رود

خدا بیا پایین!

noreply@blogger.com (رود) — Sun, 30 Oct 2011 11:16:00 +0000

من اگر خدا بودم و این صحنه را می‌دیدم از سمت خدایی استعفا می‌دادم...

اگر عکس را نمی‌بینید اینجا کلیک کنید!

ترجیح میدم خوش ‌شانس باشم

noreply@blogger.com (رود) — Sat, 29 Oct 2011 15:48:00 +0000

1) «اون مردی که گفت من ترجیح میدم خوش‌شانس باشم تا خوب، عمق زندگی رو دیده بود. افراد از این‌که با شرایطی مواجه بشن که شانس تاثیر زیادی در زندگی داره واهمه دارن. فکر این‌که خیلی چیزها از کنترل آدم خارجه وحشتناکه. در یه مسابقه لحظاتی هست که توپ به تور برخورد می‌کنه و در یک آن، ممکنه عقب بره یا جلو. با یه مقدار شانس میره جلو و برنده میشی یا شاید نره و بازنده میشی...»

وودی آلن- Mach Point

2) من فکر می‌کنم بزرگ‌ترین اختراع بشر نه برق است و نه ماشین بخار. به نظرم ورق و 52 بازی آن بزرگ‌ترین اختراع بشر است. ورق شبیه سازی زندگیست. اگر می‌خواهی برنده شوی گاهی باید شجاع باشی و ریسک کنی، بعضی وقت‌ها هم باید احتیاط کنی. بعضی وقت‌ها باید دست حریفت را بخوانی، گاهی هم باید به ورق‌های یارت را حدس بزنی... اما همیشه باید خوش‌شانس باشی مثل بازی زندگی.

یک پیشنهاد: راه‌اندازی یک گوگل ریدر ایرانی

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 24 Oct 2011 14:25:00 +0000

چند روزیست که خبر بسته شدن گوگل‌ریدر، فضای مجازی ما ایرانی‌ها را تحت تاثیر قرار داده است. نمی‌دانم قرار است شرکت گوگل چه بلایی سر ریدر بیاورد یا قرار است از ترکیب گوگل پلاس و گوگل ریدر چه فضایی درست شود. آن‌چه می‌دانم این است گه گوگل ریدر یا به قول خودمان گودر، کار در فضای مجازی را برای ما ایرانی‌ها که با مشکلاتی از قبیل فیلترینگ مواجه هستیم بسیار راحت‌تر کرده است. از طرفی دیگر پی‌گیری این همه وبلاگ فارسی زبان از طریق چنین سرویسی بسیار ساده‌تر از را‌ه‌های دیگر است.

شرکت گوگل هم نهایتا یک بنگاه اقتصادی‌ست که قرار است خدماتی به مشتریان خود ارائه کند و در قبال آن سود ببرد و طبیعی‌ست هر از چند گاهی برای کسب سود بیشتر و یا رقابت با سایر شرکت‌های فعال در جهان، تغییر و تحولی در خدمات خود ایجاد کند. به هرحال به نظر می‌رسد که این حق طبیعی این شرکت است که مثلا از فردا اگر دلش خواست کلا هیچ سرویسی به مردم دنیا ارائه نکند و به نظر می‌رسد در این میان خواست امثال من و شما هم تاثیر چندانی در تصمیم‌گیری‌های کلان آن شرکت ندارد.

من پیشنهادی دارم. راستش تخصصی در این زمینه ندارم و صرفا به عنوان یک کاربر اینترنت پیشنهاد خود را مطرح می‌کنم و امیدوارم افرادی که تخصص بیشتری در حوزه فناوری اطلاعات دارند بیشتر به این موضوع بپردازند. پیشنهادم این است که با توجه به تعداد زیاد کاربران اینترتت در ایران و تعداد وبلاگ‌های فارسی زبان، یک سرویس مشابه گوگل ریدر برای خودمان راه بیندازیم. به نظر من که کار ناشدنی نیست. تجربه‌هایی همچون «لایک‌خور» نشان داده است که راه‌اندازی چنین سرویس‌های وطنی با استقبال بسیار خوبی روبرو خواهد شد و قطعا با توجه به در نظر گرفتن سلایق و نیازهای کاربران ایرانی حتی از گوگل ریدر هم مفیدتر خواهد بود.

نمی‌دانم پیشنهادم چقدر عملی‌ست ولی به هر حال بد نیست اگر به چنین چیزهایی فکر کنیم. می‌توانیم مثلا اسم ریدرمان را هم بگذاریم «خواننده سبز» یا «آریا ریدر»!

مردان جهان متحد شوید!

noreply@blogger.com (رود) — Sun, 16 Oct 2011 05:17:00 +0000

ای آدم‌هایی شریفی که صبح تا شب فقط راجع‌به تبعیض جنسیتی علیه زنان در ایران می‌نویسید، شده تا حالا دو خط هم در مورد تبعیض علیه مردان بنویسید؟ اصلا تا حالا به این موضوع فکر کردید؟! تا به حال فکر کردید که چقدر تبعیض مثبت برای زنان و دختران وجود دارد؟‍! نخند آقا! دارم جدی حرف می‌زنم. بله، بنده هم قبول دارم که در ایران تا دلتان بخواهد قوانین نوشته شده و نانوشته علیه زنان وجود دارد ولی تا به حال به این مساله فکر کرده‌اید که چرا مثلا میانگین نمرات دختران باید دو نمره از پسرها بیشتر باشد آن هم در یک رشته مهندسی؟! ما پسرهای بدبخت چه گناهی کرده‌ایم که وقتی خدمت استاد مشرف می‌شویم، ایشان اصلا ما را آدم هم حساب نمی‌کند ولی سلام یک دختر باعث می‌شود دو نمره به نمره سرکار خانم اضافه شود؟!

دوتا واگن مترو مخصوص بانوان است که معمولا خلوت‌تر از سایر واگن‌هاست. بازهم سرکار خانم تشریف می‌آورند واگن آقایان، انتظار هم دارند که تا شعاع دو متری، همه فضا را برای ایشان خالی کنند. حالا شما اگر جرات داری پایت را داخل واگن خانم‌ها بگذار. حتی اگر نصف صندلی‌ها هم خالی باشد صدای جیغ و فحش است که به هوا می‌رود...

کافی‌ست صاحب خانه بفهمد پسر مجردی. یا خانه‌اش را اصلا به شما اجاره نمی‌دهد یا اجاره دوبله می‌گیرد ولی دختر خانم‌های مجرد مثل دختر ایشان هستند و اختیار دارید و اصلا شما کرایه ندهید هم اشکال ندارد و هر کاری داشتی به خودم بگو و ... هیچ لزومی هم ندارد صاحب‌خانه مرد باشد...

این سه مورد، صرفا مشت نمونه خروار بود. لطفا وارد این بحث‌های مثلا ریشه‌ای هم نشوید که بگویید که «این‌ها هم از نتایج جامعه مردسالار ایران است و ........». بنده خودم همه را فولم. خانم‌های محترم اگر از این تبعیض‌‌های مثبت ناراضی بودند، جلوی استاد این‌ همه مهربان نمی‌شدند، سوار واگن آقایان نمی‌شدند، برای جناب ‌صاحب‌خانه شیرین زبانی نمی‌کردند و ...

والسلام

امضا: یک پسر عصبانی

پ.ن) هیچ چیز مطلق نیست!

اگر من رهبر شوم...

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 10 Oct 2011 11:05:00 +0000

اگر خدا بخواهد و من روزی در این مملکت کاره‌ای شوم، به همه شما وبلاگ‌نویسان که بی‌مزد و مواجب و فقط برای دل خودتان می‌نویسید، حقوق می‌دهم. همه‌تان را بیمه می‌کنم. حق عائله‌مندی و شرایط بازنشستگی برایتان در نظر می‌گیرم. اگر یک مدتی وبلاگتان تعطیل شد بیمه بیکاری به‌تان می‌دهم. می‌دانم کار شما وبلاگ‌نویسان بسیار سخت است. باید کتاب بخوانید، فیلم ببینید، تئاتر تماشا کنید، روزنامه بخوانید، خیابان‌ها را گز کنید، کافه‌نشینی کنید، بعضی وقت‌ها باید شکست عشقی بخورید و ... تا بالاخره یک سوژه‌ای برای نوشتن گیرتان بیاید. این کارها هم وقت می‌خواهد لاکن، هم پول لازم دارد. من وبلاگ‌نویس نیستم اما شما وبلاگ‌نویسان را دوست دارم. کار شما وبلاگ نویسان بسیار سخت بوده و می‌باشد. اصلا خدا هم وبلاگ نویس بوده. شما وبلاگ‌نویسان باید الگوی خود را وبلاگ نویسان صدر اسلام قرار داهید لاکن. لاکن ما انقلاب نکردیم که یک سری از خدا بی‌خبر وبلاگ‌ها را فیلتر کنند. من سرور‌های جدید تعیین می‌‌کنم. من به پشتوانه شما تو دهن این فیلترینگ می‌زنم. اینترنت برای شما مستظعفین باید مجانی شود. شما وبلاگ نویسان چشم و چراغ این ملت هستید و «رود» پاره‌ تن من بود...

عشق، مرگ، تردید

noreply@blogger.com (رود) — Wed, 05 Oct 2011 12:00:00 +0000

غفوری(مددکار): تو خودت باید تصمیم بگیری.

اعلا(دوست اکبر): نمی‌تونم، واسه همینم اومدم پیش شما.

غفوری(مددکار): خواهرشم تورو دوست داره؟

اعلا(دوست اکبر): خیلی.

غفوری(مددکار): می‌تونی فراموشش کنی؟

اعلا(دوست اکبر): نه.

غفوری(مددکار): خوب پس برو باش عروسی کن دیگه.

اعلا(دوست اکبر): پس اکبر چی؟

غفوری(مددکار): تو می‌دونی اکبر واسه چی اون دختررو کشت؟

اعلا(دوست اکبر): دوسش داشت.

غفوری(مددکار): آدم وقتی کسی رو دوست داره مگه میتونه بکشتش؟

اعلا(دوست اکبر): نمی‌خواست بدنش به یکی دیگه.

غفوری(مددکار): تو اگه جای اکبر بودی چی‌کار می‌کردی؟ تو هم دختررو می‌کشتی؟

اعلا(دوست اکبر): فراموشش می‌کردم.

غفوری(مددکار): پس آدمی که عاشق یه نفره، می‌تونه فراموش کنه، می‌تونه؟ اگه می‌شه تو هم خواهر اکبرو فراموش کن.

اعلا(دوست اکبر): نه، نمیشه.

غفوری(مددکار): آدم راجع به بقیه خیلی راحت می‌تونه بگه فراموشش کن. قاضیایی که حکم اعدام اکبر و این بچه‌ها رو دادنم همین فکرو می‌کردن.

اعلا(دوست اکبر): من چی‌کار کنم آقای غفوری؟

غفوری(مددکار): من اگه جای تو بودم خواهر اکبرو فراموش می‌کردم اما ممکنه یه روزی عاشق بشمو خودمم نتونم فراموش کنم حتی اگه به قیمت مرگ یه آدم دیگه باشه.

- گفتگویی که خواندید جز آخرین دیالوگ‌های فیلم «شهر زیبا» ساخته «اصغر فرهادی» در سال 1382 است. اگر ندیده‌اید حتما ببینید. چیزی کم از «جدایی نادر از سیمین» ندارد. جدالی تلخ میان عشق و مرگ به تصویر کشیده شده که دست آخر، پایان قصه و انتخاب میان این‌دو، بر عهده تماشاچی گذاشته شده است...

در زندان باز است

noreply@blogger.com (رود) — Tue, 04 Oct 2011 11:42:00 +0000

بدون اغراق از هر دو نفری که از دانشگاهی که من در آن درس می‌خوانم فارغ‌التحصیل می‌شوند، یک نفر برای ادامه تحصیل به خارج از کشور می‌رود. تحصیل بهانه‌ است. می‌روند تا شاید در آن طرف دنیا زندگی جدیدی را آغاز کنند و بعد هم اقامت بگیرند. مهم نیست کدام دانشگاه، مهم نیست کدام کشور، مهم نیست کدام شهر. آمریکا، کانادا، ایتالیا، آلمان، سوئیس و حتی مالزی و برزیل. همه از ایران فرار می‌کنند. زندگی خودشان است، حق دارند محل زندگیشان را خودشان انتخاب کنند ولی مطمئنم اگر دیکتاتوری از این مملکت رخت بر‌می‌بست، هیچ کس هیچ کجای دنیا را به وطنش ترجیح نمی‌داد ولی افسوس که «وطن پا تا به سر خون» شده است و همه می‌روند تا راحت و بی‌دغدغه زندگی کنند.

اما انگار آسمان همه دنیا برای ما ایرانی‌ها یک رنگ است، ابری و سیاه. هر کجا که برویم باز هم داغداریم و ناراحت. از میان این همه دوست و آشنایی که رفته‌اند، حتی یک نفر را هم ندیده‌ام که شاد باشد. یکی دل‌تنگ خانواده‌ و دوستانش، یکی داغدار خاطرات از دست رفته‌اش، یکی دلسوز هم‌وطنانش و شاید هم یکی سوگوار عشقی که به دوری ختم شده است.

تصمیمم را گرفته‌ام. اگر سنگ هم از آسمان این مملکت ببارد، اگر ایران ویران‌تر از آن‌چه هست هم بشود، باز هم ایران را برای زندگی انتخاب خواهم کرد. قطعا دوست دارم از احوال مردم سایر کشورها باخبر شوم و چند صباحی در فرهنگ‌های دیگر نفس بکشم اما هرگز دنبال اقامت گرفتن و زندگی در کشوری غیر از ایران نخواهم رفت. می‌دانم سخت است اما هنوز هم هر کاری که بخواهم در همین تهران می‌توانم انجام دهم. نه خواننده‌‌ام، نه نویسنده، نه نابغه‌ای با آی‌کی‌یو بالای 150، نه ... که نتوانم کارم را در همین مملکت انجام دهم.

داغی که بر دل ماست با این طرف و آن طرف رفتن پاک نمی‌شود. نمی‌خواهم با رفتنم دل‌تنگ‌تر از آن‌چه هستم شوم. تحمل غم‌های جدید را ندارم. مثل پیرمردی که دل کندن از خانه قدیمی‌اش برایش مرگ است. دیکتاتور در زندان را باز گذاشته است، من فرار نخواهم کرد...

پ.ن) تیتر برگرفته از ترانه یکی از آهنگ‌های محسن نامجو

به بهنام حسادت می‌کنم

noreply@blogger.com (رود) — Fri, 30 Sep 2011 21:27:00 +0000

«بعضی‌ها می‌روند تا عشق بماند، بعضی‌ها عشق را لجن مال می‌کنند تا بروند». بعضی‌ها هنوز داستان‌ فرهاد و شیرین را تعبیر می‌کنند، بعضی‌ها ساز پایان دوران عشق را کوک می‌کنند. بعضی‌‌ها عشق را تعبیر تازه می‌کنند و بعضی‌ها با لجن روحشان عشق را خط می‌زنند. بعضی‌‌ها طاقت دوری معشوق را ندارند، بعضی‌ها آرزوی مرگ عاشق را هر شب در دل می‌پرورانند.....

«نهال سهابی» رفت. خودکشی کرد. نمی‌شناختمش. می‌گویند معشوقه «بهنام گنجی» بوده و تاب دوری‌اش را نیاورده. بهنام هم چند هفته پیش خودکشی کرد.......

به بهنام حسادت می‌کنم. معشوقه‌ای داشت که دوری‌ معشوق را تاب نیاورد..............

تو مسئول تمام این اشک‌هایی آقای دیکتاتور. تو مسبب همه آرزوهای به فنا رفته‌ای و روزی خواهد رسید که تو تقاص خون این همه مرد و زن بی‌گناه را پس خواهی داد...

ﺍﻧﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻻﺕ ﻫﺠﺮﺕ ﯾار

noreply@blogger.com (رود) — Fri, 16 Sep 2011 02:59:00 +0000

ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ... ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﻮﺩ... ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﺍﺯ ﻣن ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﻮﺩ... ﻭﮔﺮﻧﻪ میﮔﻔﺘﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﯽ‌ﺭﻓﺖ...

این‌جا ایران است...

noreply@blogger.com (رود) — Wed, 14 Sep 2011 05:35:00 +0000

این‌جا ایران است... انجزه انجزه انجزه وعده، ابتدا سرخط دروغ‌ها... این‌جا ایران است... دانشجویی ستاره‌دار شد، دیگری به جرم گفتن الله‌اکبر به زندان رفت و یک مزدور با دستانی خون‌آلود به دانشگاه آمد... این‌جا ایران است... وزیر اظهار بی‌اطلاعی کرد، رئیس‌جمهور آن را دسیسه دشمنان دانست و رهبر بر اهمیت مقام شامخ خود تاکید کرد... خانمی به جرم زیبایی به ون پلیس هدایت شد و طرح تبدیل اراذل و اوباش به یگان‌های ویژه پلیس به زودی از سر گرفته خواهد شد... این‌جا ایران است... تجاوزی دیگر به دست جوانان توانمند ایرانی... این‌جا ایران است... آزادی بیان فقط پشت در دستشویی‌های عمومی، روزنامه‌ها ملزم به حفظ وحدت و انتخابات نباید به امنیت نظام صدمه بزند... این‌جا ایران است... تجاوز به مخالفان مستحب و افشای اتفاقات کهریزک دشمن شادکن است... این‌جا ایران است... قیمت مواد مخدر به پایین‌تر مقدار خود در چندسال گذشته رسید، نان و آب هر روز گران‌تر از دیروز و سهمیه بنزین کمتر خواهد شد... این‌جا ایران است... آقای وزیر گفت سانسور کتاب، روزنامه، فیلم و امثالهم حق مسلم‌ ماست و خانم وزیر از قدیمی بودن بیمارستان‌ها گلایه کرد... این‌جا ایران است... استکبار جهانی سال‌هاست که تا مدتی دیگر فرو می‌پاشد... این‌جا ایران است... مشکل ما موی بلند و وضع ظاهری جوانان نیست البته فقط در میتینگ‌های انتخاباتی... این‌جا ایران است... در بحرین و مصر اسلام بیدار شده‌است اما در سوریه شیطان... این‌جا ایران است... جمعیت باید دو برابر شود، دشمنان از بچه‌دار شدن ایرانی‌ها می‌ترسند... این‌جا ایران است... برای ایجاد امکان رقابت میان خودرو سازان داخلی، تعرفه واردات خودرو‌ صد در صد شد... این‌جا ایران است... برای رونق گرفته کار و کاسبی آیت‌الله(...)، معروف به سلطان شکر، کارخانه‌های شکر تعطیل و هزاران نفر بی‌کار شدند... این‌جا ایران است... هنرمندان زندانی‌اند و عربده‌کش‌ها هنرمند... این‌جا ایران است... مدعیان آزادی بر سر حکومت آینده و دلارهای نفتی می‌جنگند... این‌جا ایران است... این‌جا ایران است... این‌جا ایران است... این‌جا ارزان‌ترین کالا انسان است... این‌جا ایران است... رود هنوز امیدوار است موجی در موجی ببندد...

تنهایی

noreply@blogger.com (رود) — Thu, 08 Sep 2011 16:01:00 +0000

تنهایی یعنی اسم گذاشتن روی تک‌تک وسایل شخصی‌، حسن لپ‌تاپ، سلطان گلدان، آقای خاص زیرسیگاری... تنهایی یعنی 24ساعته رمان خواندن، مارکز، یوسا، معروفی، محمود... تنهایی یعنی با لب‌تاپ به کافه رفتن، وایرلس، آنتی فیلتر، فیس بوک... تنهایی یعنی فحش دادن به بازیکنان فلان لیگ که اعتصاب کرده‌اند، اسپانیا، ایتالیا... تنهایی یعنی از پنجره بیرون را تماشا کردن و حسادت به آدم‌های صف نانوایی، 1نفر، 2نفر، 3نفر... تنهایی یعنی سایلنت نکردن موبایل وقتی می‌خوابی، یه خر، دو خر... تنهایی یعنی عاشق دختر همسایه‌ای که حتی یک بار هم ندیده‌ای، فروزان... تنهایی یعنی اسمس بازی با اپراتور ایرانسل که آهنگ‌های پیشواز جدید پیشنهاد می‌کند، ویژه عید فطر، ویژه تابستان... تنهایی یعنی شمردن دوستانی که رفته‌اند و دوستانی که منتظر ویزا هستند، آمریکا، کانادا، آلمان... تنهایی یعنی گریه کردن در شب تولد، 24... تنهایی یعنی روزی 50بار بی‌دل بازی کردن با کامپیوتر، چهار شوت‌د‌مون پشت سرهم... تنهایی یعنی عشق بازی با خاطره‌ها، دبیرستان، دانشگاه، انجمن، مهتاب... یعنی تنهایی یعنی چهار صبح از تنهایی نوشتن...

شاید دوباره زندگی

noreply@blogger.com (رود) — Thu, 25 Aug 2011 04:01:00 +0000

آخرین باری که دیدیش یادت هست پسر؟ آره، همان روز که حساب ثانیه‌ها و دقیقه‌ها را گم کرده بودی و مثل بچه‌هایی که بار اولشان است که عاشق می‌شوند و سر قراری می‌روند، گیج و منگ بودی!

با خودت می‌گفتی حتما امروز هم می‌آید و چند دقیقه بعد یک چیزی را بهانه می‌کند و قالت می‌گذارد و تو می‌مانی و خماری شادی که آرزویش را داشتی و چندین ساعت و شاید هم چندین روز در وجودت سر و شکلش داده بودی. اما آن روز همه چیز خوب بود. لابه‌لای کتاب‌ها گم شده بودی، از این قفسه به آن یکی، اسم‌ها را یکی یکی رد می‌کردی و به ذهنت رسید که چقدر آدم بیکار در دنیا زیاد است، چه کسی این کتاب‌های صد من یک غاز را می‌خواند؟ شاید دیوانه‌هایی مثل تو. یک دفعه سنگینی نگاهی را حس کردی. نگاهی متفاوت از بقیه نگاه‌های آدم‌های این شهر. نگاهی که دلت را به لرزه می‌انداخت. اصلا شاید همین نگاه بود که باعث شده بود به این حال و روز بیفتی. سرت را که چرخاندی پشت سرت ایستاده بود و لبخند می‌زد. موهای مجعدش، چشمان مهربانش و چقدر آن شال صورتی رنگ به‌اش می‌آمد. شاید چند دقیقه‌ای می‌شد که تماشایت می‌کرد. شاید به همین سردرگمی دیوانه‌وارت لابه‌لای کتاب‌ها می‌خندید. نمی‌دانم. آن امانتی را همان اول داد و تو در دلت گفتی حالاست که برود. گوشه‌ای ایستادی و طوری تماشایش کردی که انگار قرار است تا سال‌ها همدیگر را نبینید. لبخند می‌زدی اما بغضی در گلویت داشت خفه‌ات می‌کرد. دوست داشتی فریاد بزنی... نرو... نرفت. شروع کردید چرخیدن میان قفسه داستان و رمان‌های ایرانی و دو کتاب به سلیقه خودت به او معرفی کردی... و این اولین بار بود که از این که دولت الکترونیک می‌لنگید و سیستم شتاب قطع بود ناراحت نشدی. به بهانه پس دادن پولش هم که شده مجبور بود چند قدمی با تو همراه شود. تا میدان رفتید و سیستم بانکی هم‌چنان خراب بود و شاید هیچ‌کس در آن لحظه خوشحال‌تر از تو نبود. نمی‌خواستی اما بالاخره گفتی که برویم و کمی در پارک بنشینیم و آن روز انگار با همه روز‌ها فرق داشت و زندگی در حال نشان دادن روی خوشش به تو بود. بدون هیچ اکراهی پذیرفت. پا‌به‌پای هم می‌رفتید و شلوغی پیاده‌روهای اطراف میدان را پشت‌سر می‌گذاشتید و تو در دلت به این فکر کردی که چقدر خوب است که به تند راه رفتنم که ایراد نمی‌گیرد هیچ، خودش هم سریع قدم برمی‌دارد. خنده‌دار بود. در خیابان گم شده بودی و خیلی سعی می‌کردی خونسرد جلوه کنی اما واقعا دست و پایت را گم کرده بودی. خودت را جمع کن پسر. هذیان‌های کودکانه آن دخترک سه شاید هم چهار ساله را هنوز هم به یاد داری؟ تمام صورت کوچکش غرق لواشکی بود که شاید همین چند دقیقه پیش مادرش برایش خریده بود. و بالاخره آن راهی که صدها بار رفته بودی را پیدا کردی. آره، گم شده بودی دیوانه. شانه به شانه می‌رفتید و تو مثل نابلد‌ها دنبال خیابان منتهی به پارک می‌گشتی. و ناگهان مثل این که عقلت سر جایش آمده باشد به چپ پیچیدی و آن‌قدر حواست پرت بود که یادت رفت او را هم راهنمایی کنی. شاید هم در رویاهایت دستش را در دست گرفته بودی و خیال می‌کردی همراهت می‌آید... غروب زیبایی بود. غروب یک روز تابستانی. هیجان وصف‌ناپذیر بچه‌ها که از این طرف به آن طرف می‌دویدند، چشمان نگران مادران و بی‌خیالی‌های پدران، خنده‌های بلند و بی‌پروای دختران و پسران، مرد فال فروشی که با مرغ عشقی که روی دستش نشانده بود، سراغ تک تک زوج‌های جوان می‌رفت و سعی می‌کرد از آن خلوت‌های عاشقانه لقمه نانی در‌بیاورد. گوشه‌ای را انتخاب کردید، روی یک پله سنگی، پشت به تیغ‌های آفتاب تابستانی که حتی تنگ غروب هم چشم را آزار می‌داد و به تماشای تپه سبز آن طرف خیابان نشستید. چقدر زیبا بود. یک تکه مخمل سبز آن هم وسط این همه دود و دم ماشین. و تو به یادت آمد... سبز... رنگی که به خاطرش خیابان سرخ شد و آسمان زندگی‌ات ستاره باران... سکوت هردوتان را در آغوش گرفته بود. نگاهی به چهره دوست داشتنی‌اش انداختی و لبخندی تحویل گرفتی. وای که چقدر زندگی برایت در آن لحظات لذت بخش بود. آن‌قدر خوب بود که دلت نمی‌خواست هرگز به پایان برسد. به غول سکوت حسودیت شد و کم‌کم سعی کردی از میانتان کنارش بگذاری. شروع کردی از همه چیز و همه کس حرف زدن. از خاطرات دوران مدرسه و دانشگاه گرفته تا دوختن شرق به غرب. انگار که هدف در کنار او بودن است و هیچ کدام از این حرف‌ها مهم نبود. کم به سرت نیامده بود و کم ندیده‌ بودی از این شهر و آدم‌های سرد و بی‌وفایش وگرنه حتما به خالی بندی هم متوسل می‌شدی تا نکند که دوباره همه چیز ساکت شود و فقط به گوشه‌ای خیره شوید. شادی در چهره‌ هردوتان موج می‌زد. تو که دنیا را به‌ات داده بودند و حتما او هم آن‌قدر شاد بوده که مرد فالگیر او را دوست دخترت خواند! اما افسوس که عقربه‌های ساعت‌های خوشی، تندتر از سایر زمان‌ها می‌چرخند. خیلی زود تمام شد و باید می‌رفت. دستش را به نشانه خداحافظی جلو آورد و دستش را در دست گرفتی. طوری که انگار نمی‌خواستی اجازه بدهی برود. دستش را محکم می‌فشردی و رها نمی‌کردی. به چشمانش زل زده بودی و صدای آخ بود که به هوشت آورد. لبخندی زد و رفت و تو به این می‌اندیشیدی که او زیباترین دختریست که تا به حال دیده‌ای...

اوه، بله، فردای آن روز دوباره همدیگر را دیدید و این آخرین دیدارتان نبود... فکر کنم عاشق شده‌ای پسر...

پ.ن) وبلاگ‌ها هم می‌میرند... شاید رود به جریان زندگی بازگردد...

فقط یک ستاره تا قبولی در ارشد فاصله دارید!

noreply@blogger.com (رود) — Wed, 15 Jun 2011 11:38:00 +0000

کنکور دادم... ستاره باران شدم... می ترسم حتی لایک بزنم... اما این راهش نیست... امروز به خیابان می روم... هرچه بادا باد... نباید بگذاریم ما را در ترس های شخصی مان گرفتار و فلج کنند... همه با هم به خیابان می رویم... برای آزادی...

روتون میشه بگید ما برنده شدیم؟؟؟

noreply@blogger.com (رود) — Thu, 31 Mar 2011 20:11:00 +0000

جمعش کنید بابا، روتون میشه بگید ما برنده شدیم؟؟؟ "استقلال پرسپولیس را شکست داد"، مثه اینه که بگی "احمدی نژاد در یک رقابت آزاد و عادلانه، پیروز انتخابات ریاست جمهوری شد!!!

ببینید، قضاوت کنید و رای بدهید

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 28 Mar 2011 22:13:00 +0000

در عوالم وبلاگ نویسی هیچ چیز به اندازه خواندن نوشته های «آرمان امیری» شهوت خواندن را درون من زنده نمی کند. سادگی و درعین حال جذابیت نوشته هایش اشتهای انسان را برای خواندن، دوچندان می کند . رفاقت چند ساله ام با ایشان مایه افتخار من است ولی باور کنید تمجید از قلمش از آن چیزها نیست که در عالم رفاقت و دوستی بگنجد. اگر حرف مرا باور نمی کنید خودتان سری به این «دیوانه سرا» بزنید، گرچه بعید می دانم کسی اهل وبلاگ خواندن باشد و وبلاگ «آرمان امیری» را تا به حال ندیده باشد. کاش دیکتاتوری از این خاک رخت بربندد تا او به آرزویش برسد و فقط از ادبیات و نمایش بنویسد اما علی الحساب می توانیم از نوشته های سیاسی، اقتصادی، تاریخی و ... «مجمع دیوانگان» هم استفاده کنیم.

هفتمین جشنواره سالانه دویچه وله برای انتخاب بهترین وبلاگ در بخش های مختلف آغاز شده است. برای رای دادن حتما باید کاربر «فیس بوک» و یا «تویتر» باشید و با اکانت یکی از این دو شبکه مجازی وارد شوید.

این صفحه مسابقه در بخش وبلاگ های فارسی زبان است.

من به مجمع دیوانگان رای می دهم چون بدون اغراق آرمان امیری را بهترین وبلاگ نویس حال حاضر ایران می دانم که در سه سال گذشته از جان و دل برای وبلاگش زحمت کشیده است. کاندیداها را ببینید و خودتان قضاوت کنید.

نامه سرگشاده گروهی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به علی مطهری

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 28 Feb 2011 11:55:00 +0000

خدمت جناب آقای علی مطهری

با عرض سلام و احترام

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم.

آقای مطهری

در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند.

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم.

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم.

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم.

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم.

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند.

جناب مطهری

ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم.

آقای مطهری

«جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند:

ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند.

ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است.

ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند.

ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است.

ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم.

و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند.

جناب مطهری

بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست.

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد.

آقای مطهری

ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم. از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم. ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد.

با سپاس از توجه شما و به امید بازگشت به آرامشی که مصالح کشور و ملت را در بر بگیرد

گروهی از وبلاگ نویسان سبز

زمستان رفتنی‌ست

noreply@blogger.com (رود) — Sat, 19 Feb 2011 10:23:00 +0000

دوماه گذشت، شاید هم بیشتر... کنکور لعنتی بالاخره تمام شد... دوستانم همه در زندانند... زمستان دارد طولانی تر از حد تحمل من می شود... زمستان طولانی بهاری سبز را نوید می‌دهد. بهاری که قدر لحظه لحظه‌اش را خواهیم دانست…

بی خیال بد بیاری ، زنده باد این عاشقانه

noreply@blogger.com (رود) — Wed, 05 Jan 2011 23:06:00 +0000

حوصله ندارم اما همه ی قصه رو میگم

همه ی قصه رو حتی اونجایی که دوست ندارم

بزار صحبت کنیم این بار جای این که بنویسیم

راجع به دو جین سوالو یه سری عقده ی بدخیم

می دونم که دیگه مردم مرگ من موقتی من نیست

این جواز دفن و کفن یه صدای لعنتی نیست

توی این بحبوحه ی شک وسط این همه بحران

خودمو گوشه ی آسفالت جا گذاشتم تو اتوبان

ژست بی خوبی منگی واسه من نگیر دوباره

کسی که جلوت نشسته عصبی و لت پاره

من دیگه اصلا نمیخوام تیغو رو رگم بسرم

پایتخت دود و گوگرد قهرمان فصه ی مرگ

اگه عاشقت نبودم پا نمی داد این ترانه

بی خیال بد بیاری ، زنده باد این عاشقانه

*آهنگ «بگو تهران» از رضا یزدانی

کاش زودتر یلدا، سحر شود

noreply@blogger.com (رود) — Tue, 21 Dec 2010 15:37:00 +0000

در فرهنگ ما جماعت ایرانی تا دلتان بخواهد روزها و شب‌هایی‌ست که دور هم می‌نشینیم و دیداری تازه می‌کنیم، حال و احوالی می‌کنیم، کدورت‌های خانوادگی را پاک می‌کنیم، غم و غصه‌ها را دور می‌ریزیم و کلا آن‌چه خدا پسند باشد را می‌کنیم. در این شب‌ها و روزها، مجریان تلویزیون هم چپ می‌روند و راست می‌آیند که «آییییییی... ما چه ملت خوب و با فرهنگی هستیم که به بهانه‌های مختلف آیینه‌ دلمان را از زنگار کدورت‌ها پاک می‌کنیم... بیایید همه با هم مهربان باشیم و همه چی عالیه، فقط جای شهدا خالیه...».

ما ایرانی‌های غیور که دارای تمدنی چند هزار ساله هستیم، واقعا چقدر ملت حال به‌هم زنی هستیم که سر هر چیز کوچکی از دست هم دلخور می‌شویم و یا سال تا سال سراغی از دوست و آشنا و فک و فامیل‌هایمان نمی‌گیریم که لازم است یک شبی مثل شب یلدا وارد فرهنگ والای چند ‌هزار ساله‌امان شود تا به بهانه این شب دور هم بنشینیم، همدیگر را ببینیم و ...

حالا من کار به کار امثال یلدا هم ندارم. اما واقعا مگر همه چیز به همین سادگی‌ست که یک شب جمع شویم و خوش بگذرانیم و همه ناخوشی‌ها را از یاد ببریم؟ نه آقا، نمی‌شود. من نمی‌توانم فراموش کنم که رفیق شفیق سابقم به خاطر 15 هزار تومان، رفاقت چندین ساله‌مان را به گند کشید... نمی‌توانم فراموش کنم که تا پریروز بنزین لیتری 100 تومان بوده و الان شده لیتری 400... نمی‌توانم فراموش کنم که تا آخر هفته مجبورم با هزار تومان زندگی کنم... نمی‌توانم فراموش کنم که چگونه 5 سال از بهترین سال‌های عمرم لگدمال قدرت طلبی و جاه‌طلبی دیکتاتور شد و شاید این داستان غم‌انگیز زندگی سگی زیر سایه دیکتاتور، تا چند سال دیگر هم ادامه داشته باشد... به این‌ها که فکر می‌کنم آرزو می‌کنم کاش زودتر شب یلدای ایران سحر شود...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-6

noreply@blogger.com (رود) — Sun, 19 Dec 2010 21:31:00 +0000

کمانگیر: نامه‌ی وارده – دیشب یارانه ها آزاد شد

بهانه‌های 26 سالگی: ای قافله سالار کاروان اسیران، این تو هستی که باید برما بگریی

راز سر به مُهر؛ خانه سیزدهم: چرا نگران دانشجویان انگلیسی شده اند؟

مجمع دیوانگان: پنج نکته پیرامون حذف یارانه‌های سوخت

آزاده: دروغگوی درون ما

یزید، کاشف «فتنه» و «خواص»

noreply@blogger.com (رود) — Thu, 16 Dec 2010 08:40:00 +0000

می‌خواهم به سفارش دیکتاتور عمل کنم. می‌خواهم حوادث سال گذشته را به واقعه عاشورا گره بزنم...

یزید به حکومت رسید. مردی که نه از حکومت‌ سررشته‌ای داشت و نه از دین. می‌خواست هر طور که شده از خواص(!) جامعه بیعت بگیرد. به حاکمان و استانداران شهر‌های مختلف سفارش می‌کند که اگر با تطمیع نشد، به زور شمشیر بیعت بگیرید... اما حسین سردار آزادگی‌ست... حسین تن به ذلت نمی‌دهد... حسین همان کسی است که می‌داند زندگی با 100 تومان کم و زیاد می‌گذرد... حسین کسی است که فریاد هیهات سر می‌دهد... حسین همان کسی است که چرخ گردون دست‌هایش را در هیچ غل و زنجیری ندیده‌ است... نه پول و نه خون نمی‌توانند حسین را به دام ظلم بیندازد... حسین نه تن به ذلت می‌دهد، نه عمله ظلم می‌شود... حسین آزاده است... چه شد؟؟؟ یزید شهر را پر کرد که این‌ها خارجی‌اند و از دین خارج شده‌اند... حسین را شورشی خواند... حسین را فتنه‌گر(!) نامید... یزید حسین را عامل تفرقه بین صفوف مسلمانان نامید... سر از تن حسین جدا کرد و خانواده‌اش را به اسارت برد... بعد از عاشورا تمام دستگاه عریض و طویل یزید بسیج شدند و در مذمت شورش علیه خلیفه خدا سخن‌ها بر زبان جاری کردند...

تاریخ تکرار می‌شود، یک بار تراژیک و بار دیگر به صورت کمدی... آقای دیکتاتور، شما کاشف الفاظی مثل خواص و فتنه نیستی... شما همان شخصیت کمیک شده یزیدی...

در کربلا آب نبود، در کهریزک...

noreply@blogger.com (رود) — Wed, 15 Dec 2010 16:26:00 +0000

«رنج و عزای مذهبی، هم بیان رنج واقعی و هم اعتراض بر ضد آن است. مذهب آه مخلوق ستم دیده است... اما بر ستم نباید گریست. ستم واقعی را باید با آگاه کردن ستم ‌دیدگان، ستمگرانه‌تر سازیم و ننگ را با افشای آن ننگین‌تر کنیم...»

کارل مارکس-نقد فلسفه حق هگل

عزاداری با آرایش فراوان

noreply@blogger.com (رود) — Tue, 14 Dec 2010 18:34:00 +0000

ماه رمضون که بود می‌گفتم «یک روز عاشورا به هزار تا رمضون می‌ارزه». پشیمان شدم به خدا. اشتباه کردم.غلط کردم... ماه رمضون خیلی بی دردسر تر از محرمه. از ساعت 3 بعداز ظهر تا الان صدای حداقل 2تا بلندگو رو می‌شنوم. دارم دیوونه می‌شم. آخه این چه وضعیه؟ مذهبی‌تر از ولایت ما تو هیچ کجای دنیا نیست ولی باور کنید محرم همچین وضعی تو شهرمون نیست. تصور کنید یه شهر با نیم میلیون جمعیت، 500 تا هیئت کوچیک و بزرگ داره ولی صدای بلندگوی هیچ کدومشون رو اعصابت راه نمیره. آخه کجای این دین نوشته ساعت 10 شب تو خیابون طبل بزنید؟؟؟ آخه این چه مراسم مذهبیه؟ به همه چیز شباهت داره جز مراسم مذهبی. همه چیز آرایش شده‌اس. از پرچم و ساز و دهلشون تا خانما که هرکدوم یه سانت نقاشی رو صورتشونه و مردایی که یه‌کیلو ژل رو سرشون...

نمی‌دونم... من از حسین این‌قدر می‌دونم که مطمئنم اگه این هیئتیای دو آتیشه تو کربلا بودن بلایی سرش می‌آوردن که یزید به خون خواهیش قیام می‌کرد... اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-5

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 13 Dec 2010 14:01:00 +0000

فقط دو ماه و یک هفته تا آزادی از اسارت یک خروار کتاب و جزوه کنکور باقی مانده. نمی‌دانم آخرش هم چه گندی قرار است بزنم ولی نمی‌خواهم بعد‌ها دلم بسوزد که چرا درس نخواندم... این را گفتم که بدانید تنها کار «رود» انتشار مطالبی که در هفته گذشته دوستشان داشته‌ام نیست... یه روز خوب میاد...

سیبستان: آیت الله وحید آینده دین است

...... روزنگار خانم شین .....: در ستایش کولی گری

مجمع دیوانگان: شکایت بسیج به سازمان تجارت جهانی!

مطرود: نخستین شهید

سلمان: دو بار میزبانی جام جهانی در ایران

انگار نه انگار: زندگی در سالن انتظار

بار دگر شانزدهم آذر...

noreply@blogger.com (رود) — Mon, 06 Dec 2010 19:07:00 +0000

بار دیگر شانزدهم آذر فرارسید. می‌دانم جنبش دانشجویی رمقی برای به‌پاخواستن ندارد. کودتا کودتاست. فرقی نمی‌کند سال 32 باشد یا 88. می‌دانم کودتا رمق‌تان را گرفته است. می‌دانم که زندان‌ها پر است از فعالین دانشجویی و دادگاه‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویان. می‌دانم هنوز داغ هم‌کلاسی‌هایتان را از یاد نبرده‌اید. می‌دانم هنوز هم سه قطره خون دانشگاه را گلگون کرده است. می‌دانم... هنوز زخم تازیانه دیکتاتوری بر تن‌تان هویداست... اما هنوز هم چشم امید آزادی به شماست... هنوز هم 16 آذر که می‌آید «در قلوبِ مردم شعله می‌افکند»... روزتان مبارک...