نترس ماهیِ کوچکِ غمگین؛

فقط کافی است یک خیز برداری

تا از تُنگِ تَنگ رها شوی.

دریا در نزدیکی تو ست.

ایستاده‌اند به تماشا

خم‌شدن‌ام را

در قاب لحظه‌ها

تو!
خیال پرواز داشته باش،
آسمان را
نشانه بگیر،
آن‌وقت
دستانم را
شاخه‌ی امنی می‌کنم
برای پریدنت.

حس اون کودک تنها
که هر کاری کرد
نتونست ماهی عیدش رو نجات بده

خسته شد
و رفت…

بیا تا گندم ِ یک خوشه باشیم…

اینجا که نشسته ام،

رنگ می بازم

از تماشای عبور هر روزه ات

و دستانم که کوتاه است

برای رسیدن

و حسرتی که زرد، باقی می ماند.

چراغی به راه، بیاویزیم

باشد که راهِ شب‌گردِ خسته‌ای را

روشن کند.

قایقی که،

نه سرنشین دارد،

نه دریایی زیر پا،

قایقی مرده است؛

سرد.

بی‌جهت.

به گِل نشسته.

عکس از : +
متن از وبلاگ من و سایه ام