… proeft peper nog altijd als de beste en kijkt uit naar normale smaakpapillen
… begint een tonneke te krijgen daar vanvoor
… beseft weer dat ze een (af en toe pijnlijke) rug heeft
… denkt dat het een voetballerke zal worden
… weet een naam voor onze dochter
… heeft een lijst liggen bij Dreambaby aan’t UZ Gent
… is nog altijd zeer ontvankelijk voor degelijke babyspullen die een slok op de budgetborrel kunnen schelen

Mocht u dus nog gerief liggen hebben dat u zeer nuttig vond doorheen de babyperiode maar nu stof ligt te vergaren, weet mij te vinden. Dan halen we het van onze geboortelijst.

Dat van die “hele hoop kleine stukjes” bij Atog als het over een schone muursticker gaat, kunnen wij hier beamen. ‘t Ziet er zo misleidend simpel uit om een sticker tegen de muur te plakken hé…

Het resultaat mag er wel zijn maar twee handige Harry’s (allerliefste en schoonvader) hadden er even hun handen vol mee.

De onze komen van ApplePie Design.

Al van toen we nog in Gent woonden, zijn we eraan gewoon geraakt dat er om de twee weken een poetsprofessional langskwam om de grote appartementonderdelen zoals ramen en vloer van een kuisbeurt met water te voorzien.
Uiteindelijk was dat de slimste oplossing aangezien vuiligheid een grote bron van ergernis kan zijn in een huishouden waar de huisgenoten mekaar uiteindelijk niet zo heel goed kennen; zoals in het geval van mij en mijn toenmalige roomie. En in die gevallen moet je proberen om mogelijke ergernissen zoveel mogelijk uit de weg te gaan, dat is evident. ‘t Is zo al moeilijk genoeg.

Hannah was de naam van onze toenmalige poetsvrouw. Zij kwam eigenlijk meer niet dan wel maar dat was nog altijd beter dan te moeten terugvallen op onze “natuurlijke poetsfreqentie” die nogal dicht tegen de nullijn aanleunde.

Ondertussen wonen mijn allerliefste en ik al iets meer dan een jaar in Aalter. De locatie is veranderd maar de poetsprofessional is gebleven.
Niet omdat er anders ergernissen zouden zijn, dat niet. Mijn allerliefste is zelf namelijk tamelijk proper op zijn eigen. We laten echter iemand komen omdat we zelf niet altijd de moeite en de tijd kunnen steken in al dat gepoets. Prioriteiten stellen en zo.
En hoewel we Hannah meer dan een jaar hadden in Gent, passeert hier in Aalter ondertussen al de derde de revue. ‘t Is heus niet dat we de vorige twee hebben weggejaagd; ze vertrokken allebei om redenen buiten ons om. Ik hoop evenwel dat de derde iets langer blijft.

Haar naam mag toch al op zijn minst een extreem goed voorteken genoemd worden: Kaat.
En zo hebben wij nu dus onze eigen Tante Kaat. U mag jaloers zijn.

Omdat we hier dezer dagen quasi alcoholloos door het leven gaan (jaja, nog een goede drie maand…), hebben we zo tussendoor wel wat meer aandacht voor de vele alcoholvrije alternatieven die onze maatschappij rijk is.
Zo kwamen we op citytrip in Düsseldorf een waardige Caipirinha-vervanger tegen: de Ipanema. Het proberen waard, echt!

Benodigdheden voor 2 mocktails:

• 1 limoen
• 1 blikje Canada Dry, soms ook Ginger Ale genoemd
• 2 soeplepels passievruchtenlikeur (bijvoorbeeld uit zo’n fles siroop van Tesseire die ze ook in de Colruyt hebben)
• 2 soeplepels vloeibare rietsuiker
• crushed ice

To do:
Snij de limoen in twee helften en verdeel die helften in 4 partjes. Gooi er 4 in elk glas en duw het sap eruit met een stamper. Daarna mag er in elk glas een soeplepel vloeibare rietsuiker en een soeplepel passievruchtenlikeur. Opvullen met crushed ice en overgieten tot aan de rand met Canada Dry. In het geheel eens roeren met een rietje dat dan mag blijven zitten in het glas. Klaar!

Lekker ze! En nog goedkoop ook.

Sinds kort zien we regelmatig een koppeltje vogels in de buurt van ons vogelhuisje in de tuin. Zouden ze aan het prospecteren zijn om binnenkort een gezinnetje te stichten?

Weet er eigenlijk iemand welk soort vogeltjes er (waarschijnlijk) logeren in ons vogelhuisje?

Zo stillekesaan raak ik toch gerodeerd in mijn job in Brussel. Het nieuwe is er weliswaar nog niet volledig af, dat niet. ‘t Zou dan ook wel zeer snel zijn na amper 4 maand hé…

Voorbije vrijdag was één van de “topdagen” op Emancipatiezaken: ons Gelijke Kansen en Diversiteitsplan 2010 werd goedgekeurd door de Vlaamse regering. Voor mijn thema “gender” staat er het komende jaar heel wat op het programma: eind 2010 verloopt er immers een belangrijke deadline. Tegen dan zou de Vlaamse overheid namelijk het streefcijfer van 33% vrouwen in middenmanagementfuncties (het befaamde “N-1-niveau”) moeten halen.

In ons plan klinkt dat ongeveer zo:

Het aantal vrouwen in topfuncties blijft licht blijft stijgen, tot 21%, waardoor het streefcijfer van 33% vrouwelijke topambtenaren in 2015 niet onmogelijk is. Ondanks een lichte stijging, blijft het aantal vrouwen in het middenmanagement te laag, namelijk 26,8%. Als de Vlaamse overheid aan het eind van dit jaar wil uitkomen bij de vooropgestelde 33% vrouwen op het niveau N-1 moet ze haar beleid dus dringend bijsturen. De dienst Emancipatiezaken laat de doorstroom van vrouwen naar leidinggevende functies doorlichten en zal op basis van de resultaten beleidsaanbevelingen doen.

We hebben dus aan de alarmbel getrokken bij onze minister en bij de Vlaamse regering. Momenteel loopt er een studie die ons hopelijk meer inzicht zal bieden in de oorzaken van die gebrekkige doorstroom van vrouwen naar middenmanagementfuncties. Net voor de aanvang van mijn moederschapsrust zou ik daar de resultaten moeten van kennen.
Als die moederschapsrust niet veel vroeger dan voorzien moet beginnen, tenminste. Laat ons hopen.

1. Niet te kort omdat je tegenwoordig meer dan drie letters kan ingeven voor de highscore van een computerspelletje.
2. Niet te lang want ze moet haar naam toch kunnen schrijven voor ze naar de kleuterklas gaat. Zo hoog zijn onze verwachtingen wel.
3. Niet te extravagant dat ze toch al niet om haar naam alleen al beschaamd is in haar ouders.
4. Niet te zeldzaam. Kleutertjes zijn meedogenloos onbegripvol voor kunstige oudwestvlaamse namen à la Trutte of Troela.
5. Niet te moeilijk om uit te spreken om alvast te anticiperen op al die proclamaties waarop haar naam moet afgeroepen worden.
6. Niet vreemd klinkend in een andere taal. Ik spreek uit ervaring met “Joke” in het Engels.
7. Niet te elitair want dat zou onverzoenbaar zijn met haar rood nest.
8. Niet eindigend op een “y” omdat er teveel kindjes met dergelijke voornamen in mijn dossierkast hingen op de sociale dienst bij de jeugdrechtbank in Antwerpen.

Moeilijk hoor.

Het hoeft niet te verwonderen dat André-Mutien Léonard, bisschop van Namen, kardinaal Danneels opvolgt als aartsbisschop van België. Zeer zeker niet als je mijn post over de encycliek van paus Benedictus “Caritas in veritate” erop naleest.

Léonard is niet alleen de grootste holebihater van België, binnenkort komen er zeker nog een aantal ultraconservatieve uitspraken bij à la “Open VLD is des duivels!”, “Darwin heeft zijn theorie uit zijn duim gezogen. Het creationisme is het enige mogelijke alternatief.”, “Stamcellen- en vruchtbaarheidsonderzoek zijn een ontkenning van God’s plan met de mens.”, “Met abortus en euthanasie grijpt de mens in bij zaken die zijn kundigheid te boven gaan” en “Alleen God kan weten wat het gedrag van een mens drijft. Psychologie is geen wetenschap.”. Daar twijfel ik nu eens niet aan zie.

André Léonard is 70; over 5 jaar moet hij al op pensioen (als de paus tegen dan die leeftijd tenminste niet optrekt). Ik hoop dat kardinaal Danneels daar hoop kan uit putten; dergelijke opvolger zou je niemand toewensen.

Zwangerschapskwaaltjes: ondertussen heb ik er zelf al veel over gelezen maar gelukkig weinig van ondervonden. ‘t Is natuurlijk wat anders als je ze bij de (niet-zwangere) partner ziet verschijnen.
Mijn allerliefste heeft een zeer groot inlevingsvermogen, jawel.

Onderstaande foto zou je verkeerdelijk de indruk kunnen geven van een hoogzwangere dame in vrijetijdskleding. Het ontbreken van borsten verklapt natuurlijk wel het één en ander. Uhum.

Pas op, hij is voor een stuk geëxcuseerd: het gesprek volgen is, omdat hij zo groot is, vaak iets makkelijker als hij zich enkele centimeters laat zakken door zijn schouders te laten hangen en zijn buik wat uit te steken…

Pregnancy symptoms in men are actually more common than most people believe. Two studies found that approximately 90 percent of men experience at least one pregnancy-related symptom, sometimes severe enough to prompt an expectant father to seek medical help. (Uit Psychology Today)

90% van de mannen ervaart dus minstens één zwangerschapssymptoom! Dat is immens veel hé. Ik durf wedden dat als er een manier was om mijn buik (en de borsten ) zo af en toe eens te wisselen van lijf, dit bij mijn allerliefste perfect mogelijk zou zijn.

“Couvade syndroom” is trouwens de wetenschappelijke term waarmee men dergelijke partnersymptomen benoemt. En zo is dat ineens ook een ziekte geworden zie, tss.

Zeg nu zelf, is er een betere dag dan Kerstdag om de eerste foto’s van Jefke aan de wereld te tonen? Ik dacht het niet.

(klik voor groter)

Het eerste fotootje kregen we enkel en alleen omdat onze gynaecoloog dr. Waterschoot dacht dat ik voorheen een spiraaltje had gedragen, which not. Toen ik echter hoorde dat ik een echofoto zou krijgen omwille van die spiraal, heb ik mijzelf niet meer de moeite getroost om haar te corrigeren. Hoe zou je zelf zijn hé.
Op de eerste foto is niet meer dan een scampi met een wit puntje te zien. Edoch, het belang van dit fotootje is niet te onderschatten want blijkbaar wijst de aanwezigheid van dat wit puntje op een “sterk” vruchtje; eentje waarvan de kans op een miskraam zeer laag is. Juich!

Hierboven het fotootje dat eigenlijk het eerste had moeten zijn.
Voor de experten: op deze foto ligt Jefke zeer goed om de nekplooi te meten. Die nekplooi is perfect zichtbaar: om de afstand tussen die twee witte lijntjes aan het hoofdje, is het namelijk te doen. Helaas waren we een dagje te vroeg om te mogen meten; het vruchtje moet namelijk 45 mm zijn en daar zaten we net niet aan. 48 uur (en een doktersvisite, trr) later wel, getuige de met een halve centimeter opgeschoten Jef:

De baby lag toen weliswaar een pak minder goed om te meten… Bijgevolg moest dr. Sleurs van het UZ Gent haar hele gewicht op mijn buik zetten om enige beweging in de schone slaper te krijgen. Na wat geduw en getrek zagen we het baby’tje op het echotoestel ineens met een ruk wakker schieten. Toen waren we al zeker dat het minstens over twee spartelende beentjes beschikt en minstens één arm.
Als ik er een lievelingsfoto zou moeten uithalen dat zou het deze zijn, omdat als je Rorschach-gewijs goed in het witte vlekje van het hoofdje kijkt, je een gezichtje met oogjes, neusje en mond kan ontwaren.

Het voorlopig laatste fotootje in de rij hadden we eigenlijk ook niet moeten krijgen als de harttonen onmiddellijk hoorbaar waren geweest. Ik zweer het u, toen de gynaecoloog zei dat ze het hartje niet hoorde, stond ons hart ook even stil.
En ineens heeft het dus een ruggegraat hé, wonderlijk.

The fact is this: there is never a convenient time to do the most impactful things, whether having a baby, quitting your job, or taking a dream trip overseas. It’s something you pull the trigger for despite imperfect circumstances, not because of perfect circumstances. (Tim Ferriss)

En zo gebeurde het dat wij besloten om een kindje te maken en dat ikzelf dan ook maar ineens besloot om van job te veranderen. Half de trekker overhalen, dat bestaat niet in mijn hoofd.

‘t Was eigenlijk allemaal niet zo moedwillig bedoeld dat beiden samenvielen; de natuur valt vaneigens maar tot op zekere hoogte te controleren…
In het licht daarvan was het ook “gunstiger” geweest dat de juiste zaadcel nog wat had gewacht om zich aan te dienen want de stress van een nieuwe job is toch niet niks. Vergelijkbaar met een blok- en examenperiode zou ik zo zeggen. Zwanger worden en aan een nieuwe job beginnen: ik kan aan de vrouwen onder ons geen betere tip geven om zeer snel ongelofelijk vermoeid te geraken.

En de mensheid zit zo in elkaar dat het kind een naam MOET hebben natuurlijk, zelfs nog voor het in de positieve getallen van leeftijd is geraakt (het is nu ongeveer -148 dagen).
Wijzelf zeggen vooral “baby” maar mijn collega op het werk zegt “Jefke” en mijn schoonmoeder maakt een onderscheid naar geslacht: “Soske” voor een jongen en “Roodkapje” voor een meisje. ‘t Is eens wat anders dan Jip of eddie.

Als alles goed blijft gaan in mijn buik en Jefke enige indiscretie toelaat, weten we half januari of het een ventje of een vrouwtje wordt. De meerderheid van de mensen die zich aan een geslachtsgok hebben gewaagd, denken “vrouwtje”. En jij?

Met een ego als het mijne moet dat niet al te moeilijk zijn, dat praten in de wij-vorm, zou je zo denken. Toch weegt mijn ego nog altijd niet op tegen mijn zorgvuldig gecreëerd imago van “mentaal gezonde vrouw”.
Menigeen zou mij namelijk kunnen verdenken van een meervoudige persoonlijkheidsstoornis als ik ineens “wij” zou beginnen gebruiken daar waar het eigenlijk “ik” moet zijn…

Er is slechts één gegronde reden waarom ik de komende dagen wel “wij” zou mogen zeggen: als ik werkelijk ineens met meer dan één persoon zou zijn.
En laat die fysiologische gesteldheid, uniek voor het vrouwelijk geslacht, nu toevallig op dit eigenste moment — en ook nog de komende (waarschijnlijk) 151 dagen — mijn deel zijn.
Ik ben met twee, ikzelf en het wezentje in mij, en bijgevolg ben ik nu “wij”. Ziezo. Nu gij.

Geloof mij mannelijke en nog-nooit-eerder-zwangere vrouwelijke lezers, als ik mijn uitdeinende en daardoor soms jeukende buik en prikkende borsten eventjes aan u zou kunnen afstaan om u de ervaring te laten gewaarworden, ik zou het doen, echt wel. Veel kans dat u evenmin als mij, mijzelf in mijn lijf herkent maar soit.
‘t Is trouwens niet dat ik zoveel vetter geworden ben hoor; integendeel, het miniparasietje in mij heeft ondertussen al zoveel energie gefret dat mijn gewicht tegen alle verwachtingen in naar beneden i.p.v. naar omhoog gegaan is. Wat mij al 8 jaar niet lukt, met name, een kilo of vijf kilo vermageren, speelt de foetus al klaar nog voor het geboren is. En zo ziek ben ik daar niet eens voor moeten zijn. Dat belooft.

De dag der verwekking was memorabel; jawel. De regelmatige passant en de goede rekenaar kunnen hier zeker terugvinden waar en wanneer ons wonder is geschied. Zoals het goed fatsoen mij gebiedt, zal ik daar zelf verder discreet over zijn.

Morgen, als het mijn allerliefste past tenminste, foto’s van het klein geweld in mijn buik. En dat zijn er ondertussen al meerdere, nog voor het goed en wel 20 weken is.
Als ik voldoende tijd en goesting heb, zal ik ook verklappen hoe ik op die korte tijd aan al die fotootjes geraakt ben. Stay tuned.

Gisteren om klokslag 17 uur waren mijn allerliefste en ik precies één jaar getrouwd.

Om onze katoenen bruiloft te vieren, hadden enkele vrienden de toegang tot onze keuken en living gevraagd en ons verboden om voor 10 uur ’s ochtends in de buurt van de ontbijttafel te komen.
Ontbijt met bubbels, gezellig bij ons thuis.

‘t Is werkelijk voorbij gevlogen dat jaar. En ik zou mij met de meeste moeite geen ander leven dan dit meer kunnen voorstellen.
Iemand graag zien, het doet rare dingen met een mens.

De laatste tijd is het mij opgevallen dat als een vrouw (zelden een man) onvoldoende plaats heeft in haar reguliere “werkzak” en ze daardoor genoodzaakt is om een extra plastic zakje mee te nemen; dat zakje in meer dan de helft van de gevallen zo’n roodje van Esprit is.
Je moet er eens op letten.

Mogelijk heeft het te maken met de nabijheid van de Nieuwstraat hier bij mijn werk en bij Brussel Noord maar ‘t is dan toch ook zeer toevallig dat iedereen net in de Espritshop gaan winkelen is en zo’n zakje meegekregen heeft… Vreemd!
Het lijkt bijna alsof een zakje van een andere winkel not done is want ik zie zelden zakken van de Zeeman of van den Aldi of van iets dergelijks.

Misschien heeft het wel te maken met het propere imago van Esprit: net niet te chiq, net niet pokkeduur en net niet te extravagant; perfect voor Mie Modaal dus.
Het doet mij denken aan mijn voormalige huisgenoot die een hele verzameling Delhaizezakjes had aangelegd. Het nut van zakjes te sparen als hij de volgende keer toch weer gewoon een nieuwe kocht, ging aan mij voorbij maar soit.

Imagebuilding via plastic zakjes, het bestaat.