içinde bir yerlere oturtmuş çok bilge bir ruh yerleştirilmiş gibi.

Görüyorum.. Yetemiyorum..

Resonance :)

Gurbette Yaşama Rehberi

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 16 Oct 2017 16:28:00 +0300

Gurbette 5. Yılımız şerefine sizlere deev hizmet sunuyorum: Gurbette Yaşama Rehberi 😄👍🏻

-Birgün bulunduğunuz şehirden gideceğinizi düşünmek ve herşeyi sınırlı yapmak sizi mutsuz eder, muhakkak birşeylere tutunun. Hiç gitmeyecekmiş gibi..

-Duygusal ilişkiler kurmaya çalışmak, 'bu insanlar benim burada ki ailem' diye sınıflamak size hayalkırıklığı olarak geri dönecektir. Çünkü insanların büyük çoğunluğu sizi sadece gördüklerinde hatırlar 😊 Onların hayatının bir yerlerindesinizdir ama asla ortasında değil

- Bazılarının sevgisinin gerçek olduğunu bilirsiniz yine de birgün giderseniz arkanızdan ağlamayacaklarını da unutmayın

- Herşeye rağmen bulunduğunuz o yere, şehre, insanlara, hayata birşeyler katıp, birşeylere dokunmak için gayret edin

- Zamanla körelip üzülmemeyi, alışmayı öğreneceksiniz ve hatta sevdiğiniz bazı şeyler bile olacak

- İlk yıllar herkesle tanışıp görüşmek, kendinizi kabul ettirmek için olmadığınız kalıplara sığmaya çalışıp, gereğinden fazla taviz vereceksiniz, elinizde ise bunu asla yapmayın, zaman içinde görüşmek istediğiniz insanları siz seçeceksiniz hemde sadece kendiniz olarak 😉

- Son olarak sizi anlamalarını asla beklemeyin, çünkü onların sığınacak limanı bir sokak ötede..

An.

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Thu, 19 May 2016 00:17:00 +0300

Korkuyorum.. Çok korkuyorum.. Sevdiğim insanları kaybetmekten, onların boşluğunu asla dolduramayacağımı hissetmekten, güçlü göründüğüm pek çok konuda beklemediğim bir anda yıkılıvermekten, iyi olamamaktan, iyi kalamamaktan, bazen hissedebileceklerimin gücünden, bazen de artık o duyguları hiç hissedemeyecek olmaktan, kırdıklarımı onarma şansım olmamasından yada kırıldıklarımı affetme şansı bulamamaktan, geri de kayda değer hiçbirşey bırakamamaktan, kimsenin hayatına birkez olsun dokunamamış olmaktan, hem gitmekten hemde geri de kalmaktan çok korkuyorum..

Ruh halim..

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Mon, 28 Apr 2014 16:37:00 +0300

Bazen keni içinize dönersiniz, herşey devam eder gider yanıbaşınızda ama siz içinizde kaybolmuşsunuzdur, yada kahvenizi almış bir köşede huzurla içiyorsunuzdur. Bugün bende kendime kaçtım, bu söylediklerimden hangi odaya dahilim bilmiyorum ama kaçtım işte :)

Olmazsa olmaz bir şarkım ve olmazsa olmaz sitemden bir foto ile :)

Ruh halim;

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Sun, 15 Sep 2013 15:03:00 +0300

Günlüklerimi buldum :) Bir sürü yıl bir sürü insan çıktı kapaklarını açınca. Bir sürü de olay, hepsi bugün kü ben olmama sebep olan. Birçoğuna güldüm, gülümsedim. Ağlayarak okuduğum olaylar düzeltebilmem için bana şans tanıyan olaylar aslında, hala hayatımda olan insanlar. Bunları okumak, o tarihlere gitmek öyle garip hissettirdi ki, o gün kü ruhuma uzaktan bakmak gibi. Günlük tutmak sanırım bu nedenle güzel. En çokta şu cümleyi kuruyorsunuz 'hadi canıım bumuydu yani en büyük derdim' :)

Büyüdükçe ne de küçük görünüyor o tarihte hayatınızın anlamı olan olaylar. Çok mutlu oldum, atmayı,yakmayı, rafa kaldırıp tozlandırmayı asla düşünmeyeceğim bir sürü anı buldum :)

Yaşadığım sağlık sorunları sebebiyle geçmişime ait anılar çok çok silik, hatırlamaya zorladıkça da ciddi bir migren ağrısı ile boğuşuyorum. Bazıları ben unutmayı seçmişim atmışım beynimin arka odalarından birine, tozlanmaya bırakmışım.. Bazılarını da narkozlar, acılar, ameliyatlar unutturmuş.

Okurken en çok şükrettim. O günden sonra hayatımdan çıkıp gitmiş ama çok şey katmış insanlar, çok şey alıp gitmiş insanlar, yeniden hayatıma katma şansına sahip olduklarım ve hiç çıkaramadıklarım.

Hepsi iyiki varlar. Onlar olmasaydı sanırım bugün bu BEN olamazdım :) Pişman olacağım çok az şey yaşamış olmakta en büyük tesellim.

30 yıllık özetle;

Acılarım oldu herkes gibi elbet,
Herkese kısmet olmaan sevinçlerim,
Unutulmayı da göze aldım evet..
Hayat sana teşekkür ederim :)

Ruh Halim;

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Tue, 20 Aug 2013 14:53:00 +0300

Dinlemeden olmaz

Dev

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Fri, 28 Jun 2013 00:47:00 +0300

Bazen birşeyi yaşarken öyle içinden çıkılmaz, öyle çaresiz ve çözümsüz gelir ki, gözümüzde adeta koca bir devdir. Daha önce bu ve buna benzer birşeyi kimse yaşamamış gibi hissederiz. İlkmiş gibi. Bu acının içinde bile 'ilk' olmak egomuzu tatmin eder çünkü :) Halbuki bunu yaşamış ve ölmeden atlatmış binlercesinden biriyizdir.

Böyle anlarım oldu hayatta, hatta çok daha karmaşık ve kötüleri de. Bu gibi durumlarda kendimi hep kapkaranlık bir sokakta bir çöp kutusunun yanında dizlerimi karnıma çekmiş titrerken görürüm gözümü kapadığımda. Öyle bitmeyecekmiş gibi gelir ki, kimse beni orada farketmez bile, hayat akıp gider ve ben gözümü her kapattığımda orada yapayalnız titrer dururum.

Böyle hissettiğim hatta bunu kendime yaşattığım anlarım oldu zaman zaman, ama her seferinde bitti gitti, birileri yada kendim buldu orda beni ve güneş yeniden doğdu :) Bittiğinde ilk düşündüğüm şey, ne kadar yorgun olduğumdur. Beynim, bedenim, her bir hücrem yorgundur ama mutluyumdur da bitmiştir nihayetinde :) İlk şoku atlatınca oturup düşünürüm, ne öğrendim? Neden yaşadım? Nerelerde takıldım, tökezledim? Niye daha önce yada sonra değilde şimdi bitti? Anahtar neydi?

Sanırım en çok aklımda kalan cevap, ne öğrendim olur. Bunu yaşadım çünkü buna dikkat etmedim, bunu yaptım ama neticede ben bu zorlu eşiği atladım, kurtardım kendimi o çıkmazdan. Arkama dönüp bakmamak en doğrusu olsa da o atladığım eşiklerin diğer karanlık yanı hep içimdedir, asla unutmam. Şayet atlayamadan kurtulmuşsam oradan, yani kaçarak :) O atlayamadığım eşik katlanarak büyür ve hayatımın bir aşamasında beni yine bulur. En başından belki de daha zorlu başlar herşey. Atlamışsam ve 'neler öğrendim' kısmını kaçırmışsam da durum vahim, dön başa bu level bitmedi der bir ses :)

Fena halde kaybetmiş olabilirim sizi içimdeki o karanlık sokakta ama böyle anlarınızda düşünün, o sokakta sizden başka titreyen korkmuş gözlerde vardı ve onlarda ordan bir şekilde çıktılar :) Ve daha önemlisi o kocaman dev, aslında evine gitmekte olan minik bir böceğin gölgesiydi :)

Mutluluk hakedipte yaşandığında çok daha doyum olmaz oluyor :)

Sevgiler..

Foto: http://weheartit.com

30!

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Wed, 26 Jun 2013 23:59:00 +0300

Bugün benim doğumgünüm. 30'lu yaşlarımın ilk günü.. Bugün aldığım en güzel hediye bu ve sahibi de hayatın bana verdiği en güzel hediyelerden.. Seni çok seviyorum canım kardeşim, sen olmasan ben hep yarımdım..

80li yaslarimizda hala iyi dostlar bulamamis olmaktan yakinarak ayni sehre belki yan yana dairelere tasiniriz. Birlikte gecirmedigimiz her animiz icin birbirimize kizariz. Surekli aglariz kesin. Bazen cocuklar gelir gider torunlarla, arkalarindan birbirimizin sirtini sivazlariz yine gelirler diye. Kesin bi sekilde yine yalniz ve anlasilamamis insanlar oluruz. Insanin kaderi degismez cunku. Birlikte yalniz oluruz yine. Hangimiz once gocucez diye korkariz. Igrenc sakalarla kapatmak isterim konuyu ama yinede bilirsin en cok ben korkarim. Her oksurugunde aklim gider kesin. 30 ne ki. Daha cok seninleyim ben. 50 sene daha. En az diyorum bak.. Rabbim sana once bol saglik versin. Sonra huzur. Sonra dostlar. Ben senin guzel ruhunu hep bi basima severim ama baskalari da kesfetsin. Hayata tutundursun onlari da bu ruh. Seni cok seviyorum abla. Sen bana en guzel armaganisin bu hayatin. Iyi ki dogdun.

-Wilwarin-

Foto: http://weheartit.com

Şirinler :)

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Tue, 18 Jun 2013 22:46:00 +0300

Bu şehre ilk geldiğimde çok üzgündüm. Küçücüktü, bir avm binası, adı sanı bilinmiş bir market bile yoktu. Ben burada nasıl yaşayacağım demiştim hep.

Zaman geçtikçe, görüp gezdikçe sevdim bu minik şehri. Küçük şehirde yaşamanın verdiği mutluluğu her geçen gün biraz daha hissettim içimde.

Kızımı alıp çıkıyordum evden, önceleri evimizi bulmaya yardım eden eczacıya selam veriyordum sadece, sonra markette kasada ki kızla ahbap olduk, sonra manavım oldu hep gittiğim, kasabım hep bana en iyisinden et veriyordu. Bunların her biri birer dükkandı genelde. Yani koca şehirde tek kasap tek manav :) Bende sahiplenmiştim, sohbet ediyorduk her biriyle. Artık bende 'herzamankinden' diyebiliyordum. Herşeyin en güzeli, en doğalı geliyordu bu şehre, pazar dönüşü kimsenin torbasından çürük domaesler çıkmıyordu. Herkes herkesi tanırdı çünkü, öyle kolay değildi arkadan çürük meyve sebzeyi poşete atıvermek. İtibar denen şey hala yaşıyordu bu şehirde.

Önceleri herkesin birbirini bu derece tanıyor olması beni ürkütmüştü. Geldiğimiz ilk gün, nüfus dairesinde adresimi yazdırırken memur bana 'Falanca hanımın çıktığı evemi geçtiniz, hayırlı olsun' demişti de şok olmuştum, nerden biliyor diye. Sonra anladım ki herkesi tanımak sırtında bir yük değil, yanlış birşeyler yapmıyorsan. Hatta güzel bile. Dışarı çıkınca dükkanlara kafanızı uzatıp, gülümseyerek 'kolay gelsin' diyebilmek öyle hoş bir güven veriyor ki insana. :)

Kütüphaneye gidiyorum mesela 10 aylık kızımla. Kütüphane görevlisi abla da tanıdık artık ve o her sefer kızıma kitaplar okuyup, oynatırken ben kitaplarımı seçiyorum. Hemde gözüm onların üzerinde kalmadan, güvenle.

Çoğu insan için 'ıyyy yaşanırmı' olan bir şehir.,bana insanlık adına yeniden umut oldu. Stressiz, gülümsemeyi unutmamış insanların olduğu bir şehirde kızımı büyütmek çok keyifli olacak, inanıyorum

Ve inanıyorum, herşey güzel olacak :)

*Fotoğraflar bugün kızımla gittiğimiz bir kreşin sergisinden. Tek kreşin ;)

Ruh halim;

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Fri, 14 Jun 2013 11:10:00 +0300

* Dinlemeden olmaz :)

Foto: http://weheartit.com

Öz özüne eleştiri

noreply@blogger.com (Şevval Elif SOLMAZ) — Wed, 12 Jun 2013 11:54:00 +0300

Şu yazıyı yazarken bile öyle güvensizim ki kendime, direk buraya yazamıyorum word dosyasından atacağım sayfama. Hayatta belki de kendimi en güvensiz, en titrek, en korkak hissettiğim konu bu.

Arkadaşlık..

Niye bilmiyorum ama beceremiyorum ben bu işi. Kafam öyle karışık, içim öyle dolu ki, bir sıraya bile koyabilecekmiyim yazdıklarımı bilmiyorum.

Çokmu duygusalım, gereksizmi boğuyorum bir tür Elmayramıyım?, Çok yük alıyorum da sonra 'eeeh' deyip sırtımdan atımıveriyorum sorumluluklarımı? Dırdırmı ediyorum, fedakarmı değilim? Neyi yanlış yapıyorum, bir türlü bulamıyorum.

Bu arkadaşlık denen odacık, beynimde hep darmadağın karmakarışık, bazen girip düzenleyeyim, herşeyi yerli yerine koyayım, mis gibi bahar gelsin bu odaya da diyorum,yok beceremiyorum. Bazen o odaya girmek bile hatta kapısını görmek bile beni ürkütüyor. Son birkaç yılda öyle şeyler yaşadım ki dostlarımla, arkadaşlarımla. Kanka diyebileceğim yakınlıkta dostlarım artık yok hayatımda. İşin garibi de hepsine ben bitsin demişim. Niye mi?

Kırılmışım, başa çıkamamamışım kırgınlıklarımla, kaçmak istemişim, bu hale geldiğimizi görmek istememişim, kaldıramamış ruhum olan biteni. Bitsin demişim..

Niye savaşmamışım? Niye ardından gözyaşı dökeceğimi bile bile bitsin demişim? Zayıf bir karaktermiyim, sorumlulukmu almak istemem. Hayır asla! Bu konuda kendime güvenim tam. Dostum dediğim insan için gerekirse gururumu paspas ederim, etmişliğimde vardır geçmişte.
Ama var bir hata. Niye kırılınca aileme, yakınlarıma yaptığım gibi oturup anlatamıyorum, çözmeye çalışmıyorum. Yada çalışıyorum da beceremiyorum, çünkü yalnız omuzluyorum bu problem çözme işini. Karşıma alıp şunlara şunlara kırıldım, gel bir çözelim ben neyi yanlış anladım, yada sen niye böyle yaptın diyemiyorum.

Bu konuda kendimi hunharca eleştiriyorum. Çünkü beynimin içindeki belki de tek huzursuz nokta bu. Ve bunu ben kendim bu hale getiriyorum.

Düşünüyorum, aslında tek istediğim, bir kahve içerken sohbet edebilmek, zor anlarımda sadece ağlamak, dinlemek çözüm bulmak, dinlenmek, birlikte yemek yapmak, birlikte kahkahalarla ota boka gülmek, ağlıyorsa birlikte ağlamak, derdiyle dertlenmek, derdimle dertlenmesi, hobilerimizi birlikte paylaşmak, paylaştıkça büyütmek. Herkes gibi birşeyler istiyorum işte. Biten arkadaşlıklarıma baktığımda, bazılarını sırtımda taşımışım yıllar boyu, bazıları beni taşımış, bazılarıyla hep ortak payda da buluşmuşuz. Demek ki her türden dostumda olmuş ama bu güvensizlik, bu beceriksizlik, bu problem çözememe nerden başladı bulamıyorum. Deliricem!

Bu oda mutlu değil, hemde hiç! Şuan kapısından bile korktuğum bu odaya bir an cesaret edip girip, herşeyi yerli yerine koymak istiyorum. Belki birinizin bir yardımı olur diye paylaşmak istedim onca yıldan sonra..

İçimde o küsen şey herneyse kangren oldu artık, kesip atmak istiyorum..