பாதசாரியின் பால்வீதி

புனைவுக்கு அப்பால்: பாகம் ஒன்று

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Tue, 29 Apr 2014 01:40:00 +0000

முன்குறிப்பு 1: யாரையாவது சுட்டுக்கொல்வது, கார் அல்லது பைக் ரேஸ் பந்தயங்கள், கால்பந்து, கிரிக்கெட், கூடைப்பந்து, குத்துச்சண்டை, மல்யுத்த ஆட்டங்கள் வகையறா வீடியோ கேம்களை மட்டுமே இதுவரை பார்த்து சலித்து சோர்ந்து போயிருந்தால், இந்தப் பதிவு உங்களுக்கானது தான். Beyond: Two Souls வழக்கமான இந்த மாதிரி விளையாட்டல்ல. டிஜிட்டல் யுகமொன்றின் சராசரி அளவு 20 வருடங்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால் யுகத்துக்கொரு முறை இது போன்ற புரட்சிகள் நிகழ்வதுண்டு. இதற்கு முன் 2009ல் Heavy Rain என்ற கேமுடன் களமிறங்கிய டேவிட் கேஜ் பியாண்ட்-உடன் அந்த புரட்சியை கேமிங் துறையில் வெற்றிகரமாக நிகழ்த்தியிருக்கிறார் என்றே குறிப்பிடவேண்டும். பதிவின் இந்த பாகம் முதல் கோணலைத் தான் விவரிக்கிறது.

முன்குறிப்பு 2: மோஷன் கேப்சர் பற்றி பரவலாக கோச்சடையான் வாயிலாக அறிமுகமாயிருக்கும் நாம், அதை அவதாருடன் ஒப்பிட்டு சூடுபோட்டுக்கொள்ளாமல், பியாண்டுடன் ஒப்பிடலாம். ஹெவி ரெயினும் மோஷன் கேப்சர் தான், என்ன ஐந்து வருடம் பழைய முயற்சி. பியாண்ட் 22 மில்லியன் டாலர் (நூற்றி முப்பத்தைந்து கோடி ரூபாய்) செலவில் தயாரிக்கப்பட்டது; விநியோகத்திற்கும், விளம்பரத்திற்கும் இன்னும் 8 மில்லியன் செலவழித்தார்கள். வெளியாகி கிட்டத்தெட்ட 7 மாதங்கள் ஆகியிருக்கும் நிலையில் நூறு மில்லியன் தாண்டி இன்னும் விற்றுத்தள்ளுகிறது.

எனக்கு வீடியோ கேம்களின் மீது சிறுவயதிலிருந்தே அதிபயங்கர ஆர்வம். டெட்ரிஸ் மட்டும் செயல்படும் ப்ரிக் கேம் டப்பாவிலிருந்து, சேகா முதல் நிண்டெண்டோவின் கேம் க்யூப், அதன் சீன இறக்குமதி டப்பாக்கள், பிஎஸ்1 அனைத்தையும் பதின்பருவத்திற்கு முன்னரே ஆடிக் களித்துவிட்டேன். மாரியோ-லூயிஜி சகோதரர்கள் இளவரசியை மீட்க காளான்கள் தின்று, ஆமைகள் தாண்டி, குழாய்களில் புகுந்து கொடி நாட்டுவதிலேயே முக்கால்வாசி காலாண்டு அரையாண்டுத் தேர்வு விடுமுறைகள் கரைந்திருக்கின்றன. மாமா-சித்தப்பா மகன்/ள்களுடன் ஏம்ரல்-மே வெயிலில் பொழுதுபோக்க கச்சிதமான தேர்வு. சூப்பர் டேங்க், காண்ட்ரா, டக் ஹண்ட், ஸ்பார்ட்டன்-எக்ஸ், ரோட் ஃபைட்டர், அர்க்கனாய்ட், குங் ஃபூ, சர்க்கஸ் ஷோ, பாம்பர் மேன், ஐலேண்டர், ஜங்கிள் புக், டாக்டர் மாரியோ, பலூன் ஷூட்டர்... அதிலும் கால்பந்து, கிரிக்கெட் குத்துச்சண்டை என 99 இன் 1, 24 இன் 1, 555 இன் 1 என்று பல்வேறு மூர் மார்க்கெட் கார்ட்ரிட்ஜுகள் வரவேற்பறையெங்கும் சிதறிக்கிடக்கும். சனிக்கிழமை விடுமுறை நாளாக இருந்த காலகட்டத்தில் அடம் பிடித்து அப்பாவின் சேதக் ஸ்கூட்டரில் சென்று அலுவலகக் கணிணியில் காப்டர் க்ராஷ் ஆடிய நினைவிருக்கிறது. கம்ப்யூட்டர் என்ற வஸ்து வீட்டில் அறிமுகமானதும் செய்த முதல் சுபகாரியமே ரோட் ரேஷ் விளையாடியது தான். சாலிட்டேரையும், மைன்ஸ்வீப்பரையும் விளையாடாத கணிணிப்பயனாளர்களைக் காண்பதரிது. டேஞ்சரஸ் டேவ், க்ளா முதல் ப்ரின்ஸ் ஆஃப் பெர்ஷியா, ஸ்பைடர் மேன், ஹிட் மேன், கால் ஆஃப் ட்யூட்டி, நீட் ஃபார் ஸ்பீட், வின்னிங் 11 இன்னபிற எல்லாம் விரும்பி ஆடினேன். நடுவில் கொஞ்ச காலம் இந்த வெறி சற்றே அடங்கத்துவங்கிய தருணத்தில் தான் சோனி நிறுவனத்தின் புதிய தலைமுறை கன்சோல் பி.எஸ்-2 இந்திய சந்தையில் பிரபலமானது. இந்திய மதிப்பில் இருபதாயிரம் ரூபாய்க்கு விற்றுக்கொண்டிருந்தது. வாங்கித்தரச் சொன்னால் வீட்டில் வன்முறையில் இறங்கிவிடக்கூடும் என்பதால் ஸ்பெஷல் க்ளாசுகள்/ ட்யூஷனுக்கு மட்டம் போட்டுவிட்டு மிட்டாய்-பிஸ்கெட்டு வாங்கத்தரும் பணத்தில் தெருவுக்குத் தெரு முளைத்திருந்த கேமிங் செண்ட்டர்களில் அடைக்கலம். பத்து ரூபாய் கொடுத்தால் ஒரு மணிநேரம் ஆட முடியும். பெரும்பாலும் ஸ்மேக்டவுன் வெர்சஸ் ரா ஆடுவோம். சிலமுறை ஃபிஃபா ஆடுவதுண்டு. பள்ளி மேல்நிலை பருவம் முதலே கால்பந்து ஆட்டங்களுக்கு மட்டும் மடிக்கணிணியில் ஒதுக்கீடு. இந்த காலத்தில் தான் அலைபேசிகளிலும் கேம்கள் வந்து சேர்ந்தன. ஸ்நேக் சென்சியா பைத்தியம் நான். மாமா பெருமையாக வாங்கிக்கொண்டு வந்த நோக்கியா 3315ல் ஸ்பேஸ் இம்பாக்ட், பவுன்ஸ் ஆடி பட்டன்கள் முழுக்க தேய்ந்தே போயிருக்கின்றன. பின்னர் எழுந்த ஸ்மார்ட்ஃபோன் அலையில் ஆங்க்ரி பெர்ட்ஸ், டெம்பிள் ரன் அண்மையில் ஃப்ளாப்பி பெர்ட் வரைக்கும் ஒரு கை பார்த்தாச்சு. கல்லூரி நான்காமாண்டில் கிடைத்த பகுதிநேர வேலைச் சம்பளத்தில் ஒரு பி.எஸ் 3 வாங்கினேன். இத்தனை நாட்களாக alphanumeric தொட்டு 8-bitஇலும், 1:1 Aspect Ratio-விலும் ஆடியாடி அயர்ந்திருந்த விழிகள் Widescreen 1080பி அதிதுல்லியத்திலும் 5.1 ஒலித்தரத்திலும் போதைப் பரவசத்தில் தள்ளாடின. நிற்க.

இத்தனை ஆண்டுகளாக வீடியோ கேம்கள் விளையாடியதில் சில எழுதப்படாத விதிகள் புலப்பட்டன. ஒன்று – நான் வேறொரு போட்டியாளரை வெல்ல வேண்டும், அல்லது – கணிணியைத் தோற்கடிக்க வேண்டும். இது அடிப்படை விதி. வெற்றி, தோல்விக்கென ஆடு புலி ஆட்டம். அடுத்து, ஒரு இலக்கு வேண்டும். தென்னமெரிக்க எல் டொராடோ புனைசுருட்டு புதையலோ, கார் ரேஸ் எல்லைக் கோடோ, மாரியோ இளவரசியோ. பரமபத நூறாம் கட்டம். இலக்கின்றி போனால் மணல் கடிகாரச் சவால். குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் பத்து பேரை வெட்டி வீழ்த்துவது, குறிப்பிட்ட வாய்ப்புகளுக்குள் குருவிகள் மேல் குறிபார்த்து கல்லெறிவது, குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் பைக்கில் ஒரு வலம் முடிப்பது. மூச்சு முட்டும் வரை சடுகுடு. பொதுவாக விளையாட்டே ஒரு தனிப்பட்ட செயலில் – பந்தை குறிபார்த்து கோல்போஸ்ட்டினுள் உதைப்பது / கூடைக்குள் அடைப்பது/ பவுண்டரி எல்லையைத் தாண்டி அடிப்பது, இலக்கின் மத்தியத்தில் அம்பை புல்ஸ் ஐ எறிவது, கோலிகுண்டால் கோலிகுண்டை குறிபார்த்து அடிப்பது என ஒன்றினில் மேதமை அடைவதே. வீடியோ கேம்களில் மேதமை சில பட்டன்களை டைமிங்கில் அழுத்துவது மட்டுமே. ஆக, குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் ஒரு சவாலைச் செய்துமுடிக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் ஒரு போட்டியாளரை விட துரிதமாக அல்லது சிறப்பாக சவாலைச் சமாளிக்க வேண்டும். இதற்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது சில பொத்தான்களை, சில வரிசையில் நேரம் தப்பாமல் அழுத்துவது மட்டுமே. இந்த பொத்தான்கள் செய்யும் பிரதான காரியங்கள் – எதிரியைத் தாக்குவது – பெரும்பாலும் சுட்டுப் பொசுக்குவது, ஜப்பானிய நிறுவனத் தயாரிப்பாயிருந்தால் வெட்டிச்சாய்ப்பது. அல்லது வாகனங்களில் விரைவது. அல்லது சுவர்கள், ஏணிகள் மாதிரி ஏதேனும் ஒரு பரப்பில் தொங்கித் தத்திதாவுவது. இதில் ஒன்றோ, மேற்பட்ட சேர்மானங்களிலோ (ஜி.டி.ஏ மாதிரி open world games) இருக்கலாம். இல்லையேல், நிஜ விளையாட்டுகளின் பிரதியாக இருக்கும் அல்லது புதிர் விளையாட்டுகளாக இருக்கும். இவ்வளவுதான் இலக்கணம். இன்றைய தேதிக்கு ஒரு பி.எஸ் 3 அல்லது எக்ஸ் பாக்ஸ் 360 வாங்க ஆகும் செலவு ஏறக்குறைய 18,000 ரூபாய். ஒவ்வொரு கேம் தகடும் குறைந்தது 1500 ரூபாய். வெளிவருவதில் பாதி 14 வயதிற்குட்பட்ட சிறுவர் சிறுமியர் ஆடத்தகாதவையாக அமெரிக்க தணிக்கைக்குழு அறிவித்தவை தான். தெள்ளத்தெளிவாக இது இன்னும் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் பிரத்தியேகமான தளம் அல்ல. வீடியோ கேம்களின் முக்கிய விதியாக பலரும் கருதுவது இதைத்தான். ”ஒரு குழந்தையிடம் நாம் தன்னிச்சையாக விளையாடப் பணிக்ககிறோம். அதனிடம் என்றைக்காவது நாம் ஏன் விளையாடப் பணிக்கிறோம் என்று நம்மையே கேட்டதுண்டா? குழந்தையாக இருப்பது விளையாடுவதற்கான உரிமையை குழந்தைக்கு தருவதாக நாம் நம்புகிறோம். இன்னமும் குழந்தையாக இல்லையென்பதால் விளையாட நமக்கு உரிமை கிடையாதென்று நம்மை நாமே சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.” – ப்ளூமிங்க்டனில் நடைபெற்ற டெட் கருத்தரங்கில் சார்லி டாட் உரையிலிருந்து. இன்னொரு முறை உரக்கச் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது - விளையாடுவது என்பது குழந்தைகளுக்கு மட்டுமேயான உரிமை அல்ல. அதுவும் 2500 ரூபாய் கொடுத்து ஒரு 18+ கேமான பியாண்டை வாங்கி விளையாட குழந்தையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் நிச்சயம் இல்லை.

2009ல் க்வாண்ட்டிக் ட்ரீம் ஹெவி ரெய்ன் என்ற கேமை வெளியிட்டார்கள். ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டாலும், மீண்டும் ஒருமுறை முதலிலிருந்து எப்போது வேடுமானாலும் உட்கார்ந்து ஒரு நாளெல்லாம் ஆடத்தூண்டும் கேம் இது. சிகாகோ நகரில் ஒரு மழைக்காலத்தில் சில குழந்தைகள் தொடர்ந்து மர்மமான முறையில் கொல்லப்படுகிறார்கள். மூத்த மகனை விபத்தில் பறிகொடுத்த தந்தை எஞ்சியிருக்கும் ஒரே மகனை இந்தக் கொலைகாரனிடமிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். மேலும் இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் டிடெக்டிவ் ஒருவர், இளம் எஃப். பி. ஐ அதிகாரி ஒருவர், துடிப்பான பெண் பத்திரிக்கையாளர் என நான்கு பேரின் பார்வையில் கதை நான்-லீனியராக நகரும். இந்த ஆட்டம் தான் பியாண்ட்டுக்கு முன்னோடி என்பதால், இதிலேயே ஏற்கனவே சொன்ன விதிகளை டேவிட் கேஜ் உடைக்க முயற்சி செய்திருந்தார். உதாரணத்திற்கு, வழக்கமான க்ரைம் ட்ராமா கேம்களில், விசாரணைகள் கதையாக - காணொளியாக நகர்ந்துவிடும். பார்வையாளராக அதைக் கொட்டக்கொட்ட முழித்துப் பார்த்துவிட்டு, கிடைக்கும் தடயங்களைக் கொண்டு நாமாக துப்பறிந்து தொலையவேண்டும். ஆனால் ஹெவி ரெய்னில், ஒரு விசாரணையில் எந்த கேள்விகளை, எந்த வரிசையில் கேட்பதென்று நாம் முடிவு செய்யலாம். ஒருவேளை நம்மிடம் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டால், அதற்கு உண்மையைச் சொல்வதா, அல்லது மழுப்புவதா, இல்லை பொய் சொல்லி தப்பிப்பதா என்று நாம் தீர்மானிக்கலாம். நமது தேர்வின் அடிப்படையில் தான் கதையின் அடுத்த கட்டம் அமையும். கிட்டத்தெட்ட ஒரு திரையரங்கில் உட்கார்ந்துகொண்டு மனதில் உங்கள் விரல் சொடுக்கி கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் முத்தம் கொடுத்துக்கொள்வார்கள், நீங்கள் சொடுக்க மறுத்தாலோ பிரிந்துவிடுவார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள், எப்படியிருக்கும்? ஒரு படுக்கையறைக்காட்சியில் மெய்யாலுமே அந்த முடிவையெடுக்கும் சுதந்திரத்தை நமக்குத் தருகிறார் டேவிட் கேஜ். இது ஒரு மாபெரும் முன்னெடுப்பு. மொத்த ஆட்டத்தையும் ஆடிமுடித்த பின்னாலும், மீண்டும் முதலிலிருந்து வேறுமாதிரி முடிவுகளை எடுத்து அதே ஆட்டத்தை வேறு மாதிரி ஆடிப்பார்க்கலாம், முதல் முறை விளையாடிய அதே சந்தோஷத்தோடும் திருப்தியோடும். நான்கு பேரைக் கட்டுப்படுத்த முடிவதால், இந்த முடிவெடுத்தல்களின் பெர்முட்டேஷன்/ காம்பினேஷன் வியப்பளிக்கிற விதத்தில் அமைந்திருந்தது. ஒருவரது ரகசியத்தை மற்றொருவரின் துருப்புச்சீட்டாக வைத்து நாம் கொலைகாரனைத் தேடலாம், சிலருக்கிருக்கும் பாதகங்களை வேறு சிலருக்கு சாதகமாக்கிக்கொள்ளலாம். எந்தவொரு கேமும் இந்த அரிய சுதந்திரங்களை நமக்கு வழங்காது. இருக்குற சர்க்கிட்டைத் தாண்டி வண்டியை இழுத்துக்கொண்டு வந்தாலே கேம் ஓவர் தான். இங்கு மற்றுமொரு கட்டுடைத்தல். ”கேம் ஓவர்” என்கிற தாலியறுப்பே கிடையாது. எந்தக் கையறு நிலையிலும் ஆட்டம் முடியாது. நிஜவாழ்வில் எப்படி நாம் செய்கிற தவறுகளைச் சுமந்துகொண்டே வாழ்கிறோமோ, அப்படித் தான் இந்த மாயலோகத்திலும். யாரையாவது கொன்றால், கொலைப்பழியுடன் போலீசிடமிருந்து தப்பியொளிந்து ஆட்டம் நெடுக தலைமறைவாகத் தான் ஆடவேண்டும். சிலநேரம் செய் அல்லது செத்து மடி என்கிற நிர்ப்பந்தத்திற்குள்ளாகும் போதும், நாம் உயிரிழக்க நேர்ந்தால் நான்கு பேரின் பார்வையில் நகரும் கதை அப்பொழுதிலிருந்து மூவரின் பார்வையில் நகரும். அந்த நபர் இறந்துவிட்டதைக் கூட மீதி கதைமாந்தர்கள் தங்களுக்குள் தெரிவித்துக்கொள்வார்கள் – விவாதம் செய்வார்கள். டி20 மாதிரி 40 ஓவர்களின் முடிவில் பெட்டியைக் கட்டவேண்டியது தான். இழுத்தடிக்க எல்லாம் வாய்ப்பில்லை.

ஆட்டம் முழுக்க துப்பாக்கியும், அபரிமித தோட்டாக்களையும் அர்னால்ட் பட ப்ரொடக்ஷன் மேனேஜர் மாதிரி யாரும் நமக்கு வழங்கமாட்டார்கள். சகட்டுமேனிக்கு பிணங்களைக் குவிக்கும் சர்வாதிகாரத்தையும் வழங்க மாட்டார்கள். திரையின் ஓரத்தில் நகரத்தின் வரைபடம் இருக்காது. ஆனால், ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் விசேஷங்கள் உண்டு. உதாரணத்திற்கு, பத்திரிக்கை யுவதி பெண் என்பதால், தனது கவர்ச்சியையும் துடுக்கையும் பயன்படுத்தி சில காரியங்களைச் செய்ய இயலும், எஃப்.பி.ஐ அதிகாரி பாண்ட் நாயகர்களின் நவீன வஸ்துகளைக் கையாள இயலும், தனியார் டிடெக்டிவ் இந்த இரண்டு பேரும் புக முடியாத இடங்களுக்குள் நுழையக்கூடிய, அதிகாரிகளுக்கு பதில் சொல்லத் தேவையில்லாத கூண்டிலிருந்து தப்பிய பறவை – இப்படி. ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையுமே நம் கையசைவு தான் நடத்துகிறது என்பதால் கதையுடன் ஒன்றி, அந்தந்த பாத்திரத்தின் நுண்ணுணர்வுகளை நம்மாலும் உணர முடிகிறது. பிள்ளையின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்துடன் மிக ரம்மியமாகத் தொடங்கும் கதை மெல்ல நகர்கையில், விடுமுறை நாளில் நகரத்தின் சந்தை நெருக்கடியில் குழந்தையை தொலைத்துவிட்டு தேடியலைகையில் தொற்றிக்கொள்ளும் பதற்றம் ஆட்டத்தின் கடைசி நொடி வரைக்கும் நம்முடனே உலவும். அதனைச் செவ்வனே செய்ய உதவுகிறது அடுத்த சோதனை முயற்சி. எந்தவொரு கேமிற்கும் கீ-போர்ட் பொத்தான்கள் அல்லது ஜாய்ஸ்டிக் கண்ட்ரோலர் பொத்தான்கள் குறிப்பிட்ட செயல்களைச் செய்யும் அட்டவணை இருக்கும். அதாவது ஷிஃப்ட் அழுத்தினால் ஓடலாம், கண்ட்ரோல் அழுத்தினால் குதிக்கலாம். Q அழுத்தினால் உதைக்கலாம். E அழுத்தினால் குனியலாம், ஸ்பேஸ் பார் அழுத்தினால் கைகளால் சண்டை போடலாம்.. இப்படி. (பிஎஸ்3 என்பதால் X, O, L1, L2, R1, R2 இப்படி நீளும்) ஆனால், ஹெவி ரெய்னில் இந்த பருப்பு வேகாது. ஒவ்வொரு சூழலிலும் ஒவ்வொரு பொத்தான் ஒவ்வொரு செய்கையைச் செய்யவல்லது. ஒரே சண்டையில் முதல் நிமிடம் குத்த நாம் ஷிஃப்ட்டை அழுத்தவேண்டியிருக்கும், அடுத்த நிமிடமே நாம் ஸ்பேஸ் பாரை அழுத்த வேண்டியிருக்கும். திரையின் ஒரு மூலையில் பொத்தானை அறிவித்த வண்ணம் தொடர்ந்து ஃப்ளாஷ் நியூஸ் மாதிரி அடித்துத் தள்ளும். இதன் மூலம் நாம் எதார்த்தமாக ஒரு சண்டையில் எப்படி எதிர்கொள்வோமோ, அப்படி எங்கிருந்து அடி விழும், அதற்கு எப்படி பதிலடி தருவது என்று உடனுக்குடன் எதிர்நோக்கி நம் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டியிருக்கும். இதுவரைக்கும் கூட ஜீரணித்துக்கொள்ளக்கூடிய சோதனைகள் தான். கதையின் முடிவு தான் மிகப்பெரிய சாதனை. நீங்கள் இதுவரைக்கும் எடுத்த சின்னச் சின்ன தேர்வுகள் எப்படி கதையின் போக்கை வளைத்து நெளித்து மாற்றியதோ, அதே மாதிரி கதையின் முடிவும் நீங்கள் எடுக்கிற முடிவைப் பொறுத்து தான் அமையும். ஒருவேளை நான்கு தலைகளையும் நீங்கள் தவறவிட்டுவிட்டால் தந்தையாக உங்கள் பிள்ளையைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போகலாம், அதிகாரிகளாகவோ, பத்திரிக்கையாளராகவோ கடமையில் தவறலாம், ஏன் உயிரையும் இழந்துவிடலாம். கொலைகாரன் கண்டுபிடிக்கப்படாமலே போய்விடலாம். சாமர்த்தியமாக உங்கள் காய்களை நகர்த்தியிருந்தால் பிள்ளையையும் காப்பாற்றி, வழக்கைலும் வெற்றி பெற்று, பத்திரிக்கையாளராக புகழும் அடையலாம். இல்லை, ஏனோ தானோவென்று ஆடினால், சில உறவுகளை இழந்து, கொலைகாரனைத் தப்பவிட்டு குழந்தையை மட்டும் காப்பாற்றலாம், குழந்தையைக் கொன்றபின் கொலையாளி பிடிபடலாம்.. இப்படி கடைசி அத்தியாயத்தை ஆடும் விதத்தில் ஏறத்தாழ பன்னிரெண்டுக்கும் மேற்பட்ட முடிவுகள் ஆட்டத்துக்கு உண்டு. ஆக, வெற்றி தோல்வியென்று எங்கும் ஆட்டம் நின்று, மீண்டும் ஒரு செக்பாயிண்ட்டிலிருந்து தொடராது. கேம் என்றால் நிர்ணயம் செய்யப்பட்ட ஒரு முன்முடிவிற்கு விளையாடுபவரை அழைத்துச்செல்வதல்ல, விளையாட்டின் போக்கில் ஒரு முடிவிற்கு வந்துசேர்வது என்பது தான் டேவிட் கேஜின் ஃப்ளாசஃபி.

இந்த அத்தனை முயற்சிகளையும் ஒன்றிணைக்க நிஜ நடிகர்களின் துணையை நாடுகிறார் டேவிட் கேஜ். வழக்கமான கேம்கள் போலில்லாமல் நிறைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான காட்சிகளை நேர்த்தியாகவும் நம்பும்படியாகவும் அமைக்க அவர்களின் முகபாவங்களை மோ-கேப் மூலம் தன் கனவை நிஜத்துக்கு வெகு அருகில் கொண்டு சென்றிருக்கிறார். ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு நிஜத்துக்கு அப்பால் கொண்டு செல்கிறார். (தொடரும்)

நோலன் பிடித்த முயலுக்கு மூன்று கால்

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Wed, 05 Feb 2014 23:25:00 +0000

சமகால ஹாலிவுட் திரைப்பட பரப்பில் வெகுசன சினிமா ரசிகர்கள் மட்டுமின்றி பெரும்பாலான உலக சினிமா ரசிகாஸ்களின் அபிமானத்துக்குரியவர்கள் இரண்டு பேர். ஒருவர் குவெண்ட்டின் டரண்ட்டினோ. மற்றொருவர் க்றிஸ்டோஃபர் நோலர். குவெண்ட்டின் வெகுசன சினிமாவை மாற்று சினிமா மாதிரி எடுப்பவர். நோலர் மாற்று சினிமாவை வெகுசன சினிமா மாதிரி எடுப்பவர். ஷேக்ஸ்பியர் கருதிய மூன்றங்க திரைக்கதை வடிவத்தினை சோதனை செய்ததில் இரண்டு பேருமே பெருவெற்றியை பெற்றிருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு நோலனின் புனை உலகினை மட்டும் கொஞ்சம் அசைபோடலாம்.

ப்ரெஸ்டீஜைப் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியாச்சு. டார்க் நைட் குறித்தும் எழுதியாச்சு. ரைசஸ் குறித்தும் எழுதியாச்சு. தனது அத்தனை படங்களிலுமே ஒரு முனைவான பார்வையாளனின் பங்களிப்பை, படத்தினூடே மிக முக்கியமான பங்காக வைக்கிற நோலன் ப்ரெஸ்டீஜில் மட்டும் திட்டவட்டமான முடிவினை ஏன் மார்ஜின் போட்டு முடித்தார் என்பது எனக்கு பல நாட்களாக சந்தேகமே. ப்ரெஸ்டீஜில் மட்டுமின்றி பெரும்பாலும் இரண்டு மிக நெருங்கிய குணாதிசயங்களுடைய கதைமாந்தர்களின் யுத்தம் தான் நோலரின் கதைக்கருவாக இருக்கிறது. ப்ரெஸ்டீஜில் ஆஞ்சியர்/ போர்டெம் இடையே உரசும் பொறி முதற்கொண்டு போர்டெம்/ ஃபேல்லன் இடையே நிலவும் பூசல் மாதிரி. வேன் குடும்பத்தின் ஒரே வாரிசான ப்ரூஸ் தனது பெற்றோர்களைக் கொன்றவர்களை பழிதீர்க்க/ தந்தையின் லட்சியமான காத்தம் நகரின் பாதுகாவலுக்காக எடுக்கும் அவதாரம் தான் அவரது முகமூடியான பேட்மேன். ரா-வின் அல் குல்-லின் ஒரே வாரிசான டாலியா, அவரது தந்தை இறந்த பின், தன் தந்தையின் லட்சியத்திற்கென தரிக்கும் முகமூடி தான் மிரண்டா டேட். இந்த இரு முகமூடிகளின் ஆடுபுலி ஆட்டம் தான் ரைசஸ். ஸ்கேர்க்ரோவின் கோணிப்பை (மெய்) அல்லது அந்த ரசாயனம் (மெய்நிகர்) முகமூடிகள், ஜோக்கரின் "Warpaint" (மெய்) சூழ்ச்சி (மெய்நிகர்) , ப்பேனின் பிராணவாயு முகமூடி (மெய்) அசுரபலம் (மெய்நிகர்) என முழுக்கவுமே முகமூடிகளின் சடுகுடு தான்.

இன்செப்ஷனின் பம்பரம் கடைசி ஃப்ரேமில் சலனமற்று சுழல்கிறதா என்பது தொடங்கி, அவரது மோதிரம் தான் அவரது டோட்டெம் என்றும் (என்னளவில் அது விவாக மோதிரம் மட்டுமே, அநியாயத்துக்கு அபத்தமான கோட்பாடு இது), பம்பரம் நமக்கான “Turn” என்றும் கூட விவாதங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. ப்ரெஸ்டீஜின் முதலும் முடிவுமான இக்காட்சியை, டார்க் நைட்டின் மூன்று படலங்களுடன் வெகு சுலபமாகவே நம்மால் ஒப்பீடு செய்துவிட முடிகிறது. ப்ரூஸ் வேன் என்ற ஒரு நாயகனை அறிமுகம் செய்து, அந்த முகத்தை மறைக்கும் முகமூடியான பேட்மேன் வருவது அசாதாரணமல்ல. ப்ரூஸ் வேனை மீண்டும் கொண்டுவருவது தான் நோலரின் ப்ரெஸ்டீஜ். சரி, கடல் மேல் அணுகுண்டுடன் சென்ற பேட்மேனும், மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஆஞ்சியரும் தான் செத்துவிட்டார்களே.. போனால் என்ன, நம்மிடம் தான் ராபினும் ஃபெல்லனும் மிச்சம் இருக்கிறார்களே. போட்ட முடிச்சிலிருந்து விடுவிக்க இயலாமலும், விடுவிக்க வழியிருந்தும் நேற்றைய காதலியை நகர மேயருக்காக தியாகம் செய்துவிட்டதால் இறந்துபோகும் நண்பனின் மனைவிகள். காமிக்ஸில் ஹ்யூகோ ஸ்ட்ரேஞ் என்ற மரை கழண்ட ப்ரொஃபெசர் ஒருவரின் சோதனை முயற்சி தான் சொங்கி ஆசாமி ஒருவனை பேன் என்ற பராக்கிரமசாலியாக்குகிறது. டெஸ்லாவும் அஃதே. ப்ரெஸ்டீஜின் மூன்றடுக்குகளில் காணும் வெவ்வேறு கனவுகள் தான் டார்க் நைட் படங்களா?

இந்த அமளிதுமளி பத்தாதென்று பப்பாதியாக கிழித்த காகிதத்தின் வரிகள் எதிரெதிர் திசைகளில் மோதிக்கொள்வதென இயங்கும் மெமெண்ட்டோ. எங்கு தொடங்கி எங்கு முடிந்ததென தெரியாத கனவு போலவே மொத்த கதையும் நகர்கிறது. கனவுக்குள் கனவு போலவே அந்த இன்சுலின் ஊசி கதை. ஏன் யாரிடம் தன் கதையை தொலைபேசியில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று மறந்துவிடும் லெனர்டைப் போல, கனவில் கடக்கும் சாலைக்கு எங்கிருந்து வந்தோம் என்று மறந்து மிரளும் ஏரியாட்னே. தனக்கு சதி செய்த டெட்டியை (15 நிமிட இடைவெளியினூடே) தெரிந்தும் தெரியாமலும் நம்பி மீளமுடியாத சுழலுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் லெனர்ட் மாதிரியே, தனது கனவுலகின் ரகசியங்களைத் திருட விரும்பும் காப்-பின் வலையில் விழுந்து மீளமுடியாத லிம்போவிற்கு தள்ளப்படும் சைட்டோ. இன்னும் துல்லியமாக, ஆர்தர் ஏரியாட்னியிடம் ஒரு முத்தம் வாங்கிவிட்டு மேலும் கீழும் முடிவில்லாமல் நீளும் படிக்கட்டில் கொண்டு செல்லும் மோபியஸ் வளையம் போன்றே ஒட்டுமொத்த மெமெண்ட்டோ திரைக்கதையையும், 15 நிமிட இடைவெளிகளுக்குள் இயங்கிவரும் லெணர்ட்டும். என்னைக் கேட்டால் அதில் குறிப்பாக லெனர்ட் டயல் சுற்றும் அந்த தொலைபேசியே கூட 15 நிமிடங்களுக்கு அப்புறம் ஆதிநிலைக்கு திரும்பும் லெனர்ட் தான் என்பேன். நோலன் ஸ்டேன்லி க்யுப்ரிக்குக்கு இணையாக பல மார்க்கங்களில் தனது படைப்புலகை நுட்பமாக ஊன்றச் செய்கிறார். மெமெண்டோவில் நிகழ்காலம், இறந்தகாலத்தை குறிக்க நிறம் ஒரு முக்கிய வினையூக்கியாக செயல்படுகிறது. இன்செப்ஷனில் நேரம் கனவுகளின் அடுக்கு ஏற ஏற குறைகிறது. அதற்கு ஏதுவாக ஸ்திரமான நேரத்தில் இசைக்கும் அதே பாடல் கனவின் அடுக்கிற்கு ஏற்ப ஸிம்மரின் தகிடுதத்தத்தால் த்வனி குறைந்து அந்த சகிக்க இயலாத டம்மாரமாக ஒலிக்கிறது. மெமெண்டோவின் மிகப் பிரபலமான அந்த போலராய்ட் படத்தினுள் போலராய்ட் படத்தை மிகச் சுலபமாக கனவுக்குள் கனவென ஒப்புமை செய்யலாம்.

பிம்பம், போலி, ஆள் மாராட்டம், மாய எதார்த்தம் முதலிய கூறுகளை தனது குறும்படமான டூடுல்பக்-கிலேயே நோலர் ஜாடையாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அந்த அடுக்கடுக்கான பிம்பங்களை இன்செப்ஷனின் அடுக்குக் கனவுகளாகவோ, தன்னைத் தானே மாய்த்துக்கொள்ளும் இரட்டைச் சகோதரர்களாகவோ, சுயத்துடன் போராடும் பேட்மேன்/ டூ ஃபேஸாகவோ நாம் உருவகப்படுத்த இயலும். மீன்தொட்டியை தொடைகளுக்கு நடுவே தன் வாழ்வெல்லாம் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் இந்த சீன மந்திரவாதி என்கிற போர்டெம்மிடம், ஆஞ்சியர் வாழ்நாளெல்லாம் எவனால் இப்படி ஒரு ரகசியத்தை மறைத்து வைக்க முடியும் என்கிறான். அப்படி ஒரு முகமூடியத்தானே அணிந்துகொண்டிருப்பதை ஆஞ்சியர் கடைசி வரை கண்டுபிடிக்கவில்லை. மிரண்டா டேட்டுக்காக வாழ்நாளெல்லாம் முகமூடி ஒன்றை அணிந்துகொண்டிருக்கிறான் ப்பேன். இறுதியில் மனைவியிடமும் மகளிடமும் முகமூடிகளின்றி ஒரு சுதந்திர வாழ்வை அடையும் போர்டென்/ ஃபெல்லன் (இருவரில் யாரென்று தெரியவில்லை!), பேட்மேன் முகமூடி இனி தேவையில்லாத ப்ரூஸ் வேன், கனவுகளில் சோழி போடத் தேவையில்லாத காப் என்று வேடங்களை களைப்பதை நோக்கியே நாயகர்கள் பயணிக்கிறார்கள். ஃபாலோயிங் நோலரின் இத்தகு வளையங்களுக்கு அப்பால் ஒரு படைப்பாகத் தான் எனக்கு படுகிறது, ஒரே ஒருமுறை தான் பார்த்திருக்கிறேன். நோலரின் அதிதீவிர ரசிகர்கள், ஃபாலோயிங்கையும் ஆறேழு முறை பார்த்தவர்கள் இருப்பின், அவர்களாலும் இந்த படிமங்கள் அந்த படைப்பிலும் விரிவதை சொன்னாலும் சொல்லலாம். தொடங்கிய புள்ளிக்கு திரும்புவோம். ப்ரெஸ்டீஜின் முடிவு தட்டையாக ஃபேல்லன்/ போர்டெம் பழிதீர்த்து வெல்வதுடன் முடிகிறதா? அல்லது, டெஸ்லாவில் உருபெற்ற ஒரு ஆஞ்சியர் எஞ்சியிருக்கிறானா? நாம் உன்னிப்பாகத் தான் பார்க்கிறோமா?

தி டார்க் நைட் ரைசஸ் (2012)

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Sat, 21 Jul 2012 11:35:00 +0000

நண்பன் ஆண்டோனியோ அன்பரசுக்காக (@4anbu) எழுதியது.

நன்றி: misguidegeek.tumblr.com

பெயர்: தெ டார்க் நைட் ரைசஸ்
மொழி: ஆங்கிலம்
வகை: அதிரடி/ புனைவு
இயக்குனர்: க்றிஸ்டோஃபர் நோலன்
நடிகர்கள்: க்றிஸ்டியன் பேல், டாம் ஹார்டி , மைக்கேல் கெய்ன், கேரி ஓல்ட்மன், மார்கன் ஃப்ரீமன், ஆன் ஹாத்தவே, மரியன் காட்டிலர்ட், ஜோசஃப் கார்டன் லூவிட்.

தி டார்க் நைட் ரைசஸ் - நோலனின் சதுரங்கம்.

Bane: “Let the games begin.”

சதுரங்கம் ஒரு வேடிக்கையான ஆட்டம். ராஜாக்களுக்கு ஒரே ஒரு கட்டம் மட்டும் தான் தாண்ட அனுமதி. ராணிகளால் விருப்பம் போல் ஆட இயலும். பகடைக்காய். யானை ஒரே மூச்சாக நேர்க்கோட்டில் தாக்கும். மந்திரி கோணலாக அல்லது மாணலாக செல்லும் திறமை படைத்தவர். பிற சதுரங்கப் பதுமைகளைக் காட்டிலும் குதிரை கொஞ்சம் விசேஷமானது. யானை, மந்திரி.. ஏன் ராஜா ராணிகளையே அசாத்தியமாக தாண்டிச்சென்று தாக்க வல்லது.

அமெரிக்க நகரங்கள், அங்கு வாழும் மக்கள் பற்றிய ஒப்பனை அணிந்த பிம்பங்கள் ஒய்யாரமும் கும்மாளமுமாக அமெரிக்காவில் வாழாதவர்களால் தொடர்ந்து பூதாகரமாகவே சித்தரிக்கப்பட்டாலுமே பயத்தால் சபிக்கப்பட்ட அந்நகரங்களின் உண்மையான முகம் மெல்ல பிரகடனமாகிக்கொண்டிருப்பதை அவர்களின் முக்கிய இயக்குனர்கள் தொடர்ந்து காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்றனர். வெறும் வர்த்தக ரீதியாகவோ, சித்தாந்த ரீதியாகவோ எந்த அமெரிக்க பெருநகரத்தையுமே அழித்துவிட இயலாது என்பதைத் தான் முந்தைய இரு அத்தியாயங்களில் நோலர் நிறுவியிறுந்தார். அதன் தொடர்ச்சியாகவே யுத்த ரீதியிலான தீவிரவாத மார்க்கமும் அமெரிக்காவை அசைத்துப் பார்க்க முடியாது என்பதையே டார்க் நைட் ரைசஸ் சொல்ல முயல்கிறது. முதல் இரண்டு பாகங்களின் பங்களிப்பு திரைக்கதை நெடுகிலும் விரவிக்கிடக்கிறது. இலக்கணம் தவறாமல் அளவான கிளைக்கதைகளையும், பாத்திர-வசன பின்பற்றலையும் முதல் இரு அத்தியாயங்களிலிருந்து எடுத்தாள்கிறார்கள் நோலர்கள். திரைக்கதை, இசை தவிர படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் அதிரடிக் காட்சிகள் டார்க் நைட்-டை விட கோவையாக இயக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இயற்பியல் விதிகளை மீறும் இரண்டாம் பாக சண்டைக்காட்சிகளின் கண்டின்யுவிட்டி குளறுபடிகள் இந்தப்படத்தில் இல்லை. ஐமேக்ஸ் ஒளிப்பதிவென்பதால் துல்லியத்திற்கு குறையில்லை. வரைகலையும் எதார்த்தத்திற்கு வெகு அருகில் இருப்பது கண்கூடு. ஆனாலும் கூட மூன்று மணிநேர அவகாசம் வியாபித்துக்கொண்டிருப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.

நோலர் ஆஸ்கர் வென்றதாய் வரலாறு இல்லை. ஃபின்ச்சருக்கும் பிம்பிளிக்கி பியாப்பி. 1973-ல் மீன் ஸ்ட்ரீட்ஸ் தொடங்கி பிரபலமாயிருக்கும் ஸ்கார்சசிக்கும் இதே நிலைமை தான். 2007 வரைக்கும் அவர் காத்திருந்து டிபார்ட்டெடுக்காக ஆஸ்கர் வென்றெடுத்தார். அகாதமி விருதுகளில் படிந்திருக்கும் அரசியல் எனக்கு விளங்கவில்லை. குடியரசுத் துல்லியமாக படமாக்கப்படும் ஸ்லம்டாக் மில்லியனேருக்கு 8 விருதளிக்கும் போங்காட்டமே சான்று. முதலாளித்துவம், கம்யூனிச-சோசியலிச எதிர்ப்பு, இத்தியாதி சமாச்சாரங்களின் கருப்புப் பக்கங்களை, அதிகார மையங்களைக் குறிவைத்த படைப்புகளை அகாதமி கண்டுகொள்ளாது. அயல்நாட்டுப் படங்களுக்கென தரப்படும் விருதுக்கான பட்டியலில் இடம்பெறும் படங்களும் பெரும்பாலும் இத்தகு அரசியல் (குறைந்தது அமெரிக்கா சாராத அரசியல்) களங்களிலேயே பயணிப்பதும் கண்கூடு. இன்செப்ஷனிலேயே நோலர் தனது கர்வத்தை சற்றே விட்டுக்கொடுத்து, டிக்கெட்டுடன் கோனார் நோட்ஸ் தந்தனுப்பாத குறையாய் கிக், லிம்போ, டோடெம் இவற்றுக்கான விளக்கத்தைக் குறைந்தது மூன்று முறையேனும் கதாபாத்திரங்கள் விளக்கச் செய்திருந்தார். அதன்மூலம் மெமண்ட்டோவுக்கும், ப்ரெஸ்டீஜுக்கும் கிட்டாத மகத்தான வெகுஜன அபிமானத்தையும் வசூல் சாதனையையும் எட்டிப்பிடித்ததென்னவோ உண்மை தான். ஆனாலும், அவரது பூடகத்தன்மையை மிஸ் செய்த உண்ர்வு மிஞ்சுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. அவரது அடுத்த கணை, போயும் போயும் ஆஸ்கர் இலக்கை நோக்கித்தானா?

ஹார்வி டெண்ட். மறைந்த மேயர். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட சூழ்நிலைகளில் மூலைக்கு தள்ளப்படுகிறார். பகைவன் ஒருபுறமிருக்க, இரண்டே கட்டங்களுக்குள் அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்படுகிறார். எரிபொருள் கிடங்கில் பிணைக்கப்பட்டு தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள வாய்ப்பிருந்தும் இன்னொரு கட்டத்தில் இக்கட்டிலிருக்கும் ராணி ரேச்சலை விடுவிக்கக் கோரும் இடம், அல்லது நாணயத்தைச் சுண்டி தன் போக்கை நிர்ணயிக்கும் இடம். இரண்டையும் சொல்ல முடியும். சதுரங்க ராஜா.

ரேச்சல் (இருவேறு நடிகைகளால் புனையப்பட்ட), முதல் அத்தியாயத்திலிருந்தே ப்ரூஸ் வ்வேனின் குழப்பமான காதலி. ஆட்டம் மாறி, வ்வேன் வ.மனிதனாகிப்போக காதல் கட்டம் மாறி டெண்ட்டுடன் இணைகிறார். மூன்றாம் அத்தியாய நாயகி செலீனாவுக்கு விவரணையே தேவையில்லை. திருடி. பல நேரங்களில் இரு தரப்பினருக்குமே சாதகமாய் ஆட்டத்தை மாற்றிக்கொள்பவள். சுயலாபத்திற்காக எந்த திசையிலும் செல்பவள். ராணி.

ஜோக்கர். ஹீத் லெட்ஜர். ஸிம்மரின் அந்த பயமுறுத்தும் ரீங்கார இசையின் நாயகன். “I'm a dog chasing cars” என்று சொன்னாலுமே ஜோக்கர் தான் அங்கிருக்கும் கெட்டிக்காரர்கள் எல்லாரையும் விஞ்சும் கெட்டிக்காரராக இருக்கிறார். வ.மனிதனின் மந்திரிகள் நிமித்தம் லூசியஸ் ஃபாக்ஸ்/ ஆல்ஃப்ரெட் இருப்பது காண்க. ஒவ்வொரு தருணத்திலுமே இரண்டு கோணங்களில் பிற மந்திரிகள் அவரைத் தாக்கக்கூடும். கருப்புக் கட்டத்திலிருந்தால் கருப்புகட்ட மந்திரி, வெள்ளைக்கட்டத்தில் இருந்தால் வெள்ளைக்கட்ட மந்திரி. பிரச்சனையே எதிராளிடம் நீ கருப்பு கட்டத்திற்கு நகர விரும்புகிறாயா வெள்ளைக் கட்டத்திற்கு நகர விரும்புகிறாயா என்ற வாய்ப்பை அளித்து, அவ்விரு மந்திரிகளுக்கும் கலகம் விளைவித்து ஆட்டத்தில் திருப்பங்களையும் உருவாக்கிவிடுகிறார்.

பேன். (வேறு எப்படி எழுதித் தொலைப்பது?) ரிட்லர், ஜோக்கர், ரா-வின் ஆல் குல், ஸ்கேர்க்ரோ, ஹார்லே க்வின், ப்ரொஃபெசர் ஹ்யூகோ, டூ ஃபேஸ், மேட் ஹாட்டர் இன்னபிற வில்லன்கள் அனைவரையும் விட புஜபலம் வாய்ந்தவர். பேட்மேனின் முதுகெலும்பை உடைத்து முகமூடியை நொறுக்கிவிடும் மகா பலசாலி. ஜோக்கர் கருப்பிலோ வெள்ளையிலோ இருவேறு திசைகளில் செல்லும் திறமை படைத்தவர். பேன் ஒரே மூச்சாக நேரே சென்று தாக்குபவர். ஜோக்கரின் திட்டங்கள் இரு முடிவுகள் ஏற்படுத்த வல்லவை. இரண்டில் எவ்வாய்ப்பு நடப்பினும் அதற்கென அடுத்த சதுரங்கக் காய் நகர்த்தலை ஜோக்கர் ஏற்கனவே வகுத்திருப்பார். உதா: கிளைமேக்ஸ் கப்பல் குண்டு – ரிமோட் காட்சி. பேன் இங்கு தான் அணுகுமுறையில் வேறுபடுகிறார்:

Scarecrow: “Death or Exile?”
Gordon: “Death.”
Scarecrow: “It is then. Death by Exile.”

இது தான் பேன். வாய்ப்புகள் வழங்காமல்/ எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஒரே கோட்டில் சென்று அழிப்பவர். மதம் பிடித்த யானை.

கோத்தம் நகரின் வெண் போர்வீரனாக பின்னர் (White Knight) புகழப்படும் ஹார்வி டெண்ட் அத்தகு தன்மையை டூ ஃபேஸாக உருமாறுகையில் தான் அதீதமாக வெளிப்படுத்துகிறார். பேட்மேனை நண்பனாகவோ, எதிரியாகவோ, கூட்டாளியாகவோ.. ஏன் ரயில் சிநேகிதனாகவோ ஆக்கிக்கொள்ளும் பல கட்டங்கள் அருகில் இருந்தாலும் குற்றவாளியாக அறிவிக்கும் இடத்தையோ, செத்தும் கெடுத்து துரோகி பட்டம் கட்டும் இடத்தையோ குறிப்பிடலாம். இந்நிலையில் டைட்டில் ரோலில் நடித்திருக்கும் பேட்மேனை கருப்பு குதிரை என்று வர்ணிப்பது பொருத்தமாகவே இருக்கும். ப்ரூஸ் வ்வேனாக ஒருபுறம் ராஜ தோரணையிலும், வ.மனிதனாக சீறும் கருப்பு குதிரையாக ஒருபுறமும். நோலனின் இந்த வினோத சதுரங்கம் ஒரு காவிய முடிவை எட்டியிருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும்.

பயத்தால் சபிக்கப்பட்ட. வீட்டுக்குள் புகுந்து மர்ம நபர்கள் நாம் சேமித்த தங்கத்தை எல்லாம் திருடிவிடக்கூடுமென்ற பயத்தில் தலையணையடியில் சாவியுடன் தூங்கும் இந்தியர்கள் போலவே கணிணி பம்மாத்துகளால் தங்கள் மொத்த பங்குச்சந்தை முதலீடுகளை லவட்டும் பயத்தில் குடும்பங்கள், எந்நேரத்திலும் ஒரு தீவிரவாதி தங்கள் கட்டிடங்களை வெடித்து சிதறடிக்கும் பயத்துடன் வேலை பார்க்கும் இளைஞர்கள், இனவெறியில் தங்களை காயப்படுத்திவிடக்கூடிய பயத்தில் அமெரிக்கவாழ் வந்தேறிகள் (அமெரிக்கர்கள் மட்டும் என்ன புர்வகுடிகளா என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது). இதுதவிர யாரும் கண்டுகொள்ளாத அமெரிக்காவின் கீழ்த்தட்டு மக்களின் குமுறல் – எல்லாவற்றையுமே நோலன் சித்தரிக்க முற்பட்டிருக்கிறார். தீவிரவாதத்திற்கு உரமிட்டு வளர்க்கும் பெரும் பணமுதலைகள், தீவிரவாத மிரட்டலுக்கு வழியின்றி ஒத்துழைக்கும் நடுவண் அரசு, வர்த்தக ஜாம்பவான்களின் குழாயடி சண்டை, இசுலாமியத் தீவிரவாதம் வரைக்கும் நோலனின் அரசியல் காட்சிப்படுத்தல் பாய்கிறது. ஒருவிதத்தில் இதனால் ஆக்‌ஷன் ரசிகர்களின் விருப்பங்களை தளர்த்த வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் நோலன் சிக்கிக்கொள்கிறார். முதல் அரை மணிநேரத்தை ப்ரூஸின் குற்ற உணர்வு, வ.மனிதனின் தேவையின்மை ஆக்கிரமித்துக்கொள்வதால் விசிலடிக்கக் காத்திருக்கும் அவர்கள் பெருத்த ஏமாற்றத்திற்கு ஆளாகிவிடுகிறார்கள். அதற்கும் சேர்த்து கடைசி அரை மணிநேரம் அதிபயங்கர விறுவிறுப்புடன் கடந்து செல்கிறது. முந்தைய பாகங்களில், குறிப்பாக டார்க் நைட்டில் மனநலம் குன்றியவர்களுக்கான புகலிடத்திலிருந்து தப்பி வந்த ஜோக்கரை மறுபடி கூடுதல் பாதுகாப்புடன் சிறைபடுத்துவதைப் போன்ற மழுங்கிய முடிவாயில்லாமல் தீர்க்கமாக, திடமாக இப்படம் நிறைவு பெறுகிறது.

“No one cared who I was until I put on the mask.”

மதம் பிடித்த யானை. பர்தா காட்சியமைப்பை மாதிரி பச்சையாக இசுலாமிய தீவிரவாதத்தை நோலர் சொல்லியிருக்க வேண்டாம். போதாக்குறைக்கு தெற்காசியாவை மையமாகக் கொண்ட லீக் ஆஃப் ஷேடோஸில் (பூட்டான் தானே?) பயிற்சி பெறுவதாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியான இப்படம். ஸிம்மரின் முந்தைய பயமுறுத்தும் ரீங்காரத்தை ஒத்த அந்த முழக்கம். சதுரங்கம் – போர் எக்காளம் எல்லாமே ஒருங்கிணைப்புதானோ என்ற பலத்த கேள்வி எழுகிறது. ஜோக்கரின் பைத்திய தாண்டவம் அவரது ஒப்பனையை மாதிரி ஒரு முகமூடியே. நிலையான சிந்தனையும், நிலமதிரும் கலகங்களும் அவனது வித்தைகளில் மறைந்துள்ளன. பேனின் முகமுடி அவனது குரலை மறைப்பதைத் தவிர கத்தோலிக்க தர்மம் நிலவும் அமெரிக்காவில் அது தீவிரவாதம் அணிந்திருக்கும் மதம் என்ற முகமூடி. வணிகனூடாக நுழைந்து, எதிரியின் செல்வத்தை சுணக்கி, நகரத்தின் வேர்வழி ஊடுருவி, பெரும்படை நிர்மாணித்து, காவல்துறையை முடக்கி, பேரழிவை முடுக்கி Dystopia எனப்படும் பொலிவற்ற நிதர்சனத்தை அரங்கேற்றுகிறான். ஜோக்கரின் வங்கிக்கொள்ளையில் எப்படி வேலை முடிய முடிய பணியாட்களை கொன்றுவிட்டு செல்கிறானோ, அவ்வாறே பேனும் தனது பணி முடிய முடிய இடையூறுகளை கொன்று குவிக்கிறான். இனத் துவேஷத்தையும், அதிகார சுரண்டலையும் திசைதிருப்பி தனது தீவிரவாதப் படைக்கு பலம் சேர்க்கிறான். இதில் இன்னொரு பாதையே கிடையாது. ஆட்டத்தின் ஆதி முதல் அந்தம் வரை பேன் தான் தீர்மானிக்கிறான்.

Crowd: [chanting] Deh-Shay, Deh-Shay, Bah Sah Rah. Bah Sah Rah.

Bruce Wayne: What does that mean?

Prisoner: "Rise."

ஒருவிதத்தில் இது தவிர்க்கமுடியாதது என்று அமெரிக்கர்களின் உணர்தலையே கேட் வுமன் வாயிலாக நோலன் சொல்ல விழைகிறார். இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின்னான வரலாற்றில் உலக அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கு மல்லுக்கட்டிய அமெரிக்காவும் சோவியத் ஐக்கியமும் ஒருகட்டத்தில், உலகறிய சோவியத்தின் போலி பராக்கிரமம் வெளிப்பட்டுவிட அமெரிக்கா பகைவர்கள் இல்லாத உலகில் வேறு வழியின்றி வெட்டியாக இருக்கவேண்டிய சூழல். தனது ஆயுத வியாபாரத்தில் நட்டம் ஏற்பட்டு அடிக்க ஆளில்லாமல் அல்லாடிக்கொண்டிருந்தது. அதே சோம்பல் நிலையில் தான் வ.மனிதனின் தேவையின்றி வர்த்தகத்திலும், சொந்த வாழ்விலும் தோல்வி கண்ட நாயக பிம்பம் அமைகிறது. இசுலாமியத் தீவிரவாதம் கிளர்ந்தெழுந்து இன்று அமெரிக்காவை அனைத்து தளங்களிலும் அச்சுறுத்தி வருவதையே நோலர் நுணுக்கமாக சித்தரித்திருக்கிறார். அந்தத் தடைகளை எல்லாம் முறியடிக்கும் நாயகன் அமெரிக்காவை விளிம்பிலிருந்து காத்து நன்னெறியில் மேய்த்துச் செல்வார் என்ற முடிவில் தான் படத்தின் எடை மொத்தமும் நிற்கிறது. தனது மரபை தொடர்ந்து தலைமை தாங்க ஒரு வாரிசையும் அடையாளம் காண்பதாய் படம் நிறைவு பெறுகிறது. இந்த அணுகுமுறையை ஆழ்ந்த கத்தோலிக்க நம்பிக்கைளை பின்பற்றும் ஆஸ்கர் குழுவை திருப்திபடுத்துதலாக ஒரு விமர்சனம் முன்வைக்கப்பட்டாலும் கூட, இதில் குற்றம்சாட்ட ஏதுமில்லை. ஒரே பெரிய பிழை வலிந்து திணிக்கப்பட்ட/ திரிக்கப்பட்ட ராபினின் பாத்திரம் மற்றும் பின்புலம். எது எப்படியோ, சராசரி அமெரிக்க ரசிகர்கள்/ உலகெங்கிலுமுள்ள அதிரடிப்பட ரசிகர்களை படம் எவ்விதத்திலும் ஏமாற்றாது.

மூன்று விரல்களில் ஒன்றைத் தொட்டே ஆகவேண்டும் என்ற வற்புறுத்தலின் பேரில், நான் என் நடுவிரலை உயர்த்திக் காட்டுகிறேன்.

தி சோஷியல் நெட்வொர்க் (2010)

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Fri, 30 Sep 2011 08:10:00 +0000

சில தினங்களுக்கு முன் பிரபு ட்விட்டரிலும் ஃபேஸ்புக்கிலும் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதேன் மச்சின்னு பிடுங்கியதில் எழுதியது.

காதல் சீசனின் உச்சகட்டம். பார்த்து, பார்க்காமல், பேசி, பேசாமல், பல் துலக்கி, துலக்காமல் என்றெல்லாம் முரளி தொடங்கி வினீத்-அப்பாஸ் வரை மாய்ந்து மாய்ந்து காதலித்து வந்த பிராயம். ’காதலர் தினம்’ என்ற படம் அனேகம் பேருக்கு நினைவிருக்கும். இண்டெர்நெட் என்ற வஸ்துவை ஆல்பங்களை அக்குளில் வைத்திருக்கும் மாமா மாதிரி சித்தரித்திருப்பார். அண்ணல் கவுண்டமணி வரும் காட்சிகள் தவிர்த்து ஒவ்வொரு ஃப்ரேமையும் செதுக்கித் தள்ளியிருப்பார். இதற்கு ரஹ்மானும் உடந்தை. கம்பிகளினூடே தகவல் பரிமாற்றம் செய்யும் வித்தையை கண்டறிந்த க்ரஹம் பெல் மட்டும் இந்த கலைப்பொக்கிஷத்தை காணும் அரிய வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தால், அதே கம்பிகளில் நாண்டே உயிரை விட்டிருப்பார்.

பெயர்: தி சோஷியல் நெட்வொர்க்.

வெளிவந்த வருடம்: 2010.

வகை: சரிதம்.

இயக்குநர்: டேவிட் ஃபின்ச்சர்.

நடிகர்கள்: ஜெஸ்ஸி ஐசன்பெர்க், ஆர்மி ஹேம்மர், ஆண்ட்ரூ கார்ஃபீல்ட், ஜஸ்டின் டிம்பர்லேக், மேக்ஸ் மிங்ஹெல்லா.

விருதுகள்: 3 ஆஸ்கர், 3 BAFTA, 3 கோல்டன் க்ளோப் உள்பட 96 விருதுகள்.

எப்படி டேவிட் ஃபின்ச்சரின் ஃபைட் க்ளப் 1990களின் அமெரிக்காவை பிரதிபலித்த ஆகச்சிறந்த படமோ, அப்படி புதிய மில்லினியத்தின் முதல் பத்தாண்டுகால அமெரிக்க சமூகத்தை, கலாச்சாரத்தை, வாழ்வியலை பிரதிபலித்த ஆகச்சிறந்த படம் சோஷியல் நெட்வர்க். ஃபைட் க்ளப்பைப் போலவே இதுவும் ஒரு புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட திரைப்படமே. ஆனாலும், காகிதத்தைத் தாண்டி திரைக்கதையால் மட்டுமே செய்யக்கூடிய சில நுட்பமான விஷயங்கள் நிறைய படத்தினில் உண்டு. ஆஸ்கர் விருதை காதலர் தினம் ரஹ்மானிடம் இருந்து பிடுங்கிக் கொண்ட ரெஸ்னர்-ராஸின் இசைக்கோவையை முதலாகச் சொல்லலாம். ராயல் ரெகட்டா காட்சியின் ஒளிப்பதிவு இன்னொரு மிகப் பொருத்தமான உதாரணம். அக்காட்சி இடம்பெறும் தருணமும்.. திவ்யா நரேந்திரா-விங்க்கிள்வாஸ் சகோதரர்கள் நூலிழையில் தவறவிடும் மற்றொரு சமநேர காட்சியமைப்பும் அட்டகாசம். படம் குறைந்தபட்சம் மூவரின் பார்வையில் சொல்லப்படுகிறது. ரஷோமான், சிட்டிசன் கேன், இன்னும் அப்பட்டமாக நமது வானம் மாதிரியான பல கதைகளால் ஆன ஒரு கதை. ஆனால், எந்த இடத்திலுமே அப்படி உதிரியான காட்சியமைப்பு மாதிரி உணரவிடாது இழைந்துவிட்ட அற்புதமான அணுகுமுறை. காஸ்டிங் - ஒவ்வொன்றும் அவ்வளவு பொருத்தமான தேர்வுகள். ஆர்மி ஹேம்மரின் இரட்டையர்கள், அந்த காதலி, நெருங்கிய நண்பன் எடுவர்டோ சேவரினாக வரும் ஆண்ட்ரு கார்ஃபீல்ட், ஏன் அந்த வழக்குரைஞர்கள் வரைக்கும் கனகச்சிதம். ஹார்வர்டை/எல்.ஏ-வை அவ்வளவு நட்போடு காட்டிய ஒளிப்பதிவு.

முதல் காட்சியிலேயே எரிகாவுடனான உறவினை முறிக்கிறார். அவருடன் நெருக்கமாக இருக்கும் நண்பனை உதறுகிறார். தனது நிறுவனத்தை அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் ஷான் வெட்டி விடப்படுகிறார். அனேகம் பேர் இவரை விட்டு விலகுகிறார்கள், வழக்கு தொடுக்கிறார்கள். ஃபேஸ்புக் ஒரு நாடாக இருப்பின், அதன் ஜனத்தொகை ஐரோப்பாவின் ஜனத்தொகையை விட அதிகம். அத்தனை நட்புகளை, உறவுகளை இணைக்கும் ஒரு நவீனயுக சாதனத்தின் நிறுவனருக்கு உறவென்று ஒருத்தரும் கிடையாது. இந்த மிக வலிமையான முரண் தான் படத்தின் உயிர்நிலை. உலகின் மிக இளம் பில்லியனேராக கருதப்படும் மார்க் (இது படத்தில் இடம்பெறும் தவறான செய்தி. இவரை விட சில நாட்கள் வயதில் இளையவரான டஸ்டின் மாஸ்கோவிட்ஸ், மார்க் – வார்டோ ஆகியோரின் விடுதித் தோழர் தான் உலகின் மிக இளம் பில்லியனேர் ஆவார்) பணத்தைப் பெரிதாக மதிப்பதில்லை. பெண்களையும் உதாசீனப்படுத்துகிறார். (பார்ட்டியில் பார்த்து, கசமுசா முடிந்த பின்னர், அவளை கைகழுவி விட்டு, புதிய தளத்தைப் பற்றி தன் பழைய காதலியிடம் கேட்கிறார்) கல்லூரி, மதிப்பெண், கல்வி என்றும் பெரிய ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. வகுப்பில் கோட் எழுதுவது, வாத்தியாரின் பாடம் கவனிக்காமல் போனாலும் சரியான பதிலைச் சொல்வது, 6 மாதகால வகுப்புத்தடை விதித்ததற்கு கவலையே இல்லாமல், கல்லூரி நிர்வாகிகளை அவமதிப்பது என்று நிறைய சொல்லலாம். அலுவலகம், வேலை என்று ஆன பின்னரும், சாவகாசமாக நண்பனின் எதிரியை இரவு உடைகளோடு சென்று மூக்கில் குத்துவது, பிஸினஸ் மீட்டிங்கின் போது சேட்டை சப்தங்கள் எழுப்புவது, தனது விசிட்டிங் கார்டில் தகாத வார்த்தைகளை எழுதுவது என்று மிக விஷமத்தனமான பாத்திரப் படைப்பு.

படத்தில் மூன்று காட்சிகளில் மார்க் உரையாடுகிறார். நீளமான One on One உரையாடல்கள். முதல் காட்சியில் எரிக்காவுடன், எடுவர்டோவுடன் தனது விடுதியில், ஷான் பார்க்கருடன் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டாஸ்மாக்கில். எரிக்காவுடனான உரையாடலில், பெரும் பணம் படைத்தவனாகவோ, தனித்திறமையிருந்தாலோ.. உதாரணத்திற்கு விசைப்படகு அல்லது ஏ கபெல்லா இசைக்குழுப் பாடகனாகவோ இருந்தால் தான் ஹார்வர்டுக்கே உரிய ஃபைனல் களப்களில் இணைய முடியும் என்கிறார். ஆனால், அதற்குரிய முயற்சியில் தன்னை மார்க் ஈடுபடுத்திக் கொள்வதே இல்லை. மேலும், வின்கில்வாஸ் சகோதரர்கள் விசைப்படகு வீரர்களாகவும் (பின்னாளில் ஒலிம்பிக் வீரர்களாக), திவ்யா நரேந்திரா (இந்தியர்!) தன் இணையுடன் ஏ கபெல்லா நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்வதையும், தனது செல்ல நண்பன் வார்டோ (மேற்கூறிய இருவர் உட்பட) பெரும் செல்வந்தர்களாக திகழ்வதையும் நாம் பார்க்க முடிகிறது. இவையனைத்திற்கும் முத்தாய்ப்பாக, இரட்டையர்களின் பந்தயத்தைப் பற்றி இங்கிலாந்து மாணவர்கள் மார்க்கின் தளத்தில் தெரிந்துகொண்டதாகவும், அளவளாவுவதாகவும் சகோதரர்கள் அறிகின்றனர். ஏ கபெல்லா நிகழ்ச்சியின் போதே, திவ்யா நரேந்திராவின் தோழிக்கு மின்னஞ்சலில் ஃபேஸ்புக் குறித்த மெய்ல் வந்தடைகிறது. (கூர்ந்து நோக்கினால், அதை அவர் சகோதரர்களிடன் சொல்ல ஓடுகையில், ஃபிரேமை விட்டு ஒரு படகு செல்வதை கவனிக்க இயலும் :P ) ஃபேஸ்புக் தொடங்க, இயங்க அனத்து விதமான நிதி வசதிகளைச் செய்த எடுவர்டோ, ஒரு மில்லியன் ஃபேஸ்புக் பயனர்கள் சேர்ந்த விழாக் கொண்டாட்டத்தில் தனது பங்குகள் அனைத்தும் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறார். அந்த ஒரு உரையாடலின் சங்கிலி விளைவுகள். அத்தனைக்கும் கரகம் வைத்தது மாதிரி, ”என் கிட்ட இருக்குற காசுக்கு, உங்க களப் எல்லாத்தையும் ஒரே மொடக்குல வாங்கி அங்க கோலி விளையாடுவேன் கோலி!” என்கிறார். தாறுமாறு.. தக்காளி சோறு!

சமகால அமெரிக்காவை இத்தனை தத்ரூபமாக எந்த படத்திலும் சமீபத்தில் காட்டவில்லை. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், அமெரிக்கன் ப்யூட்டி, டைட்டானிக் சமயத்தில் வந்திருந்த படம். ஹார்வர்ட் யுவன்களின் நேர்காணல், வீடொன்றை வாடகைக்கு எடுத்து அலைபாயுதே ரீதியில் நீச்சல் அடித்துக்கொண்டு, ப்ளேஸ்டேஷன் விளையாடிக்கொண்டு, பியர் அடித்தபடி வேலை செய்வது, இன்னும் நிறைய சொல்லலாம். அவர்களது வசனங்களில் ஒருசேர தாக்கும் நகைச்சுவையும், வன்மமும் இன்றைய தினத்தின் முரண்பாடான வாழ்க்கைச் சூழலை மிக நுட்பமாக சித்தரிக்கிறது.மேற்கூரிய மூன்று முக்கிய காட்சிகளிலுமே இத்தகைய உரையாடல்கள் பிரதானமாக இருப்பதைக் காணலாம். நாயகன் – வில்லன் எதிர்ப்பாடெல்லாம் பாராமல், விங்க்கிள்வாஸ் இரட்டையர்கள் ஆகட்டும், அந்த வழக்கறிஞரின் ஜூனியர் ஆகட்டும் எல்லோரிடமும் இதே சுபாவம் விரவியிருப்பதை பார்க்க இயலும். மார்க், என்ன தான் சோஷியலாக இல்லாமல் போனாலும், மிகுந்த கவனித்தறியும் இயல்புடையவர். இரு நொடிகள் ஏ.இ.பை பார்ட்டியில் இருக்கையிலேயே பின்புலத்தில் அசந்தர்ப்பமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நயாகரா படத்தை கவனிக்கிறார். டஸ்டினோ, வார்டோவோ அதை கவனிக்கத் தவறுகிறார்கள். இது தான் அவரது வெற்றிக்கு வழி. விவேகாநந்தர் மொழிந்த:

” Take up one idea. Make that one idea your life - think of it, dream of it, live on idea. Let the brain, muscles, nerves, every part of your body, be full of that idea, and just leave every other idea alone. This is the way to success.”

இது தான் மார்க். சதாசர்வகாலமும் தனது வாழ்வை அர்ப்பணித்து, யாரும் காணத்தவறும் விஷயங்களை பிரதானமாக்குகிறார். ஒருவேளை மார்க்கிடம் வராமல் ஹார்வர்ட் கனெக்‌ஷன், அல்லது பெயர் மாற்றி, கனெக்ட்-யு என்று விங்க்கிள்வாஸ்-நரேந்திரா ஒரு நெட்வொர்க்கிங் தளத்தை தொடங்கியிருக்கலாம். ஆனால், அது இத்தனை பெரிய வெற்றியை கண்டிருக்குமா என்று சந்தேகமே. ஹை5, மை ஸ்பேஸ், ஆர்க்குட் மாதிரி வழக்கொழிந்து போன தளங்கள் எத்தனை? காட்சி ஒன்றில், பாஸ்னியா! பாஸ்னியாவில் சாலைகள் கிடையாது. அங்கு கூட ஃபேஸ்புக் இருக்கிறதா என்று மார்க்கிடம் கேட்கப்படுகிறது. மார்க் சொல்வது போல, எவர் வேண்டுமானாலும் ஒரு நாற்காலியைச் செய்து விட முடியும். அதற்காக, ஒரு நாற்காலியை வடிவமைப்பவன் அதற்கு முன்னர் நாற்காலியை வடிவமைத்த அத்தனை பேரிடமுமா காப்புரிமை கோரமுடியும்?

“ராய் ரேமண்ட் என்கிற ஒரு ஸ்டான்ஃபோர்ட் எம்.பி.ஏ தன் மனைவிக்கு ஏதோ உள்ளாடை வாங்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், கடையில் போய் நின்று கேட்கவோ வெட்கம். திடீரென ஒரு யோசனை. உள்ளாடைகள் விற்கும் ஒரு நவநாகரீக அங்காடி. 40000 $ கடன் வாங்கி, இன்னுமொரு 40000 $ தனது மச்சான்களிடமிருந்து வாங்கி கடையைத் திறக்கிறார், விக்டோரியாஸ் சீக்ரெட் என்று. அரை மில்லியன் டாலர்கள் கல்லா கட்டுகிறது முதல் வருடத்திலேயே. ஒரு விளம்பர அட்டவணை அச்சடித்து, மூன்று கிளைகள் திறக்கிறார். ஐந்து வருடங்கள் கழித்து லெஸ்லி வெக்ஸ்னரிடம் நிறுவனத்தை நாலு மில்லியன் டாலர்களுக்கு விற்கிறார். நல்ல முடிவு, இல்லையா? இல்லை. இரண்டு வருடங்களுக்கு பின்னால் அதே நிறுவனத்தின் மதிப்பு ஐந்நூறு மில்லியன் டாலர்களாக உயர, ராய் ரேமண்ட் கோல்டன் கேட் பாலத்திலிருந்து குதித்து உயிரை விடுகிறார். யார் பெத்த புள்ளையோ.. பொண்டாட்டிக்கு லங்கோடு வாங்கத்தான் ஆசைப்பட்டான்.”

(ஷான் பார்க்கர், பப்பில் மார்க் ஸுக்கர்பெர்க்கிடம்)

ஃபேஸ்புக் என்ற யோசனையை ஸுக்கர்பெர்க் திருடிவிட்டான்.. திருடிவிட்டான் என்று கூப்பாடு போடும் பலர், அதன் வேரான ஃபேஸ்மேஷ் மட்டும் என்ன ஸுக்கர்பெர்க்கின் சொந்த கண்டுபிடிப்பா என்று யோசிப்பதேயில்லை.

______________________________________________________________________________________________________________

2001: எ ஸ்பேஸ் ஆடிசி (1968)

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Wed, 18 May 2011 08:01:00 +0000

மேலே உள்ள படத்திற்கான இணைப்பு.

பெயர்: 2001: எ ஸ்பேஸ் ஆடிசி.
வெளிவந்த வருடம்: 1968.
இயக்குனர்: ஸ்டேன்லி க்யுப்ரிக்.
வகை: அறி-புனைவு.

முன்குறிப்பு: இதுநாள்வரை நான் பார்த்த படங்களில் மிகப்பிடித்த படம் என்று இதையே சொல்வேன். ஒருதலை பட்சமாகவே இருக்கப்போவதாலும், அனத்தப்போவதாலும் இதை விமர்சனம் என்று கொள்ளத்தகா. படத்தை ப்ளூரேவில் மட்டுமே கண்டுகளிக்கவும்: முழு பாதிப்பையும் தரவல்லது.

நான் தற்போது வாழும் கால்கா ஜி தென் தில்லையைப் பொறுத்த வரையிலும் சற்றே பெரிய ஏரியா. புது தில்லி இந்தியாவின் மிகப்பெரும் நகரம். ஜோலார்பேட்டைக்கு வடக்கே பெரிய நிலப்பரப்பென அறியப்படும் நார்த் இண்டீஸ், உங்களுக்கு தெரியாததில்லை விந்திய இமாச்சல யமுனா கங்கா உச்சல ஜலதித பில்லா ரங்கா என்று சாலப்பெரியதே. கேப்டன் தோனி கட்டியாளும் இந்தியா உலகின் ஏழாவது பெரிய நாடு. உலகம் பாவம், குரு, சனி, ராகு எல்லோரையும் விட சின்ன வாண்டுப்பயல். ப்ளுட்டோவுக்கு இப்போதைக்கு அட்டெண்டன்ஸ் போடாத சூரியக்குடும்பம், பாண்டிபஜார் ஸ்டிக்கர் மார்க்கமாக அம்ஜிக்கரை வாடகை வீட்டு விட்டத்தில் ஒட்டும் கோடானு கோடி நட்சத்திரங்கள், பால்வீதி, இன்னபிற எல்லாவற்றையும் ’பிரபஞ்சம்’ என்று அமெரிக்காவிலிருக்கும் ஏதோ ஒருவர் யூட்யூபில் சொல்லக்கேள்வி. சின்ன வயசில், நடுப்பக்கத்தில் தொப்புளைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கும் நடிகையின் படத்திற்கு இரண்டு பக்கங்கள் தள்ளி பேரண்டத்தில் நமது பால்வீதியின் கோள்கள் நட்சத்திரங்கள் போலவே பிற பல மேட்டர்கள் இருப்பதாகவும், ஒருவேளை அங்கும் நடுப்பக்க சில்ஃபான்ஸ் சமாச்சாரங்கள் நிகழலாம் என்றும் அண்ணல் சுஜாதா எழுதியிருந்ததாக நினைவு. அடுத்தமுறை தாங்கள் அம்பத்தூரிலும் ஆவடியிலும் சதுர அடி எத்தனை டாலர் என்று கேட்கையில், அண்ணாந்து வானத்தை ஒருமுறை பார்ப்பது நல்லது.

இருக்கட்டும். நல்லது. 2001க்கு வருவோம். அதாகப்பட்டது, சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தியே இந்த அம்புலிமாமா விஞ்ஞானிகள் 2001றிற்குள்ளாகவே ஜெய்சங்கர் வித்தைகளை சாதிப்பார்கள் என்று நம்பி எடுக்கப்பட்ட படம். 2 மணி நேர படத்தின் மொத்த வசனமுமே மிஞ்சிப்போனால் எல்.கே.ஜி பாப்பா எழுதும் ஃபோர்-லைன் பக்கங்கள் நாலுக்குள் அடங்கிவிடும். படம் நெடுக க்யுப்ரிக்கின் அக்மார்க் முத்திரையென மிக மெல்லிய ஐரோப்பிய க்ளாசிக் இசை கசியும். தவிர தினுசான, திகிலூட்டக்கூடிய மிகச்சில குறிப்புகளைக் கொண்ட ட்யூன் செய்யாத எஃப்.எம் ரேடியோ பெட்டி சப்தங்கள் மாதிரியாகவும் ஒலிகள் அவ்வப்போது கிலியேற்றும். மோனவெளியின் தனிமையை, பயத்தை, மர்மத்தை மிக ஆழமாக உணர்த்தக்கூடிய ஓசைகளியும் கவனிக்கலாம். சுவரில் எமல்ஷன் பெய்ண்ட் காய்வதை வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் உணர்வு தரக்கூடிய சில விஷயங்களை மட்டும் ஒருதபா மன்னித்தருள வேண்டும். (பி.கு: இரண்டாம் தடவை பார்க்கையில் அவற்றிற்கும் புது அர்த்தங்கள் பிறக்கலாம். என்னதான்யா சொல்ல வர்றாய்ங்க என்ற நினைப்பு ஏற்பட்டால் கம்பெனி நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல) உதாரணத்துக்கு, கலர் கலராக ஏதோசில ஐட்டங்களை உடலங்கங்களையும் காட்டித்தொலைக்காமல் ஒரு பாப்பா தட்டில் எடுத்துசெல்வதையே பத்து நிமிடங்கள் காட்டும் கர்ணகொடூரம்; ஈஸ்ட்மேன் கலருக்கு நிகரான ஏதோ ஒரு சாவுகிராக்கி ஃபிலிமில் படமாக்கப்பட்ட துரதிர்ஷ்டவசமான காலகட்டம்; இன்னும் வெகுசிலவற்றை. இன்னுமொரு முக்கியமான விஷயம் - குழந்தைகள், பிங்க் நிற கரடிபொம்மையை ஃபேஸ்புக் புகைப்படத்தில் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் பெண்கள், மென்மையான மனம் படைத்தவர்கள் போன்றோர் இப்படத்தை தவிர்ப்பது உசிதம். மீறினால் சித்தபிரமை, பிரம்மஹத்தி தோஷம், தமிழ்ப் பேய் படங்களின் மோசமான கிராஃபிக்ஸ் பிசாசுகள், லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களை மேற்கோள் காட்டும் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் அறிமுகம் முதலிய உபாதைகள் துன்புறுத்தக்கூடும்.

முதலில் சொன்ன அம்பத்தூர் சதுர அடிக்கு திரும்ப வருவோம். கால்காஜியில் வாழும் நான்… சரி சுருக்கமாக முடித்துக்கொள்வோம். நான் பருப்பொருள் எனில் சின்ன சின்ன அணுக்களால் ஆனவன் தான் நான். நான், நீங்கள், அணில், ஆடு, இலை, ஈ.. ஒளவையார், எஃகு வரைக்கும் எல்லாம் அணு தான். எனக்கும், ஒபாமாவுக்கும் முன்னாடி இந்த உலகத்தை ஆண்ட ஜுராசிக் பார்க் புகழ் டைனோசார்களும் அணுக்களால் ஆனவையே. அணு என்பது இன்னும் சிறிய பொருட்களால் ஆனது. அவற்றின் செயல்பாடும் இந்த பிரபஞ்சத்து பால்வீதியில் சூரியனைச்சுற்றும் கிரகங்களின் செயல்பாடும் ஒத்துப்போகிறது. உவமை சொல்லவேண்டுமெனில், செவாலியர் சிவாஜி சிலை இருக்கும் மெரீனா பீச்சாங்கரை - திமிங்கிலம், பக்கத்து வீட்டு ராம்ச்சந்திரன் வீட்டு தொட்டி – தங்கமீனை பிரதிபலிப்பது மாதிரி. மைக்ரோஜெராக்ஸ். இதுவும் அதே அப்பாடக்கர் யூட்யூப் விஞ்ஞானியின் பேட்டி தான். அதே அம்புலிமாமா கதைதான். மனிதன் என்ற இந்த சிந்திக்கத்தெரிந்த உயிரினம் தன்னைச்சுற்றி இருப்பதை, இருப்பதாக அறியும் அறிவினை ஓரளவு பெற்றாகிவிட்டது. இப்போது அம்பத்தூர், ஆவடி, தாம்பரம், செங்கல்பட்டு, மதுராந்தகம் எல்லாம் தாண்டி சதுர அடி கணக்கெடுத்து விற்க இடம் தேவைப்படுகிறது. ஆள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேற்சொன்ன ராகு கேது வரை ரீசார்ஜ் செய்து கூப்பிட்டுப்பார்த்தாச்சாம். மிஸ்டுகால் தான் சேர்கிறதாம். இன்னும் யாரும் பதில் சொன்ன பாடில்லை. விண்ணைத்தாண்டி வேற்றுகிரக ஜெஸ்ஸி வரவேயில்லை.

சும்மா மேலோட்டமாக இதையெல்லாம் சொல்லக்காரணம், துளியும் இந்த தியரியை க்யுப்ரிக் நமக்கு விவரிக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் அத்தனையையும் தாண்டிப்போய் உணர்த்திவிடுகிறார். மிக இயல்பாக நகரும் காட்சிகள் வாயிலாக. இதுவரைக்கும் படங்களில் பொதுவாக கண்ட விண்வெளிவாசிகள் மரண மொக்கையானவை. ஆயிரம் தேனீர் கோப்பைகள் கொள்ளும் சாசர்களில் வந்திருக்கிறார்கள். அதுவும் சாமக்கோடாங்கி மாதிரி யாரும் காணாத ஏதோ ஒரு இரவில் விசித்திர சிக்னல்களுடன். ஒரு கண் மூஞ்சி, வதவதவென ஏகப்பட்ட மூக்குகள், நாலாபுறமும் காதுகள் என்று கோரக்கன்றாவியாக. ஏன் சும்மா கும்தான்னு ஒரு வேற்றுக்கிரகவாசி இருக்கவே கூடாதா? அந்த ஜந்துக்கும் கை, கால், மூக்கு, நகம், புருவம், கழுத்து முதற்கொண்டு இருந்து தொலைக்கவேண்டுமா? ஒரே உலகில், கண்டத்தில், நாட்டில், ஜில்லாவில் வாழும் நீயும், பிள்ளைப்பூச்சியும், இறாலும், மரங்கொத்தியும், திமிங்கிலமும், ராஜநாகமுமே வெவ்வேறு உடற்கூறுகள் கொண்டிருக்கின்றனவே கொழுந்துகளே! அதுவும் அவை நியூயார்க் சிட்டியை கைப்பற்றி என்ன செய்யப்போகின்றன? டம்மி பீஸ் தெலுங்கு வில்லன் மாதிரி க்ளைமேக்ஸில் அவை ஏன் தோற்றுக்கொண்டே இருக்கின்றன? சரி, தோற்று திரும்பிப்போய் அதன் பேட்டை ஆட்களை அழைத்து வந்து மீண்டும் கலாட்டா செய்யுமா? கஷ்டகாலம்! இங்கே ராத்திரி நேரத்தில் ரகசிய வேளையில் ஸ்டார்வார்ஸ் திரும்பிப்பார் கிடையாது. அமெரிக்க வீரர்களின் உன்னத சாதனைகள் உலகின் அமைதிக்கு வித்திடும் புனைசுருட்டு வசனம் கிடையாது. படம் முடிய அப்படியே கடற்கரை மேலே மேலே மேலே பறக்கும் கேமரா கோணத்தில் டைட்டில் கார்டு ஓடாது. ஏன், மாமூலான சோபா செட், மேஜைகள் கூட கிடையாது, ரோபோக்கள் சாப்பாடு பறிமாறி, குமாஸ்தா வேலை செய்யாது. க்யுப்ரிக் சித்தரிக்கும், சிருஷ்டிக்கும் அந்த ஆடிஸி, அந்த மாபெரும் பயணம் முற்றிலும் ஒரு புதிய பார்வை. மூலம், எண்ணம், ஆக்கம், ரூபம், உள்ளடக்கம், அதிர்ச்சி, பின்விளைவுகள் – அனைத்துமே புதுசு. குறிப்பிடத்தக்க விஷயம், ஆர்தர்.சி.க்ளார்க் நூலாக எழுத எழுத, க்யுப்ரிக் திரைக்கதையாக்க இது ஒரு கூட்டுமுயற்சியென அறிகிறேன்.

(தொடரும்)

மறு இதயம்.

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Fri, 22 Apr 2011 19:06:00 +0000

நூறு குற்றவாளிகள் தப்பிப்பதை விட, ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படுவது சட்டத்திற்கு சரிவராது என்பது சுத்த பேத்தல்

எஸ்.ஏ.சந்திரசேகர் கற்றுக்கொடுத்தது.

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா-வை பதின்பருவத்தினர் முதல் முதிர்கன்னிகள் வரை அவரவர் காலகட்டங்களின் காதல் காவியமாகவே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது பெருகிவரும் ஜஸ்டின் பீபர் ரசிப்புத்தன்மயைப் போன்றே இளைஞர் சமுதாயத்தின் சீர்கேடேயன்றி வேறொன்றுமில்லை. பத்து வருஷங்களுக்கு முன் கார்த்திக் என்றழைக்கப்பட்ட நாயகனை வைத்து மிஸ்டர் மணிரத்னமும் ஒரு படம் எடுத்தார். என்ன, ஒரே வித்தியாசம் மணிரத்னம் எப்போதாவது சுமாராக ஒரு படம் எடுத்து தொலைப்பார். கௌதம் பீட்டர் மேனன் எப்போதுமே சுமாராகத்தான் படம் எடுத்துத் தொலைப்பார். காலக்கொடுமையே சுமாரான மணிரத்னம் படம் கூட, கடும் உழைப்பிலும், பன்மடங்கு பெரிய பொருட்செலவிலும் உருவான விதாவ-விற்கு எவ்வளவோ பரவாயில்லை. எனக்குத்தெரிந்தவரை வி.தா.வ தான் இப்போதைக்கு கௌதமின் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. Contemporary Classsic. மண்ணாங்கட்டி.

அலைபாயுதேவில் சிலிர்க்க வைத்த Late 90s இசைப்புயல் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்நியப் படங்களில் ஆர்வமாகிவிட்டார் என்ற குற்றச்சாட்டு அபத்தமானது. ராவணனில் ரஹ்மான் அதே கம்பீரத்தோடு இன்னமும் இசையமைக்கத்தான் செய்கிறார். பி.சி.ஸ்ரீராம்? அட, மனோஜ் பரமஹம்சா எல்லாம் சும்மா பின்றார்பா.. முதல் படம் மாதிரியா தெரியுது அவர் செதுக்கிய ஈரம்? த்ரிஷா ஷாலினியை விட கவர்ச்சியானவர் என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. ஒரு அறிமுக நாயகனை விட ‘ஐ யாம் ஸ்டில் எ யங்’ சூப்பர்ஸ்டாரை வைத்துக்கொண்டு, கௌதம் மேனனால் ஆனதெல்லாம் இந்த சூர மொக்கை தானா? இதுக்கு ஏன் சார் இவ்ளோ சீனு? அலைபாயுதே முழுக்க டப்பிங்-எடிட்டிங் சொதப்பல் தெரியும். பச்சை நிறமே பாட்டில் கூட தப்புத்தப்பாக வாயசைப்பார்கள். காதல் சடுகுடுவிற்கு பிறகு வரும் பெரிய சண்டையில் காட்சி முழுக்க வேறு ஏதோ பாஷையில் உதடுகள் உளறுவது கண்கூடு. சுஜாதா என்ற காரணத்தை வேண்டுமானால் ஒரளவுக்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம். மில்லினிய ஆண்டு தமிழ் சினிமாவிலும், ”சந்திச்சு பேசணும்”, ”சிதைஞ்சு போயிடுச்சு” என்றெல்லாம் எழுதினாலும் கூட, தாத்தா Paranoia என்று கூடவே எழுதுவதால் ஒண்ணுக்கொண்ணு சரியா போச்சு. ஆக, கௌதம் இன்னொரு Wannabe-மணிரத்னம், அவ்வளவே.

முதல் காட்சி. சுறுசுறுப்பான பைக், தெறிக்கும் இசை, டெனிம் ஜீன்ஸ் சட்டை. 90கள். *போல்ட், அண்டர்லைன்ட்*. ஒரு சின்ன விபத்து காரணமாக, திருப்பிவிடப்படும் வண்டி. விபத்து யாருக்கு என்று இப்போது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. கதையின் களம், மெட்ராஸ். மறுபடியும் *போல்ட், அண்டர்லைண்ட்*. கட். வி.தா.வ. கௌதமின் அக்மார்க் டுபாக்கூர் டயலாக்குகள் + இலக்கின்றி அலையும் காட்சிகள். தேவாலயம், அந்த வெள்ளைக் கதவு, த்ரிஷா மாண்டேஜ், ஏ.வி.எம் உருண்டை, ஜெயில் செட், கிரிக்கெட் மட்டை. ஐ.பி.எல் விளம்பர ரகம். காட்சி ஊடகத்தில், சுருக்கமாக சில ஃப்ரேம்களிலேயே கிட்டத்தெட்ட அங்கு கதையே முடிந்துவிட்டது. படம் முடிந்த பிறகு ‘அட!’ சிண்ட்ரோமுக்காக, விமர்சனம் எழுத நாலாவது வரிசையில் இருட்டில் ரெனால்ட்ஸ் பேனாவை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் பத்திரிக்கைக்காரனுக்காக, ஒட்டுகிற போஸ்டரில் இருக்கும் த்ரிஷாவை வெள்ளித்திரையில் கண்டு விசிலடிக்கும் பையனுக்காக, அட யாருக்காகவாவது பார்த்து பண்ணியிருக்கலாமே சேட்டா!

கணேஷின் நகைச்சுவைக் காட்சிகளைப் பற்றி பலரும் பெரிதாக சொல்கிறார்கள். அலைபாயுதேவில் விவேக் ஒரு சின்ன கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருந்தது பலருக்கு நினைவில்லை. திக்குவாய்,, வெளியே விட்ட முழுக்கை சட்டையின் பட்டன் போட்ட, திருநீறு வைத்த, தொல்லைக்கார அக்கா போன்ற க்ளிஷே கதாபாத்திரத்தின் மகனாகிப்போன பாவப்பட்ட ஜீவன். இதே மாதிரி கணேஷுக்கு சொல்லுங்க பார்ப்போம்? க்ளைமேக்ஸுக்கு முன்னாடி மருத்துவமனையில் சக்தியைப் பார்த்து, வீட்டாரை கூட்டிவரும் வேலை. அவ்வளவுதான். ராமாயண அணில் மாதிரி. ஆமாம், கணேஷ் வி.தா.வ-வில் என்ன செய்கிறார். ஒரு தினுசாக பேசுகிறார். படகுச்சவாரி அழைத்துச் செல்கிறார், ட்ராலியில் ஏறி இறங்குகிறார்.. எதுக்கு? அதுசரி. யாராவது ஒருத்தர் இப்படி ஒப்புக்கு சப்பாணியாக இருந்தால் பரவாயில்லை. அத்தனை பேருமே லுலுவாயிக்கு வந்துபோனா கணேஷ் மட்டும் என்ன செய்வார் பாவம்! இன்னும் கௌதம் குரல் கொடுத்த அந்த அண்ணன், அந்த கனகன்றாவியான பாக்ஸிங் சண்டையைப் பற்றியெல்லாம் நான் விரிவாக திட்ட விரும்பவில்லை. ‘பிரமிட்’ நடராஜன், ராகசுதா, அந்த வீட்டுக்கார மலையாளி.. இரண்டு மூன்று காட்சிகளில் மட்டுமே வரும் அந்த ரெண்டு ரூபாய் டெலிஃபோன் பாப்பா, பக்கத்து சீட்டு ‘பாவம் புருஷன்’ ஆண்ட்டி, மளிகைக் கடைக்காரர்… இது பாத்திரப் படைப்பு. மொட்டை கிட்டி, லொட லொட தங்கை, த்ரிஷாவின் உசரமான ‘பூவிழிவாசலிலே’ அப்பா, தெலுங்கு நாயக-நாயகி.. வீண் விரயம்.

பாடல்கள் வரும் இடைவெளி ரொம்பவே கொடுமையானது. புகைபிடித்தல் உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது என்று கொட்டை எழுத்துகளில் பெட்டிகளின் மேல் எழுதிவைத்திருந்த போதும் குடும்பப்பெண்களே கூட்டம் கூட்டமாக வந்து தம்மடிக்க நேரிடுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. தியேட்டருக்கு தாமதமாக வரும் மேன்மக்கள் காலை மிதித்து “Sorry” கேட்டு செல்வதிலும், தவறான சீட்டுகளில் உட்காரும் மடசாம்பிராணிகளை மாற்றி அமர்த்தி வைப்பதிலுமே ஹோசனாவைத் தவற விடுவது மேலும் வேதனையான விஷயம். ஷேக்ஸ்பியரைப் பொறுத்த வரை, மூன்று அங்கம் என்பது நாடக இயலின் பிரதான் விதி. பெரும்பாலும், இந்த விதியொற்றியே சுஜாதா பணியாற்றிய படங்கள் பயணம் செய்வதைக் காணமுடியும். கட்டாயம் இல்லாவிட்டாலும், இடைவெளி ஐஸ்கிரீம்-பப்ஸ் வியாபாரிகளின் நலன் கருதி, ஒரு அறிமுகம், ஒரு முடிச்சு, ஒரு முடிவு என்றாவது இருப்பது நலம். சரி, பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடல், கவுதம் மேனன் வாய்ஸ்-ஓவர் எல்லாம் கூட சேர்த்துக்கலாம். கதையே இல்லாமல், களமும் இல்லாமல், முடிவும் இல்லாமல்.. படுத்துறீங்க சார்!

Reservoir Dogs போன்ற டாப்-ரேட்டட் மேற்கத்திய படங்களின் போஸ்டர்களை சிம்பு சுவரில் மாட்டி வைத்திருக்கிறார். ஃபேஸ்புக் பற்றி த்ரிஷாவும் சிம்புவின் தங்கையும் கதைக்கிறார்கள். கே.எஃப்.சி-யில் சாப்பிட வரும் த்ரிஷாவை சைட்டடித்துக்கொண்டே சிம்பு பிரியாணி கேட்கிறார். Attention to detail. Contemporary depiction. ஷாலினி ஸ்டிக்கர் பொட்டை கண்ணாடியில் ஒட்டுகிறார். வக்கீல் எக்கனாமிக் டைம்ஸ் ஒரு ஓரத்திலிருக்கும் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறார்.. பக்கத்து அறையில் அவரும்-அவரது மனைவியும் இருக்கும் படம் அடைத்த பீரோவிலிருந்து அவரது மனைவி பணத்தை மாதவனுக்கு தருகிறார். ஷாலினியின் வீட்டைக் காட்டுகையில் சுவரில் ஒவ்வொரு காட்சியில் ஒவ்வொரு பொருள். மஞ்சள் பை, பீங்கான் புத்தர் முறம், பழைய குடை, அழுக்கு சட்டை, ஃப்ரேம் செய்த புகைப்படங்கள், ப்ளாஸ்டிக் பைகளில் காய்கறி. ஷாலினி வீட்டை விட்டுவிட்டு ஆட்டோவில் போகும்போது, ஆட்டோவின் பின் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப்பார்க்கும் கேமிரா, அங்கிருந்து தெருவோரம் வந்து “ஷக்தி அக்கா! எங்கே போறீங்க?” என்று கத்தும் காலனிச் சிறுமிகள். ஸ்ரீராம், ரஹ்மான், மணிரத்னம் – எங்குமே தனித்தனியாக தென்பட்டுவதேயில்லை. செம்ம கெத்து.

எது எப்படி இருந்தாலும், அலைபாயுதே மணி சாரின் ஆகச்சிறந்த படைப்புமல்லை, படைப்புகளில் ஒன்றுமல்ல. நமது காலகட்டத்தின் காதல் காவியமா என்றால், தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா நிச்சயம் காதல் காவியம்.. ம்ஹூம் ஒரு ’சுமார்’ தமிழ் படம் கூட கிடையாது.

நூறு நல்ல படங்களை கலாய்ப்பதை விட, ஒரு மொக்கை படத்தை பாராட்டுவது ஒரு பாவச்செயல், ஒரு பெருங்குற்றம், ஒரு மனிதநேயமற்ற செயல்.

கௌதம் மேனன் கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருப்பது.

பல்ப் ஃபிக்ஷன் (1994)

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Tue, 27 Oct 2009 06:06:00 +0000

அனுஜன்யா சாருக்கு நன்றி!

Pulp Fiction (1994)

பெயர்: பல்ப் ஃபிக்ஷன்
மொழி: ஆங்கிலம்
வகை: குற்றம்
இயக்குநர்: க்வெண்ட்டின் டாரண்ட்டினோ
நடிகர்கள்: சாமுவேல் ஜாக்ஸன், ஜான் ட்ரவோல்ட்டா, உமா த்தர்மன், ப்ரூஸ் வில்லிஸ்

pulp /'p&lp/ n.
1. A soft, moist, shapeless mass of matter.
2. A magazine or book containing lurid subject matter and being characteristically printed on rough, unfinished paper.
American Heritage Dictionary
New College Edition

ஹாலிவுட்டின் மிகப்பிரலமான படத்தைப் பற்றி எழுதுவதாக பாலா அண்ணனிடம் வாக்குமூலம் தந்துவிட்ட பிறகுதான் இது ஹாலிவுட்டிலேயே மிகுந்த வாக்குவாதங்களையும் விதைத்த படம் என்பதும் ஞாபகம் வந்தது. படத்தைப் பற்றி மாற்றுக்கருத்து என்றே எக்கச்சக்கமாக இருக்கின்றன. வினைகள், எதிர்வினைகள், அதற்கு துணைவினைகள், மீண்டும் எதிர்வினைகள், முரண்கள் என்று இணையத்திலும், பிற ஊடகங்களிலுமே குழாயடிச் சண்டை குடுமிப்பிடி சண்டை எல்லாம் இன்னமும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. படத்தின் தனித்துவமான திரைக்கதை தான் முக்கால்வாசி இம்சைகளுக்குக் காரணம். ஸ்டோரி-போர்ட் என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். படத்தின் ஸ்டோரி போர்ட்டை கார்ட்டூன் படங்கள் நிரம்பிய ஃப்ளிப் புத்தகம் போன்ற ஒன்றில் பதித்துப் புரட்டினால், கதை உங்களுக்கு மையமாக புரியவேண்டும். மூன்று-அங்க அமைப்பை பின்பற்றும் படங்களுக்கு இது பொருந்தும். பல்ப் ஃபிக்ஷன் இங்கு மாறுபடுகிறது. அதாவது நிரல் நிரை எல்லாம் கிடையாது. க்வெண்ட்டின் இயக்குநர் ஆவதற்கு முன்னர் வீடியோ கடையொன்றில் வேலை பார்த்த சமயம் வெவ்வேறு படங்களின் சுருள்களை இணைத்து படம் ஒன்றை ஏரியா பொடிசுகளுக்கெல்லாம் காட்டி கைதட்டல் வாங்கியிருப்பதாக வரலாறு சொல்கிறது. அதன் பாதிப்பாகவே அவரது நான்-லீனியர் திரைக்கதை முறையை நான் பார்க்கிறேன், இதில் நிபுணத்துவம், அறிவுஜீவி, கலைநுட்பம் போன்ற இத்தியாதிகள் இருந்தாலும் கூட. இந்த வடிவத்தைப் பற்றி அதிகம் பேச அவசியமே இல்லை. எழுபதுகளில் பிரபலமான அமெரிக்க நாவல்கள் என்றெல்லாம் போட்டிருப்பார்கள், தற்போது வரும் மெகாசீரியல்களைப் போல என்று உருவகப்படுத்திக்கொள்ளவும், போதும். இவரது பிற படங்களில் எனக்கு மிகப்பிடித்தது கில் பில் - அங்கம் I & II : அதைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கட்டுரை.

ட்ரிப்ளிகேண் டைம்ஸில் கணவனை அம்மிக்கல்லால் அடித்துவிட்டு கள்ளக்காதலனுடன் ஓடிய பெண் என்று எட்டாம் பக்கத்தில் பத்து மார்க் விடையளவில் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்தது போல எழுதியிருப்பார்கள். கூடவே தலை நசுங்கிய அந்த அப்புராணிக் கணவனின் ரத்தம் படிந்த ஃபோட்டோ கருப்பு-வெள்ளையில் பல்லிளிக்கும். பல்ப் என்றால் அந்த மாதிரி தரம் தாழ்ந்த சாணி பேப்பர் செய்திகள். குவெண்டினின் கதைகள் சாதாரணமானவை. அப்பா தந்த தாத்தாவின் கைக்கடிகாரத்தை பொக்கிஷமாக மதிக்கும் ஒரு குத்துச்சண்டை வீரன் ஒரு தாதாவிடம் மாட்டிக்கொள்வது ஒரு கதை. அந்த தாதாவை ஏமாற்றிய பார்ட்னரைக் கொல்ல சென்று திரும்பும் இரண்டு அடியாட்களின் கதை இரண்டாவது கதை. இரண்டு அடியாட்களில் ஒருவன் தனது பாஸின் மனைவியை ஒரு நாள் கவனித்துக்கொள்வது இதன் கிளைக்கதை. இரண்டு அடியாட்களில் இன்னொருவன் உணவு விடுதியில் பிக்பாக்கெட் தம்பதியை மெர்சலாக்குவது இன்னொரு கிளைக்கதை. இதுதான் ஃபிக்ஷன். குவெண்டின் இந்த மாதிரி ஸ்டீரியோடைப்பிக் பாத்திரங்களை அன்றாட நிகழ்வுகளில் உலவவிடும்போது, என் கதைகள் உருவாகின்றன என்கிறார். அப்படி, இந்தக்கதையில் இருக்கும் பாத்திரங்களின் போக்கை அவர்கள் இஷ்டத்துக்கு விட்டு, முன்பின்னாக மாற்றி, சிதறடிக்கும் இசையும், தோட்டா தெறிக்கும் வசனங்களும் படம் பார்ப்பதை ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் அனுபவம் ஆக்குகின்றன. இந்த அணுகுமுறை ஒவ்வொரு முறை படம் பார்க்கும்போதும், புதிதாகத் தெரியவைக்கிறது.

குவெண்டின் ஒரு உலக சினிமா ரசிகர். பல்வேறு பிராந்திய, பாஷைப் படங்களை பார்த்து, பிடித்திருக்கும் பட்சத்தில் அமெரிக்க வினியோகமெல்லாம் செய்பவர். கொரியப் படமான ஓல்ட்பாய், ஹாங்காங்கின் வொங்க் கர் வாய் இயக்கிய சங் கிங் எக்ஸ்ப்ரெஸ் முதலிய பற்பல படங்களை உலகிற்கு அறிமுகம் செய்தவர். இந்த சர்வதேச கலாச்சார தாக்கங்களை இவரது படங்களில் பார்க்கலாம். உதாரணத்திற்கு, ப்ரூஸ் வில்லிஸ் தோன்றும் அத்தியாயங்கள் ஒருவித ஸ்பானியத் தன்மை கொண்டதாகவே எனக்கு பட்டது. 'Restless' என்ற நிலையற்ற தன்மையுடன் ஓடிக்கொண்டேயிருப்பது, காட்டமான, வெக்கையான சூழலிலேயே அந்த அங்கம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. அதுவே, உமா தர்மன் தோன்றும் அத்தியாயங்கள் ஒரு பிரிட்டிஷ் படத்தைப் போல கள-கதாபாத்திர அறிமுகம், மெல்லிய நகைச்சுவை, சின்ன நடன அங்கம், திடீரென்று ஷேக்ஸ்பியர் சொல்கிற 'பிரச்சனை' பின்னாடி அதன் 'தீர்வு' என்று சம்பிரதாயமாக நடந்து முடிக்கிறது. முடிக்கப்படாத ஜிக்ஸா புதிர் பார்க்க ஒரு தினுசான கிளர்ச்சியைத் தரும். என்ன படம் என்று அடுக்காமல் இருந்தாலும் தெரியும் அந்த அழகியலின் பால் பல்ப் ஃபிக்ஷன் உச்சத்தை தொட்டிருக்கிறது. படத்தில் நான் ரசித்த இன்னொரு விஷயம் இந்த 'பேஸிங்'- காட்சிகள் நகரும் வேகம். வெஸ்டர்ன் எனப்படும் அமெரிக்காவின் தென் பகுதி பாலைவனங்களை மையமாகக் கொண்டு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதிகளில் நடக்கும் கதைகளைப் போன்ற வேகம். (இது பற்றி இன்னும் விரிவாக அடுத்த பகுதியில் சொல்கிறேன்.)

படத்தின் இன்னொரு முக்கிய அம்சம் வசனம். பொதுவாகவே நீண்ட வசங்களுக்கு பேர்பெற்றவர் குவெண்டின். குறிப்பாக இஸகீல் 25:17 என்ற விவிலிய வசனமும் அந்த மொத்த காட்சியுமே சரவெடி! இது தவிர அய்யனார் அண்ணன் குறிப்பிட்டிருந்த ஸெட்'ஸ் டெட் வசனமும் ரொம்ப சுவாரஸ்யமானதே. படத்தில் எனக்கு (அனேக இளைஞர்களுக்கு) பிடித்தமானவர் ஜூல்ஸ் வின்ஃபீல்டாக வரும் சேமுவல் ஜாக்ஸனே. படத்தின் தனித்துவமான கலர் டோன், படத்தின் அணுகுமுறைக்கேற்ற எடிட்டிங் மற்றும் கேமிரா கோணங்கள் (படத்தின் முதல் காட்சியிலேயே ஜான் ட்ரவோல்ட்டா பிண்ணனியில் மங்கலாக நடந்து செல்வார், இஸகீல் 25:17 இரண்டாவது முறையாக ஒலிக்கையில் மாறும் பாய்ண்ட் ஆஃப் வ்யூ, இன்னபிற) எல்லாவற்றையும் ப்ளு-ரே அல்லது எச்.டி-யில் கண்டுகளியுங்கள். நாம் நாளெல்லாம் என்ன செய்கிறோம்? ஆதவன் குப்பையா இல்லையா என்று வாதாடுகிறோம், உ.போ.ஒ ஹிந்துத்வ படமா இல்லையா என்று கும்மியடிக்கிறோம். படம் நெடுக இப்படி முக்கியத்துவமே இல்லாத விஷயங்களைக் கூட தன் கூர்மையான வசனங்களால் சிதறடிக்கிறார் குவெண்டின். ஃபுட் மஸாஜ் ஆகட்டும், ஆம்ஸ்டர்டாமும் ரொயா(ல்) வித் சீஸ் ஆகட்டும், 5$ மில்க்ஷேக் ஆகட்டும், டிவைன் இண்டெர்வென்ஷன் ஆகட்டும்..! அமெரிக்க குற்ற உலகை நுணுக்கமாக விவரிக்கும் பல்ப் ஃபிக்ஷன வெறித்தனமான பிரத்தியேக ரசிகர் கூட்டத்தையும் பெற்று கல்ட் க்ளாசிக் என்று போற்றப்படுகிறது. படம் வெளிவந்த 94ம் ஆண்டு ஃபாரஸ்ட் கம்ப் (5 ஆஸ்கர் விருதுகளை அள்ளிய டாம் ஹேண்க்ஸின் மாஸ்டர்பீஸ்), ஷஷாங்க் ரிடெம்ப்ஷன் (IMDb #1 ஆண்களையும் அழவைத்த படம் என்ற பெருமைக்குரிய) ஆகிய இரண்டு ஜாம்பவான்களுக்கிடையில் தன் திரைக்கதைக்காக ஆஸ்கர் வென்றார் க்வெண்டின் டரண்ட்டினோ.

(அடுத்த பகுதியோடு நிறைவு பெறும்)

Vicky Christina Barcelona [2008]

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Wed, 15 Jul 2009 06:56:00 +0000

மொழி: ஆங்கிலம்
வகை: காதல்
இயக்குனர்: வூடி ஆலன்
நடிகர்கள்: ஜேவியர் பார்டெம், ஸ்கார்லெட் ஜோஹான்சென், பெனலோப்பி க்ரூஸ்.

மரியா எலீனா: "நீ எல்லா பெண்களிடமும் என்னைத்தான் தேடுகிறாய்!" ழான் அண்டோனியோ: "முழுமையாகாத காதல் தான் ரொமாண்டிக்காக இருக்க முடியும்" விக்கி: "நீ என் கண்ணில் வந்த கண்ணீரை பார்த்தியா?" (முத்தமிடுகிறாள்) க்றிஸ்டினா: "ஆமாம், நான் மரியாவை காதலிக்கிறேன். பைசெக்ஷுவல்...? ஆனா என்னாத்துக்கு எல்லாத்தையும் 'லேபிள்' பண்ணனும்?"

இப்படி படம் நெடுக காமமும் கலையும் வழிந்தபடியே இருக்கின்றன. மகனிடம் "உன் மனைவி இன்னும் என் கனவுகளில் வருகிறாள்!" என்கிறார் தந்தை. கிட்டார் இசையை கேட்டுவிட்டு அங்கேயே ஒரு புதரில் புணர்கிறார்கள் ழானும், விக்கியும். எல்லா காட்சிகளிலும் விரலிடுக்கில் புகையோ வைன் புட்டியோ வளையவந்துகொண்டே இருக்கிறது. கட்டுடைப்பு கண்றாவியெல்லாம் பரிச்சயமில்லாதவர்கள் இவர்கள். பிறரைப் பற்றிய பிரக்ஞையே இன்றி தத்தம் இஷ்டப்படி வாழ்வது தான் ஐரோப்பிய லைஃப்ஸ்டைல். இசை, மது, கட்டிடங்கள், காதல், கடற்கரைகள் - ஸ்பெய்னின் அப்பட்டமான ஆனால் ரம்மியமான வாழ்க்கை முறையை அவரது பாணியில் சொல்லியிருக்கிறார் வூடி ஆலன். நகைச்சுவைக்கு புகழ்பெற்ற வூடி ஆலன் (சுருக்கமாக சொன்னால், நம்ம பாக்யராஜ் மாதிரியே தான்.. அதே மாதிரி நீள்சதுர கண்ணாடி + பெல்பாட்டம்மை மாட்டிகிட்டு நடிச்சிக்கிட்டும் இருந்தார்) ஐரோப்பிய கலை மற்றும் கலாச்சாரத்தை பின்புலமாகக் கொண்டு இயக்கிய படம் தான் விக்கி க்றிஸ்டினா பார்சலோனா.

கதை என்றெல்லாம் ஒரு இழவும் கிடையாது. இரண்டு மாத விடுமுறையை கழிக்க விக்கியும் க்றிஸ்டினாவும் பார்சலோனாவுக்கு வருகிறார்கள், திரும்புகிறார்கள். அவ்வளவே. வந்த இடத்தில் ழான் ஆண்டோனியோ என்கிற ஓவியக்கலைஞனின் மீது க்றிஸ்டினாவுக்கு இனம்புரியாத ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. ஓவியனுக்கு ஏற்கனவே மணம் முடிந்துவிட்டதென்பதும், மனைவி அவனை கொல்ல முயற்சித்திருப்பதும் அவர்கள் அறிந்ததே. விக்கி, க்றிஸ்டினா, ழான், மரியா, பார்சலோனா- பகடையின் ஐந்து முகங்களாக இருக்க ஆறாம் முகத்தில் இருந்தது யார் என்பது தான் படத்தின் கடைசி ட்விஸ்ட். திரைக்கதையில் மனிதர் பின்னியெடுத்திருக்கிறார். இவரது சற்றே பழைய பெர்பிள் ரோஸ் ஆஃப் கெய்ரோ என்ற படத்தைப் போலவே இந்த படத்தின் முடிவும்... ம்ஹூம் சொல்லமாட்டேன். படத்தில் என்னை குறிப்பாகக் கவர்ந்தது ஜேவியர் பார்டமின் நடிப்பு. ஆமாம், அவரே தான் - நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென்-னில் வில்லனாக வருவாரே, அவரே தான். தத்ரூபம்.

உலகின் முக்கியமான ஆர்க்கிடெக்ட்களில் ஒருவரான ஆண்டோனியோ காடியின் படைப்புகள் படத்தில் மிக முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது. சிற்பங்கள், ஓவியங்கள், இசைக்கோவைகள் என கலை ஆங்காங்கே தூவப்பட்டிருக்கிறது. முதல் ஃப்ரேம் Vignette-டில் ஏர்ப்போர்ட் சுவரில் இருக்கும் ஓவியம் முதலே படத்தில் கலையின் ஆக்கிரமிப்பு தொடங்குகிறது. குறிப்பாக ஸ்பானிய படங்களின் சாயலிலேயே கேமிரா டோனும், ஸ்பானிய இசைக்கருவிகளும் மனதில் ரொம்ப நேரத்துக்கு ரீங்காரமிட்டுக்கொண்டேருக்கின்றன. ஒளிப்பதிவும் சும்மா சொல்லக்கூடாது, ஆர்ப்பரிக்கும் கடற்கரை, ஐரோப்பிய கிராமம், கலைப்பொருட்கள், லேண்ட்ஸ்கேப்புகள் என்று எல்லாவற்றையும் நல்லாவே பிடித்திருகிறார்கள். வசனங்களில் ஒளிந்திருக்கும் நகைச்சுவை முதல் பாதி முழுக்க இழையோடுவது வூடி ஆலனின் Trademark. சிறந்த துணை நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருதை பெனலோபி க்ரூஸ் வாங்கியதை உங்களுக்கு சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா?

படத்தின் Diametrically opposite கேரக்டரைசேஷன் தான் மிகச்சாதாரணமான ஸ்டோரிலைனை Masterstroke-காக மாற்றுகிறது. விக்கி சராசரியான அமெரிக்கப் பெண். பாய்ஃப்ரெண்ட், கடிவாளக் கம்மிட்மெண்ட், மாலை நேர வகுப்புகள் என்று நேரம் கழிப்பவள். க்றிஸ்டினா மெட்ரோ-செக்ஷுவல் யுவதி- கலைகளில் ஈடுபாடு, பாய்ஃப்ரெண்டுகளை மாற்றிக்கொண்டேயிருப்பது, நிலையற்ற மனநிலை. ழான் ஒரு ப்ளேபாய் - ஒரு கோணத்தில் வாலி அஜித்தைப்போல தன் மனைவி மரியா என்று தொடங்கி அடிச்சு ஊத்துறார், இவர்கள் இருவரை மயக்கி படுக்கைக்கும் அழைத்துச்சென்று விடுகிறார். மரியா எலீனா எக்சென்ட்ரிக்-கான பெண். இவர்களைத் தவிர ழானின் தந்தை, விக்கியின் அமெரிக்க காதலன், தங்க இடம் தரும் தம்பதி, ஸ்பானிஷ் வகுப்பில் விக்கியின் கையைப் பிடித்து இழுக்கும் அரை வேக்காடு என சின்னச் சின்ன கதாபாத்திரங்களில் கூட வூடி ஆலனின் அனுபவச்செறிவும், Craftmanship-பும் தெரிகிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை சிகரெட் புகையும், தேநீருமாய் கழிகிற அழகான நிமிடங்களில் காதலியுடன் பார்க்க பலமாக பரிந்துரை செய்யப்படுகிறது.
_____________________________________________________________________

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring [2003]

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Fri, 19 Jun 2009 11:30:00 +0000

பெயர்: ஸ்ப்ரிங், சம்மர், ஃபால், விண்டர்... அண்ட் ஸ்ப்ரிங் (2003)
இயக்குநர்: கிம் கி டுக்.
மொழி: கொரியன்.

இதை ஏண்டா படிக்கணும்னு ஃபீல் பண்ணினா, இந்தாங்க:
ஆசிப் அண்ணாச்சி
தலைவர் லக்கி லுக்
சினிமா தகவல் பெட்டகம் வண்ணத்துப்பூச்சியார்

சகலமுமே பூடகம். ஒரு புள்ளியின் மையத்திலேயே சுழன்று கொண்டிருக்கும் ராட்டினத்தைப்போல் வாழ்க்கையும் ஒரே பாதையில் தான் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது. காலம் மாறினாலும் காட்சிகள் மாறாமல் இருக்கின்றன என்ற கருப்பொருளை விரித்துரைக்கிறது படம். அற்புதமான களத்தில், வண்ணங்களால் நகரும் ஓவியம் ஒன்றை நமக்காக புனைந்து தருகிறார்கள் கொரியர்கள். ரம்மியமான கிழக்காசிய (சீன, கொரிய, ஜப்பானிய, தாய்லாந்து) படங்களின் வரிசையில் இந்தத் திரைப்படத்திற்கு என்றும் இடமுண்டு. ப்ரெஸ்டீஜில் எப்படி மேஜிக் திரைக்கதை உத்தி ஆனதோ அவ்வாறே பருவங்களை வைத்து திரைக்கதை பின்னியிருக்கிறார் இயக்குநர். மூன்று தலைமுறைகளின் கதையை ஒரு தலைமுறையைக் கொண்டே புரியச்செய்வதே ஆகப்பெரும் சாதனை, கை என்பதை உணர்த்த நகம் மட்டும் காட்டுவது மாதிரி. மௌனத்தின் இசையும், ஆத்மாவின் வரிகளும் ஆக்கிரமிக்கும் திரையில் பசும்புல்லும், நீர்நிலையும், ஆகாயமும் பேசிக்கொண்டே இருக்கின்றன. மனநிலை பிறழ்ந்து, அசாதாரண நிலையில் அனுபவிக்கக் கூடிய வலியின் வெளிப்பாடாகவே படைப்பு எனக்கு படுகிறது. பளிச் என்றிருந்தாலும் எப்படியோ ஓரத்தில் ஒட்டிக்கொள்ளும் சோகம் கசப்பாகவே இருக்கிறது. ஆமா இல்லை?

கதவுகளைத் தாங்க சுவர் கிடையாது. வேலி இருக்கையிலேயே மாடு மேயப் பார்க்கும்! பரமார்த்த குருவின் சீடர்கள் கிடையாது. ஒரே படுக்கையில் இருக்கும் குருவைத் தாண்டி, இளம் பெண்ணுடன் அதே அறையில் உறங்கும் சீடன் தான் உண்டு. நீண்ட சொற்பொழிவுகளாற்றும் குருநாதர் கிடையாது. கன்னத்தில் அறைந்தால் முதுகில் டின் (கல்) கட்டும் குரு தான் உண்டு. ஆங்காங்கே சேவல், பூனை, ஆமை, மீன், பாம்பு, தவளை, மனிதன் என ஏகப்பட்ட ராம நாராயணன் செட் ப்ராபர்டிகள் வந்து போகின்றன. படத்தில் வரும் மிச்சம் மீதி ஜீவராசிகளும் எக்செண்ட்ரிக்காகவே இருப்பது தனிச்சிறப்பு. படத்தின் இறுதியில் வரும் பெண் யார் என்பதில் பலருக்கும் கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை நம்ம ஊரில் கோவில்களிலும், குப்பைத்தொட்டிகளிலும் துணியால் போர்த்தப்பட்டு விடப்படும் கர்ணர்களின் தாய்மார்களின் வடிவமே அந்தப் பெண். ஏனெனில் பால்யத்தில் ஒரு சிறுவனால் துள்ளித்திரிந்து துறவியின் ஆசிரமத்தில் வாழ்வது இம்மாதிரி கைவிடப்பட்டு வேறு வழியில்லாத சிறுவர்களால் தான் முடியும். சந்நியாசத்திற்கு அத்தனை இளம் பிராயத்தில் ஆய்-அப்பனைத் துறந்து தம்மை கட்டுப்படுத்திக்கொள்வது சாத்தியமில்லாத ஒன்று என்று தோன்றுகிறது.
படம் பற்றிய அளாவிய மதிப்பீடுகள் எனக்கில்லை என்றே சொல்லவேண்டும். வயது பற்றாக்குறையோ என்னவோ, இந்த ஆன்மீக சித்தாந்தங்களில் மூழ்கி முத்தெடுப்பதும், இது போன்ற விஷயங்களை திரைப்படம் மூலம் சொல்வதும் ஏற்புடையதல்ல என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. அதற்கென ஆவணப்படமாக SSFWaS-கை கருதுவதும் தவறாகவே படுகிறது. பூனை வாலால் எழுதப்படும் ஜென் கோட்பாடுகளைப் புரியாமலே சிலாகிப்பதெல்லாம் எனக்கு ஒத்துவரவில்லை. வெவ்வேறு நிறங்களில் எழுதுவதற்கான காரணமென்ன, வலமிருந்து இடம் எழுதுவதன் உள்நோக்கமென்ன, எழுதி செதுக்கி எழுதுவதன் பயனென்ன, கொரிய எழுத்துகளுக்கு சப்-டைட்டில் போடாமல் பத்து நிமிடத்திற்கு மேல் கடத்துவதேன் என படம் நெடுக பல கேள்விக்குறிகள். ஆனாலும் கலை, ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு - இம்மூன்றும் அற்புதமாக கையாளப்பட்டிருக்கின்றன. ஏற்கனவே சொன்னதைப் போல-
* கிறிஸ்துவரான கிம் கி டுக் இத்தனை அழகாக புத்தமத கோட்பாடுகளை எடுத்துரைத்த பராக்கிரமம்,
* ஓவியம், சிற்பம், தற்காப்பு, இசை, புகைப்படம்(அசையாத் தன்மை), கட்டிடம் என பலவித கலை வடிவங்களை ஒருங்கிணைத்தது,
* கட்டிடக்கலையில் கதைக்கும் Symmetry, Axiality, Tangentiality, Unity, Flow, Focus, Proportion இன்னபிற குறிகள் திரைக்கதையில் வியாபிக்கும் அழகு.
* அடர்த்தி: ஒவ்வொரு சின்ன செயலுக்கும் புத்தக புத்தகமாக ரெஃபர் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. அதில் ஒரு சின்ன கல்லை எடுத்தாலும் கட்டிடமே குலைந்துவிடும் நேர்த்தி.

இது கலை சார்ந்த படைப்பல்ல. இதனை ஒரு வரியில் சுருக்கிச்சொல்வது கஷ்டமான காரியம். மேலும், இவ்வகை பாட்டம் லைன் விமர்சனங்கள் இந்தப் படத்திற்கு உவந்ததும் அல்ல. டாக்டர் விஜய் சொன்னது தான், "வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்டா!"

_________________________________________________________________________________________________

The Prestige [2006]

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Mon, 08 Jun 2009 14:06:00 +0000

பெயர்: தெ ப்ரஸ்டீஜ்
மொழி: ஆங்கிலம்
வகை: மர்மம்/ தொன்மம்.
இயக்குனர்: க்றிஸ்டோஃபர் நோலன்
நடிகர்கள்: க்றிஸ்டியன் பேல், ஹக் ஜேக்மன், மைக்கேல் கெய்ன், ஸ்கார்லெட் ஜோஹேன்சன்.

"ஒவ்வொரு சிறந்த மந்திரஜாலத்திலும் மூன்று பாகங்கள் இருக்கின்றன. முதல் பாகமானது 'ப்ளெட்ஜ்' ஆகும். மந்திரவாதி முதலில் ஏதோ ஒரு சாதாரணமான பொருளைக் காட்டுகிறார்- சீட்டுக்கட்டையோ, பறவையையோ, மனிதனையோ. சமயங்களில், இதை அசலா, நகலா, வடிவமைக்கப்பட்டதா என்று பரிசோதித்தும் பார்க்கச்சொல்கிறார், பெரும்பாலும் அது நிஜமல்ல. பின் அந்த சாதாரண பொருளை காற்றில் கரைக்கிறார்.. காணாமல் போகச் செய்கிறார். இந்த பாகம் 'ட்ரன்' எனப்படும். ஆனால், இப்போது பார்வையாளர்கள் யாரும் கைகளை தட்டுவதில்லை, ஏனென்றால் உண்மையான மாயாஜாலம் பொருளை மறையச்செய்வதில் இல்லை. அதனால் தான் எல்லா தந்திரங்களுக்கும் ஒரு மூன்றாம் பாகம் தேவைப்படுகிறது. காணாமல் போன அந்த பொருளை இப்போது மந்திரவாதி திரும்ப கொண்டு வரவேண்டும். இதுதான் மூன்றில் மிகக் கடினமான பகுதி. அந்த மூன்றாம் பகுதியை நாம் 'ப்ரெஸ்டீஜ்' என்கிறோம்."

இந்த வசனம் வெறும் வார்த்தைகளால் கோக்கப்பட்டிருக்கிறது. பொய்... மாயை. திரையில் இதே வசனம் பொருந்தக்கூடிய மூன்று பின்புலன்களுடைய ஒரே கதை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. விசேஷமான இந்த திரைக்கதை வடிவத்துடைய நோக்கம் இதுதான்- 'மேஜிக்' கலையைப் போலவே ப்ளெட்ஜ் எனப்படும் முதல் அத்தியாயம், டர்ன் எனப்படும் இரண்டாம் அத்தியாயம், ப்ரஸ்டீஜ் எனப்படும் மூன்றாம் அத்தியாயம். முக்கிய பாத்திரங்களான இரு மந்திரவாதிகள், அவர்களது குடும்பத்தினர், இவர்களின் குரு தந்திரங்களை வடிவமைக்கும் கட்டர் - இவர்களின் அறிமுகமே ப்ளெட்ஜ். ஒரு மரணமும், தொழில்முறைப் போட்டியும் அவர்களை புதிர்களின் குவியல்களினூடே இட்டுச்செல்வது தான் டர்ன். போட்டியில் வென்றது யார், இழந்தது யார், விரிந்த புதிர்களுக்கான விடை என்ன என்பதே ப்ரஸ்டீஜ். இந்த இலேசான கதையை புதிர்களாக மாற்றி, அவற்றை போர்டன் செய்து காட்டும் வளையங்கள் தந்திரத்தைப்போல ஒன்றினுள் ஒன்றாக பிணைத்து நாம் மண்டை காய்வதை ரசிக்கிறார்கள் நோலன் சகோதரர்கள். இதில் காலம் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல, டைம்லைனின் கோட்பாடுகள் ஏதுமற்ற வெளியில் முன்பின்னாக வளைந்து நெளிந்து ரசிகனின் முழு ஈர்ப்போடும், பங்கேற்போடும் நம்மையும் ஒரு பாத்திரமாக்கி, தியேட்டர்களில் ஜாலங்களை கண்டுகளிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான பார்வையாளர்களில் ஒருவராக நம்மையும் ஆக்கிவிடுவதே படத்தின் தனிச்சிறப்பு.

லண்டன் நகரின் பிரதான பொழுதுபோக்கே அரங்கங்களில் அரங்கேறும் ஓபரா, இசை நாடகம், சர்க்கஸ், மாயாஜாலம் முதலிய மேடை நிகழ்ச்சிகளே. படத்தில் இடம்பெறும் பல கண்கட்டி வித்தைகள் பதினெட்டாம்/ பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு மாயாஜால நிபுணர்களின் மாஸ்டர்பீஸ். சைனாக்காரரின் மீன்தொட்டி ட்ரிக், கட்டரின் கூண்டில் மாயமாகும் புறா, போர்டன் செய்யும் தோட்டாவை கையில் பிடித்தல், ஜேக்மன் செய்யும் ட்ரேன்ஸ்போர்டட் மேன் என பலதும் சென்ற நூற்றாண்டுகளின் பிரபல சித்து விளையாட்டுகள். ஐரோப்பிய கலாச்சாரத்தின் பிரதியான இந்த படம் அதன் மூத்த அடையாளங்களான கோதிக்/ ரினைசான்ஸ் கட்டிடக்கலை, தனித்துவமான ஒப்பனை- 'விக்'குகள், தலையில் அணியப்பெறும் ஜோடிக்கப்பட்ட தொப்பிகள், நீள அங்கிகள், மையிருள் அடர்ந்த வீதிகள், மக்கள் பெருமளவில் புழங்கும் விஸ்தாரமான அங்காடி தெருக்கள், கௌரவமாக எண்ணிய வீட்டின் முகப்புகள் என சின்னச்சின்ன விஷயங்களிலும் டீட்டெய்ல்களில் அசத்துகிறார்கள். கட்டரின் புறா, போர்டனின் பந்து, நாணயம் என குறியீடுகளும் படத்தில் உண்டு. மேற்கத்திய பாரம்பரிய பிண்ணனி இசை, அவர்களது பிரத்தியேக ஆங்கிலேய வட்டார வழக்கு- அதற்கென மைக்கேல் கெய்ன் போன்ற பழம் தின்று கொட்டை போட்ட ப்ரிட்டிஷ் நடிகர்களை தெரிவு செய்த நயம் என அங்குலம் அங்குலமாக செதுக்கப்பட்ட காவியம் ப்ரெஸ்டீஜ்.

"ரகசியத்தைக் கண்டுகொள்ளப் பார்க்கிறீர்கள், நீங்கள் கவனமாகப் பார்க்கிறீர்களா? இல்லை. உண்மையில் நீங்கள் பார்ப்பதே கிடையாது: நீங்கள் முட்டாளாக விரும்புகிறீர்கள்."

கத்தியால் அறுத்தால் உடல் செயலிழக்கும் என்று அறிந்தும் இந்திக்கார ஜாதுகர்கள் மூர் மார்க்கெட்டின் அருகில் கூடாரம் அமைத்து வித்தை காட்டுகையில் வாயைப்பிளந்து பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். அதையே மூலதனமாக்கி திரைக்கதை எனும் மாயவித்தையால் நம்மை ஆட்கொண்டு நம் கண்களில் மண்ணைத் தூவி ஊரறிந்த ரகசியத்தையே நோலன் உச்ச காட்சியில் போட்டு உடைக்கிறார். படம் முடிந்த பின் "அடச்சே! நான் அப்பவே நெனச்சன் மாப்ள...!" மாதிரி வசனங்கள் காதில் விழுவது சகஜமே. திரைக்கதைக்கு உறுதுணையாக எடிட்டிங்கில் பின்னி எடுத்திருக்கிறார்கள் என சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. என்ன தான் புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட படமாயினும், கதை நேர்க்கோட்டில் வெறுமையாக இருந்திருக்கும்; நோலனின் ஆகச்சிறந்த திரைக்கதை உத்தியே படத்தின் பெரும் பலமாகும். திரைப்பட விமர்சகர்களே குழம்பிப்போன இந்த படம் மூன்று ஆஸ்கர்களுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டு, உலகெங்கும் பதினான்கு விருதுகளுக்கு பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. படம் பார்த்தவர்கள் மட்டும் படிக்கவும், இதைத்தவிர்த்து இன்னும் பற்பல க்ளூக்களை படம் நெடுகிலும் விட்டுச்செல்கிறார் கதாசிரியர்:

* படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே தொப்பிக் குவியல் காட்டப்பெறுகிறது. மீண்டும் தொப்பியை மறைய வைக்க முயல்கையில் அதே இடம் காட்டப்படுகிறது.

* பெயர்களை மாற்றுவது ஆஞ்சியருக்கு புதிதல்ல, காட்லோவ் என்ற ஆசாமியை ஆரம்பம் முதல் காட்டாமலேயே கதையை நகர்த்திச்செல்கையில் சந்தேகம் வலுக்கிறது.

* கைகளில் எந்த முடிச்சு போட்டாய் என்பதற்கு ஒவ்வொரு முறையும் தெரியவில்லை என்பதையே பதிலாக சொல்கிறார் போர்டன் / ஃபெல்லன். ஏனெனில், கட்டியது இருவரில் ஒருவர்; வினவப்படுவது மற்றொருவர்.

* என்னுடைய ஒரு பகுதி தான் அவளை மணந்தது, மற்றொரு பகுதி உன்னை இங்கு காதலித்துக்கொண்டிருந்தது என்று போர்டன் சொல்கிறான். அவனே, ஃபெல்லனின் மனைவியிடம் நீ என்னிடம் இவ்வாறு பேசலாகாது என்கிறான்.

ஒரு முடிச்சை அவிழ்க்கும் நீங்கள் இன்னொரு முடிச்சில் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள். அந்த முடிச்சை அவிழ்க்க நீங்கள் பிறிதொரு முடிச்சை அவிழ்க்க வேண்டியிருக்கிறது. நீங்கள் அவிழ்க்க வேண்டிய அந்த முடிச்சை நீங்கள் ஏற்கனவே அவிழ்த்தாகிவிட்டது.

****1/2
9/10

_________________________________________________________________

விமர்சனம் என்றால் என்ன?

noreply@blogger.com (Venkatesh Kumaravel) — Fri, 05 Jun 2009 18:45:00 +0000

அண்ணன் தாமிரா அவ்வப்போது சிக்ஸ் சிக்மா, ஃபெயில் சேஃப் முதலிய தொழில் சார்ந்த பதிவுகள் போடுகிறார், கேபிள் சங்கரும், முரளிகண்ணனும் சினிமா நுணுக்கங்களை அணுகுகின்றனர், மைத்துனர் கார்க்கி காதல் பற்றி எழுதுகிறார், மதிப்புக்குரிய நாகார்ஜுனன் தத்துவம், கவிதை போன்ற பராக்கிரமங்களைக் கையாள்கிறார், கோவியார் ஆன்மீகம் பற்றி பேசுகிறார், நர்சிம் கார்ப்/கம்பர் சிலாகிக்கிறார். பதிவர்கள் கதைக்கும் இந்த அடுத்த தளத்திற்கு செல்லுதல் மேனியா என்னையும் (எந்த தளத்துலடா நீ இருந்த?) காந்தசக்தியால் இழுத்துக்கொண்டுவிட்டபடியால் இப்படி துறை சார்ந்த பதிவுகள் சிலவற்றைப் போடலாமென்ற எண்ணக் கல்லை குளத்தில் எறிந்ததற்கு வட்டமடிக்கும் நீர்த்திவலைகள் இனி இந்த லேபிளில்: தொழில் சார்ந்தவை.

எல்லா குழந்தைகளும் செய்வது பற்றிய ப்ரக்ஞையே இன்றி கிடைக்கும் கரித்துண்டால் சுவரில் தூரிகை புனையத் துவங்கும், மனிதன் குகைகளில் வாழ்ந்த காலம் தொட்டே ஒலி வரி வடிவங்கள் இல்லாத யுகங்களில் கிறுக்கல்களாலேயே கருத்து பரிமாற்றம் செய்து கொண்டான். இப்படியாக துளிர்த்த கலையின் பரப்பு விரியத் தொடங்க ஒன்றாக இருந்த திரி இடியாப்ப சிக்கலாகிப் போனதால் விமர்சனத்தின் தேவை வந்தது. வெறுமனே கலைப்படைப்பினை விவரிப்பது விமர்சனம் என்று விட்டுவிட முடியாது. இன்னொரு மழலைக்கு புரியும் கரித்துண்டு கிறுக்கலை நம்மால் அதே வேவ்லெந்த்தில் புரிந்து கொள்ள முடியாது, இன்னொரு குகைமனிதன் புரிந்துகொள்ளும் லிபிகளை நம்மால் அதேபோல அர்த்தம் செய்ய முடியாது. அப்படித்தான் பதிணெண்கீழ்கணக்கு நூல்களும் நமக்கு இன்று புரிவதில்லை. இவற்றுக்கு தெளிவுரை வேண்டியிருக்கிறது, விளக்கவுரை வேண்டியிருக்கிறது. இதிலும் மு.வ எழுதிய விளக்கமும், மு.க எழுதிய விளக்கமும் வெவ்வேறாக தொனிப்பது காண்க. இதுதான் சூட்சுமம். ஆர்க்கிடெக்சுரல் க்ரிட்டிசிஸம் என்று ஒரு பாடப்பகுதி இருந்தது, அதை ஜெனரலைஸ் செய்ததில் இதோ: விமர்சன வகைகள். இது ஒரு துறைக்கான விளக்கங்கள் மட்டுமே, எனில் இது எப்படி பிற துறைகளைச் சாரும் என்றால், கட்டிடம் என்பது ஓவியம், புகைப்படம், சிற்பம், திரைப்படம் வரை விரியும் ஒரு இயலே, அங்ஙனம். சுஜாதா சொல்வதைப் போல மேகங்களைப் பார்க்கும் இருவருக்கு மேகத்திரட்சிகள் வெவ்வேறு வித உணர்வுகளைக் கிளர்வது தான் கலையின் பண்பு. சரி, முதலில் விமர்சனம் என்றால் தான் என்ன? படைப்பின் பயனாக வாசகனாக நீங்கள் அடையும் அனுபவத்தின் குறிப்பு தான் விமர்சனம். ஆனால் கிளர்ந்த உணர்வின் பாங்கையும், ஒரு வித நிர்ணயிப்பையும் செய்வது விமர்சனம். நிதர்சனத்தில், வலையில் இருக்கும் அத்தனை பேரும் விமர்சித்துக்கொண்டிருந்தாலும் விமர்சனத்திற்கென்று சில சாம பேதங்கள், இலக்கணங்கள், ஏன் ரெஃபரன்ஸ் புத்தகங்கள் கூட இருக்கின்றன.
அடிப்படையில், விமர்சனம் மூன்று வகைப்படும்-
- நார்மேட்டிவ்
- இண்டர்ப்ரெட்டிவ்
- டிஸ்க்ரிப்டிவ்.

நார்மேட்டிவ் என்பது ஆசிரியர் எவ்வழியோ, மாணவன் அவ்வழி ரகம். கோடு போட்டால் ரோடு போடும் பேர்வழிகளுக்கு. ஒரு கலைப்படைப்பை அதை நிறுவியவர் எவ்வாறாய் விளங்கச்செய்ய முனைகிறாரோ, அதன் கூற்றுபடி செவ்வன நடந்துகொள்வது. ஏன் எதற்கு போன்ற கேள்விகள் எழாது. இவ்வகையானது ஊடகங்களை விட ஆய்வு, நூலாசிரியர், கல்லூரி பேராசிரியர் அந்தஸ்துகளில் இருப்பவர்களது தொழில்.

இண்டர்ப்ரெட்டிவ் என்றால்.. அதே தான் புரிந்து கொள்ளுதல். இன்னும் சொல்லப்போனால் எதிர்வினை புரிதல். இவ்வகை விமர்சகர்கள் தான் ஜாஸ்தி. "படம் மொக்க மச்சி!" தொடங்கி "..இது எழுத்தாளரின் ஆகச்சிறந்த ஆளுமை.." ரேஞ்சில் செயல்படக்கூடியது. கலைக்குள் மூழ்கி முத்தெடுத்து தனது அனுபவத்தை முன் வைக்கும் முயற்சி. இங்கு முந்தைய பகுப்பிற்கு நேரெதிராக விமர்சகனும் வாசகனும் சமநிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பது காண்க.

டிஸ்க்ரிப்டிவ் என்பது வரலாற்றுப் புத்தகம் மாதிரி. வெறுமனே தகவல் தெரிவிக்கும் வேலையை செய்வது. விக்கிப்பீடியாவைப் போல. பெரிதாக சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

மேலோட்டமாக இவ்வளவே. இன்னும் உபபிரிவுகளென முதல் வகையில் நான்கு, மீதியிரண்டிலும் மூன்று மூன்றாக மொத்தம் விமர்சனம் பத்து வகைப்படும். உலக சினிமா விமர்சகர்களாக பார் போற்றும் பெரியவர்கள் ஜோனதன் ரோசன்பாம், ரோஜர் ஈபர்ட் முதலியவர்கள், தேர்ந்த புகைப்பட/ கட்டிடக்கலை நடுவர்கள், விமர்சகர்கள் அனைவரும் இரண்டாம் வகையான இண்டர்ப்ரெட்டிவ் க்ரிட்டிசிசத்தையே செப்பனிட்டும், செவ்விய முறையில் தழைத்தோங்கவும் செய்ய விழைகிறார்கள்.

பி.கு 1: தி ப்ரெஸ்டீஜ் என்ற படம் ஒன்றை நான்காவது முறையாக பார்த்து விமர்சனம் எழுத எண்ணுகையில் பாடம் ஞாபகம் வந்தது... அரியர் பரீட்சை அடுத்த மாதம் இருப்பதன் சுய நினைவுகூரலின் ஒரு பாகம் இது.
பி.கு 2: பட விமர்சனம் வெகு விரைவில் உங்களைத் துன்புறுத்த ட்ராப்டில் தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறது.
_______________________________________________________________