از آنجایی که همواره سعی بر این بوده تا هر سال نسبت به سال های گذشته سالنامه ای مقبول تری طراحی و ارائه گردد ویژگی های سالنامه 1391 رنگین کمانی های را چنین می توان شمرد:

:: افزودن چندین مناسبت مرتبط با همجنس گرایان، دوجنس گرایان و تراجنسی های ایرانی نسبت به سال های گذشته و شرح مختصری در خصوص آنها
:: تحول در انتخاب و طراحی تک تک تصاویر پس زمینه این سالنامه که به صورت اختصاصی برای آن انجام گرفته است
:: حذف ذکر مناسبت های غیر ضروری و مذهبی و افزودن مناسبت های جهانی مرتبط با همجنس گرایان، دوجنس گرایان و تراجنسی ها
گفتنی است آن چه در بالا شمرده شد بعلاوه نکاتی است که در سالنامه های سال های گذشته رعایت میشده.

این سالنامه در 13برگ برای چاپ در قطع A4 تهیه شده است که در دو قالب پی دی اف و جی پی جی (به صورت عکس) از پیوند های زیر قابل دریافت میباشد و امید است مقبول عام همجنس گرایان، تراجنسی ها و دوجنس گرایان ایرانی افتاده و زینت بخش تک تک اتاق ها و رایانه های آنها شود.
توصیه و البته خواهش ما این است تا پس از دریافت فایل های این سالنامه آن را با در نظر گرفتن نکات امنیتی لازم پرینت گرفته و به دوستان نزدیک خود هدیه دهید تا هر کدام از ما نقشی حتی کوچک در احقاق حقوق خود و همدلی هر چه بیشتر اقلیت جنسی ایرانی ایفا کرده باشیم.

پیوند های مرتبط :
:: سالنامه 1388 دگرباشان ایرانی
:: سالنامه 1389 دگرباشان ایرانی

حمید پرنیان، نویسنده و مترجم همجنسگراست که در تارنمایی‌هایی چون نشریه‌ی چراغ (نشریه‌ی دگرباشان جنسی ایرانی) و رادیو زمانه همکاری می‌کند. ما پیش از این نیز با حمید در مورد همجنسگرایی در ایران مصاحبه‌ای داشتیم. این‌بار به بهانه‌ی طرح این موضوع از سوی وزیر امور خارجه‌ی آمریکا در مدتی پیش و هم‌چنین بحث‌های مختلف حول مسئله‌ی اختیار تن و برهنگی، به سراغ حمید پرنیان رفتیم و گفتگوی کوتاه دیگری را با او ترتیب دادیم.

اشتراک: سوال اول ما این است: برخی این‌گونه فکر می‌کنند که مسئله‌ی همجنسگرایی می‌تواند یک مسئله‌ی سیاسی باشد و دلایل سیاسی داشته باشد. حتما حمایت لفظی کلینتون از همجنسگرایان را شنیده بودید که طبیعتا بازتاب‌هایی داشته و می‌تواند برای بسیاری کشورها که با این مسئله مشکل دارند اما در عین حال متحد امریکا تلقی می‌شوند، چالش‌برانگیز باشد. می‌خواستیم نظر شما را بدانیم و این‌که شما در این مورد چطور فکر می‌کنید؟

حمید پرنیان: در این‌که همجنسگرایی مساله‌ای سیاسی است تردیدی ندارم. از نخسین پدیداری تاریخی میل همجنسگرایی در افسانه‌ی گیلگمش تا وضعیت کنونی جامعه‌ی همجنسگرایان در ایران و خاورمیانه و حتی غرب و کشورهای صنعتی، همجنسگرایی همیشه با سیاست هم‌پهلو بوده و در کنار پدیده‌های دیگر نقش تاثیرگذاری بر حرکت‌های اجتماعی داشته؛ از آلمانِ سال ۱۸۶۷ (که کارل هنریش اولریخ برای نخستین‌بار در تاریخ به طرح اصلاح حقوق اجتماعی همجنسگرایان پرداخت) و کوره‌های آدم‌سوزی آلمان نازی بگیرید تا تعقیب همجنسگرایان در دوره‌ی مک‌کارتیسم ایالات متحده و انکارِ پیوسته‌ی دولت جمهوری اسلامی از همجنسگرایی و همجنسگرایان در ایران.

اصلن هستی نظام سیاسی-فقهی جمهوری اسلامی ایران وابسته به هستی همجنسگرایی است؛ این نظام، پیوسته با طرد گروه‌های اجتماعی-سیاسی (نظیر درویش‌ها، بهایی‌ها، افغانی‌های مهاجر، واکنش‌های گزینشی در برابر بهار عربی، کردها) دست به تعریف خود می‌زند و مرزهای سفت و سخت پیکر سیاسی خویش را مشخص می‌سازد. همجنسگرایی، به‌عنوان تهدیدکننده‌ی چارچوب نظری جنسی و جنسیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، یک پدیده‌ی سیاسی است.

در ارزیابی رویکرد ایالات متحده (و غرب) به حقوق «جهان‌شمول» همجنسگرایان، سیاسی‌بودن همجنسگرایی پررنگ‌تر می‌شود. دوتاییِ امریکا/ایران را در مورد عربستان یا قطر یا مالزی یا روسیه نمی‌تواند دید؛ در این کشورها برای امریکا دست‌آویزی وجود ندارد مگر نقض حقوق بشر. غرب نیاز دارد در امور سیاسی کشورها مداخله کند و بقیه‌ی جهان را با خودش هماهنگ سازد و یکی از ابزارهای فشار می‌تواند حقوق همجنسگرایان باشد.

چرا این حرکت سیاسی ایالت متحده چندان هم خشنودکننده نیست؟ فرض کنیم حکومت اسلامی ایران در حال فروپاشی است و اپوزیسیون در حال تشکیل دولت باشد؛ آیا این دولتِ موقت توجه‌ای به حقوق همجنسگرایان خواهد داشت؟ آیا افکار عمومی ایرانی آماده‌ی پذیرش چنین «چرخشی» هست؟ بعید می‌دانم چنین باشد. مگر این‌که دولت‌های غربی به‌جای این‌که از حقوق همجنسگرایان به‌عنوان پتک استفاده کنند و جمهوری اسلامی را صرفن در تنگنا قرار دهند و تضعیف‌اش کنند، قصد کنند که برنامه‌ی سیاسی-جنسی خود را به‌گونه‌ای طراحی کنند که مشروعیت همجنسگرایی در قشرهای مختلف ایرانیان – از سیاسیون گرفته تا شهروندان و رای‌دهندگان – تثبیت شود و مطالبه‌ی آزادی جنسی و هم‌چنین همجنسگرایی مستقر شود. تنها در این صورت است که می‌توان عملن به این حرکت غرب خوش‌بین بود.

ا : با توجه به گفته‌ی خودت که همجنسگرایی تهدیدکننده‌ی چهارچوب‌های نظری برخی نظام‌ها مثل نظام حاکم در ایران است، این موضوع چه تاثیری در جامعه دارد؟ در واقع آیا انکار پیوسته‌ی این موضوع از طرف حکومت ایران تاثیری هم بر تابو باقی ماندن این مسئله در ایران دارد؟ در ادامه فکر می‌کنی چه عواملی می‌توانند در از بین بردن تابوها یاری‌رسان باشند؟

ح.پ: طبیعتن تا زمانی که این دستگاه نظری برپا باشد، ارگان‌ها و نهادهای دولتی و اجتماعی در ایران نیز هم‌سو با این چارچوب حرکت خواهند کرد و تقویت‌کننده‌ی آن دستگاه بزرگ خواهند بود. بنابراین تا هنگامی که دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی – با خشونتی کم‌نظیر – همه‌ی نهادهای موازی فرهنگی را ویران کرده و می‌کند (نمونه‌ی تازه‌اش خانه‌ی سینما است)، ما می‌بینیم که راه‌های «ایجاد تغییر» در سرمایه‌ی فرهنگی ایرانی هر روز تنگ‌تر و کورتر می‌شود.

«قانون» را نمی‌توان به ملتی تحمیل کرد؛ قانون‌ها همیشه از فرهنگ زنده‌ی یک ملت زاده شده‌اند و مشروعیت‌شان را از افکار مردمی می‌گیرند. تنها هنگامی می‌توان انتظار داشت ذهن ایرانی با مجازات‌های اعدام و سنگسار مخالفت کند و آن‌ها را غیرانسانی بداند که «جرم»بودن رابطه‌ی رضایتی جنسی و هم‌چنین همجنسگرایی در آن ذهنیت از بین رفته باشد و آزادی و حقوق جنسی در شمار آزادی‌ها و حقوق پایه‌ی انسان دانسته شود. این‌جاست که می‌توان چشم امید به دولت‌های غربی داشت؛ اگر قرار باشد در سطح کلان بر این سرمایه‌ی فرهنگی ایرانی تاثیر بگذاریم و ضرورت بازنگری در فرهنگ جنسیتی و جنسی ایرانی مطرح شود.

تابوها مانند همه‌ی پدیده‌های فرهنگی، عمر دارند؛ زاده می‌شوند، کارکرد دارند، و هنگامی که کارکردشان متوقف شد می‌میرند. بسیاری از اعدام‌های همجنسگرایان و موارد «زنا» به‌واسطه‌ی گزارش‌هایی بوده که مردم به دستگاه پلیس جمهوری اسلامی دادند. اگر همسایه یا والدین من به این درک برسد که مجازات همجنسگرایی اعدام و سنگسار و طرد و محرومیت و ضرب و شتم و تمسخر و زندان نیست، قانون هم عملن کاربردی نخواهد داشت.

ا : به نظر تو این نگرش‌ها را چگونه می توان مطالعه کرد؟ چه‌طور می‌توان فهمید که مردم ایران چه نگاهی به همجنسگرایی دارند؛ یعنی با توجه به محدودیت در ایران آیا می توان در سطحی گسترده از تغییرات در نگرش مردم آگاه شد؟

ح.پ: فکر می‌کنم نزدیک‌ترین جا برای مطالعه‌ی گرایش و نگرش مردم به همجنسگرایی و دیگر مسایل سیاسی-اجتماعی، جاهایی است که کنترل و نظارت اخلاقی و سیاسی انجام نمی‌شود؛ در این جاهاست که انسان‌ها، به‌عنوان سوژه‌های شکل‌گرفته‌ای که فرصت ابراز تقریبن آزادنه‌ی نگرش‌های خود را دارند، می‌توانند محصولِ یک فرهنگ را به‌طور برهنه در معرض دید قرار بدهند.

در ایران می‌شود به جاهایی مانند تاکسی‌ها، وب‌سایت‌های تفریحی، چت‌روم‌ها اشاره کرد که آن کنترل و نظارتِ مبتنی بر ارزش‌های دولتی یا گروهی بسیار کم‌رنگ‌تر می‌شود. اگر بخواهم پاسخ سرراست‌تری به پرسش شما بدهم باید به وب‌سایت‌هایی که در زمینه‌ی امورجنسی ارائه‌ی خدمات می‌کنند و خواننده‌ها می‌توانند آزادنه و بدون سانسور نظرات خویش را پای هر مطلبی بنویسند. در میان این وب‌سایت‌ها، سایت «شهوانی» شایسته‌ی توجه است؛ در این وب‌سایت، کاربران داستان‌های جنسی خود را – که یا مبتنی بر تجربه‌ی زیسته‌شان است و یا مبتنی بر جهت‌گیری خیالات و ذهنِ اروتیک‌شان – منتشر می‌سازند و خوانندگان می‌توانند کامنت بگذارند.

برای من، هر دو بخش بسیار مهم است؛ هم داستان‌ها و هم نظرات. داستان‌هایی که درباره‌ی روابط جنسی دگرجنسگرایانه است، عمدتن بیرون از نظم و ارزش‌های امورجنسی دگرجنسگرامحورانه است؛ یعنی ارزش‌هایی نظیر بازتولید (یا تولیدمثل) و نجابت زنانه و عشقِ افلاطونی و برتری فاعل‌بودن در رابطه‌ی جنسی، در این داستان‌ها عملن کنار گذاشته شده و لذتِ اصلی داستان بر روابطی است که خارج از این ارزش‌ها برقرار می‌شوند. می‌توان نتیجه گرفت که ذهنیتِ اروتیکِ فارسی حاضر نیست حوزه‌ی اروتیک و لذت‌بردن خویش را محدود به چارچوب‌های دگرجنسگرامحورانه (heterosexist) بکند. یک نوع فرار و رهایی از این نظام و چارچوب دیده می‌شود، و در عین حال مبارزه‌ای علیه این ارزش‌ها صورت می‌گیرد.

همجنسگرایان هم در این سایت داستان‌های خود را منتشر کرده‌اند. من در این‌جا قصد ندارم که شیوه‌ی دید یا ذهنیت اروتیک همجنسگرایان فارسی را بکاوم، هدف‌ام این است که نشان دهم نگرش مردمی به همجنسگرایی چیست. کامنت‌هایی که در زیر داستان‌های همجنسگرایان گذاشته می‌شود همان چیزی است که می‌تواند ما را در این زمینه یاری کند؛ بیش‌تر این کامنت‌ها فحش و ناسزاهایی است که به نویسنده‌ی داستان داده شده و این ناسزاها دقیقن متناسب با جهت‌گیری جنسی (همجنسگرابودنِ) نویسنده است.

این ناسزاها – گرچه همجنسگراستیزانه و سرکوب‌گر هستند – اما چرخشی در نگرش فارسی به همجنسگرایی را نشان می‌دهند؛ اگر پیش‌تر نمی‌توانستیم از «هویت»ِ همجنسگرا نامی ببریم، اینک در این کامنت‌ها آشکارا می‌توان این هویت را دید؛ اگر پیش‌تر همجنسگرا فردی بود که گاهی با مردها سکس می‌داشت و بعد از سکس دوباره باز می‌گشت به زندگی دگرجنسگرایانه‌اش، حالا ذهنیتِ فارسی به این برداشت رسیده است که همجنسگرایان کسانی هستند که در سراسر عمر خویش – نه صرفن در برخی موقعیت‌ها – همجنسگرا هستند. اعطای این هویتِ جامع (این‌که فرد همجنسگرا، برای همیشه همجنسگراست) از طرف جامعه‌ به همجنسگرایان، چرخشی در نگرش مردم به شمار می‌آید. مهم نیست که جامعه چه نگرشی به این هویت دارد، مهم آن است که جامعه این هویت را به همجنسگرایان داده است. منظورم آن است که همجنسگراستیزی هم‌چنان برقرار است، اما کیفیت و هستیِ جامعه‌شناختیِ همجنسگراستیزی دچار تغییری پارادایمی شده است.

به نظر من، قدم نخست در ایجاد حق و مطالبه‌ی آن، این است که هویتی (اجتماعی) از یک گروه از مردم ایجاد شود، و بعد بر اساس آن هویت است که می‌تواند – از نظر اجتماعی – به سخن درآید و حقوق خویش را تعریف و مطالبه کند. در این‌جا می‌توان به اهمیتِ «آشکارسازی» (coming out) برخی همجنسگرایان در سطح اجتماعی اشاره کرد؛ حضور صرفِ انسان‌هایی که خویش را «همجنسگرا» می‌دانند (و هویت‌بندی کرده‌اند) توانسته است مساله‌ای را که تا قبل از این پستوخانه‌ای بوده و یک مساله‌ی صرفِ شخصی تلقی می‌شده و فقط در حوزه‌ی خصوصی وجود داشته، وارد حوزه‌ی عمومی کند و مناسبات سیاست‌های جنسیِ فرهنگِ فارسی را دستخوش تغییر قرار دهد.

الان دوباره می‌توان بازگشت به سوال اول شما، این‌که چرا همجنسگرایی سیاسی است. سیاسی‌بودن همجنسگرایی، صرفن در این خلاصه نمی‌شود که نقش چماقی در درست دولت‌های غربی را داشته باشد. سیاسی‌بودن همجنسگرایی به این معنی است که با ورودِ به سطح اجتماعی، می‌تواند نظامِ فکری-جنسی و ارزش‌های جنسی و جنسیتی را به لرزه درآورد و به چالش بکشد. برای روشن‌تر شدن موضوع، نگاه کنید به مقاله‌های آرش نراقی و اکبر گنجی و کدیور و آرمین و سخنرانی عبدالکریم سروش. این‌ها وقتی به مساله‌ی همجنسگرایی می‌پردازند – صرف نظر از این‌که می‌پذیرندش یا نه – ناچارند در دیگر بخش‌های فکری‌شان بازنگری داشته باشند و آن را به چالش بکشند. نمونه‌ی درخشان آن، آرش نراقی است که می‌کوشد تا برداشتی رهایی‌بخش‌تر و انسانی‌تر از دین اسلام داشته باشد. ایشان از همجنسگرایی شروع کردند، به بحث حجاب رسیدند، بعد به مساله‌ی حقوق اقوام محروم در ایران پرداختند، و بعد به رابطه‌ی خشونت و جنبش سبز. اگر گروه همجنسگرایان در جامعه‌ای حضور اجتماعی نداشته باشند، مساله و چالشی برای نظام فکری-جنسی آن جامعه پیش نخواهد آمد و حتی مباحث فمینیستی‌شان هم عقیم و در راستای نظامِ دگرجنسگرامحور خواهد بود.

ا: در ادامه، چه برداشتی می‌توان از اتفاقات اخیر در رابطه با برهنگی و اختیار تن داشت؟ منظور از اتفاقات اخیر انتشار عکس‌های برهنه‌ای است که از علیا ماجده المهدی شروع شد و چندی پیش تصویر گلشیفته بحث‌های بسیاری را در رابطه با این موضوع موجب شد. آیا این رویه کمکی به شکستن تابوها و بازشدن مسیر برای گفتمان همجنسگرایی در کشورهای مورد نظر می‌کند؟

ح پ: عکس‌های برهنه‌ی گلشیفته و عالیه دارند اعتراض می‌کنند. هر عکس برهنه‌ای در جوامعی که با برهنگی مشکل دارند و نتوانسته‌اند حاکمیت فرد بر تن وی را به رسمیت بپذیرند و به آن حق احترام بگذارند، نوعی اعتراض است. اعتراض به چه؟ اعتراض برای گرفتن حق «تنِ من مال من است». تا زمانی که مرد/دولت بر ریزترین نمودهای انسانی پوشش و سکس و گفتار و رفتار و لذت و … نظارت و حاکمیت دارد، همه‌ی رفتارهای بیرون از این حاکمیت، در حکم شورش علیه آن حاکمیت است.

برخی گمان می‌کنند که گلشیفته یا عالیه زمانی که برهنه می‌شوند، می‌خواهند برهنگی را به‌عنوان سبک زندگی روزمره‌شان انتخاب کنند و آن را ادامه دهند. این برداشت، به‌غایت ساده‌باورانه است. ساختاری که به فرد اجازه‌ی جابه‌جایی کمی روی پیوستار پوشش می‌دهد، یعنی به فرد فقط اجازه می‌دهد بین لباس بلند قرمز و لباس بلند آبی یکی را انتخاب کند، هر حرکتی خارج از این دو گزینه را بی‌عفتی می‌داند و فرد را (که تقریبن همیشه زن است) با ابزاری که پیش‌تر در افراد جامعه نهادینه کرده است (یعنی طعنه و تمسخر و کنترل و ناموس و فاحشه‌نامیدن و …) و هم‌چنین ابزاری که در ساختار قانونی کشور وجود دارد، سرکوب می‌کند.

همجنسگرایی هم یعنی حق فرد بر تن خویش؛ از یک سو، بعضی از افراد جامعه همجنسگرا هستند و با هنجارها و گزینه‌های دگرجنسگرا هماهنگی ندارند و اگر ناچار به هماهنگی بشود، رنج می‌برند. از سویی دیگر، بعضی از دگرجنسگرایان (یعنی همان‌هایی که «طبیعی» و «سالم» و «خوب» پنداشته می‌شوند) نیز گاهی با همین هنجارها و گزینه‌های دگرجنسگرا احساس ناراحتی دارند و می‌خواهند فضای شخصی خودشان را کمی بازتر کنند. در این‌جا، یعنی در جایی که اعضای دگرجنسگرای یک جامعه به تنگنا می‌رسند و قادر نیستند هنجارها و الگوهای رفتاری و جنسی و جنسیتی‌ای که از سوی جامعه تحمیل می‌شود را بپذیرند یا در خود پیاده کنند، درست در این‌جاست که مفهوم «دگرجنسگرامحوری» (heterosexism) پدیدار می‌شود؛ هیچ‌کس، حتی نظیف‌ترین و پاکدامن‌ترین افراد خوب جامعه نیز از گزند پلیسی‌گری و اعمال قدرتِ این نظامِ ستم‌گر در امان نیست.

مشکلی که دین‌دارها و سکولارها با پوشش گلشیفته دارند، از یک جنس است؛ سکولارها هم خبر ندارند که «عفت» و «حیا» و «شرم» و «خوبی» مفاهیمی هستند که فقط و فقط در یک نظام دگرجنسگرامحور معنی می‌دهند؛ عفت یعنی [ای زن] بدن‌ات را بپوشان و فقط برای کسی افشا کن که تو را تصاحب کرده باشد. اگر همان فرد آزاد باشد که در زندگی خویش عفیف باشد، دیگر دگرجنسگرامحورانه نیست و یک انتخاب آزاد است؛ هرجا که چیزی جنسی و جنسیتی تحمیل می‌شود، ردپای خونین سلطه و سرکوب را می‌بینیم.

ا: ممنون از وقتی که گذاشتی.

ح پ: من هم ممنونم.

لینک گفتگوی پیشین ما با حمید پرنیان:

http://www.eshterak.info/m/۲۰۱۰/۰۳/post-۱۲.html

این روز تنها برای حک شدن در تقویم نیست. این روز نباید که فقط متعلق به تقویم باشد. بودن این روز، بعد از جاری شدن در صفحه های سایبر ما و بعد از جاری شدن در جمع های ما و خانه های ما و بعد از تسری پیدا کردن در شادی ها و غم های ما، جایش را در خیابان ها و کوچه ها و دانشگاه و هرجایی که زندگی هست، باز می‌کند.

http://www.youtube.com/watch?v=2Wf4kD_b6ek

نسا نیلی

نسا نیلی ـ پس از اولین گفت‌وگوی شهره، خواننده‌ محبوب ایرانی و حمایت‌ آشکار و بی‌پروای او از حقوق دگرباشان جنسی، این‌بار او پاسخگوی سئوالات بیشتری در مورد زندگی هنری خود و حمایت از دگرباشان است.

سئوال‌های متعددی از سوی طرفدارهای همجنسگرای شما و بعد از خواندن گفت‌وگوی قبلی و شنیدن حمایت شما از جامعه‌ دگرباشان مطرح شده است. به عنوان اولین سئوال می‌خواهم بپرسم: شهره به عنوان یکی از خواننده‌های محبوب ایرانی، همجنسگرایی را چطور تعریف می‌کند؟

شهره صولتی: همجنسگرایی از دید من یک تمایل عاطفی- جنسی طبیعی است. درست مانند دگرجنسگرایی و دوجنسگرایی، با این تفاوت که به اندازه دگرجنسگرایی بین عموم شناخته شده نیست.

به نظر شما هر فردی لازم است چه اقدامی برای حمایت از حقوق همجنسگرایان در دنیا انجام دهد؟

اطلاع‌رسانی و روشنگری مهم‌ترین اقدامی است که هرکسی که به اندازه کافی درباره همجنسگرایی می‌داند باید برای دیگران انجام دهد. به نظر من کلیدی‌ترین عامل برای رسیدن همجنسگرایان به حق طبیعی‌شان اطلاع‌رسانی در این زمینه است.

همانطور که مطلع هستید درصدی از دگرباشان ایرانی به علت تبعیض و ظلم و ستم جامعه، حکومت و خانواده‌ها، مجبور به ترک ایران می‌شوند وبرای پناهندگی به کشورهای ترانزیت سفر می‌کنند تا به مقصد برسند. آیا دوست دارید و حاضرید به عنوان یک فرد محبوب بین مردم، شرایط پناهندگی آنها را از نزدیک ببینید و با مشکلات پناهنده‌های دگرباش بیشتر آشنا شوید؟

حتماً. این کار را پیش از این نیز انجام داده‌ام، اما به صورت خصوصی.

سئوال بعدی را یکی از طرفدارهای شما که مادر یک همجنسگرای ایرانی است و به تازگی با گرایش جنسی فرزندش آشنا شده و از او حمایت می‌کند مطرح کرده و خواسته است بداند که شهره به عنوان یک مادر، چه پیشنهادی برای خانواده‌های دگرباشان به ویژه مادران دارد تا همجنسگرایی را به چشم بیماری نگاه نکنند؟

من می‌خواهم به این مادر و همه مادرهای دیگر بگویم که ما باید به بچه‌های‌مان توجه واقعی کنیم و این معنی‌اش این نیست که هرچه از دید خودمان درست یا خوب نبود را تبدیل به اهرم فشار روی آنها کنیم. اگر به صورت واقعی بخواهیم یاور فرزندان‌مان باشیم اول باید بفهمیم همجنسگرایی چیست و حرف‌های فرزندمان را به دقت گوش کنیم. تلاش کنیم اطلاعات درستی درباره این موضوع به دست بیاوریم و با عشق نتیجه را پذیرا باشیم. کمترین کار این است که لااقل بفهمیم همجنسگراها اینجوری به دنیا آمده‌اند. اگر این را نفهمیم معنای توجه مادر به فرزند، بدون درک فرزندش را من نمی‌فهمم. بی‌معناست.

به عنوان یکی از حامیان حقوق دگرباشان معتقد هستید چگونه می‌توان این حمایت را بین عامه مردم ترویج داد؟

باید هرکس که اطلاعات درستی در این زمینه دارد با خلاقیت و انسان‌دوستی از همه امکانات موجود و مربوط به کاری که دارد استفاده کند. مثلا یک نقاش از راه خودش، یک نویسنده با شیوه‌ خودش و یا حتی یک فرد با موقعیتی معمولی می‌تواند ضرورت حمایت از همجنسگرایان را به اطرافیان خودش توضیح دهد.

در موزیک ویدیو جدیدتان تصاویری از شما به همراه رنگین کمان شش‌رنگ جامعه‌ دگرباشان هست. ممکن است بیشتر راجع به آن توضیح بدهید؟

من شخصاً خواستم پرچم همجنسگراها را به دست بگیرم چون می‌دانم تصویر من به سرعت در سراسر دنیا (دست کم بین فارسی‌زبانان) پخش می‌شود. خواستم این نماد را (که خوشبختانه یک پرچم بین‌المللی است) برای اولین‌بار به خانه‌ تک تک ایرانیان ببرم. پرچم یعنی نماد و نماینده‌ هویت. این پرچم برای همجنسگرایان و دوجنسگرایان کشور ما در حال حاضر آزاد نیست. من می‌خواستم در یک فضای شاد و صمیمی این را به همه نشان بدهم. مسلماً برای اینکه این پرچم به این تعداد از مردم نشان داده بشود باید هزینه‌های زیادی پرداخت بشود. من خواستم به سهم خودم این کار را انجام بدهم. خواستم بگویم من، "شهره" که سال‌هاست در دل و در خونه‌های ملت‌ام هستم، این عزیزان یعنی همجنسگرایان را همانطور می‌بینم که غیرهمجنسگراها را. با تصویر این پرچم، دعوتی صمیمانه از ملت‌ام داشتم برای تجدید نظر در اجحافی که در ابعاد وحشتناک به عزیزان‌مان از طرف جامعه خودمان شده است.

نازنین، یکی از دوست‌های لزبین ما می‌خواهد بداند: آیا یک زن در جایگاه خودش می‌تواند در زمینه‌ موزیک موفق‌تر از یک مرد باشد؟

در جامعه ما این کار خیلی مشکل است. خود من که کارم را شروع کردم در آن فضایی که برایم فراهم بود از خیلی جهات تحت فشار بودم، اما توانستم به کارم ادامه بدهم. پس بله می‌شود. چرا نشود؟

موزیک را با چه سبکی شروع کردید؟

من کارم را در اپرا شروع کردم. در گروه اپرای ملی ایران، اپراخوان بودم. در تالار رودکی و با یک گروه سمفونی‌های کلاسیک اکثراً غربی را اجرا می‌کردیم.

کدامیک از کارهای خود را از نظر شعر، آهنگ و تنظیم بیشتر دوست دارید و دلتان می‌خواهد با کدام آهنگساز همکاری کنید؟

ترانه "زن" از آلبوم زن: وقتی خدا تن آفرید از برگ گل زن آفرید. با هر هنرمندی که کارش را بلد باشد و کارهای خوب انجام دهد کار می کنم و در این زمینه محدودیتی برای خودم ندارم.

بعد از اعلام حمایت‌ شما از دگرباشان، سئوالی ذهن بسیاری از بچه‌های دگرباش و حامیان آنها را به خودش مشغول کرده است: "شهره به عنوان یک خواننده‌ مردمی چند درصد از زندگی و انرژی خود را به حمایت از دگرباشان اختصاص می‌دهد؟

شهره چون در میان دوستانش همجنسگراهای زیادی وجود دارند به صورت طبیعی مدام ذهنش درگیر مشکلات این عزیزان می‌شود؛ چه افراد داخل ایران با مشکلات مضاعف، چه همجنسگراهای خارج از ایران با مشکلات خاص خودشان.

من تا زنده‌ام در کنار همجنسگراها خواهم ماند و کارهای من و ویدئوهای من تا همیشه پشتیبان این عزیزان خواهد بود. برایم مهم نیست که عده‌ای (هر تعدادی که می‌خواهند باشند) خوش‌شان نیاید یا به قول عامیانه بخواهند با من بد باشند. از این به بعد هم در هر فرصت مناسبی که بتوانم حمایت‌ام را از حق انسانی همجنسگراها به عناوین مختلف اعلام خواهم کرد.

واکنش اطرافیان و طرفداران‌تان نسبت به حمایت شما از دگرباشان چی بود؟

اطرافیان من همه نظر مساعدی نسبت به این موضوع داشتند و خیلی از همکارها و دست‌اندرکاران هنری هم از این کار استقبال کردند. البته افراد معدودی هم این کار را "ریسک" می‌دانستند.

آیا بعد از حمایت بی‌پرده از دگرباشان، از سوی طرفدارهای‌تان با مشکلی برخورد نکردید؟

تا جایی که از ایمیل‌ها و تلفن‌ها و پیام‌ها بر‌می‌آید درصد خیلی بالایی از طرفدارانم از این حمایت خوشحال بودند و گمان می‌کنم آن دسته از طرفدارها و مردم که از این کار راضی نبودند ساکت ماندند و به گمان من در حال بررسی عمیق‌تر موضوع همجنسگرایی هستند. البته این مورد فقط در بین طرفدارهای غیر همجنسگرای‌ من دیده شد و باید بگویم تعداد خیلی زیادی از طرفدارهای من از میان جامعه‌ همجنسگرا هستند.

بعد از انتشار ویدیوی جدیدتان، در سایت رادیو جوان، لینک این ویدیو حذف شد. دلیل‌اش چه بود؟ آیا این اتفاق ارتباطی با تصاویر رنگین‌کمان داشت؟

ترجیح می‌دهم در این زمینه چیزی نگویم. در فیس‌بوک هم نوشتم که بنا به دلایلی… اما قضیه را باز نکردم.

ممنونم بابت وقتی که در اختیار ما قرار دادید.

دیروز پس از دادگاهی که سه قاضی عالی رتبه ی ایالت کالیفرنیا قضاوت آن را بر عهده داشتند، ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان لغو گردید.

نهمین دادگاه تجدید نظر در روز سه شنبه حکم دادگاه پیشین خود را تایید کرد. دادگاه پیشین تایید کرده بود که ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان ناقض حقوق بشر است و حقوق برابر انسانی را نقض می کند.

با آنکه حکم دادگاه بسیار باریک بین بوده و تنها ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان را لغو کرده و هیچ حکمی در راستای اجازه ازدواج همجنسگرایان صادر نکرده است، قدم بزرگی در جهت برقراری حقوق برابر اقلیت های جنسی محسوب می گردد.

ازدواج همجنسگرایان در سال 2008 در کالیفرنیا آزاد اعلام شد اما پس از همه پرسی معروف به پیشنهاد هشت (Proposition 8) این قانون مجددن لغو گردید.

رای قاضی های دادگاه دو موافق و یک مخالف بود.

انگیزه ی رای موافقان، بی دلیل و بی هدف بودن "پشنهاد هشت" بود. به اعتقاد قاضی های فدرال "پشنهاد هشت" ناقض حقوق برابر انسانی است و با وجود آن به نتیجه ی خاصی نمی توان دست یافت.

قاضی مخالف لغو ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان اعتقاد دارد که این ممنوعیت می تواند مشروعیت بیشتری برای حکومت به همراه آورد.

دادستان کل کالیفرنیا "کامالا هریس" معتقد است که این رای پیروزی بزرگی در تحقق عدالت، آزادی و برابری است.

در حال حاضر شش ایالت از میان 50 ایالت آمریکا حق ازدواج همجنسگرایان را به رسمیت می شناسند.

اگر برای این آخرین بار

مقدمه: هر روز صبح از خواب بیدار می‌شوم، نگاهم می‌افتد به مودم، روشن است یا نه… لپ‌تاپ را باز می‌کنم و فکرم این روزها همیشه این است که می‌توانی؟ می‌توانی یک بار دیگر صفحه‌هایت را باز کنی؟ جیمیل‌ات، وب‌لاگ‌ات و… حق دارم بترسم. یک روز صبح قرار است در همین روزها از خواب بیدار شوم و دیگر نتوانم این صفحه‌ها را باز کنم. قرار است اینترنت ملی باز کنم. صفحه‌های انتخاب شده باز کنم. قرار است زندگی‌ کاری‌ام به گا برود. قرار است گوگل و ویکی‌پدیا و چت و فیس‌بوک رویا بشوند. قرار است اینترنت کابوس بشود. اگر امروز آخرین روز باشد، این آخرین روزم را چه کار خواهم کرد؟ فکر کن امروز آخرین روز است. فکر کن امروز همه‌چیز تمام می‌شود. نه در اینترنت، در همه‌چیز، همه‌چیز تمام می‌شود. قرار است یکی از همین روزها صبح از خواب بیدار شوم و همه‌چیز تمام شده باشد

اول

امروز هوا سرد است ولی دلم می‌خواهد عصر که شد، بزنیم بیرون و برویم غروب را در پارک ساعی بنشینم و دست همدیگر را بگیریم و من سرم را بگذارم روی شانه‌ی تو و نفس بکشیم و حرف زدن مهم نباشد. دلم می‌خواهد آدم‌ها را تماشا کنیم و یک موقعی که هوا تاریک شد، سنگین و کرخت بلند شویم و برویم از شیلا غذا بگیریم، ساندویچ و سیب‌زمینی و پیتزا با دو تا قوطی کوکای یخ. ولی تا عصر هنوز مانده است. فعلاً دلم می‌خواهد تو را نگاه کنم با چشم‌های بسته مچاله شده‌ی توی خواب. آن‌قدر نگاهت کنم که لای پلک‌های یک چشمت باز شود، غلت بزنی و بگویی بغلم کن. دلم می‌خواهد بغلت کنم و شانه‌هایت را ببوسم و بینی‌ام را بگذارم زیر گردنت و نفس‌های آرام بکشم و دست‌هایم محکم دور تو حلقه شده باشند. دلم می‌خواهد خواب تو سنگین شود و تو یک موقعی دوباره خوابیده باشی و من بی‌حرکت بمانم و نفس بکشم و به هیچی فکر نکنم. به هیچی

دوم

در آخرین روز،‌ هیچ‌چیز خارق‌العاده‌ای نمی‌خواهم. یک روز زندگی آرام می‌خواهم، تو باشی و نفس‌های آرام بکشیم. زندگی را می‌خواهم که همیشه از ما به شکلی دریغ شده است.

سوم

سه تا آدرس ایمیل دارم. در مجموع کمی بیشتر از ده هزار ایمیل طبقه‌بندی شده در ایمیل‌هایم دارم. ساعت‌ها چت. هزاران صفحه نوشته. تمام کارهایم توی این ایمیل‌ها ذخیره شده است. هر سه از حوالی سال 2004 برایم باقی‌مانده‌اند. تمام روزهای فراموش شده‌ام، تمام آدم‌های گذشته توی این ایمیل‌ها هستند. وبلاگم هست با تمام یادداشت‌هایش، البته، البته سال اول این وبلاگ را یک روز که خیلی عصبی بودم دیلیت کرده‌ام ولی بقیه‌اش هست. صفحه‌ام در فیس‌بوک هست. صفحه‌ام در منجم هست. صفحه‌ام… نمی‌دانم چگونه می‌خواهم به وب‌سایت‌های انگلیسی‌زبان دست‌رسی داشته باشم وقتی از فردا صبح دانستن زبان انگلیسی جرم است، یعنی درست مثل دو سال گذشته. نمی‌دانم چگونه می‌خواهم کتاب بخوانم و از کتاب حرف بزنم، وقتی کم‌کم خریداری کتاب هم دارد به جرم تبدیل می‌شود. امروز آخرین بار است. برای آخرین بار می‌نویسم. این صفحه را از من خواهند دزدید. تمام صفحه‌های دیگرم را از من خواهند دزدید. ارتباط مرا با دنیا خواهند دزدید. مرا و تمام ما را از قرن بیست‌ویکم خواهند دزدید. همان‌طور که کشور را، زندگی را، هویت را، حق و حقوق اقتصادی و قانونی و حقوقی ما را از ما دزدیده‌اند. نگاه می‌کنم و تصویرهای روی مانیتور لپ‌تاپ، چقدر تلخ‌اند و چقدر لبخندم غمگین است

چهارم

امروز آخرین فرصت برای فکر کردن است. امروز آخرین فرصت برای احوال‌پرسی است. امروز برای آخرین بار صورت‌ها را می‌بینم و کمی با این و کمی با آن حرف می‌زنم. امروز آخرین فرصت برای آشتی است و برای لبخند. از فردا صبح همه‌چیز به سکوت تبدیل خواهد شد

رضا: همیشه از اینکه روزی بابک ها! از چرایی وجودشون بپرسن ترسیدم، از اون وقتی که به یاد دارم اینجا همه چی بد بوده و بدتر شده، اما نمی دونم چرا یکی از خودش نمیپرسه مگه ما خودمون چه خیری از این دنیا دیدیم که به خودمون اجازه میدیم انسان دیگه ای رو به وجود بیاریم و بعد به حالش دل هم بسوزونیم. منظورم رو شخصی نگیرید، این یه سئوال از همه مونه

پیوند به منبع

نار اینترنت قطع نیست اما سرعت خیلی پایینه

شاید فقط برای من اینطوریه

نار

فکر میکنم یه روزی به این زودی ایران دچار بحران بدی بشه

جنگ داخلی یا جنگ بین المللی

خیلی نگرانم

بچه که بودم جنگ بود و محرومیت

مثلن من همیشه دلم برای یه نوشابه زرد لک زده بود یا یه موز و یادمه با بابام اهواز زندگی میکردیم(فقط من و اون چون مامانم و خواهرم نیومدن همراه بابا.بابا کارمند راه آهن بود و منتقل شده بود توی زمان جنگ به چند شهر مختلف که آخریش اهواز بود.اونموقع نار احتمالن یادت میآد همه چیز کوپنی بود)و من صبح ها از خواب بلند میشدم با ذوق و شوق همراه بابام میرفتم راه آهن اهواز جایی که بابام کار میکرد و توی رستوران مینشستم و بابام از اعتبارش استفاده میکرد(نار دارم فکر میکنم نکنه بابام به خاطر من باج میداده؟گریه ام گرفت الان)و میرفت برام یه قالب گنده پنیر خیلی خیلی خیلی خوشمزه میگرفت و من با خوشحالی همشو میخوردم

هیچ وقت مزه اون پنیر از یادم نمیره.شاید به خاطر اینه که الان به شدت از پنیر متنفرم چون دیگه اون مزه رو نمیده؟

نار میدونی

الان نگران بابکم

مردم اینجا خیلی بد هستن

الان گلنوش زنگ زد از ترکیه

نار تو گلنوش رو میشناسی

یادته؟

توی ” فقط یه خورده بیشتر ” و ” عزیزم … خوابی؟” یه داستان نوشته بودم که تو و گلنوش و آرش توش بودین؟ توی زیرزمین خانقاه اتفاق میافتاد

گلنوش رو به اسم تمشک معرفی کرده بودم و تو رو به اسم هاملت

این لینک دو قسمتی هست که از گلنوش میرسم به اومدن تو میخای بری یه سر بزنی؟

http://opticalstory.wordpress.com/2010/05/28

http://meanstress.wordpress.com/2010/06/04

نار با گلنوش تلفنی که صحبت میکردم درباره کافکا در ساحل بود.خیلی دوستش دارم گلنوش رو مثل خودمون عاشق چیزای خوبه و یکی از چیزای خوبی که من و گلنوش با هم تجربه کردیم کافکا در ساحله.

نار

نار تو هنوز نخوندی؟

اوشیما منتظره تو هست نار
بوسس
پی نوشت
نار من فکر میکردم باید اینجا  تموم کنم اما متوجه شدم که کلن چیزی که میخاستم بگم یادم رفته بود و مگه نه اینکه من برای نار مینویسم بدون سانسور کردن خودم؟
پس تصمیم گرفتم توی پی نوشت ادامه بدم
نار مردم اینجا خیلی بد شدن
دیروز رفتم یه ردبول بخرم، فروشنده گفت سه هزار تومن ولی الان قیمتش سه هزار و پونصد تومنه شما سه تومن بدین
گفتم آخه من هفته پیش دو و هفتصد خریدم که
ماشین حسابش رو درآورد و حساب کرد که برای خودش میشه دونه ای دو و هفتصد و بعد ازم پرسید
شما که توقع ندارین من با 300 تومن سود بفروشم؟
حالم ازش به هم خورد
نار
بهش گفتم نه توقع ندارم همه چی گرون شده
اما نار من ازش توقع داشتم
من دلم میخاد مردم به هم رحم کنن
حالا که دوستان عزیزمون توی آمریکا و اروپا به جای اینکه حکومت رو له کنن دارن مردم رو له میکنن چرا ما به هم رحم نمیکنیم؟
مامان ِ بابک میگفت برو یه عالمه پوشک برای بابک بخر چند وقت دیگه هیچی گیر نمیآد اینام توی تحریمه
راست میگه چند وقت دیگه پوشک خوب گیر نمیآد
اما من نرفتم نار
از بس احمقم
چون گفتم حتمن بچه های دیگه هم الان لازم دارن و من نباید این کارو بکنم
میدونی نار من برای بابک و سارا و یه عالمه بچه های کوچیکی که باید توی شرایط بد ایران زندگی کنن نگرانم
اینجا همه چی بد شده
مردم چیزایی که قبلن با قیمت دیگه ای خریده بودن رو احتکار میکنن تا بتونن بعدن با قیمت بالا بفروشن
مثلن اگه بری لپ تاپ بخای یا نمیفروشن بهت یا با 600 هزار تومن تفاوت قیمت با دوماه پیش میفروشن
نار
یادته گفتم دوست دارم برگردی ایران؟
برنگرد
اینجا خیلی بده
از نکته های کوچیک تا نکته های بزرگ
مردم هیچ چی رو رعایت نمیکنن
اینجا
پر از
گرگه
گرگ

ایالت واشنگتن در شمال غربی آمریکا در آستانه قانونی کردن ازدواج افراد همجنس است.

مجلس سنای ایالت واشنگتن در شمال غرب آمریکا طرحی را تصویب کرده است که به زوج های همجنسگرا اجازه می دهد به طور قانونی ازدواج کنند.

تبدیل این طرح به قانون به تصویب آن در مجلس نمایندگان ایالتی و تایید فرماندار واشنگتن نیاز دارد.

در صورت تصویب این طرح، ایالت واشنگتن هفتمین ایالت آمریکا خواهد بود که به افراد همجنسگرا اجازه ازدواج می دهد.

پیش از این ایالت های نیویورک، ماساچوست، کانتیکت، نیوهمشایر، آیووا، ورمانت و شهر واشنگتن دی سی به همجنسگرایان اجازه ازدواج داده اند.

همزمان، در ایالت های نیوجرسی، مریلند و مین هم تلاش هایی برای قانونی کردن ازدواج همجنسگرایان در جریان است.

طرح قانونی کردن ازدواج افراد همجنس در سنای ایالت واشنگتن با ۲۸ رای موافق در برابر ۲۱ رای مخالف به تصویب رسید.

تنها چهار نفر از جمهوری خواهان به این طرح رای دادند و سه سناتور دموکرات هم با آن مخالفت کردند.

محافظه کاران در آمریکا با قانونی شدن ازدواج همجنسگرایان مخالف هستند و این موضوع بارها در مناظره های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری حزب جمهوری خواه مطرح شده است.

اد موری، عضو دموکرات سنای واشنگتن که از تهیه کنندگان طرح بود گفت موضوع ازدواج همجنسگرایان از موضوع های مورد اختلاف است و نباید مخالفان این طرح را به عدم مدارا متهم کرد.

سناتور موری که خود همجنسگراست، گفت: "ما که حامیان این طرح بوده ایم در پی تضعیف خانواده و آزادی های دینی نیستیم و نباید به این موضوع متهم شویم."

اما به گفته دن سواکر، سناتور جمهوری خواه، مصوبه قانونی کردن ازدواج افراد همجنس به ساکت کردن صدای طرفداران ازدواج سنتی منجر خواهد شد.

ویدئوی صحبت های میترا بابک روانکاو و مشاور خانواده و پژوهشگر در تلویزیون من و تو در مورد همجنس گرایی

وبلاگ همین که هست درباره روز پیشنهادی اقلیت های جنسی نوشت :

گروه اول: رنگین کمون (ساقی رضا امیر و الهام – علیهم السلام) که اعضاش مایلن به هر قیمتی همون حرفی رو که اول زدن بی هیچ نرمشی به تموم گی ها تحمیل کنن

پاسخ من :

گرامی، اول مرداد ماه به عنوان فرصتی برای پرداختن به همجنس گرایان، دوجنس گرایان و تراجنسی های ایران پیشنهاد شده که مانند هر پیشنهاد دیگری مورد قبول تعدادی از افراد قرار گرفته و مورد قبول تعدادی هم قرار نگرفته. تحمیلی در کار نیست، کسی به کاری وادار نشده، کسی به نمایندگی از دیگرانی که نمایندگی آنها را ندارد سخن نرانده و قرار نیست چنین وانمود شود که چنین پیشنهادی مورد توافق تک تک اقلیت های جنسی است. کسی نمی تواند افراد را مجبور بکند که در این روز کاری بکنند یا نکنند، برای مجبور کردن افراد و تحمیل کردن این روز نیاز است افراد را تحت فشار قرار داد تا مجبور شوند کنش های مورد نظر را انجام دهند که واضح است هیچ بخشی از جامعه همجنس گرایان دو جنسی گرایان و تراجنسی های ایران چنین امکانی را ندارد که بتواند به دیگران فشار وارد کند، از پشت اینترنت نمی توان کسی را مجبور به کاری کرد یا چیزی را به کسی تحمیل کرد، واضح است افرادی که علاقه ای به این برنامه ندارند یا با این برنامه مخالفت دارند کنشی در این روز انجام نمی دهند و در هر روز دیگر که مایل هستند یا نیستند می توانند کنش انجام بدهند یا ندهند، همانگونه که امسال و سال گذشته انجام ندادند. کسانی هم که موافق این مناسبت هستند کارهای خودشان را انجام داده اند و خواهند داد (که این یک نمونه کوچک از آن است) بدون اینکه به حقوق دیگران تجاوز کنند و چیزی را به کسی تحمیل کنند.

من از ابتدا تصور می کردم قصه ی روز ملی که در سال جاری ابتدای تابستون به راه افتاد اندیشه ی ناآزموده ای بوده که شاید حتی با نیک نفسی پیش نهاد شده ولی با برخورد تندی روبرو شده. اما امروز می بینم این طوری نیست. انگار منفعت گریزناپذیری برای حزب رنگین کمون (منشعب از کلیت بی شکل و بی هویت! مبارزین حقوق اقلیت های جنسی ایران) در این روز هست که به ضرب علی نشد به زور علی مکرر این بحث رو باز می کنه. کسایی که من ظرف این هشت نه ماه (از ابتدای دعوای طرحش در خرداد امسال تا امروز) حرف شونو شنیدم تقسیم می شن به سه دسته:

گروه اول: رنگین کمون (ساقی رضا امیر و الهام – علیهم السلام) که اعضاش مایلن به هر قیمتی همون حرفی رو که اول زدن بی هیچ نرمشی به تموم گی ها تحمیل کنن. این ها خصوصا باید گروه ائل باشن چون خیلی مایلن سرکرده و رییس و پیش کسوت باشن. نه که خیلی باسواد و صاحب نظرن باید هم باشن. گروه دوم: گروهی که با اون روز موافق نیستن و از همین وبلاگ نویس های گی بدبختی تشکیل می شه که بی خبر از همه جا دارن هنوز پست می ذارن واسه خودشون. من تقریبا کسی رو نمی شناسم ازا ین گروه که موافق جمعه ی اول مرداد باشه.گروه سوم: که بیش از نود درصد گی ها رو در بر می گیره گروهی از آدماست که اصلا کاری به این حرفا ندارن. دارن زندگی شونو می کنن.

خوبه بدونین سر این دعوای بی سروته که رنگین کمون راه انداخت، تا امروز چه وبلاگ ها که بسته شده ، چه دوستی ها که به هم خورده، چه مزاحمت ها که اتفاق افتاده، چه فحاشی ها که به راه افتاده و خیلی ها هم دیگه رو کشته ان سرش. هنوز کلیدواژه های "گفتمان رنگین کمون" رو می شه در تلقینات این چهار نفر دید. یه اتفاق جالب این بود که برای دمکرات نمایی در عین بی نظری، ساقی و رضا (که سلام خدا بر آن ها) پست های منو بازنشر می کنن و بعد حواله می دن به قصه ی لباس باشکوه پادشاه. خانوم ساقی (علیها السلام) متن پست منو گذاشت تو لینک بی آبروی خانه هنر، و بعد منو دعوت کرد به این که خودم به ارتباطات و بی ارتباطی متن دقت کنم. من سوالامو با فونت درشت به صورت فهرست وار و انتقاداتم رو به شدیدترین لحنی نوشتم. دیگه نمی دونم کجاش بی ربطه. آقا رضا (علیه السلام) هم نوشته حمید تفاوت روز فلانو با فلان خواسته که من قلمم قاصره. آقا رضا درسته که شما صاحب اختیار تموم گی های دنیایید ولی آدمی که قلمش قاصره نمی آد به جای این همه آدم تصمیم بگیره و میل خودشو به همه تحمیل کنه و توجهی هم به اعتراض دیگرون نکنه. اگه قلمت قاصره شجاعانه سکوت کن و بذار کسی که قلمش بالغه نظر بده. فکر کن آدم قلمش قاصر باشه اون وقت سرور گروهی تلقی بشه که از دم دانش گاه رفته ان و امروزی و مطلعن.

رعایت کنید یک کم. این اخلاق برای زندگی شهرنشینی لازمه. کسی که بخواد تو شهر زندگی کنه باید این اصول رو رعایت کنه، چه برسه به کار سیاسی اجتماعی، اون هم تو فضای مجازی، اون هم برای یه گروه دو سر طلا مثل اقلیت های جنسی.

یک نوجوان، جوانترین فرد در بریتانیا شد که طی یک عمل جراحی 7 ساعته تغییر جنسیت داده است.

به گزارش سه نسل، جکی گرین که سابقا جک نام داشت پسر نوجوانی بود که روحیاتی دخترانه داشت و حالا یک دختر است. او در تولد 16 سالگی خود در تایلند و با یک عمل جراحی 7 ساعته تغییر جنسیت داد.

وی 4 بار قصد خودکشی داشت. اگرچه او یک پسر بود اما همیشه رفتارهای دخترانه داشت و لباس دخترانه میپوشید و با اسباب بازیهای دخترانه بازی میکرد.

خانواده اش بالاخره با این موضوع کنار آمدند که وی یک دختر است که در جسمی پسرانه متولد شده است و با پرداخت 28000 پوند وی را به آرزویش رساندند.

او اکنون یک مدل است و در رقابتهای دختر شایسته انگلستان به مرحله نیمه نهایی راه یافته است. او میگوید اگرچه شاید عجیب به نظر برسد اما میخواهم دختر شایسته بریتانیا باشم.