“Indiegame, The Movie” bideojokoen ekoizle txiki independenteen inguruko dokumental bat da. Batzutan emozionalegia suertatzen den arren, ikusteak merezi du. Ez naiz bereziki jokozalea, pazientzia falta zait. Badaukat abandonware-erako joera bat (oraindik ere noizean behin Monkey Island-eko txisteak gogoratzen dituen horietarikoa naiz). Baina ezer gutxi gehiago.

Istorioa gertukoa egin zait ordea. Txiki eta independenteak izatearen onurak eta atsekabeak agerian uzten ditu. Inplikazio emozionalak eta harreman mailakoak, amaigabeak diruditen lanordu frustranteak. Dirua, denbora. Denbora den dirua. Dirua den denbora. Presioak eta neurri gabeko eskaerak. Phil Fish ekoizleak uneren batean nahiko argi uzten duen errealitatea da: “handiei eskatzen zaiena eskatzen zaigu. Haiek 5 urte egon daitezke bideojoko bat garatzen 200 pertsonen artean. Gu bi gara”. Eta autoexijenteak.

Azkenaldian hainbeste ahotan dagoen ekintzailetasunaren diskurtso arriskutsuan (gure artean “entrepierner” deitzen diogun diskurtsoa) askotan aipatzen ez diren eta kontuan hartu behar diren gauzak dira.

Ez da dena atsekabea, noski. Baditu esan bezala, txikitasun eta independentziak bere onurak. Inplikazioaren poderioz, garaipenak biziagoak dira. Askatasunaren indarrez, azken emaitzaren gaineko kontrol handiago bat dago. Gelditzen zaizun sentsazioa zera da, ez zeniola bizitza hori zure lagun minenei desiratuko. Eta hala ere, txiki eta independente izaten jarraitu nahi duzu. Gauzak zure erara egin ahal izateko.

Izaera kontua den ala ez, ez dakit. Bizi kalitatean zer hobetu badagoela, nahiko argi daukat. Eta merkatua hobekuntza horretara bultzatu behar dela. Txikitasun eta independentziatik. Printzipioetatik. Erotu baino lehen.

Gehienontzat beranduegi ez izatea espero dut.

PD: Aurtengo maiatzaren 1ean atera zen azkenean aipatu dudan Phil Fishen FEZ, ekoizpen agoniko baten ostean. Berri pozgarri bat.

Hala ere, ez da hori nire arreta deitu duena, New York Times-en idatzi zuen Machines of Laughter and Forgetting izenburua duen artikuluak baizik (laburragoa hau). Eta hontan, esaldi honek:

Instead of having the designer think through all the moral and political implications of technology use before it reaches users — an impossible task — we must find a way to get users to do some of that thinking themselves.

Nire ustez esaldiaren bigarren parteak, norbanakoak pentsatu behar izateak teknologia erabiltzeak dituen ondoriengan, ez du lehenengo partea ezeztatzen. Produktu eta zerbitzu digitalen diseinatzaileok gure lanaren dimentsio politiko eta moralean pentsatu behar dugu, diseinu prozesuan zehar, azken emaitza erabiltzaileei helarazi baino lehen. Berak inposibletzat ematen du eta baliteke zaila izatea, baina hori bezain konplikatua ikusten dut hausnarketaren erantzukizun guztia erabiltzaileen esku uztea. A posteriori eta behin produktu edo zerbitzua kalean dagoela.

Erantzukizun partekatua dela esango nuke.
Eta diseinatzaileon kasuan, diseinatzaile eta erabiltzaile garen einean, erantzukizun bikoitza.

Liburua Susan Cain deituriko egile baten “Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking” duzue. Arrakasta bat Estatu Batuetan.

Nire defentsan esango dut liburuarena jakin aurretik banuela gaian interesa. Bilatu eta beharrezkoa ikusten dudalako barnerakoitasuna, eta are gehiago liburuaren izenburuak iradokitzen duen bezala, isiltzeko gai ez den mundu batean. Beraien kasara duten onena ematen utzi beharrean, maiz ikusi izan dut nola behartu dituzten barnerakoiak kanporakoi izatera, lekuz eta jokoz kanpo utziz, bai maila profesionalean, baita pertsonalean ere.

Gainestimulatuak.
Iritzi publiko bat izatera behartuak.
Lotsaz beteriko exhibizionistak.
Talde dinamiketan atrapaturikoak.

Zenbat kalte.

Kontrakoa badirudi ere, ez dut liburua erosi. Aurreiritziena gainditzen noa adinarekin, baina midlife crisis-erako utziko dut autolaguntza liburuen kontrakotasunari buelta ematearena.

*Eguneraketa*
Kasualitatea izango da ala agian ni sentibera nagoela gaiarekin baina azkenaldian artikulu bat baino gehiago topatu dut barnerakoitasunaren gaiaren inguruan. Hemen uzten ditut aurkitutakoak:

• Caring for you introvert. Jonathan Rauch, The Atlantic.
• Networking for introverts. Rachel Burge, Yahoo Career Builder. (Mila esker, Izaskun Arandia)
• Gente de pocas palabras. Juan Tallón, Jotdown magazine.
• Izenbururik gabe. Chris Coyier, The Pastry Box Project.
• Being introverted. D. Keith Robinson, How to make lightning.

Niretzat ere, halako “treasure” edo “pleasure” bat da.

• Bere zenbait liburu irakurri ditut (The Liar oso dibertigarria da).
• Hugh Laurie-rekin batera egiten zituen sketch-ekin eta Rowan Atkinson-ekin batera egin zuen “Sugebeltzarekin” parrez lehertu nintzen.
• “Peter’s friends” filmean hunkitu ninduen.
• Estatu Batuetako estatu bakoitza zeharkatzen ikusi nuen Londoneko taxi batean, “Stephen Fry in America” dokumental sail zoragarrian.
• Eta twitstar bat da.

Bestelako ekoizpen zabala du, azalpenak, hitzaldiak, artikuluak, etab. Sarean aurki ditzakezue erraz. (Euskarari buruz ere aritu da, Luistxo Fernandezek hemen jaso zuen).

Baina Stephen Fryren bizitza ez da inolaz ere bere arrakastak eta egin dituen komediak pentsarazi dezaketen bezain samurra (egia esan, inoiz ez da hala izaten eta susmatu ezin dugunaren atzean izkutatzen da beti drama latzena). Stephen Fry bipolarra da. 1995ean, 38 urterekin diagnostikatu zioten. Gogoan dut Rik Mayall-ekin zuen antzezlanetik desagertu egin zela inori ezer esan gabe. Urte batzuk beranduago jakin nuen zergatik.

Ez du litiorik hartzen eta ez diote elektroshock-ik eman (bi tratamendurik arruntenak, “Homeland”-en ikusiko zenuten bezala). Ez du tratamendurik jarraitzen baina nolabait kontrolpean duela ematen du. Bere gorabeherak izango ditu (ez digu haien berri twitterren emango, noski, eta izango ditu), baina posible du neurri batean bada behintzat (farandulak uzten dion einean), bizitza “arrunt” bat izatea.

Bipolartasunari bisibilidadea emateko eta bere buruari egiten zizkion hainbat galderei erantzuna aurkitu nahian, dokumental zoragarri bat egin zuen duela urte batzuk.

Berari esker, apur bat bada ere, ezagutu eta ulertu nuen zer den bipolarra izatea. Norberarentzat. Ingurukoentzat.
Hemen uzten dizuet.




PD: Beste batean ere aipatu nuen Stephen Fry post honetan: 2.0 idazleak (joño, hau lotsa, astuna eta errepikakorra naiz gero, barkatu benetan).

]]> http://www.samuraitasuna.org/bipolartasuna-eta-stephen-fry/feed/ 0 http://www.samuraitasuna.org/bipolartasuna-eta-stephen-fry/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/2ltn2LEWfCo/ http://www.samuraitasuna.org/gardenasunaren-legeak/#comments Mon, 04 Feb 2013 08:09:55 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=740 Madrilgo Genova kaleko Alderdi Popularraren egoitzaren aurrean bildutakoen irudiek, halako tristura bat utzi zidaten. Aurpegi haiek argi guztiak (bat ezik, garbitzailearen txokoarena, ziurrenik) itzalita zituen eraikin batera begira eta oihuka zebiltzan, hesiek eta poliziek perimetraturik. Ez ziren asko izan bertaratu ziren inpotentziaz kargaturiko aurpegi haiek. Eta haien garrasi errimatuak entzuten nituen bitartean galdetu nion neure buruari, “ea nola demonio berreskuratzen (eraikitzen?) den jendearen konfiantza zeozertan, batez ere bere buruarengan”. Beltz ikusi nuela esan beharrik ez dago.

Abiapuntua nahiko argia dirudi teorian, nahiko zaila da praktikan eta orain guztien ahotan dago: gardentasuna. Espainiako estatuan gardentasun lege baten aurreproiektua dago martxan, adituek diotenez nahiko mugatua funtsean.

Gardentasun legearen aurreproiektuak ez ditu alderdi politikoak kontuan hartzen (Erret Etxea ere ez, antza denez). Hori ez da posible eta ez dut korrupzio kasuengatik (soilik) esaten. Ez da posible alderdi politikoak gardentasun lege batetik kanpo gelditzea, gaur egun politika eragilea egiteko dagoen artikulazio modu nagusia (eta tamalez, ein handi batean, bakarra) direlako. Eta gainera, nik dakidala, alderdien finantziazio nagusia publikoa delako. Gardentasun legeak alderdiak ere erregulatu behar ditu eta alderdiek, bere kabuz, aurrerapauso bat eman eta beraien gardentasun protokoloak sistematizatu behar dituzte (honen antzeko zerbait eskatzen da hemen). Ideologikoki ados egongo gara edo ez, maiz edo gutxitan, baina konfiantza izan behar dugu haien aktibitateak ez duela atzeko aterik. Ez zirrikiturik. Ordezkaritza sistemaren oinarria da konfiantza eta zilegitasuna.

Ez dakit ez ote garen zintzotasunari buruz ari gardentasunari buruz ari garenean. Beharbada ni bai.

Lege batek ez du ezer bermatzen, badakit, eta are gutxiago botere banaketa hain ahul duen leku batean. Gardentasun Lege batek ez du B kontabilitaterik, korrupziorik, bidegabekeririk saihesten. Ez da errenta aitorpen inplekableak aurkeztea bezain erraza (non sekula ez dira iruzur fiskalak agertuko). Lehengoan irakurri nuen totalitarismoa ez dela lege zorrotzak edukitzea baizik eta legeen aplikazio arbitrarioa. Eta hontan ere gerta daiteke. Abiapuntu bat da, besterik ez. Beste lan guztia, gizartearena dela deritzot. Azken finean, ez dut uste politikariak “Mars Attacks” baten ondoren heldu zitzaizkigunik.

Gizartearen lana. Askok aipatu dituzte azken egunotan BEZ-ik gabeko fakturak adibide gisa (hori baita B kontabilitatearen muina). Zintzotasun fiskala (pertsona fisiko zein juridikoena) aldarrikatzen hasi gintezke Eskandinabiara begira, gauza txikietatik hasita. Kulturen onena inportatzea hain erraza balitz… Baina kontzepturen bat edo beste argi edukitzea ez dago gaizki. Zergak ordaintzeagatik ez gara aluak. Ez zait zergak ordaintzea inporta, badakidalako horrekin herri honek hain beharrezkoak dituen zerbitzu eta azpiegitura publikoak ordaintzen direla.

Berriro diot: hain beharrezkoak dituen zerbitzu eta azpiegitura publikoak.
Zergak ordaintzerako orduan, konfiantza izan behar dugu ere zeozer baliogarrirako dela.

Hemen sartzen da gardentasunaren hirugarren esparrua: administrazio publikoa (enpresa eta agentzia publikoak barne). Gardentasun Legearen aurreproiektua heldu aurretik, hauen inguruan hasi dira gardentasun ahaleginak egiten. Kolore guztietako eta maila desberdinetako administrazioak dira. Nire kezka nagusia zentzu honetan da zein erraz nahasten diren komunikazio politikoa eta komunikazio instituzionala alde batetik, edo beste modu gogorrago batera esanda, zein erraz nahasi daitekeen ustezko gardentasuna propagandarekin. Bata eta bestea desberdintzeko errezetarik ez dago, baina gutxienez, zintzotasuna mezua bidaltzen duenaren aldetik (batez ere okerrak azaltzeko), heldutasuna eta izpiritu kritikoa mezua jasotzen duenaren aldetik (bakoitzari berea eman ahal izateko) praktikan jarri beharko lirateke.

Konfiantzaz betetako udaberriko zelai berdeetatik urruti gaude. Egongo da beste biderik hara heltzeko aipatutakotik aparte eta “Estatu-kolpe-tentazioak-dituen-populismo-merkeaz” gain, niri, momentuz, ez zait besterik otutzen.

I. Mundu Gerran famatu egin zen kanta batek zioen bezala, “it’s a long way to Tipperary, it’s a long way to go”.

PD: Gardentasuna eta parte hartzeari buruz idatzi nuen beste ladreilu bat.

Eta beste PD bat: Ez dakit barren-hustutze merke hauekin lasaiago gelditzen ote naizen ala alderantziz.

]]> http://www.samuraitasuna.org/gardenasunaren-legeak/feed/ 0 http://www.samuraitasuna.org/gardenasunaren-legeak/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/wXul-sfgUgk/ http://www.samuraitasuna.org/aaron-swartz-en-inguruan/#comments Sun, 13 Jan 2013 14:55:43 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=711 Orain dela ez hainbeste idatzi nuen hemen buruaz beste egiteari buruz. Ez nuen berriz idatzi nahi baina asteburu hontan Aaron Swartz aktibistaren suizidioak astindu du sarea. Eta sentipenak. Eta hausnarketak. Wunderkind honek 26 urterekin utzi gaitu. Bere ondarea hor dago. RSS, Creative Commons, Reddit, besteak beste. Eta datuen askatasuna. Ezagutza handiagoa izan genezan datu libreen alde lan egin zuen Swartzek, horrela gu ere libreago izan gintezen. Eta ez dakit oso konsziente ote ginen.

35 urteko kartzela zigorrari aurre egin behar zion gazteak (artikulu hontan nahiko ondo azaltzen dute “krimena” eta hemen ere bai) eta familiaren iritziz, argi dago hori izan dela Swartzek bere apartamentuan zintzilikaturik agertu izanaren arrazoi nagusia. Ez dut inolaz ere injustizia honek izan duen papera ukatuko, baina bestalde, 2007an honakoa idatzi zuen bere blogean. Diotenez, testuaren aurreko bertsio batean pertsonaia Aaron deitzen zen. Azkenaldian irakurtzen ari naizen David Foster Wallace idazlea ekarri dit gogora. Testuetan abisuak eman zituelako honek ere.

Bakardade handikoa da gure mundua eta aurrekoan esan nuen bezala, angelu askoko gai konplexua da buruaz beste egitearena.

Nik talentu, adimen eta sentiberatasun handiko mutil honen beste testu honekin gelditu nahiko nuke: How to get a job like mine.

Hemen uzten ditut beti beranduegi heltzen diren obituarioen hitz ederrak:

• Aaron Swartz, American hero. Tim Berners Lee, The Washington Post.
• The inspiring heroism of Aaron Swartz. Glenn Greenwald, The Guardian.
• Learning the true value of content from Aaron Swartz. Jeff Jarvis, Medium.
• RIP, Aaron Swartz. Cory Doctorow, BoingBoing.
• Prosecutor as a bully. Lawrence Lessig.
• Remember Aaron Swartz. Tira… jendea.

Nirea hitz bakarra da: Respect.

]]> http://www.samuraitasuna.org/aaron-swartz-en-inguruan/feed/ 2 http://www.samuraitasuna.org/aaron-swartz-en-inguruan/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/Ss0mHeSo8Io/ http://www.samuraitasuna.org/making-plans-for-nigel/#comments Tue, 01 Jan 2013 17:00:08 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=684 Planak egiteko egunak dira hauek, nahiz eta denok gure sakonean jakin badakigun, planak oso gutxitan betetzen direla, asko jota asmoak aldatzen direla, malgutasunez aldatu gainera, etsipenarekin hobeto lidiatu ahal izateko, auto-engainuarekin jasangarriagoa delako dena. Ez ditugu promesak betetzen, promesak aldatu egiten ditugu. Baina esan dut, planak egiteko egunak izan ohi dira hauek eta ez naiz ni mendebaldeko kulturak hiltzatutako ohiturak aldatzen hasiko.

Lanari begira ikasi eta hobetzeko dudana osatzen duten erronka pertsonalekin eta alor pertsonalean burutu nahi ditudan lanekin zerrendak mentalki ziborratzen ari nintzela akordatu naiz, gauza gehienekin akordatzen naizen bezala, kasualitatez, XTC-ren “Drums and Wires” diskan zegoen klasiko horrekin: “Making plans for Nigel”. Gaur egun edonon eta edonorengandik jaso (eta eman) dezakegun paternalismoaren inguruko abesti hau sarritan entzun dut, nahiz eta anaiek nahigabe eman zidaten heziketa sentimentalean beranduagokoak diren “Black sea” eta “English Settlement” albumak aurkitu.

We’re only making plans for Nigel / We only want what’s best for him / We’re only making plans for Nigel / Nigel just needs this helping hand / and if young Nigel says he’s happy / he must be happy / he must be happy in his work

We’re only making plans for Nigel / he has his future in a british steel / We’re only making plans for Nigel / Nigel’s whole future is as good as sealed / and if young Nigel says he’s happy / he must be happy / he must be happy in his work

Nigel is not outspoken / but he likes to speak / and loves to be spoken to / Nigel is happy in his work / we’re only making plans for Nigel

Eta hala izango da. Geure buruarekin paternalismoz jokatzen badakigula.
Nigan dagoen Nigelentzako planak egiten ari naiz. Berarentzat onena dena bakarrik nahi dut. Nigan dagoen Nigelentzako planak egiten ari naiz. Laguntza pixka bat bakarrik ez du behar. Ni. Zu. Eta 2013an bete nahi dituen helburuak zerrendatzen ari den hori.

Bertsio bat baino gehiago “jasan” du abestiak (Primus, Robbie Williams edo Nouvelle Vaguena). Eta The Bad Shepherds folk taldearena.

The Bad Shepherds-en kantaria nor den deskubritzen duzuenean, batzuk irribarre egingo duzuela badakit. Urteko lehenengo helburua beteko dut, beraz.

]]> http://www.samuraitasuna.org/making-plans-for-nigel/feed/ 0 http://www.samuraitasuna.org/making-plans-for-nigel/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/Lrw2DlMqLpA/ http://www.samuraitasuna.org/suizidioak-eta-ikigai/#comments Tue, 20 Nov 2012 17:55:09 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=619 Suizidioaren ideiarekin dudan harremana aspaldi hasi zen, ikasle pisuan nintzela. Nire gelak patio batera ematen zuen eta goiz batean, egunero bezala aireatzeko leihoa ireki nuenean, odol arrastoak ikusi nituen patioko zoruan. Pareko etxeko semea bere buruaz beste egin zuen ni lotan nengoen bitartean. Askotan pentsatu dut kasualitateak salto egin aurreko segundu hartan leihoaren aldamenean harrapatu izan banindu, zer.
Zer esan. Zer egin.
Gehienetan “ez dakit”, etorri zait burura. Gehiegitan.

Norbaitek gizakiok geure buruarekin dugun hitzarmen oinarrizkoena, biziraute senaren hitzarmena haustearen aurrean, zer esan, zer egin. Ez dut inoiz jakin. Eta nolabait, errudun sentitzen naiz horregatik, ala frustratu, ez nago ziur, haustura horri korapilo bat egiteko aukerarik ez dudalako izan eta ezin izan dudalako bizitzea merezi duen bizitzara batera lotu ezagutu dudan bere buruaz beste egin duen inor.

Ez patioko mutila. Ez irakaslea. Ez bizilaguna. Ezta tabernari hura ere.

Ez nintzen egon. Eta egon izan banintz, zer.
Eta gogorragoa dena, egon zirenak, saiatu zirenak, zer.
Min gordin bat.

Erren sentitzen naiz orain idaztean baina hau guztia maiz etorri da nigana. Konponbidearen hitz egokia aurkitzeko gai ez den mutua eta laguntzaren entzumena galdu duen gorraren garrasiaren aurrean. Eta berriz bueltatu da azkenaldian. Alde batetik, desjabetzeen harira gaurkotasunera ekarri delako suizidioa (batzutan modu nahiko baldar eta banalean, nire ustez), beti hor egon den tabu isila. Bestetik, heriotzari buruz idazteko joera dudalako. Eta azkenik, duela aste batzuk aurkitu nuen Pieter Ten Hoopen-en “Japan, Suicide Forest” japoniarrek beren buruaz beste egitera doazen Aokigahara basoko argazkiak itsatsirik gelditu zaizkidalako. Argazkiak eta istorioa. Ten Hoopenen begirunea eta iradokitzen duen minaren indarra. Azusa Hayanoren gidaren saiakera hara joaten direnen ideia burutik kentzeko. Garaipenak eta etsipenak.

Joshua Zucker-ek ere filmatu zuen Aokigharako giro ilun, euritsu, gris, ederra.

Japoniarrek suizidio tasa altuenetakoa dute. Baina badute ere hitz bat: Ikigai. “Izateko arrazoia” kontzeptua jasotzen duen hitz bat edukitzeak, ideia hori beraientzat zenbateraino den garrantzitsua adierazten du. Zenbateraino diren garrantzitsuak norberak bere buruarekin duen bizirautearen hitzarmena ez hausteko.

Ikigaiarena kontzeptu sakonagoa da baina Woody Allen-en Manhattan filmeko eszena onenetakoa (New York korrika zeharkatzen duen horrekin batera) ekarri dit gogora. Bizirik jarraitzeko arrazoiak magnetofoi batean jasotzen dituena. Groucho Marx, Mozart-en Jupiter Sifoniaren bigarren mugimendua, Tracy-ren aurpegia… Horiek dira Allenen pertsonaiaren ikigaiak. Azalekoak badira ere, bere bizitza bizitzea merezi duen zerbait egiten dutenak.

Nireak zerrendatu behar ditut.

]]> http://www.samuraitasuna.org/suizidioak-eta-ikigai/feed/ 1 http://www.samuraitasuna.org/suizidioak-eta-ikigai/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/-t4DeRDuvKY/ http://www.samuraitasuna.org/simcity-politika-eta-kudeaketa-publikoa-praktikatzeko/#comments Thu, 25 Oct 2012 19:27:57 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=609 Minutu batzuk daramatzat martxoan itzuliko den SimCity bideojokoaren trailerrei begira. Aspaldikoa da SimCity (nire anaiak diskete batean zuen, pentsa!) baina bere bertsio zaharrak eskuragarri daude oraindik abandonware-eko webguneetan (hemen SimCity 2000ren edizio berezia aurkitu dut oso merke). Ez dakienarentzat, SimCity hiri baten kudeaketaren simuladore bat da. Bere zerga, azpiegitura, behar, hiritarren haserre, katastrofe natural etab.-ekin. Ez du antzeko beste bideojokoek duten estrategia militar kutsua. Nahiko lan badago hiri barruko aferekin.

Politika eta kudeaketa publikoan dabiltzenentzat entrenamendu eremu nahiko aproposa suertatuko litzatekeela esango nuke, inor kaltetua atera gabe. Kargu publiko batean sartu baino lehen partida pare bat jokatzera derrigortzeko modukoa. ;)

Beste guztiontzat, bizitza zikloen dibertimendua.
Sorrerak. Dekadentziak. Errenazimenduak. Hondamendiak.

Hemen uzten dizkizuet hiri hauen irudi hipnotikoak.
Bai, Godzilla hasiera-hasieratik egon den hondamendi naturaletako bat izan da. Klasiko bat.
Ez, ez dirudi Donostiako plenoen modulorik txertatu dutenik. ;)

Announce trailer

Gameplay trailer

]]> http://www.samuraitasuna.org/simcity-politika-eta-kudeaketa-publikoa-praktikatzeko/feed/ 0 http://www.samuraitasuna.org/simcity-politika-eta-kudeaketa-publikoa-praktikatzeko/ http://feedproxy.google.com/~r/samuraitasuna/~3/AULdXdOjhx8/ http://www.samuraitasuna.org/abraham-lincoln-saiatuak/#comments Mon, 22 Oct 2012 19:53:01 +0000 ana m. http://www.samuraitasuna.org/?p=598

Baten batek pentsatuko du obsesionaturik nagoela testu labur bat eskaini niolako eta gaur honekin natorrelako, aspaldiko partez. Inoiz ez dut izkutatu halako debilidade estetiko bat  Abraham Lincoln-engatik. Ez dut gaur ere ukatuko, bere irudia ikono boteretsu bat iruditzen zait.

Gaur, EAEko hausteskundeen biharamun hontan, Lens-en,New York Times-en argazkilaritza blogean, Greta Pratt argazkilari interesgarriaren lana aurkitu dut. Artikuluaren izena: Looking like Lincoln. Bertan agertzen diren pertsonak EEBBetako 16. presidentearen imitatzaileak dira. Ez dira jatorrikora gehiegi gerturatzen baina saiatuak dira, munduan zehar aurki daitezkeen Elvis “impersonator”-ak bezala. Saiatuak. Patetikoak. Hunkigarriak.

Eta artikuluan ikusi daitekeen bezala, antolaturik daude.

The Association of Lincoln Presenters (ALP) is an organization of men and women dedicated to bringing Abraham and Mary Lincoln to life. Through presentations that educate, entertain, and inspire, members honor the words and works of the Lincolns. The ALP mission is to preserve the legacy of Abraham and Mary Lincoln, to honor their words and works, and walk in their footsteps.

Bai, sinetsi ala ez, The Association of Lincoln Presenters existitzen da (eta hala ez izan balitz, existitu beharko zuen). Bildu egiten dira. Ondo pasatzen dute. 1.93 neurtu gabe, baina beraien kopako txapel eta kokots azpiko bizarrekin. Bekain basatirik gabe, baina miretsitako Abe eta bere emaztearen memoria ondratuz. Horrek zintzoagoak egiten dituelakoan, akaso.

Ezin dut oso ondo ulertu, eta hala ere, ez naiz kritikatzeko gai sentitzen.
Haiek, nik bezala, Abraham Lincoln-en ikono boteretsu bat ikusten dutelako.
Nola daraman bakoitzak gaia, norberaren gauza izango da. Nor naiz ni epaitzeko.

Bola extrak:
A Guy Who *Saw* Lincoln Get Shot Was on a TV Show in 1956 That Is Now on YouTube, artikulua. Teknologiak zubiak sortzen ditu denboran.

Sarrera hontan agertzen den irudia Branding the US presidents tumblr ederretik aterata dago. Goio Telletxea jaunak erakutsi zidan.

]]> http://www.samuraitasuna.org/abraham-lincoln-saiatuak/feed/ 0 http://www.samuraitasuna.org/abraham-lincoln-saiatuak/