What we’ve discovered is that the physical experience still has meaning and, in fact, has become sharpened. Gigs are still attended not just because of the music, nor even for being in proximity to the human beings actually playing the music, but because they come with an atmosphere and shared sense of being there together. Even live albums or professional TV coverage won’t give you that. I can’t help feeling that watching a live stream of some distant gig you really want to be at would be somewhat saddening, if not deadening.

Vinyl continues its resurgence. Print objects are treasured more than ever. Maybe, here in our digital days, we’ve come to value the real just a little bit more.

Πλήρες άρθρο.

Mufoid – Jidang

released 24-12-2010 on SkalaBanan Kompaniet records
tracks:
01.Upper Room
02.Jidang
03.Entangled
04.Apple Jam
05.Billy Bob Thornton Jam
06.Steu Landsbergen
07.Pear
08.Ahera

Άλλα album τους θα βρείτε στις αντίστοιχες σελίδες τους: Mufoid & Ingvar

Θα το εκτιμήσουν αν αφήσετε κάποιο σχόλιο για τη μουσική τους, οπότε ακούστε τα και κριτικάρετε ελεύθερα -κι αν σας άρεσε προωθήστε το και περαιτέρω!

Ingvar@Tripradio.gr Video Game music 15 Dec. 2010

Θα βρείτε εκεί και λίστα των τραγουδιών που παίξαμε. Καλό άκουσμα!

Να περιμένετε πολλές νοσταλγικές ανασκοπήσεις και ποικιλία ακουσμάτων, από ορχηστρικά και ηλεκτρικές κιθάρες έως μπλικι-μπλίκι και σαξόφωνα!

tripradio.gr Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 18:00-20:00

Η εκπομπή, όπως και οι προηγούμενες και επόμενες του αδερφού μου, θα ανέβει μετά στο ingvarse.tumblr.com.

WikiRebels – The Documentary

In less than a year Wikileaks has grown from a rather obscure website to a global political player, shaping world history and events, by revealing secret documents about warcrimes, corporate corruption and shady political backdoor dealings. Over several months a crew from Swedish Television has been following the secretive media network and its work behind the scenes. The result is a one hour feature documentary that tells the story behind the story.

The reporters Jesper Huor and Bosse Lindquist from Swedish Television have traveled to several countries to meet Wikileaks staff. They have made several in-depth interviews with Wikileaks enigmatic editor-in-chief Julian Assange, who some view as a champion of freedom, others as a spy and rapist. But they have also met several other key people behind Wikileaks – computer geeks and journalists. As well as Wikileaks opponents.

Wikileaks ambitions are however deeper and more far reaching than exposing the dirty linen of various corporations and states. It is a conspiracy to end all conspiracies. A small group of people, or rather a subculture, is fighting an information war from serverrooms, internet cafes, and apartments, against the powers that be. Ultimately it is a war about the future of internet. A war where two small countries in the northern outskirts of Europe – Iceland and Sweden – play a crucial role.

Today, after the several high profile revelations about the United States, Wikileaks is an organization under threat. Pressure is mounting from the US, that might retaliate with legal action, cyberattacks or even bids for assasination of Wikileaks leaders. At the same time an internal revolt inside the organization has erupted. The rebellion has led to the birth of another leaking operation, based in Germany. As one of the first media in the world, Swedish Television, reports about this new leaksite, Openleaks.

Το ντοκιμαντέρ θα παιχτεί την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου στις 20:00 ώρα Σουηδίας (21:00 Ελλάδος) στο δεύτερο κανάλι της Σουηδικής κρατικής τηλεόρασης, οπότε μετά από αυτό θα κυκλοφορεί και σε torrent-άδικα.

Links: παρουσίαση ντοκιμαντέρ (δελτίο τύπου) – video

Μουσική: βιολιά, ίσα που ακούγονται, καμία ξεχωρίσιμη μελωδία.

Ο Leonardo DiCaprio (καφέ κοστούμι, ασορτί καπαρντίνα) μπαίνει στον προαύλιο χώρο ενός ιδρύματος. Χαμηλό πλάνο με τον ουρανό για φόντο ενώ με χρήση ευρυγώνιας κάμερας φαίνεται στο φόντο η σιδερένια πόρτα που κλείνει ένας ένστολος φρουρός.

Τρόφιμοι του ιδρύματος, με κλασική γκρίζα στολή τον κοιτάνε, κάποιοι καχύποπτα, κάποιοι με κενό βλέμμα στηλωμένο στο υπερπέραν.

Ο DiCaprio χαιρετάει τον Ian Holm (μαύρο σακάκι και γκρίζο παντελόνι, λευκό πουκάμισο χωρίς γραβάτα). Φωνή DiCaprio: “Ψάχνουμε έναν άντρα – έχουμε λόγο να πιστεύουμε πως μπορεί να έχει παρεισφρύσει στις εγκαταστάσεις σας”.

Σκηνές από βόλτα των δύο ανδρών στο προαύλιο του ιδρύματος, δέντρα χωρίς φύλλα, γρασίδι με σκούρο χρώμα, μουντός ουρανός, φθινοπωρινό τοπίο.

φωνή Holm: “Herr Westling, όλοι οι τρόφιμοί μας είναι απολύτως ασφαλείς χαρακτήρες, ο μόνος που θα μπορούσαν ποτέ να βλάψουν είναι ο εαυτός τους”. Κοιτάζει τον DiCaprio με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.

Μουσική: πνευστά παίζουν μία μοναδική πομπώδη νότα (think Inception “bwraaah”).

Κατ στο εσωτερικό του κτιρίου, μακρόστενος νοσοκομειακός διάδρομος στρωμένος με κίτρινα πλακάκια και τοίχοι βαμμένοι με κίτρινο μέχρι ένα σημείο στη μέση, το υπόλοιπο μαζί με το ταβάνι είναι λευκό. Ένας ένστολος φρουρός ανοίγει μια καγκελόπορτα στη μέση του διαδρόμου. Βλέπουμε την πλάτη του DiCaprio ενώ περνάει από την καγκελόπορτα, φορώντας ακόμα την καπαρντίνα του. Δείχνουμε μερικά κελιά μέσα από τα παραθυράκια της πόρτας τους, μερικά με τρόφιμους στο κρεβάτι να κοιτάνε τον τοίχο, μερικά άδεια με λυμένα λουριά να φαίνονται καθαρά στις άκρες του κρεβατιού.

Βλέπουμε τον DiCaprio μέσα από ένα από τα κελιά, τα κάγκελα στο παραθυράκι της πόρτας να καδράρουν την εικόνα. Ο DiCaprio γυρνάει αργά το κεφάλι και μας κοιτάζει. Ο άντρας μέσα στο κελί είναι ~40 χρονών και φαίνεται βρώμικος, μαύρο ατίθασο μαλλί με λίγες γκρίζες τρίχες και μούσι τουλάχιστον τριών ημερών. Αρχίζει να χαμογελάει και αποκαλύπτει δόντια με χρώματα από καφέ έως μαύρο που σαπίζουν.

Κατ σε άλλο εσωτερικό χώρο, τρόφιμοι είναι καθισμένοι γύρω από ένα ραδιόφωνο που παίζει κάποιο σήριαλ εποχής. Ένας τρόφιμος (δίνει την εντύπωση πως είναι ~50 χρονών, λυγισμένος στη μέση σαν από λουμπάγκο) πιάνει το χέρι του DiCaprio και του λέει “να προσέχεις τους γιατρούς”. Ο DiCaprio (που κοιτάζει τον γέρο τρόφιμο από ψηλά, λόγω της λυγισμένης μέσης αυτού) τον ρωτά παραξενεμένος “τους γιατρούς;”.

Δείχνουμε τους δύο νοσοκόμους (ογκώδεις, γεροδεμένοι, ξανθοί με κλασικές λευκές ποδιές) που στέκονται κοντά στους συγκεντρωμένους τρόφιμους. Ο γέρος τρόφιμος φαίνεται φοβισμένος και ψυθιρίζει στο αυτί του DiCaprio “τους άλλους γιατρούς”.

Μουσική: τα πνευστά πάλι, ενώ τα βιολιά έχουν αρχίσει να παίζουν κάτι που προϊδεάζει για το κυρίως θέμα της ταινίας.

Κατ: το πρόσωπο του David Warner καταλαμβάνει όλη την εικόνα, βλοσυρό βλέμμα και δυσαρεστημένη γκριμάτσα. Κατ σε ολόσωμη εικόνα, τον βλέπουμε (γαλάζιο πουκάμισο με καφέ καζάκα πάνω από κρεμ παντελόνι, και πάνω από όλα ανοιχτή λευκή ποδιά γιατρού με σημειωματάριο και στυλό στο τσεπάκι) να κλείνει μια πόρτα, ενώ από πίσω του διακρίνονται δύο φρουροί που ετοιμάζουν μια ανακλινόμενη καρέκλα με λουριά.

Κατ: παιδιά παίζουν στην εξοχή έξω από τα κάγκελα του ιδρύματος και τραγουδάνε ένα παιδικό τραγούδι από το οποίο καταλαβαίνουμε τις φράσεις “καθαρά δόντια”, “τέρατα στο στόμα”. Ένας φρουρός έρχεται με γρήγορο βηματισμό και τα διώχνει: “Χαθείτε! Ενοχλείτε τους αρρώστους!” Ο DiCaprio κοιτάζει παραξενεμένος.

Κατ: δείχνουμε τον DiCaprio να ψάχνει ανάμεσα σε χαρτιά, γονατισμένος μπροστά σε κάποια συρτάρια.

Μουσική: όλο και πιο έντονη.

Ο DiCaprio σηκώνει ένα χαρτί στο φως. Αυτό που διαβάζει φαίνεται να τον ξαφνιάζει. Η κάμερα κινείται αργά προς τα πάνω κι αποκαλύπτει έναν ένστολο φρουρό πίσω του. Ένα γκλομπ σκάει στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού του και ο DiCaprio πέφτει λιπόθυμος.

Μαύρο.

Μουσική: απότομα θριλεροειδή ξεσπάσματα που συνδυάζουν πνευστά κι έγχορδα που παίζουν ψηλές νότες, συγχρονισμένα με ένα φως που τρεμοπαίζει.

Η κάμερα πλησιάζει τον DiCaprio δεμένο με λουριά σε καρέκλα με ανάκλιση, ενώ κάτι σαν φίμωτρο είναι χωμένο στο στόμα του και τον εμποδίζει να μιλήσει.

Μουσική: απότομα ξεσπάσματα συνεχίζουν.

Ο David Warner πλησιάζει, με την ποδιά του κλειστή, χειρουργικό σκέπαστρο στο στόμα και στο κούτελο διάδημα με λάμπα. Βιδώνει κάτι δίπλα στο κεφάλι του DiCaprio και συνειδητοποιούμε ότι το “φίμωτρο” είναι μηχανισμός που του ανοίγει το στόμα. Ο DiCaprio βγάζει άναρθρες κραυγές, και παλεύει να ξεφύγει από τα λουριά. Ο Warner σκύβει πάνω από τον ήρωά μας κρατώντας εξαρτήματα οδοντιατρικής στα χέρια του. Ενώ τα μάτια του DiCaprio γουρλώνουν βλέποντας τα αιχμηρά εργαλεία ακούμε τον Warner “για να δούμε… ποιο κακό παιδί δεν έχει πλύνει τα δόντια του;”

Η μουσική κάνει ένα crescendo και σταματά. Κατ στον τίτλο κι ονόματα συντελεστών:

THE VIPEHOLM EXPERIMENT
a Martin Scorsese film with Leonardo DiCaprio, Ian Holm, David Warner
16 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους

Η ιστορία

Το 1939 η τερηδόνα μάστιζε τη Σουηδία. 99% των φαντάρων είχαν τρύπες στα δόντια, μερικές τόσο βαθιές που έφταναν ως τα ούλα. Η κυβέρνηση έδωσε εντολή στο Κέντρο Υγείας να μελετήσει το φαινόμενο και να βρει γιατριές. Οι γιατροί που ανέλαβαν την έρευνα, κάποιοι από τους πιο ονομαστούς οδοντιάτρους της χώρας, αποφάσισαν πως χρειάζονται ένα ικανό στατιστικό δείγμα από πειθήνιους ασθενείς σε απόλυτα ελεγχόμενες καταστάσεις. Και το βρήκαν στο φρενοκομείο του Vipeholm, όπου νοσηλεύονταν άτομα καθυστερημένης νοητικής ανάπτυξης.

Οι οδοντίατροι δοκίμασαν διάφορα υλικά, αλλά όταν δεν έβρισκαν κάτι που να δρα ικανοποιητικά στην τερηδόναⁱ, και η κυβέρνηση που ξόδευε λεφτά των φορολογούμενων απαιτούσε αποτελέσματα, άρχισαν να απελπίζονται -και αποφάσισαν να αλλάξουν την κατεύθυνση των μελετών τους, από την εύρεση θεραπείας της τερηδόνας στην εξακρίβωση των αιτιών της.

Κι έτσι άρχισαν να ταΐζουν τους τρόφιμους γλυκά. Πολλά γλυκά. Κι όταν τους τέλειωσαν τα λεφτά κι η κυβέρνηση δεν έδινε άλλα, έπεισαν το σύνδεσμο εταιριών παραγωγής γλυκισμάτων να δωρίσει όσα γλυκά χρειάζονταν. Βάλανε και φτιάξανε ειδικά toffeesⁱⁱ που κολλάγαν στα δόντια ακόμη περισσότερο απ’ότι τα κανονικά και δεν κυκλοφορούσαν στο εμπόριο, και δίνανε από αυτά στους τρόφιμους. Αυτοί συχνά κρύβανε ή πετούσαν τα γλυκά που δεν άντεχαν να φάνε, για να γλιτώσουν από την τιμωρία.

Για 2 χρόνια η διατροφή των έγκλειστων ήταν υπό τον απόλυτο κι αυστηρό έλεγχο των οδοντιάτρων, οι οποίοι σε τακτά χρονικά διαστήματα νάρκωναν τους τρόφιμους, τους βάζανε στην οδοντριατρική καρέκλα και ελέγχανε την πρόοδο της σήψης των δοντιών τους. Ουδέποτε τους επέτρεψαν να βουρτσίσουν τα δόντια τους, ούτε πήρανε οι ίδιοι κάποια πρωτοβουλία για αναστροφή της βλάβης στα δόντια τους. Στο τέλος του πειράματος από τα 660 “πειραματόζωα”, οι 60 είχαν εντελώς κατεστραμμένες οδοντοστοιχείες και σχεδόν όλοι οι άλλοι μόνιμες βλάβες.

Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πληροφορίες πήρα από τη wikipedia, και ντοκιμαντέρ της Σουηδικής ραδιοφωνίας. Τα ευρήματα της έρευνας υπάρχουν στο Gustafsson BE, Quennel CE, Lanke LS, Lundqvist C, Grahnen H, Bonow BE, Krasse B, “The Vipeholm dental caries study; the effect of different levels of carbohydrate intake on caries activity in 436 individuals observed for five years”, Acta Odontol Scand. 1954 Sep;11(3-4):232-64.

Γιατί θα γινόταν καλή ταινία

Υπάρχει πιο τρομακτικός ιατρικός κλάδος από την οδοντιατρική; Κάθεσαι ανήμπορος, εν πλήρει συνειδήσει, σε μια καρέκλα και αφήνεις τον οδοντίατρο να χώνει μυτερά εργαλεία στο στόμα σου, ενώ δεν μπορείς καν να φωνάξεις αν κάτι πάει στραβά. Είσαι στο απόλυτο έλεός του. Συνδύασε αυτό με το εγγενώς creepy περιβάλλον ενός φρενοκομείου γεμάτο αρρώστους και παραμορφωμένους ανθρώπους, των οποίων τα χαμόγελα είναι επιεικώς τρομακτικά, κι έχεις ιδανικό σκηνικό για θρίλερ.

Θα μπορούσε να πάρει άλλη στροφή ωστόσο, αν δοθεί περισσότερο βάρος στο σχεδόν αστείο της υπόθεσης ότι μαζεύτηκαν ένα μάτσο γιατροί που ταΐζανε με το ζόρι γλυκά σε ανθρώπους.  Ο Tim Burton θα μπορούσε να κάνει μια καλή μακάβρια κωμωδία από αυτό.

Κινηματογραφιστές του κόσμου, θεωρείστε το παρόν post έναυσμα. Αν κάποιος γυρίσει ταινία αυτό το πράγμα θα έχει σίγουρα εμένα θεατή.

1. οι Νορβηγοί τα κατάφεραν μερικά χρόνια αργότερα όταν ανακάλυψαν τη δράση του φθωρίου, που πλέον έχουν όλες οι οδοντόκρεμες
2. Τα toffees είναι γνωστό γλύκισμα στη Σουηδία κι άλλες βόρειες χώρες, με χαρακτηριστικό τους γνώρισμα ότι κολλάνε πολύ στα δόντια.

Ο τόμος αφιερώνεται στην μετάβαση από τον πολιτισμό της κατανάλωσης στην βιωσιμότητα, και το πρώτο κεφάλαιο που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής είναι γεμάτο πληροφορίες που σου ανοίγουν το μυαλό. Ενδεικτικά:

“Έρευνα σε δίχρονα παιδιά στις ΗΠΑ έδειξε ότι, μολονότι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν το γράμμα “Μ”, πολλά από αυτά μπορούσαν να ξεχωρίσουν το χρυσαφί -σε σχήμα Μ- σύμβολο των εστιατορίων Macdonalds.”

Επιχειρηματολογεί επιτυχώς για το ότι ο καταναλωτισμός είναι προϊόν πολιτισμού, ότι υποστηρίζεται από πολιτισμικά πρότυπα που έχουν ενσωματωθεί στις συμπεριφορές μας σε τόσο μεγάλο βαθμό που δεν τις συνειδητοποιούμε καν: θεωρούμε φυσικό να τρώμε φαγητό με τεχνητές χρωστικές και γευστικές ουσίες, να χρησιμοποιούμε χαρτομάντηλα, ποτήρια και πάνες μίας χρήσης, να κάνουμε φανταχτερές τελετές σε γάμους και κηδείες, παρ’ότι οι πρόγονοί μας θα σχολίαζαν έντονα αρνητικά την σπατάλη στην οποία καταφεύγουμε (όχι τόσο από οικολογικό ενδιαφέρον, αλλά με απλά μαθηματικά: τα πλαστικά ποτήρια που θα πάρεις για ένα παιδικό πάρτι είναι συνολικά ακριβότερα από τα ποτήρια που θα πάρεις μία φορά για όλα τα παιδικά πάρτι).

Ο ορισμός του καταναλωτισμού του οικονομολόγου Paul Ekins που παρατίθεται είναι από αυτήν την άποψη πετυχημένος: “είναι ο πολιτισμικός προσανατολισμός όπου η κατοχή και η χρήση ποικίλων αγαθών και υπηρεσιών που ολοένα αυξάνονται είναι η κύρια πολιτισμική επιδίωξη και η πιο σίγουρη οδός προς την προσωπική ευτυχία, την κοινωνική καταξίωση και την εθνική επιτυχία.”ⁱⁱ

Ο συγγραφέας του κεφαλαίου κι επιμελητής του τόμου Erik Assadourian διατυπώνει την άποψη, την οποία συμμερίζομαι, ότι έχει ήδη αρχίσει μια τάση αλλαγής συμπεριφοράς προς την αειφορία και τη βιωσιμότητα. Η ψηφιοποίηση πολιτισμικών προϊόντων (βιβλία, τραγούδια, ταινίες) οδηγεί ήδη σε πτώση τις πωλήσεις φυσικών περιεκτών τέτοιωνⁱⁱⁱ. Η άνοδος και συνεχιζόμενη ανάπτυξη κοινοτήτων όπως το etsy.com, ή το deviantart.com όπου μικροί κατασκευαστές και καλλιτέχνες μπορούν να πουλήσουν τα προϊόντα τους δείχνει μια αποστροφή από τη μαζικοποίηση, τη μαζική κατανάλωση προϊόντων που κατασκευάζονται με τις χιλιάδες. Μια άλλη έκφανση του ίδιου φαινομένου και στο άλλο άκρο της οικονομικής κλίμακας είναι η κυκλοφορία περιορισμένων εκδόσεων από εταιρίες: παρατηρώ στον εαυτό μου πως προτιμώ να καταναλώνω τον πολιτισμό μου ψηφιακά, χωρίς συσκευασίες να μου πιάνουν χώρο, αλλά αν κάτι μου αρέσει πολύ και θέλω να το έχω σε χειροπιαστή μορφή δε στρέφομαι στην απλή, “φτηνή” εκδοσή του· θέλω την περιορισμένη. Η κυκλοφορία των διαφόρων limited editions γίνεται προφανώς για να ικανοποιήσουν αυτή μου την επιθυμία. Δε θέλω πια να έχω το ίδιο βιβλίο που διαβάζουν όλοι οι άλλοι, θέλω να το έχω σε μια πιο προσωπικοποιημένη μορφή.

Η συμμετοχή μου στο bookcrossing ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό την ίδια επιθυμία μου. Αντί να ξεφυλλίζω ένα νεογέννητο κι απρόσωπο αντίτυπο, διαβάζω το ίδιο αντίτυπο που έχουν διαβάσει κι άλλοι και των οποίων τις απόψεις για αυτό μπορώ να βρω στο journal page του, σε κάποιες περιπτώσεις και πάνω στις ίδιες τις σελίδες που ξεφυλλίζω. Το αντίτυπο έχει τη δική του ιστορία, μια μέτα-ιστορία αν θέλετε, που προσθέτει στην εμπειρία της ανάγνωσής του και κάνει συγκριτικά την ανάγνωση ενός μη προσωπικοποιημένου βιβλίου πολύ πιο φτωχή.

Ο Assadourian κάνει έναν πολύ απόλυτο, κατά τη γνώμη μου, διαχωρισμό, ανάμεσα στον καταναλωτισμό και αυτό που ονομάζει αειφορία. Γνώμη μου είναι πως με τον σημερινό υπερπληθυσμό της Γης, μια δόση καταναλωτισμού είναι αναπόφευκτη: δεν υπάρχουν αρκετοί φυσικοί πόροι για να γυρίσουμε σε άλλες οικονομίες και π.χ. να γίνουμε όλοι αγρότες. Αναγκαστικά κάποιοι θα “πουλάνε αέρα” (προϊόντα χωρίς φυσική υπόσταση όπως πολιτισμικά προϊόντα, υπηρεσίες, αλλά και μη απαραίτητα αντικείμενα όπως “πολυτέλειες”). Είμαι ωστόσο χαρούμενος που ζω μια μετάβαση σε μια πιο υπεύθυνη μορφή καταναλωτισμού, μια μετάβαση που θεωρώ αναπόφευκτη αφού προσφέρει μια τόσο πιο πλούσια εμπειρία από τον απλό καταναλωτισμό.

Υστερόγραφο: Η “Κατάσταση του Κόσμου 2010″ θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο για marketeers, αφού περιγράφει την κοινωνία και την αγορά που θα κληθούν σύντομα να ικανοποιήσουν. Πρόβλεψή μου είναι ότι τα διαφημιστικά και προωθητικά μηνύματα θα σχεδιάζονται στο μέλλον με βάση την προσφορά στον καταναλωτή μιας πιο πλούσιας και προσωπικοποιημένης εμπειρίας από το προϊόν και μιας μη μαζικοποιημένης κατανάλωσης, και νομίζω πως η εταιρία που πρώτη, σήμερα, θα συμβουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση τους πελάτες της θα είναι σίγουρα μπροστά από τις άλλες, και θα θέσει το παράδειγμα που αυτές θα ακολουθήσουν.

1. Οι εκδόσεις “State of the World” του ινστιτούτου βγαίνουν κάθε χρόνο κι αποτυπώνουν τις σύγχρονες περιβαλλοντικές προκλήσεις
2. Paul Ekins, “The Sustainable Consumer Society: A Contradiction in Terms?”, International Environment Affaris, Autumn 1991, pp. 243-258
3. Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, η πτώση εσόδων των εταιριών οφείλεται περισσότερο στη χαμηλή τιμή των ψηφιακών πολιτισμικών προϊόντων παρά στην πειρατεία τους. Χαρακτηριστικά σε αυτό το άρθρο, και στο σχολιασμό του από το boing boing, διατυπώνεται η άποψη ότι μουσική πάει καλύτερα από ποτέ -η βιομηχανία πάσχει, αλλά οι ίδιοι οι καλλιτέχνες βγάζουν περισσότερα λεφτά κατά μέσο όρο.

Instructions can be found in the codex:

http://codex.wordpress.org/Post_to_your_blog_using_email

edit: Apparently the mail shouldn’t contain any non latin characters, or the text becomes garbled. Thanks for caring for the international community, wordpress!

Γράψτε. Κι εσείς. Όλοι. Χρόνια από τώρα θα μελετάνε τα γραπτά από αυτές τις ημέρες προσπαθώντας να πάρουν το χρώμα της εποχής μας. Γράψτε πολλά, όσα μπορείτε, και δώστε το δικό σας στίγμα. Μην αφήσετε άλλους να γράψουν την ιστορία σας. Δεν χρειάζεται να τα δημοσιεύσετε αν δεν θέλετε. Αλλά γράψτε. Για να μάθουν οι επόμενοι πως ζήσαμε και πώς ζήσαμε. Κι ίσως, ίσως, να μην κάνουν τα ίδια λάθη.

Καλό κουράγιο, καλές αντοχές και καλή τύχη.

Παρόμοιες γιορτές όπως οι ημέρες των προσφύγων, κατά του καρκίνου, του περιβάλλοντος, και άλλες (είναι και πολλές οι ρημάδες) έχουν ένα νόημα, γιατί αφορούν θέματα που θέλουν υπενθύμιση μια στο τόσοⁱ. Θέλουμε κάποιον να μας θυμίσει ότι σε πολέμους που γίνονται σε ξένες χώρες μετατοπίζονται πληθυσμοί, να πασπατευόμαστε μια στο τόσο για να δούμε αν έχουμε βγάλει κανέναν όγκο, να ντραπούμε για το carbon footprint μας και ούτω καθ’ εξής.

Η ημέρα της γυναίκας όμως δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Η ισότητα των φύλων είναι θέμα που βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας, δε χρειάζεται υπενθύμιση. Το αποτέλεσμα του εορτασμού της αντίθετα είναι:

• Αποτελεί δικαιολογία να μη γίνει τίποτα για την ισότητα των φύλων την υπόλοιπη χρονιά. Πολιτικοί βγαίνουν και κάνουν μεγαλόστομες δηλώσειςⁱⁱ, και στο μυαλό του κόσμου αυτό σημαίνει ότι κάτι κάνουν. Όταν θα αναρωτιούνται τι έπραξε ο τάδε πολιτικός για τις γυναίκες, θα δουν τις δηλώσεις που έκανε σήμερα και θα καθησυχαστούν.
• Διαδίδει κι ενισχύει τα στερεότυπα. Εκπτώσεις στο χόντος τσέντερ, μείον τόσο στα καλλυντικά, τζάμπα σπα, ροζ εξώφυλλα σε εφημερίδες (ίου), καταστήματα στολισμένα με λουλούδια και ροδοπέταλα. Αυτά αρέσουν στις γυναίκες άλλωστε, έτσι δεν είναι; Το ότι κάθε γυναίκα είναι ξεχωριστό νοήμον ον, που μπορεί να της αρέσουν αυτά αλλά μπορεί και να μην της αρέσουν, το ξεχνάμε πολύ βολικά. Από ανθρώπινα όντα με ονόματα γίνονται απλώς “γυναίκες”, μια αδιάκριτη μάζα, μια συνομοταξία. Όπως λέμε “στις γάτες αρέσει το ψάρι”.
• Οι “προσφορές” της ημέρας, αν δεν ανήκουν στην κατηγορία των στερεότυπων που προανέφερα, είναι καθαρός εμπαιγμός. Διαβάζω για παράδειγμα ότι στη Θεσσαλονίκη βγήκαν κινητές μονάδες και κάνουν δωρεάν μαστογραφίες και τεστ ΠΑΠ -και δε σκέφτονται καν να κάνουν κάτι για να γίνει μόνιμο αυτό! Μιλάμε για εξετάσεις που σώζουν ζωές και βάζουμε κόσμο να πληρώνει για να τις κάνει! Και πάμε μετά “χαριστικά” και λέμε “άντε χρόνια πολλά και σα δωράκι πάρτε μια δωρεάν εξέταση που θα ‘πρεπε να σας δίνω τζάμπα ούτως ή άλλως“! Αιδώς!

Πάψτε λοιπόν τις γελοιότητες, κι αντί να πείτε “χρόνια πολλά” σε όλες τις γυναίκες συναδέλφους σας, ξοδέψτε τον ίδιο χρόνο για να διαμαρτυρηθείτε στο αφεντικό σας για την άνιση μεταχείρισή τους. Ή τέλος πάντων κάντε οτιδήποτε άλλο εκτός από το να αφήσετε τους άλλους να προμοτάρουν τη “γιορτή” ως λύση στο “γυναικείο ζήτημα”. Γιατί αν και ο όρος θεωρείται πλέον αναχρονιστικός, η πλήρης ισότητα είναι ακόμη απόμακρη, και θα συνεχίσει να είναι μέχρι τα χαρτάκια στις βιτρίνες αλλάξουν από “ζητείται κοπέλα” σε “ζητείται πωλήτρια ή πωλητής”.

1. Πολύ κακώς τα ξεχνάμε, θεωρώ, αλλά αφού τα  ξεχνάμε όσο κι αν δεν μου αρέσει σημαίνει ότι η υπενθύμιση είναι χρήσιμη.
2. Έχω σιχαθεί να ακούω αυτό το “πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα” -γιατί προφανώς “πίσω” είναι η θέση τους, κι άλλωστε “μεγάλες γυναίκες” δεν υπάρχουν!