De hel van chronische hoofdpijn

is het dan latent aanwezig. Laat ik er geen doekjes omwinden ondanks dat ik mijn beste doe om er goed mee om te gaan en zo weinig mogelijk aandacht aan te geven ervaar ik mijn leven in zo’n periode als een hel. Onlangs liep ik s’nacht liep  weer langs de straten door een knallende hoofdpijn. Bewegen is dan beter dan stil liggen of zitten.

Pain is just too mutch

Het knagende ongeloof dat er niets aan te doen is is bijna niet te verdragen. Het maakt je machteloos, murw, gelaten, en opstandig tegelijk.  De afgelopen week was het op 1 dag na elke ochtend. Tussen 5 en 7 uur wordt je wakker en begint het besef door te dringen dat je alweer met hoofdpijn wakker wordt. “What a live!!! How can I ever survive” There is just one stupid answer “I must”.  Iemand gaf  het volgend antwoord op de vraag wat pijn is”: “Pain is just too mutch”

Verdonk met een imam. Krijg ik nou wel of niet een hand?

In toenemende mate gaan politici zich te buiten aan ongenuanceerde uitspraken over onze samenleving. Gedoeld dan wordt op de vermeende mislukking van integratie van mensen met een niet-westerse achtergrond.  Nou ben ik geen expert op dat gebied maar er wordt waarschijnlijk bedoeld dat er een categorie is in de samenleving die de taal onvoldoende machtig is, te weinig opleiding geniet en de school niet afmaakt, een te groot percentage dat niet op de arbeidsmarkt participeert en vrouwen die bijna alleen maar thuis verblijven, eerwraak en vrouwenbesnijdenis. En veel jongeren uit deze categorie die in de criminaliteit belanden of anderszins veel overlast veroorzaken.

Die problemen zijn zeer ernstig maar uitspraken als “de multiculturele samenleving is een mislukking” is een uitspraak die valt onder de categorie: het middel dat erger is dan de kwaal. Te zeggen dat men zich aan moet passen aan westerse normen riekt eerder naar culturele geborneerdheid.

Staphorster vrouwen

Want wat zijn de westerse normen of wat is de norm van de Nederlandse samenleving. Alsof we zelf niet een samenleving zijn van een verzameling subculturen met zeer uiteenlopende visies op waarden en normen, over kleding, sex, alcohol, religie, solidariteit, omgangsvormen, arbeidsmoraal, rol van de staat en gebruik van genotsmiddelen.

Hooligans

De impliciete ontkenning dat  we zelf een samenleving zijn met zeer uiteenlopende botsende visies acht ik zeer gevaarlijk. Want “de Nederlander bestaat niet” en zijn alleen maar Nederlanders met zeer uiteenlopende gewoonten, zeden, die allemaal zelf tot meerdere subkulturen behoren. Terecht dat Maxima dit concludeerde. De de ideologie “Dit is Nederlands en dit zijn onze normen” acht ik een gevaarlijk ideologie, omdat we zonder buitenlanders al een multi- (sub)culturele samenleving zijn.

“On-Nederlands”.

Het is niet mijn Nederland waarin schelden op de islam een populaire hobby ik zie dat als on-Nederlands. Het is niet “Mijn Nederland” waarin prostitutie als een bedrijfstak wordt gezien”.   De oplettende lezer zal zeggen dat ik nu precies hetzelfde doe als degene die ik probeer te bestrijden en dat klopt omdat ik de claim “dat is (mijn)Nederland” een claim is van absolutisme waar ook geen ruimte is voor andere opvattingen. Ze willen dus iets bestrijden wat ze zelf belichamen. Dat is het enge eraan. Het lijkt op de Amerikaanse obsessie van communistenhaat uit de jaren 60 van de vorige eeuw. Alles is geoorloofd met dat doel. En zo maakt men kapot datgene wat men probeert te beschermen.

Gefrustreerde gastvrijheid.

Toch zit er ook een kant aan waar we niet om heen kunnen. Als we gastvrij en tolerant zijn en er wordt misbruik gebruikt van die tolerantie en gastvrijheid, dan zijn er natuurlijk wel grenzen. De mensen die het hardste verkondigen dat we een tolerante en gastvrij land moeten zijn, dragen hiervan niet de lasten. Deze boodschap gaat vaak gepaard met cultuurrelativisme en dat blijkt een moreel moeras te zijn die ons eerder van de wal in de sloot helpt dan bijdraagt aan een oplossing.

Een roofvogel pakt een muis.

De vraag is: wat is dierenleed en krijgt dat niet een erg hyperig imago. We rijden dagelijks in het verkeer miljarden insecten dood. We hebben gruwelijke methoden om muskusratten te vangen of ander ongedierte. Ziet hierin niet iets vreselijks selectiefs. Wordt en passant niet een romantisch beeld van de dierenwereld geschetst dat als je consequent door redeneert dat de vos straks kan worden beboet bij het al te ruig verorberen van zijn prooi. Dieren veroorzaken onnoemlijk veel leed onder elkaar.

Ben jij ook zo draaierig vandaag?

Mag je een koe opsluiten in een stal of vissen in een kom. Is een omheinde weide niet een open lucht gevangenis?  Dierenwelzijn heeft iets zeer selectiefs en fragmentarisch ik zou ook zeggen romantische of zelfs sentimenteels. Dierenwelzijn plaats ons ook voor de vraag van het onderscheid tussen dier en mens. Zijn het moreel andere creaturen of zijn wij slecht de “lucky guys from evolution”, de toevallige winnaar van een willekeurig proces. En over welke dieren hebben we het dan. Maken we dan geen onderscheid tussen te vernietigen ziekteverwekkers, nuttige bacteriën, irritante muggen en zeehondjes met een hoog knuffelgehalte. En op grond waarvan maken we dat onderscheid. We rijden per maand 133.000.000.000 insecten dood in het verkeer. Dus krijgen we straks een totaal verbod voor al het verkeer?  Het zou logisch zijn in het kader van dierenrechten en leed voorkomen. Ik hou natuurlijk geen pleidooi voor dierenmishandeling of om onverantwoord met dieren om te gaan. Maar dierenwelzijn heeft iets in zich van een moreel ongeleid projectiel.

“De godsdienstvrijheid gaat niet zover dat men maar ongeoorloofd dierenleed kan veroorzaken” naar de huidige stand van zaken van de wetenschap. Dus als de wetenschap aantoont dat iets in de samenleving meer leed en pijn veroorzaakt dan is dat het nieuwe morele ethos. Dus als straks “wetenschappelijk” psychologisch of neurologisch  kan worden aangetoond dat her verkeer leed aanricht bij insecten stopt al het verkeer?

Een embryo van 7 weken

De vraag is;  wat veroorzaakt leed bij dieren en kan dat wetenschappelijk kan worden aangetoond. Het voorkomen van dat leed is het nieuwe adagium , de nieuwe norm voor al ons handelen. Dus als kan worden aangetoond dat embryo’s leed wordt aangedaan bij een onverdoofde abortus dan stopt ook de abortuspraktijk? De vraag is ook kunnen we ooit het brein van het dier analyseren zonder ons eigen mens zijn erin te projecteren?

Pijn is een individuele ervaring zo werd mij weleens enigszins cynisch medegedeeld. Is pijn en leed objectiveerbaar? In  de medische wetenschap is het helemaal niet zo duidelijk hoe pijn wordt gezien. Het is in ieder geval alleen te relativeren aan de individuele pijnbeleving er is geen archimedisch meetpunt voor de hoeveelheid pijn meetbaar. We gaan slechts af op hoe de patiënt het ervaart en hoe hij/zij dat weergeeft.

De wetgever geeft aan dat religieuze groepering zelf wetenschappelijk moeten aantonen dat hun duizenden jaren oude slacht rituele minder pijnlijk of evenzeer pijnlijk zijn dan de verdoofde slacht. De omgekeerde bewijslast dus. De vraag is zelfs of de wetgever zelf wetenschappelijk heeft aangetoond dat onverdoofde rituele slacht pijnlijker (hoeveel) is.

Even los gezien van de discussie wie het meeste leed toebrengt?  Kunnen we in dit land nog verschillend denken over de aard van dieren en over  de rechten of leven we onder een nieuw moreel opgelegde ideologie. De roep om rechten van dier en mens , omdat de mens ook een dier is wordt dan ook steeds luider. Zie gelinkte artikel. In een democratisch rechtsstaat gaan we er vanuit dat we fundamentele verschillen van inzicht bestaan. Maar daar lijkt langzamerhand een einde

aan te komen we gaan op weg naar een democratie met een meerderheid die minderheden gedrag voorschrijft waar ze het principieel niet mee eens zijn.  Dat riekt aan verlicht racisme. Het door het parlement gekozen standpunt t.a.v het ritueel slachten krijgt in het licht van mijn betoog iets totaal willekeurigs en ingegeven door de waan van een politieke zege.

De liefde is het mooiste sierraad van de geliefden, maar het besluit is een kracht in het hart van wie onvolmaakt is. Dat de liefde alles overwint is dus het besluit van het huwelijk. Ja, ze overwint alles. Maar het is wel zo dat ze omkomt in tegenspoed als er geen besluit is om haar vast te houden. In het alledaagse ontaardt ze als er geen besluit is om haar nieuwe moed te geven. Ze wordt verstikt door vermeende gewichtigheid als er geen besluit is om haar ootmoedig te maken.
De liefde blijft maar het besluit is haar verblijfplaats, die maakt dat ze blijft. Het beminnen is verfrissend, en vluchtig, maar het besluit is de fles waarin het bewaard kan blijven. De liefde blijft; wanneer het besluit meegaat leidt ze je door het leven, maar als het besluit niet de leiding heeft, verdwaald ze. Ze geeft het leven betekenis, als het besluit haar van dag tot dag vertaalt. Ze is toereikend voor een heel leven, als het besluit haar vasthoudt. Ze grijpt het eeuwige, indien een besluit haar dan een plaats heeft bereid. Ze overwint alles, als het besluit meegaat op de dag van de strijd – en de laatste eer is de enige.”

Søren Kierkegaard in “God zoeken, liefde en dood” p.77

De EO heeft nu een website ontwikkeld met een spiritualiteitswijzer. Je kunt nu je eigen spiritualiteit ontdekken.  Nou zou ik hier heel kritisch overkunnen doen, (zie mijn vorig bericht: “Jezelf zijn” een tragi-comedie?)  maar eigenlijk is het heel leerzaam omdat elke kerkgenootschap nogal de neiging heeft een bepaald type mens of karakter als ideaal spiritueel mens neer te zetten. Door te ontdekken welke karaktereigenschappen je hebt en waardoor je het meest geestelijk groeit is het een bruikbaar hulpmiddel.

Niet eigenwijs.

Ik plaats er wel een kanttekening bij.  Het gaat in het christelijk geloof niet om jouw spiritualiteit, niet om zelfontdekking maar  jezelf verliezen  in overgave aan God; niet de blik naar binnen maar naar buiten. “Wie zijn leven verliest zal het vinden” is een uitspraak van Jezus In die zin is het tegendraadse spiritualiteit niet jij manipuleert met spirituele middelen je geluk of welzijn maar je verliest je leven aan God  en geeft het uit handen.   Dus geen religieuze zelfontplooiing, maar God manipuleert (d.i. letterlijk hanteert) jouw leven Maar wat je ervoor terug krijgt is van hele andere orde dan wat ooit religieuze zelfontplooiing totstand kan brengen.

Zie verder hierover mijn preek van 17 april 2011.

We leven in een cultuur waarin mensen zichzelf willen zijn en op zoek zijn naar zichzelf.“Jezelf zijn” is echt het motto van deze tijd. Alsof er een kern in ons zit waar we allemaal naar op zoek zijn die we moeten ontdekken.  Nou lijkt onze cultuur massaal blindelings achter deze levensvisie aan te hollen zonder zich af te vragen wat de waarheidsgehalte van zo’n bewering is. Niemand schijnt zich af te vragen  of er wel zo’n echte kern is. Hebben we hier te maken met een nieuwe mythe?

Allemaal op zoek naar jezelf?

Dit individueel streven om jezelf te willen zijn kunnen we een reactie noemen van een cultuur dat zijn grote verbanden en verhalen kwijt is en zich nu massaal (hoe paradoxaal!) in zichzelf keert om zichzelf te vinden. Nou zijn we al een individualistisch volkje maar dit streven om jezelf te zijn gaan we nog eens in de overdrive. Misschien is het ook wel een vlucht uit het leven waarin de ons omringende krachten steeds ongrijpbaarder wordt; globalisering, technocratie, grote multinationals die ons leven dicteren. Ook de tendens van onze grote diversiteit aan culturen en subculturen en levensopvattingen stelt ons continue voor de vraag wie ben je, wat is je smaak, wat zijn je ideeen . Enerzijds als uitdaging om te voorschijn te komen zijn anderzijds als bedreiging dat werkelijk niets meer vanzelfsprekend en veilig is en je overal moet bepalen wat jezelf vindt. Onze keuze-opties zijn niet meer te overzien ondanks kieswijzers, productvergelijkers want ook daar heb je weer keuzes om te bepalen welke welke wijzer de beste is.  Bedrijven proberen ons via de massamedia te doen geloven dat met dit product we helemaal onszelf kunnen zijn. Dus proberen we nog meer ons best te doen onszelf te zijn en te ontdekken wat we echt willen.

“Spiegelbeeld, vertel eens even…..”

Het doet me denken aan Narcissicus die verliefd werd op z’n spiegelbeeld in het water en steeds dichter bij z’n spiegelbeeld kwam maar toen hij zichzelf(spiegelbeeld) het dichtst naderde brak dat wateroppervlakte en verdronk hij in het water. Nu wordt in deze Griekse mythe zelfverliefdheid als noodlottig voorgesteld, maar ik denk dat er toch nog een andere prachtige metafoor in valt te ontdekken. Hoe meer je je zelf zoekt hoe eerder dat dat zelf uit elkaar gaat vallen. Spiegels geven altijd een verdraaid (links-rechts) beeld.

“Wie zijn leven verliest zal het vinden”.

Als “ik” probeer “mezelf” te zijn dan rijst de vraag:  huizen er dan 2 personen in mij? Een “ïk”en een “zelf”.  Zo beschouwd ben je altijd “jezelf” ook al wens je anders te zijn dan je bent, omdat dat je eigen wens is. Geeft dit streven om “jezelf te zijn” dan ook eigenlijk niet het verlangen weer anders te zijn dan je bent of onafhankelijker te worden dan je bent. En dan de vraag waarom willen we anders dan we zijn. Vragen die we onszelf en onze cultuur moeten stellen voordat we gevangen worden door het bijna dwingende en opgedrongen idee van “onszelf te willen zijn”.  Al dat zoeken naar jezelf heeft ook iets tragisch en komisch omdat je jezelf nooit vindt en nooit kan vinden.  Je leert jezelf alleen kennen in ontmoeting met anderen. 

Op zoek naar je-zelf?

Anderen zijn je spiegelbeeld, weliswaar zijn al die beelden vertekend maar het is het enige wat we hebben. Alleen als je niet bezorgd bent of op zoek bent naar je echte zelf zal je jezelf vinden; niet als een na te streven doel maar als een onverdiend en onbedoeld effect. We hebben iets groters nodig dan onszelf om ons zelf te vinden door onszelf (weg) te geven. Ondanks dat zijn naam per dag miljoenen keer wordt uitgesproken zijn er maar weinig die zijn uitspraken en wijsheid in ogenschouw nemen. De aangehaalde uitspraak boven dit tekstgedeelte is van Jezus en geeft zijn geestelijk en psychologisch inzicht in de mens fenomenaal weer.

 

 

De discussie in het dagblad Trouw over de vrije wil is adembenemend en schokkend. Ons strafrecht is gebaseerd op eigen verantwoordelijkheid eigen vrijheid van handelen.  Als de hersenen los van onze wil opereren zijn we dan allemaal ontoerekeningsvatbaar? Het hele mensdom streeft naar vrijheid maar dat is slechts een illusie?De consequentie van deze wetenschappekijke ontdekkingen zijn verbijsterend maar zijn ze ook waar?

Uw reactie op dit moment van het hierboven geschrevene zou ook al bepaald zijn niet door u zelf maar door autonome hersencellen? “Ik “denk niet maar mijn “hersenen” denken los van mijn persoonlijkheid( is er dus ook niet) van mijn wil en verstand(slechts resultaat van bio-chemische processen). Je komt dan tot een rare redenering dat de conclusie van dit wetenschappelijk onderzoek door onze geprogrammeerde hersenen komt en niet door wetenschappelijk onderzoek. De Rede komt in vrijheid tot de conclusie dat de Rede niet bestaat en dat vrijheid een illusie is?

…….denkend aan het denken,…………..

……………denk ik niet………………

…..maar het denken denkt,….

………..denk ik………….

Stuiten we hier niet op de grenzen van het denken.  

Kan de wetenschap eigenlijk wel zeggen dat de Rede (waarop wetenschap is gebaseerd) niet bestaat dat het slechts autonome hersencellen zijn die denken. We stuiten hier op een fundamentele grens van denken. Het denken dat beweert dat er geen denken is kan niet worden gedacht. Is dit niet het springen over je eigen schaduw heen. We constateren hier dat een materialistische  uitgangspunt ook een materialistisch conclusie oplevert. Wie alleen causale verbanden in de stof onderzoekt zal ook slechts conclusies kunnen trekken over de stof en niet de geest. Maar ja wat is geest?

Gat, grens en een bovenkant.

Wetenschappelijke theorieën hebben een gat, een grens en een bovenkant. Professor Roscam Abbing heeft dit in het verleden treffend weergegeven. De natuurwetten kunnen niet regeren over dat wat hen deed ontstaan(grens).  Je kan ook geen uitspraak doen met de wetenschap over de niet-stoffelijke wereld(bovenkant). Als je de mens alleen als stof wilt definieren krijg je dan niet zulke rare conclusies.  Wie de vrije wil ontkent (gat)ontkent ook de eigen verantwoordelijkheid en komt daardoor ook in een fatalistische wereld terecht. Als de maatschappij ingericht wordt naar deze wetenschappelijke bevindingen creëer je chaos en barbarij. Wetenschap wordt pas wetenschap als zij rekening houdt met haar beperkingen.  Als ze die beperkingen niet wil erkennen dan gedragen wetenschappers zich ideologisch, danwel religieus.

Zie verder ook mijn preek over vrijheid op de pagina preken.