Ademoğlu

Kasan Kısmın Özeti

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sun, 18 Jul 2010 12:35:00 +0000

Uzun vaadeli araların ardından insanda ister istemez reklamlardan sonra daha da enerjikleşen VJ sunumu yapma isteği doğuyor. Ama hız kesmeden devam etmeyi ne kadar arzulasam da beceremeyeceğimin bilincinde olduğumdan girizgahta da kimseyi kandırmanın alemi yok.

İki ay boşluktan sonra baya oldu görüşmeyeli geyiği yapmış olmanın omuzlara yüklediği baskı da tarife müsait değil. Nitekim sekiz ay olmuş, neredeyse yeni evli bir çiftin balayı çocuğuna isim verme telaşına kapılmasına yetecek kadar büyük bir sıçrama yapmışız zamanda. O yüzden neresinde tutsam elimde kalacak bir yazıyla daha bizbizeyiz.

Sıradanlığından yakınmamın dahi sıradanlaştığı hayatımda şaşılacak derecede çok şey olduğunu varsayarsak kısaca özet geçmenin boynuma borç olarak yazıldığını düşünüyorum, en azından iyimser olup merak ettiğinizi düşünmek istiyorum. Şimdi tam olarak şöyle oldu:

» Bir önceki yazıda direk olmasa da dirsek temas ettiğim gibi eğitim hayatım adına büyük, insanlık adına küçük adımlar attım. Reklamcılık gibi kafamda 'Sat-Kazan'dan öte mana bulamayan mesleğimden gayri bir de Görsel İletişim ve Tasarım bölümüyle yandal yapmaya başladım. Beslediğim sanatsal kaygılarla 3,5 atan götüm, okul bitmeden bu işe de el atmanın iyi olacağı gibi bir fikri bana mantıklı göstermeyi bildi. En nihayetinde gazap dolu üzümleri yemenin vakti geldi.

» Okulun ilk yarısı İpana'yla fırçalanmadığından daha yumuşak bir geçişe sahip oluyor. Ondandır ki zorunlu dersler o kadar da zor gelmeden geçiyor. Ama 3. sınıf itibariyle her ders daha sivri uçlara sahip olmaya başladığında insan verdiği bu yandal kararlarından pişmanlık duymak için de geç kaldığını anlıyor. Sonrasında her sabah kendini takdir etmek için kullandığı yaratıcı küfürlerle görevinin başına dönüyor. Yani en azından bende öyle oldu, ben de "Öyle olduysa neden genellemiyorum?" dedim, oldu.

» 1 koca dönem boyunca Beşiktaş'ın muhtelif noktalarında kare, üçgen, yuvarlak gibi esasında sayısal bir değer teşkil eden objelere benzeyen şeyler yakalama derdiyle her yanından buram buram analogluk akan makinemi saldım ortama. Yetinmeyip, El İşi Advanced olarak adlandırabileceğimiz rezillikte karton kesip yapıştırdım ve makasla her gözgöze geldiğimde zihnen intihara teşebbüs ettim.

» Hayatımda bembeyaz bir karton açmanın verdiği pişmanlık ve telaş hissiyatıyla her sınıftan ders almaya and içip, birinci sınıftan aldığım bu dersin yanında bir de ilk göz ağrım tipografiye el atıp bitirme gayretine girdim. Sırf bu uğurda kendimi harflerle resmettim; yetmedi Sultanahmet'te turist kovalayıp ellerine harfler verdim; adeta minimal bir kültür ateşesi gibi bizim de esasında batılı bir uygarlık olduğumuzu, filmlerde gösterildiği gibi serifli ve serifsiz fontları ayıramadığımızın bir yalan olduğunu ve Comic Sans'ı bizim de sevmediğimizi anlattım durdum. Sonuç olarak aşağıda da görebileceğiniz gibi elle tutulur sonuçlar elde ettim.

» İşkenceden zevk almaya başlayıp beni esir alan tüm bu iş güce Stockholm Sendromu'yla karşılık vermek yetmemiş olacak ki dönem arasında staj yapmaya başladım. Sosyal medyasever yapıma cuk oturaklı bir iş olan interaktif reklam işine dalıp mutluluğun bir kısmını da oradan Google'a girip aramaya karar verdim -ki hala aramaya inancımı kaybetmediğimden oradayım-

» İkinci dönem de yine aynı rutini takip edip anadal-yandal-staj şeytan üçgeninde geometriden nefret etmeye devam ettim. Fakat bu kez yetinmeyip görev bilincinin tavan yaptığı Mizah Kulübü'müzün faaliyetlerine ağırlık verip, bir yandan da o civarda kas yapmaya çalıştım, göz çıkardım. Raptiye adında bir fanzin çıkartıp öyle ya da böyle farklı zamanlarda 3 tane klonladık. Büyük ihtimalle görenleriniz -ya da şöyle diyelim; zorla gösterdiklerim- çoğunluktasınızdır ama hala bu durumdan haberdar olmayanlar için şuradan tüm sayıları okuyabilir, buradan da Facebook üzerinden hayran hayran takipçisi olabilirsiniz, kafanıza göre.

» Tabi sadece bununla kalmayıp Doğaçlama Mizah Atölyesi adında kısa ama güzel bir maceraya atıldık, Allah kabul etsin.

» Hepsinden öte soundtrack sevecen yapımızı daha fazla dizginleyemeyip okul radyosunda program yapmaya başladık. 6 süper programı geride bıraktık. Seneye kaldığımız yerden devam etme kararıyla okul sonunda soluklandık. M. 'in de yüzümüzde gülücükler açmasına sebep olan katılımıyla yaptığımız program var mesela aşağıda, deneme sürümü olarak düşün:

İşte maalesef tüm bu atılımlardan vakit bulup bir şeyler yazamadım, ha bu hayatınızda space tuşunun açacağından daha büyük bir boşluk yarattı mı? Zannetmiyorum. Ama ben çok acayip özlediğimi fark ettim bu işi. Twitter sayesinde yazıp kaçmanın o uyuşturucu etkisiyle de hamlaşmış olduğumun farkındayım. Yine de sabah sağlam kafayla çalışırsam kısa zamanda toparlarım gibi geliyor. Hem sanırım daha bir sürü şey oldu ama ileride anlatmak için aklımı kurcalamamı gerektirecek bir şeyler de kalsın hiç değilse.

Not: "Özet geç piç!" diyecek olanlar için söylüyorum: Hoşgeldiniz lan!

Sanrılar Kurban İstiyor

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Thu, 26 Nov 2009 19:02:00 +0000

Gel tanışalım önce, ben kısaca AD ama sen bana uzun uzun "Hacı naber? Baya oldu görüşmeyeli, nerelerdesin ya?" de.

Monolog bazlı ömrün izdüşümlerine tanıklık ettiğimiz bir başka yazıda daha hep birlikteyiz. Sizleri hız kesmeden bilinç akışıyla başbaşa bırakıyorum:

Akli dengeyi içsel hesaplaşmadan üstün tutan bir kültürün 0-12 yaş arası mirasçıları tarafından deliliğe delalet eden kendi kendine konuşma durumu aslen monologdan ötesi değil, sanırım farkındayız. Habitatımdan ileri gelen bir takım temassızlıklar, iletişim kesintileriyle birlikte beni bu yola baş koymaya itti. Hayal gücüm vitamin haplarıyla dahi kas yapacak halde olmadığından hayali arkadaş edinme lüksüne de sahip değildim. Ben de mecburen aynı bedende can gibi oldum kendimle. Uzun süredir yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor; birlikte gülüp birlikte eğleniyoruz. Ama sanırım "üzüm benzeşmesi" olarak da bilinen suya çekim bizim başımıza da gelmiş olacak ki birlikte çok fazla vakit geçirmekten birbirimizin huylarına göz dikmeye başladık. Bir zaman geldi, pis herif bana benim ona soktuğumdan daha fazla laf sokar oldu. G.t etken yapım bir anda yerle yeksan şekilde yerini g.t olgan bir yapıya bıraktı; içimde adeta minik bir lombak filizlendi.

Uzun zamandır yazamıyorum. Aslında yukarıdaki paragrafın oradan oraya savurgan tavrı bu uzunluğa netlik kazandırmak için yaptığım beyin fırtınası sonucu kendime attığım çelmenin kısa bir özeti. Geçen bayramdan beri yazmıyorum, evet ve kendimi bayram sonunda Twitter'a yazdığım "Hadi iki bayram arası geyiği yapın, yapın yapın çekinmeyin" mealli tarizin tersine doğru sürüklemekten alıkoyamıyorum:

İki bayram arası yazmak iyi değilmiş dediler, ben de arifeye kadar sabrettim.

Al, yaptım işte. Bireysel g.t oluşlarıma bir yenisini daha ekledim. Koynumda bile bile ylang ylang besliyorum, yazık. Ama toplum beni buna sürükledi. Biriniz de çıkıp "Gel birlikte top koşturalım, dezenfekte edilmiş taşlarla cam kıralım, vandal olalım, insanlıktan çıkışımızı alalım" dediniz mi? Biriniz de çıkıp "H1N1 ama sen de bir tanesin, gel öpücem" deyip Sağlık Bakanlığı'nın uyarısını kulak ardı ettiniz mi? Biriniz de çıkıp "Aynı kalıpla üç cümle başlatma, kalıplara bağlı kalma" diye uyardınız mı? Yok. O zaman kimse beni suçlamasın. Dilediğimce kendimi g.t etme lüksüne sahibim. Sahi ben konuyu nereye yönlendirecektim? Unuttum.

Neyse. Zaten sonuç itibariyle aslolan niyet, p.ç olan yazı. Daha açıklayıcı ve eğitim hayatım adına yaptığım atılımların ömrümden götürdükleri üzerine argo gücü yüksek tümcelerle kısa zaman içerisinde buralarda olma ihtimalim yüksek. O zamana kadar kendine dikkat ol, bayramda vahşete seyirci kalma.

Muvakkat

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sun, 20 Sep 2009 11:52:00 +0000

Her şeyden önce korkmayı bırakıp bir gün öleceğini kabullenmelisin.

Cehaletin can yaktığı keskin virajlardan başka hiç bir şey insanı düşünmeye sevketmez. Bilmemek, sizi cevap vermekten kurtardığı için omuzlarınız, altında ezileceğinizden çok daha az sorumlulukla yüklenir ki bu da size daha ahmak ama daha dik yürüme şansı verir. Mutluluğun resmi işte bu kadar basit bir kaç fırça darbesinden öte bir şey değildir. Diğer taraftan hayat neden aramaya başlamanız için gereken fitili her seferinde bir diğerinden daha büyük bir düşmanlıkla yakar ve her seferinde siz bu ateşi söndürene kadar elinizde kalan biraz daha azı olur. Acı çekmek, gerçeğe ulaşmadaki yegane yoldaştır ve yol boyunca canınızı sıkacak kadar çok konuşur.

Oysa insanlar hikaye dinlemeyi severler. Yüzyıllar boyu 3 başlı köpekleri, öfkeli Tanrı'ları, öldükten sonra dirilen peygamberleri, ortadan ikiye ayrılan nehirleri bıkmadan, usanmadan anlatıp/dinleyip dururlar. Hatta kendilerini anlatırlar bazen de; bir insan ömrüne akıl almaz anılar sığar düşündüğünde. Tonlarca suyu bıçak gibi ortadan yarabilecek kudretleri yoktur belki ama içine attıklarıyla boğulabilecek nice firavunu ölmeden önce secdeye eğebilecek hüzünler yaratmıştır çoğu. Midenize saplanacak bıçakların neşe dolu kahkahalar eşliğinde geleceği anıları da vardır tabiki; hüzne bulanmış sevincin yüzünden düşen bin parça bir küçük damla eşliğinde yolcu edilir, gülerken ağlamak işte tam böyle bir şeydir.

Canım yanıyor uzun zamandır çünkü aklım almıyor. Öleceğimin farkındayım, korkmuyorum ama gittiğim zaman ardımda bıraktığım hikayelerin öleceğini bildiğimden dertliyim. Nasıl olur da bir ömre dar gelen onca dün, bugün gitmeye hazır beklerken ben rahat ederim? Ben dediğime bakmayın, ben hiçim. Yolcu ettiklerimden arda kalanlar aklımdan firara kalkıştıkça değersizleşiyor varlığım, utanıyorum çünkü ufacık bir sırrı dahi saklamaya vakıf olamadım.

Dayanamıyorum bu fikre; anılarıyla beraber ölüyor insanlar. Oysa benim olanlarla değil bana anlatılanlarla yaşamak istiyorum ben. Aklımın bir köşesini geçmişe rehin vermek, hatırlamak değil unutmamak derdindeyim. Yazık ki yegane dermanım beni yarı yolda bırakmaya yeminli gibi; zihnim zahmet edip adımı hatırlamak istemezken anılar ister istemez fani.

Kalp Gözü

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Wed, 09 Sep 2009 20:17:00 +0000

Mezuniyet ardı içini hangi sıfatla dolduracağımı tam olarak bilmediğim bir konuda eğitim alıyorum: Reklamcılık. Konuyla ilgisi benimkinden bir iki basamak az olanlara "Televizyon falan işte" demeyi görev edindim, öte yandan "Bizim reklamımızı da yaparsın" diyenlere sırıtmaktan yan bağlarım çözüldü.

Gönül ister ki metin yazayım. Yazmaktan anladığımdan falan da değil hani, sadece düşünmekten anlamayan yazarlara bir hal yolunu göstersem kafi. Şurada bahseylediğim durum canımı ziyadesiyle sıkıyor, ziyade evet. Linkle tangle beni uğraştırma diyorsan konu şu: Mantık tasarrufuna karşıyım. Absürte varım ama "absürt zaten" ayağına mantıktan kısılmasına dayanıyorum. Bunun ne olduğu da hiç önemli değil. Karikatür, dizi, film, reklam ve benzeriyetle hiç fark etmez. Katlanamıyorum. Tabi bu katlanmaz çelik yapımın altında bir parça da her şeyi g.tünden anlamak yatıyor olabilir, bilinçaltı yan gelip yatma yeridir neticede.

Banvit reklamında krala kuşbaşı dana uzatan tavuğu ilk gördüğüm anda aklıma tavuğun psikopat olduğu geldi mesela. Düşünsene, koğuş arkadaşını kesip krala götürüyor, sonra da "kralım bana güveniyorsunuz değil mi?" diyor. Ulan senin güvenilecek bir yerin kalmamış ki. Hadi onu geçtim, kralın "tabiki güveniyoruz" demesi saraya ilk defa kırmızı et getiren Banvit tavuğunun daha önceleri pek çok kez beyaz et getirdiğini ve kralın güvenini kazandığını göstermiyor mu? Hı?

Bu minvalde bir zamanlar erkek sesiyle konuşan bir koltuğun malum bölgesine oturan Acun'un da halini düşünmüştüm. Ayyy, di mi? Değil işte. Odaklanamıyorum arkadaşım reklama. Neyse. Önceleri tezimi sunduğum yakın çevrem beni bu sesi kalın kırmızı arkadaşın erkek olmayabileceği yönünde ikna etmeye çalıştı. Bir iki reklam sonra salondaki kanepeye asıldığı ortaya çıkan NeİzlemekİstiyorsanızOnuGösterenTivi'nin halvete neresiyle gireceği tam bir netlik kazanmadığından Acun hala tehlikedeydi. Zaten hatırladığım kadarıyla ondan sonra da oturmadı Acın Boy. Şimdi deselerdi ki "Dicitürk Televizyası bu oğlum, uzaktan kumandasıyla uzaktan hallediyo olayı, çaktın?" vallahi çakardım. Hatta cümle sonunda göz kırpsalardı ben de karşılık olarak sinsice gülümserdim. Ama olmadı. Reklam yayından kaldırılana kadar ben Acun'u bacım olarak gördüm. Kutusunda ne hissettiğini merak ettim durdum. Çaktın?

Bağımlı Değişken

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Mon, 07 Sep 2009 19:14:00 +0000

Bilim sevgisini ve etik anlayışını Bilim-Teknik'ten değil de Cosmo Girl'den alan arkadaşlara sormak istiyorum: Neden insanları denek olarak kullanıyorsunuz? Yazık, günah.

Amacım yalnızca, Facebook'ta "Sevgilinin burnunu sıkmasını yüzde kaç seviyorsun?" testini çözen kendinden habersiz arkadaşların bir üst seviyesine tekabül eden bu bilim insanlarına toprak olmuş, taş olmuş ve bunun sonucunda zihinsel olarak gazi mertebesine erişip insanlıktan malulen emekli olan biri olarak daha fazla erkeğin telef olmasını engellemek.

Şu konuda anlaşalım: Kimi insani güdüler var, 1000 yıllık erik misali dededen babaya geçiyor, ondan sana geliyor, sen de manayı yükleyip oğluna veriyorsun. Zinciri bozmanın pek mümkünatı yok, o yüzden g.tü başı buruşmuş bir meyveyi ister istemez yanında taşıyorsun. Güdü yani, atsan atılmaz. Sonuçta insanoğlu güdümlü bir yaratıktır. Heh!

Şimdi bunu ben biliyorum, siz biliyorsunuz, peki girizgahta resmettiğim arkadaşların olaydan bihaber olma ihtimali yüzde kaç? Gelin bu sorunun cevabını bulmak için hep beraber Facebook'ta konuyla ilgili oluşturulmuş testi çözelim. Kısa sessizlik. Gördüğünüz üzere sonuç %20'den daha az. Tam da tahmin ettiğimiz gibi. Tekrar stüdyomuza dönüp olayı irdelemeye devam edersek, sorumuzu muhattaplarına bir kez daha tekrarlamak istiyorum: Neden insanları denek olarak kullanıyorsunuz?

İsterseniz olayı netleştirmek için örnek olayımızı inceleyelim:

Sancılı geçen bir ayrılık döneminin hemen ardından bir şekilde buluşup konuşan çiftten yapacağı kısa vaadeli sosyal deney için zemin hazırlayan dişi kişi, deneyin başlaması için gereken cümleyi kurar. Biz sosyolojide bu deneye "sazan avı" diyoruz:

-Eski sevgilime geri döndüm.
-Peki. İyi olur umarım. (Koruma İçgüdüsü)
-Yalan söyledim. Benden ne kadar çabuk vazgeçeceğini görmek istemiştim, demekki beni hiç sevmemişsin.

İşte görmüş olduğunuz deneyde kendi rızası dışında kullanılan kobayımız deneyin en basit yan etkilerinden birini yani 'mala bağlama'yı yavaş yavaş yaşıyor. Suratındaki manasız bakışın kalıcılığı konusunda ise düzenek sahibinin hiç bir öngörüsü yok. Biz buna tıpta malus mulus bir şeyler diyoruz. Söylesem anlayacaksınız sanki?.. Zaten önemli olan da o değil, canlı insan kullanımı.

Uzatmayacağım. Sonuç olarak ben istiyorum ki elimizden geldiğince bu eyleme engel olalım, merdiven altı deneylerin önünü kesip kayıt dışı bilimin kökünü kurutalım. İşte biz buna botanikte kök hücreli canlı diyoruz. Bizde yalan yok.

Viral

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Wed, 26 Aug 2009 21:52:00 +0000

İleride ekmeği metin bazlı yaratıcılık gerektiren bir işe bağlarsam 24 saat duş alıcam, home office'i duşakabine ölçeklendiresiye.

Prospektüs

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Tue, 25 Aug 2009 20:33:00 +0000

Sevgili DX-H107, AJ-4Y5, R2D2FS ve diğer demirbaşlar; hepiniz hoşgeldiniz! Sizleri, ebeveynlerinizin size işgal ettikleri topraklara isimlerini veren narsist atalarından arda kalan gen kırıntıları eşliğinde verdikleri isimlerle selamlamak istemedim. Çünkü eminim ki sizler de nesil aşırı dede ismi almaktan sıkılmış o sessiz çoğunluğun gizli neferlerisiniz. Çünkü sizler de daha Avrupai olan ilk isminizi ön plana çıkartmak adına "Tuğberk'i kullanıyorum" gibi göreceli olarak kısa bir cümleyi defalarca tekrarladınız. Çünkü sizler de "adaş" kelimesinden ne kadar nefret etseniz de ortanıza geçip dilek dileyecek tezcanlı arkadaşınızın kolundan sürüklediği diğer "siz"le adınız dışında ortak bir nokta bulmak için milisaniyelerce çaba sarf ettiniz ama bulamadınız. Çünkü sevgili demirbaşlar, sizler eşsizsiniz!

Korkuya mahal, telaşa gerek yok. "Adam Olacak Maymun" adlı 4 ciltlik dev bir kişisel gelişim eseri sunmayacağım. Son cümle tedirginlik yaratabilir diye uyarma ihtiyacı hissettim. Hem ben zaten kollektif bir gelişimden yanayım.

Kes!

Şu blog yazma hususunda aklıma gelen konuya giriş yapana kadar çektiğim karın ağrısı ve giriştiğim andaki standart sapma düzeyi karşısında eser sahibi olarak tedirginim. Nerden nereye valla!

Sal Gelsin!

Kadere inanmıyorum. Omzumdaki sözgelimi defterdarların aslında gerekli mercilerden talep ettikleri takdirde ulaşabilecekleri bilgileri benimle birlikte takılıp tek tek yazdıkları düşüncesi hoş değil. Ayrıca sürprizi kaçmış bir ömrün anlamı yok. Öte yandan birlikten doğan kuvvet olmak da hayatımı pek anlamlı kılmıyor. Yani ebeveynlerim tarafından, yalnızca ortaya çıkacak karışımı merak ettikleri için, doğaya salınmamış olduğumu düşünmek istiyorum.

Bence hepimiz içinde bulunduğumuz şu galaktik yapıya zimmetlenmiş demirbaşlarız. Hepimizin belirli bir görevi var ve hepimiz başlangıç meridyeni olarak nereyi aldığımıza göre değişse de, zorunlu doğu hizmetine tabiyiz. Nasıl ki Emine S. Beder yemek yapmak, Uğur Dündar mekan basmak ve Serdar Ortaç sessiz kalma hakkını kullanmak için varsa, sizin benim gibi insanlar da bir amaç için varlar. Üstüme vazife olmadığından seni gözlemleyip vazifeni kestiremedim AJ-4Y5 ama bittikten sonra 10 dakika içinde kendini imha edeceğini söyleyen mazoşist görev kasedim bana benimkinin türdaşlarımı güldürmek olduğunu söyledi. İnsan ömrünü uzatmak için alternatif bir yolmuş, "çok yaşa" demek gibi.

Her neyse. Kullanma klavuzumu pek de fazla okumadan, görev bilinciyle hareket ediyorum kendimi bildim bileli. Dişe dokunur sonuçlar da elde ettim açıkçası. Ama süreci başka bir zaman incelerim. Şimdi hızla ileri sarıp katilin kim olduğunu öğrenme ve hikayeyi piç etme zamanı.

Son 1 yılda bu görevi daha da ete kemğie bürümek adına bağlı bulunduğum eğitim yuvası çatısı altında Mizah Kulübü denilen bir zımbırtı kurduk. Kurduğumuz günden beri de kendi kendine çalışıyor. İlginç gerçekten.

Biliyorsunuz yüzyıllardan beri süregelen bir sanat olarak bürokrasi, içinde "işbu" geçen maddelerle dolu sayfaları sağa sola imzalatmak ve onaylatmak üzerine. Yani ciddi bir müessesenin ürünü. Şimdi tutup da ciddiyeti oturma organıyla idrak etme çabasındaki bir avuç insana "tüzük" denilen tezeği yazdırmaya çalışırsanız abes kaçar, bilakis kaçtı da. Çünkü o insanlar tüzük yazabilecek kıvamda olduklarını düşünselerdi yani düşünseydik gider daha eli yüzü düzgün, daha kale alınacak bir kulüp açardık. Peh.

Neyse görevimiz tehlike en nihayetinde, kulüp güç bela açıldı. Sonrasında sidik zoruyla imzasını aldığımız, aslında mizah adına pek de umut vaad etmeyen ama kulübü kurmak adına gerekli sayıyı yakalamamız için sağ baştan sayan sözde üyelerimize alternatif olarak daha dolgulu üyeler bulmamız gerektiğini fark ettik. Çünkü bu iş iki (sayıyla 2) kişiyle yürütülebilecek bir şey gibi görünmemeye başladı. Biz de acil durum paketini devreye sokarak tezgahı açıp beklemeye koyulduk. Uzun süre de bekledik. Okulun en işlek yerinde iki kocaman afiş güleç insanların bir araya gelmesi için bir vesile olduğumuzu haykırıyordu ama hiç kimsenin algı menzilinde değildik.

Bir süre sonra varlığımıza yanıt veren üç-beş okur-yazar bünye akıllarına takılan o meşhur soruyu sordular: Ne yapıyorsunuz? Bu soru karşısında, her işverenin saplantılı bir şekilde arzuladığı "en az 4 senelik deneyim"in nereden kazanılacağı üzerine düşünen tüm demirbaşları empati kurmakta serbest bırakıyorum.

Ne yapıyorsunuz? Yeni açılmıştık, ne yapabilirdik ki? Yanıt esasında basitti: G.tümüz avuçluyoruz. Ama kaz gelecek yerleri tavuğa doyurmak pahasına plan ve projelerimizden, neler yapmak istediğimizden bahsettik durduk. Bilgileri kayda değer bulanları kayda değer bulduk.

Gelenlerin bir kaçıysa ilk başta ne istediğini biliyor gibi görünüyordu. Olaya "Hadi güldür!" diyerek giren bu zatlara bu istekleri karşısında üyelik talebiyle gittiğimizde makul buluyorlardı. Ama vaadimizi yerine getirdiğimiz anda bünyelerindeki yavşaklık oranı adrenalinle birleşip "ehehe kanka biz kaçtık" diyerek olay mahalinden uzaklaşmalarına neden oluyordu. Neden gittikleri konusunu açıklığa kavuştururken "tamam iyi güzel de biz ne yapacağız ki?" gibi bir cümleler kuran bu insan azmanlarının hemen yanımızdaki Enerji Kulübü'ne katılmaları da bir o kadar tahrik ediciydi. Enerji Kulübü'nde ne kadar dinamo çevirecekse bizim kulüpte de o kadar fıkra anlatıp yanındakini gıdıklayacağını söylemek istediysek de yapmadık. Edebimizle müşteri bekledik. Nihayetinde elde kalanlarla bir şeyler becerir gibi yapıp yılı devirdik. İyi oldu. Sonra da ben bunları sentez mentez derken bloga yedirdim ve sanırım blogdaki en uzun yazı oldu. Güzel oldu.

He bu arada tek dileğim oralarda bir yerlerde amacınıza uygun hareket etme çabası içinde olmanız. Yoksa ne ben çok komiğim, ne de bunlar okunmaya değer.

Sevgilerle,
Değerli Dostunuz SC-A89

Sükut

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sun, 16 Aug 2009 17:07:00 +0000

Bir beste yaparsın, bunu bir başkasına dinletirsin. Tek istediğin yarattığın bu şeyi başkalarının da bilmesidir. Karşındaki ilk başta senin beste yapmana ve üstüne üstlük yaptığın besteyi çalmana şaşırır. Senden böyle bir şey beklemiyordur. Dinlemeye devam eder; "Gerçekten güzel olmuş ama..." der. Dinledikçe "ama"sız şeyler söylemeye başlar. Hayranlığının şiddeti gittikçe artmaktadır. Bir süre sonra "Sen bu işin pirisin" gibi dozajı yüksek bir cümle kurar. Şaşkınsındır. Garip bir hayranlıktır karşındakinin davranışlarına eklenen o eğreti tutum. Sözlerini, sesini, çalma şeklini sever.

Çalmaya devam edersin; aynı sözleri, aynı seslerin eşliğinde yine aynı şekilde çalar, söylersin. Karşındakinin yüzü ekşimeye başlar bir anda; sen çalmaya devam ettikçe o da somurtmaya meyleder. Kendini beğendiğini, aslında senin kim olduğunu şimdi anladığını söyler. Yine şaşkınsındır. Sende hayran olduğu şeyleri şimdi senin eksikliğin, kusurun ya da kompleksin olarak sunar sana. Ezelden beri aynı seslerle var etmişsindir halbuki sözcükleri; ellerin senindir, onlar çalar o nameleri ezelden beri.

Usanmadan çalmaya devam edersin. Artık kin kusar sana karşındaki, ucu açık cümlelerle iğrendikçe iğneler. Ama artık şaşkın değilsindir, her şeyi oluruna bırakmışsındır sadece; ömründen çalmasına izin verirsin, sen çalmaya devam edersin.

Summer Hits

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Thu, 06 Aug 2009 18:17:00 +0000

Üç beş kısa kaydın ardından civarda görüp özendiğim kabaca üzerinden geçme yöntemine deneysel bir giriş yapmak istedim. Adet haline getireceğimden şüpheliyim ama olsun, olağan şüpheler bunlar. Madde madde ilerliyorum, maddeyi her haliyle seviyorum.

► Sanırım blogdaki bir kaç yazının üzerinden geçen her çift göz emrinde bulunduğu beyne aynı sinyalleri yollamıştır ve yine sanırım bu sinyaller herkes tarafından idrak edilmiştir ki direkt anlatımdan ve klişeden zerre hazetmiyorum. Özne tümleç yüklem üçlüsünü askeri bir düzen içerisinde sunduğum vakit sanki karşı tarafın düşünmesini engelliyormuşum hissine kapılıyorum. Daha da önemlisi herkes tarafından kolayca idrak edilebilecek şeyler yazdığım vakit hitap etmek istediğim insanları daha zor bulacağımı düşünüyorum. O yüzden böyle.

► Klişe aslında daha derinlemesine anlatmak istediğim bir zımbırtı ama şimdilik teğet geçmek farz-ı mahal oldu. Klişeden ve onu yapandan 8/10 tiksiniyorum. Aynı cümleleri, aynı davranışları, tepkileri, işleri, yazıları, resimleri gördükçe sürü psikologluğu gözüme çok cazip geliyor. Hollywood'dan arsızca çaldığı cümleleri ağız yapısına tam olarak oturtamadan bana savuran insanın ağzına oturmaya gelesim var.

►Aynı durum yüzünden belki de çok seveceğim ama ben keşfedene kadar herkesin diline düşmüş müzik insanlarını dinlemeyi reddediyorum. İyi mi? Değil.

►Bence solisti değişen grup yalan olmuştur; isimden ekmek yeme, çorba parası kazanma çabasındadır.

►Sinirliyken istemeden de olsa kafiyeli cümleler kuran Obama olsa ciddiye almam, savaş açsa alarma geçmem.

►Özünde koala gibi adamım. Hayatta pratisyen olamam. Kafamdan geçen onlarca fikrin birini dahi tenhada kıstıramıyorum. Sadece fikirden para kazanacağım işler yapma peşindeyim zaten.

►Bluetooth'u hala aklım almıyor, değil ki wireless.

►M&M neyse de N&N'i okumak zor. Böyle dükkan ismi olmasın.

►Sanırım süper bir tez konusu buldum: Yıllarca kontörlü hat sahibi olan, demografik özellikleri denk bir grup üniversite öğrencisini faturalı hatta geçirip adaptasyon sürecini inceleyeceğim. Kendi üzerimde gerçekleştirdiğim bir günlük mini deneyin sonucu şu; mesajları hala kısaltarak yazıyorum ve babamı aramak yerine çaldırmayı tercih ediyorum. Üzerimde garip bir tedirginlik hali hakim.

►Bir erkeğin yavşaklık katsayısı karşı cinsle sanal ortamda girdiği diyalog içerisinde kullandığı gülen surat sayısıyla doğru orantılıdır.

►Facebook'ta bir çiftin ayrılık haberini beğenen insan kesinlikle açıksözlü değil kötü niyetlidir.

►Blogosferde mimi isteyenin üstlenebileceğini söyleyen yazar sazan avına mı çıkıyor gerçekten merak ediyorum.

►Yılların internet kullanıcısıyım, bir kere de aklıma sahibinden.com'a uğramak gelmedi. Zaten işin ilginci 2. el denilen olguya karşı aşırı antipati besliyorum. Karşı tarafın ürünü kullanış biçiminin zihnimdeki tasavvuru hiç hijyenik değil. Saçma. Sanki ben her sabah telefonumun ekranını öpüp güne başlıyorum. Pff..

►Garip bir düzen hastalığına yakalandım. Şimdi odanın hali baz alındığında annem bu cümleye çeşitli uzuvlarıyla gülebilir ama öyle. Kafamda sahip olduğum her şeyin bir sınırı var, durum sanal ortama kadar genişliyor. Bir sürü yere üyeyim, hepsi çocuğum gibi ama hepsinin de içeriği birbirinden tamamen bağımsız. Örneğin şu an göz gezdirdiğin alan serbest saçmalama sahası, live space daha koyu tonlarda yazılar için, twitter kapıdan merhaba deyip giden geyikler gibi, tumblr not defterinin dile gelmiş hali. Ama bu kişilik bölünmesi bile bazen az geliyor, aniden kendimi "acaba daha anlam zengini kısa cümleler için yeni bir twitter mı alsam" derken buluyorum, o an yine kendimi kaybediyorum. Sanki milyonların sevdiceğiymişim gibi, Ashton Kutcher'la aşık atıyormuşum gibi, ılık bir esinti gibi.

Evet, temel maddeleri gördük, periyodik cetvel bakımını anladık. Daha yoğun kıvamlı, lekelere dost, ev kadınlarına düşman yazılarda görüşmek üzere. Öptm.

Can Simidi

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Wed, 05 Aug 2009 18:15:00 +0000

Her "iyi kandiller"de bir parça "mutlu noeller" tadı alıyorum ve her seferinde çıkarken yol üzerinde uğradığımız o dükkanlardan birinden "size de bayım" demek istiyorum, "size de".

Pastoral

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Tue, 04 Aug 2009 20:53:00 +0000

İçinde birden fazla özne bulunan fotoğraftan kendini çıkartıp profil resmi yapan insan, seni o bozduğun kompozisyondan beter etmeden git.

Esmer Sam

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sun, 02 Aug 2009 12:13:00 +0000

Reklamda ünlü kullanımı hakkında tonlarca saçma örnek verip yine bu örnekler üzerine litrelerce sulu şaka yapabilirim ama Seda Sayan'a "Daha Fazlasını İste" dedirtmeyen sektör hakkında fazla da konuşmak istemiyorum. Yine de biri nolur bana fahri kuyumcu dostumuz Mr. T'nin neden mikrodalgamtrak bi aletin reklamını yaptığını açıklasın. Bu kadar mı sıkıştın arkadaşım paraya, sıkıştın da düğününden kalan altınları bozdurmaya için bu kadar mı el vermedi? "Kefen param onlar benim" mi dedin de abandın mutfağa gövde gösterisi yapmaya? Hem koca memlekette bir sen mi kaldın mutfak aleti tavsiye edecek, hadi ettin diyelim seni bu 10 Küsür Zenci halinle hangi ev kadını dinler? Yapma dayım, etme. Şimdi Pierce Brosnan James Bond halleriyle çıkıp casus kalem tavsiye etse kim ne diyebilir; aksine ben takdir ederim ürün-ünlü korelasyonundaki yükseklikten.

Tabi bu casus kalem mevzusuna hiç girmek istemiyorum. Ergen dostlarımız sanıyorum artık kalem günleri düzenleyeceklerdir bol bol; kısırlar yenecek, çaylar içilecek, teknolojiye övgüler yağdırılacaktır. Brava.

My Life According To Marshall Bruce Mathers

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sat, 01 Aug 2009 22:52:00 +0000

İş bu blog kaydını müzik sevecen yazarımız Spaceships'in istek parçasını çalmaya adamak istiyorum. Helal kesim bir mim olsun. Amin.

Male or female?
Superman

Describe yourself:
Brain Damage

How do you feel:
Crazy In Love

Describe where you currently live:
White America

If you could go anywhere, where would you go:
Yellow Brick Road

Your favorite form of transportation:
Who Knew

Your best friend is:
Rain Man

What's the weather like:
Beautiful

Favorite time of day:
3 a.m.

If your life was a TV show, what would it be called:
Same Song & Dance

What is life to you:
Deja Vu

Your fear:
Guilty Conscience

What is the best advice you have to give:
Spend Some Time

Thought for the Day:
Lose Yourself

How I would like to die:
Under The Influence

My soul's present condition:
Insane

My motto:
Sing For The Moment

Akıbeti muamma olmasın diye mimi, yaradanımın müzik kulağını esirgemediği bir diğer blog insanına havale ediyorum, alıcı ödemeli, ıJıL hanım buyursunlar.

Joker Hakkı

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Fri, 31 Jul 2009 20:32:00 +0000

Yakın akraba toplantılarında alkol tüketimi hariç sahip olduğum tek işlev olan "Kaç yıllıktı senin?" sorusuna verdiğim 4 cevabını kaybetmekten, bir görünüp bir kaybolan bu kan çeker insanların mezun olmadan 4 yıllık bir bölümde okuduğumu ezberlemelerinden ölesiye korkuyorum.

Grasshoppers

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Thu, 30 Jul 2009 21:49:00 +0000

Sabırsız bünyenin eline geçen kalemle alevlenen kaş göz çizme aşkı yüzünden saçı yerine sakalı çıkan çim adamım kariyerimdeki ilk ve son çim adam oldu. Furyaya sempatim kalmadı o andan sonra.

Bir Büyük

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Tue, 28 Jul 2009 15:09:00 +0000

Johnnie Walker'la karşılıklı oturup "Beraber yürüdük biz bu yollarda" söylediğimiz günleri özlüyorum.

Saat 9 Yönü

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Mon, 27 Jul 2009 20:00:00 +0000

Ben, her adres sorulduğunda oranın yabancısı olan adamım. İçimde hiç büyümeyen bir yavru kurt var. Ne kadar yemini suyunu aksatmamaya çalışsam da büyümedi cenabet.

Her gün gittiğim yoldan bir adım sapma ile ulaşılabilecek yerler hakkında dahi en ufak bir fikre sahip değilim; tam bir güzergah canavarıyım. Hatta tam da bu yüzden daha kısa zamanda gidebileceğim bir mesafeyi haftalarca usturuplu bir şekilde uzatmışlığım var.

6 sene kaldığım yerde şehir efsanesi gibi sürekli birileri tarafından adını duyduğum alışveriş merkezini oradan ayrıldıktan 2 sene sonra yanından otobüsle geçerken tesadüfen görmüşlüğüm de var bak ayrıca. Ama hala kendisini yakından tanıma fırsatım olmadı. Üzücü.

Cehaletin mutluluğa delalet etmediği kimi istisnai noktalar var ki bunlardan biri de bu sanırım. Çünkü tarifi sual edilen yeri elden geldiğince yakınsamaya çalışırken g.tüm başım ayrı oynadığından müthiş güvenilmez bir profil de çiziyorum, bariz.

Gidip bi' gps falan alayım, nabiim. Profile küstüm yemin ediyorum.

Radyoaktif İletişim

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sun, 26 Jul 2009 17:51:00 +0000

Şimdi adını hatırlayamadığım o "gaz" reklamında masada oturan kadına "Çevreciler de buna bayılacak" dedirten reklamcılara Yuva belgeselini tavsiye edip aslında herkesin varsayılan ayarlarda çevreci olması gerektiğini, bunun sağcı, solcu gibi bir şey olmadığını kulaklarının dibine gidip bağırarak söylemek ve hazır o mesafeye kadar gelmişken kulak memelerine sert bir fiske vurmak istiyorum! Psikopat herifler.

Çarşı Bayıra Karşı

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sat, 25 Jul 2009 19:37:00 +0000

Bireysel tarihimizdeki ilk Rock'n Coke'ta sıcağın etkisiyle yarı çıplak dolaştığımız festival alanında onlarca marjinal gencin arasında Hamamcılar Derneği onursal üyeleri gibi durduğumuzu fark eden bir arkadaş fotoğrafımızı çekti, akşamına iki konser arası verilen ihtiyaç molası esnasında ana sahnenin iki yanındaki ekranlarda dönüp duran slayt gösterisinde gövde gösterisi yaptık. Adeta "Konserden sonra standımıza keseye bekliyoruz arkadaşlar" havasındaydık. Grup Peştamal olarak sahnedeki yerimizi kısa süreliğine de olsa aldık. Mutluyduk.

Serbest Düşüş

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Fri, 24 Jul 2009 19:10:00 +0000

"Amanın da amanın kim gelmiş?"

Orgazm sonrası şirinleşen sevgili. Öeh.

Duman

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Fri, 17 Jul 2009 08:56:00 +0000

Tezcanlı gibi daha çıktığı ilk günlerde koşup Migros'tan aldığım, battal boy Migros poşetiyle eve getirdiğim, öpüp kokladığım, üstüne titrediğim, sonra usulca bir kenara koyduğum Rock'n Coke biletimi yumurtanın bel bölgeme temas etmesi üzerine aramaya koyuldum ve yarım saatlik bir sinir harbinin ardından çöp kovamda buldum. Böylelikle kendimden ümidi kesmem için de daha fazla kanıta ihtiyacım kalmadı. Zira 1 gün öncesinde de kapılarını kilitlediğimi unuttuğum bir aracın kontağına anahtarı taktıktan sonra açık kalan son camı da kolumu içeri sokarak kapatmış, kampın son gecesini değerli tüm eşyaları ve iletişim araçlarını da arabada bırakmak suretiyle ters yüz etmiştim.

İnsanlık namına beni 10.000 bakımına alın.

Yerli Plaka

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Fri, 03 Jul 2009 19:16:00 +0000

Kamyonet kasasına oturunca kendimi bir anda herkese sempatik görünüyormuşum gibi hissediyorum, garip. Sürekli arkadaki aracın sürücüsüne doğru işaret parmağımı sallayıp gülerek "Uan ne şerefsiz adamsın" diyesim geliyor; kafamdaki tasavvura göre onun da bu hareketime karşılık olarak "Ihıhıhıhı" diye bıyık altından gülmesi, olmadı camdan kafasını uzatıp "Sağa çek lan kerata" dedikten sonra "Seni bize götüreyim mi, sen bizim çocuğumuz ol" falan demesi gerekiyor.

Mesafe çok yakın, samimiyete müsait gibi, bilemiyorum; kafam karışık.

Tövbekar

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sat, 27 Jun 2009 20:58:00 +0000

Bir de şu var: Ortamda İbrahim Tatlıses'in imparatorluğu mevzu bahis olduğunda "Demokratik ülkede bu ne monarşi özlemidir" der babam. King of Pop mevzusundan esti aklıma. Ama ne MJ ne İT yalnız sayılmazlar, şurada hepimize yetecek kadar kral da, kraliçe de var. Üstüne üstlük ateistler için şık tanrı seçenekleri de mevcut. Üstelik kısa bir süre için sadece 9.90.

Enivicivokke

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Sat, 27 Jun 2009 20:41:00 +0000

El memlekette herkesin birbirine 3. sayfa elemanıymış gibi seslenmesi çok komik geliyo. Dün, bugün üstümüz başımız MJ (50) olunca iyice fark ettim.

...

Bu arada Mike ne kadar eni vici vokke dediyse bir o kadar da veni vidi vici demiştir bence. Geldi, gördü, aldı, gitti..

Kısa Metraj

noreply@blogger.com (Sevgin Cumalı) — Thu, 18 Jun 2009 19:22:00 +0000

Hayatım gözlerimin önünden Firefox sekmeleri olarak geçiyorsa bunun sebebi Facebook'tur, arkada kalanları zorla kakalama çabasıdır.