روزنوشت ها

یکشنبه، ۱۳ تیر ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 05 Jul 2010 01:56:00 +0000

هوای خانه چه دلگیر می‌شود گاهی...

جمعه، ۳ اردبیهشت ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Fri, 23 Apr 2010 21:01:00 +0000

چند روزی است از سفر دور ینگه دنیا برگشته ام. اگر اول و آخرش را بزنیم بقیه اش خیلی خوب و پربار بود. آمریکا در مقایسه با کانادا واقعا خارجه است! انشالله خدا قسمت همه آرزومندان کند و همه مشتاقان را بطلبد! هرچند رفتنش آنطور که گفته آمد و برگشتنش که دیگر حال توصیفش نیست حال گیری اساسی بود اما خوب بود. در مورد برگشت همین را بگویم که در موقع ورود به منطقه امن فرودگاه به محض دیدن نام مقدس جمهوری اسلامی ایران بروی پاسپورتتان پنج اس روی بلیتتان می نویسند و آن را های لایت می کنند و با یک اسکورت از صف مردم عادی جدایتان می کنند و در مقابل چشمان صدهانفر شما را بازرسی بدنی می کنند و کاغدهای مخصوصی را به تمام وسایل همراهتان مثل کفش و کمربند و کیف و محتویاتش می مالند و کاغذها را درون دستگاهی می گذارند که اگر مواد منفجره داشته باشید نشان دهد. بعد هم می گویند به سلامت!

از روزی که آمده ام دارم کارهای عقب افتاده و انبار شده را انجام می دهم. اینجا یک هفته که به مرخصی بروی باید سه هفته بلانسبت مثل خر کار کنی تا بتوانی جبرانش کنی. البته خستگی سفر و همه اینها با خبر انتخاب شدن مقاله ام به عنوان یکی از مقالات برتر کنفرانس، پرید. خودم هم بی خبر بودم چون مراسم اختتامیه را نماندم تا اینکه بعدا از وبسایت کنفرانس باخبر شدم. البته احتمالا اشتباهی در کار بوده است! ما را چه به این کارهای خفن!

پنجشنبه، ١٩فروردین ١٣٨٩

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 08 Apr 2010 20:30:00 +0000

در روزهای قبل از این انتخابات کذایی، نقشه ایران در گوگل مپ که در آن هر استان با توجه به کاندیدایی که رای اکثریت مردم را بدست آورده بود به رنگ خاصی نمایش داده می شد را روی وبلاگ گذاشته بودم (از اینجا ببینیدش). گفته بودم که این یک تمرین برای یک کار بزرگتر است. آن کار بزرگتر که البته برای خودم بیشتر یک علاقه شخصی بود را دیگران جدی گرفتند و به عنوان یک مقاله برای کنفرانس جهانی SAS پذیرفتند و خواستند که بروم به ینگه دنیا و در مقابل کلی آدم این کاره ارائه اش کنم! خلاصه اینکه همین شنبه مسافرم. در چند شهر توقف خواهم داشت و اگر از دوستان دنیای مجازی و اهالی وبلاگستان کسی در سیاتل (واشنگتن) و یا لایما (اوهایو) پیدا می شود بسی مایه مباهات خواهد بود که گپی بزنیم و دیداری بکنیم. در این سفر دور یگنه دنیا کلی توقف (بخوانید علافی) در فرودگاه های مینیاپولیس، دالاس و دنور هم خواهم داشت.

در اولین فرصت متن کامل کد این ماکرو به همراه داده ها و مثال ها و همینطور ترجمه فارسی مقاله را برای برنامه نویس های SAS در ایران همینجا خواهم گذاشت. دارم تلاش می کنم داده های جغرافیایی نقشه ایران را دقیق تر از آن چیزی که در این مثال آمده پیدا کنم تا بیشتر در داخل ایران به درد بخورد.

جمعه، ١٣ فروردین ١٣٨٩

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 03 Apr 2010 01:07:00 +0000

طنز روزگار باید اینگونه نیشش را به تو بزند که جواب مثبت تقاضای اقامتت با آن هم سابقه که یک سال انتظار بکشی و بعد رد شوی و بعد از شش ماه که تو به آن تصمیم اعتراض کرده‌ای تازه بفهمی کلهم پرونده‌ات گم شده و تو دوباره تقاضای تجدیدنظر بدهی و باز بعد از شش ماه بگویند که نظر ما همانی بود که گفتیم، حالا درست در اول آوریل بیاید! دروغ آوریل از این بزرگتر؟ دوستی با بدجنسی تمام سر این همزمانی مشکوک حسابی سربه سرم گذاشته است!

این البته خوان اول بود که البته پر زور ترین خوانش هم هست! و این داستان همچنان ادامه دارد…

شنبه، ٢٩اسفند ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 20 Mar 2010 06:13:00 +0000

نوروز و سال نوی همه شمایی که از پنچره این وبلاگ مرا می‌بینید و من شما را مبارک باشد. آرزوی سالی بدون خون‌ریزی، بدون اوین و کهریزک، بدون غصه و درد، و پر از صلح و صفا برای مردم خوب کشورم دارم. این سال‌های سیاه نیز بگذرد...

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد...

یکشنبه، ۹ اسفند ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Sun, 28 Feb 2010 17:39:00 +0000

امروز آقای پستچی آمد و کتاب‌هایم را آورد. بعد از شش سال دوری، کتاب‌هایی که به جانم بند بودند را حالا اینجا در وینی‌پگ کنار خودم خواهم داشت. برادرم کتاب‌ها را در دو بسته جداگانه و البته همزمان برایم پست کرده بود. فعلاً یک بسته‌اش رسیده و من دارم از دیدنشان و ورق‌زدنشان ذوق‌مرگ می‌شوم. به تاریخ و محل خرید کتاب‌ها که همیشه روی صفحه اولشان می‌نوشتم خیره می‌شوم و غرق می‌شوم در آن روزها: مشهد فروردین 73، سیزدمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران اردیبهشت 79، …عکس کتاب‌هایم را اینجا می‌گذارم که به همه پزش را بدهم. امیدوارم بسته دوم راه خانه را بلد باشد و در راه گم نشود.

دوشنبه، ٣٠ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 22 Dec 2009 03:41:00 +0000

یکی از چیزهای خوب (یا بد؟) وبلاگ داشتن این است که هر از گاهی نگاهی می‌‌کنی به آرشیو وبلاگت تا بفهمی که مثلاً پارسال یا دو سال پیش در چنین روزهایی چه چیزهایی نوشتی و با خواندن آن مطالب گویی همه آن روزها و شرایط را دوباره زنده می‌کنی. این برای آدمی که کمتر چیزی را فراموش می‌کند ابزار رنج‌افزونی است! کمی که عقب‌تر می‌روی مثلاً چهار سال یا پنج سال و تشعشعات فکری خودت را می‌خوانی شرمنده می‌شوی که آخر این چه خزعبلاتی است که نوشته‌ای و از طرفی هم خوشحال از اینکه در همان مرحله درجا نزده‌ای. وبلاگم را دوست دارم!

جمعه، ٢٧ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 19 Dec 2009 01:51:00 +0000

دو هفته پیش واکسن H1N1 یا همان آنفولانزای خوکی را زدم. هرچند یک هفته جایش درد می‌کند اما یک اعتماد به نفسی به آدم می‌دهد که گویی رستم روئین‌تن شده‌ای و از همه بلاها مصون! از دیروز آنفولانزای شکمی گرفته‌ام! امروز به رئیس محترم ایمیل زدم که گلاب به رویت، شکمم به عطسه و سرفه افتاده... از خانه کار می‌کنم!

شنبه، ٢١ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 12 Dec 2009 20:02:00 +0000

کسی به مناسبت سالگرد تولد شاملو، پست "شازده کوچولو" که حدود دو سال و نیم پیش نوشته بودم را دوباره در بالاترین گذاشته و از دیروز سیل بازدیدکننده‌ها را روانه این نوشته قدیمی کرده است. نوشته‌ای که از اهلی کردن و اهلی شدن می‌گوید. از احتیاج و موجودی یگانه شدن ...

کسی جرمی نکرده گر به ما این روزها عشقی نمی‌ورزه

بهایی داشت این دل پیشترها که در این روزها دیگه نمی‌ارزه

سه شنبه، ١٧ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 09 Dec 2009 06:42:00 +0000

سرد ِ سرد. به سردی وینی‌پگ ِ بیست و شش درجه زیر صفر. امروز شیشه اتاقم هم یخ زده بود.

شنبه، ١٤ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sun, 06 Dec 2009 01:05:00 +0000

آرش از تورنتو زنگ زده که از اونجا که توی وبلاگت کم می‌نویسی، بنا به اون قانون باید خیلی بهت خوش بگذره. بهش می‌گم کجای کاری که اون قانون مدت‌هاست نقض شده ...

دوشنبه، ٢ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 23 Nov 2009 13:30:00 +0000

درزندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند؛ و اگر کسی بگوید و بنویسد، مردم بر سبیل عقاید خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و مسخره‌آمیز تلقی کنند؛ زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به توسط شراب و خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدره است؛ ولی افسوس که تأثیر اینگونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می‌افزاید.

صداق هدایت، بوف کور

پنجشنبه، ۹ مهر ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 01 Oct 2009 17:03:00 +0000

دیروز از یک موسسه کفن و دفن نامه ای برایم آمده بود که پیشنهاد کرده بود به رایگان برایم هزینه مراسم کفن و دفنم را برآورد کنند و بعد در صورت تمایل در شرکتشان ثبت نام کنم تا وقتی مردم پولی هم به آنها برسد. به نظرم بوی الرحمن ام بلند شده!

فردا می شود دقیقا ۵ سال کامل از روزی که همه زندگی ام را خلاصه کردم در دو چمدان و با یک بلیط دوسره راهی این دیار شدم. مطمئن از اینکه سر یک سال برای دیدار بر می گردم. چقدر زود می گذرد...

شنبه، ٢٨ شهریور ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 19 Sep 2009 17:11:00 +0000

مدتی بود که توی خونه اینترنت نداشتم. باز هم داستان تکراری "جاکشی" های چندباره! دو سه هفته‌ایست که به آپارتمان جدیدی اسباب کشی کردم. بعد از سال‌ها زندگی در آپارتمان‌ها و خانه‌هایی که همه‌اش مال تو نیست اینبار همه این آپارتمان مال من است که البته این از نتایج فراخی ِ نسبی ِ اقتصادی است و اینکه دیگر دانشجو نیستی و دستت به دهانت می‌رسد. آپارتمانی که زیادی برای یک نفر بزرگ است. آنهم یک نفری که چندین سال است به داشتن فضاهای کوچک عادت کرده و روزهای اول از اینکه این همه فضا را دارد اصراف می‌کند داشت دچار افسردگی مخلوط با عذاب وجدان می‌گشت اما حالا البته به زور ِ اثاثیه‌ای که هر جند روز یک بار بیشتر هم می‌شوند دیگر زیادی خالی به نظر نمی‌آید و سرپوشی است بر آن عذاب وجدان.

شرکت محترم خدمات اینترنت و تلویزیون کابلی، بعد از رفتن نفر قبلی تلویزیونش را قطع نکرده بود و من از ترس اینکه اگر درخواست اینترنت بدم این تلویزیون مفتکی قطع شود مدتی بر وسوسه انترنت غلبه کردم. دو روزی است که اینترنتم وصل شده و البته همان اول کار تلویزیون مفتکی را قطع کردند! البته بماند که از آنجا که اینجا اینترنت و تلویزیون همه از درون یک کابل می‌آید ما از رو نرفتیم و همان کابل اینترنت را با استفاده از یک سه راهی به تلویزیون هم وصل کردیم و به حول وقوه الهی دیدیم که هنوز بیست – سی کانالش همینطور مفتکی دارد می‌آید.

خلاصه این بود شرح این غیبت. بعد از این بیشتر خواهم بود...

چهارشنبه، ۲۸ مرداد ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 19 Aug 2009 21:22:00 +0000

فایده اینکه هر از گاهی مثل آدمهای عقده ای اسم خودت را گوگل کنی علاوه بر اینکه می فهمی چه کسی پشت سرت چه می گوید، این است که اگر نتیجه کاری هم منتشر شده و تو بیخبر مانده ای بفهمی تا دلت را خوش کنی که می توانی یک خط دیگر به رزومه ات اضافه کنی.

جمعه، ١٩ تیر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 11 Jul 2009 03:54:00 +0000

این نیمکت واقع در ضلع جنوبی پارک کرسنت در شهر وینیپگ و (کنار سرخ‌رود) مال من است. اصلا ارث پدری من است. خودم کشفش کردم و تنها جایی است که در این روزهای مزخرف در گوشه دنج آن می توانم کمی نفس بکشم. وقتی غروب ها با اشتیاق بعد از یک روز کاری رکاب زنان خودم را به دنج ترین جایی که می شناسم می رسانم و می بینم یکی زودتر اشغالش کرده و من باید زورکی بهش لبخند بزنم اما در دلم فحشش بدهم و بروم جای دیگری بنشینم، حالم بدجوری گرفته می شود. امروز حتی رویش هم نوشتم که "این نیمکت مال من است!" شما هم بدانید. این نیمکت صاحب دارد. صاحبش هم این روزها اعصاب ندارد...

شنبه، ٣٠ خرداد ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sun, 21 Jun 2009 02:06:00 +0000

شب پیش عده‌ای از ایرانیان مقیم وینی‌پگ به یاد کشته شدگان چند روز اخیر در ایران، در دانشگاه منیتوبا گرد هم آمدند و با روشن کردن شمع، خواندن سرود و سکوت دستجمعی برایشان شام غریبان برگزار کردند. برگزارکنندگان مراسم اینطور تشخیص داده بودند که پرجم رسمی ایران (همانی که چه خوشمان بیاید و چه نیاید تنها نشانی است که سازمان ملل و مراجع بین‌المللی به عنوان نشان ایران می‌شناسند) را هم در مراسم داشته باشند و همزمان جنایت حکومت بر علیه مردم را هم محکوم کنند. در این مراسم هواداران "حزب کمونیست کارگری" در یک ائتلاف بزرگ با "سازمان مجاهدین خلق" که مجموعاً بالغ بر سه نفر می‌شدند در یک حرکت انقلابی سعی در برهم زدن مراسم داشتند... مراسم البته تا آخر برگزار شد.

رونوشت: سایت روزنه جهت ثبت این عملیات انقلابی و افزودن افتخاری دیگر بر افتخارات قبلی.

چهارشنبه، ۲۷ خرداد ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 17 Jun 2009 21:18:00 +0000

این روزها گویی زمین و زمان دست به دست هم داده اند تا تلخترین روزهای زندگی مرا رقم بزنند. یک خستگی مزمن درونم ریشه دوانده و سرطان وار رشد می کند. آیا پایانی برای این روزهای تاریک هست؟

پنجشنبه، ۲۱ خرداد ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 11 Jun 2009 16:14:00 +0000

هفته پیش درد دندان امانم را بریده بود. دندانپزشک مربوطه چاره کار را تنها در کشیدن دندان کرمو تشخیص داد اما چون از توان خودش بر نمی آمد به دکتر دیگری معرفی ام کرد. دو روزی است که جای آن دندان حفره ای عمیق به اندازه چاه ویل در لثه ام ایجاد شده است. در واقع دندان را نکشید بلکه در لثه ام آنقدر حفاری کرد تا دندان را در چهار تکه جداگانه توانست بیرون بکشد. به معنی واقعی کلمه دهانم سرویس شد! تازه بعد از بعد از این حفاری، جلوی چشمان من با نخ و سوزن شروع کرد به دوختن لثه های نازنینم. قرار است بخیه ها خودبه خود و به حول و قوه الهی بیافتند. فعلا شل و ول شده اند و نخ های آویزان از لثه های بالایی ناخودآگاه شده اند بازیچه زبان مبارک.

دکترم می گفت اگر بخواهی جای این دندان معدوم شده دندان بکاری باید سه چهار ماهی به لثه هایت فرصت بدهی تا ترمیم شوند. با دوست عزیز ایرانی که اینجا دانشجوی تخصص لثه است صحبت می کردم. می گفت موقع کاشت دندان اگر استخوان فک قطر یا شکل مناسبی نداشته باشد، قطعه استخوان کوچکی را روی آن قرار می دهند که بعد از چند ماه جذب استخوان لثه می شود و گفت که این تکه استخوان می تواند استخوان انسان یا یک حیوان باشد. حالا من دارم به این فکر می کنم که اگر فرض کنیم حق انتحاب با من باشد، بین استخوان یک انسان مرده یا یک حیوان من کدام را ترجیح می دهم و اگر حیوان، چه حیوانی؟

دوشنبه، ٢٨ اردیبهشت ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 19 May 2009 04:18:00 +0000

از آنجا شروع شد که از فشار بی‌خبری و بلاتکلیفی ِ وضعیت اقامت و از آنجا که زورم به هیج کس و هیچ چیز دیگر نمی‌رسید، تصمیم گرفتم تا جوابی نیاید ریشم را نتراشم! حالا ریشم بلند شده اما هنوز خبری از اداره مهاجرت نشده! کم کم دارم با این چهره جدیدی که هر روز در آینه می‌بینم دوست می‌شوم. دارد از همدیگر خوشمان می‌آید. هرچند اصلاً خوش‌قدم نبود اما دیگر برای هم غریبه نیستیم. مشکل اینجاست که فردا باید برم پی‌گیر درخواستم شوم و او هم خودش می‌داند که نمی‌توانم یک ایرانی ریشو که اسمش هم از بد حادثه محمود است را با خودم به اداره مهاجرت ببرم. خودش فهمیده است که باید برود. قبل از رفتنش یک عکس دو نفره گرفتیم. اگر از دوستان فیس‌بوکی مان هستید از اینجا عکس را می‌توانید ببینید اما بالاغیرتن به ریشمان نخندید!

چهارشنبه، ٩ اردیبهشت ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 30 Apr 2009 05:44:00 +0000

وقتی ناچاری وقت بکشی هیچ‌چیز بهتر از تماشای یک فیلم خوب چاره کار نیست. "مورد عجیب بنجامین باتن" داستانی بکر داره و گریمی باورنکردنی. گرفتن سه اسکار حق مسلمش بود. فقط کمی زیادی طولانی بود و البته من هم که همیشه با لهجه لوئیزیانایی و تکزازی مشکل دارم. من از اینجا گرفتمش.

دوشنبه، ٧ اردیبهشت ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 28 Apr 2009 04:55:00 +0000

امشب که پنجره آشپزخانه را کمی بازکردم تا هوای خانه عوض شود، صدای سمفونی قورقور قورباغه‌های بیرون، آشپزخانه را پر کرد. این صدا می‌گوید که بهار ِدیررس ِاین سرزمین، همین دور و برهاست و این کمی حال آدم را بهتر می‌کند. هرچند روزت را مکالمه تلفنی اول صبحت با رئیس خراب کرده باشد. فدای سر همه این قورباغه‌های خوش صدا که چون ویزای کارت بعد از سه ماه هنوز نیامده تو هنوز نمی‌توانی تمام وقت کار کنی و این باعث می‌شود از برنامه ریزی پروژه کاری عقب بیافتی و در نتیجه رئیست احترام سرت می‌گذارد و تلفنی از تو می‌پرسد که آیا ناراحت نمی‌شوی که برای فاز سوم پروژه که قرار بود خودت انجام دهی برنامه‌نویس دیگری استخدام کند تا همزمان با دو فاز اول کار جلو برود. و تو هم که چاره‌ای جز این نداری که بگویی نه خواهش می‌کنم آقای رئیس! و ته دلت بسوزد که چه حیف شد... فاز سوم روی ابعاد اقتصادی بیماری بود که تجربه‌ای تازه می‌شد برایت. به درک! خوش به حال این قورباغه‌ها...

شنبه، ۲۹ فروردین ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 18 Apr 2009 19:02:00 +0000

از وقتی که از سه – چهار سال پیش احمدی‌نژاد سرتیتر اخباردنیا شده، فایده‌اش برای من این بود که تلفظ اسمم برای این جماعت راحت شد و مدت زیادیه که دیگه کسی مامود یا ماموت یا مخمود صدام نکرده. با شیرین کاری‌های این محمود کم گاو پیشونی سفید شده بودیم که حالا یک محمود نام دیگه‌ای در کانادا به جرم اینکه یک دستگاه انتقال فشار (با کاربرد تأسیسات هسته‌ای) رو از آمریکا وارد کانادا کرده و قصد داشته از طریق دوبی به ایران بفرسته، بازداشت شده. +

چند روز پیش که برای پیگیری کارهام به اداره مهاجرت سرزده بودم (با وجودی که تأکید کرده بودن تماس نگری!) گفتنن باید صبرکنی و در جواب من که اگر جواب منفی باشه چی؟ با لطف لایزالی فرمودند به اندازه کافی برای خروج از کشور بهت فرصت می‌دیم!

یکشنبه، ۲۳ فروردین ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 13 Apr 2009 00:21:00 +0000

مردمان عجیب و غریبی هستیم به خدا. از وقتی که این پست "خدمات تلفنی گوگل" رو پست کردم، چند نفر که احتمالاً باورشون نمی‌شده این قضیه درست باشه، از طریق اون ویجت بهم زنگ زدن که تا اینجای کار هیچ مشکلی نیست اما به جای حرف زدن یا قطع می‌کنند یا مثل آدم‌های جن‌زده می‌گن الو الو و بعد با وجودی که معلومه ارتباط برقراره سکوت می‌کنن. خوب بابا یه سلام و علیکی بکنین بگین خواستین امتحانش کنین! من که شماره و اسم شما رو می بینم خوبه بهتون زنگ بزنم فوت کنم؟ آره آقای پژمان از اورگان؟ یا آقای سعید از اوکویل آنتاریو؟ : دی

جمعه، ۲۱ فروردین ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Fri, 10 Apr 2009 19:58:00 +0000

فیلم "خواب زمستانی" ساخته سیامک شایقی و با بازی زیبای فاطمه معتمد آریا، پگاه آهنگرانی و لادن مستوفی را دیدم. فیلمی خوب که بدون شک ارزش دیدن دارد. تردید نکنید همین الان دانلودش کنید. با کیفیت بالا از اینجا و با کیفیت پایین‌تر از اینجا.