Ba – w ciągu tych paru miesięcy pojawiło się nawet kilku blogerów, którzy naszym wzorem (wcale tego nie ukrywając) przerobili swoje strony, ale potem w większości wrócili do “standardowego” blogowania. Dziś więc, w ramach promowania minimalizmu, zastanowimy się, które elementy blogów są na nich kompletnie niepotrzebne i stanowią tylko zapychacz miejsca.

• Najnowsze wpisy. Nie, nie chodzi o to, że nowe wpisy na Twoim blogu są całkowicie zbędne, chociaż znam kilku blogerów, którzy uczyniliby przysługę ludzkości, gdyby tak to odczytali. Mam raczej na myśli ten bloczek “Najnowsze posty” obecny w sidebarze masy blogów. Taka lista np. dziesięciu ostatnich tytułów wpisów. Jaki jest sens jej istnienia, skoro te wpisy i tak widać na głównej stronie bloga? To jedna z największych zagadek ludzkości, zaraz obok tego, jak to możliwe, że sok jabłkowy jest przejrzysty i tego, jak nazywa się to coś na końcu sznurówek.

• Ostatnie komentarze. Lista najnowszych komci dodanych gdziekolwiek na blogu. Ma średni sens, bo po pierwsze większość pozycji jest w połowie uciętych z braku miejsca. Po drugie, dyskusja stanowi całość i jej fragmenty wyrwane z kontekstu nic nikomu nie mówią. Po trzecie jesteś prawdopodobnie jedyną osobą, która na bieżąco chce czytać wszystkie komentarze, które pojawiają się na Twoim blogasku.

• Widget AdTaily wypchany autopromocyjnymi bloczkami. No wiesz, chcesz zarabiać więc wrzucasz boks z reklamami, ale nikt nie chce ich kupować, więc do środka wrzucasz 6 kwadratów “Kup tu reklamę!”. Albo jeszcze lepiej – hakujesz widget CSSem i wstawiasz ich 10! Cenę ustawiasz na 5 groszy, żeby żaden odwiedzający nie miał wątpliwości co do tego, co mu chcesz przekazać: “hej, na tym blogu nikt nie chce kupować reklam, muszę żebrać o każdą złotówkę”.

• Obrazki we wpisach – a przynajmniej część z nich. Od pewnego czasu nie dodaję zdjęć do tekstów, jeśli nie są one jego integralną częścią. Czyli jak piszę tekst o Booklecie, to owszem – wrzucam zdjęcia Bookleta. Tekstu, który właśnie czytasz nie opatrzę za to jakimś znalezionym na Flickr obrazkiem Creative Commons, przedstawiającym ręce na klawiaturze albo kostki do Scrabble z literkami B-L-O-G, a który ma służyć wyłącznie przyciągnięciu wzrokowców do przeczytania dużej ilości słów. Hint: zastanów się, czy naprawdę chcesz mieć czytelników, których musisz przyciągać do wpisów kolorowymi obrazkami.

• Niekończące się archiwum miesięczne. Lista miesięcy pisania bloga. No wiesz – klepiesz tekściki od 4 lat, więc gdzieś tam z boku jest lista 48 linków, bo a nuż ktoś będzie chciał przypomnieć sobie post, który wrzuciłeś 12 września 2005 przed kolacją. Bo kto by tam korzystał z wyszukiwarki, meh.

• Kretyńskie widgety. Nie wiedzieć czemu są blogerzy, którzy zapychają swoją stronę setką małych, kolorowych prostokącików, żeby poinformować ludzkość, jak wyglądają ich ostatni czytelnicy z MyBlogLog, co ostatnio wrzucili na Flickr, że mają konto na Linked.in i Wykopie oraz że ich blog jest wart 1283 złote. Prawdopodobnie niedoścignionym guru tego nurtu jest Krzysztof Urbanowicz.

• Chmura tagów. Zapamiętaj – nikt nie korzysta z chmury tagów. Zapamiętane? Jeśli nadal jesteś skupiony, możesz w ramach bonusu zapamiętać jeszcze: nigdy nie używaj Comic Sans i nie korzystaj z domyślnych ustawień Bevela (Płaskorzeźby) w Photoshopie.

• Poetyckie tagline z inwersją językową. Poradnik: jak zrobić pretensjonalny i pseudointelektualny tytuł bloga? Najpierw znajdź jakiś fajne hasło, na przykład: “Skrawki słów”. Potem koniecznie dodaj do niego słowo “życie”, w stylu: “Moje życie w skrawkach słów”. Na koniec wisienka na szczycie tortu tortury: zastosuj inwersję językową. W efekcie otrzymasz coś w rodzaju: “Życie moje w słów skrawkach”. Genialne.

Mógłbym jeszcze pisać o kolorowych tłach, zbędnych grafikach, ale zatrzymam się na tych ośmiu najbardziej irytujących mnie sprawach. Tekst i tak jest długi, a przecież nie ma w nim obrazków. Jeżeli przeczytaliście od deski do deski to współczuję – teraz w ramach odprężenia pooglądajcie sobie zdjęcia :)

Sponsorem playr jest Sklep HP, w którym znajdziecie czołowe modele komputerów i akcesoriów firmy Hewlett-Packard. Laptopy, drukarki, PDA, futerały, torby, monitory, tonery w rozsądnych cenach… Sprawdź ofertę już teraz!

Jest to o tyle istotne, że ewentualny iOS = jailbreak ;) Ja bym jednak stawiał na to drugie rozwiązanie.

Jeżeli chodzi o Apple TV to sprawa jest prosta. Nie ma mowy o iOS, za to podobnie jak w przypadku App Store i iTunes na iOS, jest to po prostu… przeglądarka internetowa. Nie wiem czy wiecie, ale wszystkie wymienione wyżej elementy są po prostu pobierane z Sieci, dzięki czemu np. wprowadzono Ping na iPhone bez żadnej aktualizacji softu. Stąd zresztą biorą się też problemy z cache App Store – działa to identycznie jak cache w Safari, które też czasem odświeża stronę po ponownym włączeniu aplikacji. Patrząc na intefejs Apple TV nietrudno zgadnąć, że wygląd sklepu jest po prostu pobierany z Sieci, podobnie jak w desktopowym iTunes.

Jest to o tyle istotne, że takie a nie inne podejście Apple do “sklepowych” aplikacji nastręcza wielu problemów użytkownikom (chociażby szybkość działania), a wygląda na to, że firmie nie spieszy się, żeby je zmienić. (więcej…)

(więcej…)

(więcej…)

Apple traci po części zainteresowanie rynkiem muzycznym. Steve Jobs zrobił swoje – uczynił klasycznego iPoda wraz z iTunes najistotniejszym produktem branży muzycznej aktualnej doby, a sam iTunes największym sklepem muzycznym na świecie. Jednak wraz z rozwojem własnych produktów i naciskiem położonym na iPhone’a i iPada, Steve Jobs ma coraz mniej motywacji, aby w przypadku iPoda pokazać coś naprawdę nowego, innowacyjnego, co odwróciłoby niekorzystny trend sprzedaży i jednocześnie dało kolejne pozytywne tchnienie na rynku muzycznym

Nie łączyłbym spadającej sprzedaży iPodów bezpośrednio ze spadającą wartością rynku muzycznego. To pierwsze ma związek po prostu z nasyceniem rynku i po części z kanibalizacją iPodów przez iPhone chociażby – ale i tak iPhone pod względem biznesowym sprzedaży muzyki może być traktowany jako iPod.

To drugie zaś wiąże się raczej z rosnącą ilością i popularnością “darmowych” źródeł muzyki, jak choćby serwisy umożliwiające jej streaming (Last.fm, GrooveShark czy nawet YouTube) i rozwijającą się szybkością i dostępnością internetu. Po co kupować piosenkę, jeżeli niemal z każdego urządzenia można ją odpalić na YouTube? W HD, z dobrym dźwiękiem. Albo jako playlistę z całej płyty. Albo w telefonie.

iTunes był kiedyś odpowiedzią na cyfrowe piracenie muzyki. Dawał legalną i równie wygodną alternatywę. Teraz ktoś musi wymyślić legalną i wygodną alternatywę dla streamingu, a do tego jeszcze taką, na której można zarobić.

(więcej…)

Nadal jest brzydsza niż ta z iTunes 9, ale trzyma się koncepcji wywalenie płytki i odświeżenia wizerunku, oraz nie wygląda jak zrobiona na podstawie tutoriala dla początkujących użytkowników Photoshopa.

(więcej…)

Co to może oznaczać? Masowy zalew nieprzemyślanymi HDRami na taką skalę, że tag HDR z Filckra będziemy wspominać jako stare dobre czasy ;)

Mam wrażenie, że kilku miłośników fotografii w okolicy wpadło w lekką panikę, zapominając, że tak naprawdę Apple wykorzystuje HDR w zasadzie tylko do poprawiania jakości zdjęć (żeby wszystkie elementy były dobrze widoczne, a nie np. niebo przepalone), a nie do tych kosmicznych efektów, którymi od pewnego czasu zasrywany jest Flickr.

(więcej…)

Video recording, HD (720p) up to 30 frames per second with audio; still photos (960 x 720) with back camera

Ok, nagrywa filmy 720p, ale zdjęcia też robi 960×720, czyli tak naprawdę “łapie” klatki filmu. Podejrzewam, że podobnie jak wcześniej w iPodzie nano nie jest możliwe robienie zdjęć, a nowy touch po prostu “łapie screena” z kamerki (softowo, podobnie jak aplikacje “kamerkowe” na iPhone 1 nagrywały obraz ale… z ekranu). O robieniu zdjęć takich jak na iPhone 4 możemy więc chyba zapomnieć. (więcej…)

To co mnie cieszy, to fakt, że wreszcie poprawiono pewne bugi. Okładki nie znikają po przeciągnięciu utworu na Biurko, podobnie szukanie aktualizacji w App Store działa o wiele szybciej i nie generuje komunikatów i błędzie.

Ze zmian w designie: ikonka jest naprawdę obrzydliwa, więc jeszcze dziś na blogu wrzucę alternatywną (możecie ją już znaleźć na Facebooku). Ikonki w pasku bocznym są za to super (zmieniono kolorowe na bardziej eleganckie, jednolite). Duży suwak głośności też bardzo mi się podoba. Cały górny pasek jest sporo szczuplejszy przez brak nazwy okna i przyciski manipulacji nim zepchnięte w lewo (są pionowe – sic!).

Wrócił widok listy bez okładek (yeah!). Nowy widok z okładkami jest czytelny, ale brzydki. Płyty z jednym/paroma kawałkami są widoczne bez okładek i nie wiem czy da się przełączyć. Zniknęła opcja zmiany rozmiaru okładki na liście. Nadal istnieje to, co mnie wybitnie wkurza – jeśli w widoku okładek zacznę coś wyszukiwać, to program przełącza się na widok listy.

Wszystko działa zajebiście szybko – pobieranie muzyki, odtwarzanie sampli, przełączanie między działami w sklepie – super. Ogólnie – “dziesiątka” na plus, oprócz ikony i paru szczegółów. Pinga testuję dopiero.

(więcej…)

Przekonamy się pewnie wszyscy za dni kilka, kiedy pojawią się pierwsze dane nt. Pinga, ale… na pierwszy rzut oka wydaje się, że tym ruchem Apple uczynił impuls zakupowy w iTunes jeszcze bardziej przyjemny i bezbolesny. Ot, jednym ruchem jest i serwis Web 2.0 i świetnie wyglądający model biznesowy. Branża muzyczna się ucieszy.

Apple nasyciło na maksa rynek odtwarzaczy mp3 swoimi iPodami. Lepiej już chyba nie będzie. Teraz kwestia jest taka, żeby mieć w portfolio odtwarzacz “dla każdego” i przywiązać ludzi do swojego modelu biznesowego. Społecznościowy aspekt rynku muzycznego to coś, czego nie można nie docenić.

Bardzo dobry ruch i przyznam, że mam spore oczekiwania co do Ping. Ale nowa ikonka iTunes to jakaś totalna parodia.

(więcej…)