وبلاگ بدون اسم

نخوانيد اينها را

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sat, 07 Nov 2009 18:42:00 +0000

آخرين بار خوابم برده بود ، چشمهايم را كه باز كردم روي ديوار نوشته بود ، توانبخشي حكيم . بزرگتر از آن انگار كه تابلوي ديگري باشد نوشته بودند ، پسرانه . مردي كه كنارم نشسته بود فشار مي‌آورد . پاهايم خواب رفته بود . دستم خواب رفته بود و شيشه پايين بود . ترافيك شده بود . حتمن باز كسي ماليده بود به كس ديگر . تمام راه را پياده رفته بودم ، ميلرزيدم و قدم برميداشتم . فندك توي دستم چِرِق چِرِق صدا ميداد و من هنوز نرسيده بودم . شاش داشتم ، درختهاي بزرگ خيابان مسخره‌ام ميكردند ، آب از بينشان ميرفت و من نميرسيدم كه كاغذ پفك را تا انتها دنبال كنم . اسم مدرسه‌مان يادم نيست ، بيست و دو بهمن ، يا شايد دوازده فروردين ، فقط يادم هست كه بزرگ بود ، يادم هست وقتي نتوانستم بند كفشهايم را ببندم زدم زير گريه و همانشب مادر گفت ، ببين اين سر را ميپيچاني اينطرف ، بعد ميكني زير آن‌يكي و ميكشي ، كاش يادم ميداد كه بندها را از كنارْ هم كه بكنم توي كفشها ميتوانم راه بيافتم . يادم ميداد كه يك گره ارزشش را ندارد . گره خورده‌ام . ميدانم كه ارزشش را ندارد ، ميدانم كه اين خواب‌رفتگي پاها با تف كردن به ديوار خوب ميشود . آنجا دري باز است ، ميروم تو : آقا اينجا دستشويي هست ؟ آن روبرو . زيپ را كه باز ميكنم انگار نه انگار كه شاشي بوده . زور ميزنم ، شكم تير ميكشد . اس‌ام‌اس ميايد ، فلاني منتظر تلفن توست ، زنگ زدي ؟ ميگويم نه ! مي‌گويد ، شعار ميدادي ؟ شعار ميدهي ؟ ميگويم نه ! ميگويد ، چند سالت است ؟ ميگويم نه ، مي‌زند توي گوشم . چشمهايم بسته است . مچ دستهايم زق زق ميكند . يا شايد هم ذوق ذوق ميكند . ميگويم ، ما با اينها كابل شبكه را ميبنديم ، ميگويد خفه شو ، فقط بنويس ، سرم را ميگذارم روي ميز . باز ميزند . ديشب اينجا نبودم . شب قبلش هم . امشب شب هزارم است كه خيابان پشت دانشكده‌ي كشاورزي را دلتنگش ميشوم . با خودم كه حرف ميزنم صدايم را نميشنود ، ميگويم ، شب چندم رمضان بود كه تا صبح خدا و شيطان خواندم ؟ انگار شنيده باشد . به‌م ميگويد مادر... مگر تو خدا ميشناسي ؟ ميزند . ديگر درد ندارد . ميرسيم بالاتر ، مرد كناري هنوز فشار ميدهد ، از گوشه‌ي چشم نگاهش ميكنم ، حالا از كنار مغازه‌اي ميگذريم كه بالايش بزرگتر از توانبخشي حكيم نوشته : آويد . همينجا بود كه گريه كردم . ميگويم ، رفته بودم كتاب بخرم ، ميگويد ، مگر كتاب‌فروشي هست آنجا . ميدانم كه هست ، يادم نميايد اما . اما يادم هست كه تو كبريت خيس دستت بود . از همانجا خريده بوديم . ميگويي تمام امروز را به گا دادي كه دلت شور ميزند ، ميگويم آره و «ه» را كش ميدهم . بند بند تنم درد ميكند ، درد نيست ، تشويش است . عرق كرده‌ام . زودتر پياده شدم كه تا خانه سيگار بكشم . هوا سرد بود اما دهانم بخار نميكرد .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Wed, 21 Oct 2009 16:28:00 +0000

اينجا هوا گرم است . بدجوري دارم عرق ميريزم . لباسهايم را در آورده ام ونشسته ام روي تخت . نميدانم همسايه ي روبرو از پشت اين پرده هاي ضخيم ميبيندم يا نه . مادر ميگفت نور اگر توي خانه زياد باشد آدمهاي تو از بيرون ديده ميشوند . سرم گيج ميرود . پيشاني ام عرق كرده . تو جلوي چشمهامي و آن مرد كه توي اتوبوس پاهاي تو را ديد ميزد . نميدانم چه‌م است ، دست ميكشم به ديوار . نميفهمم چطور شد كه رسيدم اينجا . تمام راه را خواب بودم . دست ميكشيدم به پنجره و حالا ميبينم كه پنجره نيست ، صندلي را تا ته ميخوابانم ، ت.خ.مم هم نيست كه مسافر پشتي اعتراض ميكند يا نه ، من فقط كمي به خواب نياز دارم . كمي خواب با تو . ميخواهم دست بياندازم دورت ، محكم . بعد چشمهام را ببندم و باز مثل هميشه بترسم كه راننده تند ميرود ، بترسم كه نكند پدر توي جاده بميرد ، بترسم كه نكند تو ديگر نباشي ، بعد تو سرت را بلند ميكني ، ميگويي چه شده ، من فقط لبخند ميزنم ، چشمهايت منتظر جواب نميمانند ، باز سرت را ميگذاري روي پاهايم ، خواب رفته‌اند ، تو اما دلپذيري ، رؤيايي ، نگاه ميكنم به مردك هيز ، هنوز چشمهايش به پاهاي توست ، چشمهايم سنگين ميشوند ، دست ميكشم به موهايت ،غلت ميزني ، دست ميگذاري به چانه‌ام ، خوابم ميبرد ، تو كيستي ؟

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Thu, 15 Oct 2009 23:04:00 +0000

رفت نشست روي لبه ي بام . دستهاش را هم كرد توي جيب ژاكتش . گفتم «نشين اونجا خطرناكه» محلم نگذاشت . به حال خودش بود . داشت از روي شونه ش پايين توي كوچه را نگاه ميكرد . از دهانش بخار ميومد . گفت «خطرِ چي بابا ؟» و چانه ش را كرد توي يقه . چشم انداخت به پاهام يا شايد هم دمپاييهام . گفت «تو چرا داري ميلرزي پس ؟» گفتم « خب تو گرمي مرد حسابي ، چله زمستونه ، منم اندازه ي تو خورده بودم الآن برات شنا سوئدي ميرفتم»ء

باز نگاهش را انداخت سمت كوچه «سوئد ، هِه»ء

گفتم «من ميرم پايين تونمياي؟» گفت «نه ، سيگار آوردي بالا با خودت ؟»ء

بسته ي سيگار توي جيبم بود ، يكهو ترسيدم بكشه از همانجا كه نشسته بيافته پايين ، «نه پايينه ، برم واسه ت بيارم؟» جواب نداد ، ميدونستم جوابم رو نميده . «من رفتم» . راه افتادم سمت در بام .ء

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sun, 11 Oct 2009 20:43:00 +0000

حسودي ام ميشود ، به همه شان حسوديم ميشود . اصلن تو بگو تنها ، به چهار تا ديواري كه دورت را گرفته حسوديم ميشود . حسوديم ميشود به كاغذي كه تو سياه ميكني و عق ام ميگيرد از مهملاتي كه خودم سر هم ميكنم .
ولم كه بكني ميبيني عين كنه چسبيده م به ت وُ ول هم نميكنم . ميشناسيم ديگر ، همينجوريم . بايد قسم و آيه بدهي ، هزار تا «پررو» بهم بگويي تا رو برگردانم.
امروز از صبح چند بار دستم رفته باشد به نوشتن و پاك كرده باشم خوب است ؟ چند بار اين "نيو پست" را زده باشم و بيشتر از ده خط تايپ كرده باشم و بعد بسته باشم خوب است ؟
كلن چند بار چه كاري را كرده باشم خوب است ؟ كلن تو كجايي ؟ كلن دست من بوي مايع دستشويي جديد خانه را ميدهد كه نميدانم چيست ، رنگش سبز است ، بو كه ميكنم سيب است ، اما توي مغزم كيوي ميپيچد .
همين الآن فردا شد . يعني امروز ميايي ديگر ؟

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sun, 27 Sep 2009 12:54:00 +0000

تمامش را باید نوشت . یک طوری هم باید نوشت که هر که خواند بفهمدش . اما هر چه هم زور بزنی هیچ کس نمیآید بنشیند جای تو ببیند که درد گرفت . که کشت تو را . که خیره ات کرد به هزار جا و مجبورت کرد به شمردن . نخوانید پدر آمرزیده ها ، این روانپریشی خواندن دارد مگر ؟

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Thu, 17 Sep 2009 11:01:00 +0000

فاكنر را رها ميكنم . مي اندازمش روي تخت . از اتاق كه بيرون ميروم شلوارم را ميكشم بالاتر . مادر خواب است . هر دو گوشي را ميچپانم در جيب راست . كليد هاي ماشين را در جيب چپ . سه طبقه ميروم پايين تا پاركينگ . پاكت سيگار جامانده توي ماشين . برميدارم . حشره ي سبزي روي شيشه ي ماشين نشسته . چهار طبقه بالا ميروم تا پشت بام . مينشينم روي لبه ، همانجا كه ميچسبيم به ساختمان كناري . مردي سه خانه آنورتر دستش را تاساعد كرده توي يك پوتين و واكس ميزند . سيگار را روشن ميكنم . كف بام آب جمع شده . از كولر همسايه پاييني نشت ميكند . دود را ميدهم بيرون . نگاه ميكنم به آن سوي شهر . انگار آنجا باران ميايد . كبوترها بالاي سرم ميچرخند . بعد ميروند تا خانه اي كه مرد هنوز ايستاده واكس ميكشد .

از لبه ي بام كه ميچسباندمان به ساختمان كناري ميپرم پايين . باران ميچكد روي دماغم . باز دود را ميدهم بيرون . يكي ديگر ميافتد روي شستم . ديش ماهواره اي كه رويش نوشته اسكاي ولو شده روي زمين . باز رو ميكنم به آنسوي شهر . همانجا كه تو هستي . حتمن آنجا شديدتر ميبارد . خاموش ميكنم . مرد هنوز همان لنگه را واكس ميزند . نگاه ميكنم به جاي قطره ها روي ايزوگام . باز فكر ميكنم . ميگويم ، مرد ، بس است فكر نكن ، اينقدر فكر نكن ، اصلن تو را چه به فكر كردن . برميگردم . قطره ها به شيشه ميخورند . فاكنر خوابش برده .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sat, 12 Sep 2009 06:14:00 +0000

بعدها یادم هست میرفتم می ایستادم پای ظرفشویی و میسابیدم . بازی ام میگرفت . ظرفشویی یک سینک بیشتر نداشت و من گاهی ظرفهای تمیز را هم دوباره و سه باره میشستم . ظرفهاي چرب و چيل را دوست داشتم . ویرم میگرفت و یکهو میدیدی دو ساعت تمام است دارم اسکاچ را بدون فشار میکشم رویشان . آنقدر میکشیدم تا غیژ کنند . بعد مي ايستادم به نگاه كردن .

زير آبچكان ، بالاي ظرفشويي يك چيزهايي زده بود كه ليوانهاي دسته دار را كه ميشستيم آويزان ميكرديم آنجا . وقتي رفت خواستم آنها را هم جمع كنم . اما نميدانم چرا نكردم . شايد ليوانها كه چكه ميكردند خوشم ميامد ، يا شايد چيز ديگري بود ، خلاصه كه جمع نكردم .

يك روز دلم خواست هيچ كدامشان ديگر نباشند ، ظرفها را ميگويم ، همه را جمع كردم بردم گذاشتم دم در . همانجا ايستادم به سيگار كشيدن . تمام كه شد برگشتم تو . سيگار بعدي نه ، بعدي را كه ميكشيدم دلم تنگشان شد .

چنان يكهو پايم را ، كه لااُبالي ، دراز شده بود روي ميز ، كشيدم عقب ،كه قندان افتاد و صد تكه شد . داد زدم "صد بار بهت گفتم قندون چوبي بگيريم ، باز كار خودتو كردي ، حالا كجايي ببيني؟" دويدم دم در . همانجا بودند . بالاي سرشان ايستادم . فكر كردم چرا دلم تنگشان شده . اينها را كه حتي آشغال جمع كن هم نخواسته . چشم انداختم ته كوچه . پكي هم زدم به سيگار . همانطور سيگار گوشه ي لب ، نشستم و بلندشان كردم بردم تو . سيگار را توي سينك ظرفشويي خاموش كردم و ايستادم به سابيدن .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Mon, 31 Aug 2009 06:00:00 +0000

حالا دیگر سالها گذشته . صبحها هم که از پله ها سرازیر میشوی دیگر انتظار چیزی را نداری . انگار همه چیز ایستاده و تو آن وسط گاهی جسمی را برمیداری میگذاری یک جای دیگر . همین .

قبلترها گاهی با خودت فکر میکردی ، یک روز که از این پله ها سرازیر شوی ، آشنایی را میبینی ، بعد انگار میکنی که او را ندیده ای ، اما او تا از در چرخان ساختمان خارج شوی با چشمهای متعجبش تو را دنبال میکند . بر که گشتی از نگهبان میپرسی خانمی که صبح آنجا بوده ساکن جدید ساختمان است ؟ ملیتش چیست و کلی از این خزئبلات . بعد نگهبان میپرسد که آیا او را میشناسی و تو متفکرانه و با لبخند میگویی ، نه ، اما دوستش داشتم . سالها پیش . نگهبان لبخند مودبانه ای میزند و تو از پله ها بالا میروی .

فردا باز همانجا ایستاده ، چند لحظه ای از بالای پله ها تماشایش میکنی . بعد به رسم هر روز سرازیر میشوی . از پشت او میگذری و او اینبار تو را واقعن نمیبیند . نگهبان صدایت میکند و تو همانطور که به راهت ادامه میدهی دستت را از پشت بدون اینکه برگردی برای او تکان میدهی . از میان در چرخان که رد میشوی دستهایت را میچپانی توی جیبها . شهری که زندگی ات را آنجا میگذرانی ، شهر سردیست . چانه ات را هم محکم میکنی توی یقه و راه میافتی .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sun, 30 Aug 2009 11:31:00 +0000

بعد دعوا آدم آروم میشه ، خدا شاهده .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Wed, 19 Aug 2009 12:28:00 +0000

صدایش را بلند کرده ام . همه رفته اند . پشت هم داد میزند «فری اسپیچ فُر ذ دامب»* . دوست دارم بلند شوم بعد مثل فیلم ها یک هو سرم گیج برود و بیافتم زمین . بعد چشمم را که باز کردم ببینم هیچ کس ککش هم نگزیده و من هنوز همانجا هستم که ولو شده بودم . کنار پیشانی ام زخم شده و دهانم خشک است . تلاش کنم که بلند شوم اما قوه اش را نداشته باشم . بعد باز تلاش کنم و باز هم نتوانم . به پشت دراز بکشم . دست بگذارم به پیشانی و سقف را نگاه کنم .

*Free speech for the dumb

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sun, 16 Aug 2009 10:52:00 +0000

پیرمرد بیچاره همینطور راه میرفت و دستهایش را تکان میداد . جوری تکان میداد که از پشت لبهای بسته اش هم میشنیدی که میگفت «افسوس ! افسوس ! » . تند راه میرفت . پیراهن آستین کوتاه سفیدی به تن داشت و کمربندش را بیش از حد محکم کرده بود .ه
«حاجی ! »
ماشینی جلوی پایش ترمز کرده بود و جوانی از میان پنجره پیرمرد را نگاه میکرد . « حاجی بلدی کراوات گره بزنی ؟» و کراوات قرمزی را به طرف پیرمرد دراز کرد . لحظه ای مردد ماند ، آرام دستی به کراوات کشید و «نه ! » . راه افتاد ، با همان سرعت و دستهایی که هنوز در هوا تکان میخوردند . خیابان را طی کرد . بعد ایستاد . برگشت و نگاهی به ماشینی که هنوز همانجا بود انداخت . لحظه ای دهانش را باز کرد تا کلامی بگوید ، زود اما منصرف شد و برگشت . دستهایش را تکان داد و راه افتاد . اینبار انگار لبهای بسته اش میگفتند «چه میدانم ، بلدم دیگر ، چه میدانم»ه

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Fri, 14 Aug 2009 18:21:00 +0000

داشت همونطور چمباتمه خوابم ميبرد كه با مشت كوبيد به در . بلند شدم سيفون رو كشيدم ، دستها رو شستم و اومدم بيرون .
«چه گُهي ميخوري اون تو بابا ، اَه» و پريد تو توالت . نگاه كردم به ساعت ديواري بالاي مجسمه ي آفريقايي گوشه ي هال . دير شده بود . كمتر از پنج دقيقه طول كشيد تا آماده شدم . البته سرعت آماده شدنم ربطي به دير يا زود بودن نداشت ، هميشه همينقدر طول ميكشيد تا آماده شم . رفتم دم توالت و در زدم «مياي يا برم ؟» . صداش از تو اومد كه «برو» .
«عصر ميري بالاخره يا نه ؟»
«به تو چه ؟» صداي سيفون رو شنيدم .
«گم شو بابا ! من رفتم»
«به تخمم !»
چند ثانيه خيره موندم به دستگيره ي در توالت . «واستاده م بيا»
«خُب»
در باز شد و اومد بيرون . نگاه كرد به ساعت «دير شد كه !»
ه

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Tue, 11 Aug 2009 14:23:00 +0000

مشت میکوبم بر در ، پنجه میسایم بر پنجره ها

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Mon, 10 Aug 2009 05:50:00 +0000

روز را با لواشک شروع کنی و
با the doors
ادامه دهی
آخرش را خدا میداند

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Sat, 08 Aug 2009 08:02:00 +0000

میدانم اگر در آینه نگاه کنم ، امروزم از این که هست هم بدتر میشود . صبح هم نگاه نکردم ، از حفظ صورتم را شستم . دماغم را فین کردم و دویدم بیرون . هر روز را همینطور که شروع کنی ، دیگر طبیعی میشود ، میفهمی خبری هم نیست ، همین است دیگر ، بلند میشوی ، میروی ، میایی ، آن وسطها یک کتابی هم ورق میزنی ، چرتی میزنی ، عرق میکنی و آخر باز ولو میشوی و خیره . به کجایش فرق ندارد ، قبلن هم گفته ام مهم خیره گیش است .

اینکه بدانی الآن فقط میتوانی خیره باشی . اینکه بدانی خیره شدن خوب است . اینکه غلت زدنت هم نیاید ، یا نفس عمیق ، یا هر کوفت دیگر . بعد سر کار هم که باشی ، از آن مسئولیت ها هم که داشته باشی که ملت هی میایند ازت میپرسند فلان چیز چطوری است و بسان چیز را چکار کنم ، باز خیره شان میشوی ، هی با خودت میگویی این احشام از کجا دورم را گرفتند . این چه میگوید ، چه میخواهد . بعد حس «ولم کنید» که گرفتت دیگر همین جاست که باید یک کاری بکنی . مثلن فریاد بزنی سر دختری که هی میاید آدامس تعارفت میکند ، یا به همه بگویی امروز فلان چیز مشکل دارد ، شما ها هم همه به همان دلیل واحد مشکل پیدا کرده اید تا فردا هم درست نمیشود ، بروید ، دیگر از من نپرسید . بعد هم برداری بروی ناهار را هم تنها بخوری . پیش عماد هم حتی نروی . سیگارت را هم با کاوه نکشی . همینجور خیره بمانی . به مونیتور . به نوتی که میترا شیر میکند روی گودر ، یا به آدامسی که مانده روی میز .

میگویم که ، خوب است این خیره گی . به سرتان قسم خوب است . چرا نمیفهمید که خوب است ؟ چرا دست از سرم برنمیدارید ؟

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Wed, 05 Aug 2009 18:45:00 +0000

اولي

ورق ميزنم . ورق ميزنم . باز هم . تمام ميشود . صفحه ي آخر را كه ميخوانم باز يك نگاه سرسري مياندازم و ميبندم . ميگذارمش روي ميز و زل ميزنم به جلد . بعد ديگر نميدانم كجا را نگاه كنم . شايد كناره ي ميز بد نباشد . يا شايد مثلن دلم بخواهد يك بار ديگر پشت جلد كتاب را بخوانم . خلاصه كه تمام شده ...

دومي

نگاه كنيد . اينجا را . باز هم . خوب است . حالا همينطور كه به اينجا خيره شده ايد ، بدانيد كه عبث ترين كار دنيا را ميكنيد . شما كه نميفهميد . من ميدانم . اينكه زل زده ايد و با چشمانتان داريد جرش ميدهيد ارزشش را ندارد . ميدانم . توجيه ميكنيد . ميگوييد من گفتم كه نگاه كنيد . باشد . حالا ديگر نگاه نكنيد . با شمام . نگاه نكن . خب . ميبينيد ؟ ديگر نميتوانيد چشم برداريد . تمام شد . شما به بيهوده ترين كار دنيا اشتغال پيدا كرده ايد . بله . دقيقن «اشتغال» . استعفا و اينها هم ندارد ...

--------------------------------------

پي نوشت : هيچ كدوم رو حوصله م نگرفت كامل كنم . ناقصن . اصلن همينجوري بهتره .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Fri, 31 Jul 2009 14:20:00 +0000

خُرد میشوم .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Mon, 27 Jul 2009 21:32:00 +0000

ميبنديشان . حالا صداي شره ي مدام آب گوشت را ميسايد . باز نميكني . كور شده اي . صدا از راست ميايد . حالا نزديكتر است . انگار كسي عمدن شير را باز گذاشته باشد . قطره ها پشت هم مي افتند ، به كف استيل ظرفشويي ميخورند ، پخش ميشوند ، ميخورند به ديواره وُ تو نميبيني . فقط ميشنوي . بعد طول ميكشد . بيشتر از حد معمول سكانسهاي تيره ي سينما . قطع كه ميشود . برگه هايي را ميشنوي كه ورق ميخورند . برگه هايي كه كوچكند . كف دستي را ميشنوي كه رويشان پهن شده ، به هر كدام كه ميرسد اول انگار كه ميخواهد لوله اش كند بعد اما منصرف ميشود وُ ورق ميزند . بعد بعدي ، بعد بعدي ، و حالا يك تقويم روميزي ميشنوي جاي مشتي كاغذ . تقويمي كه هر از چند صفحه برگي تا خورده دارد . با گوشهايت ك.ميم.ميم هم ميتواني بگيري ، ميتواني بگويي اگر هنوز قطره ها ميريختند ، هر چند قطره با چند «تا»ي كاغذ يك سر ميشدند كه صداي هيچ كدام غالب نباشد وُ تو با گوشهايت لبخند هم بزني كه هر دويتان سوختيد .

---------------------------------

پي نوشت :‌پسري كه تلفن ميزد ، زني كه سعدي ميخواند ، مردي كه لپتاپ داشت . اينها را هم با گوشت ديدي . بعد خوابيدي . صدايشان را هم در نياودي .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Thu, 23 Jul 2009 23:08:00 +0000

سبابه ي راست روي كليد ِ J ، سبابه ي چپ روي كليد F . نگاهت روي ديوار است . ديوار چسبناك است . فكرت كه ميخورد بهش ميچسبد . بعد بايد با كاردك جدايش كني . سرت را مي اندازي پايين . با سر انگشتانت فكر ميكني . ميكشانيشان روي كيبورد . بايد كلامي باشد . بايد طوري بتوان گفت اين همه را . يادت ميافتد به سمنان . به ده سال پيش . يا شايد بيشتر . آري حتمن بيشتر . به خيابان هفده شهريور . به پيرمرد نابيناي بقال . به سوال هميشه اش : «اين چند تومنيه پسر جان؟» چشمهايت را ميبندي . دستهايت را بلند ميكني كه تقلب نشود . بعد مياريشان پايين . خُب ! اين يكي... نميفهمي ، نميتواني ، باز دست ميكشي . "H؟" نگاه ميكني . "S" بوده . باز ميبندي . دستها را بالا مياوري و دوباره پهن ميكني روي كيبورد . "M؟" باز ميكني . "T" . تصميم ميگيري تا كور نشدي به لامسه ات اعتماد نكني . باز به صرافت نوشتن ميافتي . باز دستهايت روي كليدهاست وُ جم هم نميخورند . گاهي شايد يك space و backspace، نه بيشتر .

حالا ديگر صبح شده . يعني نور هست . ديگر فكرها ، روي ديوار روبرو ماسيده اند . كاردك نميخواهد . كافيست درزي چيزي پيدا كني و ناخن بياندازي وُ بعد آرام بكِشي . بلد كه باشي همه اش يك جا ورميايد . بعد ميتواني لوله اش كني ، يا تايش كني ، يا مستقيم بياندازيش دور . ميل خودت است .

حالا فكرها را كنده اي . پهن كرده اي روي رُف پنجره و باز آمده اي نشسته اي . از دور كه نگاه ميكني يك لا كاغذ است فقط . همين الآن كه بسوزانيش ، هيچ كس نخواهد فهميد اين يك لا كاغذ چه چيزها كه رويش نبود . مهم هم نيست . بلند ميشوي . ميروي لب پنجره . با خودت ميگويي «اگر خواستم بنويسم اينها را ، اينجاي داستان سيگاري ميگيرانم» بعد فكر ميكني شايد بگويي «سيگاري روشن ميكنم» بهتر باشد . به هر حال اينها همه فكر است . چون سيگاري نداري كه بگيراني يا هر چي . جايش گذاشته اي نميدانم كجا . يعني ميداني كجا ، اما بعدن كه رفتي دنبالش نبود ديگر . تو هم گفتي نميخري تا پيدا شود ، يا اينكه به اندازه ي يك پاكت بگذرد .

پنجره را باز ميكني . با پنجه هاي دست راست ، فكرها را هُل ميدهي پايين . به زمين كه ميرسد ، طاقت نمياوري . ميدوي . توي راه پله فكر ميكني با خودت بد كرده اي ،فكرها كه نباشند تو هم نيستي . بالا سرش كه ميرسي ديگر تمام كرده . نفس نميكشد . بالا را نگاه ميكني . لب پنجره پاكت سيگار را ميبيني . دستهايت را ميكني توي جيب . بي تفاوت قدم ميگذاري روي كاغذي كه ديگر نفس نميكشد و رد ميشوي . بَر كه ميگردي ، جاي پايي نيست . دوباره رد ميشوي . فكرها سرفه ميكنند . خم ميشوي . آخرين سرفه را شنيده اي . چهارزانو مينشيني بالاي سرش . «فباي آلاء ربكما تكذبان» ميخواني و بعد راه ميافتي .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Wed, 22 Jul 2009 05:13:00 +0000

بعد به خودت میگویی یعنی اینها را هم حدس میزند ، بیجواب که میمانی ، شک میکنی ، بعد یادت میافتد به شب قبلش ، نجوا میکنی «من ازش پرسیدم ، گفت نه ، دروغ که نمیگوید» جواب میدهد «پس تو مریضی» میگویم «آره» وُ چشمهایم را میبندم ، هنوز میگوید ، پهلویت تیر میکشد ، میگویی «بیخیال» وُ چرخ میزنی سمت دیوار وُ چشمها را میبندی .«یعنی . امشب ساعت چند میپرم از خواب؟» باز میگوید «خل شدی» ، اینبار میگویی «نه» . چشمها را فشار میدهی «اصلن هر وقت ، فرقی میکنه مگه؟» ، بعد خوابت میبرد ، امشب زودتر میپری ، طول تر هم میکشد تا بفهمی که نیست

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Fri, 17 Jul 2009 11:55:00 +0000

فكر كه ميكني ميبيني همه اش بيخ پيدا كرده . يعني هزاري كه تمام روز را لبخند زده باشي و بقيه را خندانده باشي و مجبورشان كرده باشي به اقرار كه فلاني زندگي به تخمش هم نيست ، باز تنها كه ميشوي همه شان را ميشويي و ميگذاري كنار . انگار كه هيچ . باز دلت ميخواهد تنها باشي ، يا اصلن برگردي و همان جمعه هاي سخت اصفهان را با پوآروي صبح جمعه ي شبكه چهار بزني تنگ هم و بعد اعلام برائت كني از هر چه همدم است و همنفس . يعني اينطور ميخواهم بگويم كه ته ِتهش كمي دلت خنج ميزندها اما تنهايي شور اغوا كننده اي دارد كه هيچ كاريش نميتوان كرد . البته براي من بدبخت كه هر آدم جديدي ، سر يك هفته كه از آشناييمان ميگذرد برميگردد و با بي چشم و رويي فحشي ام ميكند كه «الا و بلا تو زن ميگيري» ، سخت است كه فكرش را نكنم ، يعني هيچ كس نميتواند منكر اين قضيه شود كه بالاخره هر چيزي كمي سخت است . يعني خوب در واقع اين همه آدم بالاخره حتمن يك چيزي ديده اند كه اينها را ميگويند . من هم نميگويم كه نه اينطور نيست ، اما خوب نميگويم هم كه اينطور هست . يعني ميخواهم بگويم كه اصلن هيچ كس نميداند كه چطوريست ، هر كسي هم كه بگويد ميداند كه چطوريست ، بنده به عنوان طلايه دار همه ي آدمهايي كه ميخواهند جلوي اين زبان نفهم را بگيرند يا حداقل يك چيزي بارش كنند كه يارو فكر نكند ماها همگي پخمه ايم ، ميروم حتمن يك كاري صورت ميدهم {اينجا در مورد اينكه چه كاري صورت ميدهم كمي دچار خود سانسوري شدم ، بر ما ببخشند}

ميدانيد ، امروز روز سختي داشته ام ، ديشب به مراتب بدتر هم بود ، يعني حالا كه فكر ميكنم ميبينم ، ديشب را اگر قرار دهيم به عنوان سنگ ترازو ، امروز از روزهاي خوشي به حساب ميايد كه همه در انتظارش هستند كه در طول عمر يك بار نصيبشان شود . حال حتمن ميخواهيد بدانيد كه خوب امروز چه خبر بوده . ميگويم . هيچ . خبري نبوده ، صبح بعد از بيداري بيشتر از دو ساعت در تختم ماندم ، در آن دو ساعت كتاب خواندم ، و فكرم مشغول هزار چيز بود جز كتاب . الآن هم كه ساعت سه يا چهار بعد از ظهر است داستان فرقي نكرده ، كامپيوترم را در تخت كذا سخت در آغوش كشيده ام و دارم اين خزعبلات را برايتان تايپ ميكنم .

ميدانيد گاهي آدم دلش ميخواهد نباشد ديگر . بعد گاهي اين «گاهي»ها هي زياد ميشوند . آنقدر زياد ميشوند كه ديگر گندش را در مياورند . به خودت ميايي ، ميبيني زل زده اي به سقف ، يا مثلن داري عكس هاي چند وقت قبل را ميبيني و حاليت هم نيست كه سه بار از اول رد شده و تو همانطور خيره مانده اي و كاري هم از دستت بر نميايد كه لااقل از حالت اسلايدشو درشان بياوري . لباب كلام اينكه اصولن خيره شدن به هر چيز از نشانه هاي همين زياد شدن «گاهي»هاست .

حالا يك چيز ديگر ! ببينيد . ساده است . من گير كرده ام . آن لالوها {وسط مسط ها} گير كرده ام . بيشتر هم صلاح نيست كه بگويم و بدانيد . همين قدر بدانيد كه من گير كرده ام . بگذاريد چيزي را روشن كنم . ميخواهم يك چيزي را بپرسم . ببينم ، اگر آدم يك دستنوشته اي باشد كه روزي سي بار و چهل بار بخواندش ، اين معنيش چيست ؟ يعني نه اينكه بردارد و بخواند و وسطهاش يك خميازه اي هم بكشد ها ، نه ، اينكه ميگويم بخواند ، يعني قشنگ بنشيند كار تدقيقي بكند روي نوشته . بعد به يك جايي كه ميرسد هم يكهو اشك جمع شود در چشمهايش انگار نه انگار كه اين بار سي ام است يا چهلم . اين را من معنيش را كه بفهمم حل است ديگر . يعني ديگر از اين نوشته ها اين جا نميبينيد .

بس است ديگر .

---------------

پي نوشت : شلنگ مي اندازي . دست ميكشم به زانوي راستت كه حالا نزديك شكم است . ميگويم «آرام باش» . صدايي ميشنوم . صدايي مثل صداي «او» ي اول «اوهوم» كه با دهان بسته ادا شود . بعد باز ميشنوم . باز هم . باز هم . بعد قطع ميشود . قطع كه ميشود نفسهايت هم شماره شان قرار ميگيرد . مال من هم . دست را دورت محكم ميكنم . يك «او»ي ديگر و حالا ديگر حتمن هر دويمان بايد خواب باشيم . از آن خوابها كه بيدار كه ميشوي حسرتش را ميخوري . ما اما ديگر خوابيم . كو تا بخواهيم بيدار شويم . يادم ميايد ، بچه كه بوديم ، تابستان كه ميشد ، نوبت شمال رفتن كه ميرسيد . شب قبلش كه ميخواستيم بخوابيم ميگفتيم اوووووَه ، كو تا صبح . بعد ميدانستيم كه صبح پشت پلكمان است ، بسته كه شود ميايد . حالا هزار شب كه بگذرد نميگوييم اوووووَه . چه مرضي است آخر ؟ همينطور خوب است ديگر . صبح هم نيامد نيامد . خيره ميمانيم به نيامدنش و باز هم ميگويم ، همان بهتر كه نيايد . خوب است همينطور .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Tue, 14 Jul 2009 22:03:00 +0000

کاش همیشه آن نیمکت بود . آن چراغ زرد چشمک زن بود . و آن ستاره که مسافر داشت .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Tue, 14 Jul 2009 19:06:00 +0000

دست می اندازی ، برمیداری ، میبری ، و من فط نگاه میکنم .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Tue, 07 Jul 2009 19:50:00 +0000

ترس که برم میدارد ، دیگر خواب ندارم ، خودم را میکوبم به در و دیوار ، یاد پیاده روی بعد از ظهرش میافتم ، یا کتابفروشی ای که نمره ی کتابهایش هزار و دوهزار که هیچ ، شاید به میلیون میرسید ، بعد باز میترسم ، صدای گرفته ی دختری را میشنوم ، چشمهایش بسته است ، دست می اندازم دورش ، از آن طرف تا زیر بغل و میکشم ، به آتش که میرسیم میافتم ، بعد دیگر از خواب بیدار شده ام ، دنبالش که میگردم نیست ، بعد نمیفهمم ، هیچ نمیفهمم ، شاید نفهم شده ام .

ghasseminia@gmail.com (no-name) — Mon, 06 Jul 2009 13:21:00 +0000

از نشانه های به گ.ارفت.گی آن که نیم ساعت با خودت فکر میکنی جیم موریسن کی بود ، هی هم با خودت کلنجار میری ، بعد که دیگه از فرط استیصال بلند میشی بری رو ویکی ببینی یادت میاد و بعد بیشتر عصبی میشی که «یعنی چی جیم موریسون کیه احمق جان ! این چیزیه که فراموش کنی آخه؟»

پی نوشت آن که برک آن ترو تو ذ آذر ساید