Midmarch Records ve Magic Bullet Records grubun The Plague Sermon ile birlikte splitini yayınlamak üzereyken bahsetmek lazım bu Penislvanyalı arkadaşlardan. Amerikan underground screamo sahnesinin son zamanlarda ciddi bir yükseliş sergileyen grubu Balboa. Geçmişte split çıkardıkları gruplar da Rosetta ve Japonya’da Nitro Mega Prayer. s/t LPleri ve “Manifeste Cannibale” adlı bir EPleri mevcut. Sadece EPlerini dinleyebilme şansı buldum ama grubun yakın gelecekte adından daha çok söz ettireceğine eminim. Sadece post-hardcore ve sludge etkileşimli farklı tarzları bile kulak vermeye değer.

]]> http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/feed/ 0 http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/ http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/#comments Fri, 23 Jul 2010 04:02:05 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2090

Kemancı’da bu akşam yıkım gecesi.

]]> http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/feed/ 0 http://www.riffual.com/22/07/2010/heaven-in-her-arms/ http://www.riffual.com/22/07/2010/heaven-in-her-arms/#comments Thu, 22 Jul 2010 17:42:44 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2084

Türkiye’de ciddi bir takipçi sayısına sahip Heaven In Her Arms. Muhtemelen adını bir Converge şarkısından alan bu grup benim için harikalar yaratan gruplar arasındaydı. Envy‘dan sonra özellikle iyi bir nesil geldi Japonya’da, ve hemen hemen hepsi Envy‘ı örnek alıp ciddi anlamda iyi deneysel screamo işlerinin altına imzalarını attı.

“Paraselene” grubun son albümü. Girişiyle bildiğiniz HIHA albümü ama devamında sanki eski albümlere göre daha zayıf. İnternette okuduğum bazı yorumlar albüm için yılın hayalkırıklığı diyor ama bence o kadar değil ama yine de eski albümlerle grubun fanı olmuş onca kişi inceden bir şeylerin eksikliğini hissedecektir bu albümde. Belki bu albümü başka bir grup yapmış olsa yine iyi notla geçer ama eski çalışmalar beklentimi hayli yüksek tutmuştu. “Anamnesis Of Critical“, “Halcyon” gibi klas parçalar ve “Veritas” gibi sonunda çalsa bir drama filmini izlemesi on kat ağır bir filme çevirebilecek bir outro var.

Yılın en kötü haberi geldi bu gruptan, grup olarak aktif müzik kariyerlerini sonlandırdılar. Grup elemanlarının ileride farklı farklı çalışmaları elbette gelebilir ama genel olarak metal müziğe bambaşka bir ivme kazandırmışlardı ve bu müziğin modern yüzünün en önemli temsilcileri arasındalardı. Melvins ile EPleri gelecek diye bekliyordum ben. Son konserlerini Los Angeles dışında ilk konser verdikleri yer olan Montreal’de vermeleri rahatsız edici bir orijinallik, en az çaldıkları son şarkının “The Beginning and the End” olması kadar. Anıları için döndürmek lazım “Wavering Radiant“ı birkaç kez.

“Messy, Isn’t It?” bu yıl dinlediğim en iyi hardcore punk albümü oldu şu ana kadar. Albüm isminden de etkilenip kendilerini türün Lionel Messi’si olarak belirlemiş bulunmaktayım. Uzun yıllarını hardcore dinleyerek geçirmiş her Adem evladının 2010 yılı deyince hatırlayacağı bir albüm yapmışlar.

Adeta Türkçe kompoziyon derslerinde ideal bir sonuç paragrafı yaparak girdiğim yazıya albümden detaylarla devam etmek istiyorum. Sound kesinlikle çok orijinal, tür içine bambaşka bir hava katacak cinsten, hatta türdeki örneklerinin aksine besteler arkasında ciddi bir müzikal zeka olduğu açıkça belli oluyor. Hemen hemen boş saniye yok albümde, hangi şarkıyı upload etmem gerektiğine de karar veremeyip tesadüfen birini seçtim zaten, lafı uzatmadan o şarkıyla başbaşa bırakıyorum siz değerli okurlarımızı.

Alman underground screamo scene’in son zamanlardaki önemli gruplarından June Paik. İsmini zannedersem ünlü Koreli aktörden alan grup React With Protest Records label’ından çıkan çalışmalarıyla ön planda. Müzikal olarak epik bir yapıya sahipler, heavy bir soundları var, 90 ortası Kanadalı screamo gruplarına benzetiliyorlar. Grup son zamanlarda önemli bir atak yapıp uzun bir ABD turnesine çıktı, isimlerinden daha çok söz ettirecekler kesin zaman içinde.

Yukarıdaki fotoğrafta yaşanan sahnelerin benzerlerini ülkemizde de görmek isteriz ayrıca.

Post-hardcore olayının piri idiler, şimdi bu türde müzik yapan bütün gençlere ilham verdiler. Stüdyo albümleriyle, EPlerle, Coalesce, Snapcase, Shai Hulud gibi isimlerle çıkardıkları split albümlerle efsanelere arasındaki yerlerini aldılar. Bugün düşündüm, grup dağılalı üç yıl olmuş. Dinlemeden okula gidemediğim zamanlar olurdu. where’s your anger, where’s your fucking rage? derken öfkelendirip, I used to be a lot like you but now I’m only me diyerek de duygulandırabilen bir gruptu. An itibariyle bu ikisini onlar kadar yapabilen grup yokken, Boysetsfire da üzerine düşününce artık sadece duygulandırıyor.

Biraz geç bir albüm krtiği olacak ama Sick Of It All blogda yeri olmazsa olmaz gruplardan. New York’un arka sokaklarında yetişip hardcore ile hayat tutunan benzerlerinden biraz farklı bir imaja sahip olsalar da janra için kutsal sayılan topraklarda yetişmeleri onları efsaneler arasına sokmaya yetiyor.

“Step Down” videosunu izlemek için televizyon başında saatlerce bekleyen nesilden olmak isterdim ancak yaşım itibariyle pek yetişemedim o zamanlarda olanlara. O video yüzünden sanırım en sevdiğim SOIA şarkısıdır, tribute albümde de Comeback Kid tarafından coverlanması ayrı bir güzellik olmuştur.

Artık yaşı kemale ermiş, tribute albümü çıkmış, göbeğinde kıllar enginar çiçeğine dönmüş adamlar ne bekleyebilirsiniz? Söz konusu adamlar SOIA üyeyise, beklentilerin bir anda tavan yapması muhtemel. Bana kalırsa bu müzisyenlikten soğumayalım diye iki üç hit parça kaydedip gazla çıkarılan “Death to Tyrants“tan sonra mükemmel bir albüm “Based On A True Story“. Albümün isminin arkasındaki esrarı halihazırda çözemedim ama “Scratch The Surface“de olduğu gibi heyecanını ve sürükleyiciliğini bir an olsun kaybetmeden son hızla basıp giden bir hardcore punk albümü gelmiş New York’lu topluluktan, tek tek öpüyorum alınlarından, Ertem Şener olsa her yerlerinde öper. Son şarkı “Dirty Money” ile bitiriyorum yazıyı.

Brighton güzide üniversitesiyle tanıdığımız İngiltere şehri ama son dönemlerde çıkardığı müzisyenlerle de adından bahsettirmeyi biliyor. Bu blog hayatı boyunca yaptığım en boktan girişlerden biri olan bu başlangıçtan sonra yazı nasıl devam edecek, merak ediyorum. Grup iki genç arkadaştan oluşuyor, Laura-Mary Carter (vokal ve gitar) ve Steven Ansell (vokal ve davul). Aynı zamanda ateşli birer aktivist olarak gönlümüzün en derin yerlerinde saygıyla yerlerini almış bu ikili Blood Red Shoes adı altında iki albüm çıkardı. 2008′deki “Box of Secrets” ve 2010′daki “Fire Like This“.

Müzikal olarak bir üçgenin ağırlık merkezine onları oturtacak olsam köşelere A, B ve C gibi isimler vermek yerine Sonic Youth, Queens of the Stone Age ve Fugazi‘yi kullanırdım. Britanyalı olmanın getirdiği öz indielik yanında mainstream alternative rock, garage rock, post-punk tınıları eksik olmuyor bu arkadaşların albümlerinde.

Grubun aynı zamanda Love Music Hate Racism oluşumunun için yer aldığını bildirerek beğenilerimizi kazandıklarını söyleyip hayat görüşümüzü ve duruşumuzu ortaya koyalım. Bunun dışında Ladyfest gibi feminist aktivitelerde de bulunmuşlar. Müzikal başarılarının yanında grubun bu tür eylemlerinin ardı arkasının kesilmemesini umuyoruz

Kanada’ya, Montana’ya falan yerleşesim geliyor bazen…

Üç DJ’in bir araya gelip kurduğu glitch hop denilen hip-hop’a yakın bir elektronik müzik türü icra eden topluluk the Glitch Mob. Bu arada glitch sound’u bilgisayarların ya da makinelerin hata verdiklerinde ortaya çıkan ses efektlerinin kullanımıyla elde ediliyor. İlginç tabi, konserlerde ne halt yiyorlar bilemiyorum.

Elektronik müzik dinlerken yaşadığım en büyük sıkıntı birkaç kez albümü dinledikten sonra sıkılmış olmam (The Dust Brother, The Prodigy, Orbital gibi isimleri dışarıda bırakıyorum bunu söylerken). Yukarıda saydığım şekilde elde edilen soundlar pekçok Taksim gencine “ne abudik gubidik bi’ müzikmiş ehehe” yorumunu yaptırır muhtemelen, kendince haklıdır da ama önyargılı dinleyiciye çok şey kaybettiren topluluklardan biri the Glitch Mob.

“Drink The Sea” bu arkadaşların son albümü. Glitch soundlarında heavy house ve trance havalarını sezmemek için sağır olmak lazım. Belki de o glitch’i bana da daha farklı, daha fonksiyonel, daha versatil gösteren o. Albümden çıkacak ilk single olarak seçilen “Drive It Like You Stole It” GTA oyuncularına hitap etmesinin yanı sıra elektronik müziğin nasıl akılda kalıcı ve dinleyici sıkmayan bir hit çıkacağının ispatı, ama ben yazının sonuna başka bir parça ekleyeceğim.

Albümün tek falsosu ikinci yarısından itibaren başlayan uyumsuzluk, ilk single dışındaki son beş şarkı ilk beş şarkının kalibresinden uzak. Sıradaki albümleri biraz daha dengeli olursa unutulmazlar aralarına girebilirler. Bu yazıyı okuyup da grup üyeleriyle irtibatta olan birileri varsa o arkadaşları kutladığımı ama sözünü ettiğim eksikliğin de önümüzdeki çalışmalarda giderilmesi gerektiğini güzel bir dille anlatırsa memnun olurum.

Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

The Pineapple Thief İngiltere, Yeovil çıkışlı bir progresif rock topluluğu. 1999 yılında kuruldular ve bu zamana kadar fanları ziyadesiyle doyuracak sayıda başarılı albümün altına imzaların attılar. 2008′de çıkardıkları ve önemli bir oksimoron yarattıkları “Tightly Unwound” Prog Archives’ Members Albums of the Year listesinde üç numarada gösterilmişti. Bu albümün ardından da  geçtiğimiz günlerde “Someone Here Is Missing” piyasaya çıktı.

İlk şarkıdan itibaren grubun soundundaki Radiohead etkileşiminin gözlendiği, progresif müzik içinde beklenen Oceansize vari iniş çıkışların bol olduğu albümde Dredg‘e kadar gidecek bir art rock’luk pozisyonu da mevcut desem birbiri ardında gelen bu kısa cümle serisiyle işin içinden çıkmış olurum belki sayın okurlar. Akustik melonkolizmiyle dinleyeni alıp götüren “Someone Here Is Missing” and “Barely Breathing” adlı şarkılar ötekilerden bir adım ileride tutulmuş yabancı mecmualarda, katılmamak elde değil.

Bir de albümün kapağını hazırlayan Storm Thorgerson‘u alkışlamak lazım, kesinlikle bu yıl içerisinde gördüğüm en işe imza atmış alanında, neden cv’sinde Pink Floyd, Muse gibi isimlerin olduğunu ortaya koymuş yaptığı işle. Paraya kıyıp böyle profesyonel bir adam çalışan İngiliz gruba da bir aferin geliyor. Sırf bu kapak için Kscope Records‘un internet sitesine girilip alınır bu albüm.

Benn Jordan öğrendiğimiz kadarıyla pek çok nickname altında elektronik müzik icra eden bir meslek sahibi.”Arboreal” adlı son albümünü çıkarmasa kendisinden bihaber yaşamaya devam edecektim muhtemelen, iyi oldu çıkardığı.

Albüm için şimdiden yılın en iyisi diyenler de var, aynı şeyi elektronik müzik kategorisine indirgeyenler de ama bir gerçek var ki gerçekten çok başarılı bir albüm “Arboreal“. Çocukluğunu gitarıyla jazz parçaları çalıp geçirildiği bir geçmişe sahip, idm icra eden bir müzisyenden beklenen albüm. Her şarkı birbirinden farklı hemen hemen ama bir araya gelince anlamlı bir bütün oluşturuyorlar. Farklı renklerden, farklı mevsimlerden oluşan enfes bir mozaik oluşturulmuş Alphabasic Records tarafından dağıtımı yapılan albümde.

Albümün giriş şarkısı olan ve yukarıdaki görsel ile bütünleştirilip sonbahar ambiansı yaratılan “Undiscovered Colours” ile sizleri yepyeni renkleri keşfetmeye davet ediyorum. Hayatındaki eksik taşları yerine yerleştirmek isteyenlere geliyor.

Aktif olmayan bir gruptan bahsedeceğim, the Angelic Process. Genel olarak pek sevilmeyen drone türünün önemli gruplarından biri, 1999′da Georgia’da kuruldular ve sekiz yıl boyunca müzik yaptılar. Türün depresifliğini mükemmel ambianslarla besleyip sekiz yıl boyunca grubun adını ölümsüzleştirecek ve türün severlerinin hafızalarına kazınacak melodiler yarattılar. Benim sorunum ise grubun imajıyla ilgili,  bugün bu grup sık dinlediğim gruplardan biri değilse, bunu imajlarına borçlular. Yine de müzik olarak Neurosis ve My Bloody Valentine gibi iki önemli ismin buluştuğu noktadalar ve unutulmazlar arasındalar. Özellikle “Weighing Souls With Sand” dinlenilmesi gereken bir albüm.

Herkes İsveçli melodik metal gruplarına hasta olur, ben ise daha gürültülü crust / grind gruplarına kafayı takarım, metal aleminde de Nasum derim başka bir dememci biri olarak Afgrund büyük bir eksikliği dolduracak bir grup. 2006′da kurulup ertesi sene ilk albümü “Svarta Dagar“ı yayınlayıp üstüne Relevant Few adlı grupla split yayınlayarak çalışkanlığını da gözler önüne seren grup, halihazırda turnelere devam etmekte. Denk gelse de buralara uğrasalar, gidip izlesek. Grindcore’un Arsene Wengerlerinin kaçırmaması gerek bence bu grubu.

Amesoeurs‘tan (#) tandıdık Fursy Teyssier ve Winterhalter‘ın yer aldığı grup Les Discrets. Vokal olarak daAudrey Hadorn var grupta. Kısacası yeni dönem Fransız karanlık – depresif melodilerinin yaratıcılarının başka bir projesi. Alcest ile yayınladıkları split ile hemen hemen aynı zamanlarda çok ses getirerecek “Septembre Et Ses Dernieres Pensees” adlı albümü yayınladılar. Avrupa’da icra edilen doom metalden biraz daha modern, post-rock etkileşimli kimi zaman folk esintili bir müzik yapıyorlar.

Fransızca öğrenen anathemaseverler için biçilmiş kaftan bir grup aslında Les Discrets ama aslında yaptıkları müzik mistiklikten tamamen uzak; aşk, doğa, ölüm üçgeninde sıkışıp kalan hislerin soyut dışavurumları. Ejderhalardan, kahramanlardan, efsanelerden bahsetmektense dinleyiciye gerçekle paralel bir sanal dünya yaratılması taraftarıyım, bu anlamda da Les Discrets‘in benzeri pekçok gruptan üstün olduğunu sözlerime ekleyebilirim.

Sizlere son zamanların en underrated gruplarından birini sunmaktan şeref duyuyorum, işte karşınızda Chicago’lu Millions. Bol distortion yüklü noise felsefesiyle post-hardcore’a yakın bir müzik icra eden grup, bu oyun şablonuyla geçen yıl çıkardığı Seventh Rule Records etiketli “Gather Scatter” ile büyük başarı yakaladı. Albümün çeşitli çevrelerden aldığı eleştirileri okuyup Last.fm skroplanma sayısına baktığınızda epey şaşıracaksınız benim gibi. Bu yıl da mart ayında Brutal Panda Records etiketiyle “Panic Program” adlı bir EP yayınladılar ve kaldıkları yerden devam ettiler. Arada da Sex Vid, Young Widows, Fight Amp, Tombs, Intronaut gibi gruplarla geniş turnelere çıktılar. Gürültülü, math rock, post-hardcore karışımı şeyler sevenler kaçırmamalı diye telkinlerde bulunurken önümüzdeki yıllarda bu adamların ismini daha çok duyacağımız şeklinde kehanette bulunmayı da ihmal etmiyorum.

Last.Fm biyografisinde anası babasına takılmış bir biyografi sahibi, (bir taraf İrlandalı Katolik, öteki taraf Rus agnostik, ikisi de profesör) şirin mi şirin iyi aile kızı Anya Marina, üstelik hem yazıp hem de söyleyeninden. Gossip Girl ve Grey’s Anatomy‘nin de dahil olduğu çeşitlik Amerikan serilerinin soundtracklerinde güzel yerler bulduktan sonra 2009′da “Slow & Steady Seduction: Phase II” adlı albümünü çıkarıp biz dinleyenleri adet mest etti. Övüyorum bu kadar çünkü istese bu kızın kovboyu bile olurum, öyle cool gözüküyor gözüme.

Colorado’dan çıkıp Amerikan black metal scene’inde yıllar içinde önemli bir yere ulaşmış projelerden biri Cobalt. Geçen yıl gönülleri fetheden ve benim de metal aleminde favori label’im haline gelen Profound Lore Records ile birlikte çalışıyorlar. Label’in resmi sitesindeki biyografisinde magnum opusları olarak gösterilen 2009 tarihli “Gin” albümü bu grubu duymamı sağladı, yıl sonunda da Decibel Magazine‘in top 40 listesinde inanılmaz bir yere sahip oldular (#).

Blackened war metal diyenler grubun müziği için, grup elemanlarından Phillip McSorley‘nin halihazırda devam eden Irak savaşında ABD ordusunda yer aldığını düşünürsek layığıyla icra edebilirler bu türü (ilk albümlerinin adı da “War Metal” idi). Son albüm “Gin“de daha progresif vuruşlar raw bir black metal türüne bezendiklerini söyleyebilirim. Kaotik, brutallik ve avant-gardelık dip zerrelerine kadar işlemiş Cobalt‘ın müziğine. 2007 tarihli albüm “Eater of Birds“ü de tavsiye ederim, kesinlikle grubun kendisine geçmişine göre yenilik kattığı kesin o albümle birlikte.

]]> http://www.riffual.com/09/06/2010/cobalt/feed/ 0 http://www.riffual.com/08/06/2010/59-times-the-pain/ http://www.riffual.com/08/06/2010/59-times-the-pain/#comments Tue, 08 Jun 2010 18:08:23 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1971

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

Fransız screamo’sunun son dönemdeki medai iftiharlarından Le Pré Où Je Suis Mort. Birkaç yıl sonra isimlerini Daitro, Raein gibi gruplarla anmamak için hiçbir neden göremiyorum. Fransa’da birbirinden farklı gruplarla pekçok büyük festivalde çalıyorlar, an itibariyle uzun bir Avrupa turnesindeler. Grubun s/t albümünde 4 şarkı var ve daha çok Louise Cyphre tarzı uzun, derinliği olan ve epik tarzda şarkılar yapıyorlar, vokallerdeki daha clean, genel screamo çizgisinin de dışında. Grubun ismini Türkçe’ye çevirmek isterseniz Google Translate’in çok iyi bir çözüm olduğunu söyleyebilirim.

Jacksonville denince aklıma dünyanın en nefret edilen gruplarından biri geliyor (kim olduğunu biliyorsunuz, yakın zamanda burada yazısını görürseniz şaşırmayın diye alıştırıyorum sizi şimdiden) ama bu adamların yeri başka. Yazısını yazacağım gruplar arasındalardı mutlaka ama konser haberlerini gireceğim inanın aklıma gelmezdi.

Türkiye’de hardcore dinleyicisi için ilahi bir konuma sahip Riot Promotions bugüne kadar Terror, Hatebreed, Agnostic Front, Napalm Death, Born From Pain ve daha bir çok ismi getirmişti buralara. Bu grubun saydıklarıma göre melodik duruşu acaba kim getiriyor sorusunu iyice kafamda derinleştirdi ki sağda solda okuduğuma göre Bohemian Events adı altında hizmet veren sevgili arkadaşımız Soner organizatörlük işini üstlenmiş. Böylelikle Pickpocket‘ın da bu gece sahnede olacağını söylemek zor bir kehanet olmaz, bence Gereği Düşünüldü de bu gecede formasını terletir. Mekan da Ghetto bu arada.

Sevilen şarkılardan biriyle programımıza devam ediyoruz.

edit: muhtemelen konser yalan oldu ama bu da hatıra post’u olarak kalsın böyle.

Epeydir bilgisayar başına oturamamış olduktan sonra yeni birşeyler karalamak için ciddi bir konsantrasyon gerekiyor insana. Sağolsun Atlantik’in öteki yakasında yeterince feyz aldığım Emily Jane White gerekli ilhamı verdi bana.

“Victorian America” harika albümdür ama “Dark Undercoat” benim için klasiktir. Geceleri uyku tutmadığında antidepresan niyetine aldığım, tek başıma evde kaldığımda sahil kenarında hissetmem için gereken bütün ambiansı yaratabilen bir albümdür. Alto vokalleri ve akustik gitarıyla duygusal etkileşimin üst seviyede olduğu bir müzik icra ediyor Emily Jane White. Bu müzik için dark folk da yazıyor sağda solda, sadcore da. PJ Harvey, Hope Sandoval, Nick Cave gibi isimlerle mukayese ediliyor ki gerisini siz düşünün.

Geçmişinde pekçok metal ve punk grubunda yer alıp ardından gelen Fransa yıllarıyla birlikte daha sakin ama karanlık bir hava almış Emily’nin dünyaya bakışı, dolayısıyla müziği. Aslında çoğumuzun geçtiği yollardan da geçmiş diyebiliriz. İşte bu yüzden dinlediğinizde çok yabancılık hissetmiyorsunuz, ilk kez yapıyor olsanız bile, mutlaka sizden bir şeyler oluyor. Hele bir de 20lerinizin ortasındaysanız.

2007 çıkışlı albüm “Dark Undercoat“tan -benim için klasik olan- “Dagger” geliyor güzel kulaklara.

]]> http://www.riffual.com/04/06/2010/emily-jane-white/feed/ 0 http://www.riffual.com/25/04/2010/fermin-muguruza/ http://www.riffual.com/25/04/2010/fermin-muguruza/#comments Sun, 25 Apr 2010 18:38:00 +0000 Kutay http://www.riffual.com/?p=1942

Fermin Muguruza, Kortatu ve Negu Gorriak gibi büyük ihtimalle daha önce hiç duymadığınız iki grubun kurulmasında önayak olan yine hiç duymadığınız bir isim. Bask lisanında icra edilen punk/’ın öncülerinden olan Fermin Muguruza müziğin sistem karşıtı fikirlerin kitlelere ulaşmasında bir araç olduğuna inananlardan. Milliyetçilik yüklü liriklerin yanı sıra anti-emperyalist tandaslı parçaları olan Fermin’in İspanyol punk cemiyetinin bugünkü çizgisini  taa 80′lerde çizdiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Bu arada milliyetçilik derken “Yaşasın Özgür Bask Bölgesi” kafalarından bahsediyorum tabii ki.