دوستان خوبم اس ام اس های این پست رو با یک شعر بسیار پر مفهوم آغاز میکنم

امیدوارم بیش از پیش به خدای خود نزدیکتر شویم

یک شبی مجنون نمازش را شکست / بی وضو در کوچه لیلا نشست

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای ؟ / بر صلیب عشق دارم کرده ای ؟

خسته ام زین عشق ، دل خونم مکن / من که مجنونم ، تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم / این تو و لیلای تو ، من نیستم

گفت ای دیوانه ، لیلایت منم / در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی / من کنارت بودم و نشناختی . . .

.

.

.

ای تو چشمت رنگ دنیای خیال / رنگین سبزین باغ و دریای زلال

من سراسر پرسشم ،آیا؟ چرا؟ / یک نگاهت پاسخ کوهی سوال

.

.

.

خوشا عشق و خوشا افسانه عشق / خوشا دل که شد دیوانه عشق

خوشا در سوز عشق سوختن ها / میان شعله اش افروختن ها . . .

.

.

.

دیدم که تو دریا شدی و من رود شدم / در وسعت چشمان تو محدود شدم

آن روز که در آتش عشق افتادم / سرسبز تر از آتش نمرود شدم . . .

.

.

.

دست انداز عشقت ، شاه فنر قلبم را شکست !!!

.

.

.

انسان ها یک به یک در خاک رفتند / یکی شاد و یکی غمناک رفتند

چون باید رفت از این خاک / خوشا آن ها که مثل گل پاک رفتند . . .

.

.

.

ای کاش که از حال دل من خبرت بود / ای کاش دمی ار سر کویم گذرت بود

من مرغ اسیرم که ندارم پر پرواز / ای کاش که کاشانه من زیر پرت بود . . .

.

.

.

دوستی با هرکه کردم بلبل نیرنگ بود / ظاهرش اهل خلوص ، باطنش صد رنگ بود . . .

.

.

.

بی فروغ روی یاران زندگی تابنده نیست / دولت بی دوست در جهان یابنده نیست . . .

.

.

.

دوست داشتن مدل های مختلف داره  :

۱٫از ته دل !

۲٫ دیوانه وار !

۳٫بی نهایت !

۴٫ بد جور !

۵٫ناجور !

۶٫ بیشتر از جون !

ولی من همه جوره دوستت دارم !

]]> http://www.pc-aras.com/fa/2010/03/04/%d8%b3%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%af%db%8c%d8%af-%d9%88-%d8%af%d8%a7%d8%ba-%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-%d8%a7%d8%b3-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%a7%d8%b4%d9%82%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a8%d8%b3%db%8c%d8%a7/feed/ 0 http://www.pc-aras.com/fa/2010/03/04/%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-%d8%a7%d8%b3-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a8%d8%b1%db%8c%da%a9-%d9%88%d9%84%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%84-%d8%a7%da%a9%d8%b1%d9%85-%d8%b5-%d9%88-%d8%a7%d9%85/ http://www.pc-aras.com/fa/2010/03/04/%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-%d8%a7%d8%b3-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a8%d8%b1%db%8c%da%a9-%d9%88%d9%84%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%84-%d8%a7%da%a9%d8%b1%d9%85-%d8%b5-%d9%88-%d8%a7%d9%85/#comments Thu, 04 Mar 2010 11:28:54 +0000 mohammad http://www.pc-aras.com/fa/2010/03/04/%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-%d8%a7%d8%b3-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a8%d8%b1%db%8c%da%a9-%d9%88%d9%84%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%84-%d8%a7%da%a9%d8%b1%d9%85-%d8%b5-%d9%88-%d8%a7%d9%85/

به آمنه بنت وهب، خدا عطا کرده پسر / پسر چه گویم که به خلق،خدا عطا کرده پدر

میلاد پیامبر رحمت، تاج آفرینش بر شما خجسته باد

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

صادق که اساس دین ازاو شد معمور / بودند ملایک پی امرش مامور

میلاد ششمین اختر تابناک آسمان ولایت و نبی اکرم نور هدایت مبارک باد

میلاد نبی اکرم بهانه خلقت و قرآن ناطق، امام صادق(ع)بر شما تبریک وتهنیت باد

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

از مکه فروغ ایزدی پیدا شد / سر چشمه فیض سرمدی پیدا شد

در هفدهم ربیع از دخت وهب / نو دسته گل محمدی پیدا شد . . .

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

دلا میلاد ختم المرسلین است / فروغ آسمانی در زمین است

محمد (ص) مهر ظلمتْ سوز آمد / شب یلدای ما را روز آمد . . .

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

بهار بی خزان، روی محمد / بهشت جاودان، کوی محمد

معطر ساخت گلزار جهان را / شمیم تار گیسوی محمد . . .

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

میلاد جامع علم و عمل و عبادت ، پرچم دار شاهراه ولایت علوى

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام گرامى باد . . .

ادامه در لینک زیر

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

ای چراغ دانشت گیتی فروز /  تا قیامت پیشتاز علم روز

آفرینش را کتاب ناطقی  /  اهل بینش را امامِ صادقی

ولادت امام جعفر صادق علیه السلام مبارک . . .

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

ماه فرو ماند از جمال محمد / سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتى نیست / در نظر قدر با کمال محمد. . .

میلاد نور مبارک

.

.

.

اس ام اس های تبریک ولادت رسول اکرم(ص) و امام صادق (ع)

صدای بال و پر جبرئیل می آید / شب است و ماه به آغوش ایل می آید

لب کویر پس از این ترک نخواهد خورد / که ساقی از طرف سلسبیل می آید

لباس خاطره را از حریر عشق بدوز / حلیمه! نزد تو فردی اصیل می آید

نگاه آمنه از این به بعد می خندد / چرا که معجزه ای بی بدیل می آید

میلاد پیامبر رحمت، تاج آفرینش بر شما خجسته باد

ما که با میتی‌کومان و پسر شجاع بزرگ شدیم، شدیم این !

وای به حال اینایی که دارن با عمو پورنگ و خاله شادونه بزرگ می‌شن !!!

.

.

.

نصیحت غضنفر به پسرش : هیچ وقت زن نگیر و به پسرت هم بگو زن نگیره !!!

.

.

.

سهمیه متوز گازی اعلام شد ! روزی ۲ قاشق مربا خوری !!!

.

.

.

سبو بشکست و دل بشکست و جام باده بشکست

خدایا در سرای ما چه بشکن بشکنه بشکن من نمی شکنم بشکن !

.

.

.

اولین جلسه ی کلاس بود، استاد اسامی بچه ها را یکی یکی می خواند،

رسید به اسم «بارانه». شخص مورد نظر را که پیدا کرد پرسید: واسه چی بارانه؟

دختر جواب داد: واسه اینکه روز تولدم بارون میومده !

برادر اهل دلی از ته کلاس گفت: خوبه اون روز آفتابی نبوده !!!

.

.

.

گلبولهای سفیدم فدای باکتری های وجودت

(پیامک پزشکی- بهداشتی !)

.

.

.

این پیام جهت حاضری در دفتر رفاقت بود که بدانی به یادتم !

.

.

.

اگر کردی مراروزی فراموش

در آید در دماغت ۱۰۰ عدد جوش !

.

.

.

اگه زندگی سخته  اگه مشکلات زیاده  اگه بیکاری  اگه نیاز به سرمایه داری

نگران نباش ما برات دعا می کنیم !!!

.

.

.

گل خوش بو ی من باش تا محتاج ادکلن فرانسوی نباشی!!!

.

.

.

یه شب ستاره آرزو ها از آسمون اومد پایین گفت : یه آرزو بکن

منم تو رو خواستم

گفت نمیشه

گفتم چرا ؟

گفت : ما تو جنس بنجل نیستیم !!!

.

.

.

خانوم در حالی که جدول حل میکرد از شوهرش پرسید :

یک اختراع نام ببر برای جبران اشتباهات بشر !

شوهر گفت : محضر طلاق !!!

باسلام
پیشگامان و نوآوران اینترنت، از بدو ایجاد آن، مسیر آن را به جایی کشاندند که الآن ما در آن حضور داریم. این مطلب که برگرفته از Pingdom است، به معرفی تعدادی از نخستین اتفاقات این دنیای مجازی، از زمان تشکیل آن تا کنون پرداخته است که مطمئنا خواندن آن برای شما خالی از لطف نخواهد بود!
این ۱۵ مورد به ۳ بخش: اولین اتفاقات قابل توجه در اینترنت، اولین اتفاقات قابل توجه در در وب و برخی از نخستین اتفاقات قابل توجه سرویس های وب، تقسیم می شود.

— آشنايي با شيوه هاي انتقال اطلاعات به وسيله امواج –

ارتباط نوري در دهه 1970 با ابداع تلگراف نوري آغاز شد. هر چند در سال 1880 نيز «الكساندر گراهام بل» يك سيستم تلفن نوري را به ثبت رساند، ولي اين اختراع مانند اختراع قبلي اش يعني تلفن معمولي نبود و به صورت يك اختراع تجربي باقي ماند و هرگز تحقق پيدا نكرد. يك دانشمند آلماني به نام «ون هيل» و يك دانشمند انگليسي به نام «هاپكينز» در سال 1945 مقاله هايي را در مورد «بسته هاي تصويري» منتشر كردند.

گزارش «هاپكينز» به بسته هاي تصويري از فيبرهاي بدون پوشش مربوط مي شد، در حالي كه گزارش «ون هيل» درباره بسته هاي ساده يي از فيبرهاي داراي پوشش شيميايي بود، به طوري كه يك فيبر ساده را با يك پوشش شفاف از ماده يي مخصوص مي پوشاند. در نهايت اين دانشمند آلماني به خاطر گفت وگو با يك فيزيكدان نوري امريكايي تحت تاثير قرار گرفت و اختراع بسيار مهمي ارائه كرد كه به نام كابل فيبر نوري داراي پوشش معروف شد. اين در حالي بود كه هيچ كدام از فيبرهايي كه تا آن زمان تهيه مي شدند، پوششي نداشتند. «ون هيل» يك فيبر برهنه از شيشه يا پلاستيك را با يك پوشش شفاف از ماده يي مخصوص پوشاند و با اين كار از سطح انعكاس كلي در برابر آلودگي ها محافظت كرد و تا حد زيادي تداخل بين فيبرها را نيز از بين برد. تا سال 1960 از فيبرهاي نوري پوشش دار با تضعيفي معادل يك دسي بل در هر متر استفاده مي شد كه براي كاربردهاي پزشكي كاملاً مناسب بود ولي براي استفاده در ارتباطات به هيچ وجه مناسب نبود. يك سال بعد «اسنيتزد» امريكايي توضيحي نظري در مورد فيبري منتشر كرد كه هسته آن به حدي كوچك بود كه مي توانست نور را تنها با يك موج حمل كند. اين پيشنهاد براي يك وسيله پزشكي كه به جست وجو در داخل بدن انسان مي پرداخت، مناسب به نظر مي رسيد، ولي مشكل مهمي كه داشت اين بود كه افت نوري اين فيبر بالابود و در مسافت هاي بسيار طولاني و در ارتباطات راه دور قابل استفاده نبود. در سال 1964 يك دانشمند امريكايي ديگر نياز به يك شكل خالص تر از شيشه را براي كمك به كاهش افت نوري فيبر، تشريح و در ضمن استاندارد افت نوري آن را نيز تعيين كرد. محققان شركت corning glass در تابستان سال 1970 آزمايش هاي مهمي را انجام داده و ماده يي فوق العاده خالص با نقطه ذوب بالاو افت نوري مناسب پيدا كردند. آنها در نهايت سيم فيبرهاي نوري يا همان «فيبرهاي موج بر نوري» را ابداع كردند كه توانايي آنها در حمل و نقل اطلاعات، 65 هزار برابر سيم هاي مسي بود. اطلاعات از طريق اين سيم ها توسط الگويي از امواج نوري حمل مي شد كه رمزگشايي آنها حتي در مقصدي كه هزاران كيلومتر دورتر قرار داشت، به سادگي امكان پذير بود.
كارشناسان اين شركت مشكل افت نوري را نيز حل كردند. آنها در اصل با استفاده از «تيتانيوم» در هسته فيبر، افت نوري را به حداقل رساندند. سرانجام دو سال بعد هم توانستند فيبر چندحالتي را با ناخالصي ژرمانيوم ابداع كنند كه افت نوري آن به چهار دسي بل در هر كيلومتر مي رسيد و بسيار قدرتمندتر از فيبر مركب با تيتانيوم بود. در سال 1973 فرآيندي شيميايي با نام «رسوب سازي با بخار اصلاح شده» را براي توليد فيبر ابداع كردند. اين فرآيند پيشگام توليد تجاري كابل هاي فيبر نوري است. در همان سال اولين ترافيك تلفني زنده از طريق يك سيستم فيبر نوري كه با سرعت شش مگابايت در ثانيه كار مي كرد توسط شركت General Sonic در كاليفرنيا نصب و آزمايش شد. سپس نمونه ديگري نيز در شهر شيكاگو مورد استفاده قرار گرفت. اين در حالي است كه هر زوج فيبر نوري مي تواند اطلاعاتي معادل 670 كانال صوتي را حمل كند.
امروزه بيش از 80 درصد ترافيك اطلاعاتي و صوتي راه دور در جهان توسط كابل هاي فيبر نوري حمل مي شود. موارد استفاده و تقاضا براي فيبر نوري به شدت افزايش يافته و كاربردهاي بي شماري پيدا كرده است. نمونه يي از اين كاربردها انتقال صدا يا تصوير به مسافت هاي زياد است. شركت هاي بين المللي و سازمان هاي دولتي نيز براي انتقال اطلاعات مالي و داده ها از فيبر نوري استفاده مي كنند زيرا به سيستم هاي قابل اطمينان نياز دارند.
شركت هاي تلويزيوني كابلي نيز از فيبر براي تحويل سرويس هاي ديتا و ويدئوي ديجيتال استفاده مي كنند. سيستم هاي ترابري هوشمند مانند بزرگراه هاي مجهز به چراغ هاي راهنمايي هوشمند از سيستم هاي سنجش از راه دور مبتني بر فيبر نوري بهره مي برند. عملكرد فيبر نوري نيز به اين صورت است كه مقدار نوري كه مي توان از طريق زاويه پذيرش خارجي به يك هسته تزريق كرد با كارايي فيبر نوري مورد نظر متناسب است، يعني هرچه مقدار نور قابل تزريق به هسته بيشتر باشد، نور بيشتري به گيرنده خواهد رسيد.
كابل هاي فيبر نوري از سه نوع ماده ساخته مي شوند: كابل هاي شيشه يي، كابل هاي پلاستيكي و كابل هاي PCS Plastic Clad Silica)). كابل فيبر نوري شيشه يي داراي كمترين تضعيف است و گسترده ترين كاربرد را دارد. شيشه مورد استفاده در آن از جنس دي اكسيد سيليكون يا كوارتز گداخته فوق العاده شفاف است. در طول فرآيند ساخت آن ناخالصي هايي به شيشه خالص افزوده مي شود. كابل فيبر نوري پلاستيكي نيز داراي بيشترين تضعيف و داراي هسته و پوسته پلاستيكي و نسبتاً ضخيم است. مهم ترين مزيت كابل هاي شيشه يي و پلاستيكي هزينه ساخت و بهره برداري آنهاست و مورد پسند آن دسته از افرادي است كه با مشكلات بودجه يي مواجه اند. لازم به توضيح است اين كابل ها فقط براي محيط هاي مخصوص قابل استفاده هستند زيرا به راحتي قابل اشتعال اند، البته قابليت مقاومت بالايي نيز دارند.
كابل فيبر نوري PCS چيزي بين شيشه و پلاستيك است يعني داراي يك هسته شيشه يي و يك پوسته پلاستيكي است و البته معايبي نيز دارد: به عنوان مثال در حلال هاي آلي حل نمي شود، در نتيجه ميان نصب كنندگان لينك محبوبيتي ندارد و در هر نوع محيطي نيز قابل استفاده نيست. البته بهبودهايي نيز در وضعيت آن به وجود آمده است.هم اكنون به دليل سرعت بالاي انتقال نور از آن در زمينه هاي مختلف علم استفاده مي شود كه دامنه كاربردهاي آن با پيشرفت دانش به شدت در حال گسترش است و در آينده يي نزديك زمينه هاي مختلفي را دربر خواهد گرفت.

گام هایت را تند تر بردار، به عمق دریای انسانیت راه پیش گیر ، شاید خاری ملال پاهایت شود ، گودالی عمیق سد راهت گردد یا شیب تند قله ای شتاب رسیدن به هدف را از تو بگیرد ، در سراشیبی ها آنجا که الطاف الهی به پیشت میراند زمان را جبران خواهی کرد ، قدم هایت را تند تر بردار ، از روی سنگ لاخ های نامردی جستی بزن ، به مرغزار مهربانی ها برو و پوستین انسان نمایی ها را در راه بینداز و در روح خویش به خویش باز گرد ، چالاک باش و با دستانی باز ذره های صداقت را از زمزمه های باد شکار کن ، در طراوت باران غسل تعمید در راه بندگی به جای آر، اینجا دیگر جای درنگ نمانده است ، ، مغلوب ثانیه های زمان مشو و زمان را در خویش واگذار، پاهایت را تند تر بردار، گویی قهرمان دویدن در راه خوبیهایی ،
اما نه ، گویی در رسیدن به خوبی ها دویدن هم کافی نیست ، اصلا” به سویش پرواز کن .

نرم افزاري بي نظير براي تهراني هاي عزيز –

استفاده از تکنولوژی GPS و فناوری هایی بر اساس آن امکانات بسیار زیادی برای گوشی های موبایل افزوده شده است. شرکت نوکیا در آخرین اقدام نرم افزار Nokia Ovi Map خود را مجهز به نقشه شهر تهران و راه های ایران با قابلیت ناوبری به صورت رایگان ارائه کرده است. همچنین این نرم افزار می تواند از طریق فایل صوتی ارائه شده شما را در شهر تهران راهنمایی نماید. این نرم افزار بدون احتیاج به ساین و به صورت کاملا رایگان برای گوشی های سیمبیان ورژن 3 و 5 عرضه شده است.

راهنماي نصب:
- فایل “نقشه” ارائه شده را با پوشه e:\cities\diskcache جایگزین کنید.
- فایل “صوتی” ارائه شده را با پوشه e:\cities\diskcache\voices جایگزین کنید.

لينکهاي دانلود:

- دانلود نرم افزار براي نسخه S60 v3

– دانلود نرم افزار براي نسخه S60 v5

– دانلود نقشه

- دانلود فايل صوتي

رمز فايل: ندارد

خدایا! این دیگر چه معلمی است كه به ما داده‌ای؟! از معلم ریاضی هم سخت‌گیرتر است. هرچه می‌گویم آسم دارم، باور نمی‌كند… می‌زند پس كله‌ام و می‌گوید: «باید بدوی گوساله!» وای‌ خدای من! چه می‌شد اگر آقای كوهنورد هم آن شب مرا می‌دید؛ همان شب كه با سعید بودیم و من بعد از دیدن گربه سیاهی كه سر كوچه سعیداینا لم داده بود؛ مثل ببر دویدم، اما آخرش به هن و هنی افتاده بودم كه دل سنگ را هم به درد می‌آورد… شاید… شاید اگر آقای كوهنورد این صحنه تكان‌دهنده را می‌دید؛ ‌دلش به رحم می‌آمد، اما نه فكر نمی‌كنم؛ آقای كوهنورد بیدی نیست كه با این بادها بلرزد.
حالا یك وقت فكر نكنید كه من بچه ترسویی هستم‌ها… نه… نه… نه… اصلاً… گربه كه ترس ندارد. تازه به قول آبجی مرجان، خیلی هم ملوس است. من فقط از گربه‌سیاه می‌ترسم. واه…واه…واه…واه…چه چشم‌های زرد بدرنگی هم داشت. خدا نصیب گرگ بیابان هم نكند! مادربزرگم همیشه می‌گفت: «گربه سیاه جن است پسرجان! اگر خدایی نكرده دیدی؛ فوری بسم‌الله بگو و خودت را یك جایی گم‌وگور كن وگرنه تو هم جنی می‌شی!»
حالا خوب است كه سعید می‌داند؛ من نمی‌توانم بدوم. سعید خیلی با مرام است و اگر خنگ بازی‌هایش را هم كنار بگذارد، دیگر حرف ندارد. اِ… اِ… اِ…اِ…پسره كله‌پوك! سیر تا پیاز آن شب نحسِ گربه‌ای را برای آقای كوهنورد تعریف كرد. مثلاً می‌خواست از من دفاع كند؛ زد نیمچه آبرویی را هم كه داشتیم از بین برد. آخر آقای كوهنورد كه به این راحتی‌ها كوتاه نمی‌آید؛ تازه بعد از شنیدن حرف‌های سعید هم، دندان قروچه‌ای كرد و به او گفت: «تو یكی دیگر حرف نزن گوسفند!»
از پنج‌شنبه‌ها تنفر دارم. می‌ترسم… می‌ترسم آخر نفسم بند بیاید و دراز به دراز بیفتم توی حیاط مدرسه و بمیرم. آخر مگر من چند سال دارم؟! نوجوان هستم و یك عالمه آرزو توی سرم دارم. می‌خواهم در آینده معلم بشوم. با خدا هم عهد بستم كه اگر به آرزویم برسم به تمام بچه‌ها نمره بدهم؛ مثل آقای صلاحی. آقای صلاحی خیلی آدم خوبی است. خدا پدر و مادرش را بیامرزد. باور كنید یك‌بار هم نشده كه سر بچه‌ها داد بكشد؛ حتی بچه‌ها بارها سرش داد كشیدند و به او چشم‌غره رفتند امّا آقای صلاحی آن‌قدر با گذشت و صبور است كه خم به ابرو نمی‌آورد؛ هیچی نمی‌گوید و من هم همیشه دلم برای همین مهربانی‌هایش كباب می‌شود! كاشكی آقای كوهنورد هم یك ذره به آقای صلاحی می‌رفت. یك ذره مرا درك می‌كرد. این‌قدر سوت نمی‌زد، این‌قدر داد نمی‌كشید و نمی‌گفت: «تند…تند…تندتر بدو! مگر صبحانه نخوردی؟ شاید هم مادرت صبحانه نان و ماست به خوردت داده؛ هان؟! بدو… بدو ببینم…»

من هم همیشه می‌گویم: «چشم آقا… چشم… تند می‌دویم آقا…» شاید آقای كوهنورد پیش خودش فكر كند كه من از شیلنگی كه دستش گرفته می‌ترسم، ولی اصلاً این‌طور نیست. من از كلاس اول دبستان یاد گرفته‌ام كه به معلّم‌ها مثل پدر و مادرم احترام بگذارم كه مدرسه خانه دوم ماست… اما حالا كه كمی بزرگ‌تر شده‌ام، خوب می‌دانم كه همه این حرف‌ها شعار است؛ شعار! آخر پدر من، كی مرا به نفس نفس می‌اندازد؟! توی خانه ما، كی به من دستور می‌دهد؟! كی كتكم می‌زند؟! و كی این‌قدر مرا تحقیر می‌كنند؟! بیچاره مادرم! نمی‌گذارد دست به سیاه و سفید بزنم؛ حتی صبح‌ها خودش می‌رود از سر چهار راه نان بربری خاش‌خاشی مخصوص 200 تومانی برایم می‌خرد تا من بدون صبحانه به مدرسه نروم. هر روز برایم ساندویچ كالباس درست می‌كند تا اگر زنگ تفریح گرسنه‌ام شد؛ نوش‌جان كنم. برایم آب پرتقال می‌خرد و شب می‌گذارد توی یخچال و صبح می‌گوید: «بیا پسر گلم! این را هم زنگ تفریح دوم بخور تا یك وقت ضعف نكنی مادر!» توی جیبم هم، پنج -شش شكلات مغزدار می‌ریزد تا خدایی نكرده برای فهمیدن درس‌های سخت مدرسه، فشارم پایین نیاید. خدا سایه مادرم را از سرم كم نكند. من بدون مادرم، یك دقیقه هم نمی‌توانم زندگی كنم. اصلاً زندگی كه هیچ، من بدون مادرم گلاب به رویتان… خیلی خیلی ببخشید… روم به دیوار! دست‌شویی هم نمی‌توانم بروم! آخر دست‌شویی خانه ما توی حیاط است و شب‌ها هم كه حتماً می‌دانید؛ امنیت نیست! گربه سیاه چشم زرد و سوسك‌پردار بدتركیب و مارمولك سگ‌جان و از این جك و جانورها كه امكان دارد یك‌هو سر آدم خراب بشوند! برای همین است كه مادرم هم همراهم می‌آید تا یك وقت خدایی نكرده جك و جانورها آسیبی به پسر یكی‌یك‌دانه‌اش نرسانند و زبانم لال جن زده نشوم! حتی آن‌قدر مهربان است كه نمی‌گذارد پدرم از قضیه بویی ببرد وگرنه پدرم شروع می‌كند به تعریف كردن از خاطرات دوران نوجوانی‌اش و بعد هم آهی از ته دل می‌كشد و می‌گوید: «هی، هی… ما چی بودیم؛ آقا پسرمون چی شد؟! پسرجان! من قد تو كه بودم مار را به جای زنجیر می‌گرفتم دستم و آن‌قدر دور دستم می‌چرخاندم و می‌چرخاندم و می‌چرخاندم تا سرش گیج می‌خورد و می‌افتاد زمین؛ بعد هم نیشش را می‌كشیدم و می‌گذاشتمش توی شیشه الكل. تازه فامیل‌ها هم انگاری كه خانه‌مان موزه خزندگان باشد؛ می‌آمدند تماشا و به‌به و چه‌چه می‌گفتند!»
ایش… ش… ش! چه‌قدر چندش‌آور است. واقعاً پدرم چه كارهایی كه نمی‌كرده… البته مادرم كه می‌گوید خیلی به حرف‌های پدرت اعتباری نیست؛ اما به هرحال اگر پدرم بویی از قضیه ببرد؛ بدبخت می‌شوم، چون حتماً پول تو جیبی‌ام را قطع می‌كند.
من خیلی آدم بدشانسی هستم. آخر مگر تقصیر من است كه آسم دارم و نمی‌توانم تندتند بدوم؟! مگر تقصیر من است كه آقای دكتر برایم اسپری اكسیژن‌دهنده سالبوتامول و اسپری اكسیژن‌دهنده هندی نوشته تا هر وقت نفسم گرفت دو تا پیس از آنها را توی دهانم خالی كنم؟! اصلاً خدایا، به قول پدرم، چرا من مریضی‌ام هم به آدم نرفته است؟! چرا مریضی‌ام هم مثل خودم این‌قدر تی‌تیش مامانی و لوس است؟! چرا…؟!
چه‌قدر دلم می‌خواهد به آقای كوهنورد بگویم: «آقای من! عزیز من! معلّم گرامی! مریضی را خدا می‌دهد؛ درمانش هم پیش خداست. این‌قدر مرا منع نكن! نفرینت می‌كنم‌ها…» امّا پسرها كه نفرین نمی‌كنند! اصلاً ولش كن… هیچی نمی‌گویم… لال می‌شوم… می‌دوم… تند هم می‌دوم… اگر هم از نفس افتادم به درك! «پسری كه نتواند از پس یك امتحان كشكی بیاید، پس فردا توی این مملكت می‌خواهد چه غلطی بكند؟!» این را آقای كوهنورد می‌گوید. راست هم می‌گوید، ولی من چه كار كنم؛ هان؟! چه جوری بدوم و به هن‌و‌هن نیفتم؟! باور كنید نگرانی من فقط به خاطر یك و نیم ساعت ورزش پنج شنبه‌ها نیست؛ این یك و نیم ساعت را می‌توان یك جوری پیچاند! فقط پنج دقیقه اولش را می‌دویم و بعد با سعید می‌رویم بدمینتون بازی می‌كنیم. من و سعید خیلی با هم تفاهم داریم. آخر، سعید هم مثل من معتقد است كه فوتبال، خیلی ورزش بی‌كلاسی است! اما اضطراب و دلهره من فقط برای امتحان ورزش است كه سه هفته دیگر موقعش می‌شود و من هنوز نمی‌دانم چه خاكی توی سرم بریزم ! خنده‌دار نیست؟! آدم از درس عربی به آن سختی بتواند بیست بگیرد، اما نمره ورزشش صفر باشد؟!
***
دیشب تا صبح خوابم نبرد. تا خود صبح كابوس می‌دیدم. خواب دیدم نفسم بالا نمی‌آید و آقای كوهنورد هی می‌‌گوید: «كریمی بدو! كریمیِ تنبل بدو! كریمیِ بچه ننه بدو ! می‌خوای برات تاكسی بگیرم تا راحت‌تر حیاط‌رو گشت بزنی؟! د بدو دیگه بچه! مگه ماست توی استخونات ریختن؟!»
بالاخره روزی كه ترس آمدنش را داشتم؛ رسید: امتحان … امتحان ورزش…
صورتم را شستم. مادرم برایم كره و عسل و نان سنگگ خریده بود. می‌گفت: «بخور پسرم! اصلاً دلهره نداشته باش… مطمئن باش گواهی‌ات را كه نشان معلم ورزشت بدهی؛ قبول می‌كند و دیگر امتحان دو ازت نمی‌گیرد…» اصلاً اشتها نداشتم. صبحانه‌ام را هم به زور خوردم. مادرم اما یك موز آفریقایی قد بلند هم چپاند توی كیفم. هر چه گفتم: «نمی‌خورم مادرجان! اشتها ندارم…» قبول نكرد و گفت: «ضعف می‌كنی عزیزم! غش می‌كنی مادر قربونت بشه!» پس چرا من غش نمی‌كنم؟! چرا نمی‌میرم تا راحت بشوم؟! چرا این‌قدر سخت جانم؛ هان؟!
چاره‌ای نبود. خودم را زدم به خونسردی. ده تا صلوات فرستادم و صد تای دیگر هم نذر كردم و تازه به خدا قول دادم كه اگر آقای كوهنورد گواهی پزشكی‌ام را قبول كند و از من امتحان دو نگیرد؛ دویست و پنچاه تومان هم در صندوق صدقات بیندازم!
***
وارد مدرسه شدم. همه بچه‌ها، لباس‌های ورزشی‌شان را پوشیده بودند. هنوز سعید را پیدا نكرده بودم كه یك‌دفعه از پشت سرم سبز شد؛ دستی به شانه‌ام زد و گفت: «شیری یا روباه رفیق؟! »
گفتم: «ترسیدم بابا …چه می‌دانم… نه شیرم، نه روباه… بزم… بزدل بچه ننه!» سعید لبخندی زد و گفت: «هوی رفیق! چته بابا؟! خودم هواتو دارم به خدا ! فكرشو نكن!»
آقای كوهنورد آمد سر كلاس. همه از جا بلند شدیم. گفت:‌ « بی سر و صدا می‌رید پایین. صداتون در بیاد؛ نمره همتونو از دم صفر می‌دم. زود… زود برین پایین.»
آقای كوهنورد رفت روی سكوی داخل حیاط و بعد یكی‌یكی اسم‌های بچه‌ها را صدا زد تا از آنها امتحان بگیرد. هر اسمی كه خوانده می‌شد، چهار ستون بدنم می‌لرزید. سعید هی با دست نیشگون می‌گرفت و می‌گفت: «پس چرا گواهی را نمی‌بری؟! كم‌كم دارد نوبتت می‌شودها …»
صدایم می‌لرزید، گفتم: «خ ِ خ ِ خیلی خب، دی دی دیگه…ال ال الان می‌برم…» اما نبردم، چون می‌ترسیدم جلو بروم… می‌ترسیدم آقای كوهنورد چیزی بگوید كه جلوی بچه‌ها ضایع بشوم و هرهر بهم بخندند. خلاصه آن‌قدر دست دست كردم تا بالاخره آقای كوهنورد با صدای بلند گفت: «داریوش كریمی؟!»
زبانم بند آمده بود؛ نمی‌توانستم بگویم حاضر. دوباره اسمم را صدا زد: «داریوش كریمی؟!» حواسم نبود دارم چه كار می‌كنم؛ پشت سعید قایم شدم تا شاید فرجی بشود. آقای كوهنورد عصبانی شده بود؛ راه افتاد آمد ته صف. دست و پایم از ترس می‌لرزید. چشمش كه به چشم من خورد؛ گفت: «مگر لالی پسر؟!»
گفتم: «بَ بَ بله آ آ آقا!»
گفت: «اِ…لالی؟! پس الان چه جوری داری ور ور می‌كنی؟!»
بچه‌ها خندیدند. صدایم را كمی صاف و صوف كردم. گفتم: «آقا منظورمون این بود كه حاضر هستیم.»
گفت: «پس بدو … نوبت امتحان دوی توئه … »
ترسیده بودم. دوباره لكنت گرفتم، گفتم: «چَ چَ چَشم آقا … امّا آقا ما … ما …»
گفت: «ای بابا! چرا این‌قدر ما ما می‌كنی؟! آب پرتقال می‌خوای پسرم؟!»
بچه‌ها دوباره خندیدند. من خیلی بهم برخورد. صدایم را به زور كلفت كردم و گفتم: «آقا ما آسم داریم… نمی‌توانیم بدویم… این هم گواهی دكتر…»
این را كه گفتم؛ آقای كوهنورد فوری گواهی را از دستم گرفت و بعد با خونسردی تمام پاره‌اش كرد. خواستم چیزی بگویم، اما اجازه نداد و گفت: «من از كجا بدونم خانم دكتری كه برات گواهی نوشته عمه‌ات نبوده؟!»
بچه‌ها یك‌بار دیگر با صدای بلند زدند زیر خنده. آقای كوهنورد ادامه داد: «این‌قدر وقت مارو نگیر بچه. تو كل ترم، تنها كار مفیدت این بود كه لباس ورزشی بپوشی و دربیاری اون‌وقت حالا هم انتظار داری كه ازت امتحان نگیرم؟!» نگاهی به سعید انداختم. معلوم بود كه خیلی دلش برایم سوخته، ولی از ترس جرات نطق كشیدن ندارد. راه فراری نداشتم. دلم را به اقیانوس آرام زدم و رفتم جلو. گفتم: «باشه آقا… می‌دویم … »
سعید عینهو تماشاچی‌هایی كه قهرمان‌ها را تشویق می‌كنند؛ با چهره‌ای پر از انرژی فریاد می‌زد: «تو می تونی داریوش! می‌تونی!»
دور اول را خیلی تند رفتم. سعید هی هشدار می‌داد:‌ «یواش! یواش‌تر ! نفس كم می‌آری ها…» من اما گوش نكردم. بدجوری غیرتی شده بودم و می‌خواستم خودی نشان بدهم… دور دوم… دور سوم… دور چهارم… وای ی‌ی… تازه پنج دور شده بود و سرعتم هی كندتر و كندتر می‌شد. بچه‌ها دست می‌زدند و با صدای بلند فریاد می‌كشیدند: «داریوش بدو ! داریوش بدو! ‌هی! هی! »
سرم داشت گیج می‌رفت. دیگر نمی‌توانستم بدوم. آرام آرام راه می‌رفتم. آقای كوهنورد را عین هیولا می‌دیدم: سرش چه قدر بزرگ شده بود… گوش‌هایش این‌قدر گنده نبودند كه… موهایش نمی‌دانم چرا سیخ سیخی شده بودند؟! شیلنگش انگاری دو متر قد كشیده بود… ! وای‌ی‌ی… آخ خ خ… مادرجان! به هن و هن افتاده بودم و نفسم بالا نمی‌آمد. دیگر هیچ چیز نفهمیدم و تالاپی خوردم زمین…
***
یكی داشت روی صورتم آب می‌پاشید؛ آقای كوهنورد بود. تا چشمم به چشمش خورد؛ پریدم بالا و گفتم: «چشم آقا، می‌دویم… می‌دویم… داد نزنید… فحش ندهید… كتك نزنید… »
آقای كوهنورد گفت: «چی می گی پسرجان؟! من كتك بزنم؛ من؟! دیگر دوره كتك‌زدن گذشته؛ الان عصر، عصرِ گفت‌وگوی فرهنگ‌هاست؟! داری هذیون می‌گی پسرم!»
سعید كه انگار رفته بود اسپری آسمم را از توی كیفم بیاورد؛ رسید و وقتی كه دید به هوش آمدم، با خوشحالی گفت: «داریوش عالی بود؛ عالی…» بعد هم دو تا پیس از اسپری آسمم زد توی دهانم. آقای كوهنورد گفت: «پسر جان! تو كه آسم داری چرا از اول نگفتی؟! خب می‌گفتم به جای امتحان یك تحقیق بنویسی و بیاری! حالا الان خوبی؟ حالت به‌هم نمی خوره؟ می‌تونی نفس بكشی؟»
آب قند را از دست بابای مدرسه، یعنی آقای مخلصی، گرفتم و یك ضرب سركشیدم و بعد به آقای كوهنورد گفتم: «خوب خوبیم. چیزیمون نیست آقا!» خواستم بگویم آقا ما این‌همه‌گیر سه پیچ دادیم كه آسم داریم؛‌ گواهی هم برایتان آوردیم؛ آن‌وقت شما می‌گویید… اما حرفم توی دلم ماند. چون آقای كوهنورد گفت: «پس حالا كه خوبی پاشو! پاشو برو سر كلاس! خوب دویدی…آفرین! فقط اگر می‌خواهی نمره اون چند دوری را هم كه نتونستی بدوی بگیری؛ یك تحقیق پنجاه صفحه‌ای حروفچینی شده درباره بیماری آسم بنویس و حتماً حتماً هفته بعد بیار تحویل بده!»

مستندي ديدني با موضوع «چرا پرندگان آواز مي خوانند»
محصول

BBC

لينکهاي دانلود

رمز فايل: ندارد