Ο λόγος που πολλοί ευαίσθητοι νοιώθουν ότι βρίσκονται σε μπελάδες δεν είναι διότι η ευαισθησία είναι αρρώστια αλλά διότι δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτή. Όλα αυτά που έμαθαν, ειδικά όταν ήταν παιδιά, δεν υποστηρίζουν την ενέργεια και τη δύναμη ενός εξαιρετικά ευαίσθητου, εξαιρετικά καλοκουρδισμένου ατόμου.

Όταν μιλάω για ευαίσθητους, όπως έχω ξαναπεί, δεν εννοώ τους υπερευαίσθητους που βλέπουν συνεχώς προβλήματα και νομίζουν ότι είναι θύματα και ακόμα αν κάποιοι απ’ αυτούς είναι ευαίσθητα άτομα, ο λόγος που βρίσκονται σε μπελάδες είναι διότι ακολουθούν ένα λιγότερο δημιουργικό δρόμο.

Η αίσθηση σκοπού λοιπόν είναι ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά ενός ευαίσθητου.

Σαν ευαίσθητο άτομο έχεις μία πολύ ανεπτυγμένη αίσθηση για τον σκοπό της ζωής και την είχες ακόμα και κατά τη παιδική ηλικία. Τώρα μπορείς να παρατηρήσεις αυτά τα παιδιά* που προσπαθούν να βοηθήσουν, να δημιουργήσουν, που γνωρίζουν πράγματα τα οποία δεν έχουν βιώσει, άλλα με μία αποδοχή για τους γύρω τους γεμάτη αγάπη και άλλα με μία ηθική προσέγγιση. Αλλά το πιο σημαντικό, δεν είναι αδιάφορα ή απαθή.
Μπορείς να το θυμηθείς αυτό από όταν ήσουν παιδί;

Όπως μεγαλώνεις αναγκάζεσαι να πετάξεις κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά διότι οι γύρω σου δεν τα δέχονται και πρέπει να επιβιώσεις, πρέπει να χωρέσεις στο σύνολο.
Αλλά μπορείς να πετάξεις αυτές τις υπέροχες ιδέες χωρίς να πληρώσεις ένα μεγάλο κόστος;

Το αποτέλεσμα είναι ότι καθώς μεγαλώνεις γίνεσαι υπερευαίσθητος/η, αισθάνεσαι σαν θύμα και πολύ πιθανόν να πάσχεις από κατάθλιψη ή/και εθισμούς.

Και ακόμα μία από τις χειρότερες παρενέργειες είναι το αίσθημα ότι δεν υπάρχει διέξοδος και ότι δεν σου αξίζει τίποτα παραπάνω, κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Στη συνέχεια θα στερήσεις αυτό το δικαίωμα και από τους γύρω σου ή τα παιδιά σου.

Όμως υπάρχει λύση και είναι απλή!
Χρειάζεσαι να θυμηθείς, να νομιμοποιήσεις και να ξανασυνδεθείς με την αυθεντική σου αίσθηση σκοπού, η οποία βρισκόταν εκεί για κάποιο λόγο. Πρέπει να ξαναζήσεις αυτό το κομμάτι της παιδική σου ηλικίας, μέσα στον νου σου, και να το αφήσεις να μεγαλώσει φυσιολογικά, ακόμα και τώρα.

Βοηθάει πολύ αν αποφύγεις, τουλάχιστον για λίγο, τους ανθρώπους που έχουν αρνητική επιρροή ακόμα και αν βρίσκονται πολύ κοντά σου.

Και το πιο σημαντικό, ζήτα βοήθεια!

Με αγάπη

Αντώνης

*Μερικά από αυτά ονομάστηκαν “indigo”, “crystal”, ή παλιότερα “violet”

Πολλοί με ρωτάνε τελευταία πως να διαχειριστούν τον θυμό τους. Και για ακόμα μια φορά η συζήτηση περιφέρεται γύρω από το σύμπτωμα αγνοώντας την πραγματική αιτία.
Και όταν λέω πραγματική αιτία για κανένα λόγο δεν εννοώ το γεγονός ή την κατάσταση που προκάλεσε τον θυμό. Η πραγματική αιτία έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση και την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας.

Για να ξεκινήσουμε από την αρχή, ο θυμός είναι απλά ένα συναίσθημα. Δεν είναι σημαντικός από μόνος του. Χιλιάδες συναισθήματα περνάνε από μέσα μας κάθε λεπτό, τα περισσότερα απλά εξατμίζονται πριν καν τα αντιληφθούμε. Τα μη λογικά ζώα επίσης έχουν συναισθήματα, φόβο, χαρά, θυμό, επιθυμία, αλλά δεν τα κρατάνε πολύ, το τώρα τα μεταμορφώνει κάθε στιγμή. Εμείς με τη “λογική” μας κρατιόμαστε σφιχτά από τα συναισθήματά μας και προσπαθούμε να τα ελέγξουμε. Και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένουμε είμαστε θυμωμένοι και ότι και αν κάνουμε δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε.

Για τη δική μας ιδιαίτερη περίπτωση λοιπόν, των ανθρώπων, που νομίζουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα (όπως νομίζουμε ότι ελέγχουμε το περιβάλλον) λίγη θεωρία.
Τα συναισθήματα βρίσκονται σε μία ευθεία γραμμή, ξεκινώντας από αυτά με λιγότερη ενέργεια, απάθεια, κατάθλιψη και φόβος, και φτάνοντας σε αυτά με πολύ υψηλή ενέργεια διαθέσιμη, αποδοχή και εσωτερική γαλήνη.
Όταν λοιπόν βρίσκεσαι σε χαμηλή ενέργεια, ας πούμε φόβο, ξαφνικά νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει μέσα σου και αυτή η ενέργεια αυξάνεται. Νιώθεις θυμό. Είσαι έτοιμος/η να προχωρήσεις παραπέρα, στην επιθυμία, αλλά εμφανίζονται οι Ερινύες. Όλες οι θρησκείες, όλες οι κοινωνικές συμβάσεις, όλες οι παρέες και οι οικογένειες έρχονται να σου θυμίσουν ότι ο θυμός είναι κακός.
Και ενώ ξαφνικά νιώθεις καλά, τουλάχιστον καλύτερα από πριν, αναγκάζεις τον εαυτό σου να γυρίσει πίσω στο φόβο και την κατάθλιψη, μόνο και μόνο για να ξαναγίνεις το καλό παιδί που όλοι ήξεραν.
Και αυτό με τίποτα δεν σημαίνει ότι ο θυμός νικήθηκε, είναι εκεί, υποβόσκει και δηλητηριάζει με κυνισμό εσένα και το περιβάλλον σου και περιμένει να ξαναχτυπήσει, πιο δυνατά και πιο έξυπνα αυτή τη φορά.

Και για να το παραλληλίσουμε είναι σαν να ξεκινάς ένα ταξίδι για Αλεξανδρούπολη αλλά οι Ερινύες έρχονται να σου θυμίσουν ότι οι δύο μεγάλοι σταθμοί, Λάρισα (θυμός) και Θεσσαλονίκη (επιθυμία) είναι αμαρτίες. Και κάθε φορά ξαναγυρνάς στην Αθήνα. Στην άνεση της κατάθλιψής σου.

Ο θυμός λοιπόν δεν είναι τόσο σημαντικός όσο μας λένε. Είναι ένα απλό εργαλείο επιβίωσης και η διάρκειά του, αυθεντικά, είναι πολύ μικρή. Όταν εμφανιστεί λοιπόν, δικαιολογημένος ή μη, απλά αποδέξου τον. Αν τον πολεμήσεις έχεις ήδη χάσει. Τα συναισθήματα μπορείς να τα νικήσεις στο δικό σου γήπεδο, στον φυσικό σου κόσμο, αλλά αν παίξεις στην έδρα τους, δηλαδή να τα ελέγξεις με άλλα συναισθήματα, δεν έχεις ελπίδα.
Δώσε του τον χώρο που σου ζητάει εκείνη τη στιγμή και γιατί όχι, απόλαυσέ τον. Ενεργειακά βρίσκεσαι ψηλότερα από πριν.

Αλλά μην μείνεις εκεί. Προχώρα αποδεχόμενος/η ότι εμφανίζεται μπροστά σου. Τα μάτια σου πάντα στον τελικό σκοπό. Εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, αποδοχή και αγάπη για τον εαυτό σου και τους άλλους.

Με αγάπη και αποδοχή (σε όποιο σημείο της διαδρομής και αν είσαι)

Αντώνης

many people are confusing the terms “sensitivity” and “emotional hypersensitivity”. They think that being under the permanent influence of emotions means they are sensitive.

In reality the term “Highly Sensitive Person” or HSP means a person with highly tuned nervous system, all the senses work more intensively and with higher precision. And this is not all, sensitive persons have a greater feeling of the emotions around them, empathy and holistic sense of the world.

Sensitive persons have an intensive desire for peace and tranquility, but the way our world functions can lead them to the opposite, hatred and destruction.

The people who are constantly under the influence of emotions are, in fact, addicted to these emotions. Either they are sensitive people or not, they need help as everyone who is addicted to a substance. And if the sensitive persons manage to escape from this addiction will be able to discover what a wonderful gift their sensitivity is.

So if up to now your sensitivity was nothing but trouble, maybe it’s time to give it space to develop instead of fighting it as an enemy. And if up to now your sensitivity was never accepted by other people around you, this doesn’t mean that you have to reject it yourself. To reject your nature is like rejecting the air that you breathe.

Sensitivity never tries to make you be what you are not, this is what the world around you does, your belief systems, prejudices and many traditions. Your sensitivity always reminds you who you really are, telling you always the truth. Maybe it’s time to learn how to listen to it.

Love

Antonis

This is something only highly sensitive people will understand and not all of them.
Inner fire is the main ingredient of an HSP, the passion for life; the meaning of life itself is this fire.
The reason that not all of the sensitive people will understand this is because many HSPs learned to protect themselves and play roles in order to survive. This is not conscious; it’s happening automatically and depends on the childhood experiences. Yes these again!

While for “normal” people life is simple; planning, acting, reacting, avoiding, a series of things based on Newtonian laws about cause and effect, everything has an explanation and it is always the simplest and most obvious one, for sensitive people the Newtonian laws are not that valid. There is not always a reason for doing something, and if there is it cannot be explained. Intuition, inspiration, seeking for joy, getting excited for what is different and more interesting, going for the real thing and not for the obvious these are the motivations.
This is the flame and it’s really burning.

Now what happens is that many sensitive people get involved with the “normal” ones, either in business or in life.
A business partner who looks at things the mechanistic way will never understand your fire. Will never understand how is it possible to have the intuition as motivation. Will never support your irrational way of thinking and your crazy ideas.
You from your side will never understand how is it possible people to see life in such a boring and meaningless way.

Same thing happens in a life relationship. Friends or lovers, even more, life partners, will have the best excuses to make you feel stupid for your choices, for your needs, for your ideas. Unfortunately it’s quite common.
You have a fire that leads to the ultimate joy if it’s honored and to the ultimate pain if it’s ignored or rejected. Doesn’t need to be explained and proved.

Many sensitives think that they are not ok and they have to change themselves in order to fit, but this is not the point. You don’t have to put out the fire just because they can’t take it.

My advice, be yourself, honor your flame. And if you see that people around you don’t honor it, don’t even accept it no matter how hard you try, find other people. It’s that simple.

Love

Antonis

Πολλά ευαίσθητα άτομα προσπαθώντας να νοιώσουν ασφαλή θωρακίζονται με διάφορες τεχνικές και μεθόδους. Και επειδή ακριβώς τα ευαίσθητα άτομα είναι και πιο ευάλωτα, οι τεχνικές θωράκισης είναι πολύ προχωρημένες.
Αυτή η θωράκιση μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Είτε πρόκειται για κλείσιμο στον εαυτό τους, είτε για κυνικό χιούμορ, είτε για αποφυγή της πραγματικότητας μέσω εθιστικών ουσιών ή συνηθειών η θωράκιση αυτή δίνει την ψευδαίσθηση ότι προστατεύει από εξωτερικές απειλές.

Βλέποντας όμως κάποια ντοκιμαντέρ σχετικά με την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη, κάθε φορά που κάποιο είδος χρειαζόταν να εξελιχτεί έπρεπε να αποβάλλει την θωράκισή του. Δηλαδή όσα όντα είχαν αναπτύξει μία πανοπλία, είτε δεν κατάφεραν να εξελιχθούν και παρέμειναν σε πρωτόγονη μορφή, είτε απλά εξαφανίστηκαν από τη Γη.

Αυτό που κατάλαβα είναι αν κάποιος θέλει να μεγαλώσει, να ωριμάσει και να εξελιχτεί χρειάζεται να είναι ευάλωτος. Να είναι ανοιχτός στο περιβάλλον του, να σταματήσει να οχυρώνεται.

Πως γίνεται τώρα να είσαι ανοιχτός και ευάλωτος και ταυτόχρονα να νιώθεις ασφαλής, εδώ είναι το μεγαλύτερο μυστικό της ζωής. Και εδώ βρίσκεται η κύρια συμβολή του coaching. Διότι η ανάγκη για θωράκιση δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Προέρχεται από αφύσικα γεγονότα κατά την παιδική ηλικία, κακοποιήσεις, αφύσικα πιστεύω ή προγράμματα, άσχημες φυσικές ή ψυχολογικές συνθήκες.

Και φυσικά τα άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία (HSP) είναι πολύ ευάλωτα σε οτιδήποτε υπάρχει στο περιβάλλον τους.

Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται άσχημο και επικίνδυνο αλλά στην πραγματικότητα τα άτομα με ευαισθησία έχουν “σχεδιαστεί” για να εξελιχθούν, να ωριμάσουν και να μεγαλώσουν και γι’αυτό είναι απαραίτητο να βρουν τον δρόμο προς την εσωτερική ασφάλεια ώστε να αποβάλλουν την πάσης φύσεως θωράκιση.

Δεν προσπαθώ να δώσω όλο το νόημα της ύπαρξης μέσα σε ένα μικρό άρθρο, αυτό που προσπαθώ είναι να ταράξω τα νερά σε όσους νομίζουν ότι η αφύσικη ζωή που ζουν είναι ο κανόνας και η ευτυχία είναι η εξαίρεση. Δεν θέλω να δώσω απαντήσεις αλλά να ξυπνήσω την περιέργεια σχετικά με το ποιος μπορεί να είναι ένας γεμάτος νόημα τρόπος ύπαρξης και να υπενθυμίσω ότι η χαρά, η ευτυχία και η εξέλιξη δεν είναι απλά δικαίωμα αλλά υποχρέωση προς τον εαυτό μας.

Με αγάπη

Αντώνης

This is a scene from Good Will Hunting where Robin Williams as therapist helps Will to wake up from his defences and his excuses for avoiding life.

I can imagine for you, sensitive person this can also be an awakening.
In many cases the abuse that you experienced as child can lead you to close yourself to a bubble and try to be safe. The result is avoiding living.
And abuse is not only beating and torturing, although it looks like it’s the most terrible; verbal abuse, being ignored, even being forced to play small so they can feel comfortable are also very serious cases.

It’s not your fault that you are sensitive. Actualy it’s nobody’s fault, if you manage to be in alignement with this, you will discover that it’a a gift and not a problem.
It’s not your fault that you are not accepted as you are. Turn this around by accepting yourself first.
It’s not your fault that people forced you to abandon your dreams. Your dreams are ok, reactivate them.
It’s not your fault that you had to play small in order to fit. You were young and needed to fit to your narrow environment. Now you can find the environment that is right for you, where you don’t have to play small if you are big.
It’s not your fault if you were abused by an older brother or sister, you developed skills and abilities for survival. What you have to do now is to not repeat it to others, since you hated it yourself, and to enjoy the gifts that you gained from this.
It’s not your fault that you didn’t become successful although you realy wanted to. You had other peoples’ beliefs and principals that didn’t fit to you. Change it and become successful now. It’s not too late.
It’s not your fault that you are not yourself. Be yourself, you have this right.

You have two options, to change all these things that are not your fault, or to hate everyone who caused them to you. If you chose the first you will feel good and you will change your life. If you chose the second you will fail, and this time it will be your fault.

Love

Antonis

Φοβάμαι πως όχι. Αυτό είναι το πρόβλημα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ξέρω ότι ακούγεται παράλογο αλλά είναι το πιο συνηθισμένο εμπόδιο στον κόσμο που θα βρεις όποτε προσπαθείς να πετύχεις.
Πως εκδηλώνεται;
Μπορείς να το δεις σε πολλούς ανθρώπους, ακόμα και στον εαυτό σου.

• Σαν αυτό-σαμποτάζ, όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά θα κάνεις τις “κατάλληλες” κινήσεις για να τα καταστρέψεις όλα,
  
• “Καίγοντας τις γέφυρες” που μπορούν να σε συνδέσουν με όσους έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν και δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς με όσους σε κρατάνε κάτω στη γη,
  
• Αναβάλλοντας και αποφεύγοντας οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να σου δώσει αποτελέσματα, ακόμα και αν αυτές οι κινήσεις είναι ευχάριστες και εύκολες,
  
• Με το να απασχολείσαι συνεχώς με ασήμαντες δραστηριότητες,
  
• Κρίνοντας και απορρίπτοντας ιδέες και σκέψεις που μπορούν να έχουν μία θετική επιρροή στη προσωπική και επαγγελματική ζωή σου, συνήθως με την δικαιολογία ότι “δεν είναι αρκετά ενδιαφέρουσες” (cool),
  
• Αρχίζοντας πάντα από την αρχή, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό κάθε φορά από την αρχή,
  
• Κάνοντας τα ίδια ξανά και ξανά, ακόμα και αν έχεις δει ότι δεν έχουν πετύχει ποτέ μέχρι τώρα.

Τώρα, από που προέρχεται αυτός ο φόβος;
Το μεγαλύτερο μέρος του προέρχεται από την ανάγκη για αποδοχή και ασφάλεια.

Φυσικά μπορείς να με ρωτήσεις, η επιτυχία δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να νοιώσεις ασφαλής και αποδεκτός/ή;
Όχι για τον νου, όχι για τα προγράμματα που τρέχουν στο πίσω μέρος του μυαλού.

Βλέπεις συχνά η εμπειρία για ένα παιδί είναι ότι αν είναι πετυχημένο, ας πούμε στο σχολείο, είναι διαφορετικό, δεν είναι σαν τα άλλα, άρα απομονωμένο.
Αν αποδείξεις ότι είσαι εξυπνότερος από τους γονείς σου αυτοί θα φοβηθούν, δεν θα σε καταλάβουν, πάλι θα μείνεις μόνος/η.
Αν πας ψηλά και δεν θα είναι κανείς εκεί και αυτό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η πραγματικότητα για τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντός σου, άρα μοναξιά και απομόνωση.

Ο νους είναι παντοδύναμος, πιο δυνατός από οτιδήποτε στο σύμπαν. Αν λοιπόν θέλεις πραγματικά να πετύχεις μην υποτιμάς τη δύναμή του. Πάρτη με το μέρος σου.
Όσο και αν λένε ότι χρειάζεται να δουλέψεις σκληρά για να πετύχεις αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο μόνος τρόπος να πετύχεις είναι να κατανοήσεις τις σκέψεις σου, να διαβάσεις τον νου σου, να αναγνωρίσεις τον κρυμμένο και προγραμματισμένο σκοπό της ύπαρξής σου, αυτόν που σου προκαλεί φόβο και ενοχή για κάθε καλό και όμορφο πράγμα που πετυχαίνεις.

Ο μόνος τρόπος να πετύχεις είναι να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις τι βρίσκεται εκεί για σένα, αλλά πρώτα πρέπει να μάθεις πως να βλέπεις!

Με αγάπη

Αντώνης

πολλοί ίσως αναρωτιούνται “τα κεφάλια μέσα δεν σημαίνει ότι σοβαρευτήκαμε;”
Θα απαντήσω ξεκάθαρα όχι, και θα το εξηγήσω παρακάτω.

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι το σύνδρομο των διακοπών, πολλές σοβαρές προσπάθειες που ξεκίνησαν πριν τις διακοπές, φυσικά διακόπηκαν, και τώρα είτε οι διακοπές συνεχίζονται μέσα μας, αποφεύγοντας κάθε ανάληψη ευθύνης, είτε επιστρέφουμε στην επιβίωση και τον βιοπορισμό, ξεθάβοντας την ενοχή και θάβοντας βαθιά κάθε σκέψη που έχει να κάνει με την επιθυμία και τον πόθο μας για κάτι αληθινό, για να ανακαλύψουμε την δική μας ζωή.

Η φράση “τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα” δεν δίνει πραγματικές επιλογές, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που κατά τη γνώμη μου σημαίνει υπνοβασία. Δηλαδή όταν είσαι σε διάλειμμα περιμένεις να τελειώσει (βλέπε διακοπές) και όταν είσαι με το κεφάλι μέσα περιμένεις το επόμενο διάλειμμα κοκ.

Ο καθένας από μας, ειδικά αν είμαστε ευαίσθητα άτομα, έχει προορισμούς, έχει σκοπούς ζωής, και αυτοί είναι δραστηριότητες ή καταστάσεις που μας φέρνουν πιο κοντά στην ευτυχία και την εσωτερική ικανοποίηση. Είτε ο βιοπορισμός είτε το διάλειμμα μας απομακρύνουν απ’αυτό και μας οδηγούν στη συνέχεια της υπνοβασίας.

Επίσης η κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Είτε είναι οικονομική κρίση, είτε φόβος πολέμου και τρομοκρατίας, είτε οποιοδήποτε άλλο κόλπο που μας εθίζει στον φόβο και τον πόνο, έχει σαν σκοπό την διαιώνισή του, διότι σαν υπνοβάτες απλά αναπαράγουμε τον φόβο και τον εθισμό αυτόν στους γύρω μας.
Με δυο λόγια, η ζωή είναι σκ… και μετά πεθαίνεις…

Η επιλογή είναι δική μας, μπορούμε να συνεχίζουμε την υπνοβασία ή να ξυπνήσουμε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Αληθινές διακοπές αδιάκοπες λοιπόν δεν σημαίνει αποφυγή ζωής, αλλά το να ζεις, να δρας, να εργάζεσαι, αλλά να κάνεις αυτό που αληθινά θέλεις και να έχεις καθαρό νου και εσωτερική ειρήνη. Είτε δουλεύεις πάνω σε αυτό που αγαπάς, είτε ξαπλώνεις σε μία αμμουδιά της Καραϊβικής, μέσα σου είσαι ευτυχισμένος/η διότι βρίσκεσαι εκεί που θέλεις, όχι εξωτερικά αλλά εσωτερικά.

Τέρμα το διάλειμμα λοιπόν, τέρμα και τα κεφάλια μέσα, ελάτε να ανακαλύψουμε την αληθινή μας ζωή.
Επικοινωνήστε για να δούμε τον τρόπο!

Με αγάπη

Αντώνης

I want to talk about the people who know everything, who have all the answers ready from their childhood who judge and condemn without a second thought.
For the highly sensitive people they can become a serious problem, especially in small age when the sensitives are still exploring the world, everything is open and possible and they create the opportunity to see life from many different points of view.
The reason I’m talking about the “intelligence of the lizard” is because, as we all know, lizards like all primitive animals are born ready to live, knowing everything they need to know about life. They can move in the world from the moment they come out of the egg.
On human level the ones who know everything, don’t just “know” how to live themselves, but they decide, judge and reject everyone who is seeking for answers.
If a sensitive child has this kind of persons around, people who developed an ironic and sarcastic attitude according to their “ready made absolute knowledge”, is going to be in trouble having a low self-esteem. And if these persons are members of this child’s closed circle then life will be really hard.

During my teen years when I didn’t have any answer ready and everything was open, I was admiring the ones who had everything easy. I thought then that arrogance and irony was just a natural thing since they knew everything (right the opposite from me). I thought that they were privileged, smart, cool and always the soul of the parties.
Now I see that things are different. Most of them today are just survivers. The rebels settled, the smart ones became victims, the cool developed phobias, and their relationships are bad or non existing.

If you have suffered in the past because of your sensitivity and nobody gave you the right to see the answers in life forcing you to accept the lizard’s instinct that we all carry inside us, maybe now it’s time to give this right to yourself.

I assure you that:

• It’s absolutely alright to have questions and to want to answer them through your experience,
  
• You can grow slowly and until you grow you have the right to be immature in many fields,
  
• You can ignore anyone who thinks that you’re small just because his lizard mind gave him the answers and not his experience and his wisdom,
  
• Everyone who has offered something valuable to this world (or any other world) is sensitive. These people never had ready answers but they found them by being open to life. And if their answers have given a lot of value, the right to be open and seek for them has offered much more.

Love

Antonis

Θέλω να μιλήσω για αυτούς που τα ξέρουν όλα, που έχουν όλες τις απαντήσεις από την παιδική τους ηλικία και που δικάζουν και καταδικάζουν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Για τα άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία είναι σοβαρό πρόβλημα ειδικά σε μικρές ηλικίες όπου εξερευνούν τον κόσμο, θεωρούν τα πάντα ανοιχτά και πιθανά και έχουν την ευκαιρία να δουν τη ζωή από πολλές διαφορετικές γωνίες.
Ο λόγος που αναφέρομαι στην ευφυΐα της σαύρας είναι διότι, όπως είναι γνωστό οι σαύρες και όλα τα πρωτόγονα ζώα γεννιούνται έτοιμα γνωρίζοντας ότι χρειάζεται να γνωρίζουν για τη ζωή. Από την πρώτη στιγμή μπορούν να κινηθούν στον κόσμο.
Στο ανθρώπινο επίπεδο αυτοί που τα ξέρουν όλα, όχι απλά “ξέρουν” να ζουν αλλά καταδικάζουν και απορρίπτουν αυτούς που ψάχνουν για απαντήσεις.
Ένα ευαίσθητο παιδί αν έχει γύρω του άτομα που με την ετοιματζίδικη “απόλυτη γνώση” έχουν αναπτύξει μία ειρωνεία και ένα σαρκασμό, είναι καταδικασμένο να έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση όπως μεγαλώνει. Και αν αυτά τα άτομα βρίσκονται μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον είναι πιθανόν να περάσει πολύ δύσκολη ζωή.

Η δική μου εμπειρία, κυρίως κατά την διάρκεια της εφηβείας μου όπου δεν είχα απαντήσεις σε τίποτα και όλα ήταν ανοιχτά, ήταν ένας θαυμασμός και μία ζήλια προς όλους αυτού που τα είχαν εύκολα. Εκείνη την εποχή νόμιζα ότι η αλαζονεία και η ειρωνεία τους προερχόταν από το ότι ήξεραν τι έκαναν (σε αντίθεση με μένα). Τους θεωρούσα προνομιούχους, πανέξυπνους, cool, την ψυχή της παρέας κλπ.
Ο χρόνος μου έδειξε διαφορετικά πράγματα. Οι περισσότερο από αυτούς τους τέλειους ανθρώπους απλά επιβιώνουν. Οι ασυμβίβαστοι έχουν συμβιβαστεί, οι πανέξυπνοι έχουν γίνει θύματα των περιστάσεων, οι cool έχουν αποκτήσει φοβίες, οι σχέσεις τους είναι από κακές έως ανύπαρκτες.

Αν λοιπόν λόγω της ευαισθησίας σας έχετε υποφέρει στο παρελθόν διότι κανείς δεν σας έδωσε το δικαίωμα να αναζητήσετε τις απαντήσεις μέσα απ τη ζωή και όχι από το ένστικτο της σαύρας (ή ακόμα χειρότερα της μέδουσας) που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, ίσως ήρθε η ώρα να αποκτήσετε αυτό το δικαίωμα τώρα.
Σας διαβεβαιώ λοιπόν ότι:

-Είναι απολύτως εντάξει να έχετε ερωτήματα και να θέλετε να τα απαντήσετε μέσα από την εμπειρία σας,
-Μπορείτε να ωριμάσετε σιγά σιγά και μέχρι να ωριμάσετε έχετε το δικαίωμα να είστε ανώριμοι σε πολλούς τομείς,
-Μπορείτε να αγνοήσετε οποιονδήποτε σας θεωρεί μειονεκτικούς διότι είναι η σαύρα που του έχει δώσει τις απαντήσεις και όχι η εμπειρία της ύπαρξής του,
-Όλοι αυτοί που έχουν δώσει κάτι σε αυτό τον κόσμο (και υποθέτω και σε οποιονδήποτε άλλο) είναι ευαίσθητοι, δεν έχουν έτοιμες απαντήσεις αλλά έχουν ψάξει να τις βρουν. Και αν οι απαντήσεις τους έχουν προσφέρει πολλά, το ίδιο το δικαίωμα στο ψάξιμο έχει προσφέρει πολύ περισσότερα.

Με αγάπη

Αντώνης

I’m afraid it’s not. This is what most people are suffering from. I know, it sound absurd but it’s the most common reality in this world.
How does it appear?
You can see it on many people, or even on yourself:

• - As self-sabotage, when things seem to go right you will just do the “right” movements for ruining everything,
• - Burning the bridges that can connect you to the people who can help and build stronger connections to the ones that will keep you down on the ground,
• - Procrastinating and avoiding everything that can give you results, no matter how pleasant or easy these actions can be,
• - Keeping yourself busy with unimportant activities,
• - Judging and rejecting ideas and thoughts that can have a positive influence in your life, usually with the excuse that they are not cool enough,
• - Starting always from the beginning, like inventing the wheel every single time,
• - Trying the same things again and again, even if you saw for thousands of times that they fail.
  

Now where is this fear coming from?
Most of it comes from the need for security and approval.

Of course you can ask me, isn’t success the best way to be secure and approved?
Not for the mind, not for the programs running in the back of the brain.

You see the experience for a child is that if you succeed, let’s say in the school, you are special, therefore not like the others, therefore alone.
If you prove smarter than your parents they will be scared and they will leave you alone.
If you go high there is nobody there, and in most of the cases this is true about the people of your environment.

Mind is powerful, more powerful than anything else in this universe. So if you really want to succeed don’t underestimate its power. Take it on your side.
No matter what people say that you need to work hard in order to succeed this is not the truth. The only way to success is to understand your thoughts, to read your mind, to recognize your hidden purpose, the one that gives you the fear and the guilt for every nice thing you achieve.

The only way to success is to open your eyes and see what is out there, but first you need to learn how to look!

Love

Antonis
  

Όταν προσπαθείς να είσαι ασφαλής μέσα σε μία σχέση συχνά κρατάς τον/την σύντροφό σου σε απόσταση. Ο φανταστικός, ή μη, φόβος του να πληγωθείς, να γίνεις προϊόν εκμετάλλευσης, να εκτεθείς ή να κακοποιηθείς σε κάνει να ζεις μόνο ένα κομμάτι της ζωής σου και όχι ολόκληρη.

Η ερώτηση είναι γιατί ξεκίνησες αυτή τη σχέση, για να προφυλαχτείς από αυτή ή για να την ζήσεις και να την απολαύσεις; Και αν το καλοσκεφτείς, είσαι ποτέ πραγματικά ασφαλής;

Αν θέλεις να έχει μία πραγματικά αξιόλογη σχέση και υποθέτω ότι διαβάζεις αυτό διότι αυτό είναι που θέλεις, χρειάζεται να είσαι 100% ανοιχτός/ή με τον/την σύντροφό σου και με αυτό τον τρόπο θα τον/την πείσεις να ανοιχτεί με τη σειρά του/της. Από την άλλη πλευρά, αν αυτό είναι αδύνατο τότε καλύτερα να φύγεις.

Δεν αξίζει να παραμένεις σε μία σχέση που βασίζεται στον φόβο, ούτε καν για χάρη των παιδιών. Αν αναγκάσεις τα παιδιά σου να συμμετάσχουν σε μία δυσλειτουργική σχέση/οικογένεια, θα θεωρήσουν ότι αυτός είναι ο φυσιολογικός τρόπος ζωής. Αυτό σημαίνει ότι θα επαναλάβουν τα ίδια και στις δικές τους σχέσεις. Αυτό θα κάνει δυστυχισμένους και άλλους ανθρώπους.

Η προσπάθεια να παραμείνεις ασφαλής μερικές φορές σε κρατάει μακριά από τη ζωή.
Φυσικά δεν συμβουλεύω να αρχίσεις ακραία σπορ ή ανόητες επικίνδυνες δραστηριότητες μόνο για να αποδείξεις ότι ζεις!

Αυτό που συνιστώ είναι να ζήσης τη ζωή σου πλήρως, να επιτρέψεις εμπειρίες και συναισθήματα και να ωριμάσεις μαζί τους. Ωρίμασε μαζί με τον/την σύντροφό σου και/ή τους φίλους σου.

Και αφού μιλάμε για Ευαίσθητα Άτομα (HSP), μία σχέση είναι πολύ σημαντική για ένα ευαίσθητο άτομο. Πολλοί ευαίσθητοι προσπαθούν να είναι ασφαλείς, αλλά αυτό συνήθως σημαίνει κατάθλιψη. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώντας να είσαι ασφαλής δεν είσαι ευτυχισμένος/η.

Καταλαβαίνω ότι η άμυνα είναι αυτόματη και βασίζεται σε εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά αν πραγματικά θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου, ζήτα βοήθεια για να ξεφορτωθείς αυτούς τους αυτοματισμούς.

Με αγάπη

Αντώνης

Είσαι αγωνιστής/τρια και έχεις μάθει να επιβιώνεις. Είναι μια καταπληκτική ικανότητα, κανείς δεν το αμφισβητεί, αλλά είναι αυτός ο σκοπός της ζωής σου;

Λέω με ασφάλεια όχι! Και αυτό το λέω διότι από μόνη της η ικανότητα επιβίωσης δεν σου δίνει τη χαρά και την ευτυχία που πιθανόν να περίμενες. Σου αφήνει μια γεύση ανικανοποίητου.

Ο σκοπός σου, ειδικά αν είσαι ευαίσθητο άτομο, είναι τελείως διαφορετικός. Η ικανότητα επιβίωσης είναι το πρώτο στάδιο, αλλά δεν είναι αρκετό. Και όχι μόνο αυτό, συχνά η κατάκτηση αυτής της ικανότητας μπορεί να σε σταματήσει από το να μεγαλώσεις. Παραμένεις για πάντα ένας ικανότατος επιβιωτής όπου σε όλη τη ζωή σου χρειάζεται να αγωνίζεσαι για πράγματα που, όπως θα ανακαλύψεις αργότερα, είναι ανούσια.

Ο σκοπός της ζωής, ο λόγος ύπαρξης είναι η ανάπτυξη, η επίτευξη μεγάλων στόχων, συνήθως μεγάλων σε ποιότητα και σε αξία, είναι το να ηγηθείς και να οδηγήσεις και άλλους σε ανάπτυξη και σε ωρίμανση. Αν παραμείνεις στην επιβίωση απλά θα υπερασπίζεσαι το δικαίωμα ύπαρξής σου για όλη σου τη ζωή. Και ούτε εσύ ποτέ θα καταλάβεις το γιατί.

Παρατήρησε ανθρώπους γύρω σου και αναγνώρισε αυτή τη συμπεριφορά, αναγνώρισε αν προσφέρουν κάτι στον εαυτό τους και κατά προέκταση στον κόσμο. Παρατήρησε ότι οι ικανότεροι για επιβίωση, οι μεγάλοι αγωνιστές είναι πάντα σε άμυνα, ότι πάντα προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και τις πράξεις τους. Παρατήρησε ότι είναι άνθρωποι γεμάτοι κριτική για όλους, που προσπαθούν να μειώσουν τους άλλους για να νοιώσουν ότι έχουν αξία αυτοί. Παρατήρησε ότι οι πιο διεφθαρμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που δεν προχώρησαν πέρα από την επιβίωση.
Είναι η μετριότητα!

Η επιβίωση λοιπόν είναι ένα πλατύσκαλο για να πάρεις μια ανάσα και να προχωρήσεις, δεν είναι ο τελικός προορισμός σου. Ξέχνα ότι έχεις μάθει στο παρελθόν, ότι σε έχει διδάξει το περιβάλλον σου, ότι σου έχει δείξει η πείρα, ότι σου έχει περάσει η παράδοση.
Μην σταματάς προχώρα μπροστά και παρέσυρε και τους άλλους μαζί σου.
Γίνε οδηγός και ηγέτης.

με αγάπη

Αντώνης

Αυτός ο όρος μου ήρθε μια μέρα που οδηγούσα στην επαρχία, καλοκαίρι και σε περίοδο διακοπών. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να ξεχωρίσω τους Αθηναίους οδηγούς από το ότι κολλούσαν από πίσω με το αυτοκίνητό τους χωρίς να αφήνουν ανάσα.
Σκεφτόμουν πως αυτή είναι παράλογη συμπεριφορά, αν δηλαδή πεταγόταν ένα ζώο ή ένας άνθρωπος στον δρόμο, είχαμε τρακάρει σίγουρα και πιθανότατα τον είχαμε σκοτώσει.
Ψάχνοντας βρήκα και πολλά άλλα strimokola χαρακτηριστικά όπως:

• Όταν βρίσκονται στην ουρά θα κολλήσουν από πίσω και μάλιστα θα σπρώχνουν παρόλο που υπάρχει άφθονος χώρος,
• Στο ταμείο του Super Market θα στριμώξουν όλα τα πράγματα από το καρότσι τους στους μερικούς πόντους από την ταινία που είναι διαθέσιμη φτιάχνοντας ένα πύργο (που συνήθως πέφτει) αντί να περιμένουν την ταινία να προχωρήσει,
• Όταν χτίζουν σπίτι θα προσπαθήσουν να κοροϊδέψουν την πολεοδομία και να χτίσουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό, με αποτέλεσμα να μην έχουν καθόλου χώρο για να παίξουν τα παιδιά τους ή για να απολαύσουν οι ίδιοι,
• Στα μουσεία, τις πινακοθήκες κλπ θα κολλήσουν πάνω στα εκθέματα τόσο πολύ που ούτε οι ίδιοι δεν βλέπουν καλά και δεν θα αφήσουν κανένα άλλο να δει, ούτε καν ανθρώπους σε αναπηρικά καροτσάκια,
• Θα παρκάρουν ακόμα και έξω από το νόμιμο χώρο στάθμευσης, ή σε θέσεις που είναι για ανάπηρους αντί να πάνε στις χιλιάδες ελεύθερες θέσεις που υπάρχουν περίπου 6-7 μέτρα μακριά (ιλιγγιώδης απόσταση)
• Όταν κολλήσει η εθνική οδός θα σπεύσουν και σε δευτερόλεπτα θα καταλάβουν την δεξιά λωρίδα, ώστε να σιγουρευτούν ότι αν έχει γίνει ατύχημα κανένα ασθενοφόρο δεν θα μπορέσει να περάσει και να σώσει τον μπάσταρδο που το προκάλεσε,
• Φυσικά όταν οδηγούνε κολλάνε πίσω σου ακόμα και σε μεγάλες ταχύτητες,
• Στην παραλία, θα έρθουν και θα καθίσουν ακριβώς δίπλα σου ακόμα και αν υπάρχουν χιλιόμετρα από ελεύθερη αμμουδιά, πολύ πιο κοντά στο μέρος που έχουν παρκάρει,
• Αν ακούσουν φωνές, μέσα σε μικροδευτερόλεπτα θα σπεύσουν να φωνάξουν “σκασμός”, χωρίς να τσεκάρουν αν σε τρώει καρχαρίας, σε έχει δαγκώσει σκύλος ή σε καταβροχθίζει ένα Blob (τεράστιο ζωντανό ζελέ από την ομώνυμη ταινία),
• Σε πάρτυ ή δεξιώσεις θα μαζευτούν όλοι και θα συζητάνε μέσα και έξω από την είσοδο, παρόλο που η αίθουσα και ο κήπος είναι άδεια και δεν θα αφήσουν πρόσβαση σε κανένα που θέλει να μπει ή να βγει. Να μάθετε να αποφασίζετε που θέλετε να είστε, μέσα ή έξω,
• Σε συζητήσεις, chats ή blogs θα χρησιμοποιήσουν όλες τις κοινοτυπίες (κλισέ) που συνηθίζονται (σε στυλ, “τι να κάνουμε”, “δράμα” κλπ, μία πλούσια συλλογή από 5-6 εκφράσεις που επαναλαμβάνονται)
• Θα πολεμήσουν οποιαδήποτε ιδέα θεωρούν νέα (δηλαδή δεν γνωρίζουν ακόμα και αν έχει εκφραστεί για πρώτη φορά πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια), ενώ θα καταπιούν αυτόματα και χωρίς σκέψη ότι τους σερβίρουν πολιτικοί, θρησκευτικοί ή πρωινάδες (από τις πρωινές εκπομπές)

Όλα αυτά συμβαίνουν διότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν δρουν, απλά αντιδρούν. Έχουν βάλει αυτόματο πιλότο και δεν σκέφτονται αν αυτό που κάνουν είναι λογικό.
Ίσως είναι η ζωή στις μεγαλουπόλεις, ίσως είναι και οι άνθρωποι που προτιμάνε τις μεγαλουπόλεις, το σίγουρο είναι ότι κανένας από αυτούς δεν ζει την δική του ζωή. Απλά συμμετέχει στη δική σου σαν “δοκιμασία της υπομονής σου από τον Θεό”.

Φυσικά από αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να περιμένεις:

• Να σε βοηθήσουν στη δύσκολη στιγμή,
• Να δώσουν λύσεις όταν υπάρχει κρίση, κάθε είδους, απλά θα ενεργήσουν αυτόματα,
• Να συμπεριφερθούν υπεύθυνα όταν ο όχλος δρα, δηλαδή σε διαδηλώσεις, στο γήπεδο ή σε ανάλογες περιπτώσεις (βλέπε φωτιές),
• Να καταλάβουν ώριμες σκέψεις και να ερευνήσουν νέες ιδέες, το πιθανότερο είναι ότι θα τις πολεμήσουν, όχι για κάποιο λόγο αλλά διότι δρουν αυτόματα,
• Να πουν κάτι σημαντικό ή έστω χρήσιμο όταν ζητιέται η γνώμη τους,

Η δική μου θεωρία είναι ότι βρίσκονται στο πρώτο στάδιο της συνειδητότητας, δηλαδή έχουν πέσει εδώ (όπως ο Mr Bean) και απλά κάποια στιγμή θα αποφασίσουν να συμμετέχουν συνειδητά και όχι να αντιδρούν αυτόματα.

Μια από τις μεγαλύτερές μου απολαύσεις είναι να βλέπω ανθρώπους να ξυπνάνε από το λήθαργο του αυτοματισμού. Και μπορώ να περιμένω αιώνια απλά και μόνο για να δω όλους αυτούς να ξυπνάνε και να αρχίζουν να ζουν την δική τους, έστω και αδέξια ζωή.

Με αγάπη

Αντώνης

I noticed the last days the great difference between the period after the summer holidays and the rest of the year.
At the end of August people are in good mood, full of hopes about their jobs, their relationships. They are ready to open up and expand their lives.
I also noticed that people get up early and go to their job in time, or even earlier.
Another thing that happens now, right after the summer, is that people give lots of promises. Promises about new projects, about giving money, about moving a relationship into a new level, about being in good mood this year, and many more. And they are ready to keep them.
As the winter comes there is a chain reaction of broken promises. The first people who start feeling tired break their promises and slowly one after the other people get disappointed, unreliable and at the end they disappoint everyone around them.
The whole chain ends next summer where new hopes will come and new promises will be given… and broken.

This is a phenomenon of the unconscious living. We all hope for the best but don’t do anything to make it happen. And although we know from all the previous years what is happening, again and again we give and we break promises. And it’s like giving bad checks, which is exactly what we have received from others.

We have a chance to make our lives better by stop promising things we cannot offer in order to make others feel better, or even better, stop promising at all. And the most important is to stop asking for promises from others, in any level, professional or personal.

love

Antonis