چند وقت پیش یکی از دوستام بهم زنگ زد که فلان روز صبح وقت داری با من بیای خرید؟ منم خب اون موقع سرکار بودم و هیچ جوره نمیتونستم کار رو کنسل کنم. ازش عذرخواهی کردم و گفتم که نمیتونم بیام. یه مدت بعد واسه روز پنجشنبه به یه مهمونی فامیلی که سالی یه بار پیش میاد دعوت شدم. از بخت زیبای من اون پنجشنبه هم حجم کارم خیلی زیاد بود و نتونستم برم. چند مورد مشابه دیگه هم تو این چند وقت اخیر برام پیش اومده بود که اونا رو هم بخاطر کار مجبور شدم کنسل کنم!

این قضیه تو این چند ماه اخیر اینقدر برام تکرار شده که کم کم دارم به این نتیجه می رسم که خودمو تو کار غرق کردم! به تفریح و خرید و کارهای روزمره یا نمی رسم یا به سختی بعد از تایم کاری میتونم برسم که اونم با خستگی و خواب آلودگی و هزارجور فکر همراهه! نمی دونم چی شد که اینطوری شد! فقط یاد روزهایی می افتم که واسه بقیه می رفتم بالا منبر که کار و پول همه زندگی نیست و باید به خانواده هم رسید و از این چرت و پرتا!! :))

این پست و نوشتم که بگم اصلاح شدم و به فکر بهبود شرایط هستم ;)

دیدبان لشکر 21 حمزه داره با یه 57 پیزوری برا خرج دانشگاه بچه اش مسافرکشی می کنه.

بی سیم چی لشکر 77 از سال اسم لشکرش رو پشت بوم ها داره دیش ماهواره تنظیم می کنه برا یه لقمه نون.

از جنگ فقط  یه سالروزش مونده با یه رژه تو میدون آزادی … با یه شوی تلویزیونی.

میدونی چرا؟ قصه اش تلخه. قصه ایه که حتی جرات گفتنش رو ما خودمون هم نداریم…

دیالوگی از فیلم سیزده59

سیزده 59

این روزها خودم رو بین حجم زیادی کار و فکر و دغدغه حبس کرده ام! زیاد کار کردن رو دوست داشتم و دارم. درس خوندن رو هم! حتی اگر از شدت فشار کار زیاد بیهوش بشم! حتی اگر همزمان کار کردن و درس خوندن برای کنکور فوق مغزم رو متلاشی کنه! حتی اگر نگرانی ها و مشکلات زندگی از پا درَم بیاره!

دلم نمیخواد برم رو مود خستگی و ناراحتی و افسردگی! درحالی که شرایط همشون هم مهیاست!

دلم میخواد کار بیشتر و درس بیشتر نشاطم رو زیاد کنه. به اهداف و برنامه هام امیدوارم کنه. و یادم نره که همه این روزها گذراست…

می گذرد

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

قدر لحظات شادی که در کنار خانواده مون هستیم رو بدونیم.

نوروز 91 مبارک.

عیدانه 91

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

خب امسال هم همچون سال گذشته تصمیم گرفتم نگاهی به فیلم و سریال هایی که تو سال 90 داشتیم بندازم.

از مجموعه فیلم های خارجی میتونم به The Clinic ، Hugo، Breaking Down ، Carnage، Ghost Rider Spirit Of Vengeance، Special Forces، The green hornet، Underworld Awakening، Columbus Circle، One For The Money، The Woman In Black، و از فیلم های ایرانی هم ورود آقایان ممنوع، آژانس ازدواج، شیش و بش، زن ها شگفت انگیزند، زندگی با چشمان بسته، جدایی نادر از سیمین، لطفاً مزاحم نشوید، ته تغاری، سه درجه تب، آدمکش، آلزایمر، بومرنگ،  اینجا بدون من، شبانه روز، شاعر زباله ها، شکلات داغ، سیزده 59، ورود زنده ها ممنوع اشاره کنم که البته در هر دو دسته به جز چند مورد اول بقیه رو هنوز ندیدم که انشالله در تعطیلات عید می بینم! :)

از بین سریال های خارجی هم امسال همچون پارسال دو سریال The Vampire Diaries و Being Human رو دنبال کردم و  چند سریال  دیگه از جملهThe Secret Circle ، Desperate Housewives،  Covert Affairs، Teen Wolf،The Killing رو دنبال کردم که دنبال کردن این سریال ها ناشی از تعطیلات تابستون بود! :)

شما هم اگر سریال و یا فیلمی رو امسال دیدید  و خوشتون اومد معرفی کنید :)

فیلم و سریال در سال 90

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

یه سری تجربه ها و حس ها برای آدم خاطره انگیزه، حالا اون تجربه ممکنه برای شخص دیگه کاملا عادی باشه.

مثلاً برای من نوشتن تو این وبلاگ اینطوره. وقتی میخوام پستی برای اینجا بنویسم دقیقاً همون حسی رو دارم که برای نوشتن پست های اول داشتم. وضعیت خودمو توی اون روزها با الان مقایسه می کنم و سعی می کنم مثل اون روزها بشم و بنویسم. راحت و بی دغدغه، بی دغدغه چرایی هر خط از نوشته هام.

تو این چند ماه روزهای تقریباً سختی رو گذروندم. تموم کردن ترم آخر دانشگاه با چنگ و دندون (!) و کنکور ارشدی که خودم نفهمیدم چطوری خوندم و امتحان دادم، تل انبار شدن کارهام به خاطر (شما بخونید به بهانه!) کنکور ارشد و عذاب وجدان های بعدش و خیلی مسائل دیگه…

و حالا تمام تلاشم اینه که به وضعیت طبیعی و نرمالم برگردم! هم جسمی هم روحی.

Being normal!

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

تابستان 90 هم به همین سادگی تمام شد. البته اصولاً خصلت تابستان همینه! که مثل برق و باد میگذره. با این حال من همچنان مثل گذشته از تعطیلات زیاد و به خصوص تابستان گرم، دلزده ام و رسیدن پاییز برام لذت بخشه.

هرسال این روزها به حجم زیاد درس هایی که قراره در پاییز و زمستان خونده بشن فکر می کردم و به گذروندن یک ترم سخت و پربار دیگه. اما امسال که درسم رو به اتمامه و اندک واحدی رو برای خالی نبودن عریضه (!) در ترم پاییز نگه داشته ام، یک جورهایی از جهت ترک دانشگاه و همکلاسی ها و مشغولیت های دوره لیسانس غصه مند شده ام!

سعی می کنم خودم رو مشغول کارها و درس خوندن برای کنکور فوق کنم و به جنبه های خوب قضیه نگاه کنم! که به قول بعضی ها دارم خلاص میشم و راحت میشم و آزاد میشم! ولی تعارف که نداریم! اینها برای من هیچ وقت خلاصی نبوده!

به هر حال در این آخر تابستانی من ماندم و یک ترمِ الکیِ دانشگاه و کنکور فوق و هزاران فکر در سر برای آینده!

چشم به هم بزنی تمومه!

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

میگن جدیداً روز تولدت تعداد Notification های فیس بوکت بیشتر از تبریکات تلفنی و پیامکیه! :)

حکایت دیروز من بود :)

هر تبریکی از طرف دوستان مجازی یه دلگرمیه برای آدم.

باز هم ممنونم از همه شما دوستان خوبم :)

نوتیفیکیشن های تبریک!

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

ما بدهکاریم

به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند :

« معذرت می خواهم ، چندم مرداد است ؟ »

و نگفتیم

چون که مرداد

گور ِ عشق ِ گُـل ِ خونرنگ ِ دل ما بوده است !

زنده یاد حسین پناهی

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد:

دیروز  فرصتی شد تا بعد از مدت ها بعضی از هم کلاسی ها و دوستان دوران مدرسه رو ببینم.

دیدن همزمان اینهمه همکلاسی بعد از n سال هیجان زیادی داشت! بعضی ها تغییرات ظاهری زیادی کرده بودند طوری که باید چند دقیقه فکر می کردی تا یادت می اومد این کدوم یک از بچه ها بود :)) بعضی ها هم تغییرات رفتاری! هرکی به یک سو رفته بود.. با رشته و کار و برنامه های متفاوت برای آینده شون..

خلاصه دیروز با دیدن این دوستان قدیمی روحمان شاد شد و هیجان زیادی ما را فرا گرفت!

پ ن- به تاریخ پست قبل که نگاه کردم عرق شرم بر پیشانیمان جاری گشت! بگذارید به حساب مشغله زیاد و شاید هم تنبلی :)

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد: