مهندس معماری به نام احمد (همایون ارشادی) که به تنهایی زندگی می‌کند، در انتظار ورود همسر سابق و پسرش است، زن با مردی ژاپنی آشنا شده و با او به ایران می‌آید و پسرش برای آن‌که پدر ناراحت نشود، اصرار دارد برای استقبالشان به فرودگاه نیاید. با این‌حال، احمد می‌خواهد آن‌ها را ببیند. ساعاتی پیش از رفتن به فرودگاه، صدای ضبط شده‌ی دختری روی پیغام‌گیر تلفن نظرش را جلب می‌کند و…

در طول دیدن فیلم، بارها و بارها افسوس خوردم که چرا زودتر به صرافت تماشای آن نیفتاده‌بودم. برخلاف نقدهای تندی که بر این فیلم خواندم، شخصاً آن را بسیار دوست دارم و به اعتقاد من علی مصفا یک داستان‌نویس و کارگردان بسیار مستعد است و اگر دلسرد نشود، مسلماً می‌تواند در میان کارگردانان صاحب‌نام برای خود جایی باز کند.

یکی از نکات درخشان فیلم، پیچیدگی فیلمنامه‌ی آن است. برخلاف کارهای معمول سینمای ایران که داستانی سرراست –و متاسفانه در این‌ فصل سینمای در حال اکران، آبکی و فیلم‌فارسی دارد- جسارتی به خرج داده و مرز واقعیت و خیال را در هم شکسته‌است. آشنایی شبانه‌ی احمد با دختری جوان (لیلا حاتمی) که خود را دوستِ دختر جوانی که برای احمد پیغام گذاشته معرفی می‌کند، روزمرگی‌های زندگی احمد را زیر سئوال می‌برد و داستانی کهنه را برایش بازسازی می‌کند. اما از جایی به بعد، شما مطمئن نیستید این اتفاقات حقیقتاً رخ می‌دهند، یا رویای احمد است، یا حتی نقشه‌ی عمو صفایی برای زنده کردن گناه و تکلیف گذشته‌ی احمد. فیلم به آرامی ما را در قصه و دغدغه‌ی آرامش احمد که نتیجه‌ی فراموشی، تنهایی و بی‌رویایی اوست و حرکات و عادات نامتعارف دختر جوان غرق می‌کند و به خوبی جنس تنهایی احمد، دختر، خورشید و زن فالگیر را از هم جدا می‌کند. اصلاً خوب روایت کردن یک ایده‌ی پیچیده چه ایرادی دارد؟ من احساس می‌کنم بسیاری از مخالف‌خوانی‌ها در برابر این فیلم، عادت بیش از حد به دیدن فیلم‌هایی با داستان خطی و سرراست در سینمای ایران است. مثل این است که بسیاری از ما، «غریبه و مه» یا «چریکه تارا»ی استاد بیضایی را فراموش کرده‌ایم.

نکته‌ی دیگر، انتخاب خوب بازیگران اصلی فیلم است. به‌رغم اختلاف سنی قابل توجه لیلا حاتمی و همایون ارشادی، بیننده خیلی خوب همراهی اتفاقی آن‌ها را باور می‌کند. مخصوصاً همراهی این دو آدم بسیار آرام، در خیابان‌های خلوت‌شده از شلوغی روز را. صرف مثلث نام‌های مصفا، حاتمی و ارشادی که بسیار گزیده‌کارند، می‌تواند تماشاگران خاص را به دیدار این فیلم تشویق کند.

از تدوین فیلم و موسیقی نامتعارف، در روایت یک داستان خاص به‌خوبی بهره‌گیری شده است. داستان از یک پنجره شروع می‌شود و در قاب همان پنجره هم پایان می‌پذیرد. فیلم، تاکید جالبی بر اتفاق دارد، روی تاس‌اندازی خورشید، دختر جوان و زن فالگیر تاکید می‌شود. سه زن تنها که هر کدام می‌توانند گذشته، حال یا آینده‌ی خورشید باشند. حتی می‌شود گفت این فیلم انسان‌هایی را صاحب نقش و سبک در زندگی می‌داند که رویا می‌بینند. (سکانسی که احمد در آپارتمان خالی دختر، همان خوابی که شب گذشته دختر برایش تعریف کرده را می‌بیند و در آن لحظه، دیگر آن آدمی نیست که شب گذشته شناخته‌ایمش.) زندگی آرام و منظم و رام‌شده‌ی احمد در شب حادثه، مانند صبح فردای پر از تکاپو و جستجویش نیست. حضور چند ساعته‌ی دختر (یا رویا) از او یکی دیگر ساخته که دیگر نمی‌خواهد فراموش کند.

البته اعتراف می‌کنم برخی نمادهای فیلم برایم غیر قابل درک بودند. مثلاً اینکه وقتی احمد راضی می‌شود با دختر به نمایشگاه برود، آن تایر که از روبه‌روی اتومبیل آن‌ها عبور کرد، یعنی چه؟ (آیا نمادی است که احمد، رام دختر شده؟) یا تاکید بیش از حد روی بیلبوردها؟ یا برقعی که بر میله‌ای سوار بود و پسر نوجوان افغانی آن را به دور خود می‌گرداند (مثلاً نمادی از سرگشتگی زنان داستان؟) یا صبحانه خوردن دختر و احمد با کارگران داخل استخر خالی و آبی رنگ؟ (مثلاً چه اتفاقی می‌افتاد اگر کنار استخر صبحانه بخورند، یا اصلاً استخر در کادر نباشد، مگر چه اتفاقی می‌افتد؟)

برخی صحنه‌ها طنز خوبی دارد، مثلاً دعوای پدر شاعر مسلک و مادر احمد با یکدیگر، و ابتکار احمد برای آن‌که شیر کپسول اکسیژن پیرمرد همسایه‌ی دختر بسته نشود. حتی شعر پدر احمد که با بغض برایش می‌خواند هم خیلی به دلم نشست :«سینه را دردِ دیرپیوندیست/ راز دیرین نگفته‌ام، چندیست/ بغضی از دیر در گلو دارم/ گفتن رازی آرزو دارم/ های، آزادی! ای دروغ بزرگ…» با این‌همه،فیلم در زمان اکران مورد بی‌مهری قرار گرفت. شکل‌گیری این فیلم، تا حدود زیادی مرهون زوج آرام و بسیار دوست‌داشتنی علی مصفا و لیلا حاتمی است. برای آن‌ها، صمیمانه آرزوی کامیابی و موفقیت را دارم. می‌توانم تماشای این فیلم با روایت و داستانی خوب را به شما دوستانه توصیه کنم. فکر می‌کنم اگر مثل من در یک شب آرام تماشاگر این فیلم باشید، بتوانید از دیدنش لذت ببرید.

پست‌های مشابه این مطلب

No related posts.

سایت KnowEm ، سایتی است که می‌تواند به شما کمک کند که به سرعت ثبت شدن با نشدن نام کاربری مورد علاقه‌تان در تعداد بسیار زیادی از شبکه‌های اجتماعی مختلف را کنترل کنید . این سایت قریب به ۳۵۰ شبکه اجتماعی را پوشش می‌دهد.

این سایت بسیار به کار اشخاص مشهور و همچنین برندهای معروف می‌آید، چون می‌تواند آنها را از ثبت شدن اسمشان مطلع کند.

یک فایده جانبی دیگر این سایت، آشنایی با تعداد زیادی از شبکه‌های اجتماعی و سایت وب دویی است، سایت‌هایی که شاید حتی نام آنها هم به گوشتان نخورده باشد!

پست‌های مشابه این مطلب

1. در فرندفید و شبکه‌های اجتماعی محافظه‌کار باشید!
2. Spokeo، سرویس جالبی برای آگاهی از کارهای دوستان در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی
3. گوگل و شبکه‌های اجتماعی مبتنی بر موقعیت
4. شبکه‌های اجتماعی برای کتاب‌خوان‌ها

در جشنواره امسال، «آواتار» ساخته جیمز کامرون ، «قفسه درد» ساخته کاترین بیگلو و «آموزش» ساخته لون شرفیگ هر کدام با ۸ نامزدی در جشنواره بافتا با یکدیگر به سختی رقابت می‌کنند.

به گزارش دنیای سینما ، منطقه ۹ که فیلمی علمی – تخیلی و تهیه شده توسط پیتر جکسن است با ۷ نامزدی در جشنواره امسال یک قدم جلوتر از “حرامزاده های گمنام” و “بالا در هوا” هر کدام با ۶ نامزدی ایستاده است.

آواتار کامرون با دنیای جدید و مردم آبی رنگش که در گلدن گلاب خوش درخشید، در برابر فیلم های “پرشس” ، “بالا در هوا” ، “قفسه درد” و “آموزش” به رقابت می‌پردازد.

در بخش بهترین کارگردان هم نیل بلامکمپ برای فیلم “منطقه ۹″ ، کوئنتین تارانتینو برای فیلم “حرامزاده های گمنام” و کامرون و بیگلو و شرفیگ با یکدیگر رقابت می‌کنند.

در بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد جف بریجز برای فیلم “دل دیوانه” ، جرج کلونی برای فیلم “بالا در هوا” ، کولین فرث برای فیلم “مرد مجرد” ، جرمی رنر برای فیلم “قفسه درد” و اندی سرکیس برای فیلم “جنسیت و دارو و راک اند رول” نامزد دریافت جایزه شده اند.

در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن کری مولیگان برای “آموزش” ، سایورس رونان برای “استخوانهای دوست داشتنی” ، گابورنی سیدیب برای “پرشس” ، مریل استریپ برای “جولی و جولیا” و اودری توتو برای “کاکائو قبل از چانل” نامزد دریافت جایزه بافتا شده‌اند.

در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل مرد آلفرد مولینا برای “آموزش” ، الک بالدوین برای “این پیچیده است” ، کریستین مک کی برای “من و ارسن ولز” ، استنلی توچی برای “استخوانهای دوست داشتنی” و کریستف والتز برای “حرامزاده های گمنام” نامزد شده‌اند.

در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن هم ورا فرمیگا ، آنا کندریک ، انه ماری داف ، کریستین اسکات توماس و مونیکه با یکدیگر به رقابت می پردازند.

در بخش بهترین فیلم ساخت بریتانیا نیز فیلمهای “آموزش” ، حوض ماهی” ، “در گره ” ، “ماه” و “پسر بی هویت” با یکدیگر رقابت می‌کنند.

برندگان روز ۲۱ فوریه در مراسم بافتا در سالن رویال اپرای لندن مشخص می شوند.

لیست کامل نامزد ها را می توانید در سایت رسمی بافتا ببینید .

منبع : هالیوود ریپورتر

مترجم : علی صفار (نویسنده مهمان وبلاگ)

پست‌های مشابه این مطلب

1. برندگان مسابقه بهترین عکس‌های خبری سال ۲۰۰۷ اعلام شدند
2. درخشش فیلم «میلیونر زاغه‌نشین» در گلدن گلاب امسال
3. جشنواره نوروزی وبلاگستان فارسی و تمرین مشارکت
4. نامزدهای بهترین انیمیشن‌ کوتاه اسکار ۲۰۰۹ را ببینید

شاید خیلی از مدیران و رؤسا و اصلا هر کسی که قصد دارد جلوی جمع سخنرانی کند و در مورد مطلبی توضیح بدهد، آرزو داشته باشند که با تسلط او بتواند روی جمع تأثیر بگذارد و در کمترین زمان، بیشترین حجم اطلاعات را به صورت ساده، به مخاطب منتقل کند.

خوب! انجام درست هر کاری محتاج آموزش و تمرین است و واقعا کم هستند، کسانی که مادرزادی در کاری خبره باشند!

پس این اسلایدها را ببینید:

و اگر خواستید که آموزش بهتری ببینید، به شما توصیه می‌کنم که کتاب ارزشمند The Presentation Secrets of Steve Jobs که نوشته «کارمین گالو»، یکی از ستون‌نویس‌های بیزینس ویک است، دانلود کنید و بخوانید.

کاش کتاب‌های از این دست ترجمه می‌شدند و در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌گرفتند.

پست‌های مشابه این مطلب

1. استیو جابز: زنده‌ام که معرفی کنم
2. پیوند کبد استیو جابز و مسائل اخلاقی
3. استیو جابز و آی‌پاد
4. چگونه سایت معتبر Wired خبر نادرست مرگ استیو جابز را منتشر کرد!

شما را نمی‌دانم، اما این +۱۰۰۰، واقعا به شعور من توهین می‌کرد، چون همیشه می خواستم بدانم که دقیقا چند فید نخوانده دارم! منتظر بودم روزی خود گوگل، این نقص را برطرف کند، اما خبری نشد.

اما دیروز که برای یک مطلبی جستجو می‌کردم، به طور تصادفی این اسکریپت گریزمانکی را پیدا کردم که تعداد تک تک فیدهای نخوانده را با هم جمع می‌زند و نمایش می‌دهد.

بعد از اینکه این افزونه را نصب کردم، متوجه شدم که در پوشه فیدهای فناوری گودرم، ۸۶۰۳ فید نخوانده و کلا ۲۳۴۳۸ فید نخوانده دارم!

شما هم اگر به مرض فیدخوانی و اسکن و اسکرولینگ در محیط گودر مبتلا هستید، قطعا از این اسکریپت سود خواهید برد.

افزونه گریزمانگی را از اینجا نصب کنید.

البته اسکریپت، اسکریپتی نیست که تازه نوشته شده باشد، اما من تازه پیدایش کردم!

پست‌های مشابه این مطلب

1. افزونه gReactions، افزونه‌ای که گوگل ریدر را بیشتر، اجتماعی می‌کند
2. با گوگل ریدر فیدها را به اشتراک بگذارید و در وبلاگهای خود نمایش دهید
3. گوگل ریدر اجتماعی‌تر می‌شود: بقچه‌ای از فید هدیه بدهید!
4. شاید یک تحول! : چگونه برای مطالبی که در گوگل ریدر می‌خوانیم کامنت بگذاریم؟

روز به روز، ابزارهای دور و برمان بیشتر الکترونیک می‌شوند، زمانی اجاقهایمان الکترونیک شدند و دیری است که کتاب‌هایمان. اما گویا کم کم پای الکترونیک شدن به طبیعت و حتی قاصدک‌ها هم باز شده است!

ژاپنی‌ها ید طولایی در ابداع ابزارهایی دارند که آمیزه‌ای از هنر و فناوری باشد. یکی از جالب‌ترین و آخرین محصولات آنها، محصولی به نام «راز نور» یا Secret of Light است که توسط ۳ شرکت ساخته شده است.

راز نور، خاطره روزهای کودکی را برایتان زنده می‌کند، این لامپ با تکان کوچکی روشن می‌شود و وقتی به آن فوت کنید، حس‌گرهای روی هر یک از قسمت‌های کوچک آن، جریان هوا را حس می‌کنند و به تناسب قسمت‌های مختلف ان را خاموش و روشن می‌کنند.

فکر کنم، قاصدک الکترونیک محصول پرفروش و محبوبی بشود، به خصوص برای آنهایی که سالهاست قاصدک‌هایشان را باد برده!

منبع

پست‌های مشابه این مطلب

No related posts.

هم‌اکنون، دوست‌داران سینما منتظر هستند که آخرین فیلم او را که اقتباسی است از رمان «استخوان‌های دوست‌داشتنی» ببینند. ترجمه این رمان را که نوشته «آلیس زیبلود» است، بسیاری از ایرانی‌ها خوانده‌اند و البته فیلم از هم‌اکنون از اینترنت قابل دریافت است.

اما چیزی که باعث شد این پست را بنویسم، فیلم‌های پیتر جکسون نیست، بلکه تغییر شگفت‌انگیز ظاهر اوست!

کسانی که پیتر جکسون را بیشتر با عکس‌هایش، هنگام گرفتن جایزه اسکار برای ارباب حلقه‌ها به یاد می‌آورند، یک مرد چاق را به یاد می‌آورند که عینک‌هایی با فریم درشت بر چشم داشت.

اما بی‌شک کسی که پیتر جکسون را در مراسم افتتاحیه استخوان‌های دوست‌داشتنی دیده باشد، از دیدن تغییر باورنکردنی ظاهر او، متعجب می‌شود!

پیتر جکسون بین جولای ۲۰۰۴ و دسامبر ۲۰۰۵، ۳۰ کیلو وزن کم کرد! او برای وزن کم کردن از رژیم سفت و سختی پیروی کرد و ورزش منظم را هم فراموش نکرد. به علاوه کار طاقت‌فرسای او در جریان ساخت کینک کنگ هم در این کاهش وزن سهیم بود. در طی ساختن این فیلم، جکسون ۲۱ ساعت کار می‌کرد و تنها ۳ ساعت می‌خوابید.

عمل لیزیک چشم هم بی‌شک در تغییر ظاهر او بسیار مؤثر بوده است.

راستش چند ماه پیش که عکس‌های پیتر جکسون را در سایت‌های سینمایی دیدم، یک لحظه فکر کردم که اشتباهی رخ داده و آنها عکس شخص دیگری را به جای جکسون گذاشته‌اند.

پیتر جکسون هم اکنون در بسیاری از سایت‌هایی که روش‌های کاهش وزن را آموزش می‌دهند، یک نمونه موفق و شاخص است.

پست‌های مشابه این مطلب

1. مورد عجیب بنجامین باتن
2. مورد عجیب «مری مالون»
3. بعد از مدت‌ها پادکست!: پادکستی درباره فیلم مورد عجیب بنجامین باتن
4. دیوید فینچر فیلمی در مورد فیس‌بوک می‌سازد!

فکر کردم پرونده‌ای کوچک برای آشنایی با فیلم‌های امسال و نامزدها، می‌تواند راهنمای مناسبی برای خوانندگان در آستانه برگزاری مراسم اهدای جوایز گلدن گلاب باشد. این را هم در نظر داشته باشید که به عقیده بسیاری از کارشناسان، از روی ترکیب برندگان گلدن گلوب می‌توان تا حدی پی به برندگان اسکار همان سال برد، قانونی نانوشته که البته عمومیت ندارد.

بهترین فیلم درام
آواتار: هنوز «تایتانیک» در کار نبود که در سال ۱۹۹۵، فکر ساختن این پروژه به ذهن «جیمز کامرون» رسید، اما عملی کردن ایده‌اش، برای پیشرفت جلوه‌های بصری متوقف ماند. کامرون با داستانی در ستایش فرهنگ، محیط زیست، عرفان و خیلی نمادها بازگشته و از دید منتقدان به‌نام، فیلم ۲۳-میلیون دلاریش سنگین و به‌سامان است. با سر و صدایی که این فیلم به پا کرده، جای تعجب نیست که تعداد زیادی از جوایز مشهور را درو کند.

گنجه‌ی درد The Hurt Locker: جیمز کامرون، بر سر راه موفقیت خود، فیلم همسر سابقش، «کاترین بیگلو» را پیش‌رو دارد. خانم بیگلو فیلمی درباره‌ی جنگ آمریکا با عراق ساخته و فیلمش بخاطر صحنه‌های خشن، برای تماشاگران بالای ۱۷ سال مجاز است.

حرامزاده‌های بی‌شرف Inglorious Basterds: «کوئنتین تارنتینو» کارگردان کاربلدی است که فیلم‌هایش همواره مخاطبان را بخوبی راضی می کند و حرف‌های جالبی برای گفتن دارد. این‌بار او با روایتی از جنگ‌جهانی دوم بازگشته، به‌علاوه همراه با یک «برد پیت» با بازی درخشانش.

پرشس (Precious): «گبی سیدایب»، این دختر بسیار چاق سیاه‌پوست، در اولین حضور سینماییش نظر مثبت منتقدان را در روایت زندگی دختری از هارلم، میان خشونت و تعرض جلب کرده‌است. در این فیلم به کارگردانی «لی دنیلز»، خواننده‌ی مشهور، «مریا کری»، هم بازی می‌کند.

بالا در آسمان Up in the Air: کارگردان جوان این فیلم «جیسون ریتمن» گام بلندی برداشته و فیلمش نامزد ۶ رشته‌ی گلدن گلوب است. فیلمی درباره‌ی زندگی مردی حین سفرهای هواییش. این فیلم هم بخاطر برخی صحنه‌ها، دارای محدودیت سنی است.

بهترین بازیگر مرد در نقش درام
جف بریجز: او توانسته با بازی در «قلب‌ دیوانه» Crazy Heart، کاندید شود. داستان یک خواننده‌ی سبک کانتری با مشکلات عدیده در روابط و می‌خوارگی و… احتمالاً از او فیلم «لبووسکی بزرگ»، کار برادران کوئن را دیده‌اید.

جورج کلونی: این بازیگر حامی حزب دموکرات، همان مسافر فیلم بالا از آسمان است.

بالا از آسمان، فیلمی که مقام بیشترین نامزدی جایزه را در گلدن گلوب امسال دارد

کالین فرث: تماشاگران او را با «دختری با گوشواره‌های مروارید» به یاد می‌آورند. البته من بازیش در فیلم «جایی که حقیقت دروغ می‌گوید» را هم به یاد نگه‌داشته‌ام. بهر حال، او برای «یک مرد مجرد» A Single Man کاندید شده‌است، آن‌هم در نقش یک پروفسور انگلیسی که در حادثه‌ای، شریک زندگیش را از دست داده‌است.

مورگان فریمن: مردی که معمولاً او را با «کوفی عنان» اشتباه می‌گیرند، و چندی قبل از تصادفی مرگبار جان به در برد و شایعات زیادی از روابطش درز کرد، این‌بار نقش یک رهبر بزرگ را در «شکست‌ناپذیر» Invictus بازی می‌کند، نقش نلسون ماندلا!

توبی مگوایر: جوان اول سری «مرد عنکبوتی»، با کارگردان بلندآوازه‌ی ایرلندی، «جیم شرایدن» همراه شده، تا متفاوت‌ترین کار خود را ارائه دهد. فیلمی که او را نامزد جایزه کرده، «برادران» Brothers است. داستان مردی که پس از برادر مفقود شده‌اش در جنگ افغانستان، می‌خواهد از همسر و فرزندان او حفاظت کند.

بهترین بازیگر زن در فیلم کمدی یا موزیکال
ساندرا بولاک: او با کاراکتر مارگارت، در کمدی- رمانس «پیشنهاد» The Proposal نامزد جایزه است. در داستان یک نقشه‌ی ازدواج برای معتبر نگاه داشتن پاسپورت و دیپورت نشدن.

ماریون کوتیارد: خانم کوتیارد، تجربه‌ی شیرین گرفتن اسکار را بخاطر بازی در نقش «ادیث پیاف» در فیلم La vie en rose (نام آهنگی از ادیث پیاف) را داشته و حالا، با فیلم موزیکال «نُه» Nine به کارگردانی «راب مارشال» در یک قدمی جایزه‌ی معتبر دیگری است.

جولیا رابرتز: به نظر می‌رسد بیشتر وقت خانم رابرتز صرف خانواده شده و کمتر حضور درخشان سال‌های گذشته را دارد. با این‌حال توانسته در فیلم «دورویی» Duplicity فیلمی به کارگردانی «تونی گیلروی» در ژانر جنایی، در دومین بازی مشترکش با «کلایو اوون» پس از «نزدیک‌تر» نظر داوران را جلب کند.

مریل استریپ: درباره‌ی بانو استریپ چه باید گفت؟! به نظر من او بهترین بازیگر زن حال حاضر دنیاست، و هیچ‌کس حضور کم‌فروغ او را به‌یاد نمی‌آورد. تازه، او امسال شانسی دو برابر رقبایش دارد چرا که بخاطر «پیچیده است» It’s Complicated و «جولی و جولیا» Julie and Julia همزمان نامزد این رشته شده.

- بهترین بازیگر زن نقش مکمل
پنه‌لوپه کروز: این بازیگر اسپانیایی‌زبان، بارها و بارها استعداد خود را به رخ کشیده‌است. این‌بار او تجربه‌ای متفاوت را با بازی در فیلم موزیکال «نُه» در نقش کارلا داشته.

ورا فارمیگا و آنا کندریک: هر دوی آن‌ها بخاطر «بالا در آسمان» کاندید شده‌اند.

مونیک: این بازیگر سیاهپوست را بیشتر برای بازی در نقش‌های طنز می‌شناسند، اما این‌بار او نقش مادر پرشس را بازی کرده‌است، در فیلمی که شاد نیست.

جولین مور: خانم مور معمولاً در نقش‌های مکمل عالی ظاهر می‌شود، هنرنمایی خیره‌کننده‌ی او در فیلم «ساعت‌ها» را بخاطر دارید؟ حالا با «یک مرد مجرد» باید دید چه کرده که باز نگاهها را خیره کرده‌است.

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
مت دیمون: یک بازیگر واقعاً با استعداد! سری «بورن» او از خاطر دوستدارانش نخواهد رفت. این‌بار، باز یک نقش ورزشی را پذیرفته، «فرانسیس پیه‌نار»، بازیکن راگبی اهل آفریقای جنوبی که باید به نلسون ماندلا کمک کند تا…

وودی هرلسن: در «پیام‌رسان» The Messenger ( با فیلم لوک بسون درباره‌ی ژاندارک و فیلمی که درباره‌ی پیامبر بزرگ اسلام ساخته شده اشتباه نشود) نقش کاپیتان تونی استون را بازی می‌کند، یک درام جنگی درباره‌ی مشکل اخلاقی یک سرباز آمریکایی، با بیوه‌ی یک افسر.

کریستوفر پلامر: مسلماً یکی از جالب‌ترین کارکترهایی که یک بازیگر فرصت بازیش را می‌یابد، نصیب او شده‌است. او در «ایستگاه آخر» The Last Station که یک درام تاریخی است، نقش «لئو تولستوی» را بازی کرده است.

استنلی توچی: همین چندی پیش، او را در فیلم «جولی و جولیا» دیدیم و این‌بار، در تازه ترین فیلم پیتر جکسن، «استخوان‌های دوست‌داشتنی» The Lovely Bones نقش جرج هاروی را دارد. داستان فیلم، درباره‌ی دختریست که به قتل رسیده و اکنون از بهشت خانواده‌اش را نظاره می‌کند. او پیش‌تر بخاطر بازی در نقش آدولف آیشمن در «توطئه» این جایزه را از آن خود کرده‌بود.

کریستوف والتز: برای بازی در نقش سرهنگ هانس لاندا در «حرامزاده‌های بی‌شرف» نامزد این جایزه شده‌است.

بهترین انیمیشن
«ابری با احتمال بارش کوفته‌قلقلی» Cloudy with a Chance of Meatballs، «کورلاین» Coraline، «آقای فاکس شگفت‌انگیز» The Fantastic Mr. Fox ( با صدا پیشگی جورج‌ کلونی و مریل استریپ)، «پرنسس و قورباغه» The Princess and the Frog (تازه‌ترین کار والت‌دیسنی که با کمال تعجب، دو بعدی است و همان داستان بوسه‌ی طلایی شاهزاده خانم که باید شاهزاده‌ی جوان را از تن افسون‌شده‌ی قورباغه‌ای نجات دهد) و «بالا» نامزدهای این بخش هستند.

بهترین آواز اوریجینال
“Cinema Italiano” از فیلم «نه»، “I Want to Come Home” از فیلم «همه خوبند»، “I Will See You” از فیلم «آواتار»، “The Weary Kind” از فیلم «قلب دیوانه» و “Winter” از فیلم «برادران» کاندید شده‌اند.

- بهترین بازیگر زن در نقش درام
امیلی بلانت: این بازیگر انگلیسی، در فیلم «ویکتوریای جوان» The Young Victoria در نقش ویکتوریای جوان و نخستین سال‌های به قدرت رسیدن ظاهر شده.

ساندرا بولاک: امسال خیلی فعال بوده و برای بازی در «بدون مراقب» The Blind Side، یک درام ورزشی درباره‌ی پسر کوچک بی‌خانمانی که بازیکن فوتبال آمریکایی می‌شود، کاندید شده‌است.

هلن میرن: بازی بی‌نظیر او در «ملکه» را دیده‌بودیم و اکنون، او را در نقش تاریخی دیگری می‌بینیم. در «ایستگاه آخر» و در نقش همسر تولستوی.

کری مولیگان: با کاراکتر «جنی»، دختری نوجوان در دهه‌ی شصت و تغییر مسیر زندگیش در «یک آموزش» An Education ظاهر شده.

گبی سیدایب: گفته‌بودم که این چهره‌ی متعجب‌کننده، توانسته در پرشس چنان حوش بدرخشد که با اولین تجربه‌ی بازیگری، کاندید شود.

بهترین فیلم موزیکال یا کمدی
۵۰۰ روز سامر ۵۰۰ Days of Summer: فیلمی در ژانر پسر دختر را دید و عاشق شد، به کارگردانی مارک وب.

The Hangover: فیلمی کمدی که مایک تایسون تویش بازی کند، چه کمدی‌ای است واقعاً! گویا طعنه‌ای هم به ریخت و قیافه‌ی جدید ژوکین فونیکس در فیلم زده می‌شود (ریش بلند و عینک تیره).

پیچیده است It’s Complicated: فیلمی با حضور مریل استریپ، الک بالدوین و استیو مارتین به کارگردانی «نانسی میرز». داستان مواجهه‌ی زنی در جشن فارغ‌التحصیلی پسرش با همسر سابق و زن جدید جوان و مردی که آرشیتکت است و …

جولی و جولیا: پیش‌تر درباره‌اش حرف زده‌ایم. فیلم جذابی به کارگردانی نورا افرون. توضیحات مفصل را در آرشیو سایت می‌یابید.

نُه: راب مارشال، داستان کارگردانی را به تصویر کشیده که تلاش می‌کند میان زندگی حرفه‌ای و شخصی، نظمی به‌وجود آورد.

بهترین بازیگر مرد در فیلم کمدی یا موزیکال
مت دیمن: در «خبرچین» The Informant سودربرگ، نقش مارک ویتاکر را بر عهده دارد.

دنیل دی‌لوییس: بازیگری که به زیبایی در «پای چپ من» و «خون به پا می‌شود» چنان درخشید که دو بار جایزه‌ی اسکار گرفت، همان نقش اول فیلم «نه» است.

رابرت داونی جونیور: ایشان «شرلوک هلمز» Sherlock Holmes ساخته‌ی «گای ریچی» هستند. البته شخصاً تنها «جرمی برت» را به هلمز بودن قبول دارم و هر کس دیگری، ابداً هلمز نمی‌شود. البته از دید من!

جوزف گوردون لیوئیت: در ۵۰۰ روز سامر، همان پسری است که قرار است دختر را ببیند و عاشق شود.

مایکل استالبرگ: بالاخره نام برادران کوئن شنیده شد! فیلم جدید آن‌ها «یک مرد جدی» A Serious Man است، عاشقان طنز کوئنی آماده باشند!

بهترین فیلم خارجی
Baaria از ایتالیا، «آغوش‌های شکسته» Broken Embraces از اسپانیا، «خدمتکار» از شیلی The Maid، «یک پیامبر» از فرانسه و «روبان سفید» The White Ribbon از آلمان، نامزد هستند. چندی پیش به گوش می‌رسید که «درباره‌ی الی» هم در این بخش شرکت می‌کند، شایعه‌ای که رنگ واقعیت نگرفت.

در «آغوش‌های شکسته»،  پدرو آلمادوار، خالق اثر زیبای «همه چیز درباره‌ی مادرم»، باز به سراغ بازیگر مورد علاقه‌اش، پنه‌لوپه کروز رفته و فیلمی درباره‌ی یک مثلث عاطفی ساخته است، مثلثی که ضلع آن را یک نویسنده نابینا با بازیگری «لوئیس هومار»، یک میلیاردر قدرتمند با بازیگری «خوزه لوئیس گومز» و زنی به نام «لنا»، با بازیگری پنه‌لوپه کروز می‌سازند.

روبان سفید، اثر سیاه و سفید «میشائیل هانکه»، با استقبال خارق‌العاده‌ای روبرو شده، این فیلم داستانی است درباره‌ی حوادثی مرموز در یک دهکده‌ی آلمان، پیش از وقوع جنگ جهانی اول.

پنه‌لوپه کروز در صحنه‌ای از فیلم آغوش‌های شکسته

بهترین کارگردان
کاترین بیگلو: با فیلم خشن و جنگی «گنجه‌ی درد»، مسلماً دلش می‌خواهد بتواند جلوی همسر سابقش در آید!

جیمز کامرون: برای «آواتار». در مجموع کارگردانی که فرمول‌های جایزه‌گیری را می‌داند.

کامرون (چپ) در کنار تجهیزات فیلمبرداری سه‌بعدی

کلینت ایستوود: «بلوندی» که حالا پیر شده، فیلم‌های قشنگی می‌سازد و امیدوار است با «شکست‌ناپذیر»، دوره‌ی بی‌دستاورد قبلی را جبران کند.

جوزف ریتمن: این کارگردان، در اوج جوانی، «بالا در آسمان» را می‌بیند که در شش رشته کاندید شده‌است.

کوئنتین تارنتینو: عوام و خواص دوستش دارند. حالا اوست و کارش «حرامزاده‌های بی‌شرف».

بهترین فیلم‌نامه
«نیل بلامکمپ» و «تری تچت» برای «بلوک ۹»، «مارک بُل» برای «گنجه‌ی درد»، «نانسی میرز» برای «پیچیده است»، «جیسون ریتمن» و «شلدن ترنر» برای «بالا در آسمان» و کوئنتین تارنتینو برای «حرامزاده‌های بی‌شرف».

با این رقابت سنگین، چه فیلم‌هایی برترین گلدن گلوب می‌شوند؟ تازه، اسکار در راه است و فیلم‌هایی مانند «جاده» با بازی «ویگو مورتنسن» هنوز اکران نشده‌اند.

لیست کامل نامزدها را می‌توانید در اینجا هم ببینید.

پست‌های مشابه این مطلب

1. گزارش تصویری برندگان گلدن گلوب امسال
2. درخشش فیلم «میلیونر زاغه‌نشین» در گلدن گلاب امسال
3. پرونده‌ای برای سایت‌های سینمایی
4. تاوان، بهترین فیلم گلدن گلاب

مری دیزی دینکل (با صداپیشگی بتانی وتمور) دختری هشت ساله و ساکن شهری کوچک در استرالیا است. پدری دارد که شغلش بستن نخ به چای کیسه‌ای است و تاکسیدرمی می‌کند و اغلب در خانه نیست و مادرش مشروب‌خوار است که بدترین حرفی را که می‌شود به یک بچه گفت، به او زده: «به دنیا اومدنت یه اشتباه بود». مری پس از مرگ پدربزرگش بسیار تنهاست، مخصوصاً به‌خاطر قیافه‌ی غیرجذاب و خال بزرگ قهوه‌ای روی پیشانی‌اش هیچ دوستی ندارد. یک روز او در دفترچه‌ی تلفن، دنبال یک اسم جالب توجه می‌گردد تا به او نامه بنویسد و با هم دوست شوند. او مکس جری هاروویتز (با صدا پیشگی فیلیپ سیمور هافمن) را انتخاب می‌کند که ساکن نیویورک است. در نامه‌نگاری‌های بین این دو با سئوالات کودکانه‌ی مری و شخصیت مکس که ۴۴ سال دارد، یک یهودی بی‌خدا و مبتلا به آسپرگاس و بسیار چاق است آشنا می‌شویم. نامه‌نگاری طولانی‌مدت آن‌ها تا بزرگسالی مری (تونی کولت) و پیری مکس ادامه می‌یابد و حوادث زیادی را برای آن‌ها به‌دنبال دارد، مانند…

«مری و مکس» یک انیمیشن خمیری است و داستانی بسیار متفاوت دارد. کارگردان و نویسنده‌ی جوان این فیلم، پیش‌تر در سال ۲۰۰۳ به‌خاطر انیمیشن کوتاه «هاروی کرومپت» (Harvie Crumpet) برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شده و جوایز زیاد دیگری را هم کسب کرده، او این‌بار ایده‌ی انیمیشن خود را با بازیگران حرفه‌ای هالیوود شریک شده و فیلمی تامل‌برانگیز ساخته که با هر تعریفی، با همه‌ی انیمیشن‌هایی که تا به‌حال دیده‌بودم خیلی متفاوت بود. جشنواره‌ی ساندنس امسال، که به همت «رابرت ردفورد» برای معرفی فیلم‌های مستقل کم‌هزینه ایجاد شده، با این فیلم آغاز به کار کرد. این فیلم از دید من، بخاطر داشتن صحنه‌های سیاه و بعضاً نامناسب، نمی‌تواند برای بینندگان کم سن و سال توصیه شود، اما برای بزرگترها حرف‌های جالبی با محوریت روزمرگی، تنهایی، گوشه‌گیری، نیاز به هم‌صحبتی، آرزوهای کوچک و ترس دارد. آدم‌های این فیلم، مثل قهرمان بقیه‌ی انیمیشن‌ها از دنیایی پر از رنگ و با روایاتی قهرمانانه یا حتی واقع‌گرایانه که با پی‌گیری و تحمل سختی‌ها به هدف خود می‌رسند، نیستند. آن‌ها اصلاً قهرمان نیستند. بزرگترین اتفاق زندگی مکس و مری، تماشای یک کارتون تلویزیونی و خوردن شیر غلیظ شیرین و همبرگر شکلات است و برای پیرمرد همسایه این اتفاق، غلبه بر ترس از محیط اطراف و عبور از خیابان. دنیای اطراف به خواسته‌های آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد. اصلاً بود و نبود آن‌ها برای جامعه‌ی اطرافشان فرقی نمی‌کند. آن‌ها بر زندگی اطرافشان تاثیری نمی‌گذارند، گفته‌ها و عملشان قرار نیست جهان را قدمی جلوتر ببرد و وقتی مری ازدواج می‌کند و مدرک دکترایش را با پایان‌نامه‌ای درباره‌ی بیماری مکس می‌گیرد و می‌خواهد در کارش موفق باشد، براحتی مکس و اعتماد او را زیر پا می‌گذارد. این استعاره‌ای از ماست، برای موفق بودن و کسب درآمد و آینده‌ای درخشان، به‌سادگی از حقوق آدم‌های خیلی معمولی می‌گذریم. «مری و مکس» داستانی با کمدی سیاه است، با داستان آدم‌های خیلی عادی که راحت از کنارشان رد می‌شویم و حتی زیر پا آن‌ها را له می‌کنیم. اگر به دنبال یک داستان شاه‌پریانی هستید، تماشای این انیمیشن را به شما توصیه نمی‌کنم، اما اگر می‌خواهید یک کار متفاوت تماشا کنید، با دیدن این کار مسلماً لذت خواهید برد.

نکته‌ی جالب توجه در این فیلم، هنرنمایی سیمور هافمن است. او با این دوبله‌ی زیبا در نقش مکس نشان داد فقط بازیگر ماهری نیست و با لحنی نفس‌نفس‌زنان و لهجه‌ی خاص، به زیبایی از پس نقش نامتعارف مکس بر آمد. موسیقی این فیلم که ساخته‌ی دیل کورنلیوس (Dale Cornelius) هست هم جالب توجه است. این فیلم، در ستایش آدم های کم‌اهمیت و اتفاقات غیر خاص است. چه اشکالی دارد اگر یک دفعه هم فیلمی درباره‌ی آدم‌های خیلی معمولی ببینیم؟

پست‌های مشابه این مطلب

1. ابری با احتمال بارش کوفته‌قلقلی

یاماگوچی، روز ۶ آگوست ۱۹۴۵، یعنی روزی که بمب‌افکن B-29 آمریکایی، با پرتاب یک بمب هسته‌ای سبب مرگ ۸۰ هزار نفر در دم و ۶۰ نفر در طی یکی ماه بعد شد، در هیروشمیا بود. او به عنوان مهندس شرکت کشتی‌سازی میتسوبیشی، یک سفر کاری به هیروشیما انجام داده بود.

او که در زمان انفجار در یک پناهگاه، در دو مایلی مرکز انفجار بود، علیرغم سوختگی‌های زیاد، زنده ماند. دو روز بعد او به منزلش، در شهر ناگازاکی در ۱۸۰ مایلی هیروشیما برگشت.

روز ۸ آگوست، یک بمب هسته‌ای دیگر، ۷۰ هزار نفر را در ناگازاکی کشت. ولی او به همراه همسر و پسرشان جزو نجات‌یافته‌ها بودند. بعد از جنگ، یاماگوچی مدتی مترجم نیروهای نظامی آمریکا شد و بعدها حرفه‌ آموزگاری را برگزید.

اما او تا سال ۲۰۰۵ ، یعنی زمانی که دومین پسرش درگذشت، در مورد داستان زندگی‌اش چیزی به عموم نگفت. پسر دوم او در ۵۹ سالگی به خاطر ابتلا به سرطان مرده بود، او در زمان انفجار ناگازاکی شش ماهه بود.

حضور او در محدوده انفجار هسته‌ای و زنده ماندنش، رکوردی جالب محسوب می‌شود. البته گفته می‌شود علاوه بر او ۱۶۵ نفر دیگر هم در جریان هر دو انفجار حضور داشته‌اند، اما او تنها جان به در برده رسمی محسوب می‌شود.

در سال‌های اخیر او به عنوان یک حامی خلع سلاح هسته‌ای فعالیت می‌کرد و به علاوه کتاب‌ها و ترانه‌هایی در مورد تجربه‌اش نوشت. در سال ۲۰۰۶، او در سازمان ملل متحد در نیویورک سخنرانی کرد. حتی فیلم مستندی هم در مورد زندگی او ساخته شده است.

جیمز کامرون -کارگردان مشهور سینما- ماه قبل در بیمارستان با او دیدار کرد. گفته می‌شود که کامرون قصد دارد، فیلمی در مورد انفجارهای هسته‌ای ژاپن بسازد.

انفجارها گرچه باعث ناشنوایی یاماگوچی از یک گوش شدند، اما به گفته خانواده‌اش، او وضعیت سلامتی خوبی در بیشتر عمر خود داشت. در سال‌های پایان زندگی، او دچار لوسمی حاد، کاتاراکت و ناراحتی‌های مرتبط با تشعشع شده بود.

منبع: گاردین

پست‌های مشابه این مطلب

1. دزد واقعا بدشانس
2. چهره خود را در ۶۵ سالگی ببینید
3. معرفی کتاب: آدم بدشانس
4. “شما” به انتخاب تایم به عنوان شخصیت مهم جهان در سال ۲۰۰۶ انتخاب شدید!