B.O.K.umuzu tanıyalım. Besinlerin Oksitlenmiş Kalıntısı
Yükleyen clickson. – Diğer komik videolarını izle.

İlk turda bir şekilde gruptan çıkmayı başardık. 5 hafta boyunca bölümümüzde görmediğimiz konuları araştırdık. Maliyet analizleri, ve finans gibi konularda sabahladığımız geceler oldu. Takım olarak hepimiz Yıldız Teknik Üniversitesi, Metalurji ve Malzeme Mühendisliği bölümünde okuyoruz ve özellikle bazı konularda ciddi anlamda bilgisizdik.

Doğru fiyatlandırma yapabilmek için ürünlerin maliyetini hesaplamamız gerektiğini düşünüyorduk. O yüzden bu oyunu yarışmadan çok maliyet hesaplamasını öğrenebilmek için kendimize bir fırsat olarak gördük. Excel’in başına oturup bir elimizde el kitabı diğer elimizde fare ile saatlerimizi harcadık ve sonuca ulaştık. Aldığımız kararlar sonrasında da hesaplamalarımızın ve öngörülerimizin kurduğumuz formülasyona uyduğunu görmek bizleri sevindirmişti. Nihayetinde mühendisliğin sadece üretim yapmak olmadığını, kaliteli, verimli ve hesaplı üretim yapmak olduğunu biliyorduk.

Ayrıca hepimizin kariyer hedefleri konusunda, sıradan birer mühendis olmaktan çok daha farklı yollar benimsediğimiz ve bu yolların bazıları üst düzey, bazıları orta düzey yöneticiliklerden geçtiği için, bu yarışmayı paha biçilmez bir fırsat olarak görüyorduk.

Şu an yarışmanın 2. Turunun sonlanmasına 2 karar kaldı ve kalan 2 haftanın geçmesini heyecanla bekliyoruz. Şirket olarak bu turda agresif kararlar aldık ve bazı hesaplayamadığımız sorunlarla karşılaştık. Şimdi ise bu durumun içinden çıkmaya çalışıyoruz ve bu uğraş bizler için ise ufak bir kriz yönetimi deneyimi oluyor.

Hal böyle olunca, 4 dostun yapmış olduğu yönetim kurulu toplantıları hayli yorucu fakat bir o kadar da zevkli geçiyordu.

İşte size o eğlenceli toplantıların birinden magazin tadında bir haber =)

Martenziter Bolu’da Can Buldu

Soldan Sağa Martenziter: Burak Sarıkaya, Özgür Üzden, Şevki Erinç Çelikset, Fatih Denizalp

Martenziter, Bolu Abant Gölü kenarında 47. olağan yönetim kurulu toplantısını gerçekleştirdi. Buz gibi bir havada başlayan toplantı önce doğa yürüyüşü ile başladı. Ardından mangal partisi ile devam eden gün, buz gibi havayı ısıtan sıcak sohbetler ile son buldu. Toplantı sonrasında Martenziter CEO’su Özgür Üzden şu açıklamayı gerçekleştirdi; İçinde bulunduğumuz durum ne kadar kötü olursa olsun, bu sinerjiyi sonuna kadar koruyarak, şirketimizdeki büyümeyi sürdürülebilir kılmayı hedefliyoruz. Finansal tablolarımız ne kadar olumsuz olursa olsun, şu yediğimiz sucuk ekmeğin hakkını vermeliyiz.

Şirketin Üretimden sorumlu genel müdürü Şevki Erinç Çelikset; Ne ürettiğimizi bilmeden üretim çılgınlığına yakalandık, tüketim toplumunun bir çocuğu olarak bu kadar üretmeye alışık değiliz, biraz da tüketmek gerekli diyerek sözü satış ve pazarlamadan sorumlu genel müdür Fatih Denizalp’e verdi.

Fatih Denizalp’in yapmış olduğu açıklama kısa ve anlamlıydı; Satın almak için ne aldığınızı bilmek gerekli değil, bakın biz ne ürettiğimizi biliyor muyuz, tüketim toplumunun bir ferdi olarak Alın – verin ekonomiye can verin.

İnsan Kaynakları Müdürü Burak Sarıkaya ise; Personel ile olan ilişkilerimizi sıcak tutmak için her öğlen gruplar halinde batak, tavla oynuyoruz, haftasonlarında baklavasına halı saha yapıyoruz, arada sert müdahaleler oluyor, tabi o zaman da sakatlanan arkadaşlarımız makinelerinin başında işlerini sürdüremiyorlar. Herşeye rağmen geçen akşam 37 metreden attığım gol çok güzeldi, kale nasıl boşalmıştı öyle anlamadım.

Not: Bu yazı, ciddi işler yaparken de eğlenilebileceğini göstermek amacıyla yazılmıştır.

Bu haftasonundan bir kare’yi paylaşmak istedim. Baktığımda gördüğüm ufak ama derin bir anlam vardı, ya da ben kendim yüklüyordum o anlamı, zihnimde anlamlı kılıyordum o an’ı.

Fakat bu fotoğraf nedendir bilmiyorum, farklı bir şeyler hissetmeme sebep oldu. Fotoğrafı gören arkadaşlarımın her biri ise farklı yorumlar getirdiler, farklı anlamlar yüklediler.  Bu yüzden, aklıma ufak ama güzel olabileceğini düşündüğüm bir oyun geldi.

Gelin aşağıdaki fotoğrafın hikayesini hep beraber yazalım, gördüğünüzü, hissettiğinizi benimle ve dostlarımla paylaşın.

İşte benim hikayem;

Genç sevgililer hayalleriyle deniz kokusunun ve manzarasının tadını çıkarırken, başka birisi, aynı koku ve manzarayla geçmişi anımsıyor belki de, hatta kim bilir, aynı sahilde, o gençler gibi hayaller kurup manzarayı izlemiştir belki ve o günleri düşünüyordur.

Peki ya sizin hikayeniz? Kendi hikayenizi, kendi öykünüzü buradan yorum bırakarak paylaşmanızı bekliyorum

Ne sen, ne de senin gibi kalleşce katledilen Abdi İpekçi, Bahriye Üçok, Ahmet Taner Kışlalı, Hrant Dink ve daha niceleri unutuldu.

Sesleniş

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.

Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini, yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. dövüldük, vurulduk, asıldık.

Vurulduk ey halkım, unutma bizi…

Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım unutma bizi…

Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı göz bebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi…

Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acımaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu, insanlık sustu.

Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi…

Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce kolumuzu, omuz başından keserek yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık önlerine. sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.

Öldürüldük ey halkım, unutma bizi…

Giresun’daki köylüler, sizin için öldük. Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğudaki topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul’daki, Ankara’daki işçiler sizin için öldük. Adana7da, paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.

Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi…

Bağımsızlık, Mustafa Kemal’den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. Amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.

Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi…

Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk; komunist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşında emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha dik tutabilmekti bütün çabamız. bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler.

Vurulduk ey halkım unutma bizi…

Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eli değmemişti ellerimiz. bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.

Asıldık ey halkım, unutma bizi…

Bizi öldürenler , bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. öfkelerini bir gün bile karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler.

Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi…

Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi…Bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi.

Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi., hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi,
unutma bizi,
unutma bizi…

Uğur Mumcu

Mutlu yıllar…

Öncelikle, bu yazının aynı zamanda teknoloji konusunda bir özeleştiri niteliği taşıdığını ve bunları benim buraya yazmamın ironik sayılabileceğini söylemem lazım.

Sizleri bilgisayar devrimiyle beraber geçirdiğimiz ve geçireceğimiz evrim yolculuğuna göz atmaya davet ediyorum. Başlarda evler, odalar büyüklüğünde dev bilgisayarlar vardı ve “kim böyle bir makineyi evinde tutmak ister ki, bilgisayarlar ev kullanımı için üretilmedi” demişti, ilk bilgisayarın mucitler. Bu, tıpkı Amerikan Patent Dairesi başkanının, 19. yüzyıl ortalarında “icat edilebilecek herşey icat edildi” demesi gibi yüzyılın gaflarından biriydi. Çünkü o evler, odalar büyüklüğündeki bilgisayarlar 30 yıl içerisinde o kadar hızlı bir şekilde küçüldü ki, 1980′lerin başında evlerde yer almaya başlamıştı bile. Bu küçülme aynı zamanda gelişmeyi ve ucuzlamayı da beraberinde getirmişti ki orta halli her ailede neredeyse en az 1 bilgisayar bulunur duruma gelmiştik 2010′ yılına gireceğimiz şu zamanlarda.

Bilgisayarın gelişimine paralel bir şekilde internet teknolojisi de büyük bir hız ile hayatımıza girdi. İnternet ile  tanışma yaşım, orta okul yıllarıma denk gelir. (1999 – 12 yaşındayken) Bu o dönem Türkiyesi için gayet erken bir yaştır. Bu yüzden dünya gelişimi hakkında detaylı bilgiye sahip olmasam da, Türkiye’nin internet tarihçesi hakkında kabaca bir bilgiye sahibim. 56k ile mp3 arşivi yapmaya çalıştığımız ve telefon faturasının babamı çıldırtacak kadar çok geldiği bir dönemden minimum 1Mbit’lik bağlantı hızına ( 20 kat hızlısına ) ve her bilgisayar olan evde internet olmasını sağlayabilecek ekonomikliğe ulaşmamız ( ki internetin hala avrupa ve amerikaya göre ekonomik olmadığını düşünüyorum) 10 seneden az bir zaman aldı.

Özellikle internetin bu kadar yaygınlaşması hayat alışkanlıklarımızın da çokça değişmesini sağladı. E-Posta ile dünyanın her yerine, “kağıt kullanmadan,zarf kapatmadan ve pulu dilimizle ıslatıp yapıştırmadan” posta gönderebilir olduk, hem de birkaç dakika içerisinde. Kütüphanemizde tuttuğumuz birkaç farklı ansiklopedinin yerini, “google” aldı ve ilk danıştığımzı kaynak oldu. İşlerimizi, hesaplamalarımızı, hepsini bilgisayar ve internet vasıtasıyla yapabilir olduk. Karnımız acıktığında ve yemek yapmaya üşendiğimizde yahut vaktimiz olmadığında, eve yemek siparişi verebilir olduk. Hatta internet üzerinden üniversite okuyabilir hale geldik. Yetmedi, “internet üzerinden sosyalleşir olduk”.

Bilgiye ve materyale internet aracılığıyla bu kadar kolay erişebilir olmamızla beraber, bilgisayar başında geçirdiğimiz zamanda da büyük bir oranda artış oldu. İnternete ayırdığımız bu zamanı ise kitaplardan, gazetelerden, dergilerden, arkadaşlarımızdan çaldık.  Hal böyle olunca, bir taraftan da çok ilginç bulduğum “yeni nesil sosyalleşme araçları” terimi hayatımıza girdi ve Facebook, Twitter, FriendFeed, Bloglar başta olmak üzere, benzer bir çok serviste büyük patlamalar yaşandı.

Bunlardan Facebook benim de çok fazla kullandığım bir araç durumunda olduğu için bu konuya değinmek istiyorum. Sanallaşmamızın en önemli göstergelerinden biri olarak bulduğum bu servisin nereye gittiği ve bizleri nereye götürdüğü konusunda öngörüde bulunmakta zorlanıyorum. Facebook, bizlere birbirimize sanal hediyeler gönderdiğimiz, yazılarla sosyalleştiğimiz, sesini ve yüzünü görmeden fotoğraflardan birbirimizi takip ettiğimiz bir dünya sundu. Yani aslında, gerçek dünyanın sanal bir minyatürünü oluşturduğunu söyleyebiliriz. Eskiden bizler legolarla, oyuncak arabalarla oynarken, şimdiki çocuklar ve çocuk kalmış biz yetişkinler sanal yapbozlar yapıyor, çiftlikler yönetiyor, çeteler kuruyoruz. Sanal olarak birbirimizi dürtüyoruz – pokeliyoruz -, yüz yüze konuşurken  ”ya şu şarkı çok güzelmiş, sözlerindeki şu kısım beni anlatıyor” diyeceğimiz durumlarda sadece “beğen-like” butonuna basıp basitleşiyoruz, “sanallaşıyoruz“.

Belki de internetten ve/veya bilgisayardan önce kitapla tanışan son nesilin mensuplarındanız ( 1987 Doğumluyum) ve bizim çocuklarımız; “ya ekrandan okuyamıyorum, gözlerim ağırıyor” şeklinde bir söylemde bulunmayacaklar. Kim bilir…

Bu kadar sanallaşmayla beraber, insanların kendilerini tanımlayış şekilleri de hızlı bir şekilde değişiyor. Bizi biz yapan kimlik bilgilerimiz, aidiyetlerimiz, yaşanmışlıklarımız da artık sanallaşıyor. Türk, Kürt veya Ermeni olmak, Müslüman, Hristiyan yahut Musevi olmak, erkek, kadın veya eşcinsel olmak… Daha bir çok kimlik ve benlik öğeleri facebookta paylaştığımız şarkı, twitter’a yazdığımız 140 karakterlik söz öbekleri, blogumuzda attığımız manşetlere dönüşüyorlar. Bu dönüşüm sanallaşmayla beraber sanki kimliksizleşmeyi de beraberinde getiriyor. Kimliksizleşmek iyi mi, kötü mü bu yine tartışmaya açık bir konu fakat irdelenmesi gereken, bizi kimliksizleşmeye götüren etmenlerde bu sanallaşmanın ne kadar etkili olduğu.

Teknolojik gelişmelerle beraber bilgiye erişimin de ne kadar hızlı olduğuna bahsetmiştik. Kimlik ve aidiyetlik konusunda da bu bilgiye erişimin bu kadar kolay olması, çatışmaların da meydana gelmesini hızlandırıyor demek yanlış olmaz. Bu konulardaki bilgilerin ve tarihsel geçmişlerin de belli noktalarda birbiriyle çatışması/çatıştırılması ve bunlara erişimin bu kadar kolay olması bir noktadan sonra tehlikeli bir hal alıyor. Irksal çatışmalar, dinsel, cinsel çatışmalar, hepsi sanal ortamda bile meydana geliyor ki gerçek dünyaya yansıyışı daha acımasız oluyor. Bu sorunun cevabı “hoşgörü ve insan hakları” gibi evrensel değerler olsa da, bunu bile sanal ortamda savunur hale geldik, kimliğimizin bir parçası olarak sunar olduk, sanal kimliğimizin…

George Orwell’in 1984 romanını okuyanlar varsa hatırlayacaklardır, A ülkesi B ülkesiyle savaşıyor, bir biri, bir diğeri kazanıyordu. Türkiye’ye dönsek, Türk – Kürt çatışmasında bir A milleti, bir B milleti şehit veriyor. Ne fark var ki ?

Yine okuyanlar hatırlayacaktır, tek bir televizyon kanalı vardı. Yine kendimize dönersek, kaç farklı büyük yayın organı var ve özgür yayıncılık ilkelerine bağlı kalıyorlar. Yakında hükumet – doğan grubu çekişmesi sonucunda, 1984′teki senaryoya yakın yahut benzer günler bizi bekliyor olabilir.

Dünyanın bir çok ülkesinde şu anda kimlik kartları çip’li hale geldi. Türkiyede de sanal devlet uygulamaları geliştiriliyor ve çipli kimlik kartları bazı şehirlerde pilot olarak uygulanıyor. Şu anda devlet için 370****** gibi bir kimlik numarası ile kodlanmış durumdayım-durumdayız. Yakında bu sayıların ve kimlik bilgilerimizin dijital halleri cebimizde yer alacaklar.

Peki ya, bu durumdan sonra, çiplerin yani kimlik bilgilerimizin derimizin altında yer alması çok mu uzak ?

Aynı yöntemle, takip edilebilirliğimizin, izlenebilirliğimizin ne kadar kolay olabileceğini hiç düşündünüz mü ? Kalp atışlarımızın, ateşimizin, adrenalin değerlerimizin ölçülebildiği, nerede olduğumuzun her an bilindiği, konuşmalarımızın her daim dinlenebildiği bir dünyadan bahsediyorum.

Bu sanallığın tam ortasında, çokça da sanallaşmış biri olarak, korkuyorum, endişeleniyorum. İnsanoğlu ne kadar dijitalleşebilir bunu öğrenmek istemiyorum, doğasında bu yetinin olup olmadığını ise merak ediyorum. Düşünce gücüyle kullanabileceğimiz araçların geliştirilmesine ramak kaldığımız bu dönemde, bu konu üzerine düşünmeden duramıyorum.

Bu düşünceler, endişeler ve belki de komplo teorileri, gece yarısı saat 4 civarında, dostum Şevki ile yaptığımız bir sohbet sırasında dudaklarımızdan dökülenler ve zihnimizden geçenlerin kısa bir özeti aslında. Biz sonuç olarak, görüp göremeyeceğimizi bilmemekle beraber, her insanın en az bir usb çıkışı olacağını öngörebildik USB girişi yapılabilir mi, onu bilemedik =)

1984 çok uzak değil. George Orwell insanoğlu ortalamasından biraz daha zekiydi ve kitabında öngördüklerini yaşamakta geç kaldık, onun ön gördüğü kadar hızlı ilerleyemedik.

Sanallaşmamızı minimize edebilip, insanlığımızın tadını çıkarmamız dileğiyle…

Şimdi ise yarışmanın 1. Tur’u başlıyor. Şirketin 5 dönemlik yani 15 aylık yönetim raporları elimize ulaştı bile. Üretim planlamadan, insan kaynakları yönetimine, satış ve pazarlamadan, finans konularına bir çok konuda alacağımız kararlar ile şirketimizin hisse senedi değerini arttırmaya çalışacağımız bu simülasyon oyununda daha şimdiden önemli kazanımlar elde ettiğimizi düşünüyorum. Okulda görmediğimiz finans, işletme, pazarlama gibi konularda bir çok değişkenin şirket performansını nasıl etkilediğini deneyimliyor olmak önemli bir deneyim.

Yarışmaya Coca Cola, Finans Bank, Yapı Kredi Bankası, Digiturk, Assan Alüminyum, Pirelli, Areva, Cadbury, Nike, Bilim İlaç gibi büyük kuruluşlar da şirket takımlarıyla katılmakta ve aynı zamanda öğrenci takımlarına sponsor durumdalar.

İş hayatına girmeden, böyle bir simülasyon ortamında bile olsa bir şirketin yönetimi deneyimini yaşayacağımız için heyecanımız büyük. Umarım edindiğimiz bilgi ve deneyimi, başarıyla süsleyebiliriz.

Gereksiz Bilgi: Takımımızın ismi, “Martenziter” İsmimizi düşünürken “biz metalurjiciyiz, çağrıştırsın bari” diyerek mesleğimizle ilgili terimler üzerinden türetimler gerçekleştiriyorduk. MSN üzerinden yaptığımız bir geyik sonucunda bu isim çıktı. Martenzit; çeliğe uygulanan bir ısıl işlem sonucunda mukavemetinin ve sertliğinin artmasını sağlayan bir yapı. Biz de iyi Metalurji ve Malzeme Mühendisleri olacağımız için, madem ismimiz “Martenziter” olsun dedik. ( Çok güzel martenzit yaparız, demiri çeliği çok güzel sertleştiririz gibisinden )

Bu yazıyı, askerdeki dortum Erdem Kök’e ithafen yazıyorum.

Geçtiğimiz yaz döneminde, yine aklındaki süper bir projeyle bana gelen Erdem, zihnindekileri patır patır dökmeye başlamıştı bana;

E: Olum Özgür, adamlar avrupada yapmışlar. Aynı yöne giden araçları paylaşıyorlar. Örneğin, senin araban var, gittiğin her gün işe giderken seyrettiğin istikametin belli, yoldan geçerken de, aynı yöne giden ve daha önceden haberleştiği birini alıyor yanına, gideceği yere kadar bırakıyor. Bir internet sitesi üzerinden yapıyorlar bunu da.

Ö: Aa, hadi ya, eee ?

E: Abi, bunu İstanbul için yapabilirmiyiz, süper olur, çok tutar. Mesela adam köprüden, internet sitesi vasıtasıyla haberleştiği adamı alıcak, aynı yöne gidiyorlar nasılsa, bir yerde bırakacak.

Ö: Olum olur da, sistemi iyice kurgulamak lazım, nası yapsak? Peki güvenli mi nası oluyo bu, yatmadı lan kafama, Türkiye hazır mı sence bu sisteme…

E: Olum şöyle, böyle, şunu şurdan alıyon buraya koyuyorsun, hoppa, zort, zart…. ( Sohbetin uzaması, geyiğe sarması ve dağılması)

Velhasıl kelam, bu işe girişemedik, Erdem şimdi askerde, dönüşte de gemi tasarımcısı olarak çalışmaya devam edecek muhtemelen.

Bizim yapamadığımız bu sistemi Türkiye için hayata geçirmişler.

LiftShare; Sizinle aynı yöne yolculuk yapan bir başkasını bulun ve yolculuğunuzu paylaşın. Yakıttan tasarruf edin, trafiği azaltın ve çevreye katkı sağlayın.

https://www.liftshare.com/turkey/

Bu siteyi görünce de, heyecanlanarak, aklıma Yılmaz Erdoğan’ın Vizontele filmindeki efsane repliği geldi, biraz farkla; “Şerefsizim Aklına Gelmişti“

Kişisel düşüncemi merak edenler vardır, paylaşacağım; öncelikle DTP’nin PKK ile olan bağının, bu bağı koparmamaktaki ısrarının, PKK’nın silahlı eylemlerine son vermesi yönünde çağrı yapmamasının ve kimi parti mensuplarının “bölücülük” içerikli söylemlerinin kapanma konusunda yeterli olduğunu düşünüyorum. Bir taraftan da, tam açılımdan bahsederken diyalog yolunun kapanması sebebiyle büyük bir çıkmaza girildiğini ve önümüzdeki dönemde büyük sıkıntıların bizi beklediği fikri aklımdan çıkmıyor.

Bu karar sebebiyle gurur duyması gereken bir çok insan var; bilmemkaçıncı AKP hükumeti, kendinle gurur duy, açılımı eline yüzüne bulaştırdın, büyük bir aciziyet içine düşerek Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en önemli fırsatlarından birini teperek adını bir kez daha geçmişte lanetle anılacaklar listesine ekledin.

12 Eylül Darbesinden sonra gelen bilmemkaç hükumet! Siz bu ülkenin bu gününü ve geleceğini çaldınız. Biz gençleri pasifize ettiniz, yıllar yılı değiştiremediğiniz anayasa ile “Demokrasinin ve Hukukun Ne Olduğunu Bilmeyen” nesiller yetişmesini sağladınız! Atatürkçülük kisvesi altında faşizm yapan insanlar yetiştirdiniz, gerçek Atatürkçüleri parmakla sayar olduk… Ve hala, asamadınız o şerefsizleri, asmayı bırakın, sen bunu bunu yaptın, insanlık suçlususun bile diyemediniz o insan bile diyemeyeceğim komutanlara…

12 Eylül Darbesi Şerefsizleri; “Kenan Evren ve Cuntası”, zihnimizi kemirdiniz, beynimizi esir aldınız. Adı Özgür olan bir gencin, özgürlüğünü doya doya yaşayamamasını sağladınız. Evde, işte, okulda haklarını savunamayan gençler yetiştirdiniz. Hediye ettiğiniz anayasa sayesinde 50 yıl öncesinin kanunlarıyla yaşamamızın sebebi oldunuz. Eğitim sistemimizi beyinleri köreltmeye yönelik yapılandırdınız, kul köle yetiştirdiniz. Yaptığınız işkenceler ile fiziken ve zihinen sakat anne babalar, amcalar, halalar, dayılar, teyzeler bıraktınız bizlere, ya da ölülerini…

Evet baylar, bayanlar; sizin eseriniz bu yaşananlar. DTP’nin meclisten çekilmesiyle terör olayları belki tırmanacak, belki daha fazla acılar çekiyor olacağız, buna rağmen bugün Ahmet Türk’ün oğlu, Türkiye Cumhuriyeti Ordusunda askerlik yapıyor. Ne kadar büyük bir ironi değil mi…

Keşke rahatça “Ne mutlu Türk’üm diyene” dediğim gibi, kürt arkadaşım da “Ne mutlu Kürt’üm diyene” sözcüklerini dudaklarından söyleyebilse şu ülkede, aynı ülkede, Türkiye Cumhuriyetinde…

Fakat hala inancım var, bu ülkede sayıları bir elin parmağını geçmese de, gerçek demokratlar var.

Düşünceli ve kendini adamış yurttaşlardan oluşan küçük bir grubun dünyayı değiştirebileceğinden kuşku duyulmasın, bu hep böyle olur Margaret Mead

Daha fazlası için: www.candanfanclub.com