در کشور خودمان هم علاقه‌مندان اپل و محصولاتش کم نیستند. این طرفداران با خرید محصولات منقش به سیب گاز زده، خود را در قله فناوری می‌بینند. برای آنها دارندگان محصولات دیجیتال، دو دسته هستند، آنهایی که اپلی هستند و آنهایی که اپلی نیستند!

اپل هر سال در همایش‌های باشکوهی که محصولات جدیدش را معرفی می‌کند. این همایش‌ها با تکیه بر قدرت سخنرانی و پرزنتیشن استیو جابز نه تنها چیزی کمتر از یک شوی بزرگ یا سخنرانی دم انتخابات یک نامزد ندارند، بلکه خودشان الگویی برای سخنوری محسوب می‌شوند.

آخرین شوی استیو، البته به سبب درز اطلاعات مروبط به آیفون ۴، چیزی برای غافل‌گیر کردن نداشت و درست به همین دلیل پاره‌ای گمان می‌کنند، اپل در مقام جبران این خسران، در همایش جدید که فردا برگزار خواهد شد، چیزهایی برای روی کردن خواهد داشت.

—————————

دیشب تصمیم گرفتم که همایش جدید اپل را به همکاری دوست خوبم، رضا مقدری به صورت زنده برایتان گزارش کنم. این گزارش را امشب ،ساعت نه و نیم می‌توانید در همین وبلاگ بخوانید. پس ساعت نه و نیم به وبلاگ، حتما به یک پزشک بیایید!

اما بد نیست، در همین جا قبل از آغاز همایش با رضا مقدری، گمانه‌زنی‌هایی را که در مورد همایش امشب مطرح شده است، مرور کنیم:

۲۰٫۵۶ , رضا مقدری:اما امروز میخوایم ببینم در مورد iOs 4.1 چه خبر هست.

تا اینجای کار باگهای مخابراتی، بلوتوث و سرویس ۳g رو برطرف کردیم، و قابلیت تصاویر High Dynamic Range رو اضافه کردیم تا از دست عکسهای بی کیفیت گذشته خلاص بشید.  امکان آپلود ویدئوها به صورت HD رو بر روی Wifi پدید آوردیم  و… این نسخه از iOs رو هفته ی آینده می تویند برای ابزارهاتون دانلود کنید.

۲۱٫۱۷ , رضا مقدری:نوبت به نانوی جدید می رسه و استیو به نسل اول نانو اشاره میکنه:

و حالا نسل جدید، که مجهز به تاچ شده، مربع شکله و البته مولتی تاچ هم داره. صفحه اش چرخیدن رو در جهت دست کاربر درک میکنه و بدنه اش از آلمینیوم هست.

کار باهاش فوق العاده آسون تر هست، ۴۶ درصد کوچکتر و البته ۴۲ درصد سبک تر شده. ۲۹ زبون مختلف رو ساپورت میکنه و ۲۴ ساعت باتری خواهد داشت، رادیوی fm و نایک پلاس هم امکانات جدید این ابزار هستند.

نانوی جدید ۱۶ و ۸ گیگابایتی به ارزش ۱۷۹ و ۱۴۹ دلار عرضه میشه، تنوع رنگش هم بالاست ۷ رنگ!

۲۱٫۴۲ , رضا مقدری:iPod  بعد iOs و iTunes همه اش خوبه ولی ظاهرا استیو میخواد یک ابزار اعتیاد آور دیگه بهمون بده:

بله اپل تی وی! استیو میگه یوزرها ابزاری مجزا از کامپیوترشون برای دیدن فیلمها و کلیپهای HD میخوان که هیچ دردسر و زحمتی براشون نداشته باشه و به سادگی بتونن به تماشا بشینن:

و این اپل تی وی جدید هست که اینبار usb، hdmi،  اترنت و اپتیکال آدیو رو در پشت خودش داره و Wi-Fi هم یکی دیگه از قابلیتهاش هست.

۲۱٫۵۷ , رضا مقدری:استیو بعد از جمع بندی محصولات جدید معرفی شده اش که عمده ی اونها ابزارهای مرتبط در زمینه ی موسیقی بودن همه رو شگفت زده میکنه و از کریس مارتین خواننده ی گروه Cold Play میخواد به حضار و بیننده ها افتخار بده روی صحنه بیاد و اجرای خودش رو شروع کنه:


کریس شروع  کرده به نواحتن ترانه ی Yellow:

و بعدش هم ترانه ی Viva La Vida:

۲۲٫۳۸ , علیرضا مجیدی:

خداحافظ همگی

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 49 نظر دیگر

در نگاه کلی، بزرگترین شکست در امی از آن سریال «لاست» بود. «لاست» با ۵ نامزدی در زمینه‌های گوناگون به هیچ جایزه‌ای دست نیافت و آن‌ها را به Mad Men و Dexter واگذار کرد.

اما در بخش بهترین بازیگر مرد در نقش درام برای فیلم یا سریال کوتاه، بازیگران قابلی با هم رقابت کردند:

جف بریجز: بازیگری که اسکار دوره‌ی گذشته را برده‌بود برای فیلم «یک سال سگی»، به کارگردانی «جرج لَوو» در نقش جان کتز، نویسنده‌ای که در ارتباطات انسانی‌اش کم‌مهارت است و یک سگ را به عنوان دوست خود بر می‌گزیند. داستان از روی کتابی به نویسندگی خود «جان کتز» ساخته‌شده و کمدی است.

یان مک‌کلن: برای بازی در سریالی کوتاه به نام «زندانی» نامزد شد. سریال، داستانی ماتریکسی- کافکایی دارد و درباره‌ی یک کارمند دولتی در دهه‌ی ۶۰ است که ربوده می‌شود و به منطقه‌ای به نام «روستا» انتقال می‌یابد. کسی که او را «شماره‌ی ۶» می خوانند به او می گوید «روستا»، تنها واقعیت موجود در دنیا است. مک‌کلن نقش «شماره‌ی ۲» را داشت.

دنیس کواید: برای بازی در نقش «بیل کلینتون» در فیلم سیاسی «ارتباط ویژه» نامزد این بخش بود. فیلم توسط «ریچارد لانکرِین» ساخته‌شده و به حادثه‌ای می‌پردازد که در ارتباط «تونی بلر»، نخست‌وزیر اسبق بریتانیا، با کلینتون و «جرج دبلیو. بوش» مؤثر بود.

مایکل شین: بازیگر نقش تونی بلر در فیلم «ارتباط ویژه». کاراکتر تونی بلر، تا به حال ۲۵ بار مورد توجه هنرمندان عرصه‌ی تلویزیون و سینما قرار گرفته، و شین برای سومین بار نقش بلر را بازی می‌کند. مایکل شین یکی از بازیگرانی است که به توانایی بالایش در پرورش و نمایش نقش باور دارم و اگر پای نام بعدی در میان نبود، خیلی دلم می‌خواست جایزه را ببرد!

آل پاچینو: اما جایزه تعلق می‌گیرد به آل پاچینوی بزرگ، برای بازی خیره‌کننده‌اش در فیلم تلویزیونی «تو جک را نمی‌شناسی» در نقش دکتر «جک کوورکیان»! پیش‌تر مطلب مفصلی درباره‌ی این فیلم نوشته‌ام.

آل پاچینو برای دومین بار پس از ۶ سال، به جایزه‌ی امی دست یافت. او پیش‌تر برای سریال «فرشتگان آمریکا» این جایزه را در رشته‌ی بهترین بازیگر مرد به‌دست آورده‌بود. آل پاچینو در سخنانش پس از گرفتن جایزه، کار با کارگردان فیلم را شیرین توصیف می‌کند و خود را خوش‌شانس می داند که نقش دکتر کوورکیان را پذیرفته و با مرد فوق‌العاده‌ای مثل او آشنا شده. زیباترین بخش ماجرا آن‌جاست که خودِ دکتر جک کوورکیان که بین حضار مراسم نشسته‌است، بلند می‌شود و برای آل دست تکان می‌دهد و آل از همان بالای سِن برایش هیجان‌زده ابراز احساسات می‌کند. ویدئوی دریافت جایزه توسط آل را می‌توانید در بخش «زوم» وبلاگ دانلود و تماشا کنید.

ارسال نظر سریع

مشاهده در یوتیوب

یا دانلود از رپیدشیر یا مدیافایر

ارسال نظر سریع

اما مقدمه‌ای از خودم، پیش از آن که متن اصلی مقاله را بخوانید.

در دبیرستان دبیرهای ادبیاتی داشتیم، که نه تنها شوقی برای مطالعه اشعار و متون ادبی در من برنمی‌انگیختند، بلکه من را از هر چه ادبیات بود متنفر می‌کردند، در بیمارستان‌ها هم استاتید و پزشکانی را می‌بینیم که فورا متوجه می‌شویم، برای پزشکی ساخته نشده‌اند. در خانواده اعضایی داریم که استعداد شگرفی در یک رشته دارند، اما در رشته دیگری تحصیل کرده‌اند.

پدر و مادرها در مورد آینده فرزندان خود نگرانند و به تنها چیزی که فکر نمی‌کنند استعداد و تونایی‌های خاص کودکنشان است. آیا این مسئله خاص ایران است و آیا جوامع دیگر با آن روبرو نیستند؟

خواندن متن این سخنرانی عالی می‌تواند به شما کمک کند:

دیگر کسی نیست که با مرور اخبار متوجه نشده باشد که ما با یک بحران اقلیمی جدی مواجه هستیم. اما من باور دارم که ما یک بحران اقلیمی دیگر هم داریم، که همان قدر جدی است، و همان منشأ را دارد و و ما باید با همان اضطرار با این بحران برخورد کنیم.

این بحران، بحران منابع طبیعی نیست، این  بحران، بحران منابع انسانی است. حقیقت این است که ما خیلی کم، از استعدادهایمان استفاده می‌کنیم. خیلی از آدمها در تمام طول زندگی‌شان، هیچ درکی ندارند که استعدادشان چه می‌تواند باشد، یا اینکه اصلا استعداد خاصی دارند یا نه. من همه نوع آدمی را دیده‌ام که فکر می‌کنند در هیچ کاری مهارت ندارند.

جرمی بنتهام، فیلسوف معروف مطلوبیت گرا، یک بار به این بحث را به شکل جالبی مطرح کرد، ‌او گفت: «در جهان دو نوع آدم وجود دارند، کسانی که جهان را به دو دسته تقسیم می‌کنند و کسانی که نمی‌کنند.» پس اجازه بدهید، من هم آدم‌ها را به دو دسته تقسیم کنم.

الف- من آدم‌هایی را دیده‌ام که از کاری که می‌کنند لذت نمی‌برند. آنها خیلی ساده با کارشان کنار می‌آیند و زندگی را ادامه می‌دهند. آنها لذت چندانی از کاری که می‌کنند، نمی‌برند، آنها صرفا کارشان را تحمل می‌کنند و منتظر تعطیلات آخر هفته‌اند.

ب – ولی من آدمهایی رو هم می‌بینم  که عاشق کارشان هستند و اصلا نمی‌توانند انجام کار دیگری را تصور کنند. کار آنها، هویت آنهاست و با ماهیت اصلی شخصیت‌شان همخوانی دارد.

متأسفانه دسته خوشبخت اخیر، در اقلیت هستند. علل مختلفی برای توضیح این پدیده می‌توان برشمرد. اصلی ترین دلیل، آموزش است. چون آموزش، به نوعی آدم‌های زیادی را از استعدادهای ذاتی‌شان جدا میکند.

منابع انسانی مثل منابع طبیعی هستند، معمولاً خیلی عمیق دفن شده‌اند و باید به دنبالشان بود. آنها را نمی‌توان به آسانی در سطح پیدا کرد.

باید موقعیت‌هایی خلق کنید که استعدادها، خودشان رو بروز بدهند. ولی اکثر مواقع، این موقعیت‌ها ایجاد نمی‌شوند. گرچه تمام نظام‌های آموزشی دنیا، در حال اصلاح شدن هستند ولی این اصلاحات جاوبگو نیستند. چرا که اصلاحات، فقط بهبود یک مدل معیوب هستند. چیزی که ما به آن نیازمند هستیم، یک تکامل و رشد نیست،  بلکه یک انقلاب در آموزش است. آموزش باید به کلی دگرگون شود.

یکی از چالش‌های اساسی، نوآوری بنیادین در آموزش است. نوآوری دشوار است، چون معنی انجام کاری است که مردم خیلی راحت انجام نمی‌دهند و به معنی به چالش کشیدن چیزهایی است که با آنها کنار آمده‌ایم.

مشکل اصلی اصلاح یا دگرگونی این است که فهمِ متعارف، تعیین کننده همه چیز است. چیزهایی هستند که مردم فکر می‌کنند اصلا به شیوه دیگری انجام‌پذیر و سدنی نیستند.

من به تازگی یک عبارت جالبی از آبراهام لینکلن دیدم. او در دسامبر ۱۸۶۲، زمانی که در دومین جلسه سالانه کنگره صحبت می‌کرد، گفت: «عقاید تعصب‌آمیز مربوط به گذشته آرام، برای اکنون طوفانی کفاف نمی‌دهند. شرایط فعلی انباشته از سختی‌هاست و ما باید همراه با شرایط بلند شویم.»

من عاشق این جمله‌ام. لینکلن نمی‌گوید که بلند شویم تا به شرایط فعلی برسیم، می‌گوید «همراه» با شرایط بلند شویم.

ادامه عبارت: «حال که شرایط ما جدید هست، باید به شکلی نو فکر کنیم و به شکل جدید اقدام کنیم. باید خودمان را از اسارت شیفنگی (نسبت به گذشته) رها کنیم، آن موقع است که می‌توانیم کشورمان را نجات دهیم.»

من عاشق این عبارتم، «رهایی از شیفتگی». می‌دانید مفهومش چیست؟ افکاری هستند که همه ما شیفنه آنها شده‌ایم  وخیلی راحت قبول کرده ایم که طبیعی هستند.اما بسیاری از افکار ما برای مواجهه با شرایط قرن حاضر شکل نگرفته‌اند بلکه برای رفع و رجوع شرایط قرن‌های گذشته شکل گرفته‌اند،‌ولی هنوز اذهان ما شیفته و مسحور آنهاست.

ما باید خودمان رو از شیفتگی به بعضی از آنها رها کنیم. البته، صحبت از این کار از انجام دادنش راحت‌تر است. به علاوه فهمیدن این که به چیزی عادت کرده‌اید، دشوار است.

بگذارید یک مثال برایتان بزنم، حتما دیده‌اید که نوجوان ها کمتر از افراد میانه‌سال ساعت مچی به دست می‌بندند. علت چیست؟! علتش این است که، آنهایی که بالای ۲۵ سال دارند، در فرهنگ قبل از دیجیتال بزرگ شده‌اند. آنها اگر بخواهند زمان رو بدانند، حتما باید ابزاری نزد خود داشته باشند. اما بچه‌های این دوزه و زمانه، در دنیایی زندگی می‌کنند که همه چیز دیجیتال شده و زمان، برای آنها، همه جا هست. آنها علتی برای ساعت مچی بستن، نمی‌بینند. به علاوه اگر درست فکر کنید می‌بیند که میانه‌سال‌ها هم واقعا نیازی به ساعت مچی بستن ندارند، فقط چون همیشه این کار کرده‌اند به آن ادامه می‌دهند.

یکی ادیگر از ثمال‌هایی که می توانم بزنم، ایده خطی‌انگاری است، به این معنی که هر چیزی از یک جا شروع میشود و در یک مسیر امتداد پیدا می‌کند. اگر همه چیز رو درست انجام بدهید و دراین مسیر حرکت کنید برای ادامه زندگی‌تان آماده خواهید بود. اما، تمام کسانی که در TED صحبت کردن به طور تلویحی یا صریحا، داستان دیگری را روایت کرده‌اند، اینک ه که زندگی خطی نیست، بلکه اورگانیک (زنده) است. زندگی ما به صورت وابستگی دو طرفه است، ما استعدادهایمان رو در ارتباط با شرایطی که به وسیله همین استعدادها خلق شده‌اند، کشف می‌کنیم.

ولی متأسفانه، ذهن دچار شیفتگی به این روایت خطی  شده است و نهایت نظام آموزشی ما ختم شدنش به دانشگاه است. فکر می‌کنم ما شیفته این شدیم که مردم را به دانشگاه بفرستیم، آن هم به نوع مشخصی از دانشگاه. منظورم این نیست که شما لازم نیست به دانشگاه بروید، اما همه هم نیاز ندارند که به دانشگاه بروند و همه هم نیاز ندارند که بلافاصله به دانشگاه بروند، شاید بعدها بروند، نه فورا.

چند وقت پیش در سان فرانسیسکو بودم، کتاب امضا می‌کردم، یک مرد ۳۰ ساله را دیدم که کتابم رو می‌خرید، من از او  پرسیدم: «چه کار می‌کنی؟» گفت: «آتش نشان هستم.»
بعد پرسیدم: «چه مدت هست که آتش‌نشان هستی؟”  گفت: «همیشه، من همیشه آتش‌نشان بودم.»
از او پرسیدم پرسیدم :«خوب، کی این تصمیم رو گرفتی؟» گفت: «وقتی بچه بودم. راستش، این برای من در مدرسه یک مشکل شده بود، چون در مدرسه، همه می‌خواهند که آتش نشان بشوند، ولی من واقعا می‌خواستم که آتش نشان بشوم، وقتی به سال آخر مدرسه رسیدم، معلم‌های من این رو جدی نمی‌گرفتند، یکی از معلم ها اصلا این رو جدی نمی‌گرفت، اون معلم می‌گفت که دارم زندگی‌ام رو دور می ریزمة اگه فقط بخوام همین کار را بکنم، اون می‌گفت که من باید دانشگاه بروم و یک متخصص بشوم، می گفت که من پتانسیل دارم و با آتش نشان شدن استعدادم رو هدر می دهم.»
و بعد تعریف کرد: «تحقیر کننده بود چون اینها رو جلوی همه در کلاس می‌گفت و من واقعا احساس بدی بهم دست می‌داد. ولی آتش‌نشانی چیزی بود که من می‌خواستم و به محض اینکه مدرسه تموم شد، من برای شغل آتش نشانی درخواست دادم و قبول شدم.»
و می گفت: «اتفاقا چند دقیقه قبل از سخنرانی شما داشتم به اون معلم فکر می کردم، چون شش ماه قبل، جونش رو نجات دادم ،اون در لاشه یک ماشین گیر کرده بود و من اون رو از ماشین بیرون آوردم و بهش تنفس مصنوعی دادم و جون زنش رو هم نجات دادم، فکر کنم حالا احترام بیشتری برام قائل باشه.»

به نظر من، جوامع انسانی وابستگی دارند به گوناگونی استعدادها نه فقط به یک نگاه تک‌بعدی به توانایی. بازسازی درک ما از توانایی و قابلیت و همچنین هوش، در قلب چالش‌های ما قرار دارند.

وقتی تقریبا ۹ سال قبل به لس آنجلس آمدم ، یک جمله دیدم که به عنوان خط مشی مطرح شده بود و با نیت خیری هم نوشته شده بود که می گفت: «دانشگاه از مهد کودک شروع می‌شود.»

نه! اینطور نیست! مهد کودک از مهد کودک شروع می‌شود. الان اینقدر رقابت برای ثبت نام در مهدکودک‌های خوب زیاد شده، که با کودک های سه ساله هم مصاحبه می کنند، بچه‌ها جلوی یک هیأت بی ذوق می‌نشیشنند، لابد با رزومه و سوابقشان! رزومه اونها رو ورق می‌زنند و می‌گویند: «همه‌اش همین،‌ تو ۳۶ ماهه که تو دنیا هستی و همه اش همین؟ تو هیچ دستاوردی نداشته ای، به درد نمی خوری. این طور که معلومه تو فقط شش ماه اول مشغول خوردن شیر مادرت بودی.» این مطلب بسیار هراس‌آور است، ولی آدمها جذبش می‌شوند.

مشکل بزرگ دیگر ما دنباله‌روی است. ما نظام آموزشی‌مان را بر مبنای مدل غذای حاضری بنا کرده‌ایم. می‌دانید که دو مدل تضمین کیفیت در تهیه غذا هست. یکی غذاهای حاضری هست (فست فود) که همه چی استاندارد و یکسان شده هست و روش دیگه مثل رستورانهای فهرست زاگات (Zagat) یا میشلین (Michelin) است که دیگه همه چیز استاندارد نیست، بلکه با توجه به شرایط سفارشی می شوند. ما خودمون رو به مدل غذای حاضری (فست فود) در آموزش فروخته ایم و این مدل روح و انرژی ما رو فرسوده می‌کند، همان طور که غذای حاضری بدن‌های ما را به تحلیل می برد.

به نظر من باید چند تا چیز رو مد نظر داشته باشیم. یکی این که استعداد انسانی فوق العاده متنوع و گوناگون هست. آدم‌ها ذوق و استعدادهای متفاوتی دارند. من تازگی متوجه شدم؛ زمانی که بچه بودم به من یک گیتار دادند، تقریبا در همان سنی که اریک کلپتون اولین گیتارش رو گرفت. خب، فقط می‌خواهم بگوم، برای اریکاین کار نتیجه داد!! به نوعی برای من نتیجه نداد، نمی‌تونستم به کار بیاندازمش.

ولی فقط مسئله این نیست، بلکه مسئله شوق است. اکثرا، افراد در کارهایی خوب هستند که خیلی بهش اهمیت نمی‌دهند. اگر شما چیزی رو که دوست دارید و در اون ماهر هستید، انجام بدهید، سیر زمان شکل کاملا متفاوتی می‌گیرد.

همسر من تازگی رمانش را به پایان رسوند، فکر کنم کتاب خوبی شده، ولی موقع نوشتنش، خیلی وقت‌ها می شد که ساعت‌ها پشت سر هم غیبش می‌زد. اگر کاری که دوست دارید رو انجام بدهید، یک ساعت مثل ۵ دقیقه می‌ماند و اگر کاری که با روح شما هم طنین نیست را انجام بدهید، ۵ دقیقه مثل یک ساعت می‌ماند. علت این که تعداد زیادی از تحصیل کنار می‌کشند، به خاطر این است که آموزش روح آنها رو تغذیه نمی‌کند.

بنابراین فکر می‌کنم باید الگوهای ذهنی مان رو عوض کنیم، ما باید از مدلی که اساسا مدل صنعتی آموزش هست، از مدل خط تولیدی فاصله بگیریم. که بر مبنای خطی انگاری و دنباله‌روی و دسته‌بندی آدم‌ها است. باید به سمت مدلی که بر مبنای اصول کشاورزی است برویم. باید درک کنیم که بالیدن انسان‌ها، یک فرایند مکانیکی نیست بلکه یک فرایند اورگانیک و زنده است و شما نمی‌توانید نتیجه رشد انسان رو پیش بینی کنید؛ تنها کاری که می‌توانید بکنید، مثل یک کشاورز، این است که شرایطی رو خلق کنید که رشد انسانی شکوفا بشود.

پس وقتی به اصلاح آموزش و دگرگونی آن نگاه می‌کنیم، این مثل شبیه سازی یک سیستم نیست، سیستم‌های خوبی موجود است مثل KIPP که علی هستند، مدل‌های خوب فراوانی وجود دارند. مسئله سفارشی کردن براساس شرایط شماست و شخصی کردن آموزش برای کسانی که به آنها درس می‌دهید و انجام چنین کاری به نظر من همان پاسخ به آینده است چون مسئله اندازه و بزرگی راه حل جدید نیست؛ مسئله ایجاد یک جنب و جوش در آموزش و پرورش است که در آن افراد خودشان راه حل مناسب را ایجاد کنند، اما با پشتیبانی بیرونی بر مبنای یک برنامه درسی منطبق با سوابق شخصی خود فرد.

حالا در این سالن، افرادی هستند که نماینده منابعی خارق العاده ای در کسب و کار، در رسانه‌ها و در اینترنت هستند. این فناوری‌ها، وقتی که با استعدادهای خارق العاده معلم‌ها ترکیب بشوند، فرصت انقلاب در آموزش را فراهم می‌کنند و من اصرار دارم که در این مسئله درگیر بشوید. چون این حیاتی است، نه فقط برای ما بلکه برای آینده کودکان ما.

هر مدرسه می تواند از همین فردا در حال شکوفایی باشد، چون مدرسه جایی است که کودکان زندگی را در آن تجربه می‌کنند. این امر می‌تواند حتی در خانه توسط خانواده یا دوستان، ‌انجام پذیرد.

دیشب، اشعار «ناتائیل مرچنت» که اشعار قدیمی را بازگو می کرد، در من خیلی اثر گذاشت،‌ می‌خواهم یک شعر کوتاه از W. B. Yeats رو خیلی سریع برای شما بخوانم. او، این شعر رو برای معشوقه‌اش گفت که اسمش ماود گان بود. شاعر ماتم داشت که آن چیزی را که فکر می‌کرد، معشوقه اش از او می‌خواهد، نمی‌تواند به او بدهد.

«آگر آسمانها را همچون پارچه می بافتم، آن را با نور طلایی و نقره‌ای تزیین می‌کردم، پارچه‌ای آبی و کم‌نور و با تیرگی شب و روشنایی روز و گرگ و میش و پارچه را به زیر پای تو می افکندم؛ اما منِ تهیدست، تنها رویاهایم را دارم و رویاهایم را زیر پای تو پهن می‌کنم.

نرم قدم بگذار ، چون بر رویاهایم قدم می گذاری و هر روز، هر کجا کودکان ما رؤیاهایشان را زیر پای ما پهن می کنند و ما باید نرم قدم بگذاریم.»

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 15 نظر دیگر

بنابراین همواره طراحان سایت سعی می‌کنند، صفحات را طوری طراحی کنند که بارگزاری سریع داشته باشند، اما این طراحی، در عین حال نباید طوری باشد که منجر به حذف اجزای ضروری صفحه شود یا سایت را از حالت کاربرپسند بودن خارج کند.

در این پست، سایت جالبی را معرفی می‌کنم که در همین راستا فعالیت می‌کند.

به کمک سایت WhichLoadsFaster می‌توانید بفهمید، بارگزاری کدام صفحه اینترنتی زودتر صورت می‌گیرد.

کافی است به آدرس این سایت بروید و روی Try my own matchup کلیک کنید و بعد نام دو سایت مورد نظر را در سمت راست و چپ وارد کنید و Go را بزنید. سایت به شما اعلام می‌کند که کدام سایت سریع‌تر لود شده و چقدر!

اما کارکرد سایت فقط در همین خلاصه نمی‌شود. بعد از انجام دوئل! می‌توانید اطلاعات فنی هم بگیرید، برای این کار باید روی more‌ کلیک کنید. مثلا این اطلاعات فنی وبلاگ یک پزشک است.

با خواندن این اطلاعات، می‌توانید بفهمید که چه شاخص‌هایی باعث بهتر لود شدن یک صفحه اینترنتی می‌شوند و کدام سایت‌ها اصطلاحا مهندسی‌سازتر هستند! حتی برای منی که چیزی از طراحی سر درنمی‌آورم این سایت جالب بود.

البته احتمالا طراحان محترم، سایت‌های مشابهی را هم می‌شناسند. اما فکر نمی‌کنم هیچ کدام جذابیت ظاهری این سایت را داشته باشند.

خوب دست به کار شوید و دوئل راه بیندازید. من برای تست سرعت بارگزاری وبلاگم را با چند وبلاگ (با طراحی مجله‌ای) و وب‌سایت فارسی مقایسه کردم و البته شکستی تا این لحظه نداشتم!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 8 نظر دیگر

اینگرید برگمن در ۲۹ آگوست سال ۱۹۱۵ در استکهلم به دنیا آمد، پدرش سوئدی و مادرش آلمانی بود. وقتی ۳ ساله بود مادرش درگذشت و متأسفانه در سیزده سالگی پدر عکاس هنرمندش را هم ازدست داد. پدرش دوست داشت او خواننده اپرا شود و سه سالی هم او به کلاس آواز فرستاد. بعد از مرگ پدرس او به نزد عمه‌اش رفت، اما وی نیز بعد از شش ماه او را تنها گذاشت و او ازآن پس با عمویش زندگی کرد.

اینگرید برگمن بچه یتیم خجالتی سوئدی، رویای بازیگری در سر می‌پروراند. در نوجوانی درفیلم‌ها ظاهر شد و سرانجام به جایگاه ستارگی دست یافت. فیلمش اینتر متزو (۱۹۳۶) که در آن نقش پیانیستی را بازی می‌کرد که عاشق یک ویولونیست می‌شود، دیوید اُ.سلزنیکِ تهیه‌کننده را متوجه او ساخت. بسیاری از ستاره‌های خارجی از رفتن به آمریکا و تغییر نام و نشان خوشحال می‌شدند، ولی اینگرید جزو آنها نبود. وقتی سلزنیک او را به آمریکا برد تا در ورسیون هالیوودی اینتر متزو بازی کند، برگمن اصرار ورزید که رنگ طبیعی موها، ابروها و آرایشش را حفظ کند. سلزنیک در این لجاجت ارزشهای تبلیغاتی یافت و اینگرید برگمن را بعنوان یک قهرمان زن طبیعی و تروتازه به سینماروها معرفی کرد. اینتر متزو با استقبال فراوان روبرو شد. ولی دیری نگذشت که از او ایراد گرفتند که مدام در نقش یک «دختر خوب» بازی می‌کند. سلزنیک برگمن را برای مدتی بهMGM وام داد تا در دکتر جکیل و مستر هاید (۱۹۴۱) در مقابل اسپنسر تریسی و لانا ترنر ظاهر شود. برگمن سعی کرد نقش «خوب» خودش را با نقش «بد» لانا ترنر تاخت بزند. این تاخت زدن انجام شد و برگمن از این تجربه سرافراز بیرون آمد. ولی با وجود توجه خود او به تنوع نقش‌ها، بازی گرفتن از او در نقش زنهای معصوم و بیگناه ادامه پیدا کرد؛ و تمامی اینها نیز مقدار زیادی متأثر از بازیش در کازابلانکا (۱۹۴۲) در نقش همسر یک مبارز جبهه مقاومت فرانسه در دوران جنگ جهانی دوم و یک راهبه در زنگ‌های سینت‌مری (۱۹۴۵) بود. ولی هنگامی که برگمن به ایتالیا رفت و در استرومبولی (۱۹۴۹) بازی کرد و به روبرتو روسلینی کارگردان فیلم دل باخت و با او ازدواج کرد، شهرت و زندگی حرفه‌ایش برای همیشه تغییر کرد. ناگهان حتی در کنگره آمریکا از او انتقاد کردند و از محافل هالیوودی نیز کنار گذاشته شد. درست قبل از جدا شدنش از روسلینی بود که کمپانی فاکس از برگمن خواست تا در آناستازیا (۱۹۵۶) بازی کند. همان مردمی که به او پشت کرده بودند دوباره از او استقبال کردند. او با متانت و وقار و کماکان با همان خوبی و حقیقت احساسی که از او ستاره ساخته بود، به سوی نقشهای پخته‌تر رفت. وی ضمنا به تئاتر روی آورد و در کلاسیک‌های یوجین اونیل و جورج برنارد شاو بازی کرد. وقتی در سال ۱۹۷۸ سرانجام در سونات پاییزی به اینگمار برگمن پیوست، پیوند این دو بزرگ تاریخ سینما با خرسندی مورد استقبال قرارگرفت. برگمن در سالهای پایانی و در حالیکه سلامتش رو به وخامت گذاشته بود، با شجاعت در چند فیلم و سریال دیگر نیز بازی کرد.

تولد: ۲۹ اوت ۱۹۱۵، استکهلم، سوئد
مرگ: ۲۹ اوت ۱۹۸۲٫ لندن انگلستان، از بیماری سرطان سینه
قد: ۱ متر و ۸۰

همسران و فرزندان:
دکتر آرون پترلیندوسترم (۵۰-۱۹۳۷، جدا شدند)، دختری به نام پیا
روبرتو روسلینی (۵۷-۱۹۵۰، جدا شدند)، روبرتو اینگمار، ایزابلا و ایزوتا
لارس اشمیت تهیه‌کننده تئاتر سوئدی (۷۶-۱۹۵۸، جدا شدند)

جوایز اسکار
اسکار بهترین بازیگر زن برای چراغ گازی و آناستازیا
برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن نقش دوم به خاطر جنایت در قطار سریع‌السیر شرق
نامزد اسکار به خاطر زنگها برای که به صدا درمی‌آید، زنگهای سینت‌مری، ژاندارک و سونات پاییزی

درباره‌اش گفت‌اند:
- او زن زنان است. منظورم این است که او دقیقا همان چیزی است که یک زن باید باشد. از آن دسته زنانی است که مردان از او وحشتی ندارند، چون خیلی گرم و مهربان است. یک کیفیت واقعی دارد. این خیلی بد است که ملکه کشوری نیست. (گلدی هاون که در اواخر دوران بازیگری برگمن با او همبازی شد.)
- اگر بازیگری مثل اینگرید برگمن آنطور به شما نگاه کند که انگار شایستگی‌اش را دارید، دیگر لازم نیست خیلی بازی کنید. (همفری بوگارت، درباره نقش موفقش بعنوان عاشق برگمن در فیلم کازابلانکا)
- همان دقیقه اولی که بهش نگاه کردم فهمیدم چیز خاصی دارد. او یک کیفیت فوق‌العاده از خلوص و نبوغ و شخصیت یک ستاره واقعی را داشت که خیلی نایاب بود. (دیوید اُ.سلزنیک، کسی که برگمن را در سوئد کشف و در هالیوود به یک ستاره تبدیلش کرد.)
- اینگرید بیچاره به پنج تا زبان حرف می‌زند، ولی نمی‌تواند با هیچ کدامشان بازی کند (سر جان گیلگاد)

بعید است بدانید:
- تهیه‌کننده‌های هالیوودی تلاش کردند که او در سال ۱۹۳۹ نامش را عوض کند و نامهای مختلفی مثل اینگرید بری‌مان و اینگرید لیندستورم را پیشنهاد کردند. برگمن قبول نکرد، چون معتقد بود که او تلاشهای زیادی برای تثبیت نام واقعی خودش در اروپا انجام داده است.
- یک نوع گل سرخ بعد از مردنش به نام او نام‌گذاری شده است، گل سرخی که به آن اینگرید برگمن می‌گویند.
- اینگرید برگمن و شون کانری در فهرست بزرگترین بازیگران تمام دوران به انتخاب ۵۰ هزار خواننده یک مجله آلمانی در صدر جدول قرار گرفتند.
- در مراسم تشییع جنازه او که در کلیسای سنت مارتین برگزار می‌شد، هیچ لحظه‌ای تاثیرگذارتر از زمانی که ویولون نوای «همچنان که زمان می‌گذرد» را نواخت، نبود. (ترانه‌ای که نشانه عشق او و همفری بوگارت در فیلم کازابلانکاست).

قسمتی به یادماندنی از فیلم کازابلانکا را که در آن ترانه «همچنان که زمان می‌گذرد» را می‌توانید در یوتیوب ببینید یا از مدیافایر یا رپیدشیر دانلود کنید.

- هیچکاک در آخرین دیدار از ترس مرگ زودهنگام او گریه‌اش گرفت. برگمن که به خاطر سرطان در شرف مرگ بود به هیچ گفت: «اما مطمئنا تو هم زمانی خواهی مرد، هیچ، همه ما می‌میریم.» او بعدها گفت که بنظر می‌رسد آن جمله سلامتی او را به همراه داشته است و خداحافظی تلخ و شیرینی انجام داده است. هیچکاک در سال ۱۹۸۰ مرد و برگمن دو سال دیرتر از او از دنیا رفت.
- از کار کردن با گری کوپر لذت می‌برد، چون که در برابر او لازم نبود کفشهایش را دربیاورد (قد اینگرید نسبت به قد اغلب ستاره‌های مرد آن دوران زیادی بلند بود).
- منشی هیئت داوری جشنواره کن، کریستین ژوسپین، ستاره‌های متفاوتی را در جشنواره به یاد می‌آورد و می‌گوید که تاثیربرانگیزترین آنها بازگشت برگمن در سال ۱۹۷۳ بعنوان رییس هیئت داوران جشنواره بود. ژوسپین می‌گوید: «هر شب وقتی او به نمایش‌های شبانه می‌آمد مردم می‌ایستادند و برایش دست می‌زدند و تشویقش می‌کردند، هر شب. من ندیده‌ام برای کس دیگری این اتفاق بیافتد.»
- کری گرانت به یاد می‌آورد که یک روز صبح اینگرید سر صحنه آمد، ولی مشخصا حواسش آنجا نبود: «ما صحنه را دوباره و دوباره گرفتیم، اما او یکجوری توی خلسه بود. آنجا نبود. اما هیچکاک چیزی نمی‌گفت. او فقط کنار دوربین نشسته بود و سیگار می‌کشید. بالاخره حول و حوش ساعت ۱۱ صبح در چشمان اینگرید دیدم که دارد برمی‌گردد. برای اولین بار در آن روز صبح دیدم که همه چیز درست شد و هیچکاک گفت: «کات». آن وقت هیچ نشست، به اینگرید نگاه کرد و به آرامی گفت: «صبح بخیر اینگرید».
- دوست صمیمی نویسنده شهیر، ارنست همینگوی، بود که به او «پاپا» می‌گفت. همینگوی هم او را در عوض «دختر» خطاب می‌کرد.

- ادیت هد، طراح بزرگ و معروف لباس و جواهرات که بسیاری از بازیگرها را سرتاپا “می‌ساخت”، پی برد که در مورد اینگرید برگمن باید همه لباسهایش را به ساده‌ترین شکل طراحی کند و از کمترین جواهرات استفاده نماید.
- برگمن اجازه نمی‌داد دست به سر و صورتش بزنند و حتی برای فیلمی چون زنگها برای که به صدا درمی‌آید، بی هیچ ادا و اطوار و چک وچانه‌ای حاضر شد موهایش را کوتاه کند.
- برگمن با قد ۱ متر و ۸۰ سانتی‌اش از بسیاری از بازیگران زن و مرد فیلمهایش بلندقدتر بود. وقتی یکی از تهیه‌کننده‌هایش از او خواست که کفش پاشنه‌بلندش را به پا نکند، برگمن توضیح داد که معمولا کفشهایش تخت است. بازیگران مرد کوتاه‌قدتر مثل بوگارت مجبور بودند «کفی»هایی در کفشهایشان بگذارند تا در مقابل او کم نیاورند.
- برگمن نخستین کار بزرگ هالیوودی‌اش را خیلی اتفاقی بدست آورد: یک زن و مرد سوئدی برای پسرشان که در نیویورک آسانسورچی بود، از اینتر متزو تعریف می‌کرده‌اند. آسانسورچی از فیلم برای یکی از ساکنان عمارتی که در آن کار می‌کرده، تعریف می‌کند و این ساکن عمارت هم از قضای روزگار یکی از «شکارچی‌های استعداد» بوده که برای دیوید اُ.سلزنیک، تهیه‌کننده مستقل کار می‌کرده است.
- وقتی برگمن با ارنست همینگوی ملاقات کرد تا درباره نقشش در زنگها برای که به صدا درمی‌آید صحبت کنند، همینگوی به او هشدار داد که اگر می‌خواهد نقش را از آنِ خود کند، باید موهایش را کوتاه نماید و برگمن هم پاسخ داد: «مو که هیچ، برای تصاحب این نقش حاظرم سرم را هم بزنم!» کوتاهی موی برگمن در این فیلم نقش پرمعنایی در تاریخ سینما بازی کرد: مکس استاینر سازنده موسیقی متن کازابلانکا، سران استودیوی وارنر را راضی کرد که به وی اجازه بدهند تا ترانه جدیدی برای کازابلانکا بنویسد. ولی نوشتن و فیلمبرداری یک ترانه جدید می‌طلبید که برگمن را از سر فیلم زنگها برای که به صدا درمی‌آید به استودیو بیاورند و سکانس کافه ریک را دوباره بگیرند. اما آرایشگرهای استودیو نمی‌توانستند آن آرایش موی قبلی برگمن را با کلاه گیس یا هزار ترفند و حقه با دوران فیلمبرداری کازابلانکا هماهنگ کنند و بنابراین فیلمبرداری صحنه‌های جدید لغو شد و ترانه As the Time Goes by در فیلم باقی ماند.

بد نیست که یکی از سکانس‌های به یادماندنی کازابلانکا را که یکی از صحنه‌های به یادماندنی سینما هم هست، ببینید. جایی که «الزا» با بازی برگمن از «ریک» با بازی بوگارت، خداحافظی می‌کند:

یوتیوب – مدیافایر – رپیدشیر

خودش گفته:
- سرطان کسی را می‌کشد که سرنوشتش را قبول ندارد، کسی که بلد نیست با آن زندگی کند و فقط زمان کمی را که باقی مانده نابود می‌کند.
- بازیگری بهترین داروی جهان است. اگر احساس خوبی درباره‌اش نداشته باشید، به این خاطر که دائم به فکر چیزی مشغول می‌شوید که مال شما نیست، از بین می‌روید. ما بازیگران آدمهای خوشبختی هستیم.
- داشتن یک خانه، همسر و بچه باید برای زندگی هر زنی کافی باشد. این همان چیزی است که ما با آن معنی پیدا میکنیم، مگر نه؟ اما هنوز هم معتقدم هر روز زندگی، یک روز ازدست رفته است. همان طور که فقط نیمی از من زنده است. نیم دیگر در یک کیف، فشرده و خفه شده است.
- من فیملهای زیادی کار کرده‌ام که خیلی هم مهمتر بوده‌اند، اما تنها آدمی که همیشه می‌خواهند درباره‌اش صحبت کنم، بوگارت (در کازابلانکا) است.
- مهم نیست که تو واقعا گریه کنی. مهم این است که تماشاگران فکر کنند تو داری گریه می‌کنی.
- خودت باش. جهان، اصل را ستایش می‌کند.
- در پاریس وقتی کازابلانکا به نمایش درآمد، آنها زیاد از آن استقبال نکردند. دیدگاه سیاسی‌اش را دوست نداشتند. فیلم به سرعت جمع‌آوری شد و هیچ وقت هم به تلویزیون فروخته نشد. چند وقت پیش، آن را مثل یک فیلم جدید در ۵ سینمای پاریس به نمایش درآوردند. نمایش افتتاحیه‌اش را جشن گرفتند و مردم دیوانه‌اش شدند.
- من خجالتی‌ترین آدمی هستم که تا بحال وجود داشته، اما شیری درونم دارم که هیچوقت خفه نمی‌شود.
- زمان کوتاه شده است؛ اما هر روزی که من با این سرطان می‌جنگم و زنده می‌مانم، برایم یک پیروزی است.
- از پیری نمی‌ترسم، چون همه ما پیر می‌شویم. اگر من تنها آدم بودم، می‌ترسیدم. اما همه در یک کشتی هستیم و تمام دوستانم با من می‌آیند. همه ما به سمت پیری حرکت می‌کنیم. اینکه چند سال باقی مانده نمی‌دانیم. فقط باید قبولش کنیم.
- از کارهای که کرده‌ام پشیمان نیستم. فقط از کارهایی پشیمانم که انجام نداده‌ام.
- تا ۴۵ سالگی می‌توانم نقش زنان عاشق را داشته‌باشم. بعد از ۵۵ سالگی می‌توانم نقش مادربزرگ‌ها را داشته باشم. اما این ده سال میانی برای یک بازیگر زن خیلی سخت است.
- یادم می‌آید که (در هالیوود) یک روز کنار استخر نشسته بودم و ناگهان اشک‌هایم روی صورتم جاری شد. چرا من آن قدر ناراحت بودم؟ من موفق شده بودم. امنیت داشتم. اما این کافی نبود. من از درون منفجر شده بودم. (بعد از اینها بود که با روبرتو روسلینی بلند شد و از هالیوود رفت تا زندگی دیگری را تجربه کند.)
- (به دخترش ایزابلا روسلینی درباره بازیگری) آنرا ساده بگیر. صورتت را همینطور معمولی نگه دار، موسیقی و داستان پرش می‌کنند.
- تنها راه جوان ماندن این است که به پیمودن همان راهی که دارد شما را می‌برد ادامه دهید. این کار حسابی برای من جواب داد. بعد وقتی یکی از کارهایت تمام شد، استراحت کن و از آن لذت ببر.

فیلمهای مهم
کازابلانکا (۱۹۴۲)، چراغ گاز (۱۹۴۴)، زنگ‌های سینت‌مری (۱۹۴۵)، طلسم‌شده (۱۹۴۵)، بدنام (۱۹۴۶)، استرومبولی (۱۹۵۰)، اروپای ۵۱ (۱۹۵۲)، سفر به ایتالیا (۱۹۵۳)، آناستازیا (۱۹۵۶)، قتل در قطار سریع‌السیر شرق (۱۹۷۴)، سونات پاییزی (۱۹۷۸).
- اینتر متزو (۱۹۳۹): برگمن که در تعدادی فیلم صامت و ناطق در سوئد از جمله همین فیلم (۱۹۳۷) بازی کرده بود، در اینجا در بازسازی فیلم سوئدی‌اش در نقش پیانیست زیبایی ظاهر شده که دلباخته ویولونیست معروفی (لزلی هاوارد) می‌شود.
- کازابلانکا (۱۹۴۲): نمونه بارز درام‌های رمانتیک جنگ جهانی دومی با شرکت بوگارت و برگمن که در اینجا یک «جادوی سینمایی» خلق کرده‌اند: این دو زمانی در پاریس دلباخته یکدیگر بوده‌اند و حالا «بوگی» کافه ریک را در کازابلانکا می‌گرداند و برگمن با پل هنرید یکی از رهبران جبهه مقاومت فرانسه ازدواج کرده است.
- چراغ گازی (۱۹۴۴): اقتباس سینمایی جورج کیوکر از نمایشنامه پاتریک همیلتون درباره زن تازه ازدواج کرده‌ای در دوره ملکه ویکتوریا که شوهر بی‌رحمش (شارل بوایه) سعی می‌کند که او را مجاب کند که دارد عقلش را از دست می‌دهد. برگمن اولین اسکارش را به خاطر ایفای نقش زنی در مرز دیوانگی برد.
- بدنام (۱۹۴۶): دومین همکاری برگمن با آلفرد هیچکاک و نخستین کار مشترکش با کری گرانت، حکایت دختری است که با یک نئونازی (کلود رینز) ازدواج میکند تا بتواند جاسوسی‌اش را بکند. گرانت نقش ماموری آمریکایی را دارد که برگمن را به استخدام خود درمی‌آورد.
- آناستازیا (۱۹۵۶): بازگشت پیروزمندانه برگمن به هالیوود پس از تبعیدی خودخواسته در اروپا و ازدواجش با روبرتو روسلینی. برگمن دومین اسکارش را به خاطر ایفای نقش زنی برد که احتمال می‌دهند دختر نیکلا، تزار روسیه باشد.

- اگر می‌خواهید با زندگی برگمن بیشتر آشنا شوید، توصیه می کنم کتاب «اینگرید برگمن، داستان زندگی من» را که نشر قطره با ترجمه آنتونیا شرکا منتشر کرده بخوانید، کتاب مفصل و جالبی است.

منبع: مجله دنیای تصویر

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 8 نظر دیگر

ولی تقریبا هفته‌ای نیست که با این واکنش‌ها روبرو نشوم:

- کامنت: چرا اسم وبلاگتون را گذاشتین «یک پزشک»؟ یعین واقعا پزشکین؟!
- همکاری که وبلاگم را دیده: سلام بر دکتر مجیدی! بزرگ آی‌تی دان ما! (من و کجا و آی‌تی دانی کجا، لحن حاکی از آن است که بابا اینقدر آی‌تی را دنبال می‌کنی که چه بشود؟ چه ربطی به تو دارد؟! ولی حرفشان در قالب تعارف و تعریف بیان می‌شود.)
- وبلاگ‌نویس منتقد: بهتره هر کی در رشته‌ای که تخصص داره و درسش را خونده بنویسه. شما خوشتون می‌یاد ما پزشکی بنویسیم؟!

حالا اگر من بنویسم که کمتر پزشکی دیده‌ام که در حد روتین‌های کاربری پیشرفته اینترنت اطلاع داده باشد، بلافاصله همکاران ده بیست استثنا را برایم فهرست می‌کنند. ولی واقعیت تلخ همین است.

جالب است بدانید که من تا جایی که ممکن است، در محل کار از صحبت درمورد فناوری و آی‌تی خودداری می‌کنم و حتی اگر سوال مستقیمی از من بشود، در حد دو جمله جواب می‌دهم!

چرا؟ خوب معلوم است، اظهار فضل زیاده از حد هم در این مملکت دردسر دارد. مثلا فردای همان روز همان همکاری که راهنمایی‌اش کرده‌ام ممکن است،‌ بگوید: «فلانی اصلا علاقه‌مند به پزشکی نیست! باید فنی می‌خوند! استعدادش در اونه!

در حالی که من واقعا به هر دو در کنار هم علاقه دارم. خوب علاقه است، چه کارش کنم؟! دست خودم نیست!

ولی جالب است که من هر وقت سر و گوشی در وب‌سایت‌های فرنگی آب می‌دهم، می‌بینم اصلا آنجا پزشکی و فناوری در کنار هم معنا دارند. معمولا پزشکان غربی عادت دارند از هر پدیده فناوری به نفع پزشکی و پیشرفت خودشان استفاده کنند و سرعت این کارشان هم واقعا زیاد است.

مثلا به این اینفوگرافیک جالب توجه کنید، همه چیزش واضح است و نیازی به ترجمه ندارد:

ببخشید سرتان را درد آوردم، مدت‌ها بود روزنوشت ننوشته بودم. امیدوارم این پست مقدمه‌ای باشد برای شروع روزنوشت‌نویسی گاه و بی‌گاه.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 13 نظر دیگر

این مرد باپشتکار، هر هفته ۱۴ فیلم می‌دید، برای این کار او هر شب از ساعت ۹ تا ۱۲ به تماشای فیلم مشغول می‌شد. در سال ۲۰۰۸ رکورد او ثبت شد، او تا آن زمان ۲۸ هزار فیلم دیده بود!

نخستین فیلمی که آقای هیوز تماشا کرد، فیلم گنج‌های سلیمان بود، او این فیلم را در سال ۱۹۵۳ تماشا کرد. البته فیلم مورد علااقه همه دوران او، فیلم لورنس عربستان بود.

هیوز یک نقاش و دکوراتور بازنشته بود. علاقه او به سینما و تماشای فیلم، از زمان بستری شدنش در دوره کودکی در وی ظاهر شد. او به خاطر عارضه‌ای دو و نیم سال بستری شده بود و در این مدت کل بدن او با قالب‌های فلزی ثابت شده بودند، طوری که قط سرو کف و دست و پایش را می‌توانست تکان بدهد. پس چاره‌ای نداشت که با تخیل و به یاد آوردن فیلم‌هایی که دیده، خود را سرگرم نگاه دارد.

او که در اوایل فقط در سینما می‌توانست فیلم ببیند با آمدن ویدئو و DVD، دیگر می‌توانست در خانه هم فیلم ببیند.

خواندن این خبر برایم جالب بود، البته من هر قدر جستجو کردم متوجه نشدن که آقای هیوز چطور به مقامات کتاب رکوردهای گینس، ادعای خود را ثابت کرده است!جا داشت که این خبر مشروح‌تر کار بشود، اما نویسنده سایت بی‌بی‌سی با شرح مختصر خبر، سوژه‌سوزی کرده است!

فکر می‌کنید، شما چند فیلم در دوران زندگی خود دیده‌اید؟! اصلا می‌شود، آماری برای فیلم دیدن داشت؟!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

بله! درست است آی‌پد به درد همه نمی‌خورد و نقاط ضعف کم ندارد و مهم‌تر از همه قیمتش در مقایسه با امکاناتی که به یک کاربر ایرانی می‌دهد، زیاد نیست.

اما با توجه به هجوم شرکت‌های مختلف به بازار ساخت تبلت، بعید نمی‌دانم که تا چند وقت دیگر بازار خرید و فروش تبلت، حتی در ایران هم داغ شود.

در این پست به بررسی تعدادی از رقیبان آی‌پد می‌پردازیم. بدیهی است که تبلت‌هایی که در این چند وقت، سر از تخم بیرون آورده‌اند، خیلی بیشتر از این حرف‌ها هستند، خیلی از شرکت‌ها هم تبلت در حد concept معرفی کردند، اما در نیمه راه منصرف شدند.

من در این پست تنها تبلت‌ها یا «شبه‌تبلت‌»هایی را که شرکت‌های مشهور روانه بازار کرده‌اند یا خواهند کرد، مرور خواهم کرد. با مطالعه این پست می‌توانید به آینده صنعت تبلت امیدوار شوید و رؤیایی خرید یک تبلت مناسب را در سر بپرورانید!

۱- Archos 9 PC Tablet: آرکوس، یک شرکت فرانسوی است، این شرکت که بیشتر به خاطر ساختن پخش‌کننده‌های لمسی شهره است، به تازگی تصمیم گرفته وارد بازار تبلت هم بشود. آرکوس ۹، ۸٫۹ اینچ اندازه دارد و فناوری نمایش تصویرش از نوع LED backlit است. وضوح صفحه نمایش این تبلت، ۱۰۲۴ در ۶۰۰ است.

صفحه لمسی این تبلت، از نوع مقاومتی است، که در مقایسه با صفحه لمسی خازنی آی‌پد، یک نقطه ضعف محسوب می‌شود.

پردازشگر این تبلت، از نوع اینتل اتم است، یک گیگ رم و ۶۰ گیگ فضای هارد دارد.

آرکوس ۹، ویندوز ۷ را بالا می‌آورد. فایل‌ها را هم می‌توان هم به صورت وایرلس و هم با رابط USB وارد این تبلت کرد.

۲- دل مینی ۵ یا دل استریک Dell Streak: دل مینی ۵، نخستین تلاش شرکت دل برای تصاحب بخشی از بازار آی‌پد است. لفظ «مینی» از همان اول به ما می‌رساند که دل با ساخت این گجت در پی عرضه چیزی کوچک‌تر از آی‌پد بوده است. دل مینی در واقه چیزی ما بین یک تبلت و یک گوشی هوشمند است.

دل مینی ۴۹۹ دلاری، پنج اینچ اندازه دارد، صفحه لمسی‌اش از نوع خازنی است. این تبلت، آخرین نسخه اندرویید را اجرا می‌کند و پردازشگر یک گیگاهرتزی از نوع Snapdragon دارد.

دل مینی ۵، دارای دوربین پشت ۵ مگاپیکسلی و دوربین جلو است و به این ترتیب تماس ویدئویی را ممکن می‌کند. این تبلت، قابلیت ارتباط با ۳G و همچنین وای فای و بلوتوث را دارد.

۳- Panasonic ToughBook CF-U1: آی‌پد زیبا و ظریف ساخته شده، اما اگر در پی تبلتی هستید که در مقابل رطوبت، ضربه، گرد و گرد و غبار مقاوم باشد و در هر شرایطی بتوانید از آن استفاده کرد و اگر علاقه زیادی به کیبورد فیزیکی دارید، این تبلت شاید برایتان مناسب باشد.

این تبلت پردازشگر اتم دارد، یک گیگ رم و هارد ۱۵ گیگی دارد. این وسیله، دو باطری قابل تعویض دارد.

۴- Archos 5 Internet Tablet: این تبلت هم به درد کسانی می‌خورد که به دنبال یه تبلت کوچک و جمع و جور هستند. بر خلاف آرکوس ۹، آرکوس ۵، با ویندوز ۷ کار نمی‌کند و سیستم عاملش مخلوطی از سسیتم عامل اختصاصی خود آرکوس و اندرویید است.

آرکوس ۵ هم متأسفانه از صفحه لمسی مقاومتی بهره می‌برد. آرکوس ۵ برای تماشای ویدئو ایده‌آل است و خوشبختانه از فرمت‌های زیادی مثل XviD و MKV پشتیبانی می‌کند.

گرچه با آرکوس ۵ می توان وب گردی کرد و تبادل ایمیل کرد و با آن روی اسناد مختلف کار کرد ولی به نظر می‌رسد این مدل بیشتر برای تماشای ویدئو مناسب باشد.

۵- X2 iTablet: آی‌تبلت نامی بود که ما تصور می‌کردیم اپل و استیو جابز روی تبلت خودشان بگذارند، ولی آنها نام آی‌پد را ترجیح دادند. در نتیجه شرکت بریتانیایی X2 درنگ را جایز ندانست و از نام زیبای آی‌تبلت برای تبلت خود استفاده کرد!

ایکس ۲ آی‌تبلت، دو مدل ۱۰٫۲ و ۱۲٫۱ اینچی دارد، مولتی تاچ است. پردازشگرش ۱٫۶ مگاهرتزی است و دو گیگ هم رم دارد.

آدم در وهله اول فکر می‌کند که این سخت‌افراز قدرتمند حتما برای بالا آوردن ویندوز ۷، در دل این تبلت جایگذاری شده است. بله! درست است، ایکس ۲، ویندوز هفت را بالا می‌آورد و البته به صورت آلترناتیو توانایی بالا آوردن لینوکس را هم دارد. با توجه به نوع سیستم عامل، این تبلت از همه نوع فایل پشتیبانی می‌کند.

این تبلت، وب‌کم دارد و با وای فای، ۳G و بلوتوث ارتباط برقرار می‌کند.

نقطه ضعف این تبلت، سنگین بودن و ضخامت زیاد آن است. این تبلت ۱٫۱۸ کیلوگرم وزن و ۳۵ میلیمتر ضخامت دارد!

۶- Asus Eee Pad: وقتی که ایسوس Eee PC راروانه بازر کرد، تحولی در زمینه نت‌بوک ایجاد کرد. پس همه انتظار دارند که ایسوس یک بار دیگر از میدان آزمایش ساخت یک وسیله پرتابل سربلند بیرون بیاید.

ای پد، پردازشگر ARM دارد. دو مدل ۱۰ و ۱۲ اینچی با حافظه ۳۲ و ۶۴ گیگی و دو گیگ رم دارد. داشتن اسپیکر استریو و خروجی HDMI از خصوصیات دیگر آن است.

۷- Dell Looking Glass: دل مینی ۵، تنها تبلتی نیست که دل در حال کار روی آن است. تبلت Looking Glass از آخرین نسخه اندرویید بهره می‌برد، ۷ اینچی است و وضوح ۸۰۰ در ۴۰۰ دارد. صفحه لمسی آن از نوع خازنی است. می‌توان رم آن را تا ۴ یگ افزایش داد و با نصب یک کارت حافظه، حافظه‌اش را هم ارتقا داد.

این تبلت یک دوربین ۱٫۳ مگاپیکسلی در جلوی دستگاه دارد که ویدئو کنفرانس را ممکن می‌کند.

۸- Archos 7 Home Tablet: بله! باز هم یک تبلت دیگر از آرکوس! این یکی، ۷ اینچ بیشتر اندازه ندارد. حافظه‌اش ۲ تا ۸ گیگ است. البته با یک کارت حافظه می‌توان حافظه آن را تا ۳۲ گیگ افزایش داد.

این تبلت با سیستم عامل لینکوس و اندرویید کار می‌کند و از طریف وای فای ارتباط برقرار می‌کند.

۹- Lenovo IdeaPad U1: این تبلت واقعا جالب است، چرا که آمیزه‌ای از یک نت‌بوک و یک تبلت است!

در نگاه اول ما فکر می‌کنیم که با یک نت بوک ۱۱٫۶ اینچی استاندارد که کیبورد و تاچ پد دارد روبرو هستیم. ولی جالب است که می‌شود خیلی راحت، صفحه نمایش را از بقیه دستگاه جدا کرد و از آن به عنوان یک تبلت هم استفاده کرد.

این نت‌بوک/تبلت از یک پردازشگر یک گیگاهرتزی از نوع Qualcomm Snapdragon بهره می‌برد.

بنابراین اگر مدتی است که در حال کلنجاز ذهنی هستید تا تصمیم بگیرید که یک تبلت بخرید یا نت‌بوک، این مدل مشکلتان را حل می‌کند.

۱۰- HP Slate/Hurricane: پیرامون اسلیت مدتی سر و صدای زیادی به پا شد و خیلی‌ها آن را بهترین رقیب آی‌پد می‌دانستند. حتی استیو بالمر در نمایشگاه CES ، این تبلت مبتنی بر ویندوز ۷ را نمایش داد.

اما با فروکش کردن بازار شایعات، معلوم شد که هنوز هیچ حدسی در مورد این تبلت اچ پی نمی‌توان زد.

اچ پی بعد از مدتی پالم را خرید و شایع شد که نام تبلتش را به هاریکین تغییر داده است، تبلتی که سیستم عامل WebOS را اجرا می‌کند، اما با اینکه هنوز هیچ چیزی در مورد این تبلا معلوم نیست، خیلی‌ها هنوز به آن امید بسته‌اند.

۱۱- Notion Ink Adam tablet: این تبلت ۱۰٫۱ اینچی اندروییدی است، کیفیت نمایشش خوب است و حتی می‌توان زیر نور آفتاب از آن استفاده کرد. دو مدل ۱۶ و ۳۲ گیگی دارد و از طریق وای فای و ۳G به شبکه متصل می‌شود، با یک بار شارژ می‌توان ۱۶ ساعت با آن کار کرد. این تبلت تونایی پخش ویدئوهای فول اچ‌دی با وضوح ۱۰۸۰p را هم دارد.

۱۲- Toshiba Libretto W100: این مدل، هم مدل عجیب و غریب است! چرا که دو صفحه لمسی ۷ اینچی دارد.

از آنجا که انتظار داریم تبلت، فقط یک صفحه لمسی باشد، شاید بعضی از شماها آن را تبلت ندانید و آن را در رده نت‌بوک بگنجانید اما بعضی از وب‌سایت‌ها لیبرتو را در دسته تبلت هم جا داده‌اند.

داشتن دو صفحه لمسی امکانات زیادی به این گجت می دهد. شما می‌توانید روی یک صفحه، جی‌میلتان را باز کنید و روی صفحه دیگر با اسنادتان کار کنید. یا اصلا می‌توانید روی یک صفحه توییتر را باز کنید و روی صفحه دیگر گیم بازی کنید!

اما شما می‌توانید کار دیگری هم بکنید، شما می‌توانید از یک صفحه لمسی به عنوان کیبورد استفاده کنید و راحت تایپ کنید.

لیبرتو، سیستم عامل ویندوز هفت دارد. چیزی که می‌تواند ویندوز دوستان را راضی کند، اما در عین حال آنها باید توجه داشته باشند که اپلیکیشن‌های ویندوزی که از فناوری لمسی استفاده می‌کنند به اندازه اندرویید نیست!

این گجت، پردازشگر ۱٫۲ گیگاهرتزی از نوع Intel Pentium U5400 دارد. دو گیگ رم و ۶۲ گیگ حافظه دارد. لیبرتو مجهز به یک وب‌کم یک مگاپیکسلی است.

لیبرتو، رابط USB و همچنین اسلات برای جایگذاری کارت microSD  دارد.

جالب است که لیبرتو، شتاب‌سنج هم دارد. پس کاربر می‌تواند آن را به صورت عمودی هم در دست بگیرد!

این تبلت از طریق وای فای و ۳G‌ارتباط برقرار می کند.

۱۳- Spring Design Alex Ebook Reader: این یکی را شما شاید، همان طور که از نامش برمی‌آید، بیشتر یک کتابخوان الکتورنیک یا ای بوک ریدر بدانید.

این گجت دو صفحه دارد ، یک LCD 3.5 اینجی و یک صفحه ۶ اینچی که از فناوری e-ink بهره می‌برد. اما از آنجا که این وسیله، از سیستم عامل اندرویید بهره می‌برد، شما علاوه بر انتظاراتی که از یک کتابخوان الکترونیک کلاسیک دارید، می‌تواند با آن وب‌گردی کنید، ایمیل بخوانید، به فروشگاه اپ اندرویید بروید و ار طریق وای فای و ۳G‌ارتباط برقرار کنید.

یک ویژگی خوب این وسیله این است که هر چیزی را از صفحه LCD می‌توانید به صفحه بزرگ e-ink ببرید. مثلا اگر در حین وب‌گردی هستید و یک صفحه اینترنتی باز کرده‌اید، می‌توانید آن را حت به صفحه بزرگ ببرید و راحت مطالعه کنید. این گچت ۳۹۹ دلار قیمت دارد.

۱۴- enTourage eDGe dualbook: این  گجت دو صفحه دارد و در واقع مخلوط یک کتابخوان الکترونیک و یک تبلت اندروییدی است. ۴۹۹ دلار قیمت دارد. مجهز به دو رابط USB‌ است. نقطه ضعف آن حافظه کم و عدم پشتیبانی از ۳G است.

۱۵- Wepad: خبر ساخت تبلتی از سوی یک شرکت آلمانی به نام Wepad خبر خوبی برای خیلی‌ها بود.. ای تبلت اندروییدی ۱۱٫۶ اینچی است، پردازشگر اینتل اتم ۱٫۵۵ گیگاهرتزی و یک وب‌کم دارد. این وسیله مجهز به دو رابط USB‌ است و باطری‌اش با یک بار شارژ، ۶ ساعت می تواند دستگاه را روشن نگاه دارد.

Wepad دو مدل ۱۶ و ۳۲ گیگی دارد که به ترتیب ۴۴۹ دلار و ۵۶۹ دلار قیمت دارند.

۱۶- ExoPC: این یکی از لحاظ ظاهر و قیمت شبیه آی‌پد است. ولی تفاوت‌های اساسی هم با آی‌پد دارد، اول اینکه ویندوز ۷ را اجرا می‌کند، دوم اینکه سه رابط USB دارد، سوم اینکه از فلش و سیلورلایت پشتیبانی می‌کند و چهارم اینکه کارت حافظه SD‌ را قبول می‌کند. نقظه ضعف عمده آن شارژ باطری‌اش است که تنها ۴ ساعت می‌تواند برق وسیله را تأمین کند.

این تبلت ۸٫۹ اینچ اندازه دارد. از پردازنده ۱٫۶ گیگاهرتزی بهره می‌برد و دو گیگ حافظه رم دارد. حافظه اش هم ۳۲ گیگ است. قیمت آن ۵۹۹ دلار است.

۱۷- Joojoo tablet: این تبلت ۱۲٫۱ اینچی هم از لحاظ  ظاهری خیلی شبیه آی‌پد است، پردازشگر اینتل اتم N270 با یک گیگ رم و ۴ گیگ حافظه دارد. این تبلت فعلا فقط از طریق وای فای به شبکه متصل می‌شود، اما به زودی مدل‌های با توانایی ارتباط ۳G آن هم ساخته خواهند شد.

این تبلت دوربین جلو دارد که کنفرانس ویدئویی را ممکن می‌کند، همچنین مجهز به رابط USB‌ است. قیمت این تبلت ۳۱۹ دلار است.

۱۸- ICD Ultra tablet: این تبلت اندروییدی است. ۷ اینچ اندازه و پردازشگر یک گیگاهرتزی Tegra T20 دارد. فعلا صفحه لمسی‌اش مقاومتی است ولی به زودی نوع خازنی‌اش هم روزانه بازار خواهد شد. رم این تبلت ۵۱۲ مگ است و ۴ گیگ حافظه دارد و همچنین دارای دوربین جلو، رابط USB و توانایی اتصال به شیکه‌های ۲G و ۳G و همچنین وای فای است. قیمتش ۲۴۹ دلار است.

۱۹- Samsung Galaxy Tab: این تبلت ۷ اینچی است. ۱۶ گیگ حافظه داخلی دارد که تا ۴۸ گیگ قابل ارتقاست. به علاوه یک اسلات برای کارت‌های «میکرو اس دی دارد» که از کارت‌ها تا ۳۲ گیگ پشتیبانی می‌کند. این تبلت از اندرویید ۲٫۲ به عنوان سیستم عامل استفاده می‌کند. «گلکسی تب»، یکی از آخرین تبلت‌هایی است که خبر ساخته شدنش در وب منتشر شده است.

۲۰- گوشی موبایل شما: اما آخرین رقیب و آلترناتیو آی‌پد، بی‌شک گوشی شماست، اگر گوشی‌ای با صفحه نمایش مناسب و سیستم عامل خوب دارید، شاید نیازی به خرید آی‌پد یا تبلت دیگری نداشته باشید.

شما می‌توانید با آیفون، گوشی HD2، گلکسی اس یا Droid و Palm Pre می‌توانید وب‌گردی کنید، عکس ویرایش کنید، کتاب خوانید، ویدئو تماشا کنید، گیم بازی کنید و انواع اپ‌ها را هم نصب کنید.

—————-

توصیه «یک پزشک» برای خرید تبلت!:

در شرایط حاضر اگر شما پول کافی ندارید یا اگر لپ‌تاپ یا نت‌بوک مناسب ندارید، خرید تبلت چندان به صلاحتان نیست. چون تبلت‌ها هنوز کارایی و توان پردازشی قابل رقابت با کامپیوترهای دسکتاپ یا لپ تاپ‌ها را ندارند و اصلا نباید شما چنین انتظاری از آنها داشته باشید.

اما اگر آدمی هستید که خیلی مشتاق استفاده از فناوری‌های نو است و علیرغم داشتن یک لپ‌تاپ و گوشی خوب، هنوز فکر می‌کنید که به گجتی در حد فاصل این دو نیاز دارید، به تبلت فکر کنید. اگر می‌خواهید وسیله‌ پرتابلی داشته باشید که بتوانید انواع اپلیکیشن‌ها را روی آن نصب کنید و با استفاده صفحه بزرگ لمسی آن، وب‌گردی کنید، گیم بازی کنید و فیلم ببیند، بی‌شک باید خرید تبلت را مد نظر قرار دهید.

اما چه تبلتی؟ من در بالای تبلت‌های مشهورتر را معرفی کردم، آی‌پد هم آنقدر مشهور است که نیاز به معرفی ندارد.

اما باز هم در نظر داشته باشید که تا رسیدن خیلی از این تبلت‌ها به ایران باید انتظار بکشید و به علاوه قیمت آنها در ایران از قیمت واقعی‌شان بسیار بیشتر خواهد بود. دسترسی به اپلیکیشن‌های اندرویید هم برای ما به همین سادگی‌ها نیست.

اما پیشنهادات نهایی من با توجه به شخصیت و کاربری شما!:

۱- اگر آدمی هستید که حوصله دردسر را ندارید، علاقه‌ای هم به نصب انواع اپلیکیشن‌ها ندارید و در واقع می‌خواهید وسیله‌ای تهیه کنید که با آن بتوانید فیلم ببینید و در ضمن بتوانید وب‌گردی کنید و اسناد آفیس خود را مرور کنید، من پیشنهاد می‌کنم که به دنبال یک تبلت مبتنی بر ویندوز باشید. مثلا Archos 9 PC Tablet یا X2 iTablet برای شما مناسب است. شما می‌توانید خیلی راحت فایل‌ها را وارد این قبیل تبلت‌ کنید و از پشتیبانی فرمت فایل‌ها هم مطمئن باشید.

۲- شما به دنبال تبلت صرف نیستید، در واقع آدمی هستید که در صدد خرید نت‌بوک بوده، اما در این وسط دلش پیش تبلت‌ها هم گیر کرده است! بد نیست Lenovo IdeaPad U1 یا Toshiba Libretto W100 را بخرید. هر دوی آنها ظاهر کاملا تازه‌ای دارند و ضمن برطرف کردن نیاز شما، می‌توانید کلی هم کلاس بیایید!

۳- شما در واقع می‌خواستید یک ای بوک ریدر بخرید، اما دلتان نمی‌یاید چند صد تومان برای خرید این دستگاه بپردازید و می‌خواهید چیزی بخرید که کارایی اضافه‌تری هم داشته باشد! Spring Design Alex Ebook Reader یا enTourage eDGe dualbook برایتان مناسب است! البته بعید می دانم در ایران بتوانید اینها را تهیه کنید. پس همان کیندل، سونی ریدر یا نوک را بخرید و به خودتان دردسر ندهید!

۴- شما گیک تشریف دارید! لپ تاپ و گوشی آخرین مدل دارید! اما می‌خواهید هر جور شده پولتان را خرج کنید! پس یک تبلت اندروییدی مناسب بخرید.
از آنجا که خودتان گیک هستید، دیگر نیازی به توصیه حقیر ناگیک ندارید. خودتان بروید و بچرخید ببینید کدام تبلت برایتان مناسب است. متغیرهایی مثل وزن، صفحه نمایش، توان پردازشی، عمر باطری را در نظر بگیرید.

۵- شما آدمی هستید که استیو جابز و سیب گاز زده طلسمتان کرده، پس آی‌پد را خریده‌اید یا خواهید خرید و نیازی به خواندن این پست نداشته‌اید! فقط وقتتان را تلف کرده‌اید!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 19 نظر دیگر

بردبری یکی از نویسندگان مورد علاقه من است. در این پست می‌توانید یک داستان کوتاه زیبا از وی را بخوانید.

ری داگلاس بردبری در بیست و دوم آگوست ۱۹۲۰ در ایلی نویز امریکا متولد شد و با فراغت از تحصیل به جمع نویسندگان معاصر امریکا پیوست بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ بسیاری از داستانها و مقالاتش در مجلات امریکا چاپ شد و مجموعه داستانهائی چون سیب های طلائی خورشید، ملخهای نقره‌ای با اقبال بسیاری روبرو گشت. بطوریکه به سال ۱۹۵۴ انجمن هنر و ادبیات با اعطاء جایزه‌ای از او قدردانی نمود.
قصه کوتاه «داس» هر چند از عناصر تیره مرگ انباشته است اما داستانی است تمثیلی که در آن «داس» بعنوان سمبل مرگ برای ما نامی آشناست اما برادبوری از این نشانه ایده ای نو و غیره منتظره ساخته است که با پایانی اسرارآمیز مدت‌ها ذهن خواننده را به خود مشغول می‌دارد.

در مورد بردبری در وبلاگم بخوانید:
- داستان کوتاه «لبخند» از ری برادبری
- ری بردبری و فارنهایت ۴۵۱

داس
جاده که مانند سایر جاده‌های از وسط دره و بین زمین‌های سنگلاخ و لم یزرع، درختان بلوط و از نزدیک گندم‌زاری وحشی و تک افتاده می‌‌گذشت پس از عبور از کنار خانه سفید کوچکی که در میان گندم‌زار بود چنان‌ که گوئی ادامه‌اش بی‌فایده است ناگهان به پایان رسید.
اهمیت نداشت چون آخرین قطره بنزین اتومبیل نیز تمام شده بود.درواریکسون اتومبیل کهنه‌اش را متوقف کرد و ساکت به دستان بزرگ خشن و دهقان‌وارش خیره شد.
مولی همسرش که بی‌حرکت کنار او دراز کشیده بود شروع به صحبت کرد.
- ما باید راه را اشتباه کرده باشیم .
لبهای مولی تقریباً به سفیدی پوست صورتش بود با این تفاوت که عرق پوستش را مرطوب ساخته بود اما لبانش خشک بودند. او با لحنی یکنواخت و بی‌حالت گفت :
- درو. درو حالا باید چکار کنیم؟
درو خیره به دستانش که باد خشک و گرسنگی پوست آن را خرد کرده بود می‌نگریست دستانی که هیچ گاه غذائی کافی برای خود و خانواده‌اش تحصیل نکرده بود.
بچه‌ها در روی صندلی عقب بیدار شدند خود را از میان اشغال‌ها و بسته هائی که بسترشان بود بیرون کشیدند و در حالیکه سرشان را روی پشتی صندلی گذاشته بودند
- بابا چرا ایستادیم؟ می‌خواهیم چیزی بخوریم؟ خیلی گرسنه ایم می‌شه الان چیزی بخوریم بابا؟
درو چشمانش را بست از منظره دستانش متنفر بود.
مولی انگشتانش را نرم و سبک بر روی مچ دستانش کشید و گفت:
- درو شاید توی آن خانه چیزی برای خوردن بما بدهند.
دهانش کف کرد و با عصبانیت گفت:
- گدائی؟ نه تا به حال این کار را کردیم و نه می‌کنیم .
دست مولی مچ او را محکم در خود گرفت. درو به سوی او نگاه کرد و سپس متوجه دیدگان سوسی و درو کوچولو شد که به اونگاه می‌کردند کله شقی را کنار گذاشت و از اتومبیل پیاده شد. آهسته مانند مردی علیل و کور بسوی خانه رفت.
در خانه باز بود دو سه بار در زد هیچ چیز جز سکوت در خانه نبود پرده سفید پنجره از باد گرم آهسته تکان می‌خورد.
قبل از این که وارد خانه شود از سکوت مرگبار آن احساس کرد مرگی در خانه اتفاق افتاده است.
از اطاق کوچک و تمیز نشیمن عبور کرد و وارد هال کوچکی شد به چیزی نمی‌اندیشید فکر کردن را کنار گذاشته بود مانند حیوانی بی هیچ تردید به سوی آشپزخانه رفت. در این وقت از میان دری باز چشمش به مرده‌ائی افتاد. مرد پیری بود که بر بستری سفید و تمیز دراز کشیده بود آنقدر از مرگش نگذشته بود که آرامش چهره‌اش تغییر کند. باید از مرگ خود آگاه بوده است چون کفنش را که کت و شلواری سیاه و تمیز و پیراهنی سفید و کراواتی سیاه بود به تن داشت.
داسی کنار بسترش به دیوار تکیه داده شده بود در میان انگشتانش خوشه گندم طلائی تازه و پرباری قرار داشت.
درو آهسته به اطاق خواب رفت سرمائی وجودش را فرا گرفته بود کلاه خرد شده و گردآلودش را از سر برداشت و کنار بستر ایستاد و چشم به زیر افکند.
نامه‌ای برای مطالعه کنار سر پیرمرد روی بالش قرار داشت شاید تقاضای دفن یا احضار خویشاوندان بود.
درو با چهره‌ای در هم کشیده به کلمات نگاه کرد و لبان بی‌رنگ و خشکش به حرکت درآمد:
«به شخصی که در کنار بستر مرگم ایستاده است در نهایت سلامت عقل و تنها در دنیا همانطور که مقدر بود من جان بر این مزرعه را با تمام تعلقات آن به مردی که به بالینم آمده است می‌بخشم اسم و اصل و نسبش هر چه باشد اهمیتی ندارد. مزرعه ، گندم‌زار داس و تمام وظایف محوله از آن و به عهده اوست اجازه دهید آزادانه و بی هیچ پرسشی آنها را تصاحب کند. به مهر و امضاء من در سومین روز آوریل ۱۹۳۸ جان بر.
درو از خانه بیرون آمد و با باز کردن در حیاط گفت:
- مولی تو بیا بچه‌ها شما تو اتومبیل باشید.
مولی آنچه را که در برابرش می‌دید باور نمی‌کرد. درو گفت:
- سرنوشت ما عوض شد از این پس کار برای کار کردن ، غذا برای خوردن و سرپناهی برای مصون بودن از باد باران در اختیار داریم و سپس دستی به داس کشید مثل هلال ماه می‌درخشید کلماتی روی تیغه‌اش کنده شده بود.
«کسی که مرا بکار گیرد دنیا را بکار گرفته است» در آن لحظه معنی کلمات را زیاد نفهمید.
آنها پس از به خاک سپردن پیرمرد به زندگی در آن خانه پرداختند همه چیز برایشان مهیا بود. طویله کوچکی در پشت خانه وجود داشت که در آن یک گاو نر و سه ماده نگهداری می‌شد و یک سردخانه پر از گوشت گاو و گوسفند و گوساله و خوک هم در زیر درختان بزرگ بلوط قرار داشت که پنج برابر تعداد آنها را تا یک دو شاید سه سال غذا می‌داد و یک ظرف کره‌سازی و جعبه‌ای برای پنیر و دلوهائی برای شیر هم آنجا بود.
درو اریکسون و خانواده‌اش تا سه روز هیچ کاری جز خوردن و خوابیدن نکردند صبح روز چهارم او با سر زدن از بستر بیرون آمد و داس را برداشت و به گندم‌زار رفت. گندم‌زاری پهناور بود و با اینکه تا کنون یک مرد آن را اداره کرده بود اما به نظر وی آنقدر بزرگ بود که یک مرد از عهده مراقبتش بر نمی‌آمد.
در خاتمه اولین روز کار داس بر شانه به خانه بازگشت. چهره‌اش غرق حیرت بود چنین گندم‌زاری را در تمام عمرش ندیده بود گندم‌ها در تکه‌های جداگانه رسیده بودند هیچ چیز راجع به گندم‌زار راجع به پوسیدن گندمها بعد از درو به مولی نگفت.
صبح روز بعد گندمهای درو شده و پوسیده دوباره ریشه کرده و جوانه زده بودند. درو اریکسون متحیر که چرا و به چه دلیل این اتفاق می‌افتد مدتی چانه‌اش را خارانید با این ترتیب نمی‌توانست آنها را بفروشد . چندین بار در خلال روز به بالای تپه رفت تا از بودن پیرمرد در قبرش مطمئن شود و شاید در همانجا ایده‌ای راجع به گندم‌زار که اکنون صاحبش بود در افکارش نضج گرفت. گندم‌زار از یک سو تا سه مایل به طرف کوهستان کشیده شده بود و دو جریب پهنا داشت و با این وسعت قسمتی جوانه زده بود قسمتی آماده درو بود قسمتی کاملاً سبز باقیمانده بود قسمتی را هم که خود تازه با دستانش درو کرده بود. پیرمرد هیچ اشاره‌ای به این موضوع نکرده بود.
درو اریکسون دوباره با کنجکاوی و نوعی لذت به سر کارش برگشت و به درو پرداخت . درو کردن گندمی که به این زودی جوانه می‌زد کار ابلهانه‌ای بود به همین دلیل آخر هفته تصمیم گرفت چند روز دست از کار بکشد. اما همچنان که به گندم‌زار می‌نگریست حس می‌کرد بازوانش کش می‌آیند و کف دستهایش را خارش عجیبی فرا می‌گیرد. احساس می‌کرد بازوی سومی را از او گرفته‌اند.
به اطاق خواب رفت داس را از روی دیوار برداشت آن را در چنگ گرفت احساس سرما کرد خارش دستانش متوقف شد و بازوی سوم به او برگشت دیگر هیچ نقصی را در خود احساس
نمی‌کرد. با این اندیشه که دروی گندم‌زار آزاری به کسی نمی‌رساند و هر روز بایستی انجام گیرد داس را در دستان بزرگش گرفت و لبخندی زد. سپس سوت‌زنان خود را به گندم‌زار رسانید و به کار پرداخت. کمی خود را دیوانه پنداشت لعنت بر شیطان آیا این جا گندم‌زاری معمولی بود؟

روزها چون اسبانی نجیب یکی بعد از دیگری می‌گذشتند.
درو اریکسون کارش را مثل نوعی درد خشک، گرسنگی و احتیاج پذیرفت بدون شک چیزهائی در مغزش شکل گرفته بود.
روزی که چون روزهای دیگر سرگرم دروی گندم‌های مواج زیر پایش بود ناگهان داس را به زمین انداخت و شکم خود را با دستانش گرفت چشمانش سیاهی رفت دنیا دور سرش چرخید.
فریادزنان گفت:
- من شخصی را کشته‌ام .
با صدائی خفه در حالی که سینه‌اش را گرفته بود کنار داس به زانو درآمد و گفت :
- من خیلی‌ها را کشته‌ام .
آسمان چون چرخ فلکی دور سرش می‌چرخید و صدای زنگی در گوشش می‌پیچید . او خود را به خانه رسانید و لرزان در حالی‌ که داس را پشت سرش به زمین می‌کشید وارد آشپزخانه شد مولی پشت میز آشپزخانه سیب زمینی پوست می‌کند.
- مولی!
مولی به چشمان مرطوب او نگاه کرد و همان جا که نشسته بود دست از کار کشید و منتظر ماند تا شوهرش آنچه را که می‌خواند بگوید . او گفت :
- اثاثیه‌مان را جمع کن .
- چرا؟
درو با دلتنگی گفت :
- باید اینجا را ترک کنیم .
- اینجا را ترک کنیم؟
- آن پیرمرد می‌دانی اینجا چه کار می‌کرد؟ گندم‌هایش مولی و این داس، هر وقت این داس را بکار ببری هزاران نفر می‌میرند تو ساقه حیاتشان را درو می‌کنی.
مولی از جا برخاست و کارد را روی میز گذاشت و سیب‌زمینی‌ها را کنار زد و گفت :
- ما مدتها سرگردان بودیم تا ماه پیش قبل از رسیدن به اینجا یک غذای خوب نخوردیم می‌دانی فکر می‌کنم در اثر کار زیاد خسته شده‌ای.
- من آنجا در میان گندم‌زار صداهائی را شنیدم صداهائی غم انگیز که از من می خواستند دست نگهدارم و آنها را نکشم.
- درو!
او صدای همسرش را نشنید و ادامه داد:
- این یک گندم‌زار وحشی و پوچ است من به تو نگفتم اما گندم‌زار واقعی نیست مثل چیزی بی‌دام است.
مولی به او خیره شد چشمانش جز شیشه‌هائی آبی و سرد چیز دیگری نبودند.
درو گفت:
- تو فکر می‌کنی دیوانه شده‌ام اما صبر کن به تو بگویم اوه خدایا مولی کمکم کن من الان مادرم را کشتم .
مولی با لحن قاطعی گفت:
- بس کن .
- من با قطع یک ساقه گندم او را کشتم من مرگ او را احساس کردم متوجه شدم که چطور ….
مولی با صدائی شکسته و چهره‌ای هراسان و عصبانی گفت:
- درو خفه شو.
او زیر لب گفت :
- اوه – مولی
داس از دستش به زمین افتاد و صدائی کرد مولی آن را برداشت و با عصبانیت در گوشه‌ای گذاشت و گفت :
- ده سال است که با تو زندگی می‌کنم زمانی بود که هیچ چیز نداشتم و کارمان دعا بود الان تو این همه خوشبختی را نمی‌توانی تحمل کنی.
انجیلی را از اطاق نشیمن آورد و به ورق زدن آن پرداخت صدای ورق زدن انجیل مثل صدای به هم سائیدن گندمها بر اثر وزش نسیمی آرام بود.
از آن پس مولی هر روز برای او انجیل می‌خواند. دوشنبه هفته بعد درو به شهر رفت تا اگر نامه‌ای برایش رسیده بود دریافت کند.
با مراجعت به خانه مثل این که دویست سال پیرتر شده بود.
او نامه‌ای را به سوی مولی گرفت و با لحنی سرد و لرزان گفت :
- مادرم درگذشت ساعت یک بعدازظهر سه شنبه – قلبش …..
و بعد از این سخن تمام آنچه درو گفت این بود که :
- بچه‌ها را ببر توی ماشین و مقداری هم غذا بردار به کالیفرنیا می‌رویم .
همسرش نامه را گرفت و گفت :
- درو!
- تو خودت می‌دونی این جا گندم‌زار بی حاصلی است می‌توانی رشد کردن و رسیدن گندمهایش را ببینی من همه چیز را به تو نگفتم هر روز بخش کوچکی از آن می‌رسد این منطقی نیست وقتی که آنها را درو می‌کنم صبح بعد دوباره جوانه می‌زنند و رشد می‌کنند سه‌شنبه گذشته یک هفته پیش وقتی که ساقه‌ای را درو کردم مثل این بود که عضلات خودم را بریدم من فریاد گوش‌خراشی را شنیدم صدائی مثل و الان امروز این نامه ….
مولی گفت :
- اینجا می‌مانیم .
- مولی
- ما اینجا می‌مانیم جائیکه از نظر غذا، خواب، زندگی راحت و طولانی خیال‌مان راحت است من دیگر هرگز نمی‌گذارم بچه‌هایم گرسنگی بکشند.
ناچار قبول کرد.
- باشد اینجا می‌مانیم .

صبح روز بعد به سر قبر پیرمرد رفت ساقه گندم تازه‌ای همانند آنکه پیرمرد هنگام مرگ در دست داشت درست در وسط آن روئیده بود.
او بی آنکه منتظر جوابی بماند به صحبت با پیرمرد پرداخت .
- تو در تمام عمرت در این مزرعه کار کردی چون چاره‌ای نداشتی و یک روز به ساقه رسیده حیات خودت رسیدی دانستی ساقه عمر توست آن را بریدی و به خانه رفتی لباس آخرتت را پوشیدی و با از کار افتادن قلبت مردی. اینطور نیست؟
و این سرزمین را به من واگذار کردی تا هنگام مرگ آن را به دیگری بسپارم .
در لحن صدایش هیبت و حرمتی احساس می‌کرد .
- چه مدتی این روال ادامه می‌یابد جز آن کس که داس را به کار می‌گیرد چه کس دیگری از این موضوع آگاه می‌شود؟
ناگهان احساس کرد پیر شده است به سر کارش برگشت اندیشه به کار بردن داس ذهنش را اشغال کرده بود دیوانه‌وار با قدرتی وحشیانه و ترسناک به کار پرداخت.
اجباراً این شغل را با نوعی فلسفه پذیرفته بود این تنها راه ساده بدست آوردن غذا و سرپناه برای خانواده‌اش بود.
با هر بار بالا پائین بردن داس ساقه‌هائی را که زندگی انسانهائی بود به دو نیم می‌کرد. بدین ترتیب اگر کمی دقت می‌کرد خود و مولی و بچه‌هایش می‌توانستند برای ابد زندگی کنند. به گندم‌زار نگاه کرد. همین که محل ساقه‌هائی را که حیات مولی سوسی و درو کوچک به آنها بستگی دارد پیدا کرد هرگز آنها را درو نخواهد کرد. زیاد طول نکشید که ساقه‌های حیات آنها به آرامی چون اخطاری در برابرش قرار گرفتند.
کمی مانده بود با یک اشاره داس آنها را درو کند.
مولی درو و سوسی مسلماً خودشان بودند لرزان زانو به زمین زد و به ساقه‌ها نگریست و با دستی که بر آنها کشید به تب و تاب افتادند، آه رضایت‌آمیزی کشید هرگز نمی‌شد حدس زد اگر آنها را بریده بود چه اتفاقی ‌می‌افتاد نفس بلندی کشید، از جای برخاست و داس را برداشت چند قدمی عقب‌تر رفت مدت زیادی ایستاد و به ساقه‌ها نگریست .
وقتی که زودتر از حد معمول به خانه بازگشت بچه‌ها را بدون هیچ دلیلی بوسید مولی خیلی تعجب کرد هنگام شام مولی گفت:
- صبح زود رفتی؟ هنوز گندمهائی را که درو می‌کنی می‌پوسد.
او سرش را بعلامت تائید تکان داد و گوشت بیشتری برداشت. مولی پیشنهاد کرد که به اداره کشاورزی نامه‌ای بنویسید و از آنها بخواهد تا از مزرعه دیدن کنند اما او مخالفت کرد و گفت:
- من تمام عمرم را اینجا می‌گذارنم هیچ شخص دیگری نمی‌تواند به کار این گندم‌زار بپردازد آنها نمی‌دانند کجا را درو کنند و کجا را نکنند ممکن است بخشهائی را اشتباهاً درو کنند. آنها ممکن است تمام این گندم‌زار را زیر و رو کنند.
مولی سرش را تکان داد و گفت:
- تنها کاری که باید بکنند همین است آن وقت تو با بذر تازه‌ای کارت را شروع خواهی کرد او غذایش را نیمه کاره رها کرد و گفت :
- نه نه به هیچ فرد دولت چیزی نمی‌نویسم این مزرعه را هم به دست هیچ غریبه‌ای نمی‌دهم همین و بس .
و از در بیرون رفت و آن را پشت سرش به هم کوبید. آن روز با دانستن این که سه تن از دوستانش را کشته است دیگر نتوانست به کارش ادامه دهد.
شب پیپش را در ایوان جلوی خانه‌اش چاق کرد. برای بچه‌هایش داستانهای خنده‌دار گفت اما آنها زیاد نخندیدند به نظر خسته و افسرده می‌رسیدند . از او کناره‌گیری می‌کردند مثل اینکه دیگر بچه‌های او نبودند. مولی هم از سردرد مدتی نالید و دور خانه قدم زد و زود به بستر رفت و بخواب عمیقی فرو رفت خیلی مضحک بود مولی همیشه سرشار از نیرو تا دیر وقت شب بیدار
می‌ماند.
گندم‌زار با مهتابی که روی آن افتاده بود مانند دریائی موج می‌زد سعی کرد به آن نگاه نکند اگر او دیگر به مزرعه نمی‌رفت برای دنیا چه اتفاقی می‌افتاد؟ مردمی که در انتظار فرود آمدن داس بودند چه می‌شدند؟ می‌خواست صبر کند و ببنید.
اما وقتی به بستر رفت نتوانست بخوابد انگشتان و بازوانش را تشنه کار می‌دید.
نیمه شب خود را داس در دست در گندم‌زار یافت خواب‌آلوده و هراسان در میان آن مثل دیوانه‌ای قدم می‌زد در میان گندم‌زار پیران بسیاری خسته و نزار تشنه خوابی ابدی بودند اما با اینکه داس او را به سوی آنها می‌کشید نمی‌خواست به این کار تن در دهد به هر ترتیب بود با تلاش فراوان خود را از دست داس رها ساخت و با انداختن آن به زمین به میان گندم‌زار فرار کرد و با ایستادن در آنجا به زانو درآمد و گفت:
- دیگر نمی‌خواهم کشتار کنم اگر با این داس بکارم ادامه دهم روزی مجبور به کشتن مولی و بچه‌هایم خواهم شد. نه از من نخواه این کار را بکنم .
از پشت سرش صدای بم انفجاری شنید.
چیزی از بالای تپه بسوی آسمان شعله کشید که چون موجودی زنده با بازوانی سرخ‌رنگ تا ستارگان زبانه می‌کشید. خانه سفید و کوچکش با درختهای بلوط در شعله‌های وحشی آتش افتاده بود. فریادزنان و ناامیدانه بر روی پایش ایستاد و به آتش عظیم نگریست و سپس به سوی خانه دوید آتش همه جای خانه را در خود گرفته بود اما هیچ کس در درون خانه فریاد نمی‌کشید صدای پائی شنیده نمی‌شد. فریاد زد:
- مولی ، سوسی
اما آتش با خیال راحت همه جا را در کام خود می‌کشید چند بار دور خانه دوید و سعی کرد راهی برای ورود به درون آن بیابد اما تا سر زدن سپیده و خاموش شدن آن کاری از دستش بر نیامد با اینکه دود و خاکستر همه جا را پوشانیده بود او بدون توجه به اخگرهائی که هنوز باقی بودند قدم به خرابه‌های خانه‌اش گذاشت و خود را به اطاق خواب خانه‌اش رسانید. مولی در میان تیرهای فرو ریخته و آهن‌های کج و معوج چنان خوابیده بود که گوئی هیچ اتفاقی نیافتاده بود دستان کوچک سفیدش بر اثر جرقه‌های آتش پوست پوسته شده بود و با اینکه در بستری از آتش‌های سوزان دراز کشیده بود سینه‌اش بالا و پائین می‌رفت و نفس می‌کشید بر روی او خم شد، تکان نمی‌خورد صدایش کرد اما او نشنید او نمرده بود اما زنده هم نبود بگونه‌هایش دست کشید سرد بود. سرد در میان جهنمی سوزان، نفسهائی ملایم لبان نیم متبسمش را می‌لرزانید.
بچه‌ها هم آنجا بودند سالم پشت حجابی از دود در خوابی عمیق غوطه‌ور.
هر سه آنها را به گندم‌زار برد صدایشان کرد تکانشان داد اما آنها بی آنکه حرکتی بکنند آرام نفس می‌کشیدند و به خوابشان ادامه می‌دادند.
فهمید او فهمید که چرا آنها در میان آتش در خواب بودند و هنوز هم در خواب هستند هر چه بود از قدرت گندم‌زار وداس سرچشمه می‌گرفت.
عمر هر سه آنها دیروز۳۰ می ۱۹۳۸ به پایان رسیده بود آنها باید در آتش می‌سوختند اما از آنجائی که وی از بریدن ساقه‌های حیاتشان خودداری کرده بود با وجود آتش گرفتن خانه و فرو ریختن آن آنها هنوز زنده یا در میان مرگ و زندگی بودند. در سراسر دنیا هزاران نفر مانند آنها که قربانی‌های حوادث آتش‌سوزیها، بیماریها، خودکشی‌ها بودند منتظر، به خوابی مانند خواب افراد خانواده‌اش فرو رفته بودند آنها نه قادر به زندگی بودند نه می‌توانستند بمیرند.
فقط به خاطر اینکه او از درو کردن ساقه‌های رسیده حیاتشان می‌ترسید فقط به خاطر اینکه او از کار کردن با داس خودداری ورزیده بود.
- بسیار خوب او فکر کرد.
- بسیار خوب داس را بکار می‌گیرم.
او به بچه‌هایش نظر انداخت بی‌خداحافظی با خشم داسش را پیدا کرد و دیوانه‌وار به میان گندم‌زار رفت
در نقطه‌ای ایستاد فریاد زد:
- مولی
تیغه را به هوا برد و فرود آورد.
فریاد زد:
- سوسی درو.
تیغه داس به هوا رفت و فرود آمد.
صدای جیغ‌هائی در گوشش پیچید وحشیانه به پشته‌های عظیم گندم حمله برد و بدون انتخاب و توجه ساقه‌های سبز زرد رسیده را به لبه تیغه داس سپرد تیغه داس در زیر آفتاب به هوا می‌رفت و در زیر آفتاب نفیرزنان فرو می‌آمد. بمب‌ها به روی لندن مسکو توکیو فرو می‌ریخت.
داس دیوانه‌وار حرکت می‌کرد.
آتش کوره‌های آدم‌سوزی بلزن و بوخن والد هر لحظه تیزتر می‌شد.
تیغه داس خون‌آلود بود قارچ عظیمی آفتاب وایت سند، هیروشیما و بیکنیی را تیره و تار ساخت ساقه‌ها چون باران سبزی فرو می‌ریختند کره، هند و چین ، مصر و هندوستان در زیر آتش و خون می‌لرزیدند…
و درواریکسون با داسش همچنان به حرکت ادامه می‌داد و بی آنکه لحظه‌ای بیاساید کار می‌کرد و کار می‌کرد و کار می‌کرد.

پایان

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 15 نظر دیگر