Udział w działaniach wojennych kampanii wrześniowej ’39.

ORP Orzeł służył w czasie kampanii wrześniowej od godziny 5 rano 1 września 1939  r. O godzinie tej dowódca dywizjonu okrętów podwodnych przekazał z Helu rozkaz, nakazujący wyjście okrętów do swych sektorów. „Orzeł”, w przeciwieństwie do „Wilka”, nie był gotowy do wyjścia. Ostatnią noc spędził przy północnym molo od strony zewnętrznej. Załoga również nie była skompletowana, gdyż komandor Kłoczkowski  zezwolił wszystkim podoficerom mieszkającym na Oksywiu, spędzić tę noc w domu. W rezultacie, gdy ok. 6 rano trzy niemieckie samoloty dokonywały nalotu na port gdyński, okręt jeszcze stał przy molo. Około godziny 7 rano, będąc już na wodach zatoki, „Orzeł” odebrał dwa sygnały od dowódcy dywizjonu. Pierwszy z nich ostrzegał o możliwości niemieckich ataków lotniczych i nakazywał zachowanie ostrożności, drugi zaś przynosił rozkaz otwarcia koperty, zawierającej wytyczne do realizacji planu wojennego oznaczonego kryptonimem „Worek”. Zgodnie z wytycznymi planu „Worek”, „Orzeł” miał wyznaczony wewnętrzny sektor Zatoki Gdańskiej na linii: latarnia w Jastarni – ujście Wisły.

#9 ORP Orzeł – odc. 1 cz. 1

#9 ORP Orzeł – odc. 1 cz. 2

#9 ORP Orzeł – odc. 2

#9 ORP Orzeł – odc. 3

#9 ORP Orzeł – odc. 4

#9 ORP Orzeł – odc. 5

#9 ORP Orzeł – odc. 6

#9 ORP Orzeł – odc. 7

#9 ORP Orzeł – odc. 8

ORP Orzeł – Wywiad BBS z kpt. Grudzińskim

#7 Pas De Caleis – cz. 1

#7 Pas De Caleis – cz. 2

#7 Pas De Caleis – cz. 3

Pas-de-Calais [p?dka'l?] – departament w północnej Francji, jeden z 83 departamentów utworzonych w 1790 w czasie rewolucji francuskiej. Nazwa departamentu pochodzi od nazwy Cieśniny Kaletańskiej (fr. Pas de Calais), nad którą jest położony. Pas-de-Calais jest jednym z dwóch departamentów regionu Nord-Pas-de-Calais (drugi to Nord). Departament Pas-de-Calais posiada najwięcej gmin (894) ze wszystkich departamentów francuskich.

Cieśnina Kaletańska (fr. Pas de Calais, ang. Strait of Dover) – cieśnina stanowiąca najwęższą część Kanału La Manche, położona we wschodniej jego części, w miejscu gdzie łączy się z wodami Morza Północnego. Jej szerokość, wynosząca 33,3 km, stanowi najkrótszą odległość między Francją a Wielką Brytanią. Po obu jej stronach znajdują się dwa znane miasta: Calais we Francji i Dover w Anglii. Cieśnina Kaletańska uznawana jest za jedną z najbardziej ruchliwych dróg wodnych, przez którą przepływają statki (ok. 250 dziennie) z Morza Północnego i Bałtyku na Ocean Atlantycki. Ponadto kursują tutaj statki towarowe i promy pasażerskie między Francją a Anglią. Ruch ten zmniejszył się nieco po otwarciu w 1994 tunelu Channel Tunnel pod dnem cieśniny. Wody cieśniny na całej szerokości stanowią morze terytorialne państw nadbrzeżnych a żegluga odbywa się na zasadach prawa przejścia tranzytowego.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Pas-de-Calais

#6 Zamach na papieża – Odc. 1, Cz.1

#6 Zamach na papieża – Odc. 1, Cz.2

#6 Zamach na papieża – Odc. 2, Cz.1

Historia zamachu na papieża Jana Pawła II.

Zamach na papieża Jana Pawła II miał miejsce 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę  w brzuch oraz rękę. Jak ustalili śledczy, chwilę wcześniej Ali Agca mierzył w jego głowę. Jan Paweł II schylił się wtedy do małej dziewczynki (Sara Bartoli) i wziął ją na ręce. Zamachowiec opóźnił oddanie strzału prawdopodobnie dlatego, że dziewczynka którą papież trzymał na rękach lekko przysłoniła go co uniemożliwiło zamachowcowi dokładne wycelowanie. Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie poddano papieża sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie nie zawdzięczał tylko szczęściu. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała, a inna kierowała kulę. Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja, podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917. Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Papież nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi, ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło specjalne środki bezpieczeństwa (m.in. papamobile został odpowiednio opancerzony).

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zamach_na_Jana_Paw%C5%82a_II

#5 Berlin ’45 – cz.1

#5 Berlin’45 – cz.2

Notka biograficzna Gieorgij Żukow.

Gieorgij Konstantinowicz Żukow, ros. Георгий Константинович Жуков (ur. 1 grudnia 1896 w Striełkowce, zm. 18 czerwca 1974 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, uczestnik rewolucji październikowej, szef Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, zastępca naczelnego wodza podczas II wojny światowej, Marszałek Związku Radzieckiego (1943), minister obrony ZSRR (1955–1957), czterokrotny Bohater Związku Radzieckiego (1939, 1944, 1945, 1956) i Bohater Mongolii (1972), członek Komitetu Centralnego KPZR (1953–1957), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1., 2., 3. i 4. kadencji (1937–1958).

Podpis Gieorgija Żukowa widnieje obok podpisu Ławrientija Berii m.in. na rozkazie Komisariatu Spraw Wewnętrznych i Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR nr 0078/42″ – o wysiedleniu „do poszczególnych krajów ZSRR wszystkich Ukraińców, którzy mieszkali pod okupacją niemiecką”. W rozkazie czytamy … Rozkazuję:

1.) Wysiedlić do odległych rejonów ZSRR wszystkich Ukraińców mieszkających pod niemieckimi rządami okupacyjnymi.
2.) Wysiedlenie dotyczy: w pierwszej kolejności Ukraińców, którzy pracowali i służyli Niemcom; w drugiej kolejności pozostałych Ukraińców, którzy znają warunki życiowe panujące podczas okupacji niemieckiej; wysiedlenie rozpocząć po tym, jak zostaną zebrane plony i przekazane na rzecz państwa na potrzeby Armii Czerwonej; wysiedlenie powinno się odbywać wyłącznie w nocy i niespodziewanie, żeby nikomu nie udało się ukryć i żeby nikt nie mógł się kontaktować z członkami rodziny, którzy są w Armii Czerwonej.
3.) Nad czerwonoarmistami i dowódcami z okupowanych terenów ustalić nadzór: w specjalnych wydziałach każdemu z nich założyć akta; wszystkie listy sprawdzać, ale nie przez cenzurę, tylko przez wydział specjalny; wystosować jednego tajnego współpracownika na 5 dowódców i czerwonoarmistów.
4.) Do walk z antyradzieckimi bandami przerzucić 12. i 25. dywizje NKWD. Rozkaz ogłosić dowódcom do dowódcy pułku włącznie. Komisarz ludowy spraw wewnętrznych ZSRR Beria zastępca komisarza ludowego obrony ZSRR marszałek Związku Radzieckiego Żukow.

Notka biograficzna Iwan Koniew.

Iwan Stiepanowicz Koniew, ros. Иван Степанович Конев (ur. 28 grudnia 1897 we wsi Łodejno, zm. 21 maja 1973 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1944), pierwszy dowódca Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego (1955–1960), dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1944, 1945), Bohater Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (1970) oraz Bohater Mongolii (1971), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7. i 8. kadencji.

18 stycznia 1945 wojska 1. Frontu Ukraińskiego wyzwoliły i ocaliły większą część Krakowa. Żołnierze Armii Czerwonej zostali poinformowani o najważniejszych i najcenniejszych obiektach zabytkowego miasta i wiedzieli, że ich zadaniem jest nie tylko wyzwolenie, ale i ocalenie Krakowa. W swojej książce Czterdziesty piąty Iwan Koniew pisał:

Rzeczą niezmiernie ważną było osiągnięcie szybkości działań wszystkich wojsk uczestniczących w natarciu na Kraków. Tylko to mogło uratować miasto przed zburzeniem, a chcieliby zdobyć je nietknięte. Dowództwo Frontu zrezygnowało z uderzeń na nie artylerii i lotnictwa.

Marszałek Iwan Koniew został odznaczony przez Radę Państwa PRL Krzyżem Wielkim Orderu Wojennego Virtuti Militari za wyzwolenie i ocalenie Krakowa. Miejska Rada Narodowa w Krakowie na uroczystej sesji w dniu 23 kwietnia 1955 nadała marszałkowi Iwanowi Koniewowi honorowe obywatelstwo miasta Krakowa dając wyraz głębokiej wdzięczności mieszkańców miasta dowódcy 1. Frontu Ukraińskiego , którego bohaterskie wojska wyzwoliły Kraków spod okupacji hitlerowskiej i ocaliły go przed zniszczeniem.

Źródło: youtube.com, http://pl.wikipedia.org/wiki/Iwan_Koniew, http://pl.wikipedia.org/wiki/Gieorgij_%C5%BBukow

Atak Niemiec na ZSRR (kryptonim Plan Barbarossa niem. Unternehmen Barbarossa) – agresja III Rzeszy na ZSRR w trakcie II wojny światowej. Pierwotny plan przewidywał atak 15 maja 1941, ale z powodu obalenia proniemieckiego rządu ksiecia Pawła Hitler musiał interweniować na Bałkanach, w Jugosławii, a także w Grecji. Przełożono więc atak na 22 czerwca 1941 r. Plan ataku był przygotowany i podpisany przez Adolfa Hitlera już 18 grudnia 1940 (dyrektywa nr 21). Była to największa i najważniejsza operacja niemiecka w czasie wojny, której porażka zdecydowała ostatecznie o niemieckiej przegranej w całej wojnie. Bitwy na froncie wschodnim, gdzie realizowano plan Barbarossa, okazały się być jednymi z najbrutalniejszych i najbardziej wyniszczających potyczek dla obu stron. Nazwa „Barbarossa” wywodzi się od przydomku cesarza rzymsko-niemieckiego Fryderyka I Barbarossy.

#Inscenizacja z działań wojennych na terenie Przemyśla w ramach „Planu Barbarossa”

Źródło:  http://pl.wikipedia.org/wiki/Plan_Barbarossa

Trzeci odcinek serii dokumentalnej „Sensacje XX wieku” zatytułowany od nazwy belgijskiego miasta jako „Ypress początek koszmaru„. Rozpoczynając od wspomnienia tragicznie poległych w walce 90 tys. ludzkich istnień, Bogusław Wołoszański opowiada wydarzenia, które zapoczątkowały działania wojenne w ramach I wojny światowej jednej z najbrutalniejszych i najbardziej krwawych w historii Europy i całego Świata.

Ypres (niderl. Ieper, [ˈipər]) – miasto w Belgii, w Zachodniej Flandrii. Zajmuje powierzchnię 130,61 km². Na początku 2008 roku liczyło 34 812 mieszkańców. Katastrofalna dla miasta okazała się I wojna światowa, gdy okolice Ypres były miejscem czterech wielkich bitew. Podczas pierwszej bitwy (19 października – 22 listopada 1914) Brytyjczycy przejęli miasto z rąk Niemców. W drugiej bitwie (22 kwietnia – 25 maja 1915) Niemcy po raz pierwszy użyli gazów bojowych na froncie zachodnim. Podczas trzeciej bitwy (31 lipca – 6 listopada 1917) po raz pierwszy użyto gazu musztardowego, od nazwy miasta nazywanego iperytem. W czasie czwartej bitwy (9-29 kwietnia 1918) generał Ludendorff podjął ostatnią próbę zdobycia miasta i przerwania frontu. Całkowicie zrujnowane miasto po wojnie zostało odbudowane. Pod koniec II wojny światowej wyzwolone spod okupacji niemieckiej przez wojska 1 Dywizji Pancernej dowodzonej przez gen. Stanisława Maczka. Obecnie nosi tytuł miasta pokoju i utrzymuje bliskie stosunki z japońską Hiroszimą, która doznała podobnych zniszczeń podczas następnej wojny światowej.

#3 Ypress początek koszmaru cz.1

#3 Ypress początek koszmaru cz.2

#3 Ypress początek koszmaru cz.3

Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia  na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.

Większość współczesnych czołgów jest uzbrojonych w pojedynczą armatę czołgową, umieszczoną w obrotowej wieży oraz w jeden lub więcej karabinów maszynowych. Korpus czołgu wykonany jest z pancernych płyt o zróżnicowanej grubości. Pierwsze czołgi nie posiadały wieży, a ich uzbrojenie artyleryjskie było umieszczone w sponsonach, pierwszym czołgiem o klasycznej i używanej obecnie konstrukcji (obrotowa wieża na kadłubie) był francuski Renault FT-17. Prototyp czołgu opracowano w Anglii w roku 1915, choć pierwszy taki pojazd zaprojektował już w 1911 Austriak Günther Burstyn i niezależnie od niego australijski inżynier Lancelot De Mole ale ich pomysły zostały zignorowane przez ówczesny establishment wojskowy. W czasie I wojny światowej brytyjski pułkownik Ernest Swinton doszedł do wniosku, że skuteczną osłoną atakującej piechoty mógłby być opancerzony traktor na gąsienicach. Dzięki poparciu Winstona Churchila powstał pojazd nazwany „Mały Willy”. Osiągał prędkość 3,2 km/h przy wadze 18,3 ton i długości ponad 4 m (z tylnymi kołami pomocniczymi długość wyniosła 8 m), a co najważniejsze, był w stanie przejechać przez okopy i rowy strzeleckie o szerokości do 1,35 m. Z racji podobieństwa „”Willy’ego”" do zbiornika na benzynę i w celu zmylenia wywiadu niemieckiego, pułkownik Swinton nadał maszynie kryptonim „tank”, czyli dosłownie zbiornik. Nazwa ta, do dzisiaj w wielu językach oznacza czołg. W przeszłości używane było też w innych państwach, w tym w Polsce w latach 20. XX wieku. Od słowa tank pochodzi też tankietka (ang. tankette). Polska nazwa „czołg” pochodzi od sposobu poruszania pierwszych maszyn, które zdawały się powoli czołgać po ziemi na swoich gąsienicach.

#1 Szaleństwa boga wojny cz.1

#1 Szaleństwa boga wojny cz.2

#1 Szaleństwa boga wojny cz.3

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Czo%C5%82g

Lew Trocki – notka biograficzna

Lew Dawidowicz Trocki, właśc. Lew Dawidowicz Bronstein (ur. 7 listopada 1879 w Janówce, zm. 21 sierpnia 1940 w Meksyku) – rewolucjonista rosyjski, jeden z twórców i przywódców RFSRR i ZSRR. Przewodniczący Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego[1] w Piotrogrodzie w czasie rewolucji październikowej, członek Biura Politycznego RKP(b) i WKP(b), komisarz ludowy spraw zagranicznych RFSRR, następnie komisarz ludowy wojny i marynarki wojennej w rządzie RFSRR i ZSRR (do 1925). Polityczny oponent Józefa Stalina, na jego rozkaz zamordowany. Trockizm, czasem określany jako marksizm-leninizm-trockizm – nazwa koncepcji ideologiczno-politycznej głoszonej przez Lwa Trockiego, powstała w ZSRR w toku sporu o taktykę partii bolszewickiej i światowego ruchu komunistycznego po śmierci Włodzimierza Lenina.

#1 Lew Trocki cz. 1

#1 Lew Trocki cz. 2

#1 Lew Trocki cz. 3

Źródła:

a) http://pl.wikipedia.org/

Sensacje XX wieku – program telewizyjny dotyczący historii XX wieku, emitowany przez TVP w latach 1983-2005, którego pomysłodawcą i autorem jest Bogusław Wołoszański. Program ma na celu ukazanie mało znanych tajemnic związanych głównie z II wojną światową, chociaż nie tylko. Niektórzy ludzie pasjonujący się Sensacjami XX w. są zrzeszeni w Klubie Sensacji XX w.

Bogusław Wołoszański – notka biograficzna

W 1967 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1971  roku, po uzyskaniu stopnia magistra kontynuował naukę w podyplomowym, dwuletnim Instytucie Dziennikarstwa UW. W latach 70 współpracował z Telewizją Polską prowadził program rozrywkowy Telewizyjny Ekran Młodych oraz przygotowywał programy dla młodzieży. W maju 1973 roku rozpoczął pracę etatową w Telewizji Warszawa, był autorem programu „Sensacje XX wieku”. Od 1976 był członkiem PZPR. W 1985 wyjechał jako korespondent radia i telewizji do Londynu, gdzie pracował przez 3 lata. Po powrocie został mianowany szefem telewizyjnej publicystyki międzynarodowej. Obok programów na temat aktualnych wydarzeń polityki międzynarodowej w dalszym ciągu przygotowywał programy z cyklu „Sensacje XX wieku”. W 1990 roku ukazała się pierwsza książka będąca zapisem telewizyjnych programów. W 1992 roku powrócił do Redakcji Edukacyjnej Telewizji, gdzie obok „Sensacji” przygotowywał nowy program „Encyklopedia II wojny światowej”. W tym samym czasie pracował nad książkowym wydaniem „Encyklopedii II wojny światowej”, które po 15 latach zbierania materiałów ukazało się na rynku księgarskim w maju 1997. Jest autorem wielu audycji radiowych (m.in. „Sensacje XX wieku w Radiu Zet”). W sierpniu 2005 roku odszedł z TVP.