Daardoor riskeert Argentinië disciplinaire maatregelen van de FIFA. Volgens de wereldvoetbalbond is zo'n spandoek in strijd met de regels omtrent politieke uitingen.

De Britse regering zegt ervan uit te gaan dat de FIFA een onderzoek instelt. Minister van Handel Peter Kyle sprak tegenover de BBC van "geheel ongepast" gedrag van de Argentijnse spelers.

"Ik ben heel trots op ons team. De eerbied die zij toonden, stond in groot contrast met wat we zagen van het Argentijnse team. Ik verwacht dat de FIFA een grondig onderzoek instelt", aldus Kyle.

Falklandoorlog

De Falklandeilanden, een Brits overzees gebiedsdeel in de zuidwestelijke Atlantische Oceaan, zijn nog altijd onderwerp van een soevereiniteitsgeschil tussen Groot-Brittannië en Argentinië.

Bekijk het moment met het spandoek en de lange samenvatting van het duel hier:

Engeland en Argentinië voerden in 1982 oorlog om deze eilandengroep, op zo'n 480 kilometer van de Argentijnse kust. Het conflict duurde 74 dagen, waarbij 649 Argentijnse en 255 Britse soldaten de dood vonden. Ook kwamen drie eilandbewoners om het leven.

Toen Leandro Paredes werd gevraagd naar het spandoek, dat vermoedelijk vanuit het publiek werd toegeworpen, reageerde de Argentijns international: "En ze zullen altijd Argentijns blijven."

"We waren ons bewust van de betekenis van deze wedstrijd voor het land", zei Paredes. "We probeerden ons land en al diegenen die dat droevige moment in onze geschiedenis hebben meegemaakt te vertegenwoordigen, zodat zij zich in ons konden herkennen en wij een positief beeld konden uitdragen."

Eerder al boete

In 2014 legde de FIFA de Argentijnse voetbalbond een boete van ruim 20.000 euro op nadat spelers voorafgaand aan een oefenwedstrijd tegen Slovenië een spandoek met dezelfde boodschap hadden getoond.

Voorafgaand aan de halve finale wilde bondscoach Lionel Scaloni vooral benadrukken dat de Falklandoorlog een wond uit het verleden is en dat dit 'gewoon' een voetbalwedstrijd was.

Maar het conflict laat dus nog altijd zijn sporen na. Zo plaatste ook de Argentijnse vicepresident Victoria Villarruel een bericht op X, waarin ze schreef: "No era un partido más! - Dit was geen gewone wedstrijd!" Eronder plaatste ze een video uit de tijd van de Falklandoorlog, waarin Argentijnse militairen te zien zijn.

Maar harde arbeid alleen was niet genoeg om de in de 55ste minuut verkregen voorsprong over de streep te trekken. Na die goal raakte de ploeg van Thomas Tuchel het initiatief totaal kwijt.

In de meer dan veertig minuten die er na de 1-0 van Anthony Gordon nog gespeeld werden, had Engeland twaalf procent balbezit. Een ongekend schamel percentage.

"Na de goal konden we niet met ze mee", zei Kane. "Het was niet genoeg. We konden het momentum niet terugkrijgen."

Dat de Engelse ploeg dat momentum verloor, kwam volgens BBC-analytici en oud-topvoetballers Alan Shearer en Wayne Rooney door de verdedigende wissels van Tuchel. De Duitse coach veranderde na de 1-0 van tactiek, toen het hem door het Argentijnse aanvalsgeweld te heet onder de voeten werd.

Maar met meer dan vier verdedigers nam de druk toe. "Met zes verdedigers (Shearer telt verdediger annex middenvelder Nico O'Reilly mee) op het veld speelde Tuchel al zijn kaarten", zegt Shearer.

"Hij wilde tegenhouden. Dat kan misschien tegen Noorwegen en Mexico, maar Argentinië heeft de kwaliteit om je pijn te doen. Hij speelde z'n kaarten vrij snel. En dat kwam hard terug. Alles kwam nu op Engeland af. Ze waren fysiek en mentaal klaar toen Argentinië die gelijkmaker scoorde."

"Na de eerste goal gingen we niet voor een tweede", voegde Rooney eraan toe. "Dat was de gok die Tuchel nam en die gok heeft ons vanavond de kop gekost."

'Te passief'

Tuchel zelf verdedigde zijn tactiek na de wedstrijd. "In andere wedstrijden heb ik juist aanvallend gewisseld, maar door met vijf man te verdedigen hoopte ik gaten te dichten en sterker te zijn in de lucht. We kregen te veel kansen tegen."

Argentinië drukte de vijf Engelse verdedigers steeds verder naar achteren. Ver terug in de eigen zestien konden ook de lange Dan Burn en Ezra Konsa kansen en tegengoals niet voorkomen.

"Ik had niet het gevoel dat aanvallende wissels zouden helpen", zei Tuchel nog. "Er zijn miljoenen coaches na de wedstrijd die het beter weten. Maar ik heb dit besloten en neem de verantwoordelijkheid."

Tuchels uitleg overtuigde Rooney niet. "Het was te passief. Hij reageerde op wat hij de Argentijnen zag doen. Maar ze hadden juist naar voren moeten verdedigen en het tempo weer moeten bepalen. En dat heeft hij niet geprobeerd."

"Het is heel heftig", stamelde Martínez, die pas tien minuten voor tijd was ingevallen. "Vanaf het eerste paar schoenen dat mijn vader voor me kocht, heb ik gedroomd van het nationale elftal." De spits valt stil, hoofdschuddend. "Wow."

Het was een simpele kopbal bij de tweede paal, op aangeven van Lionel Messi. Maar het was o zo'n belangrijke treffer, een doelpunt dat een plek in de WK-finale waard was.

"Ik heb erover gedroomd, echt waar", bezweert Martínez. "Op de bank zei (Facundo) Medina dat ik in zou vallen en voor de winst zou zorgen."

"Nu ik iets rustiger ben, kan ik zeggen dat deze ploeg blijft tonen uit welk hout we gesneden zijn. Engeland werd moe. Ze hebben een uur druk kunnen zetten en toen was het op. Uiteindelijk wisten we te scoren en staan we weer in de finale van het WK."

Historische rivaliteit

Ook Messi noemde het "waanzinnig" om twee WK-finales achter elkaar te spelen. "We wisten dat het niet zomaar een overwinning zou zijn. Dit was een belangrijke overwinning, een overwinning die het Argentijnse volk wilde, en wij ook", zei de 39-jarige sterspeler, verwijzend naar de historische rivaliteit met Engeland.

"Vandaag hebben we de zege weer gepakt toen het moeilijk werd. We zijn er altijd in blijven geloven. We hebben ze teruggedrongen op hun eigen helft en het gedaan. Argentinië behoort weer tot de twee beste landen van de wereld. Ik voel een immense vreugde."

Argentinië hoopt zondag tegen Spanje voor de vierde keer de wereldtitel te winnen.

Messi: "Zoals altijd, nu zal het afhangen van wat God wil."

Lang leek alles verloren voor Argentinië, dat kort na rust op achterstand was gekomen. Maar een nietsontziend offensief leverde twee late goals en de zege op.

In de zevende finale uit de geschiedenis van de Argentijnen is Spanje de tegenstander. Die wedstrijd wordt zondag om 21.00 uur gespeeld.

Bittere strijd

Vooraf ging het over de Falklandoorlog, de handsbal van Maradona en al die andere momenten die van Engeland - Argentinië zo'n beladen voetbalstrijd maken. De bondscoaches - Thomas Tuchel van de Engelsen en Lionel Scaloni van de Argentijnen - deden er vooraf alles aan om het vuurtje niet te hoog op te stoken.

En toch was het in de tweede halve finale van dit WK, een dag na het door Spanje gewonnen tactische schaakspel tegen Frankrijk, van meet af aan raak. Het eerste halfuur bestond voor het grootste deel uit kleine en grote overtredingen, gevloek en opstootjes.

De Engelse middenvelder Elliot Anderson kreeg geel na een harde overtreding op Messi. Maar kansen, die bleven de hele eerste helft uit.

Dat veranderde na rust. Argentinië was dicht bij de openingstreffer, toen de linke spits Julián Álvarez aan de rechterkant van de zestien opdook en uithaalde. Zijn harde schot werd gekeerd door keeper Jordan Pickford.

Maar de ruimtes werden groter, voelden ook de Engelsen. En in de 55ste minuut maakten ze daar met een snelle aanval gebruik van. Morgan Rogers gaf hard voor vanaf rechts, waarna Anthony Gordon bij de tweede paal binnentikte (1-0).

Net als in de achtste finale tegen Egypte, toen het terugkwam van een 2-0 achterstand, moest Argentinië de schade zien te repareren. In de andere knock-outwedstrijden moest het ook tot het uiterste gaan, met verlengingen tegen Kaapverdië en Zwitserland.

Aanvallen loont

De druk op Engeland werd na de 1-0 meteen opgevoerd. De sterk spelende Djed Spence, de verrassende WK-uitblinker van Tottenham Hotspur, voorkwam met een heroïsche sliding een megakans voor Giuliano Simeone.

Maar Argentinië liet niet los en kreeg snel nieuwe kansen. Pickford reageerde katachtig op een inzet van invaller Nico González en zag daarna kopballen van Alexis Mac Allister op de paal en net voorlangs vliegen.

Hoewel Messi heel veel ballen opeiste, op een meter of 25 afstand van het doel, lukte het Engeland heel aardig om hem onschadelijk te maken.

Maar de Engelsen konden niet voorkomen dat Messi breed speelde op Enzo Fernández, die te veel tijd en ruimte kreeg om uit te halen en de bal vijf minuten voor tijd met veel gevoel en kracht binnenschoot (1-1).

Zo hadden de verdedigende wissels van Tuchel - hij bracht drie nieuwe verdedigers - niet het beoogde resultaat.

Doordrukken

De Argentijnen voelden dat er meer in zat. De enorme druk op het Engelse doel werd er na de goal van Fernández geen procent minder op. Zeker toen er nog eens negen minuten aan extra tijd bij werd getrokken.

Een volgende aanvalsgolf werd het elftal van Tuchel te machtig. Eerst raakte Mac Allister nog de paal, maar een ogenblik later was het geluk van de Engelsen op.

Natuurlijk was het toch weer Messi die de beslissing bracht. Niet met zijn negende treffer van dit toernooi, maar met een perfecte voorzet op invaller Lautaro Martínez.

Die kopte raak (1-2) en verlengde het zestig jaar durende Engelse verlangen naar de wereldbeker met nog eens minstens vier jaar.

Twee jaar geleden raakte de gevallen topclub door financiële problemen al zijn proflicentie kwijt en werd Bordeaux teruggezet naar het vierde niveau. Formeel moet de voetbalbond van de regio Nouvelle-Aquitaine nog instemmen met de terugplaatsing naar het zesde niveau, bij weigering dreigt Bordeaux nog verder in de Franse voetbalpiramide weg te zakken.

Meer donkere wolken

Naast dat de club is teruggezet, dreigt Bordeaux binnenkort failliet te gaan. Binnen drie weken staat een zitting gepland waarin de club met geld over de brug moet komen. Er is zo'n negen miljoen euro nodig om de club van faillissement te redden.

Bordeaux won in 2009 voor het laatst de landstitel in Frankrijk. Het degradeerde in 2022 na dertig seizoenen op het hoogste niveau. Twee seizoenen later werd Bordeaux wegens geldproblemen teruggezet naar het derde niveau van Frankrijk.

In het verleden speelden Nederlandse internationals als Richard Witschge en Wim Kieft voor de club, evenals Franse vedettes als de huidige bondscoach Didier Deschamps en Zinédine Zidane.

Voor de wedstrijd werd er een minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Rob Dieperink. De scheidsrechter overleed deze week op 38-jarige leeftijd.

Eerder deze voorbereiding verloor Ajax van Panathinaikos (1-3) en won het van AEK Larnaca (1-0). Komende zaterdag oefent de ploeg van de nieuwe trainer Míchel nog tegen Olympiakos, waarna volgende week donderdag de eerste wedstrijd in de voorronde van de Conference League wacht.

Ajax begon tegen Bochum, dat uitkomt in de tweede Bundesliga, met de ervaren Blind en de jonge Aaron Bouwman in het centrum van de defensie. Aankoop Caio Henrique stond op linksachter en hij zette de Amsterdammers met een tegendraads schot op een verdiende voorsprong.

Daarna nam Bochum steeds wat meer initiatief en had Ajax het verdedigend vaak best lastig. Na rust, toen er bij beide teams heel veel gewisseld werd, gebeurde er lang erg weinig.

Tot de laatste minuut, toen voormalig Willem II-speler Samuel Bamba via de paal en de rug van keeper Paul Reverson gelijkmaakte.

Na het overlijden van Dieperink gingen er online geruchten dat er zaterdag negatieve spreekkoren te horen zouden zijn geweest bij de wedstrijd. Deze zouden onder meer zijn gegaan over Dieperinks aanhouding op verdenking van aanranding van een minderjarige jongen, een zaak die al snel werd geseponeerd. Volgens de geruchten zouden de spreekkoren een rol hebben gespeeld bij de dood van de scheidsrechter.

"Wij hebben als club niets waargenomen en de KNVB heeft niets waargenomen. We hebben daarnaast vandaag nog contact met de politie gehad en zij hebben ook niets waargenomen", zegt een woordvoerder van de club woensdag.

Statement Eagles

In gesprek met De Telegraaf reageerde Go Ahead Eagles-directeur Jan Willem van Dop op de aantijgingen. "Tijdens de wedstrijd hebben wij als club geen kwetsende opmerkingen waargenomen. Mocht er desondanks door individuele toeschouwers iets ongepasts zijn geroepen, dan keuren wij dat nadrukkelijk af. Dergelijk gedrag past niet bij onze club en wij nemen daar vanzelfsprekend afstand van."

Ook sprak Van Dop na afloop van het oefenduel nog met Dieperink. "Ik ben naar de kleedkamer gegaan en heb Rob een hand gegeven en gezegd: 'Goed dat je weer terug bent.' Ook toen is mij uit niets gebleken dat Rob onheus bejegend zou zijn."

Olav Kooij (Decathlon-CMA CGM) en Jasper Philipsen (Alpecin-Premier Tech) moesten genoegen nemen met de tweede en derde plaats. De Belg werd wegens een uitgedeeld elleboogje in de laatste kilometer aanvankelijk gedeclasseerd, maar dat draaide de jury na een klacht van zijn ploeg weer terug.

Huub Artz (Lotto-Intermarché) sprintte knap naar de vijfde plaats. De Sloveen Tadej Pogacar (UAE), die in het peloton finishte, behield de gele leiderstrui.

Snelheidsrecord

De rit naar Nevers gaat de boeken in als de snelste Touretappe ooit. In 1999 snelde het peloton met een vaartje van gemiddeld 50,36 km/uur van Laval naar Blois (194,5 kilometer) waar Mario Cipollini als eerste zijn wiel over de streep drukte. Dat record is nu aangescherpt tot 50,91 km/uur.

Een dag na de volgende dreun die geletruidrager Tadej Pogacar uitdeelde aan zijn concurrenten voor de eindzege wisten de sprinters in het peloton dat hun dagen weer waren aangebroken. Etappe elf was parcourstechnisch de eerste kans van twee op rij.

Daar had Mathieu van der Poel even andere gedachten over. Terwijl het zachtjes regende, demarreerde hij vanuit de start, maar Van der Poel en zijn medevluchters kregen tot tweemaal toe niet de ruimte van het peloton.

Meer geluk hadden na 13 kilometer de Portugees Nelson Oliveira (Movistar), de Deen Anthon Charmig (Uno-X) en de Fransen Mathis Le Berre (TotalEnergies) en Julian Alaphilippe (Tudor), de aanstichter van de ontsnapping. Het kwartet pakte een voorsprong, die constant tussen de één en twee minuten schommelde.

De kopgroep en het peloton koersten in een hoog tempo richting Nevers, waar drie keer eerder de finishstreep getrokken is en de rappe Belg Eric Leman (1971) en de Italiaanse sprintkanonnen Guido Bontempi (1986) en Alessandro Petacchi (2003) zegevierden.

Bij de tweede en laatste helling van de dag, 1,4 kilometer à 6% met de top op een kleine 40 kilometer van de streep, moest zesvoudig Tour-etappewinnaar en tweevoudig wereldkampioen Alaphilippe zijn drie metgezellen laten gaan. Charmig, Oliveira en Le Berre gaven nog eens extra gas, maar zagen hun voorsprong op het peloton toch langzaam maar zeker slinken.

Vlak na een gevaarlijke draai op 6 kilometer van de finish, waar iedereen heelhuids doorheen kwam, werden de drie koplopers bedankt voor de moeite en konden de ploegen met ambitie hun troeven vooruitschuiven.

Cees Bol trok de sprint aan voor Kooij en kwam wat los van het peloton. Waerenskjold lanceerde zichzelf, vond het wiel van Bol en kon net niet meer achterhaald worden door Kooij en Philipsen, die het nakijken hadden.

Kooij dacht dat Bol ging winnen

"We zaten echt goed", haalde Kooij, de winnaar van etappe 5, de laatste honderden meters terug. "Het zag er perfect uit. Cees pakte over en daarna probeerde ik Stuyven ertussen te laten. Maar hij was eigenlijk klaar. Ik zat niet direct op het wiel van Cees. Ik dacht: hij gaat winnen. Hij had een aardig gat."

Dat was buiten Waerenskjold gerekend, de 26-jarige Noor die in de etappe van dinsdag na een val nota bene als laatste over de streep was gekomen. "Het is een grote verrassing voor mezelf", reageerde de ritwinnaar. "Ik dacht dat ik te ver naar achteren zat, maar toen ontstond er een gaatje aan de rechterkant. Het is onwerkelijk, ongelofelijk."

Van Veen heeft veel ervaring in de topsport. Hij was eerder onder meer hoofdcoach baanwielrennen en BMX bij wielerbond KNWU, prestatiemanager bij sportkoepel NOC*NSF, bondscoach bij de Duitse schaatsploeg en technisch directeur bij de handboogbond.

"Ik zie een bond die kritisch naar zichzelf durft te kijken en op basis daarvan keuzes maakt. Dat spreekt me aan", zegt Van Veen over zijn nieuwe functie. "Ik ga graag met sporters, coaches en clubs aan de slag om het turnen nog beter te maken dan het nu is, en om Nederland structureel tot de wereldtop te laten behoren."

Onderzoek

De benoeming van Van Veen volgt op het onderzoek van Jeroen Bijl naar het topsportsysteem van de KNGU. Daaruit bleek in september 2025 dat het topsportsysteem van de KNGU onvoldoende functioneerde en flinke tekortkomingen kende. Er bleek sprake van een gesloten 'wij-zij'-cultuur, wantrouwen en ontbrak een gezamenlijke visie en eenheid in de leiding.

Een aanbeveling uit het onderzoek was het opsplitsen van de rol van technisch directeur in een tweehoofdige leiding: een hoofdcoach voor het sportinhoudelijke deel en een manager topsport voor het strategische en organisatorische vlak. Dat advies wordt met de komst van Van Veen en de eerdere aanstelling van Roël in maart opgevolgd.

"Ik zeg bij voorbaat geen nee", vertelt Advocaat in een gesprek met Curaçao.nu. De voetbalbond van Curaçao wil in augustus bekendmaken wie de ploeg de komende periode gaat leiden.

De 78-jarige Advocaat zegt dat hij meer tijd nodig heeft om over zijn toekomst na te denken. Met de bond heeft hij nog niet gesproken over een eventuele verlenging.

Maar een afscheid staat voor hem evenmin vast. Gevraagd of hij de prikkel nog voelt om als trainer door te gaan, antwoordt Advocaat duidelijk. "Aan die prikkel ontbreekt het niet. Dat merk je nu ook wel met het WK, dat je alles wil zien. En zo ben je ook nog steeds bezig met je eigen elftal."

Ook zijn leeftijd vormt volgens Advocaat geen belemmering. "Ik voel me lichamelijk heel goed, dus dat is het probleem helemaal niet."

Later in het gesprek beperkt hij zijn mogelijke toekomst als trainer nadrukkelijk tot Curaçao. Over geruchten over een andere trainersklus zegt hij: "Als er nog iets gebeurt, gebeurt dat op Curaçao en anders niet."

Terugblik op historisch WK

Advocaat kijkt tevreden terug op de eerste deelname van Curaçao aan een WK. Het eiland begon met een zware nederlaag tegen Duitsland (7-1), maar pakte daarna tegen Ecuador het eerste WK-punt uit de geschiedenis (0-0). De afsluitende groepswedstrijd tegen Ivoorkust ging eveneens verloren (2-0).

"Op de eerste wedstrijd na vind ik dat we het nog aardig gedaan hebben", zegt Advocaat. "Je moet niet onderschatten tegen wat voor landen we gespeeld hebben. En als je ziet dat we de tweede en derde wedstrijd gewoon simpel overeind bleven, vond ik dat heel positief om te zien."

Volgens Advocaat zat Curaçao in een bijzonder zware groep. Tegen Ecuador en Ivoorkust zag hij dat zijn ploeg wel degelijk op het hoogste niveau kon meekomen. "Daar zat best meer in", zegt hij over de mogelijkheden van het elftal.

Het WK maakte ook persoonlijk indruk op de ervaren trainer. Vooral de aanwezigheid en vreugde van Curaçaose supporters raakten hem. "Als je de blijheid van die mensen zag, ook zelfs na de eerste wedstrijd, daar werd ik emotioneel van. Maar dat zal best wel met leeftijd te maken hebben."

Nieuwe spelers zoeken

Advocaat denkt dat Curaçao de komende jaren nog sterker kan worden, maar dat hangt volgens hem mede af van het aantrekken van nieuwe spelers. De bondscoach volgt daarom ook wat er rond het Nederlands elftal gebeurt.

Verschillende in Nederland geboren spelers die voor Curaçao mogen uitkomen, wachten volgens Advocaat eerst af of zij kans maken bij Oranje. Door veranderingen bij het Nederlands elftal kan daar beweging in komen.

"Meestal was het excuus van die jonge spelers die ook voor ons konden uitkomen dat ze graag wilden wachten op het Nederlands elftal. Dus daar kunnen we misschien van profiteren."

Curaçao moet volgens hem wel realistisch blijven. "We moeten eerst afwachten wat er bij het Nederlands elftal gebeurt. Van daaruit kan je kijken: die en die spelers zijn voor ons interessant. Maar dat zullen er niet zes of zeven zijn."

Toen hem werd gevraagd of hij zelf al kijkt welke spelers mogelijk buiten de Nederlandse selectie vallen, antwoordde Advocaat met een glimlach: "Misschien wel, ja."

'Niet onderschatten wat er is gebeurd'

Advocaat vindt dat de prestatie van Curaçao niet alleen aan de spelers en technische staf kan worden toegeschreven. Ook de voetbalbond, sponsors, begeleiding en media hebben volgens hem bijgedragen aan de ontwikkeling van het elftal.

"Als je ziet waar we begonnen zijn, eigenlijk met helemaal niets, en als je dan ziet waar we gekomen zijn, op de top van het voetbal, dan heeft de groep en de mensen daaromheen daar een geweldige rol in gespeeld. Dat mag je niet onderschatten."

Advocaat wil zich nog niet vastleggen op een nieuwe periode van vier jaar. Hij wijst erop dat zijn positie ook tussentijds kan worden bekeken. De beslissing over zijn toekomst ligt voorlopig bij hemzelf en de Curaçaose voetbalbond.

Een definitief afscheid is het in ieder geval nog niet. Toen hem werd gevraagd of het geplande standbeeld voor hem dan maar even moest worden uitgesteld, antwoordde Advocaat: "Dat lijkt me verstandig."

In een slijtageslag van drie uur was Adolfo Daniel Vallejo uit Paraguay in drie sets te sterk voor de nummer 55 van de ATP-ranglijst: 6-4, 3-6, 6-7 (4).

Van de Zandschulp begon moeizaam aan zijn duel in de tweede ronde. Binnen de kortste keren stond hij met 3-0 achter, maar de Nederlander herstelde zich van die valse start. Van de Zandschulp brak de opslag van zijn tegenstander bij 1-3 en daarna opnieuw op 4-4. Met 6-4 sleepte hij de eerste set in 47 minuten binnen.

Vallejo nam daarna het initiatief over. Bij 3-2 in zijn voordeel brak hij de Nederlander, die echter direct daarna zelf terugsloeg. Het was een kortstondige wederopstanding van Van de Zandschulp, want hij leverde direct weer zijn opslag in.

De 30-jarige Van de Zandschulp kreeg nog een kans om de achterstand van 5-3 te verkleinen, maar uiteindelijk slaagde Vallejo erin de set uit het vuur te slepen: 6-3.

Van de Zandschulp had moeite zijn goede ritme terug te vinden op het Zweedse gravel. Zijn opslagbeurten verliepen in de derde set moeizaam. Op 1-1 werkte hij liefst vier breekpunten van Vallejo weg en op 2-2 overleefde hij twee breekpunten.

Vallejo moest zich vervolgens aan zijn linkervoet laten behandelen. De fysieke malheur had geen invloed op zijn spel. Op 4-4 kreeg de Zuid-Amerikaan opnieuw twee breekkansen, maar ook die waren niet aan hem besteed.

Penibele situaties

Van de Zandschulp redde zich uit alle penibele situaties en na bijna drie uur tennis moest de tiebreak de beslissing brengen. Een dag eerder had de Nederlander tegen de Japanner Taro Daniel een tiebreak met 7-0 op zijn naam geschreven en ook nu begon hij goed. Van de Zandschulp kwam met 3-1 voor, maar acteerde daarna te passief om zijn tegenstander onder druk te zetten. Bij 4-4 gingen drie punten op rij naar Vallejo, die zich daarmee voor de kwartfinales plaatste.

Naast Van de Zandschulp komt ook Jesper de Jong in Bastad in actie. Hij speelt in de tweede ronde tegen de Argentijn Sebastián Báez.

Begon het allemaal op het WK van 1998 bij de rode kaart voor David Beckham? Nee, dat was al bij de 'Hand van God' van Diego Maradona in 1986. Of misschien nóg eerder, toen de Engelsen op het WK in 1966 de Argentijnen "beesten" noemden?

Generaties lang fluisteren Engelsen en Argentijnen de verhalen aan hun kinderen door. De laatste herinnering is alweer 24 jaar oud, toen Beckham in de groepsfase van het WK in 2002 een penalty benutte en zichzelf verloste van de pijn en haat uit het moederland. Die waren vier jaar eerder ontstaan door toedoen van de Argentijnen.

Na een duw van Diego Simeone in de achtste finales van het WK 1998 trapte Beckham uit frustratie na. Niet hard, maar Simeone ging theatraal naar de grond, Beckham kreeg rood en Argentinië won na strafschoppen.

Groot plezier

"Engeland uitschakelen was een groot plezier", vertelde Simeone ooit tegen de Britse krant The Guardian, waarbij hij ook liet blijken dat hij het Engelse spel wel kon waarderen. Hij stroopte zijn broekspijp op: "Ik heb nog steeds een souvenir van Stuart Pierce van die dag. Geweldige wedstrijd."

Vorige week kwamen Simeone en Beckham elkaar plots tegen in Miami bij een WK-duel. Alles is vergeven en vergeten, bleek uit de foto die Beckham postte. "Liep een oude vriend tegen het lijf..."

Een groter contrast met de emoties van 1998 is ondenkbaar, toen de haat voortbouwde op wat op het WK in 1986 had plaatsgevonden.

Verhitte politieke sentimenten

Want in de kwartfinales van dat jaar speelden verhitte, politieke sentimenten mee. Vier jaar daarvoor waren in de Falklandoorlog in 74 dagen 649 Argentijnse en 255 Britse militairen omgekomen bij gevechten rond de eilandengroep voor de Argentijnse kust.

De Argentijnen wilden wraak en vonden die. Maradona tikte de 1-0 met de hand binnen, de scheidsrechter zag niks en de Argentijnse halfgod kwam ermee weg. Dat hij later die wedstrijd met een legendarische solo zijn virtuositeit liet zien en Engeland uitschakelde, vonden de Argentijnen prachtig.

Maar nog trotser was men op die 'Hand van God'. Rechtmatig vals spel was het, vonden ze. De ultieme vorm van 'viveza criolla', zoals de Argentijnen het noemen: de verboden kunst en het stiekeme genot van regels buigen en ermee wegkomen. Bovendien voelde het als zoete wraak voor de Falklandoorlog.

In de trein in Engeland: 'Grootste voetbaltrauma'

"Dit is de grootst mogelijke voetbalrivaliteit die er bestaat. En voor Engeland ook het grootste voetbaltrauma", zegt een Engelsman in de trein naast NOS-correspondent Fleur Launspach. "Voor iedereen die het nog kan herinneren, begint het allemaal in 1986", legt hij uit. Met de 'Hand van God' en de uitschakeling. De pijn zit er nog steeds.

Angst is er ook voor een herhaling van 1998, "Beckham's moment of madness", dat de Engelsen tegen de sluwe Argentijnen weer hun zelfbeheersing verliezen.

"Stel je voor dat ze het bij Jude Bellingham doen", roept een andere treinpassagier. Inmiddels praat de halve treincoupé mee. "Ja, ik ben ongelooflijk zenuwachtig voor deze wedstrijd", zegt een ander.

"Maar ergens had ik ook gewild dat Engeland en Argentinië elkaar pas in de finale hadden getroffen. Dan hadden we eindelijk de kans gehad om de geschiedenis recht te zetten. Om ze terug te pakken voor de Hand van God."

"Alsof ik een Engelsman zakkenrolde", zou Maradona er lange tijd na het incident genoegzaam op terugkijken. Engelsen woest natuurlijk. En nog steeds wel.

Beesten

Niet alleen het verlies van de Falklandoorlog werd in 1986 door de Argentijnen gewraakt.

Ook de volgens hun onterecht toegekende, winnende buitenspelgoal van Geoff Hurst op het WK 1966 en de uitspraken van de Engelse bondscoach Alf Ramsey achteraf, die de Argentijnen na die kwartfinale "beesten" had genoemd vanwege hun agressieve spel. Het begin van de rivaliteit.

Toch zit er veertig jaar later nog altijd pijn. Argentijnen zingen liederen over de Falklandoorlog. Zelfs de Argentijnse spelers zongen het in de kleedkamer na de winst op Egypte. Argentijnse en Britse media rakelden de verhalen al dagen weer op en schudden zo de slapende vete wakker.

Extra politie

De autoriteiten in Atlanta bereiden zich voor op het ergste: in de stad en rond het stadion is extra politie aanwezig zodat de boel ordentelijk verloopt. Maar gesust werd er ook.

De Argentijnse bond voor oorlogsveteranen riep eigen fans al op zich te concentreren op het voetbal, niet op de politiek. Met een vlugge "nee, nee, nee" ging de Argentijnse bondscoach Lionel Scaloni in tegen een journalist die op een persconferentie daags voor het duel de Falklandgeschiedenis erbij haalde.

"Dit is gewoon een voetbalwedstrijd. Tegen een geweldig team en een geweldige coach die ik bewonder. Ga niet zoeken naar andere dingen. Het is een voetbalwedstrijd. Punt."

De Engelse doelman Jordan Pickford en een woordvoerder van de Britse regering benadrukten ook dat de wedstrijd om voetbal moet gaan.

"We begrijpen dat het een duel is dat voetbal ontstijgt", zei de Argentijnse middenvelder Rodrigo de Paul. "Het brengt herinneringen terug aan wat Diego heeft gedaan. En wij zingen liederen over de Malvinas (Falklandeilanden, red.) om het te herdenken. Maar dit is een voetbalwedstrijd en de Malvinas moeten elders worden besproken."

Vlaggen verboden

De Argentijnse minister van Veiligheid, Alejandra Monteoliva, kondigde dinsdag aan dat het verboden was voor fans om vlaggen of spandoeken mee te nemen die verwijzen naar de Falklandoorlog. "Voorwerpen met een provocerende boodschap, of die nu politiek of racistisch van aard zijn, zijn niet toegestaan", zo waarschuwde ze.

Hoeveel van de wrok bij de huidige spelers nog over is, is maar de vraag. Een groot deel van de voetballers was in 2002 nog niet eens geboren of maakte de rivaliteit niet bewust mee.

Maar geen speler zal het zijn ontgaan dat de Engelsen en Argentijnen historisch gezien niet de grootste vrienden zijn.

Politiek en sportief hebben Engeland en Argentinië veel raakvlakken. De Falklandoorlog uit 1982 passeert altijd de revue zodra de landen elkaar treffen. Op voetbalgebied steken daarnaast de WK-confrontaties uit 1986 ('de hand van God') en 1998 (de rode kaart voor David Beckham) erbovenuit, met Argentinië twee keer als winnaar.

Het is inmiddels 21 jaar geleden dat de landen elkaar voor het laatst troffen. "De spelers zijn zich bewust van het verleden van beide landen, wat de betekenis is. Je kan niet zeggen dat dit zomaar een wedstrijd is", aldus Tuchel.

"Maar als coach doe ik dat wel: concentreren op wat wij zelf kunnen beïnvloeden. Wij hebben het niet over die historische momenten."

De 52-jarige Tuchel heeft als coach een verleden bij onder meer Borussia Dortmund, Paris Saint-Germain, Chelsea en Bayern München. Hij weet dus wat het is om onder grote druk te moeten presteren.

De Duitser zegt het niet als een last ervaren om Engeland mogelijk naar de eerste WK-finale sinds 1966 te kunnen leiden. "Ik voel vooral zenuwen en druk", geeft hij toe. "Maar dat is normaal wanneer je dit soort wedstrijd speelt."

Rice is fit

Tuchel kan woensdag tot zijn opluchting ook beschikken over Declan Rice. De middenvelder van Arsenal was ziek en werd in de kwartfinale tegen Noorwegen (2-1) in de rust gewisseld.

"Rice is klaar om te starten en zo goed mogelijk hersteld", bevestigde Tuchel. "Iedereen is fit genoeg om te starten en iedereen heeft getraind, behalve Jarell Quansah die geschorst is en Jordan Henderson (gebroken pols, red.)."

Tuchel ligt nog steeds op koers om als eerste buitenlandse coach een land naar de wereldtitel te leiden, maar wil daar niet over nadenken. "Zo zit ik niet in elkaar. Ik heb helemaal niet dit soort doelen gesteld. Ik ben bezig met iets waar ik van houd."

Ook bondscoach Lionel Scaloni koos zorgvuldig zijn woorden toen het op de persconferentie over het rijke verleden ging tussen Engeland en Argentinië.

Scaloni besefte wel dat de Falklandoorlog, waarbij 649 Argentijnse en 255 Britse soldaten de dood vonden, een wond uit het verleden is. "Het is een trieste periode uit onze historie geweest. Daar kunnen we niet veel aan doen. Maar dit is een voetbalwedstrijd, ik ga geen zaken door elkaar halen, vooral uit respect voor wat lang geleden is gebeurd."

"Ik ben hier niet om olie op het vuur te gooien", zei hij verder. "Mijn spelers weten dit heel goed: het is een halve finale van het WK, en dat is al meer dan genoeg."

Relatief fit

Scaloni vertelde verder nog steeds over een relatief fitte selectie te beschikken, ondanks de flinke inspanningen die Argentinië in de knock-outsfase al heeft moeten leveren tegen Kaapverdië (3-2 na verlenging), Egypte (3-2) en Zwitserland (3-1 na verlenging).

"Het idee is om met onze beste opstelling te spelen", aldus Scaloni. "De spelers zijn goed hersteld, ze zijn in orde. We zullen zien welke veranderingen we doorvoeren."

De Engelse fans in het Hard Rock Stadium zongen hartstochtelijk mee, inclusief de familie Beckham. Met twee doelpunten was Bellingham evenals eerder tegen Mexico (3-2) de Engelse Man van de Wedstrijd.

Bellingham heeft dit WK de harten van de fans veroverd en de grootste critici overtuigd. "Hij is sensationeel', stelde oud-international Gary Neville tegen Sky Sports. "Hij is de superster van Engeland."

Vergelijking met Gravenberch

Ook Rafael van der Vaart is om. "Ik geniet", zegt de 109-voudig international van Oranje. "Ik was nooit echt fan, hij is niet mijn type nummer tien, maar ik word blij van hoe hij nu speelt. Hij heeft mijn ongelijk bewezen, al is mijn mening niet zo belangrijk."

Drie jaar geleden vergeleek Van der Vaart Bellingham met Ryan Gravenberch, toen de Engelsman nog bij Borussia Dortmund speelde en de Nederlander bij Bayern München. Van der Vaart vond Gravenberch beter en zag meer potentie in de Nederlander.

Kijk hieronder naar de zes doelpunten van Bellingham dit WK:

Een paar maanden later speelde Bellingham de sterren van de hemel bij Real Madrid en bleef het voor Gravenberch bij Liverpool wachten op zijn doorbraak. Van der Vaart moest zijn uitspraak regelmatig verdedigen.

Pas toen Gravenberch in het eerste seizoen onder Arne Slot ging uitblinken bij Liverpool kon Van der Vaart zijn 'gelijk' vieren. "En nu doen ze het allebei goed", zegt Van der Vaart tevreden.

'Laat Jude thuis'

De huidige loftuitingen in Engeland over Bellingham staan in schril contrast met de publieke opinie van nog geen jaar geleden. In verschillende media werd getwijfeld, vooral over zijn karakter. De boodschap van de Daily Mail was hard.

"Laat Jude thuis", was de veelzeggende kop van een artikel in de Britse tabloid. "Tuchel is ervan overtuigd dat je het WK alleen kan winnen als onzelfzuchtig collectief. Bellingham heeft bewezen een splijtzwam en onhandelbaar te zijn."

De teksten kwamen dit WK als een boemerang terug bij de schrijver van het artikel, Craig Hope, chef voetbal van de Daily Mail. "Ik wacht op zijn excuses", zei oud-international Rio Ferdinand.

Die kwamen natuurlijk niet. Overigens was niet alleen het Britse journaille kritisch op Bellingham. Ook bondscoach Tuchel vocht vorig jaar menig robbertje uit met de middenvelder.

Zo reageerde Bellingham woedend op een afgekeurde goal tegen Senegal een jaar geleden. Tuchel noemde de reactie "een beetje weerzinwekkend", zelfs voor zijn moeder, kijkend voor de televisie.

'Moeten elkaar in dit team respecteren'

En in november werd Bellingham in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Albanië door Tuchel gewisseld en daar was de Real-speler het niet mee eens. Uit onbegrip gooide hij zijn armen in de lucht en boos stapte hij van het veld.

"Wij nemen de beslissing en die moet hij aanvaarden", zei Tuchel. "Ik zag dat hij niet blij was, maar we moeten het ook niet te groot maken. Één ding is duidelijk: we moeten elkaar in dit team respecteren."

Het incident volgde een maand nadat Tuchel Bellingham zelfs buiten de selectie had gelaten. De dringende oproep van de Daily Mail volgde, maar daar luisterde de Duitser niet naar.

Meerdere grote namen gingen niet mee, maar Bellingham wel. De juiste keuze, zo bleek. Op dit WK staat Bellingham op voor zijn land. Mede dankzij Tuchel, die een speelwijze ontwikkelde waarin twee van zijn topspelers floreren.

Als diepste middenvelder achter spits Harry Kane schittert de pas 23-jarige Bellingham en is hij beslissend met zes doelpunten, evenveel als Kane. "Jude is gewoon wereldklasse'', zei Tuchel na het duel met Noorwegen.

Verschil van mening

Opvallend was een verschil van mening over het spel. "Het resultaat is geweldig, maar ik ben niet blij met ons optreden. Op geen enkele manier", zei Tuchel. "We hebben geluk gehad."

Bellingham zag het anders, positiever, net nadat hij met 'Hey Jude' zo vrolijk was toegezongen. "Yeah, well, whatever. Misschien begrijpt hij niet wat het is om in deze omstandigheden te spelen, tegen spelers als Haaland, Ødegaard, Nusa en Sørloth."

Ook van zo'n reactie kon Van der Vaart echt genieten: "Die standaardinterviews kan ik niet meer aanzien. Dit was fantastisch. Heel mooi, dit heb je nodig."

"Toen we vier jaar geleden begonnen met dit project hadden we een plan en daar zijn we altijd trouw aan gebleven", reageerde De la Fuente langs het veld. "We zijn zo trots. Vandaag stonden we tegenover een van de beste landenteams ter wereld. Maar zij stonden tegenover hét beste team."

"We zijn een echte groep en elke dag tonen deze jongens hun toewijding", vindt De la Fuente. "Het was een masterclass om ze vandaag te zien spelen, ze lieten alles er makkelijk uitzien."

"Deze groep is uitzonderlijk. We moeten nog één stap zetten, we gaan proberen alles eruit te halen. Het is spannend, maar ook een voorrecht om in de finale te staan. Dat moeten we omarmen."

Deschamps over scheidsrechter

De Franse bondscoach Didier Deschamps, die voor de 26ste keer een WK-wedstrijd coachte en daarmee recordhouder werd, was het grotendeels eens met zijn Spaanse collega. "Ik wil Spanje niets ontzeggen: ze hebben een geweldig team dat hun plan perfect heeft uitgevoerd. We moeten erkennen dat wij er vandaag niet klaar voor waren en dat is mijn schuld."

"Maar laat me één vraag stellen, waar ik zelf geen antwoord op zal geven", opperde Deschamps daarna. "De vierde en vijfde official waren goed en zagen dezelfde dingen die ik zag. Maar was de scheidsrechter er wel klaar voor om een halve finale op een WK te leiden? Daar hoop ik een antwoord op te krijgen."

Gevraagd naar een uitleg van zijn eigen retorische vraag, hield Deschamps de kaken op elkaar. "Daar laat ik me niet toe verleiden", besloot de Fransman, die komende zaterdag in de troostfinale voor het laatst als bondscoach van Frankrijk op de bank zit. Hij houdt er na veertien jaar mee op en wordt naar alle waarschijnlijkheid vervangen door Zinédine Zidane.

"Ik denk nog niet aan mezelf", stelde Deschamps desalniettemin. "We gaan de troostfinale goed voorbereiden met het doel om derde te worden op dit WK en de reis goed af te sluiten."

Steraanvaller Kylian Mbappé leek op zijn beurt nog niet bezig met de troostfinale. "Objectief gezien hebben we niet alles gedaan wat we konden om de WK-finale te bereiken en dat is een teleurstelling die ik niet onder woorden kan brengen. Maar als echte topspelers, ook al klinkt het misschien wat robotachtig, moeten we ons herpakken, op vakantie gaan en verder. Want voetbal wacht op niemand."

Het vooruitkijken naar komend weekend gebeurt ook aan Spaanse zijde. Linksachter Marc Cucurella vertelt wat de planning de komende uren behelst: "Nu is het eerst tijd om even te ontspannen, tijd door te brengen met familie en lekker te eten. En morgen weten we wie we gaan tegenkomen in de finale."

"Het is heel bijzonder voor ons om daar te staan. Wij zijn allemaal opgegroeid met het kijken naar de generatie die in 2010 wereldkampioen werd en nu zijn wij één wedstrijd verwijderd van dat doel. We gaan er alles voor opzij zetten om dat te bereiken."

Mikel Oyarzabal, die vanaf de strafschopstip de 1-0 binnenschoot, had vergelijkbare woorden. "Als kind droom je hiervan. Jaren terug ben ik als supporter de wereld over gereisd om het WK mee te maken en nu sta ik zelf in de finale. Volgens mij beseffen we nog niet eens hoe historisch dat is. Nog één stap..."

De wedstrijd leverde niet het spektakel waar vooraf op werd gerekend en dat was vooral te danken aan het goede verdedigende werk van Spanje. De ploeg van Luis de la Fuente slaagde erin de Franse sterrenaanval te beteugelen en was tegelijkertijd efficiënt met de kansen die het zelf kreeg.

Spanje staat voor de tweede keer in de WK-finale, na 2010 toen er werd gewonnen van Nederland. Voor Frankrijk volgt niet de derde WK-finale op rij, maar de eerste troostfinale voor het land sinds 1986.

Woensdagavond om 21.00 uur staan Engeland en Argentinië tegenover elkaar in de andere halve finale van dit WK.

Het duel tussen de buurlanden beloofde vooraf een botsing van stijlen te worden. De Spanjaarden hadden cijfermatig de beste defensie van het toernooi (één tegengoal), terwijl de Fransen volgens de statistieken de beste aanval hadden.

De Spaanse bondscoach De la Fuente besloot niets te veranderen aan de opstelling die hij in de kwartfinales maakte, maar zijn Franse collega Didier Deschamps koos voor twee nieuwe namen. Aurélien Tchouaméni keerde terug na blessureleed en Bradley Barcola kreeg de voorkeur boven Désiré Doué.

Al snel bleek De la Fuente het beste strijdplan te hebben gesmeed. De Spanjaarden gaven de gehele eerste helft geen kans weg en wisten zelf wel te scoren. Daarvoor mocht het de Franse linksback Lucas Digne dankbaar zijn.

Digne dacht na twintig minuten een bal uit zijn strafschopgebied weg te schieten, maar had volledig gemist dat Lamine Yamal kwam aangestormd. In plaats van de bal schopte Digne het Spaanse toptalent en dat leverde een strafschop op.

Oyarzabal ontfermde zich over het klusje en schoot vanaf de stip overtuigend zijn vijfde treffer van dit WK binnen. Daarmee evenaarde hij het recordaantal doelpunten voor een Spanjaard op één WK, dat Emilio Butragueño in 1986 en David Villa in 2010 neerzetten.

Ook na rust oogde Frankrijk lange tijd onmachtig. Het incasseerde in de 58ste minuut de verdiende 2-0 na een combinatie door het centrum van Dani Olmo en Porro: de rechtsback mocht ongestoord doorlopen rondde af als een volleerd spits.

Kort daarop leek Lamine Yamal zelfs de 3-0 te maken, maar die treffer werd wegens buitenspel afgekeurd.

Een tekenende statistiek: de Fransen hadden tot dit duel acht schoten op doel per duel genoteerd, het hoogste gemiddelde in de WK-geschiedenis, maar losten tegen Spanje pas na 80 minuten een schot op doel: een mislukte poging van Désiré Doué, die de bal niet over de ver uitgekomen doelman Unai Simon kreeg.

"We moeten realistisch zijn", zegt Marc Reef, ploegleider van Visma-Lease a Bike terwijl de verslagen kopman Jonas Vingegaard in de achtergrond uitfietst. De voorsprong van Pogacar op nummer twee Vingegaard is nu meer dan 3,5 minuut. Reef: "Pogacar maakt een heel sterke indruk. Hij wint hier weer met 44 seconden voorsprong. Jonas is heel goed, maar dit is wel wat de situatie is."

'Niemand kan hem volgen'

Realistisch zijn betekent: erkennen dat Pogacar op dit moment, en zeker op dit parcours, veel te sterk is.

Ook Steven de Jongh, ploegleider van Juan Ayuso bij Lidl-Trek, zag in de heuvelachtige 166 kilometer van Aurillac naar Le Lioran dat je tegen Pogacar weinig begint. "Niemand kan hem volgen. En als je hem probeert te volgen, merk je dat na tien, twaalf seconden en verlies je nog meer tijd."

Wat moet de rest dan nog? "Het is proberen erachter zo hoog mogelijk tempo te rijden. Samenwerken. En dan kijken wie daar het sterkste is." De rest fietst voor plek twee, beaamt De Jongh.

De strijd om de podiumplekken achter Pogacar lijkt een stuk spannender. Tussen de nummer twee Vingegaard en de nummer zeven Isaac del Toro (UAE-Emirates) zit slechts 1 minuut en 32 seconden.

Ver achter Pogacar was Remco Evenepoel (Red Bull-Bora-Hansgrohe) in die podiumstrijd de morele winnaar van de dag. "Ik had de hele dag door een heel goed gevoel", zei Evenepoel. "Maar in de vallei had ik een moeilijk momentje. Toen kon ik niet aanpikken. Maar de afdaling en de eindsprint waren goed."

"Ik ben teruggekomen, ben blijven vechten. Dat was een goede keuze. Ik word nog mooi tweede. Ik heb nog een paar seconden gepakt. En Del Toro een beetje tijd aangesmeerd. We moeten tevreden zijn en nu vooruit kijken."

Evenepoel, nu derde in het klassement, ziet Vingegaard dertig seconden voor zich en Ayuso zestien seconden achter.

Het doel van Ayuso is volgens De Jongh duidelijk: "Podium. Het liefst plek twee. Nee, het liefst één, maar dat ziet er heel moeilijk uit. Dan het liefst plek twee. Zo hoog mogelijk eindigen."

Het 19-jarige supertalent Paul Seixas finishte in Le Lioran als derde en staat vijfde in het klassement, één minuut achter Vingegaard. In de groep favorieten die achter Pogacar aanreed liep de samenwerking eerst aardig, maar ging het volgens Seixas op de laatste klim niet optimaal.

"Toen hebben we Jonas laten rijden", zei Seixas tegen In de Leiderstrui. "Want hij was zeker de op-één-na sterkste. Maar ook omdat hij het meest te verliezen had."

Bekijk hier reacties van Vingegaard, Evenepoel en Pogacar:

Dat kon Vingegaard, die sprak over een "niet al te slechte dag", na afloop best hebben. "Ik had steun aan ze op de laatste beklimmingen." En, probeerde Vingegaard het positief te bekijken: "Korte beklimmingen als deze liggen mij niet zo goed. Ik moest vechten. Een klein verlies zoals vandaag, daar kan ik blij mee zijn."

En wat rest er nu nog? "Ik ga vanavond slapen en dan is er morgen weer een dag." Ze zullen bij Visma niet snel zeggen dat het voorbij is. Reef: "We zijn realistisch. Maar we zullen blijven vechten tot aan Parijs."

De Zwitserse Xhemaili kwam twee jaar geleden over van topclub VfL Wolfsburg en liet zich bij PSV gelden als veelscorende aanvalster. Ze scoorde 30 keer in 64 duels voor de Eindhovenaren en werd afgelopen seizoen clubtopscorer.

PSV meldt niets over de hoogte van de transfersom. Die bedraagt volgens Eindhovens Dagblad enkele tonnen.

Opnieuw verkoop

Het is de tweede keer in korte tijd dat PSV geld verdient met de verkoop van een speelster. Vorige week werd Oranje-international Nina Nijstad voor enkele tonnen verkocht aan het Amerikaanse Portland Thorns. Naar verluidt ging dat om 600.000 euro, een record in het Nederlandse vrouwenvoetbal.

PSV had al voorgesorteerd op het vertrek van enkele sterkhouders. Van het Deense FC Nordsjaelland namen de Eindhovenaren middenvelder Josefine Funch (26) en aanvaller Princess Marfo (22) over, terwijl het ook al Oostenrijks international Julia Hickelsberger (26) van Galatasaray strikte.

PSV slaagde er verder in de 18-jarige Rosalie Renfurm, de aanvoerder van Oranje onder 19, te verleiden tot een overstap vanaf FC Utrecht.

In eerste instantie was Balogun blij dat de rode kaart in het WK-duel met Bosnië en Herzegovina werd teruggedraaid, maar hij wist direct dat het besluit van de FIFA tot een hoop commotie zou leiden.

"Ik was geschokt door de rode kaart, maar moest de beslissing accepteren. Het was een ongelukkig moment, waar nooit een rode kaart voor gegeven moet worden", vertelde Balogun. De FIFA besloot, na een telefoontje van Trump aan Gianni Infantino, de schorsing echter te schrappen, waardoor hij in actie kon komen in de achtste finale tegen België.

Het kwam de FIFA en de Amerikaanse ploeg op een hoop kritiek te staan. De UEFA gaf in een statement aan dat de FIFA "een grens had overschreden", de Belgische voetbalbond reageerde verbijsterd en gaf aan zich ernstig zorgen te maken over de gang van zaken en de Belgische bondscoach Rudi Garcia noemde het terugdraaien van de schorsing een 1 april-grap.

De Amerikaanse aanvaller had al snel door dat hij onbedoeld hoofdrolspeler in de rel zou worden. "Ik was in eerste instantie blij dat ik kon terugkeren in het Amerikaanse team, maar begreep direct dat het tot een hoop toestanden zou leiden."

"Het was een zware periode. Er kwam een hoop gedoe bij, dat is niet voorkomen. Mijn ploeggenoten waren ook gespannen. Wat de buitenwereld ervan vond, was moeilijk te negeren."

Controversiële beslissing

Maandag meldde het Britse dagblad The Times dat de controversiële beslissing door één persoon binnen de FIFA is genomen.

Voorzitter Mohammad Al-Kamali van de FIFA-tuchtcommissie handelde zelfstandig, de andere zeventien leden van de commissie zouden niet zijn geraadpleegd, aldus The Times.

Pogacar breidde zo zijn voorsprong in het klassement uit naar 3,5 minuut op nummer twee en grote rivaal Jonas Vingegaard, die 45 seconden verloor op Pogacar.

De regerend wereldkampioen was op een van de slotbeklimmingen weggesprongen bij zijn concurrenten en hield een voorsprong van zo'n twintig, dertig seconden vast op een sterke achtervolgende groep, bestaande uit Evenepoel en Seixas, maar ook Vingegaard, Florian Lipowitz, Juan Ayuso en Mattias Skjelmose.

Isaac del Toro verloor kostbare tijd en zakte van de derde plek naar de zevende plek. Evenepoel is de nieuwe nummer drie en is Vingegaard tot op dertig seconden genaderd.

Het was opnieuw een zware, warme fietsdag met temperaturen boven de 30 graden, waarop het peloton zeven gecategoriseerde beklimmingen over moest. Allemaal in de laatste 100 kilometer van de rit.

Toen het peloton dat deel van het parcours bereikte, was een grote groep van 25 renners ervandoor gegaan. Onder anderen de Nederlanders Thymen Arensman en Mathieu van der Poel maar ook negen Franse renners met valse hoop op een ritzege op feestdag Quatorze Juillet maakten zich los van het peloton en pakten op het hoogtepunt zo'n anderhalve minuut.

Veel meer ruimte kregen ze nooit, want op kop van het peloton hielden de UAE Emirates-ploegmaten van Pogacar het tempo constant hoog. Het was al vroeg duidelijk dat de geletruidrager iets van plan was.

Misschien dat Van der Poel zich daarom met nog 75 kilometer tot de streep liet terugzakken uit de kopgroep en nederig een plekje in het peloton opzocht. Niet veel later liet Arensman het ook lopen.

Toen de laatste overgebleven vluchter Javier Romo (Movistar) bij het ingaan van de finale werd ingerekend, sprong plots Richard Carapaz (EF-Easypost) ervandoor, als een haas voor de Pogacar-trein uit.

De voorsprong van een minuut die Carapaz had opgebouwd, bleek niets toen Pogacar op vijftien kilometer van de streep demarreerde. Niemand van de concurrentie kon de aanval volgen en in een oogwenk had hij Carapaz te pakken.

Pogacar pakte tien, twintig, dertig seconden op de zes achtervolgers die - hoewel ze goed samenwerkten - maar niet dichterbij kwamen.

Grimassen trekken

Even leek het erop dat Pogacar in ging storten. Hij begon grimassen te trekken en hard te werken, maar de achtervolging liep ook stuk omdat alleen Vingegaard in zijn bollentrui de achtervolging leidde. Dat kostte hem in de laatste meters heuvelop naar de streep nog veel seconden.

Evenepoel, die op de laatste klim nog moest lossen, toverde ergens nieuwe krachten vandaan en sprintte naar de tweede plek van de dag. In het algemeen klassement is hij Vingegaard tot op 30 seconden genaderd.

Achter Pogacar, die veel te sterk is, blijkt de strijd om het podium veel interessanter. Daar staan de nummers 2 tot en met 7 binnen zo'n anderhalve minuut van elkaar.