Dans Ma Salle de Séjour

Come to think of it, this is my really 1st time realizing how important getting enough sleep is, esp. the night before taking a test T_T

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sun, 28 Nov 2010 11:28:00 +0000

เนื่องด้วยเพิ่งอัพ status นั้นใน fb เลยเอามาตั้งเป็นหัวข้อซะเลย อยากบ่น

เพิ่งตระหนักจริง ๆ จากการสอบ GRE เมื่อวานนี้ ได้นอนแค่เกือบสองชั่วโมงคืนนั้น รู้สึกได้อย่างแรงว่าสมองมันตายตั้งแต่ตอน part WA แล้ว

ตอนสอบ GRE ครั้งแรกก็ได้นอนแค่สองชั่วโมง แต่ได้นอนต่อบนรถอีกหน่อย คะแนนเลขมันเลยยังออกมาโอเค (เมื่อเทียบกะชาวมะกันในเมเจอร์ แต่อนาถเมื่อเทียบกับคนเอเชีย)

คราวนี้คะแนนเลขมันหายนะของจริง คิดได้ช้ามาก ๆ ตั้งแต่ข้อแรก ๆ ตอบไม่ทันไปประมาณ 20 ข้อได้ เหอ ๆ เศร้า

เมื่อก่อนคิดว่า ถ้าต้องเลือกระหว่างนอนแต่ไม่มีไรในหัวไปสอบ กับไม่นอนแต่อย่างน้อยก็ยังมั่นใจว่ามีอะไรในหัวไปสอบ แล้วเลือกอย่างหลังดีกว่า ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า มีอะไรในหัวแต่สมองตายคิดไม่ออกนี่มันเลวร้ายกว่ามาก ฮืออออ T_T

ไปชิคาโกมา

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sun, 23 Aug 2009 05:30:00 +0000

วันแรกตอนเช้า
- ฝนตก
- แวะ sage hall กะทำงานรอ Ithaca mall เปิด แต่ก็มัวแต่เล่นเน็ต
- ไป target ซื้อยาสีฟันจิ๋วกะเข็มขัด
- หิว
- แวะ sage hall เล่นเน็ต เช็คไฟลท์เพราะยังไม่มีเน็ตที่บ้าน
- หิวมาก กลับบ้านดีกว่า

วันแรกตอนบ่าย
- กะจัดห้อง แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี เลยหลับดีกว่า - -‘
- ลากกระเป๋าขึ้นเขาอันสูงชัน เหนื่อยเรือของคุณวรนุส (รึวรนัส? Varanus อ่านว่าไงกันแน่)
- คนขับรถบัสสาย 31 ชวนคุย
- มี free wi-fi ณ Ithaca airport ด้วย cartใช้ได้ฟรีด้วย (แต่ไม่ได้ใช้) [ข้อดีของสนามบินเล็ก]
- ฝนตกหนักมาก ฝ่าฝนไปเดินขึ้นเครื่องบินเล็ก
- เอา Carry-on ขึ้นเครื่องไม่ได้ ต้องฝากกระเป๋า
- Biscoff ของ delta อร่อยมาก ๆ แอร์ก็ friendly [เริ่มรู้สึกดีกับ delta]
- มาถึง DTW (Detroit Airport) กระเป๋าหาย
- พนักงาน delta บอกเจอกระเป๋าแล้ว เป็นกระเป๋าเดียวที่ไม่มี tag เดี๋ยวจะติดให้ [ชักลางไม่ดี]
- DTW พูด 3 ภาษา: อังกฤษ ญี่ปุ่น จีน
- เดินลอด tunnel (อุโมงรึอุโมงค์ฟะ ) จาก concourse C ไป A ฝาผนังและเสียงดนตรีไฮโซดี [ชักประทับใจ]
- ไม่มี free wi-fi [ไม่ประทับใจอย่างแรง + ข้อเสียของสนามบินใหญ่]

วันแรกกลางคืน
- ถึง Midway Airport
- Departed at 7:15pm. Arrived at 7:30pm
- เวลาสั้นเกิน อดกิน biscuit
- หิว
- กระเป๋าไม่มาซักที
- เดินวนรอบ baggage claim area หาที่ซื้อ 3-day bus pass
- เวร กระเป๋าหายจริงๆด้วย (northwest ทำกระเป๋าข้าพเจ้าหายอีกครา) (รึเรียกว่า delta ดี) [ความประทับใจที่เคยมีต่อ delta มาทั้งหมดดับสูญ]
- มาเช็กบนเน็ตทีหลัง พบว่าอีพนักงาน baggage service ใส่ที่อยู่เพื่อนข้าพเจ้าผิดอีก เวรจริง ๆ [ความไม่ประทับใจทวีคูณ]
- ไฟล์งานกับหนังสืออยู่ในกระเป๋าที่หายด้วย [เวรกำลังสอง]
- ตลอดสายที่นั่งบัสประมาณ 40 นาที ข้าพเจ้าเป็นผิวเหลืองคนเดียวท่ามกลางผิวดำ (ที่จริงถ้าเป็นเมืองอื่นคงไม่สังเกต)
- หิวมาก (ลืมความหิวไปชั่วขณะเพราะกระเป๋าหาย)
- Windy in the summer (ข้าพเจ้าอยู่ Chicago จริงๆ แล้วสินะ)
- ถึงอพาร์ทเมนท์เพื่อน
- หิวมากมาก
- อดไป downtown เพราะมาถึงดึกเกิน
- ไปซื้ออะไรไม่รู้ประมาณ $8 มากิน จากsupermarket ใกล้ๆที่พักเพื่อน (ไม่ใช่walgreens)
- อร่อย
- เม้าท์แตกกับเพื่อน + แนะนำให้เพื่อนรู้จัก Han Geng แต่เพื่อนชอบ Siwon แทน ฮ่าๆ
- นอน

ก่อนจะได้ดู ModernDog in NYC

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sat, 04 Jul 2009 17:18:00 +0000

Saturday, July 04, 2009

10:14 AM

ตัดสินใจอยู่นานมากกกกกว่าจะเข้า NYC ดีไหม ถามคนนู้นคนนี้ทั่วไปหมดว่าคุ้มไหมกะการเสียเงิน $102 ค่ารถเข้า NYC (ราคาจริงแพงกว่านี้ แต่เพราะมีหลักฐานว่าเรียนซัมเมอร์เค้าเลยลดให้ ... ขอบคุณนะกันที่บอกเราก่อน lol) ซึ่งก็ไม่รู้จะเที่ยวอะไรแล้ว เพราะเที่ยวตอน winter break สมัยปีหนึ่งไปหมดแล้ว - -'' ไหนจะต้องนั่งขดอยู่บน shortline bus เกือบหกชั่วโมงอีก ไม่รู้อีคนนั่งข้าง ๆ จะสถุลรึเปล่าอีก ยิ่งถ้าไปแล้วไม่ได้ดูคอนหมาสมัยใหม่นะ =.=''

คอนหมาสมัยใหม่นี่ เป็นอะไรที่ตัดสินใจกันนานมากว่าตกลงจะไปรึไม่ไป ไอ้แพรวน่ะ อยากไปตั้งแต่รู้ข่าวจาก modendog.biz เมื่อประมาณช่วงสอบไฟนอลตอนเดือน พ.ค.แล้ว ทั้ง tweet และตั้ง status ใน msn ชวนชาวบ้านไปด้วย แต่ไม่เคยมีสัญญาณตอบรับ T_T''

แต่พอกันมาบอกว่ามันจะไป มีเพชรด้วย อ้ะ แพรวก็เริ่มมีความหวังในทันใด แต่เอ๊ะ ทำไมอีตอนเรา tweet ไปชวนเพชรมัน มันไม่เคยตอบกลับเลยล่ะ ตอนชวนกันตอนเล่นแบดก็เห็นแนวโน้มต่ำนี่นา แล้วอีสองคนนี้ก็บอก neutral ทั้งคู่ อีแพรวก็เลย หะๆ เกรงใจว่ะ เลยบอกกันไปว่าถ้าแค่ 3 คนคงไม่สนุก ไม่ต้องไปก็ได้ (แล้วแพรวก็กำลังจะเตรียมตัวทำใจต่อไป T_T)

แล้วกันก็บอกต่อว่าแหวนจะไปด้วย ไอ้เราก็ เหย แหวนเนี่ยนะ o_O'''' ไม่มีทางอะพี่น้อง ModernDog นี่ไม่แนวแหวนแน่ ๆ แต่พอกันบอกอาจว่าจะมีเด็กโคฯไปด้วย แพรวก็เริ่มมีความหวังนิดนึง

จากนั้นไม่นานเพชรก็ส่งอีเมล์มาถามทุกคนว่าจะยังไปอยู่ป่าว เพราะดูรูปคอนเสิร์ตที่ชิคาโกมันดู lame ๆ แหวนก็ตอบกลับทันใดว่า นั่นสิ ไปทำอย่างอื่นดีกว่า (แพรวนี่ เฮือกกกก อดไปแน่ตรู) แพรวเลยรีบตอบอีเมล์ไปรีครูท ฮ่าๆ โดยอ้างอิงนางสาวปองกานต์ผู้เคยไปคอนฯนั้นที่ชิมาแล้วว่า พี่ป๊อดมันส์กว่าพี่ตูน bodyslam สามแสนล้านเท่า ที่มันดู lame ๆ ก็แค่เพราะคนมันน้อยค่ะ ปรากฏว่าอีกันดันส่งอีเมล์มาในเวลาไล่เลี่ยกะข้าพเจ้าในการสนับสนุนแหวน (ความหวังของแพรวใกล้มอดลงอีกแล้วค่ะพี่น้อง) แต่พี่โอมเด็กโคฯส่งเมล์มาว่าพี่แกได้คุยกะทีม producerของวงด้วย วะว้าวววว พี่แกท่าทางจะตัวจริง แพรวขอทึกทักว่าพี่แกอยากไปด้วยละกัน แต่มันก็ยัง 3-2 อยู่ดี ยังกะผลบอล confederations นัด Brazil-USA เลย เศร้า

จนคืนวันพฤหัสฯผ่านไป ก็ยังไม่ได้ซื้อตั๋วกัน ซื้อบัตรล่วงหน้ามัน $40 ถ้าซื้อวันงานมัน $50 นะพี่น้องนะ ขนาดแค่ $40 ยังไม่ค่อยจะมีคนยอมไปเลย แล้ว $50 เนี่ย จะมีเรอะ ตอนเห็นอีเมล์เพชรตอนเช้าที่บอกว่าจะไปๆนี่เลยยังไม่แน่ใจ กะโทร.ไปหา (เพื่อเช็คด้วยว่าข้าพเจ้าควรจะเข้า NYC ตอนไหน) ตั้งแต่แปดโมงก็เกรงว่าจะยังมิตื่น ปรากฏว่าสิบโมงก็ยังไม่ตื่น เที่ยงแล้วก็ยังไม่ตื่น ฮ่า ๆ เวรกรรม - -'' แต่เที่ยงกว่าๆเพชรก็อีเมล์และโทร.กลับมา ปรากฏว่าเอาจริงกันแฮะ เย่ๆ ในที่สุดแพรวก็ได้ไปคอนหมาสมัยใหม่แล้ว ค่อยคุ้มต่อการเดินทางออกจากป่าหน่อย lol

ก่อนจะออกเดินทางยังแอบหวังว่าจะมีคนใช้ shortline เข้า nyc เวลาเดียวกะแพรวน้อย ๆ จะได้ไม่มีคนนั่งข้าง ๆ ฮ่า ๆ แต่ก็ได้นั่งคนเดียวแค่ชั่วโมงกว่า ๆ แหละ แป๊บเดียวคนก็เต็มรถกันแล้ว คนที่นั่งข้าง ๆ เป็นลุงฝรั่งแก่ ๆ ผอม ๆ ก็เป็นโชคดีของอีแพรวไป แต่อีคนนั่งหลังแพรวนี่ชอบลงรถไปสูบบุหรี่แล้วขึ้นมาพร้อมกลิ่นบุหรี่ที่เหม็นมาก ฮ่วย คุณมาทำร้ายดิฉันทำไม เอ้อ ตอนเอากระเป๋าโหลดใต้รถ หัวข้าพเจ้าดันไปกระแทกประตูเก็บกระเป๋ารถ (ตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลยง่ะ T_T) อีคนนั่งข้างหลังข้าพเจ้ามันขำไม่ไว้หน้าข้าพเจ้ามาก แถมขึ้นรถมาแล้วยังมามองหน้า"เคอิโงะ"แล้วขำต่อด้วย เหอๆ เคืองฟ่ะ ขำไรนักหนาฟะ

การเดินทางเป็นไปด้วยดี ระหว่างนั้นก็อ่านหนังสือ นอน ชมวิว และนั่งเปลี่ยวไปพลาง ๆ (เพิ่งค้นพบว่าตัวเองชอบดูแม่น้ำแฮะ สวยดี ๆ) มาถึง Port Authority ก็ต่อ subway สีเหลือง downtown ไปเจอพวกเพชร กัน แหวน (แอบรู้สึกผิดที่พวกแกรอเราทานข้าว ไม่รู้ว่าพวกแกจะรอนี่แง่ะ ไม่งั้นก็ออกตั้งแต่บ่ายสองเพื่อให้มาถึงตั้งแต่สองทุ่มแล้ว) ไปกินอาหารเกาหลีกัน ณ ร้านชื่อ tofu ข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบอาหารเกาหลี (นี่ขนาดไม่ชอบยังทานได้เรื่อย ฮ่า ๆ) ระหว่างนี้ก็โฟ่วแตกกันไป อีคุณเพชรก็โชว์พาวความเชี่ยวในอาหารเกาหลีอย่างแรง ก็งี้ล่ะนะ มีกิ๊กเป็นสาวเกาหลีบังหน้าเพื่อปกปิดความเป็นเกย์หนิ ฮ่าๆ (เหย สารภาพว่ะ เพชร ถ้าแกมาอ่าน ว่าเราไม่ได้เอามาจากยอด คิดเอง แสดงว่ามีคนดูออกและเห็นตรงกันสองคน เพราะงั้นแสดงว่ามันเป็นจริงใช่ไหมแก ฮ่าๆ) เสียตัวไปกะมื้อนี่ทั้งสิ้น $29.60 ในเวลาสองชั่วโมง

ระหว่างขึ้น subway มาห้องคุณชายเพชร เพชรมันก็โดนหญิงแหวนเทศน์สวดไปด้วย ฮ่า ๆ สมหน้าหน้า lol จ๋อยไปเลย กรั่ก ๆ :P พอมาถึงห้อง (เพชรบอกว่าเป็นดอร์มของเด็ก NYU) ก็ต้องแลกบัตร (สมเป็น nyc เป็นงี้ทุกที่พักเลย) แล้วก็ขึ้นไปห้องเพชรหมายเลข 711 (เลขห้องเปรี้ยวจริง ๆ) แอร์เย็นดี แต่โสโครกมาก ฮา ๆ ข้าพเจ้าเห็นห้องน้ำแล้วเครียดเลย ถึงจะทำใจแล้วแต่ก็นะมันอยู่กันไปได้ยังไง = ='' (แต่ห้องไอซ์ซัง ณ Cornell ก็ออกจะสะอาดนะ รึว่าไอซ์ประหลาด ฮ่าๆ) เอ้อ รูมเมทเพชชี่เป็นเกย์ด้วย ฮ่า ๆ อยากรู้จริง ๆ ว่าได้เสียกันยัง ก๊าก ๆ แต่รุมเมทเค้าน่ารักอยู่ ดูฮา ๆ ดี

กว่าจะเตรียมตัวไรกันเสร็จก็เกือบตีหนึ่งครึ่งละใกล้เวลาเริ่มจริงพอดี (เวลาบนเว็บบอกว่าเริ่มเข้าประตูได้ตั้งแต่ห้าทุ่มครึ่ง) แต่วงหมาสมัยใหม่มากันจริง ๆ ตีสองกว่า ๆ ช่วงนั้นก็ยืน ๆ เซ็ง ๆ ดูคนรอบข้างเต้นกันไป คนเยอะมากกกกก [ขอแทรกเรื่องราคาบัตร ซื้อตั๋วล่วงหน้านี่ $40 จริง ๆ ต้องบวก service fee อีกเจ็ดเหรียญกว่าด้วย แต่บัตรหน้างาน $50 ไม่ค่อยจะต่างกันเล้ย แค่ต้องเสี่ยงดวงว่าอาจบัตรหมด ซึ่งคงไม่หมดหรอก มันเป็นแนวคลับตั๋วยืนหนิ ยัดได้เรื่อย ๆ] อ้อ ซื้อไฮเนเก้นมาขวดนึงด้วย ฝากเพชรซื้อเนื่องด้วยข้าพเจ้าไร้ id และไร้เงิน (และเราหน้าแก่ไม่พอ ก๊ากๆ) แม้แต่ความึนก็ไม่มาเยือนเลย พับผ่าสิ ฮ่วย แต่พอหมดขวดมันอยากอาเจียนอะ อืด กะโดดมากไปหน่อย ไม่เล่าเรื่องคอนเสิร์ตมากละกัน ขี้เกียจแทรกรูปใน blog แต่มีอะไรประหลาด ๆ อย่าง เขามียืนเคารพเพลงสรรเสริญฯก่อนโมเดิร์นด็อกขึ้นมาเล่นด้วยล่ะ ข้าพเจ้าไม่เคยไปคอนเสิร์ตในแบบคลับ ๆ งี้มาก่อน ปกติมันมีรึเปล่าฤา ตลกดีนะ ทุกคนยืนถือขวดกะแก้วเหล้าถวายความเคารพ หึ ๆ

ยังไงก็ตาม คุ้มมาก ๆ ทั้งค่ารถบัสและค่าเข้า (ค่าเบียร์ไม่ค่อยคุ้ม ฮา ๆ) พี่ป๊อด entertain เก่งสุดยอด ท่าเต้นได้ใจมาก ข้าพเจ้าค่อยเขยิบเข้าไปเกาะเวทีขึ้นเรื่อย ๆ เลยได้จับมือ ฮ่า ๆ แต่ด้วยความที่ข้าพเจ้ามิบังอาจเรียกตัวเองว่าแฟนคลับ เพราะบางเพลงก็ไม่รู้จักเหมือนกัน แฮ่ เลยไม่ได้ทำอะไรมาก เฮียเมธีก็น่ารัก ๆ แต่อยู่ไกลไปหน่อย ไม่ค่อยเห็น ส่วนพี่โป้งเท่ห์บร๊ะเจ้า ยิ่งใส่แว่นดำตีกลองยิ่งเหมือนยาสุแห่งนานะ ตัวละครที่ข้าพเจ้าปลื้ม เอิ๊ก ๆ เท่ห์มากค่ะพี่โป้ง กรี๊ด >< ตีกลองมันส์มากค่ะ เวลาเอาผ้ามาซับเหงื่อก็น่ารักค่ะ อิอิ

แพรวบ้าไปแล้ว ขอจบเพียงเท่านี้ละกัน

สวัสดี

ป.ล. ดูรูปได้ที่ facebook

I'm a centrist! almost a democrat, though

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Mon, 27 Apr 2009 03:51:00 +0000

You are a
Social Moderate
(56% permissive)

and an...
Economic Liberal
(38% permissive)

You are best described as a:

Centrist

Link: The Politics Test on OkCupid.com: Free Online Dating
Also: The OkCupid Dating Persona Test

ห้องในพันทิปที่ข้าพเจ้าเข้าบ่อยๆ

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sat, 21 Feb 2009 17:41:00 +0000

1. ห้องเฉลิมไทยไหลตามน้ำ
2. ห้องหว้ากาม
3. ห้องใกล้บ้า
4. ห้องสวนเรท/ห้องจิต
5. ห้อง iphone
6. ห้อง ipod touch
7. ห้องปัญหาอกหัก รักคุด ตุ๊ดเมิน เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
8. ห้องถาม-ด่า HR
9. ห้อง compact vs dslr ใครเทพกว่ากัน
10. ห้องรีวิว/ด่าร้านอาหาร
11. ห้องต้องห้าม
12. ห้องสีแดง
13. โต๊ะหญิงล้วน

ป.ล. 1 ไม่ได้เรียงเลขห้องตามความถี่
ป.ล. 2 ห้องอื่นๆที่เหลือ เข้าบ้างประปรายตามความร้อน
ป.ล. 3 โปรดอย่าเข้าใจข้าพเจ้าผิดเพราะชื่อห้องนะขอร้าบบบ

ประสบการณ์ การ Transfer

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Thu, 25 Dec 2008 03:25:00 +0000

มีน้อง ๆ ถามกันมาหลายคน เราเลยขอเอาที่เราเคยตั้งกระทู้ไว้ มาลงในบล็อกตัวเองอีกที

------

Transfer Application (เราไม่แน่ใจว่าในประเทศอื่นมีไหม หรือเป็นยังไง เราจะขอพูดถึงแต่แค่ในอเมริกานะคะ) เป็นการสมัครเพื่อย้ายที่เรียนจากมหาวิทยาลัยหนึ่งไปอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง โดยสามารถโอนหน่วยกิตที่เราเคยเรียนมากับร.ร.เก่าไปยังร.ร.ใหม่ได้ด้วย เป็นการเปิดโอกาสให้คนที่เข้ามหาวิทยาลัย (ต่อไปนี้ขอเรียกว่า ยู นะคะ) หนึ่งไปแล้ว แต่มาค้นพบภายหลังว่า “เฮ่ย ยูนี้มันไม่ใช่ว่ะ หรือ เฮ้ย เราเข้ากับยูนี้ไม่ได้เลยว่ะ หรือไม่ก็ เฮ้ย ตอนนี้เราอยากเรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วว่ะ แต่ยูเราดันไม่มีให้เราเรียน” ได้มีโอกาสไปเรียน ไปอยู่ในที่ที่ใช่จริง ๆ

การ ย้ายมหาวิทยาลัยทำให้คนพวกนี้ไม่ต้องมาเสียเวลามาซิ่ว แล้วเริ่มเรียนใหม่ เป็นโอกาสทางการศึกษาที่เราอยากให้มีมาก ๆ ในไทย พอ ๆ กับการที่ให้โอกาสนักเรียนเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยก่อนได้ โดยยังไม่ต้องเลือกสาขาวิชาที่จะเรียน เพราะเด็กหลาย ๆ คนก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร อยากทำอาชีพอะไรกันแน่ การศึกษาในเมืองไทยน่าจะเปิดโอกาสให้เด็กได้ลองเรียนในวิชาต่าง ๆ ตอนปีหนึ่งก่อนบ้าง

Transfer นั้นมีทั้งการ transfer ภายในมหาวิทยาลัย (เป็นการtransferไปยัง school หรือ college อื่นใน university ของตัวเอง) และ transfer ไปมหาวิทยาลัยอื่นเลย (อาจเพราะไม่พอใจยูที่ตนอยู่ หรือยูตัวเองนั้นไม่มีเมเจอร์ที่เราอยากเรียนจริง ๆ) พวกที่ transfer นั้นส่วนมากเป็นคนที่เรียนใน community college มา แล้วอยากต่อพวก 4-yr college ซึ่งพวกนี้ส่วนมากจะเข้าตอนปีสาม แต่ก็มีบางคนที่เรียนใน 4-yr college อยู่แล้วแล้วมีเหตุผลแบบที่เราบอกมาข้างต้น ซึ่งพวกนี้ก็เข้าตอนปีสองไม่ก็ปีสาม

ในกรณีเรานั้น เรา transfer จาก 4-yr college หนึ่งไปยูอื่นเลยค่ะ เพราะเราอยากเรียนเกี่ยวกับ Human Resource Management และต้นสังกัดที่ให้ทุนเราก็อยากให้เรียน HRM ตรงๆ ไม่ก็ Business/Public Administration แต่ที่เดิม (Smith College) ไม่มีสอน HRM เลยค่ะ ไม่มีแม้กระทั่งพวกวิชาทาง business เพราะเป็น liberal arts และเป็น small college ค่ะ

ต้องขอเล่าก่อนว่าทำไมตอนแรกเราถึงเลือกไปเรียนที่ Smith College ทั้งที่ไม่มีเมเจอร์ที่เราอยากเรียน แถมเป็นร.ร.หญิงล้วนอีกต่างหาก

สารภาพตามตรงว่าตอนสมัครเราไม่เคยคิดจะไป Smith เลย ตอนไป visit ก็คิดว่าคงไม่สมัครหรอก ไม่ไปแน่ๆ เราไม่มีทางเข้าร.ร.หญิงล้วนล้านเปอร์เซ็นต์ แต่แล้วในที่สุดก็สมัคร เพราะปู่โร้ค (คนแนะนำเรื่องสมัครมหา'ลัย)บอกว่าควรจะสมัคร ค่าสมัครมันฟรี ฮ่าๆ สมัครไปไม่เสียหาย

พอประกาศผล college ก็อย่างที่คิด เราไม่ได้ 1st choice แต่เวลานั้นเรากลับลังเลที่จะเลือกระหว่าง 2nd choice ของเรา (UIUC) กับ Smith เราเลยปรึกษาผู้คนมากมายว่าจะไปไหนดี ปรากฏว่าพวกผู้ใหญ่ พวกพี่ๆทุกคนแนะนำให้ไป Smith

พอมาคิดๆดู เราก็อยากเรียน college เล็กๆ อยากเรียน class เล็ก ๆ อยากได้ prof. ใจดี เอาใจใส่ เข้าถึงง่าย จะถามไรเมื่อไรก็ได้ อยากได้เพื่อน ๆ น่ารัก คุยกะเพศเดียวกันคงง่ายกว่า เดินไปเรียนสบาย ๆ กลับหอดึกก็ได้ ไม่ต้องระวังตัวอะไร (ข้อดีของร.ร.หญิงล้วน ^^'')

ถามพี่ๆเด็กทุน ถามพวก college counselors ก็บอกว่าขอต้นสังกัดเปลี่ยนเมเจอร์ได้ เราเลยตั้งใจจะทำ double major Economics + Psychology ที่ร.ร.นี้ ขออนุญาตต้นสังกัดไปเค้าก็ไม่ตอบกลับซะที ทั้งที่จะเลยdeadline สำหรับ enroll แล้ว เราก็เลยเลือกเรียนที่นี่ไปเลย

หลังจาก enroll ไปแล้วสักพัก ต้นสังกัดพึ่งตอบกลับมาว่าอยากให้เมเจอร์ HRM, Business Administration or Public Administration (โดยเอก HRM) มากกว่า เราก็ อ้าว ไรฟะ พึ่งมาตอบหลังจากฉัน enroll ไปแล้ว ทั้งที่ถามไปชาติเศษแล้ว แล้วเมเจอร์ Business/Public Administration เอก HRM มีด้วยเหรอเนี่ย เอกกับเมเจอร์มันต่างกันยังไง ก่งก๊งมาก เราก็เลยปรึกษากับพวกพี่ ๆ เด็กทุน ปรึกษา advisor และปรึกษา dean ที่ Smith College อีกครั้ง ทุกคนแนะนำให้เราขอไปอีกครั้งดู โดยคราวนี้อธิบายให้ละเอียดว่ามหาวิทยาลัยในอเมริกาที่สอน HRM ป.ตรีนั้นมีน้อยมากๆ และแนบรายละเอียดให้ชัดเจนขึ้นว่าสามารถทำ double major วิชาที่ใกล้เคียงแทน แล้วโทเราจะเรียน HRM ตรงๆชัวร์ (ใจเราก็อยากเรียน HRM ไปเลยเหมือนกัน แต่ไม่อยากย้ายมหา’ลัย)

เรามีความสุขกับร.ร.ที่เราอยู่มาก (เพื่อนเราทุกคนเป็นคนดีมาก ๆ) แม้ว่าเรียน ๆ ไปมันชักไม่ใช่สิ่งที่อยากเรียน ชมรมที่อยากเข้าก็ไม่มี แต่ตอนนั้นเราเห็นว่าเหตุผลเรื่องความเป็นอยู่ การใช้ชีวิตในมหา’ลัยสำคัญกว่า เลยยังไม่คิดจะย้ายที่เรียนอยู่ดี ขี้เกียจทำ app ด้วย ฮ่าๆ

แต่มาวันหนึ่ง อยู่ๆ เราก็ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนว่าห้ามเปลี่ยนเมเจอร์ไปทำ econ+psych ต้อง HRM, Business Administration or Public Administration (โดยเอก HRM) เท่านั้น ไม่งั้นจะถอนทุน มันก็ทำให้เราเหวอกับชีวิตไปซักพักนึง เค้าให้เหตุผลว่า เค้าเคยไม่อนุญาตเราไปแล้ว ทำนองว่าเค้าไม่ได้อ่านรายละเอียด ไม่ได้อ่านที่เราพยายามอธิบายไปเลยสักนิด

เราน่ะเข้าใจต้นสังกัดนะ ว่าต้องการคนทาง HRM จริง ๆ แล้วเราเองก็อยากเรียนทางนี้มากกว่าด้วย ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร แต่ที่งง ๆ ก็คือ ถ้าเค้ารู้และเข้าใจความสำคัญของ HRM จริง ๆ อยากให้เราเรียนทางนี้จริง ๆ ทำไมเค้าไม่ยอมให้เราไปเรียนที่อังกฤษหรือออสตั้งแต่แรกนะ ทั้งที่สองประเทศนั้นมันดังทางนี้มากกว่า แล้วทำไมคำสั่งมันช่างสายฟ้าแลบขนาดนั้น สั่งตอนเดือนก.พ. จะให้เราย้ายไปที่ใหม่ตอน Fall 2008 เลย พูดแต่ว่าจะถอนทุน ๆ เหอๆ ถ้าเราย้ายไม่ได้ก็คงจะเป็นบุคคลล้มละลายไปเลย เพราะไม่มีปัญญาใช้เงินสามเท่าของทุนที่เรียนไปปีครึ่งกว่า ๆ แล้ว ฮ่าๆ

บ่นตั้งนาน ขอโทษทีค่ะ แหะๆ ^^’’

การที่พึ่งมาเริ่มทำ app ตอนเดือนก.พ.เพื่อสมัครของ Fall 2008 ก็สร้างความลำบาก วุ่นวายให้กับชีวิตเราพอดู เพราะยูทางฝั่ง west coast กับ Midwest บางแห่งนั้นปิดรับสมัครไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตัวเลือกก็เหลือน้อยลง ไหนจะเรื่อง requirement ต่าง ๆ อีก โดยเฉพาะ courses ที่ยูต่าง ๆ เค้าอยากได้ด้วย

ซึ่ง requirement ตัวนี้สำคัญมาก เป็นส่วนที่ทำให้ Transfer Application ต่างกับ Freshman App เพราะ Transfer App นี่เค้าจะดูเกรดเป็นสำคัญ แล้วตามด้วยข้อพิจารณาอื่น ๆ คล้าย ๆ ของ freshman app ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องเช็กให้ดีว่าแต่ละยูเค้าต้องการอะไรบ้าง เค้าจะดูตรงไหนมากกว่า

เราสมัครไปทั้งหมด 5 ที่คือ Cornell, University of Illinois at Urbana-Champaign, Washington Univ. in St. Louis, Boston College และ University of Massachusetts-Amherst ยกเว้น UIUC ที่ใช้ app แยก นอกนั้นอีก 4 ที่นี้ใช้ Common Appในการสมัครได้ค่ะ โดยจะมีคำถามเสริมของแต่ละยูเพิ่ม ที่จริงเราอยากสมัคร NYU กับ University of Michigan ด้วยค่ะ แต่สองอันหลังต้องทำ app แยก แถมคำถามของแต่ละยูก็เยอะมาก ที่สำคัญเริ่มถังแตกแล้วค่ะ แหะๆ เลยสมัครแค่ 5 ที่พอ

วิธีเลือกยูของเราก็ไม่มีไรมากเพราะยูที่มีเมเจอร์นี้มี น้อยนัก อย่าง UIUC ก็ไม่มี HRM ซะทีเดียว ประกอบกับหลายยูปิดรับสมัครไปแล้ว แต่เราก็ยังพยายามทำแบบตอนสมัครเข้าปีหนึ่ง คือเลือกยูทั้งแบบที่คิดว่าอยากเข้ามาก เข้ายาก เข้าพอได้ แล้วก็เข้าง่าย

ช่วง เทอม Spring นี้นี่เราก็แทบทิ้งการเรียนไปเลยค่ะ เพราะ deadline แต่ละที่ใกล้เข้ามาแล้ว (ซึ่งไม่แนะนำให้ทำตามค่ะ เพราะเกรดสำคัญอยู่ ถ้า final เกรดตกเกินไป เค้าก็เขี่ยเราทิ้งเหมือนกัน) แต่มาคิดย้อน ๆ ไปอีกที เราก็โดดแค่สองคลาสเองนะคะ แล้วก็ส่งงานทุกครั้ง นอนเต็มอิ่ม แม้ว่าจะไม่เคยอ่านหนังสือเลย ไม่เคยทวน แล้วงานที่ทำก็ค่อนข้างเผา เพราะเวลาแทบไม่มีแล้ว (เอาเวลาไปนอนหมด แฮ่ๆ)

ขออธิบายเป็นร.ร.ๆ ไปตามลำดับเวลา deadline ของ app ละกันนะคะ

UIUC เป็นยูที่ตอนแรกเราเกือบไม่สมัครแล้วเพราะมีเวลาแค่สองวัน แต่ college counselor เราที่ Asheville School ให้กำลังใจเราว่า ถ้าเราจะทำก็ทำได้ แต่เราจะไม่ได้แน่ ๆ ถ้าเราไม่ลงมือทำ เราก็เลยทำ app จนวินาทีสุดท้ายเลยค่ะ นอกจากนี้ดีที่ UIUC ขอแค่ใบสมัคร , courses ที่เค้าอยากได้กับ essay 2 essays เราไม่ต้องไปวิ่งวุ่นขอ recommendations ขอรายงานเกรดกลางภาค รายงานความประพฤฒิจาก dean เราเลยยังพอส่งทันค่ะ

แต่ในที่สุดนั้น เราก็โดน reject อยู่ดีค่ะ เค้าบอกเราตรง ๆ เลยว่าเพราะคอร์สเราไม่ครบ (เค้าไม่รับคะแนนของ AP ค่ะ ต้องเป็นคอร์สที่เรียนในคอลเลจเท่านั้น)

UIUC นี้เป็นที่ๆเราหวังไว้มากเลย คิดว่าได้แน่ ๆ เพราะตอนสมัครเข้าปีหนึ่งเราเคยได้มาก่อนแล้ว แต่เพราะตอนนั้นไม่อยากเรียนยูใหญ่ๆ เลยปฏิเสธเค้าไป คราวนี้กรรมเลยตามทันค่ะ ฮ่าๆ

เราเลยร้องไห้ ร้องๆๆๆๆ ได้แต่ร้องไห้ ร้องไห้ทั้งคืนเลย จิตตกมาก ๆ วันต่อมาก็ร้องไห้ คิดว่าชีวิตนี้คงไม่เหลืออะไรแล้ว คงโดนถอนทุนแน่ ๆ เป็นพวกไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ เป็นพวกไร้ประโยชน์ กับอิแค่สมัครเข้ามหา’ลัยแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะกลับไปพัฒนาประเทศชาติได้ไง กระทรวงฯต้นสังกัดเค้าก็ไม่อยากได้เราแล้ว

ตอนนั้นหมดกำลังใจที่จะมีชีวิตต่อจริง ๆ ค่ะ

แต่แล้วก็ได้สติค่ะ ว่าถ้าเราไม่พยายามต่อต่างหาก เราจะกลายเป็นพวกไร้ค่าของจริง

เราเลยตั้งใจทำ app ของ Cornell ต่อค่ะ Cornell นี่ก็เป็นที่ๆเราอยากเข้ามาก ๆ เพราะมี School of Industrial and Labor Relations เลย มี prof. ทาง HR เยอะมาก คอลเลจนี้ของคอร์เนลก็เล็ก คลาสส่วนใหญ่ก็เป็นคลาสเล็ก ๆ แต่ก็เป็นที่ ๆ เราไม่ค่อยจะหวังว่าจะเข้าได้เท่าไร แหะๆ

การสมัครก็มีใช้ใบสมัครของ common app เขียน essay ว่าทำไมอยาก transfer มี essay เสริมว่าทำไมต้อง Cornell มีให้ตอบ short answer ว่าเคยมีประสบการณ์ไรที่เกี่ยวกับเมเจอร์ที่จะเรียนบ้าง มีขอดูรายงานเกรดที่ผ่านมา เกรดกลางภาค recommendations จาก prof. 2 ท่าน มีรายงานพฤฒิกรรมจาก dean และต้องสอบสัมภาษณ์ด้วยโดยจะเดินทางไปที่ Cornell เองถ้าสะดวก หรือ โทร.สัมภาษณ์เอาก็ได้ (เราเลือกโทร. เอาค่ะ) คำถามที่สัมภาษณ์ก็เช่น ขอบเรียนวิชาอะไร ทำไมถึงอยาก transfer ทำไมตอนแรกถึงเข้าโรงเรียนเก่า ชอบอ่านหนังสืออะไร ฯลฯ

อีก 3 ที่คือ Boston College, WashU, และ UMass-Amherst ก็คล้าย ๆ ของ Cornell ค่ะ แต่ไม่มีสัมภาษณ์

หลังจากส่ง app เพื่อสมัคร Boston College, WashU กับ UMass ไปแล้ว เราก็นึกว่าจะมีเวลาอ่านไฟนอลแล้ว ตั้งใจจะฟิตซะหน่อย เพราะเกรดกลางภาคอนาถมาก แต่ปรากฏว่า Cornell อีเมล์มาบอกให้เราเดินทางไปสัมภาษณ์ที่ Ithaca อีกที เราก็เลยเอาแต่เตรียมตัวสัมภาษณ์ ไหนจะต้องจัดของอีกเพราะพอสอบเสร็จ หอจะไล่เราออกทันทีเลย lol เราเลยไม่ค่อยตั้งใจเตรียมสอบไฟนอลเท่าไร - -''

ที่จริง Cornell เค้าบอกว่าถ้าไม่สะดวกก็ไม่ต้องไปก็ได้ แต่เรากลัวว่าเค้าจะหาว่าเราไม่ตั้งใจจริง แล้วเราอยากไปเห็น ป่า Cornell ด้วย (: P) เลยลงทุนไปหาเค้าค่ะ ก็ใช้เวลาเป็นวันเลย (ประมาณ 12 ชั่วโมง) ในการเดินทางสู่เมือง Ithaca โดยรถบัส greyhound

ปรากฏว่าที่เราอุตส่าห์เตรียมตัวมาสัมภาษณ์เหมือนจะสูญเปล่าค่ะ เพราะเค้าให้เราไปกินข้าวกับเค้าเฉย ๆ แล้วก็ถามคำถามทั่ว ๆ ไปเท่านั้น เช่น เดินทางเหนื่อยไหม มีพี่น้องกี่คน พ่อแม่ทำงานอะไร ชีวิตทั่ว ๆ ไป ฯลฯ เพื่อไม่ให้ที่อุตส่าห์เตรียมมาเสียเปล่า เราเลยพูดสิ่งที่เราเตรียมมาไปเองเลยค่ะ แหะๆ เช่นชอบไรเกี่ยวกับ Cornell เรารู้ไรเกี่ยวกับ Cornell บ้าง พยายามแสดง passion ที่เรามีต่อ HR และ Cornell อย่างเต็มที่ค่ะ

เช้าวันต่อมาเราก็เดินทางกลับ Smith ค่ะ ระหว่างอยู่บนรถก็หลับตลอดเลย เพราะเมื่อวานเม้าท์เหนื่อยมาก - -‘’ ปรากฏว่าตื่นมามีมิสคอลจาก admission office ของ Cornell ค่ะ เราเลยรีบโทร.กลับไป เผื่อเราลืมอะไร หรือไปทำโก๊ะอะไรใส่เค้าไว้ ==''

สิ่งที่ไม่คาดฝัน ก็ผ่านหูโทร.ศัพท์มือถือเข้ามาในหูของเราค่ะว่า ติด Cornell แล้ววววว เย่ !! ตอนนั้นแทบกรี๊ดค่ะ พูดขอบคุณและบอกเค้าว่าดีใจมากไม่รู้ตั้งกี่ล้านรอบ แหะๆ

มันทำให้เรามีกำลังใจในชีวิตต่อไปจริง ๆ ค่ะ เพราะตอนแรกเราไม่มั่นใจใน essay ที่เราเขียนไปเลย สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์เราก็รู้สึกว่าทำได้ไม่ดีเท่าไร ยูอีกสามแห่งก็ยังไม่ตอบมาสักที แต่ตอนนี้เราได้ Cornell แล้ว เราก็ตัดสินใจจะไป Cornell ทันทีเลยค่ะ

Wash Uนี่เราไม่ได้หวังเท่าไร เพราะได้ข่าวมาว่าเค้าเกลียดนักเรียนทุนไทย - -'' Boston College นี่ก็สมัครเพราะต้นสังกัดอยากให้สมัคร แต่ไม่เคยคิดอยากไปเลยอะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน sense มันบอกว่าถ้าเราไปคงนรกแน่ ๆ ส่วน Umass นี่ก็ไม่ค่อยชอบรองลงมาจาก Boston College

Cornell ทำให้เราศรัทธาระบบ admission ที่อเมริกาขึ้นว่าไม่ได้ดูที่คะแนนอย่างเดียวจริง ๆ ค่ะ เพราะเราว่าคะแนน SAT Toefl เราก็ไม่ดีเท่าไร (เราใช้คะแนนเก่าหมด ไม่ได้สอบใหม่) เราว่าที่เค้าให้เราเรียนกับเค้าคงเพราะเค้าเห็นความตั้งใจของเราจริง ๆ เราอยากให้ระบบที่เมืองไทยเป็นอย่างนี้บ้างจังค่ะ พี่ๆ เพื่อน ๆ คิดว่าระบบการศึกษา ระบบ admission ในไทยจะพอมีทางเปลี่ยนแปลงได้บ้างหรือเปล่าคะ ไม่ต้องเหมือนอเมริกาก็ได้ แต่อยากให้เด็กไทยได้มีโอกาสมากว่านี้ค่ะ

ว่าด้วยเรื่องของการลอก

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sat, 29 Nov 2008 00:34:00 +0000

วันนี้ไปเห็นกระทู้นี้มาในห้องเฉลิมไทย

คุยกับสองหนุ่ม "เฟี้ยว"เจ้าของรางวัล“iDream 4 : RHYTHM OF MOTION หน้าด้านจริงๆ!!!

สรุปจากข่าวคือ มีเด็กไทยม.ปลายสองคนชนะประกวดทำ mv แต่จริงๆคือไอ้เด็กสองคนนี้ไปลอกมาอีกทีทั้งดุ้น (เห่ยกว่าด้วยที่จริง)

ต้นฉบับ
SHITDISCO 'OK'

ของลอก

แถมยังมีการ "สองหนุ่มทิ้งท้ายว่า ใครที่ฝันอยากเป็นครีเอทีฟ ต้องจินตนาการเป็นเรื่อย อย่ายึดติดเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง “คุณสมบัติของครีเอทีฟ ควรจะมีอะไร พวกผมมองว่า ไม่ควรมีอะไรเลย เพราะมันจะเป็นกรอบกรอบนั้นจะจำกัดจินตนาการ ทำให้คิดอะไรไม่ได้มาก ต้องปลดปล่อยความคิด คิดไปเรื่อยๆ ทำตัวเหมือนเด็ก จะได้ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ ดูสดใสตลอดเวลา นอกจากนั้นเวลาคิดไม่ออก สถานที่มีผลสำคัญ อยู่ในที่ร้อนๆ ห้องแคบๆ จะคิดอะไรไม่ได้ ลองเปลี่ยนไปอยู่ที่โล่งๆ กว้างๆ บรรยากาศเขียวๆก็จะดีมาก”"

แหม ให้สัมภาษณ์ได้ดูดีจังเลยนะคะน้อง เหมือนนักการเมืองบางคนเลยค่ะ หึๆ

ตั้งแต่เล่นพันทิปมาเนี่ย เจอกระทู้แนวนี้เยอะมาก ประเภทเด็ก[แม้กระทั่งผู้ใหญ่]ไปก๊อปเกม (ห้องเฉลิมไทย) ก๊อป fan art (ห้องเฉลิมไทย - การ์ตูน) ก๊อปนิยาย (ห้องสมุด) ก๊อปเพลง (ห้องเฉลิมกรุง) ก๊อปรูป (ห้องกล้อง) ฯลฯ แล้วโมเมว่าเป็นของตัว เอามาให้รับคำชม เอามาประกวด แม้กระทั่งเอาไปขายต่อ ทำไมพลเมืองชาวไทยเราก๊อปกันได้ก๊อปกันดี ลอกกันสะบั้นหั่นแหลกขนาดนี้นา

จะว่าไปเราเองก็เคยทำเหมือนกัน ตอนทำรายงานม.ต้น ม.ปลายนี่ก็ copy & paste กันเป็นอาชีพกันเลยทีเดียว เพื่อนบางคนในมหา'ลัยก็ยังทำแบบนี้อยู่เลย - -'' ถ้าเรายังเรียนอยู่ไทยก็คงยังทำอย่างนั้นต่อเหมือนกันละมั้ง เหอๆ เพราะมันเป็นอะไรที่ดูเหมือนไม่ผิดไปแล้ว ใครๆก็ทำกัน ทำแล้วก็ไม่มีใครรู้ ถึงรู้ก็ไม่มีใครว่า ถึงว่าก็โทษไม่หนัก

อย่างเด็กกลุ่มเฟี้ยวเนี่ย ลอกออกมาได้อนาถมาก
แต่ที่อนาถกว่าคือกรรมการ ว่าไหม
เด็กสองคนนั้นเลยดูเหมือนจะภูมิใจกับผลงานการลอกของตัวเองมาก
ลอกไปก็ได้รางวัลเว้ยเฮ้ย อะไรประมาณนั้น เหอๆ

สภาพแวดล้อมมันเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เด็กจนโต เป็นมากันเป็นสิบๆปีแล้ว จนมันมองแทบไม่ออกแล้วว่ามันเริ่มเสื่อมจากอะไรกันแน่ แล้วจะเริ่มแก้จากตรงไหนล่ะ? การศึกษารึ? แล้วเมื่อไรจะจริงจังกันซะที? อย่างร.ร.ในอเมริกานี่อาจารย์ย้ำตลอดว่าต้องมี citation เพราะงั้นลอกกันทีมีสิทธิ์โดนไล่ออกออกไปเลย ... ทำไมอเมริกันยังทำกันได้ แต่เราทำกันไม่ได้นะ

เหอๆ

เหตุการณ์แบบนี้คุณจะเลือกแบบไหน

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Wed, 26 Nov 2008 05:34:00 +0000

พอดีได้ดูโฆษณาของ สสส. ที่ออกมาช่วงนี้ เลยอยากเอามาเก็บไว้
สองเหตุการณ์นี้เหมือนจะเห็นชัดแล้วว่าควรจะเลือกแบบไหน แต่หลายคนก็ยังเลือกอีกแบบเนอะ

เหตุการณ์ที่ 1

สสส.-Market (เข้าไปช่วย)

สสส.-Market (อยู่เฉยๆ)

เหตุการณ์ที่ 2

สสส.-Bus (เข้าไปช่วย)

สสส.-Bus (อยู่เฉยๆ)

และเพลงของพรู
เลือกแบบไหน - Pru (Special Edition)

พึ่งย้ายบ้านมาใหม่ค่ะ

patapata.chan@gmail.com (Praew) — Sun, 02 Nov 2008 02:18:00 +0000

ข้างบนเราชวนมาจิบชา
แต่ที่จริงเราอยากกินไอติมนะตอนนี้

...

เอ๊ะ ยังไง

...

สรุป point ของโพสนี้คือมาดูลาดเลาบ้านใหม่ก่อนเฉยๆค่ะ - -''

edit: พึ่งมาตระหนักว่า description เรามันเหมือนจะแอบโยงไปหาสภาถ้วยชาเลยว่ะ ฮ่าๆ
ที่จริงตอนคิดออกมานี่ไม่ได้นึกถึงสภาถ้วยชาไรเลย
แค่มันสื่อถึงห้องรับแขก ห้องนั่งเล่นดีก็เท่านั้น

เราย้ายมาบ้านใหม่นี่ก็เพราะแค่อยากหาที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ฮ่าๆ
ตอนนี้กำลังจรลีไปมาระหว่างบ้านสองหลัง หลังแรกก็ทำตัวอย่างไร้สาระ(ทำตัวปัญญาอ่อน และ พูดหยาบ ฮ่าๆ) หลังที่สองพยายามทำตัวมีสาระ [รึเปล่า?] (ยังทำตัวปัญญาอ่อนอยู่ แต่พูดเพราะค่ะ lol)

มาที่ใหม่ก็คงจะทำให้มันเป็นทั้งสองอย่างละกัน
PaTa's Lounge นี่ก็เป็นทั้งพื้นที่สาธารณะไว้รับแขก และพื้นที่นั่งเล่นส่วนตัวของเราเอง
ยินดีต้อนรับทุกท่านมาเยี่ยมเยียน พูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเสมอ (จะมีไหมหนอ)
แต่มันก็เป็นบล็อกตามใจฉันด้วย บางวันเรื่องที่เราหามาคุยด้วยอาจมีสาระ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีสาระ หรืออาจจะหมดแก๊ป เราเข้ามานั่งในห้องนี้นั่งๆนอนๆเงียบๆ ปล่อยห้องให้ร้างเฉยๆ ไม่พูดอะไร (ดองบล็อกนั่นเอง ฮ่าๆ)

ระหว่างนี้ก็จะค่อยๆขนของ ย้ายบ้านล่ะนะ
รู้สึกว่าตัวเองย้ายบ้านบ่อยอยู่เหมือนกันแฮะ
อนาคตเราจะย้ายบ้านอีกป่าวหว่า
อืม ...