NYI LYNN SECK 18+ DEN

A Present of Cheroots by Dr. Hla Pe

noreply@blogger.com (NLS) — Mon, 06 Jul 2009 13:57:00 +0000

လက္ေဆာင္
ေလးခ်ိဳး

မရြယ္ဘူး မယ္ခူးတဲ့ဖက္စို
မီးမကူ ေနပူမွာမကင္အားလို႕
ထားရတယ္ အိပ္ယာေအာက္မွာ
မင္းေသာက္ဖို႕ကို။
ညႇာအနား ေရွ႕သြားႏွင့္ကိုက္လို႔တို
မခ်ိဳေတာင့္လိပ္ေဆး။
ပိုးမကူ ဝါခ်ည္ျဖဴတစ္ပင္ရစ္ကယ္ႏွင့္
ငယ္ခ်စ္ေမာင္ေရႊဝသြားကို
ပါးလိုက္ကဲ့ေလး။

မယ္ေခြ

A PRESENT OF CHEROOTS
Anonymous

I did not buy them: with mine own hands I cut the fresh leaves.
Without the aid of fire, unable to dry them in the sun,
I had to keep them under my bed.
They are for you to smoke.
I nip them off near the pedicle with my front teeth.
Sweet as none other are these tobacco-rolls.
Without the aid of silk, but binding them with a single cotton thread,
To my sweetheart since youth who is going to Golden Ava
I send them as a present.

Hla Pe

ဒီကဗ်ာေလးကို မယ္ေခြ ေရးတယ္လို႔ မွတ္သားရပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာလွေဘ ဘာသာျပန္ရာမွာေတာ့ ေရးသူမသိလို႔ ဆိုထားပါတယ္။

MCPA Challenge Award

noreply@blogger.com (NLS) — Mon, 06 Jul 2009 11:01:00 +0000

ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္မ်ား အသင္းက ႀကီးမွဴးၿပီး MCPA Challenge Award ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုကို က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ MCPA ရဲ႕ ပထမဆံုး ၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာေလာကအတြက္ ထူးျခားတဲ့ ရလာဒ္တစ္ခုကို ေဆာင္က်ဉ္းေပးလာႏိုင္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ အရင္တုန္းက ပရိုဂရမ္းမင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔ ပံုစံ မတူပါဘူး။ ဒါက Research ကိုအဓိကထားၿပီး ကာလၾကာရွည္ ၿပိဳင္ရမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါမယ္။ ဆုေၾကးေငြက က်ပ္သိန္းသံုးဆယ္လို႔ ေယဘုယ် သတ္မွတ္ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ဝဘ္စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားျပားလာတာနဲ႔အမွ် ျမန္မာဘာသာအသံုးျပဳၿပီး အင္တာနက္မွာ အခ်က္အလက္ ေဒတာေတြကို တိတိက်က် ရွာေဖြရရွိႏိုင္ေအာင္ ၿပိဳင္ပြဲဝင္အဖြဲ႕ေတြ အေနနဲ႔ ျမန္မာအခ်က္အလက္ ရွာေဖြေရးအင္ဂ်င္ (Myanmar Search Engine) တစ္ခု တည္ေဆာက္မႈ ၿပိဳင္ပြဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြကို မၾကာခင္မွာ www.mcpa.org.mm မွာ တရားဝင္ ေၾကျငာသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႕အလိုက္ ခုကတည္းက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မယ္ဆို ျပင္ဆင္ႏိုင္ေအာင္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ သတင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

Toddy-Climbing by Padethayaza

noreply@blogger.com (NLS) — Sun, 05 Jul 2009 14:06:00 +0000

TODDY-CLIMBING
By Padethayaza (ob. A.D. 1754)
ေႏြဦးကာလ ျမဴထေသာအခါ
(ထန္းသမားဘြဲ႕တ်ာခ်င္း)
ပေဒသရာဇာ

In the beginning of the hot weather, when haze rises,
With his ladder and inseparable pot,
His sharp knife stuck in his waist,
To the tari buds and tari branches luxuriantly sprouting,
With his seat slung from his shoulder he climbs.

ေႏြဦးကာလ ျမဴထေသာခါ၊ ရင္းေထာင္ရင္းဆြဲ ေဆာင္ၿမဲအိုးလြယ္ကာ၊ ဓားႏွီးထက္စြာ ခါးမွာခ်ပ္လ်က္၊ ထန္းပြင့္ထန္းခိုင္ ရႊန္းၿမိဳင္ၿမိဳင္၊ ကလိုင္သာလြယ္လို႔ တက္သည္ႏွင့္ေလး။

Tari stalks and spreading tari leaves
He cuts and notches amain to win the first fresh tari juice.
His loving wife collects the tari juice.
He shouts and cries to his sons and grandsons and calls to the dogs and pigs.
And, behold! a hare-net corded with tari-fibre.

ထန္းပင္ထန္းလက္ ထန္းရြက္ကယ္ေဝေဝ၊ စင္ေအာင္ခုတ္ထစ္ ႏုမ်စ္ကယ္ထန္းဦးေရ၊ မယားငယ္ေဆြ ထန္းေရသိမ္းဆည္း၊ သားေျမးဟစ္ေၾကာ္ ေခြးဝက္ကယ္ေခၚ၊ ထန္းေလွ်ာ္သာယုန္ပိုက္စည္းငယ္ႏွင့္ေလး။

The noise of calling resounds; men are clamorous;
Dogs yelp, men yell; they strike and beat.
Chameleon, hare, partridge-all that are in the bushes-
Quail, fowl, iguana, snake,
Wolves, too, straightway come out.

ေခၚသံရိုက္ဟည္း လူလည္းေၾကာ္ျငာ၊ ေခြးဟစ္လူဟစ္ ခတ္ပစ္ကယ္ေျခာက္ေသာခါ၊ ပုတက္ယုန္ခါ ေတာမွာရွိၾက၊ ငံုးၾကက္ကယ္ဖြတ္ေႁမြ ဝံပုေလြ၊ မေနထြက္လာၾကသည္တည့္ေလး။

With joyous zest the wife
Gets a mixed load of curry-leaves good and indifferent.
The husband's concern is the hares and such other
Creatures of the wild as he encounters;
He takes and puts them in his sack.

ဝမ္းသာအားရ မယားကတစ္သြယ္၊ ဟင္းရြက္ဆိုးေကာင္း၊ ေသာင္းေျပာင္းေရာ၍လြယ္၊ လင္ကတစ္သြယ္ ယုန္ငယ္ကစ၊ ေတာသတၱဝါ ေတြ႕တိုင္းကိုသာ၊ အိတ္မွာသာယူ၍ခ်သည္ႏွင့္ေလး။

And so returning and having rested a little,
They do their roasting at the jaggery fire on sharp spits.
When the curry-pot boils they put in the roast,
And stir the pot, and cook it in water.
They have, too, star-gazing chillies.

သို႔ႏွင့္ေရာက္က ခဏေအာင့္လွ်င္၊ တံစို႔ထက္ႏွင့္ ထန္းလ်က္ဖိုမွာကင္၊ ဟင္းအိုးဆူလွ်င္ အကင္ခပ္ၿပီး၊ အိုးကင္းႏွင့္ေလွာ္ ေရႏွင့္ေၾကာ္၊ မိုးေမွ်ာ္ငရုတ္သီးငယ္ႏွင့္ေလး။

When all is set on the large wicker tray,
Daughters and sons, so many there is scarce room,
Push and thrust with a single knee,
Vying with each other and determined to eat.
They fall to in fine style plying the coconut dipper.

ႏွီးေဒါင္းလန္းႀကီး ခူးၿပီးေသာခါ၊ သမီးႏွင့္သား မ်ားလို႔မဝင္သာ၊ ဒူးတစ္ဖက္ဟာ တြန္းကာဖယ္လ်က္၊ သူ႕ထက္ငါေလ စားေတာ့မည္ေစ၊ စေပသာလွအုန္းခြက္ကယ္ႏွင့္ေလး။

Each with bent head takes handfuls and gobbles.
When they have finished, there is no washing-up; they leave it to the dogs.

ငံု႔လ်က္ကိုယ္စီသာ ဆုပ္ကာေလြးေတာ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ေရမရွာ ေခြးသာေကၽြးေတာ့သည္။

J. A. Stewart
[Anthology of Burmese Literature, ii, 2.]

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဝက္တုပ္ေကြး

noreply@blogger.com (NLS) — Tue, 30 Jun 2009 07:39:00 +0000

ျမန္မာျပည္မွာ H1N1 ဝက္တုပ္ေကြး ပထမဆံုး တစ္ေယာက္ ေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ေတာ္ေတာ့္ကို ေဟာ့ေနပါတယ္။ သြားေလရာေနရာမွာ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳတာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဟာင္ေကာင္မွာ Workshop တစ္ခု သြားတက္ရတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ထိုင္း၊ ထိုင္းကေနမွ ေဟာင္ေကာင္ေပါ႔။ ထိုင္းေလဆိပ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က Transit ဆိုေတာ့ ဘာမွ စစ္ေဆးတာ မခံရဘူး။ ေဟာင္ေကာင္ဝင္ခါနီးေတာ့ Health Declaration Form ျဖည့္ရတယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးေနလား၊ ဖ်ားေနလား၊ ႏွာရည္တရႊဲရႊဲ ျဖစ္ေနလား ဘာညာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာမွမရွိေတာ့ All Clear ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္မွာ အင္မီဂေရးရွင္း ျဖတ္ခါနီးေတာ့ စစ္ေဆးတာ ခံရတယ္။ သူစစ္ေဆးတဲ့ ပံုစံက ကိုယ့္ေဖာင္ကို ကိုယ္ကိုင္ထားၿပီး သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို သြားေပးရတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ Sensor စနစ္ တစ္ခု ရွိတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာကာေတြ တပ္ထားတဲ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ စစ္ေဆးသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ကိုယ္ေပးတဲ့ စာရြက္ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္အေျခအေနကိုလည္း အကဲခတ္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ရပ္ခိုင္းတဲ့ ေနရာမွာ ရပ္ေနရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ စာရြက္မွာ ဘယ္လိုျဖည့္ထားထား အဲဒီမွာ Clear ျဖစ္မွ အထဲကို ဝင္ရတာမ်ိဳးပါ။

ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီမွာ ေနရင္း ျပန္မယ့္ညက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရတာ မ်ားသြားလို႔ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းသြားတယ္။ ေဟာ္တယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ႔။ ေဟာင္ေကာင္ရာသီဥတုက စိုထိုင္းစကမ်ားမ်ား ပူပူေႏြးေႏြးလည္း ရွိတာမို႔ ေခၽြးေစးျပန္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းေတြေလွ်ာ္ ေရေတြခ်ိဳးမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲယာကြန္းေလး ဖြင့္ၿပီး စာဖတ္ေနရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ သတိရေတာ့ မနက္ ၃နာရီ ထိုးေတာ့မယ္။ ႏွာေတြေစးၿပီး မ်က္စိေတြ ႏွာေခါင္းေတြ ပူေနသလို ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေအးမိသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္း လံုးဝ လံုးဝ မတည့္ဘူး။ အဲယားကြန္းနဲ႔ အိပ္တာနဲ႔ မနက္ဆို ဖ်ားတတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲယားကြန္းျပန္ပိတ္ ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး ျပန္အိပ္လိုက္တာ မနက္ ၆နာရီထိုး ႏိုးလာေတာ့ လူက ေခါင္းပါကိုက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ အသားေတြ၊ ဘူေဖးေတြ နင္းကန္စားေသာက္ၿပီး အပူကန္လို႔ ႏွာေခါင္းထဲ ဝက္ၿခံက လာေပါက္ေနေသးတယ္။ အဲဒီေနရာ ဝက္ၿခံေပါက္တာ တကယ္ခံရခက္တာမ်ိဳး။ ဒီလိုနဲ႔ ေလယာဉ္ေပၚ တက္ေတာ့လည္း အဲယားကြန္းဒဏ္ကို ဆက္ခံရျပန္တယ္။ ေလယာဉ္က အဲယားကြန္းက တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ သီးသန္႔ထားတဲ့ စနစ္မဟုတ္ေတာ့ ေခါင္းကို ေလရိုက္တာကို ခံေနရတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ဝက္တုပ္ေကြး မိေနတယ္ ထင္မလားဘဲ။ ဒါနဲ႔ ေလယာဉ္ေမာင္တစ္ေယာက္ကို Mask ေတာင္းၿပီး ႏွာေခါင္းကို စည္းထားလိုက္တယ္။ အဲဒီနည္းက Sensitive ျဖစ္ေနတဲ့ ႏွာေခါင္းကို ျပင္ပေလ တိုက္ရိုက္မထိတာမို႔ အေတာ္ သက္သာတယ္။ ထိုင္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ သက္သာေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္ ဟိုဘက္ဒီဘက္ကို ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရတာ ပင္ပမ္းၿပီး ျပန္ဖ်ားခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ ထိုင္းကေန ရန္ကုန္ ေလယာဉ္ေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ၿပီးလိုက္လာတယ္။ ဒီေလယာဉ္ကေတာ့ သီးသန္႔စနစ္ ပါတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေပၚက ေလေပါက္ကို ပိတ္ထားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္အိုေကသြားတယ္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ခါနီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို Health Declaration Form ျဖည့္ရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမေတာ့ ႏွာေစးေနတာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေနတာ၊ ဖ်ားခ်င္ေနတာ၊ ကိုယ္လက္နဲနဲကိုက္တာေတြ ျဖည့္လိုက္ဦးမလို႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတာ ဝက္တုပ္ေကြး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာသိတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒါမ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနက်ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လကၡဏာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆိုၿပီး ကိုယ္ကျဖည့္လိုက္ရင္ ေလဆိပ္ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မယ္ ေဆးရံုတန္းပို႔ခံရရင္ျဖင့္ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ေတာ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း All Clear လုပ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာက ေဟာင္ေကာင္မွာလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စက္ေတြဘာေတြနဲ႔ စစ္ေဆးဦးမယ္ ထင္ထားတာ။ ဘာမွကို မစစ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလဆိပ္ထဲ ဝင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ စက္ေလွခါးနဲ႔ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းတယ္။ အဲဒီ အဆင္းေနရာေလးမွာ လူေလးငါးဆယ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ ျဖတ္သြားတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကိုယ္ျဖည့္ထားတဲ့ ကဒ္ေလး ေပးလိုက္ရံုပဲ။ ၿပီးသြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ဩသြားတယ္။ မ်က္စိသက္သက္နဲ႔ ၾကည့္ရံုနဲ႔ေတာ့ ဒီေရာဂါ ျဖစ္ေနမေန ဘယ္လိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိႏိုင္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္လို အေအးမိေနတဲ့သူ၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ ႏိုင္ငံက ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ ထိုင္း။ ျဖစ္ေနတဲ့ လကၡဏာေတြကလည္း တုပ္ေကြးလိုလို ဘာလိုလို။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ သံသယရွိစရာ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ရႈပ္မွာစိုးလို႔ ဒါေတြ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ ကဒ္ထဲမွာ ျဖည့္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို မစစ္ေဆးၾကေတာ့ဘူး။ တကယ္ဘုရားစူး။ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္ကလိုမ်ိဳး အပူအာရံုခံ Sensor နားလည္း သြားရတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာ တကယ္လို႔ အဲဒီေရာဂါျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေလဆိပ္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ ပူလာတယ္။ ကိုယ္လက္ေတြလည္း နာေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရေႏြးေတြေသာက္၊ ေဆးေတြေသာက္၊ အကၤ်ီထူထူဝတ္ၿပီး အိပ္ပစ္လိုက္တာ မနက္ဆယ္နာရီမွ ႏိုးတယ္။ နဲနဲ က်န္ေနေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဆးထပ္ေသာက္၊ ေရေႏြးေတြ ထပ္ေသာက္၊ ေလေအးအတိုက္မခံဘဲ ေနလိုက္တာ ေနာက္ေန႔မနက္ အိပ္ယာထေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းဆိုးကေတာ့ နဲနဲ က်န္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္တာကေတာ့ ကံေကာင္းလို႔ ဝက္တုပ္ေကြး မဟုတ္ခဲ့တာပါ။ Health Declaration Form မွာ အမွန္ မျဖည့္ခဲ့တာကလည္း ေျပာရရင္ မွားေတာ့ မွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလို ျဖည့္ျပန္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မယ္ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ ျဖစ္ဦးမယ္။ တျခားသူေတြပါ ကိုယ့္ေၾကာင့္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ဦးမယ္။ ေမတၱာပို႔တာ ခံရဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မျဖည့္ခဲ့တာ။ ေလယာဉ္ဆိုက္တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာ ျဖည့္သင့္မျဖည့္သင့္ စဉ္းစားရင္း ကြက္လပ္ခ်န္ထားတုန္း။ ေလဆိပ္ထဲ ဝင္ခါနီးမွ All Clear ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္လိုက္တာ။ ဒီလို ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လုပ္ၾကမယ့္သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိမွာပဲ။ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို အႏၲရာယ္ ႀကီးပါတယ္။ ခရီးသည္တစ္ေယာက္က အဲဒီကဒ္မွာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေရးထားရံုနဲ႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးက မျဖစ္သင့္ဘူး။ အားလံုးကို စစ္ေဆးသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာတဲ့ေန႔မွ အဲဒီလို မစစ္ေဆးတာလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က လံုးဝ မစစ္တာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳး ခရီးသည္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာမ်ိဳးပဲ ရွိခဲ့တာ။ အခု စေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့ ကေလးေလးလည္း အဲဒီေန႔က ေလဆိပ္မွာ စစ္ေဆးတာ ခံရတုန္းက ဘာမွမရွိဘူးလို႔ သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြထဲ ပါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ ေန႔ကေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အဲလို စစ္ေဆးေနတာ မရွိခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လက္ခံဖို႔က ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲတယ္။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ All Clear လုပ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့သလားမွ မသိတာ။ ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိေနမလဲ မသိဘူး။ ဒါေတာင္ အဲဒီကေလးမေလးရဲ႕ ဆရာမကို ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေကာင္းတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္သာ ဒီကေလးမွာ H1N1 ျဖစ္ေနတာ သိခဲ့ရတာကိုး။ ဒီလိုမ်ိဳး ၫႊန္ျပတဲ့သူနဲ႔ မေတြ႕ဘဲ သာမန္ တုပ္ေကြးထင္ၿပီး ရမ္းေဆးေသာက္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိေနမလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြက ျဗဴးျဗဴးၿဗဲၿဗဲ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္တာမ်ိဳးမွ အေလးထားခ်င္ၾကတာ။ ဒီေရာဂါမ်ိဳးက ကူးစက္တာသာျမန္တာ၊ ေသတဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းက်ေတာ့ နည္းတာမို႔ သိပ္အေလးအနက္ မထားတာမ်ိဳးလားေတာ့လည္း မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ ဝတၱရားေက် လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ လူႀကီးလာမွ လုပ္ျပတာမ်ိဳးေတြ ေရွာင္ရွားသင့္ေနၿပီလို႔ ထင္မိပါတယ္ခင္ဗ်ား။ နာဂစ္မွာတုန္းကလည္း လူႀကီးလာမယ္ဆိုမွ လုပ္ျပတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာတာ၂၆ရက္ေန႔ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ေန႔လည္ ဘန္ေကာက္အဲယားေဝးနဲ႔ ျပန္လာတဲ့သူေတြ အားလံုး ေမးၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ သိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတာမို႔ ႏိုင္ငံျခားက လာတဲ့သူတိုင္းကို ေလဆိပ္မွာ ေသခ်ာ စစ္ေဆးေနပါတယ္ ဆိုတာႀကီးကို ဘယ္လိုမွ ယံုလို႔ မရဘူးျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကည့္က်က္သာ ေနၾကေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မေန႔ညကတင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ီးယားလုပ္ၿပီးသြားၿပီမို႔ ဝက္တုပ္ေကြး ကင္းရွင္းေၾကာင္း သက္ေသ ထူလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ ခါးေလးေတာ့ နဲနဲ ကိုက္ေနတုန္းပဲ။ :D

Using Web as a Professional & to be a Professional

noreply@blogger.com (NLS) — Tue, 09 Jun 2009 12:18:00 +0000

Using Web as a Professional & to be a Professional ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ အင္တာနက္ကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ အေၾကာင္း၊ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳၿပီးေတာ့ ေခတ္မီနည္းပညာေတြ၊ သတင္း အခ်က္အလက္ေတြကို ရယူႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီလို ရယူၿပီးေတာ့ ကိုယ္တတ္ကၽြမ္းရာ ဘာသာရပ္မွာ ဘယ္လို ပူးတြဲ အသံုးခ်ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို MCPA အသင္းကႀကီးမွဴးၿပီး ICT Park ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာပါမယ္။ လာမယ့္ ဇြန္လ၁၃ရက္ ေန႔လည္ ၁နာရီကေန ၃နာရီအထိ ျဖစ္ပါတယ္။

Download Powerpoint in Pdf format [5.4Mbs]

National Debt by Country

noreply@blogger.com (NLS) — Tue, 09 Jun 2009 11:42:00 +0000

CIA အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမ႓ာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးရဲ႕ အေႂကြးစာရင္းပါ။ ဒါကို စေတြ႔တာနဲ႔ စၾကည့္မိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး အေႂကြးဘယ္ေလာက္ ရွိသလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနရာမွာ Country for which no information is available ဆိုတဲ့ သေကၤတေလးပဲ ေတြ႕လိုက္ရတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ညံ့ေသးတဲ့ CIA ပဲလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဪ အဲဒီ ဆိုဒ္ေလးမွာပဲ The Wealth of World Leaders ဆိုတဲ့ ပံုေလးတစ္ခုလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီပံုမွာလည္း ျမန္မာျပည္က တစ္ေယာက္မွ မပါတာမို႔ တိုင္ကြန္းႀကီးေတြ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲလို႔ ထင္မိပါေၾကာင္း။

Source: http://www.visualeconomics.com

Scribnia

noreply@blogger.com (NLS) — Tue, 09 Jun 2009 10:47:00 +0000

Scribnia is all about writers, aim to be the definitive source for people's opinions about bloggers, columnists, reporters, and other writers whose work is available online. Scribnia allows you to rate your favorite (and least favorite) writers and discover new authors that match your unique tastes. Scribnia enables "deep" searching and filtering by allowing users to rate authors on "Context ratings," which are metrics specific to each author's domain.

For Readers

Rate authors using Context Ratings™, and share with your friends the authors you love and hate
Discover new authors using Scribnia's recommendation engine, which analyzes your unique tastes

For Bloggers

Install the scribnia widget to enable readers to rate you and drive new readers to your blog
Connect with readers by seeing what they like and dislike about your posts

http://www.scribnia.com

Nominate for MCPA Excellence Award 2008

noreply@blogger.com (NLS) — Sat, 06 Jun 2009 12:27:00 +0000

ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ အသင္းမွ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွစ၍ တစ္ႏွစ္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာ ေလာကအတြက္ ထူးခၽြန္စြာ အက်ိဳးျပဳခဲ့ေသာ လူပုဂိၢဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း၊ Product ၊ Solution (သို႔) Project တစ္ခုကို ႏွစ္စဉ္ေရြးခ်ယ္၍ MCPA Excellence Award ဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္အတြက္ ဆုခ်ီးျမႇင့္ခံထိုက္သူမ်ားကို ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ(၃၁)ရက္ ေနာက္ဆံုးထား၍ အဆိုျပဳၾကရန္ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။

အဆိုျပဳလႊာကို ဤေနရာတြင္ ေဒါင္းလုဒ္ ရယူပါ။ [Nomination Form]
အဆိုပါဆုႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဖတ္ရႈရန္ [About MCPA Award]

သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 04 Jun 2009 13:49:00 +0000

သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ

သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ
အားလံုးကို စားသံုးသြားတဲ့အတြက္
မနက္ျဖန္မွာ သင္နဲ႔ငါ ဆက္ဆံစရာ မလိုေတာ့ဘူး
ေဘာလံုးလိုပဲ အေပ်ာ္ဆံုး ဆက္ကန္ပါေတာ့
လူေတြကို။

ေတာ္စတြိဳင္းဆိုေတာ့ တြိဳင္းလိုက္ၾက
အာရွီေမာ့ဆိုေတာ့ ေမာ့လိုက္ၾက
နိရူဒါဆိုေတာ့လည္း ဒါလိုက္ၾက
ဖူကူယားမားနဲ႔ မားလိုက္ၾက
ဂ်က္ဖရီအားခ်ားကို ခ်ားလိုက္ၾက
ဂ်က္လန္ဒန္ဆို ဒန္လိုက္ၾက

ျပဇာတ္ဟာ တစ္ဖက္သက္မို႔
တစ္ခန္းမရပ္ခင္
ငါ အျပင္ကို ထြက္ခဲ့တယ္
သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လို႔။

လင္းဆက္
4 June, 2008

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)

noreply@blogger.com (NLS) — Sun, 31 May 2009 11:23:00 +0000

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)

ပထမေတာ့ အားဒမ္သည္ မရိပ္မိေသးေခ်။ ဒညင္းမယ္ေလးကို ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည္ကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ သူစကားလွမ္းေျပာသည္ကိုပင္ ျပန္မေျပာ။ ေအးမကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း ခုတေလာမွ ဒညင္းမယ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် ဘာျပႆနာမွ မလုပ္ေခ်။ ထိုသို႔သာ အၿမဲတမ္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ အခုေတာ့ ေအးမ ျပႆနာ မရွာေတာ့ေသာ အခါမွ ဒညင္းမယ္ေလးက သူ႕ကို ေရွာင္ေနေလၿပီ။ သူ႕စိတ္သည္ မရိုးမရြ ျဖစ္လာ၏။ ခါတိုင္းျမင္ေနက် စကၡဳအာရံုေလး မျမင္ေတြ႕ရေတာ့သျဖင့္လည္း ေျခဖဝါးကို ဓါးႏွင့္ခြဲ ဆားပက္ၿပီးမွ မီးကင္ခံရရွာေသာ ဗိမၼသာရမင္းႀကီးလို ခံစားရေလသည္။ သူ႕အေပၚကို တစ္ခုခုမ်ား ၿငိဳျငင္ေနသလားလို႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ စဉ္းစားၾကည့္ရွာ၏။ ေအးမႏွင့္ အၿမဲတမ္း ဒီလိုႀကီး ပူးတြဲပူးတြဲ လုပ္ေနလို႔မ်ား အမ်က္သိုေလသလားလို႔လည္း ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ေတြးမိေလ၏။ ဤသို႔ ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႕အေနျဖင့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္။ ဘုရားသခင္ စီစဉ္ထားသည္ကိုး။ ဒါဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူ႕ကို သိသိသာသာႀကီး ေရွာင္ေနရသနည္း။ ဤသို႔ျဖင့္ အခါမလပ္ အားဒမ္၏ စိတ္တြင္ ယင္းအေတြးမ်ား ဝင္ေနေလရာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလွ်င္ေတာင္မွ ဒညင္း၊ ဒညင္းဟု ေရရြတ္သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ (ေနာင္ေသာအခါ အားဒမ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဉ္ ေတြးေနေသာ ဒညင္းဒညင္းကို Dream Dream ဟု ေခၚၾကေလသည္)။

တစ္ရက္ေတာ့ သူေအးမကို အဘယ္ေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူတို႔ႏွင့္ မေနဘဲ ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည့္ အေၾကာင္းကို တီးေခါက္ေလ၏။ ေအးမကေတာ့ အမူအရာမပ်က္ဘဲ အို.. ဒါကေတာ့ရွင္ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မၾကားထဲ သူဝင္ၿပီး ခေလာက္ဆန္မိတာ သိသြားလို႔ ေနာင္တရၿပီး ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနတာျဖစ္မွာေပါ႔လို႔ ဆိုေလ၏။ ဒီေကာင္မ မရွိတာ ဘာအေရးမ်ားလဲ.. ကၽြန္မတစ္ေယာက္လံုး ရွိပါေသးတယ္ရွင့္.. အရင္ထဲက အားဒမ္ရဲ႕ မူပိုင္က ေအးမဆိုတာ အားလံုး အားလံုး သိၾကတာပဲ.. ရွင္ကလဲ ကၽြန္မကိုပဲ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနၿပီးမွ ဘာအခုမွ ဒညင္းမယ္အတြက္ ပူပန္ေနရတာလဲ ဟု မ်က္ေတာင္ေလးခ်ီကာ ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရင္အုပ္က်ယ္ႀကီးကို ေခါင္းအပ္ၿပီး အတင္းဖက္ထားျပန္သည္။ အရင္ကေတာ့ ဒီလို အခ်ိန္ေလးေတြဟာ သာယာသည္ေပါ႔။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္ေနေပၿပီ။

အားဒမ္သည္ အတင္းဖက္တြယ္ေနေသာ ေအးမ၏ လက္မ်ားကို ခြါထုတ္လိုက္ၿပီး ေလပူတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း မႈတ္ထုတ္လိုက္၏။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိန္းမေတြ ဉာဏ္နည္းတယ္လို႔ ေျပာတာေနမွာဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ စဉ္းစားၾကည့္လွ်င္ ေရၾကည့္လိုက္လွ်င္ေတာင္မွ လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္ခ်င္တဲ့ လူ႕ေလာကႀကီးထဲတြင္ အားႏြဲ႕သူ မိန္းမသားေလး တစ္ေယာက္တည္း သူတို႔ကို ခြဲၿပီး သြားေနတာ ဘယ္ေလာက္ အထီးက်န္လိုက္မလဲ။ သူေတာင္မွ ေရကန္ထဲ ၾကာၾကာမေနႏိုင္၊ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ျပာတက္ၿပီး တကိုယ္လံုး တုန္ခါ လာတက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလး တေနကုန္ တေနခန္း ေရထဲမွာ ေနေနတာ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းရွာလိမ့္မလဲ။ သူ႕ခမ်ာ ေအးမလို ဖက္ထားစရာ ေယာက္်ားသားလည္း မရွိျပန္တာ ဘယ္ေလာက္ သနားစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ သူသာ ဒညင္းမယ္ေလးနား ရွိလွ်င္ေတာ့ အနည္းဆံုး အကိုလို ေမာင္လို စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ သူမ ဖက္ထားခ်င္ ဖက္ထားလို႔ ရသည္ေပါ႔။ ဒီထက္ ပိုဆိုးတာက အဲဒီေရကန္။ အဲဒီေရကန္မွာ ေမြးဖြားရွင္သန္ေနၾကတဲ့ အေကာင္ေတြက အမ်ားႀကီးရယ္။ သူေတာင္ ဟိုးတခါ ေရဆင္းခ်ိဳးတုန္းက လက္ကို ငါးတြတ္လို႔ အျမန္ျပန္တက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေနာက္တႀကိမ္တြင္ေတာ့ မင္းသုဝဏ္၏ ေမွ်ာ့နက္မည္းႀကီး တြယ္ေလ၏။ ဒီအႏၲရာယ္ေတြကို ဒညင္းမယ္ေလး သိမွ သိပါရဲ႕လား။ အားဒမ္သည္ ေတြးမိေလ ေတြးမိေလ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္လံုးရြဲႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊ ပါးနီနီေလးကိုလည္းေကာင္း၊ ရွည္လ်ား သြယ္ေျပာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ တခစ္ခစ္ရယ္သံ လြင္လြင္ေလးကိုလည္းေကာင္း၊ စိတ္ေကာက္လွ်င္ ေထာ္ၿပီး စူထားတတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးကိုလည္းေကာင္း မ်က္လံုးထဲတြင္ တေရးေရး ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့သည္။

တေန႔။ ထိုေန႔သည္လည္း ေနသာၿပီး မိုးမရြာပါ။ ေလေျပမ်ားက ဒဂုန္တာရာ ေျပာသလို တေနာ့ေနာ့ တိုက္ေနၿပီး ေအးမသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ တစ္ပင္သို႔ ခုန္ကူးေနေသာ ေမ်ာက္မ်ားကိုၾကည့္ကာ ဂ်ဴးကဲ့သို႔ ဘုရားေရ.. ဘုရားေရဟု အဆက္မျပတ္ တေန၏။ အားဒမ္သည္ သူခူးလာေသာ သီဟိုဠ္ေစ့ မ်ားကို မီးဖုတ္ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေအးမကို ေကၽြးေန၏။ ထိုအေစ့မ်ား မ်ားမ်ားစားလွ်င္ ေသြးတက္ၿပီး အလြန္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္ေၾကာင္း သူသိထားသည္။ မၾကာမီပင္ ေအးမသည္ မထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း သီဟိုဠ္ေစ့ တန္ခိုးေၾကာင့္လည္းေကာင္း ေသြးတက္ၿပီး ပ်င္းရိေလးလံလာကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ ေအးမ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္မည့္ အခ်ိန္ကို အားဒမ္ ေစာင့္ေနခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အခုလို အခြင့္ေကာင္း ႀကံဳသည္ႏွင့္ ေရကန္ရွိရာသို႔ ေျပးေတာ့သည္။ သနားစရာ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ ေရကန္ထဲမွ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သူ႕ကို ၾကည့္ေနေလ၏။ အားဒမ္သည္ ေရထဲသို႔ ေျဖးေျဖးဆင္းၿပီး ဒညင္းမယ္ေလးအနားသို႔ တိုးကပ္သြားေလ၏။ ယခင္က ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး ကိုယ္ကာယကေလးမွာ ယခုအခါ အေတာ္ေခ်ာင္က်သြားပါလားဟု သူေတြးမိလိုက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္လည္း သူဆင္းလာေသာ အခါမွ မ်က္ရည္မ်ား ေပါက္ေပါက္ေပါက္ေပါက္ က်လာကာ ရက္စက္လိုက္တာ ရက္စက္လိုက္တာဟု ျမည္တမ္းေလသည္။ အားဒမ္သည္ ဒညင္းမယ္ေလးကို သူ၏ သန္မာေသာ လက္ႀကီးျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းသို႔ နစ္ဝင္လုမတတ္ ေထြးဖက္လိုက္ၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကို ေရွာင္ေနရတာလဲကြယ္ဟု ေက်ာ္ေဆြ၏ ေလသံျဖင့္ ေမးေလသည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ မ်က္ရည္မျပတ္ဘဲ ၫိႈးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ဦးသမီးကို ေသေစခ်င္ေနတာ သမီးသိတယ္.. သမီးသိတယ္.. ဦးသိပ္ရက္စက္တယ္ စသည္ျဖင့္ တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္းငို ငိုရင္းေျပာေလ၏။

အားဒမ္သည္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာကို ေမာ့လိုက္ၿပီး အိုကြယ္ မဟုတ္လိုက္တာ.. ကိုယ္မင္းကို ဘာမ်ား အျပစ္လုပ္မိလို႔လည္းကြယ္.. မင္းမရွိလို႔ ကိုယ္အထီးက်န္ေနတာ မင္းသိရဲ႕လား ဘာညာျဖင့္ ေယာက္်ားတို႔ တပ္အပ္ေသာ အ႒ာရႆ မ်ားကို ဝမ္းတြင္းပါ တတ္ၿပီးသည့္ပမာ စကားကို စီကာစဉ္ကာ ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာေလ၏။ ထိုက်မွ ဒညင္းမယ္ေလးက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပေလသည္။ အားဒမ္သည္ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္း ေအးမကို လည္ပင္းညႇစ္သတ္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာ၏။ ဒညင္းမယ္ေလးကိုကား သနားၿပီးရင္းသနား ရင္ခြင္မွာသာ အပ္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့၏။ ဒညင္းမယ္ေလးက သမီးသိပ္ေၾကာက္တာပဲ ဦးရယ္ ဟုေျပာၿပီး ေခါင္းေလး ေမာ့လိုက္ေသာအခါ အားဒမ္သည္ မည္သို႔ စိတ္ကူးေပါက္သြားသည္မသိ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးအား တရိႈက္မက္မက္ နမ္းမိေလေတာ့သည္။ ေအးမကိုပင္ သူတစ္ခါမွ ဤသို႔ မနမ္းစဖူး။ မနမ္းစဖူး အနမ္းထူးေသာေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသားမွာ သဘာဝတရား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားေသာ သေဘာတရားကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိၿပီး ယင္းေရအလ်ဉ္တြင္ တသြင္သြင္ေမ်ာပါကာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေမ့ႀကီး ေမ့ေနၾကသည္။ ကန္ေဘးသစ္ပင္ထက္မွ ေမ်ာက္မ်ားက အုန္းသီးမ်ားကို ထုရိုက္ အားေပးေနၾကၿပီး ေခြးမ်ားက အူသံေပးကာ ခ်ီးယားလုပ္၏။ ေတာက္တဲ့က ေတာက္တဲ့ေတာက္တဲ့ ျမည္သံကို အားဒမ္နားတြင္ ေတာ္တယ္ ေတာ္တယ္ဟု ၾကား၏။ ေဒါင္းမ်ားက ကမ႓ာ့ဖလား ေဘာလံုးပြဲ သီခ်င္းျဖစ္ေသာ အိုေဝး..အို…ေဝး..အိုးေဝ ဟူေသာ အိုးေဝသီခ်င္းျဖင့္ တပ္လွန္႔၏။ အားဒမ္တြင္ ေမွ်ာ့သံုးေကာင္ တြယ္ကပ္ေနၿပီး၊ ဒညင္းမယ္ေလးတြင္ေတာ့ ရွစ္ေကာင္ခန္႔ တြယ္ကပ္ေနေလၿပီ။ ထိုအခိုက္ ေအးမသည္ ေအးစက္ေသာေရ၏ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ မိန္းေမာ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ လန္႔ႏိုးလာၿပီး အားဒမ္ႏွင့္ ဒညင္းမယ္ေလးတို႔၏ ဖရန္႔ကစ္ကို ေတြ႕သြားကာ ေအာင္မေလး အရပ္ကတို႔ေရဟု အာေခါင္သံႀကီးျဖင့္ ႀကံဳးေအာ္လိုက္ေလေတာ့သည္။

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၂)

noreply@blogger.com (NLS) — Mon, 25 May 2009 04:31:00 +0000

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၂)

အားဒမ္သည္ မသိမသာ အခ်ိဳးေျပာင္း၍ ေနေလၿပီ။ ယခင္တုန္းက ေအးမေအးမႏွင့္ တေခၚေခၚ တေျပာေျပာ တယုယု တရရ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ယခုေသာ္ကား သူ႕မ်က္လံုးမ်ားက ေအးမထံတြင္ မရွိေတာ့။ တခါတရံ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဝဏၰပဘာ ကလ်ာဖူးစသစ္ ဘာညာျဖင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေရရြတ္ေနတတ္ေသးသည္။ မုဒုလကၡဏဇာတ္ကို မင္းသိသလားဟုလည္း ေမးတတ္ေသး၏။ ဘာေတြ ဆိုလိုမွန္းေတာ့ ေအးမ ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ ေအးမ သိသည္က သူ ဒီဥယ်ာဉ္ႀကီးထဲမွ ထြက္သြားခ်င္ေနမိတာကိုပင္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ ဒညင္းမယ္ေလးႏွင့္ ေဝးရာသို႔ သြားခ်င္ၿပီ။ အရင္တုန္းကဆို အားဒမ္ႏွင့္ သူသည္ တစိတ္ထဲ တစ္ဝမ္းထဲ။ ေအးမသြားခ်င္ေသာအရပ္သည္ အားဒမ္ သြားခ်င္ေသာ အရပ္ပင္ ျဖစ္၏။ ေအးမ စားေသာ အသီးသည္ အားဒမ္ စားေသာ အသီးပင္ ျဖစ္၏။ ဒီေကာင္မေလး ေရာက္လာကတည္းက ေအးမသည္ သီးျခားျဖစ္သြားသလို ခံစားေနရသည္။ အားဒမ္သက္သက္ သူသက္သက္ ဘာမွမဆိုင္သလိုမ်ိဳး ခံစားရလာသည္။

ဘာမွန္းမသိေသာ လက္ႏွစ္ဖက္ ေျခႏွစ္ဖက္ လူမေလးသည္ ေျပာရရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးတေလေတာ့ ထူးဆန္းသည္ဟု ဝန္ခံစရာေတာ့ ရွိေပသည္။ ဤေကာင္မေလး သူႏွင့္တူသည္ကို ေအးမ သိပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ေကာင္မေလးက လူပိုပီသသည္ဟု ေအးမ ခံစားရသည္။ အႏွီေကာင္မေလးသည္ သြားခ်င္ရာ တစ္ကုိယ္တည္း ခုန္ေပါက္ သြားႏိုင္သည္။ သစ္ပင္ အျမင့္ႀကီးမ်ား အေပၚသို႔လည္း တက္၏။ ပက္လက္လည္း အိပ္သည္။ ေမွာက္ရက္လည္း အိပ္သည္။ ထိုထက္ပိုၿပီး ေျပာရလွ်င္ သူမ၏ ကိုယ္ခႏၶာ။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာ သူ႕လိုပင္ မိန္းမသားျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕စိတ္ထဲမွာ အလိုလို သိေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူကား ဒညင္းမယ္ေလးလို မဟုတ္။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာ ရွိသည္မ်ား သူ႕ထံတြင္ မရွိ။ သူ႕ထံတြင္ ရွိေနေသာ အားဒမ္ႀကီးကား ဒညင္းမယ္ေလးတြင္ မရွိ။ လူသည္ မရွိေသာ အရာမ်ားကို စိတ္ဝင္စားသည္။ လိုခ်င္တတ္သည္။ သူ႕ထံတြင္ မရွိေသာ အရာမ်ားကို ေအးမ လိုခ်င္ေနမိသည္။ သူ႕ပံုစံလိုမ်ိဳး ေအးမလည္း ျဖစ္ခ်င္သည္။ မိန္းမဆိုသည္မွ လွခ်င္ပခ်င္သည္ပဲ။ သူ႕လိုပဲ အားဒမ္လည္း စိတ္ဝင္စားေနေၾကာင္း သူသိသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တပူးပူး တတြဲတြဲ အတူတူ ေနလာခဲ့သည္ပဲ။ အေပြးျမင္ အပင္သိသည္ေပါ႔။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔ႏွစ္ဦး စိတ္ဝင္စားပံုျခင္း မတူသည္ကိုလည္း ေအးမ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနျပန္သည္။ အဆိုပါ သူ႕ထံတြင္ မရွိေသာ အရာမ်ားေၾကာင့္ အားဒမ္သည္ သူမကို ဂရုမစိုက္ဘဲ၊ ဒညင္းမယ္ေလး ဆီသို႔သာ မ်က္စိေရာက္ေနေတာ့ေလသည္။ တခါတခါ ဘာရယ္မဟုတ္ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ ျမည္တြန္ေတာက္တီး ေနတတ္ေသးသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး ၾကားတြင္ အသားဆိုင္တစ္ခု ဆက္ထားသည္မွအပ ကြဲျပားေနေလၿပီဟု ေအးမ ရင္နာနာႏွင့္ ေတြးေနမိေလ၏။

ထိုေန႔ကား ေလပူမ်ားခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္ေပသည္။ အားဒမ္ႏွင့္ ေအးမသည္ ဒညင္းမယ္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ထံုးစံအတိုင္း စကားမ်ားၿပီးေသာကာလ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ထိုင္ေနၾကသည္။ စကားမ်ားရျခင္းမွာလည္း အားဒမ္၏ မ်က္လံုးမ်ားက အၿမဲလိုလို ျပဴးထြက္မတတ္ ဒညင္းမယ္ေလးကိုသာ အသဲအသန္ လိုက္လံ ၾကည့္ရႈေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ၾကာေတာ့ ေအးမ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ကို ဒီေနရာက ထြက္သြားဖို႔ ေပၚတင္ ေျပာရေတာ့သည္။ ဒညင္းမယ္ေလးက တရံႈ႕ရံႈ႕ငို၏။ ကၽြန္မမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲရွင္ ကၽြန္မမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲရွင္ ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးေလးျဖင့္ ရင္ကို သြက္သြက္ခါေအာင္လႈပ္ရင္း အားဒမ္၏ လက္ေမာင္းကို ဟိုပြတ္ဒီပြတ္ပြတ္ကာ တသိမ့္သိမ့္ ငိုေလ၏။ ထိုသို႔လႈပ္ေလ ေအးမ၏ ေဒါသမ်ားက ပိုပိုျပင္းထန္လာေလ ျဖစ္လာကာ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ပါးတစ္ခ်က္ ရိုက္မိေလ၏။ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာျပင္ ျဖဴျဖဴဥဥဝယ္ လက္ေလးေခ်ာင္းရာ နီရဲရဲသည္ စင္းစင္းႀကီး ေပၚလာေလသည္။ သူမရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ အမေလးဟု တစ္ခ်က္သာ ေအာ္ႏိုင္ကာ ေျမေပၚသို႔ ပံုခနဲ လဲက်သြားေလေတာ့သည္။ ေဒါသမေျပေသးေသာ ေအးမသည္ လဲက်ေနေသာ ဒညင္းမယ္၏ ရင္အစံုကို ဖေနာင့္ႏွင့္ ေပါက္မည္လုပ္သည္တြင္ အားဒမ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေလေတာ့သည္။ အားဒမ္သည္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သူ႕လည္ပင္းကို ညႇစ္ထားၿပီး အသည္းႏွလံုး မရွိတဲ့ ရက္စက္ေသာမိန္းမလို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စြပ္စြဲသည္။ ေအးမ သီေသးထားေသာ သစ္ေစ့ဆြဲႀကိဳးကို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္ကာ ေအးမကို ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာဆိုေလ၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦးတို႔ကား ဘယ္လိုမွ တစ္ကိုယ္တည္း မေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္ၾကေတာ့ေလၿပီ။ ကိုယ္ခ်င္း ဆက္ေနၾကေသာ္လည္း အားဒမ္က မ်က္ႏွာကို ဟိုဘက္လွည့္ထားသည္၊ ေအးမက ဒီဘက္လွည့္ထားေလသည္။

ခဏၾကာေတာ့ အားဒမ္သည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။ ဒညင္းမယ္ေလးကား ယခုထက္တိုင္ ေမ့ေနရာက သတိမရေသး။ ေျမျပင္တြင္ ပက္လက္ေလး စင္းစင္းႀကီး လဲေနေသး၏။ ေအးမသည္ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ေဒါသက တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္၍ လာျပန္ကာ ဒင္းကို တခုခု လုပ္ခ်င္လာျပန္၏။ သို႔ေသာ္လည္း အားဒမ္ ႏိုးလာၿပီး ခုနကလို လည္ပင္းညႇစ္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ အႀကံအိုက္ေန၏။ ထိုေသာခဏ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဒညင္းပင္ႀကီးဆီသို႔ ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ဒညင္းပင္ႀကီးဝယ္ ဒညင္းသီးမ်ားသည္ ႁပြတ္သိပ္စြာ သီးေန၏။ လူသည္ တစ္ခုခုကို အျပစ္တင္မရလွ်င္ အျခားတစ္ခုခုကို အျပစ္တတ္တတ္သည့္အတိုင္း ေအးမ၏ ေဒါသမ်ားသည္လည္း ဤဒညင္းမယ္ေလး ေမြးဖြားလာရာ ဒညင္းပင္ႀကီးဆီသို႔ က်ေရာက္သြား ေလေတာ့သည္။ အဆိုပါ ဒညင္းပင္ႀကီးမွ ဒညင္းသီးမ်ားသည္သာ ဤသို႔ေသာ ဒညင္းမယ္ေလးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေမြးလာဦးမည္ဆိုလွ်င္ သူေသရံုသာ ရွိေတာ့မည္။ ဒင္းအသီးအားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ရမည္ဟု စိတ္တြင္ ျဖစ္လာကာ အနီးအနားမွ တုတ္ရွည္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲယူၿပီး ဒညင္းသီးမ်ားကို ရိုက္ခ်ေလ၏။ အားဒမ္မွာကား အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာေၾကာင့္ ဘာမွမသိဘဲ ေပ်ာ့ေခြေနေလ၏။ ဒညင္းပင္မွ ဒညင္းသီးမ်ား ေႂကြက်လာေသာအခါ ေအးမသည္ ေက်ာက္တံုးျဖင့္ ဒညင္းသီးမ်ားကို ထုေခ်ပစ္ေလ၏။

ထိုအခိုက္ ထူးဆန္းေသာ အခ်င္းအရာ တစ္ရပ္ကို ျမင္ရသည္ကား သူေက်ာက္တံုးျဖင့္ ဒညင္းသီးမ်ားကို ထုလိုက္တိုင္း ဒညင္းမယ္ေလသည္ အမေလး၊ အား စသည္ျဖင့္ ေရရြတ္ျမည္တမ္းကာ မပဋာေျမလူးသလို လူးလွိမ့္ေနရျခင္းပင္။ ေအးမသိေလၿပီ။ ဘဲအုပ္ကို ျပာႏွင့္ပက္လွ်င္ အသံတိတ္သကဲ့သို႔၊ ႏွင္းဆီပင္ကို ဝါးညႇပ္လွ်င္ သန္စြမ္းသကဲ့သို႔ ဓါတ္ရိုက္ဓါတ္ဆင္ျခင္းသေဘာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ရိပ္မိေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ထု၏။ ဒညင္းမယ္မွာ လူးကာလွိမ့္ကာ ဒုကၡခံရရွာေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ သူလက္အံ ေသလာၿပီ။ ထိုအခိုက္ အားဒမ္ကလည္း ႏိုးလာမည့္ပံုစံ ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ခုနက ေႁခြခ်ထားေသာ ဒညင္းသီးမ်ားကို ေနေရာင္ေကာင္းစြာရေသာ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး တစ္ခ်ပ္ေပၚတြင္ စုၿပံဳထားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ပို၍ပို၍ ထူးဆန္းသည္မွာကား ဒညင္းမယ္သည္ လူးကာလွိမ့္ကာ ေနရာမွ ပူလွခ်ည္ရဲ႕ ေလာင္လွခ်ည္ရဲ႕ဟု ေအာ္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေရအိုင္ထဲသို႔ ဒယီးဒယိုင္ အေျပးသြားကာ ခုန္ဆင္းၿပီး ေရထဲစိမ္ေနရေလသည္။ ေအးမသည္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနၿပီးမွ အရာရာကို သေဘာေပါက္သြားေသာေၾကာင့္ အားရပါးရ ေဟးခနဲပင္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလသည္။ ယခုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ဒညင္းမယ္သည္ ေရထဲမွ တက္လာရဖို႔ အေၾကာင္းမျမင္ေတာ့။ ေရထဲမွ တက္မလာသျဖင့္ အားဒမ္လည္း ဒညင္းမယ္အေပၚ ဟိုဟိုဒီဒီ သြားရည္တျမားျမားႏွင့္ မ်က္စိမကစားႏိုင္ေတာ့။ ခဲနဲ႔ ထုေနလွ်င္ကမွ သူ႕လက္ခ်က္မွန္း အားဒမ္ သိေနဦးမည္။ ယခုလိုဆိုလွ်င္ သူလုပ္ထားသည္ကိုလည္း အားဒမ္အေနျဖင့္ သိႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့။ ေနမ်ားမ်ားပူပါေစလို႔သာ သူ႕အေနႏွင့္ ဆုေတာင္းရန္ရွိသည္။ ေနပူလွ်င္ ေက်ာက္ဖ်ာပူမည္။ ေက်ာက္ဖ်ာပူသည္ႏွင့္အမွ် ဒညင္းသီးမ်ား ပူသလို ဒညင္းမယ္လည္း ပူေလာင္ကာ ေရထဲဆင္းစိမ္ေနရမည္ကို သူသိေလၿပီ။

ဒုတိယပိုင္း ၿပီး၏။

ပထမပိုင္းဖတ္ရန္

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက

noreply@blogger.com (NLS) — Sat, 23 May 2009 13:29:00 +0000

စေရးတုန္းကေတာ့ အိုင္ဒီယာမဂၢဇင္း ႏွစ္ပတ္လည္အတြက္ ရည္စူးၿပီး ေရးတာပါပဲ။ ႏွစ္ပိုဒ္လည္းၿပီးေရာ လက္က လံုးဝမရေတာ့ဘူး။ အေျပာင္အပ်က္ဘက္ကို ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စင္မတင္ႏိုင္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားပါေရာ။ ဘာသာေရး အျမင္ေတြနဲ႔ မဖတ္ဖို႔ကိုေတာ့ ႀကိဳေတာင္းပန္ထားပါရေစ ခင္ဗ်။

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက

နီကိုရဲ ငါးေပါင္ေပးပါ
သမီးကို အၾကည္ေတာ္ ေပါင္ငါးဆယ္
မင္းသိခၤ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ ယူမယ္ဗ်ိဳ႕
ျမသန္းတင့္ ၃ေအာင္စ
ဂ်ဴး ၅ေအာင္စ
..........
..........
..........

ယေန႔မွစ၍ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလြန္ေသာ ကာလတစ္ခုတြင္ စၾကဝဠာအတြင္းမွ ၿဂိဳဟ္ပဲ့တစ္ခုသည္ ကမ႓ာ့ ဆြဲငယ္အား နယ္ပယ္အတြင္း အရွိန္ျပင္းျပင္း ဝင္ေရာက္လာကာ ကမ႓ာႀကီးကို ဝင္ေဆာင့္ေလသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ကမ႓ာ့ေရထု အေပၚသို႔ သံုးေပခန္႔ ျမင့္တက္လာခဲ့ၿပီး ကမ႓ာ့ၿမိဳ႕ႀကီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၏။ ကမ႓ာ့ေျမလႊာ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း တြန္႔ေခါက္သြားခဲ့ရၿပီး ေနရာအႏွံ႔ ျပတ္ေရြ႕ေၾကာင္းႀကီးမ်ား ဧရာမေခ်ာက္ႀကီးမ်ား ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ကမ႓ာေလာကႀကီး တစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိ က်သြားခဲ့ရၿပီး ယင္းသို႔ ျပင္းထန္သည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ မေသဘဲ က်န္ခဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း ကမ႓ာေျမတြင္ ဆြဲငင္အား မတည္ၿငိမ္ဘဲ ဟိုမွသည္ သည္မွဟိုသို႔ အတိအက်မရွိ ယိမ္းထိုး လည္ပတ္မႈေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ယိုယြင္းကာ အသိမွတ္ဉာဏ္အားလံုး ပ်က္စီးကုန္ေလသည္။ ကမ႓ာႀကီး၏ သံလိုက္စက္ကြင္းမ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီး ေျမာက္ႏွင့္ေတာင္ ဝင္ရိုးစြန္း ႏွစ္ဘက္မွာ ေနရာေျပာင္းက ယခု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္း တည့္တည့္ ျဖစ္လာခဲ့ရေလသည္။ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္း ျဖစ္သြားေသာ္လည္း ေရွးယခင္ ကကဲ့သို႔ ႏွင္းမ်ား က်ျခင္း ေရခဲျခင္းမ်ား မရွိေတာ့ဘဲ ပကတိရာသီဥတုသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အလင္းေရာင္ကို အရူးအမူး လိုခ်င္ၾကကုန္ေသာ ေရွးေခတ္က ရန္ကုန္သားမ်ားမွာ ယခုကဲ့သို႔ ၂၄နာရီ ေနေရာင္ျခည္ လံုေလာက္စြာ ရေနေသာ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး၏ ယေန႔ျဖစ္အင္ကို ျမင္မ်ားျမင္ေတြ႕ခဲ့လွ်င္ လြန္စြာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ၾကမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါေခ်။ ယခင္ ေတာင္တန္း ေဒသမ်ားမွာ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး၊ ယခင္ ေျမျပန္႔ေဒသမ်ားမွာ ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းမ်ား ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။

ေလာကနိယာမ ပ်က္ျခင္း ျပဳျခင္းမ်ား ၿပီးၿပီးေနာက္၊ ဘုရားသခင္၏ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသမွ် ဒုတိယ သတၱပါတ္ ကုန္ဆံုးျပန္ေသာအခါ ဤကမ႓ာႀကီးတြင္ လူမ်ား ထပ္မံေပၚေပါက္လာျပန္သည္။ လူမ်ားဟု ဆိုျခင္းမွာ ေနရာေဒသကိုလိုက္ၿပီး ခ်ားလ္ဒါးဝင္ တီထြင္ခဲ့သည့္အတိုင္း မဆီမဆိုင္ ေမ်ာက္ျဖစ္ေနၾကသည့္ လူမ်ား၊ မဟာျဗဟၼာႀကီး၏ မည္သည့္အစိတ္အပိုင္းမွ ျဖစ္လာၾကမွန္း မသိ ျဖစ္လာၾကေသာ လူမ်ား၊ ေကာင္းကင္သနင္း သိၾကားမင္းႀကီး ကာမရာဂ မေအာင့္အီးႏိုင္ရာမွ သမုဒၵရာထဲ အဖိုမ်ိဳးေစ့က်ၿပီး မိခင္ ေျမႀကီး၏ဓာတ္ျဖင့္ လူျဖစ္လာၾကသူမ်ား၊ ပထမအႀကိမ္တုန္းက လူ၏ လက္်ာနံရိုးကို အသက္ဓာတ္ မႈတ္သြင္းၿပီး လူမိန္းမ ျဖစ္ေစရာမွ အၾကင္လူႏွင့္ လူမိန္းမ ပူးေပါင္းကာ သူ႕အား ေတာ္လွန္ၾကသည့္အေၾကာင္းကို သိၿပီး ျဖစ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္ ညႇပ္တိုက္ခံရျခင္းကို ကာကြယ္ရန္ ဂရိနတ္သမိုင္းထဲကအတိုင္း လက္ေလးဘက္ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္း ေခါင္းႏွစ္လံုးႏွင့္ ကိုယ္တစ္ခု ပံုစံ ဖန္ဆင္းခံရေသာ ဟိုက္ဘရစ္ အမ်ိဳးအစား စကန္းဂ်န္နေရးရွင္း လူမ်ား၊ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးအစြဲထားၿပီး ၾကက္ဥအစရွာမရသလို ျဖစ္လာၾကသည့္ လူမ်ား စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအစားမ်ားလည္း ကြဲေလ၏။

ယခုအႀကိမ္ ဧဒင္ဥယ်ာဉ္ တည္ေနရာသည္ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ျမန္မာျပည္ႀကီးရွိ ကန္ေတာ္ႀကီးပန္းျခံ ရွိခဲ့ရာ ေနရာ ျဖစ္လာေလသည္။ ယခင္ဧဝ အမည္ကိုကား ျမန္မာမႈျပဳကာ ေအးမဟု ေခၚတြင္ေစ၏။ အာဒမ္ကိုကား ဤျပည္ႀကီးဝယ္ ေရွးယခင္က စိနတိုင္းသား အေျမာက္အမ်ား ေနခဲ့ဖူးသည္ကို အမွတ္ရစိမ့္ေသာငွာ အားနိမ့္၊ အားဆိမ့္၊ အတူး စသည့္နာမည္မ်ားအတိုင္း အားဒမ္ဟု ေခၚတြင္ေစ၏။ ယခင္က ဤေနရာတြင္ ကရဝိက္ရုပ္ႀကီး ရွိခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္ အမွတ္တရ အေနျဖင့္ ကရဝိက္ဥယ်ာဉ္ဟု အမည္ပညတ္ထားေလ၏။ တေန႔ေသာအခါ ဒါဝင္၏ လူမ်ားသည္ ဟိုမွသည္ သည္မွဟို လွည့္လည္သြားလာရင္း ထိုဥယ်ာဉ္ထဲသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုသူတို႔၏ ပံုစံမွာ ေမ်ာက္ပံုစံ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေအးမသည္ လန္႔၏ ေအာ္သည္။ ထိုအခါ ထိုသူမ်ားမွာလည္း လက္ေလးဘက္ ေျခေလးဘက္ ျဖစ္ေနေသာ ထိုစံုတြဲအား ရုတ္တရက္ျမင္ၿပီး ဘီလူးသရဲ ေတြ႕သည့္အလား ကေရာေသာပါး ထြက္ေျပးၾကသည့္ကာလ ျပဳတ္စားရန္ သယ္လာေသာ ဒညင္းသီးတစ္ေစ့သည္ ထြက္က်က်န္ခဲ့ေလသည္။ ကာလအတန္ၾကာေသာအခါ ထိုဒညင္းသီးေစ့မွ ဒညင္းပင္ေပါက္လာၿပီး ဒညင္းသီးမ်ား သီးေလေတာ့သည္။

ထိုဒညင္းသီးမ်ားထဲမွ ဒညင္းသီးတစ္လံုးသည္ ထူးထူးျခားျခား ႀကီးမားလွေခ်ရာ မသကၤာေသာေၾကာင့္ တက္ေရာက္ ၾကည့္ရႈေသာအခါကာလ ဒညင္းသီးအတြင္းမွ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာေလသည္။ သံေသဒဇ ဒညင္းပင္ကို မွီကာ ေမြးလာေသာေၾကာင့္ အဆင္းမွာ ညိဳညက္ညက္ ရွိေလ၏။ ေမြးေမြးခ်င္းပင္ ထိုမိန္းမပ်ိဳေလးမွာ ၁၆ႏွစ္သမီးအရြယ္ ရွိေနၿပီး ရိႈက္ဖိုႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ႏွင့္လည္း ျပည့္စံုေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ဓမၼတာအရ ႏို႔ဆာ၍ငိုေလရာ ေအးမက ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေၾကာင္ၾကည့္ေနဆဲခဏတြင္ အာဒမ္သည္ ေစတသိက္ လံႈ႕ေဆာ္မႈအရ မိမိလက္ၫိႈးကို အဆိုပါ မိန္းကေလး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ေသာအခါ အငိုတိတ္သြားေသာ ဟူ၏။ ထိုအခိုက္ ေလျပင္းမိုးျပင္းမ်ား က်လာၿပီး မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ ဗရျပစ္ႏွင့္ ဆာဒူးႀကီးတစ္ပါး ေရာက္လာကာ အဆိုပါ ကေလးမမွာ ဟိုးယခင္ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ပုဂံေခတ္ႀကီး ေကာင္းစားစဉ္ ကာလက ဝါးအတြင္းမွ ေမြးဖြားသူ ေဝဠဳဝတီ ဝင္စားသူပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လက္ၫိႈး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ရံုျဖင့္ ကေလး ႏို႔ဆာ မေျပေၾကာင္း ေျပာဆိုကာ ေမဓာဝီသီခ်င္းကို ဝင္းဦးကဲ့သို႔ သီဆိုရင္း အဓိ႒ာန္ျပဳ၏။ ထိုေသာအခါ သူလက္ၫိႈးမွ ႏို႔မိုးမ်ား သြန္းၿဖိဳးရြာသည္ ဟူ၏။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ အားဒမ္၏ လက္ကို ေကာင္မေလး ပါးစပ္မွ ဆြဲႏႈတ္ခါ သူ႕လက္ကို ထည့္လိုက္ၿပီး ေမႊ၍ပင္ ေနလိုက္ေသးသည္။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာလည္း ႏြားသိုးႀကိဳးျပတ္ တႁပြတ္ႁပြတ္ႏွင့္ အငမ္းမရ စို႔ရရွာေလ၏။

အားဒမ္ႏွင့္ ေအးမသည္ဤေလာကႀကီးအတြင္း သူတို႔ ႏွစ္ဦးတည္းသာ ရွိသည္ဟု ထင္ထားရာမွ ဒါဝင္၏ လူေမ်ာက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ျဗဟၼာႀကီး လႊတ္လိုက္သည့္ ဆာဒူးႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊ အရွင္လတ္လတ္ ဒညင္းသီးထဲမွ ထြက္လာေသာ ဒညင္းမယ္ေလးကိုလည္းေကာင္း တစ္ဆက္ထဲ ေတြ႕ရေသာအခါ မ်က္စိမ်ားပင္ ခ်ာလပတ္ လည္ေနေလေတာ့သည္။ သူတို႔အတြက္ ပို၍ ထူးဆန္းေနသည္မွာ သူတို႔မွလြဲ၍ ထိုသူအားလံုး ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း သီးျခားစီ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနၾကပံုကို ျမင္ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ အားဒမ္သည္ ဒညင္းမယ္ေလးကို ျမင္ၿပီးေနာက္ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေန၏။ ေအးမမွာကား ဘာကို ေဒါသျဖစ္လို႔ ျဖစ္မွန္းမသိ၊ ဘာကို ခံျပင္းလို႔ ခံျပင္းေနမိမွန္းမသိ။ သူသိသည္မွာ သူသည္ ဒညင္းမယ္ကို လံုးဝလံုးဝ ၾကည့္မရျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုထက္ ပိုဆိုးသည္မွာ အားဒမ္က ဒညင္းမယ္အား ေျခအဆံုး ေခါင္းအဆံုး တၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ အမုန္းၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ပထမပိုင္းၿပီး၏။

Structure of MARC format

noreply@blogger.com (NLS) — Sat, 23 May 2009 07:21:00 +0000

Structure of MARC format

Data Record တစ္ခုဟာ အၿမဲတမ္း Leader နဲ႔ စတယ္။ သူက စာလံုးေပါင္း ၂၄လံုး ေနရာယူတယ္။ Leader ရဲ႕ေနာက္က Directory ဆိုတာ တဆက္တည္း ပါလာမယ္။ Directory က ေနာက္ကပါလာမယ့္ Variable Fields ေတြရဲ႕ ေနရာကို ၫႊန္ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္တယ္။ Directory ဟာ သုညကေန ၁၁အထိ စာလံုး ၁၂လံုး ေနရာယူထားတယ္။ ပထမ သံုးလံုးက သက္ဆိုင္ရာ Tag ကို ကိုယ္စားျပဳတယ္။ ဒုတိယ ၄လံုးက အဲဒီ Field မွာ ထည့္သြင္းမယ့္ ေဒတာရဲ႕ ပမာဏကို ေဖာ္ျပတယ္။ တတိယ ၅လံုးက အဲဒီ ေဒတာရဲ႕ ေနရာကို ေဖာ္ျပတယ္။ Directory ရဲ႕ေနာက္မွာ Variable Fields ေတြ ရွိတယ္။ သူ႕မွာ Variable Control Fields နဲ႔ Variable Data Fields ဆိုၿပီး ႏွစ္ပိုင္း ရွိတယ္။ VCF က 001-008 အထိ ဂဏန္းသံုးလံုးနဲ႔ အမ်ိဳးအစား ခြဲျခားထားတယ္။ VCF မွာ Indicator ေတြ Subfield Codes ေတြ မရွိဘူး။ VDF မွာေတာ့ 010-08X အထိ Number and Code Fields နဲ႔ Classification and Call No. Fields ဆိုၿပီးေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို သိုမွီးတယ္။ VDF မွာေတာ့ Indicators ေတြ Subfield Codes ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြ ပါဝင္တဲ့ Heading Field ပါလာပါတယ္။ သူက 100 ကေန 887 အထိ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲျခားထားတယ္။ Field တစ္ခုနဲ႔ အျခားတစ္ခုကို (|) ဆိုတဲ့ Field Terminator သေကၤတကို အသံုးျပဳၿပီး ခြဲျခားထားတယ္။ အားလံုးၿပီးသြားရင္ေတာ့ Record Terminator သေကၤတ တစ္ခုခုကို ေနာက္ဆံုးမွာ ထည့္သြင္းေပးရမယ္။

Leader
Directory
Variable Fields

ဒီသံုးခုက MARC ဖြဲ႕စည္းပံုရဲ႕ အဓိက ေက်ာရိုးပါပဲ။ Variable Fields မွာ အပိုင္းႏွစ္ခု ရွိတယ္။

Variable Control Fields
Variable Data Fields

အဲဒီႏွစ္ခုထဲမွာမွ Variable Data Fields ကို မ်ိဳးတူစုေတြ ခြဲလိုက္ရင္

Number and Code Fields (01X-04X)
Classification and Call No. Fields (05X-08X)
Heading Fields (1XX-8XX)
Main Entry Fields (1XX)
Title and Title related Fields (20X-24X)
Edition, Imprint, Etc. Fields (25X-28X)
Physical Description, Etc. Fields (3XX)
Series Statement Fields (4XX)
Note Fields (5XX)
Subject Access Fields (6XX)
Added Entry Fields (70X-75X)
Linking Entry Fields (76X-78X)
Series Added Entry Fields (80X-83X)
Holdings, Location, Alternate Graphics, Etc. Fields (841-88X)

အဲဒီလို အမ်ိဳးအစားေတြ ခြဲထားတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာမွာ သက္ဆိုင္ရာ သတ္မွတ္ ကုဒ္ေတြကို ထည့္ေပးရတယ္။

Leader

Leader ဆိုတာက MARC ေဖာ္မတ္မွာ ထိပ္ဆံုးက ေနရာယူထားတဲ့ က႑တစ္ခုပါ။ သူ႕မွာ Indicator ေတြ Subfield ေတြ မပါဝင္ပါဘူး။ Leader Field ဟာ အခ်က္အလက္ ထည့္သြင္းရာမွာ 00 ကေန 23 အထိ ၂၄ေနရာ ယူထားတယ္။ ဥပမာ-

(*****nam##22*****#a#4500) လို႔ေတြ႕ရင္

၁။ သုညကေန နံပတ္၄အထိ ေနရာဟာ Record Length ကို ၫႊန္းတာပါ။

၂။ နံပတ္ငါး ေနရာကေတာ့ Record Status ကို ၫႊန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ Record Status အေနနဲ႔ အသံုးျပဳတဲ့

a - Increase in encoding level
c - Corrected or revised
d - Deleted
n - New
p - Increase in encoding level from prepublication

စတာေတြကို သိထားရပါမယ္။ အထက္က ဥပမာမွာ အဲဒီေနရာမွာ (n) ကိုေတြ႕ရတာေၾကာင့္ ဒါဟာ New Status အေနနဲ႔ ျပေၾကာင္း သိႏိုင္ပါတယ္။

၃။ နံပတ္ေျခာက္ ေနရာက Type of Record ကို ၫႊန္းပါတယ္။ TOR အေနနဲ႔

a - Language material
c - Notated music
d - Manuscript notated music
e - Cartographic material
f - Manuscript cartographic material
g - Projected medium
i - Nonmusical sound recording
j - Musical sound recording
k - Two-dimensional nonprojectable graphic
m - Computer file
o - Kit
p - Mixed materials
r - Three-dimensional artifact or naturally occurring object
t - Manuscript language material

စတဲ့ Variable ေတြကို အသံုးျပဳပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ (a) ကိုေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ဒါဟာ Language Material ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။

၄။ နံပတ္ခုနစ္ ေနရာက Bibliographic Level ကိုေဖာ္ျပပါတယ္။

a - Monographic component part
b - Serial component part
c - Collection
d - Subunit
i - Integrating resource
m - Monograph/Item
s - Serial

ဒီေနရာမွာ (M) ကိုေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ဒါဟာ (Monograph/Item) အေနနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္။

၅။ နံပတ္ရွစ္ ေနရာက Type of Control ဆိုတာကို ျပပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ (#) ဆိုတာက No Specific Type ကို ရည္ၫႊန္းၿပီး၊ (a) ဆိုတာက Archival ကို ရည္ၫႊန္းပါတယ္။

၆။ နံပတ္ကိုး Character Encoding Scheme မွာေတာ့ (#) ဆိုတာ MARC-8 ေဖာ္မတ္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး၊ (a) ကေတာ့ UCS/Unicode ေဖာ္မတ္ကို ၫႊန္ျပပါတယ္။

၇။ နံပတ္တစ္ဆယ္ ေနရာက Indicator Count ကိုေျပာတာပါ။ Indicator ဟာ ႏွစ္လံုးပဲ ရွိတဲ့အတြက္ အၿမဲတမ္း (2) လို႔ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၈။ နံပတ္ဆယ့္တစ္ ေနရာက Subfield Codes Count ဆိုတာကို ေျပာတာပါ။ အၿမဲတမ္း (2) လို႔ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၉။ နံပတ္ဆယ့္ႏွစ္ကေန ဆယ့္ေျခာက္ အထိ ေနရာငါးခုက Base address of data ေတြကို ျပပါတယ္။

၁၀။ နံပတ္ဆယ့္ခုနစ္ Encoding Level မွာ

# - Full level
1 - Full level, material not examined
2 - Less-than-full level, material not examined
3 - Abbreviated level
4 - Core level
5 - Partial (preliminary) level
7 - Minimal level
8 - Prepublication level
u - Unknown
z - Not applicable

ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာမွာေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ (#) လို႔ ျပထားတဲ့အတြက္ Full Level Encoding လို႔ သိႏိုင္ပါတယ္။

၁၁။ နံပတ္ဆယ့္ရွစ္ ေနရာကေတာ့ Descriptive cataloging form ကို ျပပါတယ္။ သူက ေလးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။

# - Non-ISBD
a - AACR 2
i - ISBD
u – Unknown

ဥပမာမွာ (a) လို႔ ထည့္သြင္းထားတာေၾကာင့္ AACR2 ကတ္တေလာက္ စနစ္ကို အသံုးျပဳထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

၁၂။ နံပတ္ဆယ့္ကိုး ေနရာဟာ Multipart resource record level ကို ၫႊန္းပါတယ္။

# - Not specified or not applicable
a - Set
b - Part with independent title
c - Part with dependent title

၁၃။ နံပတ္ႏွစ္ဆယ္ ေနရာက Length of the length-of-field portion ဆိုတဲ့ Directory က႑က Length of Field မွာရွိတဲ့ စာလံုး အေရအတြက္ကို ထည့္ေပးရတာပါ။ အဲဒီေနရာမွာ အၿမဲတမ္း (4) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၁၄။ နံပတ္ႏွစ္ဆယ့္တစ္ ေနရာက Length of the starting-character-position portion ကို ၫႊန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အၿမဲတမ္း (5) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၁၅။ နံပတ္ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ ေနရာက Length of the implementation-defined portion ကို ၫႊန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အၿမဲတမ္း (0) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါမယ္။

၁၆။ နံပတ္ႏွစ္ဆယ့္သံုး ေနရာက ဘာသတ္မွတ္ခ်က္မွ မရွိေသးတဲ့ Undefined ေနရာပါ။ အဲဒီမွာလည္း အၿမဲတမ္း (0) ကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

Leader က႑ၿပီး၏။

Remark: ပံုေတြနဲ႔ စာေတြနဲ႔ ေရာတင္ရတာ ဒီအေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားတဲ့သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ သိခ်င္တဲ့သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ သင္ေပးခ်င္တဲ့သူ ရွိရင္ ေမးလ္သာ ပို႔ပါေတာ့ခင္ဗ်ာ။

ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ

noreply@blogger.com (NLS) — Sat, 23 May 2009 06:45:00 +0000

ဒီဝတၳဳေလးကို ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ၂၀၀၆ ဇူလိုင္လ ၂၄ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မူရင္းစာအုပ္ကေန ျပန္ရိုက္ယူခဲ့တယ္။ ဂ်ဴးလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဝတၳဳေလးရယ္၊ စာပို႔သမား ဝတၳဳေလးရယ္ကို ေျပးျမင္တတ္တယ္။ ဒီဟာေလးကို ဝင္းေဖာင့္နဲ႔ ရိုက္ထားတာေၾကာင့္ ေဇာ္ဂ်ီ ကြန္ဗတ္ လုပ္ၿပီး ျပန္တင္ထားလိုက္တယ္။ ဒီဝတၳဳေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက္ ႀကိဳက္သလဲဆိုတာ ဖတ္လိုက္မိရင္ သိသြားပါလိမ့္မယ္။

ခ်စ္ျခင္း၏ အႏုပညာ
ဂ်ဴး

သူမရွိေသာအခါ သူ႕သစ္ပင္မ်ားသည္ ကၽြန္မအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္မႈ ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာ သက္ရွိမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ သူရွိစဥ္က ထိုသစ္ပင္မ်ားကိုပင္ ကၽြန္မ ျငဴစူ မုန္းတီးခဲ့ဖူးပါသည္။

+++

ကၽြန္မတို႔ ၿခံစည္းရိုး သံတိုင္မ်ား ေနာက္ကြယ္တြင္ သစ္ပင္မ်ား တန္းစီ၍စိုက္ရန္ သူႀကိဳးစား ကတည္းက ကၽြန္မႏွင့္သူ အေခ်အတင္ စကားမ်ား ခဲ့ရသည္။ ဤသည္မွာ သူ၏ သစ္ပင္စိုက္ ဝါသနာ အစပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မက ၿခံစည္းရိုးမွ အျပင္သို႔ တိုးလွ်ိဳးေပါက္ လွမ္းျမင္ခ်င္သည္။ ၿခံထဲသို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေက်ာ္လႊား ဝင္လာလွ်င္ေတာင္မွ တိုက္ထဲကေန လွမ္းျမင္ရခ်င္သည္။ သူ႕သစ္ပင္ေတြက ကန္႔လန္႔ ပိတ္ဆီးထားမည္ကုိ ကၽြန္မ မလိုလားပါ။ ေနာက္ၿပီး သူစိုက္မည္ဟု ရည္ရြယ္ထားေသာ အပင္အမ်ိဳးအစားကို သိရေတာ့ ကၽြန္မ၏ မေက်နပ္မႈက ထိတ္လန္႔မႈအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၏။ ဆိုက္ပရက္စ္ဟုေခၚေသာ ထင္းရူးပင္ေပါက္တစ္မ်ိဳး သူမွာထားသည္တဲ့။ ထိုအပင္မ်ားသည္ ရာသီမေရြး စိမ္းေမွာင္လန္းဆန္းၿပီး ရွည္သြယ္ေသာေၾကာင့္ ၿခံစည္းရိုး အျဖစ္ သံုးေသာ အပင္မ်ိဳး ျဖစ္သည္တဲ့။

"ေနစမ္းပါဦး၊ အဲဒီ ဆိုက္ပရက္စ္ ပင္ဆိုတာက သူတို႔ဆီမွာ လူေသရင္ ဝမ္းနည္းတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ စိုက္တာ မဟုတ္လား၊ ရွင္က ကၽြန္မတို႔အိမ္ကို အမဂၤလာအိမ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလို႔လား"

ထိုအခါ သူက စုတ္တစ္ခ်က္ သပ္ကာ "အဲဒါက ျဖဴနရယ္လ္ ဆိုက္ပရက္စ္ကြ၊ ကိုယ္စိုက္မွာက အရီဇိုးနား ဆိုက္ပရက္စ္" ဟု စိတ္မရွည္သလို ေျပာၿပီးေနာက္ ထိုအပင္ အမ်ိဳးအစားမ်ားကို အားရပါးရ ခြဲျခား ရွင္းျပေနေလသည္။ ရုကၡေဗဒ အဓိက ဘာသာရပ္ျဖင့္ ဘြဲ႕ရထားသူ တစ္ေယာက္ဟု ထင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဘီေအဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး သူသင္ၾကားရသည္မွာ သမိုင္းဘာသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မက သူ႕အစီအစဥ္ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ ႏွစ္မ်ိဳးျဖင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူက မွ်တေအာင္ လုပ္ေပးေတာ့မည့္ ဒိုင္လူႀကီး အၿပံဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ေပး၏။ ကၽြန္မ မစိုက္ေစခ်င္ေသာ အပင္မ်ိဳးကို သူအေလ်ာ့ေပးလိုက္ၿပီး သူျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ၿခံစည္းရိုးပင္ တစ္မ်ိဳးကို စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မတို႔ ၿခံဝိုင္းထဲသို႔ အပင္ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပထမေတာ့ သူ႕အပင္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္မအား မိတ္ဆက္ေပးေသး၏။ ျမန္မာအမည္၊ ႏိုင္ငံျခားအမည္၊ ရုကၡေဗဒအမည္ တို႔ျဖင့္ ေျပာျပသည္။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး မ်ားျပားလာေသာအခါ ကၽြန္မ မမွတ္မိ ႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူတန္ဖိုးထားေသာ အပင္မ်ားသည္ ကၽြန္မ မ်က္စိ ထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းမွ် တန္ဖိုးမရွိ။ ငွက္ေမႊး ပံုသ႑ာန္ ျဖာထြက္ေနေသာ ရြက္ျမြာမ်ား ပါဝင္သည့္ ဍရင္ေကာက္ ပင္ဟု သူေျပာေသာ အပင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို တိုက္နံရံ ေထာင့္အထိကပ္၍ ပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္လာေသာအခါ ကၽြန္မ အနည္းငယ္ စိတ္တိုစ ျပဳလာၿပီ။ သူေျပာေတာ့ အစိမ္းႏုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တုိက္နံရံမွာ အစိမ္းရင့္ ငွက္ေမြး ရြက္ေပါင္းမ်ား ျဖာထြက္ စင္းက်ေနသည္မွာ အလြန္လွပ ၾကည့္ေကာင္းသည္ ဆိုပဲ။ ပထမေတာ့ သူေျပာသလို လွပခ်င္ လွပပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႕မွာ အပင္ေတြ မ်ားျပားလာၿပီး ၿခံဝိုင္း တစ္ခုလံုး အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အိုးစိုက္ အပင္မ်ား၊ ေျမစိုက္ အပင္မ်ား၊ တြဲလြဲဆြဲ အပင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္က်ပ္ သြားေသာအခါ မလွပေတာ့ပါ။

သစ္ပင္ေတြ ေရာက္လာကတည္းက ကၽြန္မႏွင့္ သူ႕အၾကား ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရခ်ိန္ မရွိ၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာကတည္းက သစ္ပင္ေတြအနီး ေရာက္ေနလိုက္သည္မွာ ညစာ စားဖို႔ ႏွစ္ခါေလာက္ ေခၚမွ အိမ္ထဲ ဝင္လာသည္။ ညစာ စားၿပီးေတာ့လည္း အေမွာင္ထဲမွာ ၿခံထဲတစ္ခါဆင္း၍ သစ္ပင္ေတြၾကား လမ္းေလွ်ာက္ ရေသး၏။ အပင္ႀကိဳ အပင္ၾကား ပိုးမႊားေတြကိုက္မွာ စိုးရိမ္ေသာ ကၽြန္မက အိမ္ထဲဝင္ဖို႔ သြားေျပာလွ်င္ ကၽြန္မကပဲ သူမရွိလွ်င္ မေနတတ္သူ ျဖစ္ရျပန္၏။ သစ္ပင္မ်ား အေပၚပင္ ကၽြန္မက မနာလိုသူ ျဖစ္ရျပန္၏။

"ရွင္ေသရင္ သူမ်ားလို ဥစၥာေစာင့္ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ သစ္ပင္ေစာင့္ ၿပိတၲာျဖစ္မွာ" ဟု ကၽြန္မက ဆူပူလွ်င္လည္း သူက အၿပံဳးပင္ မပ်က္ပါ။
"ရုကၡစိုး နတ္ပါကြာ"ဟု ကၽြန္မ၏ ေကာက္ခ်က္ကို ျပင္ေပးေသး၏။
သူ႕သစ္ပင္မ်ားကို စိတ္လိုလက္ရ ေရေလာင္းေပးမိ ျပန္ေတာ့ ကၽြန္မ၏ လုပ္ရပ္ကုိ သူမႀကိဳက္ျပန္ပါ။
"ဘယ္အပင္ဟာ ေရဘယ္ေလာက္ လိုတယ္ဆိုတာ မင္းသိလို႔လား၊ တစ္ခ်ိဳ႕ အပင္ေတြက ေရအိုင္ရင္ အျမစ္ပုပ္တယ္၊ မင္းနားလည္လား"
သူ႕သစ္ပင္ တစ္ခုတစ္ေလကို အစီအစဥ္တက် မလွပဘူး ထင္ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ ေနရာ ေရႊ႕ေပးမိျပန္ေတာ့ သူကၽြန္မကို တတြတ္တြတ္ အျပစ္ဆို၍ မၿပီးေတာ့ပါ။
"တခ်ိဳ႕အပင္က တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ အရိပ္ကို ႀကိဳက္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ အပင္က ေတာက္ပတဲ့ ေနေရာင္ကို ႀကိဳက္တယ္၊ အပင္ေတြရဲ႕ လိုအပ္မႈအလိုက္ ကိုယ္က ေနရာ ခ်ထားေပးတယ္၊ မင္းက နဲနဲေလးမွ နားမလည္ဘဲ ေနရာေရႊ႕တယ္၊ ဥယ်ာဥ္ပညာဟာ မ်က္စိပသာဒ တစ္ခုတည္း အေပၚမွာ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရဘူး"

ေစတနာျဖင့္ လုပ္ခဲ့ေသာ အမႈကိစၥေလးႏွင့္ မထိုက္တန္စြာပင္ သူ႕ရွင္းျပခ်က္ေတြကို နားၿငီး ရေလသည္။ သည္ေလာက္ ကဲကဲဆတ္ ျဖစ္လာေတာ့ ကၽြန္မ ေဒါပြလာသည္။ သူ႕အပင္ေတြက ဘာမို႔လဲ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူ႕အပင္ေတြကို လံုးဝ မထိေတာ့။ လံုးဝကို လွည့္မၾကည့္ေတာ့ေပ။

"ရွင္ေသရင္ အဲဒီသစ္ပင္ေတြ ဓားနဲ႔ ႏုပ္ႏုပ္ စင္းပစ္မယ္"ဟု ကၽြန္မ မၾကာခဏ ႀကံဳးဝါးမိသည္။ သည္လို ဆိုျပန္ေတာ့ သူခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ။
"ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွားမႈ မလုပ္ဘဲ တစ္ေနကုန္ စက္မွာထိုင္ၿပီး ဆြယ္တာထိုးေနတဲ့ မင္းကသာ အရင္ေသခ်င္ ေသမယ္၊ ကိုယ္က က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္၊ ကိုယ့္သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ အဆင္ေျပ ေနတာပဲ"

သစ္ပင္ေတြႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး သူ႕ကို ကၽြန္မ စိတ္ကုန္စ ျပဳလာေသာအခါ သူ႕သစ္ခြပင္မွ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား အပြင့္မ်ားကို ကၽြန္မကို လာေပးရင္ေတာင္မွ သူကုသိုလ္ရဖို႔ ဘုရားကပ္လွဴ ေပးရံုသာ ျဖစ္ၿပီး သူကၽြန္မကို ခ်စ္ဟန္ တူပါရဲ႕ဟု မၾကည္ႏူး မခံစား ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ၿခံဝိုင္း ထဲတြင္သာမက တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ဝရန္တာေထာင့္မွာ ေျမအိုးျဖင့္ တစ္ပင္ စိုက္လာေသာအခါ ကၽြန္မ၏ သည္းခံ လ်စ္လ်ဴရႈစိတ္ တစ္ထစ္ ေလ်ာ့သြား၏။

"ရွင့္ဟာရွင္ ေျမႀကီး ေပၚမွာပဲ အပင္စိုက္ ကၽြန္မ ဝရန္တာမွာ လာမစိုက္နဲ႔"ဟု ကၽြန္မ ရန္ေတြ႕ေသာအခါ သူက ကၽြန္မကို အၿပံဳးျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ေလသည္။
"ဒီလို အပင္မ်ိဳးက ဝရန္တာမွာ စိုက္လို႔ သိပ္အဆင္ေျပတာကြ၊ သူက သိပ္စိုထိုင္းတာကို မႀကိဳက္ဘူး၊ သူ႕အပြင့္ေတြက ေသြးလိုပဲ ရဲရဲေတာက္ေနမွာ၊ ေစာင့္ၾကည့္၊ ပင္စည္တံကေနၿပီး အညွာေတြ ျဖာထြက္ၿပီး အဆုပ္လုိက္ လုံးဝိုင္းေနေအာင္ ပန္းပြင့္တာ၊ ဘယ္ေလာက္ တိက်သလဲ ဆိုရင္ အရြက္ ခုႏွစ္ရြက္ပဲ ထြက္တယ္ မပိုဘူး၊ သူ႕နာမည္ကလည္း သိပ္လွတယ္၊ ကက္သရင္းတဲ့"

ကၽြန္မကေတာ့ အရြက္ထြက္လာတာကို ၾကည့္ၿပီး ဂမုန္းပင္ လိုပဲလို႔ ေအာက္ေမ့သည္။ ထိုအပင္က ပန္းပြင့္လာေအာင္ ႏွစ္ႏွစ္ ေစာင့္ရ၏။ ပြင့္လာေတာ့လည္း သူေျပာသေလာက္ မလွပပါ။ ေဘာလံုးပန္းဟု ကၽြန္မတို႔သိေသာ ပန္းပံုစံ မ်ိဳးပါပဲ။ ဘာမ်ား ထူးျခားလို႔လဲ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ဧည့္ခန္းမွာ ေတာင္ထန္းပင္လိုလို ပန္းပင္ပုပုတစ္မ်ိဳး ပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္လာေတာ့ ကၽြန္မ၏ သည္းခံစိတ္ေတြ ကုန္ၿပီဟု ေအာက္ေမ႔လိုက္မိသည္။ ထိုပန္းအိုးကို သူ႕ေရွ႕မွာ ရိုက္ခြဲ မပစ္မိေအာင္ မနည္း ထိန္းထားရသည္။

"ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းရြက္ထားရတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အျပစ္မရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြကုိ ဘာလို႔ မုန္းေနတာလဲ"

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ သစ္ပင္ေတြကို အရင္က မမုန္းပါ။ သူဂရုစိုက္လြန္း၊ အကဲပါလြန္းေသာေၾကာင့္သာ ျငဴစူမိျခင္း ျဖစ္သည္။ သူေျပာသည့္ သစ္ပင္စိုက္ျခင္း အက်ိဳးမ်ားကို ကၽြန္မက တႏံု႕ႏံု႕ ေဒါသထြက္ရသည္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးမွာ သည္ေလာက္ ေလေကာင္းေလသန္႔ ေပါမ်ားတာ၊ ေအာက္စီဂ်င္ထုတ္ေပးၿပီး ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ေငြ႔ စုပ္ယူသည္ဆိုေသာ သူ႕သစ္ပင္ေတြ၏ အကူအညီ ဘယ္မွာ လုိလို႔လဲ။ မေတာက္တေခါက္ စာေတြဖတ္ၿပီး ေပါက္တတ္ကရေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနသည္ဟုသာ ကၽြန္မျမင္သည္။ ထိုအျပဳအမူမ်ိဳးကို လြန္လြန္းလွၿပီ ထင္ေနေသာ ကၽြန္မသည္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို ႀကံဳေတြ႕ရေတာ့သည္။ ကၽြန္မတို႔ အိပ္ခန္းထဲတြင္ ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ နီးေသာ အခန္းေခါင္းရင္းေထာင့္၌ ပန္းအိုးႀကီးျဖင့္ သစ္ပင္ တစ္ပင္ စိုက္လာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

+++

ကၽြန္မ၏ သည္းခံႏိုင္စြမ္းကို ခ်ိဳးဖ်က္လိုက္ေသာ ထုိအပင္သည္ အပင္ေပါက္ကေလး ဘဝထဲက ရုပ္ဆိုးလွသည္။ ကၽြန္မ ျမင္ဖူးသမွ် အပင္မ်ားထဲတြင္ ရုပ္အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ခါးခါးသီးသီး ကန္႔ကြက္ေတာ့ သူက "အခ်ိန္ေစာင့္ၾကည့္ပါဦး"ဟု ေတာင္းပန္ခဲ့ေလသည္။ ဤအပင္၏ တန္ဖိုးကို တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္မ သိလာမွာပါတဲ့။ ဘာသိရမွာလဲ၊ ဘာတန္ဖိုးေတြ ရွိလို႔ သိရမွာလဲ။ အေမႊးအမွ်င္ေတြနဲ႕ ဆူးခၽြန္ေတြနဲ႕ လိမ္ေျခာက္ေျခာက္ တေစာင္းျပသာဒ္ပင္ တစ္ပင္မွာ ဘာတန္ဖိုး ရွိမွာမို႔လဲ။ သူက နားမလည္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္အား စိတ္ရွည္စြာ ရွင္းျပေတာ့မည့္ ေက်ာင္းဆရာ မ်က္ႏွာထား ပီသစြာျဖင့္ ၿပံဳးေလသည္။ "သစ္ပင္တိုင္းမွာ တန္ဖိုး တစ္မ်ိဳးစီ ရွိၾကတာပဲ"တဲ့။

ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ ထိုအပင္သည္ အလြန္ႀကီးမားၿပီး ပို၍ရုပ္ဆိုးလာေတာ့သည္။ အခန္းနံရံဆီသို႔ တြယ္တက္လိုဟန္ရွိေသာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ပင္စည္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ကိုးရိုးကားယား ႏိုင္လွ၏။ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္ လက္တံေတြႏွင့္ တူေသာ အစိမ္းပုပ္ေရာင္ ေဇာင္းႏႈတ္ခမ္းေတြမွာ ဆူးခၽြန္ေတြ အေမႊးရွည္ေတြႏွင့္ ျဖစ္၏။ လိမ္ေကာက္ ရွည္လ်ားပံုက သူ႕အနီးသို႔ ေရာက္လာေသာ တစ္စံုတစ္ခုကို ႏြယ္ရစ္ စုပ္ယူေတာ့မလို ထင္ရသည္။ ကၽြန္မျဖင့္ ထိုအပင္ကို လံုးဝ ၾကည့္မရပါ။ ဘယ္ေတာ့မ်ား သူအျပင္ ျပန္ထုတ္ေလမလဲဟု ေစာင့္ေနရင္းက ရက္ေတြလေတြ ၾကာလာခဲ့သည္။ ဘာစိတ္ကူးျဖင့္ ဒီေလာက္ ကိုးရိုးကားယား ႏိုင္လွေသာ အပင္ႀကီးကို ကၽြန္မတို႔ အခန္းထဲ သယ္လာခဲ့ရပါလိမ့္။

ညခပ္ေမွာင္ေမွာင္မွာ အခန္းထဲသို႔ ဝင္မိလွ်င္ ထိုအပင္ကို မၾကည့္မိေအာင္ သတိထားရသည္။ အရုပ္ဆိုးလွေသာ ထိုတေစာင္းပင္သည္ ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ျခားေစေသာ အစြမ္းသတၲိလည္း ရွိဟန္တူ၏။ သူ ထိုအပင္နား သြားၿပီး စစ္ေဆး ၾကည့္ရႈ ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္မ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရင္ထဲေလးလံၿပီး စိုးရိမ္ ပူပန္သလို ခံစားရသည္။ တခါတရံ ညသန္းေခါင္တြင္ သူအိပ္ယာမွ ထသြားတတ္သည္။ ကၽြန္မ တေရးႏိုးခ်ိန္ သူ႕ေနရာကို စမ္းသပ္ၾကည့္၍ သူမရွိလွ်င္ ကၽြန္မစိုးရိမ္ ပူပန္ရၿမဲ။ ေခါင္းရင္းဘက္ နံရံကို ၾကည့္လိုက္တိုင္းလည္း ထိုအပင္ေဘးတြင္ သူခပ္ကိုင္းကိုင္း ငံု႔ရပ္ေနသည္ကို ျမင္ရၿမဲ၊ ထိုသို႔ ျမင္ရတိုင္းလည္း ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ျခားမႈႏွင့္အတူ စိုးရိမ္ ပူပန္မႈက တိုးတိုး လာခဲ့သည္။ "ဘာလုပ္ေနတာလဲ"ဟု ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက ခပ္ရုိးရိုးပင္၊ "ပန္းပင္က အဖူးမ်ား ထြက္ၿပီလားလို႔ ၾကည့္တာ" တဲ့။

"ပန္းပင္ ... ဟုတ္လား၊ ဘယ္မွာလဲ... ပန္းပင္" ဟု ကၽြန္မ မသိသား ဆိုးရြားစြာ ခပ္ရိရိ ေမးလွ်င္ေတာ့ သူက လိမ္ေျခာက္ေျခာက္ အပင္ရွည္ႀကီးကို ေမးေငါ႔ျပတတ္သည္။ အေမႊးအမွ်င္မ်ား ဆူးခၽြန္မ်ား ျပည့္ေနေသာ အခြံထူထူ၊ ေဇာင္းရွရွ အေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ထုိအပင္ကို ပန္းပင္ဟု ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ေတြးယူ၍ မရပါ။

"ကၽြန္မတို႔ မိဘေတြ ေနဖူးတဲ့ အညာမွာေတာ့ တေစာင္းဖူးကို ဟင္းခ်က္ စားရတာပဲ၊ မိႈဟင္းလိုပဲ သိပ္စားေကာင္းတယ္" ဟု ကၽြန္မက အျပစ္ကင္းစင္သည့္ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးျဖင့္ မသိမသာ တြယ္ထည့္လိုက္ေတာ့ သူမခ်ိသလို ၿပံဳးေလသည္။ ထို႔ေနာက္ "ပန္းပြင့္ဖို႔ ေကာင္းၿပီ" ဟု သူ႕ဟာသူ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာသလို တိုးတိုး ေရရြတ္တတ္၏။ ထိုအပင္ကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားပါ။ ဘာပန္းမွလည္း မပြင့္။ ဘာတန္ဖိုးမွလည္း မျပ။ အခန္းေထာင့္မွာ ထီးထီးႀကီး တြန္႔လိမ္ေနေတာ့သည္။ ဘယ္လိုမွ က်က္သေရ မရွိေသာ သစ္ပင္ႀကီးဟု ကၽြန္မ ေတြးမိသည္။

"သစ္ပင္ေတြကို မင္းမနာလို ျဖစ္ေနတာလား" ဟု သူအတည္ေပါက္ ေမးဖူး၏။ ကၽြန္မက ႏႈတ္ခမ္းမဲ့ၿပီး အထက္စီးက ျငင္းခဲ့ဖူးပါသည္။ "သစ္ပင္ေတြကို မင္းမခ်စ္ဘူးလား" ထိုစကားလံုးကိုေတာ့ ခါးသီးေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္သာ ကၽြန္မ ေျဖခဲ့သည္။ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ သိုးေမြးခ်ည္ေတြကို ခ်စ္မွ ပိုက္ဆံရတာ ဟု ေျပာလိုက္ရ အေကာင္းသားေနာ္။ သူကေတာ့ ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲ စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳး၏။ ထို႔ေနာက္ ရွည္လ်ားေသာ စကားမ်ားကို စိတ္လိုလက္ရ ေျပာခဲ့ေလသည္။

"သစ္ပင္တစ္ပင္ကို ခ်စ္တတ္ရင္ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ မခဲယဥ္းပါဘူး၊ အခုအရြယ္ႀကီး က်မွ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ မင္းကို ရွင္းျပရင္ မင္းက ငါစိတ္ေဖာက္ျပန္သြားၿပီ ထင္ဦးမယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားမႈ စိတ္သက္သက္ မဟုတ္ဘူး၊ အကဲခတ္တတ္မႈ ပါတယ္၊ နားလည္မႈ ပါတယ္၊ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈ ပါတယ္။ ကိုယ္ဒီသစ္ပင္ေတြကို အမ်ိဳးအစား အမ်ားႀကီး စိုက္လာခဲ့တာနဲ႔အမွ် တစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လိုအပ္မႈ၊ ျဖစ္ေပၚမႈ အေျခအေန အားလံုးကို ကိုယ္သိတယ္။ သူတို႔အတြက္ ကုိယ္ဘာလုပ္ ေပးရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိလာတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ လိုအင္ဆႏၵဆိုတာ ကိုယ္ေမ႔ထားႏိုင္ၿပီး သစ္ပင္ေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို အၿမဲေစာင့္ၾကည့္ ျဖည့္ဆည္း ေပးတတ္တဲ့လူ ျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္သစ္ပင္က ဘယ္ရာသီမွာ ဘယ္လို အေနအထား ေျပာင္းတတ္တယ္၊ ဘယ္သစ္ပင္က ေလဒဏ္ကို ေၾကာက္တယ္၊ ဘယ္သစ္ပင္ အျမစ္က မိုးေပါက္ဒဏ္ကို ေၾကာက္တယ့္႔႔႔ ဒါေတြကို ကိုယ္နားလည္လာတယ္။ သူတို႔လိုအပ္မယ့္ ႏွစ္သက္မယ့္ အေနအထားကို ကိုယ္အကဲခတ္ၿပီး ျပဳျပင္ လိုက္ေလ်ာေပးတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေပၚက ပန္းၿခံေတြထဲမွာ ကိုယ့္ဆီက အပင္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ထူးထူးျခားျခား သန္စြမ္း လွပေနရသလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖက အဲဒါပဲ။"

"သစ္ပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္အကဲကို သိတဲ့ ကိုယ္ဟာ မင္းအရိပ္အကဲကို ဘာေၾကာင့္ မသိရမွာလဲ၊ မင္းဘာလုိခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္အားလံုး သိတယ္၊ အခ်စ္ဆိုတာ မင္းထင္သလို ခံစားမႈ သက္သက္ မဟုတ္ဘူး၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုပဲ၊ သစ္ပင္စိုက္သလို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သလို ေဘးကေန အရိပ္အကဲ ၾကည့္ၿပီး ျပဳျပင္ လုိက္ေလ်ာေပးရတဲ့ အတတ္ပညာ တစ္ခုပဲ၊ မင္းကေတာ့ ထင္မွာေပါ႔၊ မင္းဘဝမွာ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး ခံစားေနရတယ္၊ အဲဒီ ခံစားခ်က္ဟာ မင္းရဲ႕ အခ်စ္အတိုင္းအဆလို႔ မင္းထင္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို မင္းဘဝမွာ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့ မင္းအသက္ရွင္ ေနထိုင္ဖို႔ ကိုယ္မင္းအတြက္ ဘာေတြ လိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္ ဆိုတာ မင္းမေတြးမိဘူး မဟုတ္လား"

ကၽြန္မ မ်က္ႏွာမွ မဲ့ၿပံဳးကို သူျမင္သြားေသာအခါ သူပင့္သက္တစ္ခ်က္ ရိႈက္၍ စကား ရပ္ပစ္လုိက္၏။ ထို႔ေနာက္ ေနရာမွ ထြက္သြားဟန္ ျပင္သည္။ ကၽြန္မ ျဗဳန္းကနဲ သူ႕လက္ကို ဖမ္းဆြဲထားလိုက္ မိေလသည္။

"အို႔႔႔႔ ေျပာစမ္းပါဦး၊ ရွင္ကၽြန္မကို ဘာေတြမ်ား လိုက္ေလ်ာခဲ့ပါလိမ့္"

သူရုတ္တရက္ မ်က္ႏွာနီျမန္းသြားေအာင္ ေဒါသထြက္သြား၏။

"ေကာင္းၿပီ ... မင္းသိခ်င္ရင္ ကိုယ္ေျပာျပမယ္၊ ပထမဦးဆံုး အခ်က္အေနနဲ႔ မင္းက ေဟာဒီ ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးကို ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ္က ၿမိဳ႕ႀကီးကို သေဘာက်တယ္။ ကိုယ္နဲ႔အတူ လိုက္ေနသမွ် မင္းရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ကာလဟာ ကိုယ္ဘယ္လို
ႀကိဳးစားဆြဲေခၚေခၚ မင္းအတြက္ ေနသားတက် မျဖစ္ဘူး၊ မင္းရဲ႕ အသံုးဝင္မႈဟာ ဘာလဲဆိုတာ မင္းကိုယ္မင္း မသိဘူး၊ မင္းကိုယ္မင္း အားမရဘူး၊ မင္းဘဝကို မေက်နပ္ဘူး၊ ကိုယ့္အသိုင္းအဝိုင္းမွာ မင္းမေပ်ာ္ဘူး၊ မင္းရဲ႕ ညွိဳးႏြမ္းမႈကို ကိုယ္ၾကာရွည္ ျမင္ရက္ပါ႔မလား၊ မင္းနဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး ေနရာကို ကိုယ္သိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ္ဒီမွာေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရ ေတာ့တာေပါ႔။ ဒီၿမိဳ႕ ေရာက္တဲ့အခါ မင္းဟာ မင္းကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အေရးပါမႈကို ခံစားဖူးလာတယ္၊ ေက်နပ္ တက္ၾကြလာတယ္၊ မင္းရဲ႕လက္ေတြက သိုးေမြးခ်ည္ေတြကို ကိုင္တြယ္တဲ့ ေနရာမွာ အကၽြမ္းက်င္ဆံုး၊ မင္းမ်က္လံုးက ဒီဇိုင္းပံုဆန္းေတြ အကြက္ေဖာ္တဲ့ ေနရာမွာ အေတာက္ပဆံုး၊ ဒါေတြကို ကိုယ္မသိဘဲနဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ့္ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ၿပီး ဒီလို ေခ်ာင္က်က် ေနရာမွာ လာေနပါ႔မလား"

သူ႕စကားမ်ားကို ကၽြန္မ ယံုရမွာလား၊ မယံုရဘူးလား ေဝခြဲမရပါ။

"ကိုယ္ ဒီၿမိဳ႕ကေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာ ဝင္လုပ္တာ ကိုယ္္႔အတြက္လို႔ မင္းထင္ေနသလား၊ မင္းက ကိုယ့္ကို မင္းနဲ႔ အနီးဆံုး ေနရာမွာ ေနေစခ်င္တယ္၊ ေလာကအေပၚ၊ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚ ကိုယ္ဘယ္လို အသံုးက်လည္း မင္းမေတြးဘူး၊ မင္းအတြက္ အသံုးက်ဖို႔ပဲ မင္းစဥ္းစားတယ္၊ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေနရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး ကိုယ္လုပ္မွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာတယ္၊ မင္းက ကိုယ္ခရီး ထြက္မွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္တယ္၊ ခရီးက ျပန္လာရင္ ဘယ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥကိုမွ မလုပ္ဘဲ မင္းဆီကို ခ်က္ခ်င္း အေရာက္လာေစခ်င္တယ္၊ ခရီးက ျပန္လာတဲ့အခါ အေသးအဖြဲ ပစၥည္းေလးေတြကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ မင္းမက္ေမာတယ္၊ မင္းဘာကို သေဘာက်တယ္ဆိုတာ ကိုယ္အၿမဲ ေလ႔လာၿပီး မင္းသေဘာက်ေအာင္ ႀကိဳးစား ေနထိုင္ခဲ့တယ္၊ ဥပမာကြာ- လူေရွ႕သူေရွ႕ ထမင္းစားတဲ့အခါ မင္းပန္းကန္ထဲကို ကိုယ္ဟင္းထည့္ေပးတဲ့ ကိုယ့္အျပဳအမူကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ ကိုယ့္ပန္းကန္ထဲကို ဟင္းထည့္မေပးဘဲ မာနႀကီးေနတဲ့ မင္းအျပဳအမူကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ရထားနဲ႕ ျဖစ္ျဖစ္ ခရီးရွည္ သြားရတဲ့အခါ မင္းအနားမွာ ကိုယ္ထိုင္ေနတာနဲ႔တင္ မင္းေက်နပ္တယ္၊ တတြတ္တြတ္ စကားမ်ားတာကို မင္းမႀကိဳက္ဘူး၊ ပူးပူးကပ္ကပ္ ယုယတာမ်ိဳးကို မင္းမႀကိဳက္ဘူး၊ ဒီလင္မယား ႏွစ္ေယာက္က ေအးတိေအးစက္ ႏိုင္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ ေဘးက ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳးကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ လမ္းခရီးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြအေၾကာင္း တစ္ေယာက္တည္း ေတြးေနရတာကို စကားေျပာရတာထက္ ပိုႀကိဳက္တယ္၊ ေဘးခရီးသြားေဖာ္ေတြနဲ႕ ကိုယ္စကား လက္ဆံု က်တာကို မင္းမႀကိဳက္ဘူး။ မင္းမႀကိဳက္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳး ကိုယ့္ဆီမွာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေတြ႕ဖူးလုိ႕လဲ"

ကၽြန္မ မၿပံဳးဘဲ မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။

"မိဘ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာ ျပႆနာ ျဖစ္တဲ့အခါ၊ မင္းစိတ္ညစ္ ရတဲ့အခါ မင္းက မာနႀကီး တစ္ခြဲသားနဲ႔ ေျပာျပ တိုင္ပင္ဖို႔ ဝန္ေလးတတ္ေပမယ့္ ကိုယ္က မင္းအရိပ္အကဲကို သိတယ္။ မင္းရဲ႕ ေဒါသေတြ ကိုယ့္ဆီ လမ္းလႊဲလာေအာင္ ကိုယ္က မွ်ယူေပးရတယ္။ မင္းကို ဆရာလုပ္တာ မင္းမႀကိဳက္ဘူး၊ အထက္စီး ေလသံနဲ႔ ကိုယ္အႀကံေပးမိရင္ အဲဒီအႀကံေပးခ်က္ကို မင္းကေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္တတ္တယ္။ မွားသြားေတာ့မွ ကိုယ္မသိေအာင္ က်ိတ္ခံတယ္၊ ဒါေတြကို ကိုယ္မသိဘဲ ေနပါ႔မလား၊ မင္းျပႆနာကို ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးတဲ့ အခါတိုင္း ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးတယ္လို႔ မထင္ရေအာင္၊ မင္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးေတြလို႔ ထင္ေအာင္ ကိုယ္ဆြဲေခၚ သြားခဲ့တယ္၊ မင္းရဲ႕ ဝမ္းနည္းမႈ၊ နာက်ည္းမႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မၾကာ ခဲ့ရပါဘူး၊ မင္းဘဝမွာ အားလံုး ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္ေအာင္ ကိုယ္ႀကိဳးစား ခဲ့ရတာ ခ်ည္းပါပဲ "

ထူးဆန္းေသာ စကားမ်ားကို သူေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပာသြားၿပီး သူ႕သစ္ပင္ကုိ ေရေလာင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ေသာအခါ စကားဆက္ ျပတ္သြားေတာ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေနာက္ထပ္လည္း စကားမစပ္မိ ၾကေတာ့ပါ။ ကၽြန္မ မႏွစ္သက္ေသာ ဤသစ္ပင္ကို ဤအခန္းထဲ ကာလ ၾကာရွည္စြာ ထားေနေသးေတာ့ သူ႕အျပဳအမူႏွင့္ သူေျပာသြားေသာ စကားမ်ားကို ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ ခ်ိန္ဆရင္း ကာလမ်ားစြာ ကုန္ခဲ့ရျပန္သည္။

ကၽြန္မတို႔ အခန္းထဲသို႔ ထိုအပင္ေရာက္လာၿပီး သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေသာ အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မ၏ သည္းခံႏိုင္စြမ္း ကုန္ဆံုးသြားသည္။ သည္ေလာက္ဆို ေတာ္ေလာက္ၿပီဟု ကၽြန္မ ဆံုးျဖတ္ကာ ကၽြန္မ အခန္းေျပာင္း လိုက္ပါေတာ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း သူက မတုန္မလႈပ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း က်န္ေနခဲ့ေလသည္။

သည္တစ္ခါ ကၽြန္မ အခန္းထဲသို႔ ေနာက္ထပ္ အပင္တစ္ပင္ ယူလာလွ်င္ေတာ့ သူႏွင့္ကၽြန္မ အျပတ္ပဲဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကိဳတင္ ႀကိမ္းဝါးရင္း ေဒါသ ထြက္ေနခဲ့ေသာ္လည္း သူ ဘာပင္မွ သယ္မလာေတာ့ပါ။ သူ႕အပင္ကို မျမင္ရတာ ၾကာေတာ့လည္း ကၽြန္မ ေဒါသေတြေျပကာ ေမ႔စ ျပဳလာသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ထမင္းဝိုင္းမွာ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း သူေျပာျပ ေနလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ သတိရသြားကာ သူ႕အခန္းထဲက တေစာင္းပင္ႀကီး အေျခအေနကို လူမမာေမးသလို ေမးမိသည္။ သူ႕ထံမွ မထူးျခားေသာ အေျဖကိုသာ တသမတ္တည္း ရ၏။

သည္လိုႏွင့္ ဤအပင္ေရာက္ၿပီး ငါးႏွစ္ေလာက္ၾကာေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ သူရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။

+++++

သူကြယ္လြန္မည့္ ေန႔က ညဥ္႔အေတာ္ နက္သည္အထိ ၿခံထဲမွာ သူရွိေနသည္။ ထိုညက လသာ၏။ ပင္လယ္ကဗြီး ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေပၚ၌ ထိုင္ရင္း သူအိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္မ အိပ္ယာ ဝင္သည္အထိ သူၿခံထဲက တက္မလာေသးပါ။ ပထမေတာ့ သူ႕ကို ေခၚဖို႔ သြားလွ်င္ သူတစ္မ်ိဳး တစ္မည္ ထင္မည္စိုး၍ ေပကတ္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေသး၏။ ေနာက္ေတာ့ ႏွင္းေတာထဲတြင္ သူ႕ကို စိတ္ခ်လက္ခ် ထားၿပီး မအိပ္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ သြားေခၚရသည္။ ကၽြန္မႏိႈးေတာ့ သူ႕လက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လ်က္ ရွိသည္။ သူက လြယ္လြယ္ကူကူပင္ ထလိုက္လာ၏။ ေက်းဇူးပဲ ဟုပင္ ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ သူအခန္းထဲမွ ထြက္မလာ၍ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ သူအိပ္ယာေပၚမွာ မလႈပ္ရွား ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဝူးဝူးဝါးဝါး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ ထိတ္လန္႔ ငိုေၾကြးကာ ဆရာဝန္ ပင့္ေတာ့ ဆရာဝန္က မရႏိုင္ေတာ့ဟု အသိေပးသည္။ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ျပတ္ၿပီတဲ့။ ထိုည သန္းေခါင္ အခ်ိန္တြင္ သူကြယ္လြန္ ခဲ့ပါသည္။ တကယ္တမ္း သူကြယ္လြန္သည့္ အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မ သူ႕အပင္မ်ားကို ဓားႏွင့္ မခုတ္ ျဖစ္ေတာ့ပါ။ အပင္ တစ္ပင္တိုင္းသည္ သူ႕လက္ႏွင့္ ထိေတြ႕ ျပဳစုထားလို႔လား မသိ၊ ကၽြန္မႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီး ေနသလို ခံစားရပါသည္။ အပင္တိုင္းကို ကၽြန္မ ကိုင္တြယ္ ခ်ဥ္းကပ္ ေလသမွ် သူ႕အရိပ္အေငြ႔မ်ား ထင္ဟပ္ကာ ေႏြးေထြးေနေတာ့သည္။

ကၽြန္မ သစ္ပင္ မုန္းတီးေၾကာင္း သူေျပာျပ ထားခဲ့ေလသလား မသိ။ သူ႕မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္မထံ ဟိုအပင္လာေတာင္း ဒီအပင္လာေတာင္း လုပ္ေသး၏။ ကၽြန္မ ဘယ္သူကိုမွ် ဘာအပင္မွ် မေပးခဲ့ပါ။ သူ႕ဘဝ၏ တစ္ဝက္ တစ္ပိုင္းသည္ ကၽြန္မျဖစ္၍ က်န္တစ္ပိုင္းသည္ သစ္ပင္မ်ား ျဖစ္သည္။ သားသမီးသဖြယ္ သူသေဘာ ထားခဲ့ေသာ သစ္ပင္မ်ားကို ကၽြန္မ မစြန္႔ပစ္ရက္ပါ။ ကၽြန္မသည္ သူ႕အေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး တမ္းတစိတ္ျဖင့္ ဥယ်ာဥ္ထဲမွ အပင္မ်ားကို လိုက္လံေငးေမာ ေရတြက္ရင္း မ်က္ရည္ က်ခဲ့ရေသာ ရက္မ်ားလည္း မနည္းလွပါ။ သူမရွိေသာအခါ အပင္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ညိႈးငယ္လာသည္။ အပင္မ်ားကို ေန႔စဥ္ ၾကည့္ရႈေနရင္းက သူတို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လိုအပ္ေနၿပီဟု ကၽြန္မ နားလည္လာသည္။ ခက္တာက မည္သည့္အပင္ကို မည္သည့္ ပုိးသတ္ေဆး ဖ်န္းေပးရမည္နည္း၊ မည္သည့္ အကိုင္းအခက္ကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ျဖတ္ေတာက္ေပး ရမည္နည္း၊ ကၽြန္မ ဘာမွ မသိပါ။ မာလီတစ္ေယာက္ေလာက္ ငွားေပးရမည္လား။ သို႔ေသာ္ သူ႕လက္ျဖင့္ ကိုင္တြယ္ ပ်ိဳးယူခဲ့ေသာ အပင္မ်ားကို ကၽြန္မလက္ျဖင့္သာ ထိေတြ႕ျပဳစုလုိပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ေနရာကို ကၽြန္မဝင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ကံေကာင္း ေထာက္မစြာပင္ အေျမာ္အျမင္ႀကီးလွေသာ သူက အပင္တိုင္းတြင္ နာမည္ ကတ္ျပားမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲ ထားခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္မက ထိုကတ္ျပားမွ နာမည္ကို ဖတ္ကာ သူ႕စာအုပ္စင္မွ ရုကၡေဗဒ စာအုပ္မ်ား၊ ဥယ်ာဥ္ စိုက္ပ်ိဳးနည္း စာအုပ္မ်ားျဖင့္ တိုက္၍ ေလ႔လာ ဖတ္ရႈရသည္။ ရုကၡေဗဒ နာမည္မ်ားသည္ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုက္ ရေလာက္ေအာင္ ရွည္လ်ား ရႈပ္ေထြးလွ၏။ အပင္တစ္ပင္၏ နာမည္ကို စာအုပ္ထဲတြင္ ေတြ႕ရၿပီး ျပဳစုနည္းကို ဖတ္ရႈ သိရွိ ရေသာအခါ ကၽြန္မ စိတ္ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ႕ရသည္။ တခ်ိဳ႕ပန္းပင္ကို သူက သံစည္ပိုင္းျဖင့္ စိုက္ပ်ိဳးၿပီး တခ်ိဳ႕ပန္းပင္ကို ေျမႀကီးတြင္ခ်၍ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕ပန္းပင္ကို ေျမပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္ပ်ိဳးၿပီး တခ်ိဳ႕ကို သစ္ပင္ႀကီးမ်ားတြင္ ကပ္၍လည္းေကာင္း၊ သစ္ေခ်ာင္းခြက္ေလးမ်ား ျပဳလုပ္၍ ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲ၍လည္းေကာင္း စိုက္ခဲ့သည္။ လိုအပ္ေသာ အပူခ်ိန္၊ အစိုဓါတ္၊ အျမစ္၏ ေရထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းအား စသည္တို႔ကို ယခုေတာ့ ကၽြန္မနားလည္ ခဲ့ပါၿပီ။ အပင္တြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ပိုးဥမ်ား၊ ပ်ားဥမ်ားကို ကၽြန္မရွာေဖြ ဖယ္ရွားတတ္ၿပီ။ ဒီတီတီ ပိုးသတ္ေဆး လိုေသာ အပင္ႏွင့္ ဆာလဖာမႈန႔္ လိုေသာ အပင္ကို ခြဲျခားတတ္ၿပီ။ ေရဝပ္ရမည့္အပင္၊ ေရစီးေၾကာင္း ဖြင့္ေပးဖို႔ လိုအပ္သည့္အပင္ ခြဲျခားတတ္ၿပီ။ အရိပ္ေၾကာက္ေသာ အပင္ႏွင့္ အရိပ္ခံႏိုင္ရည္ ရွိေသာ အပင္ကိုလည္း ခြဲျခားတတ္ၿပီ။

တကယ္ေတာ့ သစ္ပင္မ်ားသည္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူသည္ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းၿပီး အိမ္မွာ အပင္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕သစ္ပင္မ်ားကို သူျမတ္ႏိုး သလိုပင္ ကၽြန္မ တြယ္တာ ေနမိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သူသိေစခ်င္ လွသည္။ ကၽြန္မက သူ႕ထက္သာသည့္ အခ်က္မွာ မိန္းမပီပီ အေနအထား အလွအပ ခန္႔မွန္းတတ္ၿပီး လွပစြာႏွင့္ မွန္ကန္စြာ ေနရာခ်ထား ေပးတတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သစ္ပင္မ်ားကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းရင္း သူ႕ကို ေမ႔ေအာင္ ႀကိဳးစားေနခိုက္ တစ္ညမွာေတာ့ ကၽြန္မသူ႕ကို အိပ္မက္ မက္ပါသည္။

ႏိုးလာေသာ အခ်ိန္က်မွသာ အိပ္မက္ဟု သိလိုက္ရေသာ္လည္း တကယ္ျဖစ္ေနသလို ကၽြန္မ ခံစားေနခဲ့ရတာ ကၽြန္မ မွတ္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕အဝတ္အစားေတြက ကပိုကရို။ ဟိုတုန္းကလိုပဲ သူ႕အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚတြင္ သူငုပ္တုတ္ထိုင္၍ ေဆးလိပ္ ေသာက္ေနသည္။ ကၽြန္မက သူ႕ေဆးလိပ္ကို ဆြဲယူ လႊင့္ပစ္ရန္ ႀကိဳးစားေတာ့ သူက ေခါင္းမာစြာ ၿပံဳးသည္။ ကၽြန္မက အျပင္မွာလိုပင္ ေဒါသႀကီးလ်က္ႏွင့္ သူ႕ကုိ အခန္းထဲက ႏွင္ထုတ္သည္တဲ့။ သည္ေတာ့ သူက အထက္စီး အၿပံဳးျဖင့္ ေခါင္းခါယမ္းသည္။

"ဘာဆိုင္လို႔လဲ၊ ဒါကိုယ့္အခန္းေလ၊ ေဆးလိပ္နံ႔ မခံႏိုင္ရင္ မင္းအခန္းထဲ မင္းသြားေနေပါ႔" တဲ့။

ထိုည သန္းေခါင္ေက်ာ္တြင္ ကၽြန္မ ျဗဳန္းကနဲ လန္႔ႏိုးလာေတာ့ သူ႕ေဆးလိပ္နံ႔ကုိပင္ ရသလို ခံစားရသည္။ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ရက္မ်ားစြာ ကုန္လြန္ေအာင္ ကၽြန္မ၏ အခန္းထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ခက္ခဲစြာ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္ေက်ာ္ ခဲ့ရသည္ကို ေတြးမိေတာ့ ရင္ထဲ တင္းက်ပ္ ဆို႔နင့္ကာ ခ်က္ခ်င္း ငိုခ် ပစ္လိုက္ခ်င္၏။ တိတ္ဆိတ္ ေၾကကြဲဖြယ္ညတြင္ ျငိမ္သက္စြာ ေငးေမာ ဝမ္းနည္းရင္းက ေခါင္းရင္းအခန္းထဲသို႔ ကၽြန္မ မဝင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီပဲဟု သတိရမိသည္။ ထိုအခန္းထဲသို႔ ယခုေန ကၽြန္မ ဝင္သြားလွ်င္ အိပ္မက္ထဲကလိုပင္ ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနေသာ သူ႕ကို ျမင္ရမလားဟု မေရမရာ စိတ္ကူး ဆန္းျပားလ်က္ သြားလည္း သြားခ်င္၊ မသြားလည္း မသြားရဲဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မသည္ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ်ာင္းရင္းက တဒိတ္ဒိတ္ ရင္ခုန္ လႈပ္ရွားလာကာ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ တုန္ခိုက္လာ၏။

ကၽြန္မ ေၾကာက္ေနတာလား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မသည္ သူ႕ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူႏွင့္ ျဗဳန္းကနဲ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ဖို႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ ရူးသြပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထုိညက ျပန္လည္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း တျဖည္းျဖည္း မ်က္စိေၾကာင္လာကာ နာရီသံကို နားစြင့္လ်က္ ျမန္ျမန္ မိုးလင္းပါေစဟု ဆုေတာင္းေနရသည္။ ကၽြန္မ ဆုေတာင္း မျပည့္ပါ။ အခ်ိန္သည္ ကုန္ခဲလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ သည္းမခံ ႏိုင္ေသာအခါ ကၽြန္မ ဝုန္းကနဲ ထထိုင္လိုက္မိသည္။ သူ႕အခန္းမွာ ဖုန္ေတြ ထုတက္လို႔ ရွိမွာပဲ။ အလြန္အသန္႔အရွင္း ႀကိဳက္တဲ့သူဟာ သူ႕အခန္းကို ဒီလို တံခါးပိတ္ၿပီး ပစ္စလက္ခတ္ ထားတာ ေတြ႕ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေဒါသႀကီးလိုက္မလဲ။ ကၽြန္မ သူ႕အခန္းသို႔ အားတင္း၍ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။

တံခါး ဖြင့္လွ်င္ ဖြင့္ခ်င္း ကၽြန္မ သတိထားမိသည္မွာ ထူးဆန္းေသာ အနံ႔တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ အိပ္မက္ထဲကလို ေဆးလိပ္နံ႔ မရပါ။ ေရေမႊးနံ႔လိုလို၊ ပန္းနံ႔လိုလို သင္းေမႊးေသာ ရနံ႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ စိတ္ထင္တာမ်ားလားဟု ေၾကာက္လန္႔တၾကား ရွဴရွိဳက္ၾကည့္ေတာ့ တကယ့္ကို ေျပျပစ္ေသာ ေမႊးရနံ႔ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ရင္းက မီးခလုတ္ကို စမ္းကာ ဆြဲခ် ဖြင့္လုိက္သည္။ လင္းထိန္သြားေသာ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ သူ႕ကုတင္သည္ ဘာပစၥည္းမွ မရွိဘဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္းလင္း ေနေလသည္။ သူႏွင့္တူေသာ အရိပ္အေယာင္ေလးမွ် မရွိ၊ ထူးျခား ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာဟူ၍လည္း မရွိ။ ျမင္ေနက် အရာမ်ားျဖင့္ ေျခာက္ေသြ႔ တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္းသည္ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ညိႈးငယ္ေနသည္။ ထူးျခားတာ တစ္ခုကေတာ့ ေမႊးရနံ႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အသက္ကင္းမဲ့ေနေသာ အခန္းကို ေငးေမာ ေနရာမွ ပင့္သက္ တစ္ခ်က္ ရႈိက္ကာ ျပန္လွည့္ထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္မ၏ မ်က္စိေထာင့္တြင္ တစ္စံုတစ္ခု လႈပ္ရွားသြားသလို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ ႏွလံုးခုန္ ခဏ ရပ္သြားသည္။ အသက္ရွဴဖို႔ပင္ ေမ႔ေလ်ာ့သြားကာ အားတင္း၍ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါသည္။ ထိုအရာကို ေခါင္းရင္း ေထာင့္ဆီမွာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ရွည္ေမ်ာေသာ ထိုအရာသည္ ကၽြန္မကို ေခ်ာက္ျခား ရေလာက္ေအာင္ပင္ ေလျဖင့္ လႈပ္ရွားခဲ့ဟန္ တူပါသည္။

သူ႕ကို ကၽြန္မ ေမ႔ေနခဲ့သည္မွာ မည္မွ် ၾကာၿပီနည္း။

အရုပ္ဆိုးလွေသာ အပင္ႀကီးသည္ လက္တံမ်ား ျဖာထြက္လ်က္ အုတ္နံရံတြင္ မ်က္ႏွာက်က္ ထိလုနီးပါး တြယ္တက္ တြန္႔လိမ္ေနသည္။ တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္သြားေသာ ႏွလံုးရွိရာသို႔ ၿငိမ္သက္ေအာင္ လက္ျဖင့္ဖိလ်က္ ထိုအပင္ႀကီးကို ထိတ္လန္႔စြာ ၾကည့္မိေသာအခါ ကၽြန္မသည္ ထူးျခားမႈကို ျမင္ရသည္။ အေမႊးအမွ်င္မ်ား၊ ဆူးခၽြန္မ်ားျဖင့္ စိမ္းေမွာင္ေနေသာ လက္တံကိုင္းမ်ားအၾကားတြင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အျဖဴေရာင္ အရာတစ္ခု တြဲေလာင္းက်ေန၏။ ကၽြန္မ ေျခလွမ္း တစ္လွမ္းခ်င္း တြန္႕ဆုတ္စြာ လွမ္း၍ တိုးကပ္သြားမိသည္။ အပင္ႏွင့္ နီးလာေလေလ ေမႊးရနံ႔က ပို၍ သင္းပ်ံ႕လာေလေလ ျဖစ္သည္။ လက္တစ္ကမ္း အကြာမွာ ကၽြန္မသည္ သတိျဖင့္ ရပ္တန္႔လုိက္၏။ ျမင္ရေသာ အရာကို မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ ေငးစိုက္ၾကည့္ေန ခဲ့မိေလသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွားေစာင္းပင္ႀကီးမွာ ပန္းပြင့္ ပြင့္လာခဲ့ၿပီ။

ပန္းပြင့္သည္ ျဖဴေဖြးကာ ရွည္လ်ားလွ၏။ လက္တစ္ထြာ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိသည္။ ကၽြန္မသည္ ပန္းပြင့္ကုိ မဝံ႕မရဲ လက္ဖ်ားျဖင့္ တို႔ထိ ၾကည့္မိ၏။ ႏူးညံ႔ေသာ ပြင့္ဖတ္၏ အေတြ႕သည္ ေအးစက္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ပင္စည္လား အရြက္လား ကၽြန္မ မခြဲျခားတတ္ေသာ အေမႊးဖံုးလႊမ္းသည့္ အစိမ္းေရာင္ လက္တံမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တို႔ထိ ၾကည့္မိသည္။ အပင္ႀကီးသည္ ေရေလာင္းမည့္သူႏွင့္ ကင္းေဝးေနၿပီး ပင့္ကူမွ်င္မ်ား တိုးလို႔တြဲေလာင္း ၿငိတြယ္ အိမ္ဖြဲ႕လ်က္ ရွိသည္။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ ကၽြန္မ၏ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ၿပီး ျဖစ္သြား၏။ မနက္ျဖန္မွစၿပီး ကၽြန္မ ဤအခန္းထဲသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေတာ့မည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ကၽြန္မ အခန္းထဲသို႔ ဝင္ေရာက္သြားေသာအခါ ထူးဆန္းမႈတစ္ခု ေတြ႕ရျပန္၏။ ညတုန္းက လန္းဆန္းစြာ ပြင့္ခဲ့ေသာ ပန္းပြင့္ျဖဴႀကီးသည္ ငံုပိတ္လ်က္ ရွိေလသည္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္မ ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္သြား၏။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာအုပ္မ်ားမွတဆင့္ အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို နားလည္လာပါသည္။

ပန္းအိုးေပၚမွ နာမည္အရ ဤအပင္သည္ ရွားေစာင္းဘုရင္မဟု ေခၚေသာ သစ္ပင္ျဖစ္သည္။ ရုကၡေဗဒ နာမည္မွာ စီရီရပ္စ္ ဂရမ္ဒီဖလိုးရပ္စ္ ( Cereus Grandiflorus ) ျဖစ္သည္။ ႏြယ္တတ္ေသာ သေဘာ ရွိသည္။ ရနံ႔သင္းေသာ အျဖဴေရာင္ ပန္းပြင့္ ပြင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ပန္းပြင့္မွာ ညအခ်ိန္ေရာက္မွ ပြင့္သည္။ ေရမ်ားလြန္းျခင္းသည္ အျမစ္ကို ပုပ္ေစတတ္သည္။ ေရစီးေၾကာင္း ေကာင္းေသာ အိုးတြင္ စိုက္ပ်ိဳးရမည္။

ထိုေန႔မွစ၍ ကၽြန္မ ဤအခန္းကို ရွင္းလင္းကာ သူ႕အပင္ကို စနစ္တက် ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ပါသည္။ ညတြင္ ထိုးပန္းအနံ႔က ႏွစ္သက္ မိန္းမူးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ကၽြန္မသည္ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းမီး ပိတ္လ်က္ ျပဴတင္းေပါက္ ဖြင့္ကာ လေရာင္ေအာက္က ထိုအပင္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးေမာ ေနတတ္ပါသည္။ တြန္႔လိမ္ ၾကမ္းတမ္းေသာ ထိုအပင္ႀကီးမွ လွပ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းပြင့္ျဖဴ တစ္ပြင့္ ပြင့္လာသည္မွာ မယံုႏိုင္စရာပင္ ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလျပင္း တိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ထိုအပင္၏ အကိုင္းအခက္ အလက္မ်ား အနည္းငယ္ လႈပ္ရွားသြားလွ်င္ ခပ္တိုးတိုး ရယ္ေမာသံကို ၾကားလိုက္ရသလို ရွိသည္။ အသားမ်ားၿပီး အရည္ရႊမ္းေသာ ထိုအေခ်ာင္းမ်ား ထဲတြင္ ေရေတြ ရွိေနဟန္ ထင္ရသည္။ ပင္စည္ထဲက ႏူးညံ႕ညင္သာေသာ ေရသံသည္ သူရယ္ေမာ လိုက္ေသာ အသံလိုပင္ ခ်ိဳျမ၏။ ထိုအသံမွာ နားေထာင္ ေကာင္းေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ေလမတိုက္သည့္ ညမ်ားတြင္ ကၽြန္မလက္ျဖင့္ အသာအယာ လႈပ္ရွားေပးၿပီး နားေထာင္ေလ႔ ရွိပါသည္။

တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္မႏွင့္ ထုိအပင္ ရင္းႏွီးလာသည္။ သူသည္ တစ္ခါ ပန္းပြင့္လွ်င္ ရက္အၾကာႀကီး ခံသည္။ နံနက္မိုးလင္း၍ အိပ္ယာမွ ႏိုးခ်ိန္တြင္ ပန္းပြင့္သည္ ငံုသြားတတ္ၿပီး ညအိပ္ယာ ဝင္ခ်ိန္တြင္ ျပန္ပြင့္လာျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ေလထုသည္ ေမႊးပ်ံ႕လန္းဆန္း ေနေလသည္။ ပန္းရနံ႔၏ ထံုယစ္မႈ ေအာက္တြင္ ကၽြန္မသည္ ပူပင္ ေသာကမ်ား ကင္းစင္ကာ တျဖည္းျဖည္း အိပ္ေပ်ာ္ သြားေတာ့သည္။ သူ႕ေမႊးရနံ႔ျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ရင္း မက္ရေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အၿမဲလွပ ေနတတ္သည္။

ဤအပင္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ အပူကို စုပ္ယူေပး၏။ အခန္းအပူခ်ိန္ ျမင့္တက္လာၿပီး ထိုင္းမႈိင္း လာခ်ိန္တြင္ သူက တြန္႔လိမ္ရင္း ေထာင္မတ္လ်က္ ရွိသည္။ အျခားအခန္း၏ အပူခ်ိန္ထက္ ဤအခန္း၏ အပူခ်ိန္က ပို၍ေလ်ာ့နည္း သြားသည္ဟု ကၽြန္မ ထင္ပါသည္။ ျပင္ပ အပူခ်ိန္ကုိ သူအားလံုး စုပ္ယူ လိုက္သလိုပင္ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ အပူခ်ိန္ကို သာမက အျခားအရာမ်ားကိုလည္း စုပ္ယူႏိုင္ေၾကာင္း တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္မ သိလာပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ထိခိုက္ရွနာမႈမ်ားကို ခံစားရင္း အဆင္မေျပမႈမ်ားျဖင့္ အထီးက်န္စြာ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ကၽြန္မသည္ တစ္ခါတစ္ခါ ခင္ပြန္းျဖစ္သူအား အားကိုးတိုင္တည္ လိုစိတ္ျဖင့္ တမ္းတမိသည္။ ထိုသို႔ တမ္းတမိတိုင္း ရွားေစာင္းပင္ႀကီး ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ကာ တြန္႔လိန္ၾကမ္းရွေသာ လက္တံစိမ္းမ်ားကို ထိတို႔ လႈပ္ရွားေပးရင္း ေၾကကြဲစြာ ေငးေမာမိသည္။ ပင္စည္ အတြင္းမွ သူ႕ရယ္သံႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ခပ္တိုးတိုးဖြဖြ အသံမ်ားကို အာရံုစူးစိုက္ နားေထာင္ေနမိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုခဏမွာ ကၽြန္မ၏ စိတ္အားငယ္မႈမ်ား ေျပေပ်ာက္ သြားရ တတ္ေလသည္။ နာက်ည္း ေဒါသမ်ား၊ ဝမ္းနည္း တုန္လႈပ္မႈမ်ားလည္း တိုးတိတ္သည့္ အသံေအာက္မွာ လြင့္စင္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတတ္ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ႕သစ္ပင္မ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရင္း သူ႕အေၾကာင္းကို မၾကာခဏ စဥ္းစားမိပါသည္။ သူ႕ဘဝတြင္ သူအလိုခ်င္ဆံုးက ဘာလဲ၊ သူအျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဘဝက ဘာလဲ၊ သူအေတာင့္တဆံုး ဆႏၵက ဘာလဲ၊ ကၽြန္မကုိ သူဘယ္လို ျဖစ္ေစခ်င္ ခဲ့သလဲ၊ ကၽြန္မ ေျပာေစခ်င္ေသာ စကားမ်ားက ဘာလဲ၊ ေလာကအလယ္တြင္ ကၽြန္မကို ရပ္တည္ေစခ်င္ေသာ ပံုစံက ဘာလဲ။ သူ႕အေၾကာင္းကို စဥ္းစား ၾကည့္ရသည္မွာ အေျဖမထြက္ေသာ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ကုိ ထပ္တလဲလဲ တြက္ေနရလို တဝဲလည္လည္ ရွိလွသည္။ ယခုေတာ့ သူ႕ဆႏၵေတြကို ကၽြန္မ အကဲခတ္ သိႏိုင္ဖို႔ လံုးဝ ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ။

ဂ်ဴး
၁၉၉၃၊ ဇြန္လ၊ ျမားနတ္ေမာင္
ခ်စ္ျခင္း၏အႏုပညာႏွင့္ ဝတၳဳတိုမ်ား
Retyped & Digitized by NLS

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 21 May 2009 12:41:00 +0000

ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ဆိုတာ ေရႊတိဂံုဘုရားရဲ႕ အေနာက္ဘက္က ျပည္လမ္းေဘး အေဆာက္အအံုႀကီးေပါ႔။ ကားနဲ႔ ျဖတ္ျဖတ္သြားတိုင္း ျမင္ေနရတာ။ ဧရိယာလည္း က်ယ္သလို ခန္႔ညားမႈကလည္း အျပည့္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာမွ မပတ္သက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီအထဲ ေရာက္ဖူးဖို႔ဆိုတာ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေရာက္ခ်င္ေတာ့လည္း ႀကံဖန္ ေရာက္သြားခဲ့ရတာ။ ၿပီးေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ။

၁၀တန္း စာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးတာနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ပဲ ျမစ္ႀကီးနားကေန ရန္ကုန္ကို ၁လေလာက္ သြားေနျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္ကေန ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ဆရာမ ေဒၚျမေငြ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုက္ရွာေနတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာမအိမ္ကို သြားေတာ့ အာဆီယံ ႏွစ္သံုးဆယ္ျပည့္ဆိုလား သံုးဆယ့္တစ္ႏွစ္ျပည့္ဆိုလား အထိမ္းအမွတ္ ဉာဏ္စမ္းပေဟဠိၿပိဳင္ပြဲ အတြက္တဲ့။ ျမန္မာျပည္က အဲဒီႏွစ္ကမွ အာဆီယံအဖြဲ႕ဝင္ ျဖစ္လာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ သိေတာ့ ရက္က ၂ရက္လားပဲ လိုေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက လူတခ်ိဳ႕ကို ေရြးထားၿပီးသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ေပါ႔။ ျဖတ္လမ္းကေန ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ ၿပိဳင္ရမွာ။ ဒါနဲ႔ အာဆီယံနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ သတင္းစာထဲမွာ လိုက္ရွာဖတ္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြေရာေပါ႔။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မေၾကာက္ဘူး။ အာဆီယံ ဆိုတာကလည္း ျမန္မာျပည္က အဲဒီတုန္းကမွ ဝင္တဲ့ အဖြဲ႕မို႔ သတင္းစာေတြထဲမွာ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ပါေနတာဆိုေတာ့ သတင္းစာ ဖတ္ရံုနဲ႔တင္ လံုေလာက္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတြ မွတ္ရတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႕ဝင္ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ပထဝီနဲ႔ ေဒသႏၲရ ဗဟုသုတေတြကို လိုက္ဖတ္ရတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြ ထင္ရွားတဲ့သူေတြကို မွတ္ထားရတယ္။ ဘယ္တိုင္းမွာ ဘာရွိတယ္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ဘာရွိတယ္ ဆိုတာေတြ ေလ့လာရတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကပ်ာကယာ လုပ္ရတယ္။ သြားေျဖေတာ့ အထက (၁)ေက်ာင္းမွာ သြားေျဖရတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ တစ္ခုလံုး လာေျဖၾကတာဆိုေတာ့ လူေတြမွ အျပည့္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္နားမွာေနတဲ့ အထက(၁)က အမႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူသြားတယ္။ သူ႕နာမည္ စဉ္းစားလို႔ မရဘူး။ ရင္ ဆိုတဲ့ တစ္လံုးေတာ့ ပါသလိုပဲ။

ေျဖၿပီး တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ့ ဆရာမက အိမ္ကို ဝမ္းသာအားရ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကခ်င္ျပည္နယ္ ပထမရတယ္တဲ့။ အဲဒါ ရန္ကုန္ကို ဗဟိုအဆင့္ သြားၿပိဳင္ရမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ အမွတ္ကလည္း မဆိုးလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံအဆင့္ ၿပိဳင္ရမွာဆိုေတာ့ ထပ္ေလ့လာထားဦးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးရံုးသြား လိုအပ္တဲ့ ေဖာင္ေတြဘာေတြျဖည့္ လုပ္ရတာေပါ႔။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကလည္း ေခၚၿပီး အားေပးတယ္။ ရန္ကုန္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆရာမ ေဒၚျမေငြ သြားရမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းက တစ္ရက္ကို ဘယ္ေလာက္လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး အသံုးစရိတ္ေပးတယ္။ ဆရာမက အဲဒီတုန္းက ဆရာခ်ိဳနဲ႔ လက္မထပ္ရေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္တန္းကို သမိုင္းသင္တယ္။ သူက ရန္ကုန္နဲ႔ သိပ္အကၽြမ္းမဝင္ေတာ့ ရန္ကုန္သား ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟိုေရာက္ရင္ ဟိုေလွ်ာက္သြား ဒီေလွ်ာက္သြား မလုပ္ရဘူးလို႔ မွာတယ္။ ဆရာမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဉ္နဲ႔ သြားၾကတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္းက ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးရံုးကို သြားရတယ္။ အဲဒီမွာ ေရာက္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ရတယ္။ ေဖာင္ေတြ ျဖည့္ရတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုဖို႔ကို ေနရာစီစဉ္ေပးတယ္။ တည္းရတဲ့ ေနရာကလည္း အမွတ္တရ ေနရာေလးပါ။ ေျမနီကုန္း ဘေလဇြန္နားက အထက(၁) ကမာရြတ္ (မရမ္းၿခံ) ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးေက်ာင္း။ အဲဒီေက်ာင္းက ေျပာရရင္ ကဗ်ာဆန္တယ္။ ညဘက္ဆို စကားဝါပန္းနံ႔ေလးေတြ၊ ညေမႊးပန္းနံ႔ေလးေတြ သင္းလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီကို ေရာက္ေတာ့ တျခား ျပည္နယ္တိုင္းေတြက ေက်ာင္းသားေတြ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ေရာက္ေနၾကၿပီ။ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ မိတ္ဆက္ၾကေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူ သံုးေလးေယာက္ ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္က ရန္ႏိုင္ေအး ပါတယ္။ မႏၲေလးက ဇာနည္ထြန္း ပါတယ္။ ေဇာ္လင္းဆိုတာ ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကို နာမည္သိပ္မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ၾကားထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္မေလးက တစ္ေယာက္တည္း။ သူက မြန္ျပည္နယ္အတြက္ လာတာ။ သူ႕အေမ ပါလာတယ္ ထင္တယ္။ သူ႕နာမည္က ခ်ိဳႏြယ္လိႈင္ ဆိုလားပဲ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေျမာက္ဥကၠလာ ေဆးတကၠသိုလ္ (၂)မွာ ျပန္ေတြ႕တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သြားမႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္ႏိုင္ေအးကို ကေလာမွာ ျပန္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ စစ္ေဆးတကၠသိုလ္ တက္သြားတယ္လို႔ သတင္းၾကားရတယ္။ ေဇာ္လင္းကိုေတာ့ ေရေၾကာင္းသိပၸံမွာ ျပန္ေတြ႕တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဂ်ဴနီယာ။ က်န္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ပထမေတာ့ စာအဆက္အသြယ္ ရွိၾကေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေဝးသြားတာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္မွာလည္း ေနခဲ့ဖူး၊ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္လည္းသိ၊ စကားလည္း မ်ားတာမို႔ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္လို ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက စာသင္ခန္း တစ္ခုထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စုၿပီး ေနၾကတယ္။ ဆရာမေတြရယ္ ေကာင္မေလးရယ္က အေပၚထပ္မွာ။ ဘယ္သူယူလာတဲ့ သတင္းမွန္း မသိဘူး။ အဲဒီေက်ာင္းက သရဲအရမ္းေျခာက္တယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္တာပဲ။ ညဘက္ မအိပ္ႏိုင္ၾကဘူး။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေျပာၾက၊ ရယ္စရာ ေမာစရာေတြ ေျပာလိုက္ၾက၊ စလိုက္ေနာက္လိုက္ၾကနဲ႔ သိေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲက်ရင္ေတာ့ ပထမရေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အားလံုးက အပီအျပင္ ျပင္ဆင္ထားၾကတယ္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ဗဟိုအဆင့္မွာ ထပ္ၿပိဳင္ဖို႔ လုပ္ထားတာကို ေနာက္ပိုင္း ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး အဲဒါ ပ်က္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿပိဳင္စရာ မလိုေတာ့ဘူးတဲ့။ ျပည္နယ္နဲ႔ တိုင္းအလိုက္ ဆုေတြေပးေတာ့မယ္လို႔ သတင္းထြက္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာပါေတာ့တယ္။

ပထမတစ္ရက္က ရီဟာဇယ္ ေလ့က်င့္ရတယ္။ ဒုတိယ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆုေပးပြဲနဲ႔ ညစာစားပြဲ တက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကခ်င္ျပည္နယ္ဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ဆုတက္ယူရတာပါပဲ။ ဆုေပးသူက အဲဒီတုန္းက အတြင္းေရးမွဴး(၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫြန္႔။ ညစာစားပြဲကလည္း အလွ်ံအပယ္ပါပဲ။ ခန္းမေဆာင္ႀကီးထဲမွာ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အာဆီယံေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့ လက္ေတြကို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ Crossing ခ်ိတ္ၿပီး ရိုက္ၾကသလိုမ်ိဳး။ ဟိုတစ္ေယာက္တည္းေသာ ေကာင္မေလးကေတာ့ အလယ္ကေပါ႔။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စာအဆက္အသြယ္ လုပ္ၾကေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားၾကတာရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ မွတ္ဉာဏ္ေတြ ယိုယြင္းလာတာေၾကာင့္လည္း ပါတယ္။ ဒါေလးကိုေတာင္ မနည္းျပန္စဉ္းစားၿပီး ေရးရတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ရခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္တရ ေအာင္ျမင္မႈေလး တစ္ခုကို လံုးလံုး မေမ့သြားခင္ မွတ္ထားလိုက္တဲ့ သေဘာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ အဲဒီဘက္ကို ျဖတ္သြားရင္ အဲဒီတုန္းက ဆုရခဲ့တာေလး ျပန္ျပန္သတိရသလို ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝေလးကိုလည္း ျပန္လြမ္းမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္က ျမစ္ႀကီးနား အထက(၃)က ေတာ္ေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဆယ္တန္းမွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဒုတိယ ရတဲ့သူလည္း ထြက္လာတယ္။ ျပည္နယ္အဆင့္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဆရာဝန္ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီတစ္ႏွစ္လံုး ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲ၊ စာစီစာကံုး ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ပထမအၿမဲရလို႔ ဆုေပးပြဲ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၁၂ဆုေလာက္ တက္ယူခဲ့ရတယ္။ ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ဆုအမ်ားဆံုး ရခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ စာေမးပြဲမွာ အားနည္းခဲ့တာ။ စာေမးပြဲခန္းထဲ စာစီစာကံုးကို စိမ္ေျပနေျပနဲ႔ ထိုင္ေရးေနခဲ့မိတာ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မေလာက္ေတာ့လို႔ ကမန္းကတမ္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ရေတာ့ ျမန္မာစာ အမွတ္က ၇၃နဲ႔ ဂုဏ္ထူးမွတ္ လြဲခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမႀကီး ေဒၚသိန္းျမင့္ဆိုတာ ဆူလို႔ မဆံုးေတာ့ဘူး။ အားလံုးက ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးရမယ္ တြက္ထားၾကတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္က သံုးဘာသာ ဂုဏ္ထူးေတြ မ်ားတာမို႔ ေလးဘာသာေတြပဲ ၿမိဳ႕နယ္မွာ ဆုေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေဘးက ေစာစိုးေနဝါးတို႔ အိမ္ေရွ႕လမ္းမႀကီးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ငိုခဲ့ရေသးတယ္။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေပါလိုက္တာဗ်ာ။

Library Management System

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 21 May 2009 11:58:00 +0000

ခုတေလာ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ေလ့လာျဖစ္တယ္။ စာၾကည့္တိုက္ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ Library Management System တစ္ခုပါ။ စာၾကည့္တိုက္ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကားမွာ စနစ္က်တဲ့ ပံုစံတစ္ခု ရွိေနမွ ေဒတာေတြကို ဖလွယ္ရာမွာ အဆင္ေျပမယ္။ တကိုယ္ေရသံုး ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္စာၾကည့္တိုက္ေလး တစ္ခုအတြက္ပဲ သက္သက္ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ Opensource CMS တစ္ခုခု အေပၚမွာLibrary Management System တစ္ခုေရးဖို႔က မခက္ခဲဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုနကလို Large Scale အတြက္ စဉ္းစားမယ္ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံၫႊန္း မီခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာတယ္။ Field တစ္ခုကို နာမည္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတယ္ ဆိုရင္ လူတိုင္းက အဲဒီ Field မွာ နာမည္ေရးဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီ Field ဟာ နာမည္အတြက္ဆိုတာကို စက္ကသိႏိုင္ဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Metadata ေတြကို တိတိက်က် ေပးရျပန္တယ္။ ဒါက စက္နားလည္ဖို႔။ စာရင္းထည့္တဲ့ သူေတြကလည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ထည့္သြင္းဖို႔ လိုအပ္ေသးတယ္။ ဒါကို Classification မ်ိဳးတူစုျပဳလုပ္ျခင္း လို႔ ေခၚတယ္။ ဒီအတြက္က ဒူဝီစနစ္ DDC (Dewey Decimal Classes)၊ LCC (Library of Congress Classification)၊ MARC (Machine Readable Catalog) စတာေတြကို သိဖို႔ လိုျပန္တယ္။ ဒါေတြကလည္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု သတ္မွတ္ပံု မတူဘူး။ ဥပမာ- စာအုပ္ေတြ မ်ိဳးတူစု ခြဲတာကို Library Of Congress က အေျခခံအေနနဲ႔ ဒီလိုခြဲတယ္။

Class A - General Works
Class B - Philosophy, Psychology, Religion
Class C - Auxiliary Sciences of History (General)
Class D - World History (except American History)
Class E and F - American History
Class F - Local History of the United States and British, Dutch, French, and Latin America
Class G - Geography, Anthropology, Recreation
Class H - Social Sciences
Class J - Political Science
Class K - Law
Class L - Education
Class M - Music
Class N - Fine arts
Class P - Language and Literature
Class Q - Science
Class R - Medicine
Class S - Agriculture
Class T - Technology
Class U - Military Science
Class V - Naval Science
Class Z - Bibliography, Library Science, and General Information Resources

ဒီဟာကိုပဲ ဒူဝီစနစ္မွာ ဒီလို ခြဲျခားတယ္။

000 – Computer science, information & general works
100 – Philosophy and psychology
200 – Religion
300 – Social sciences
400 – Language
500 – Science
600 – Technology
700 – Arts and recreation
800 – Literature
900 – History, geography, and biography

ဒါက လူသံုးမ်ားတဲ့ စနစ္ႏွစ္ခုပဲ ရွိေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ကို ပထမအဆင့္ အမ်ိဳးအစား ခြဲတာပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီလို အေျခခံ အမ်ိဳးအစားေအာက္မွာတင္ Subclass ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ တစ္ခုက DDC စနစ္ကို သံုးတယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက LCC စနစ္ကို သံုးတယ္ ဆိုရင္ပဲ ပထမအဆင့္မွာ စၿပီး ကြဲေနၿပီ။ ဥပမာ Technology ဆိုတာကို LCC စနစ္အရဆိုရင္ Class T မွာ ထားတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း Class T Field ဆိုတာ Technology နဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ ေပးထားတဲ့အတြက္ စက္က ပရိုဂရမ္အရ ဒါကို သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ Technology ကိုပဲ DDC စနစ္မွာ 600 ဆိုတဲ့ Class အေနနဲ႔ ထားတယ္။ တကယ္လို႔ LCC စနစ္နဲ႔ အသံုးျပဳေနတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ တစ္ခုမွာ DDC စနစ္သံုးထားတဲ့ ေဒတာေဘ့စ္ တစ္ခုကို ဖတ္ခိုင္းရင္ တလြဲေတြ ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။

စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာအုပ္ေတြ စုေဆာင္းတဲ့အခါ တာဝန္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ အမ်ိဳးအစားကိုလိုက္ၿပီး စာအုပ္ေတြ စုေဆာင္းၾကတယ္။ စုေဆာင္းၿပီးရင္ တံဆိပ္ရိုက္တာ၊ တိုက္ပိုင္စာရင္း သြင္းတာ၊ မ်ိဳးတူစုျပဳတာ၊ ကတ္တေလာက္ သြင္းတာ၊ ေလဘယ္ကပ္တာေတြ ေဆာင္ရြက္ၾကရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မ်ိဳးတူစုျပဳတာနဲ႔ ကတ္တေလာက္ သြင္းျခင္းဟာ အထူးအေရးပါတဲ့ လုပ္ငန္းႏွစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးတူစု ျပဳတဲ့ေနရာမွာ ျပဳစုသူဟာ လက္တန္းျပဳလုပ္လို႔ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္နာမည္ ဖတ္ၾကည့္ရံုေလာက္နဲ႔ စာအုပ္အမ်ိဳးအစားကို ခြဲျခားလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဥပမာ- ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ရဲ႕ ပန္းႏွင့္ပင္စည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဟာ ပန္းပင္ေတြအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကိုသာ နာမည္ေလးပဲ ဖတ္ၿပီး ဒူဝီစနစ္ရဲ႕ မ်ိဳးတူစုအမွတ္ 580 (ရုကၡေဗဒ) ေအာက္မွာ ထားမယ္ဆိုရင္ လံုးဝ လြဲမွားသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်ိဳးတူစု ျပဳစုတဲ့သူေတြအေနနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကရပါတယ္။ ကတ္တေလာက္ ျပဳလုပ္ရာမွာေတာ့ ပိုၿပီး လက္ဝင္လာပါတယ္။ စာေရးသူအမည္၊ စာအုပ္အမည္၊ ပူးတြဲတာဝန္ရွိသူမ်ား၊ ပံုႏွိပ္ျခင္းအႀကိမ္၊ ပံုႏွိပ္ရာအရပ္၊ ထုတ္ေဝသူ (စာအုပ္တိုက္)၊ ထုတ္ေဝခုႏွစ္၊ စာမ်က္ႏွာ (သို႔) အုပ္တြဲ အေရအတြက္၊ ပံုမ်ား၊ စာစဉ္အမည္နဲ႔ အမွတ္၊ မွတ္ခ်က္၊ မ်ိဳးတူစု၊ စာေရးသူအမည္အတိုေကာက္၊ တိုက္ပိုင္အမွတ္ စတာေတြကို ထည့္သြင္းေပးရပါတယ္။

ကိုယ္က စိတ္ဝင္စားမႈသာ ရွိတယ္ ေလ့လာစရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြကလည္း မရွိ၊ ဒီပညာရပ္ကိုလည္း အေသးစိတ္ မသင္ၾကားခဲ့ရေတာ့ အင္တာနက္ကို အားကိုးရပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္ကို ေျပးၿပီး မသိတာေတြ ေမးရပါတယ္။ သူသံုးတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြက ဘာကို ေျပာခ်င္တာလည္း ဆိုတာသိေအာင္ စာၾကည့္တိုက္ပညာ အဘိဓာန္ လွန္ရပါတယ္။ Authority File ဆိုတာက ကတ္တေလာက္စနစ္မွာ အသံုးျပဳတဲ့ သီးသန္႔ အမည္ေတြ၊ ပညာရပ္ေခါင္းစဉ္ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိရေတာ့တယ္။ ဒီအထဲက စာလံုးေတြကို ေတြ႕ရင္ အျပင္လူေတြ အေနနဲ႔ ရုတ္တရက္ မသိႏိုင္ဘူး။ စာၾကည့္တိုက္ ပညာရွင္ အခ်င္းခ်င္းသာ သိႏိုင္တဲ့ သီးသန္႔စကားလံုး စနစ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ Catalogue နဲ႔ Bibliography ႏွစ္ခုကို ခြဲျခားၿပီး ျမင္ႏိုင္ေအာင္ကို ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အရင္ကတည္းက ဒီႏွစ္ခု မတူဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမတူတာလဲ ေျပာပါဆိုရင္ ေျပာဖို႔က ခက္ေနမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ Transliteration ေၾကာင့္ မ်က္စိနဲနဲ လည္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ Bibliography (စာစုစာရင္း)ဟာ ပိုအေသးစိတ္တယ္။ ပိုၿပီး တိက်တဲ့ အခ်က္အလက္ကို ေျပာႏိုင္တယ္။ ကတ္တေလာက္ ဆိုတာကလည္း စာစုစာရင္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကတ္တေလာက္က အဲဒီ Bibliography ေတြအားလံုးကို ေရြးခ်ယ္ ထုတ္ႏုတ္ျပတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒီ မ်ိဳးတူစုျပဳျခင္း (Classification)၊ Bibliography (စာစုစာရင္း) စတဲ့ အမည္ေတြကို ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ျမန္မာမႈ ျပဳခဲ့တယ္လို႔ မွတ္သားရပါတယ္)

ကဒ္ေတြေပၚမွာ၊ စာအုပ္ထဲမွာ အခ်က္အလက္ေတြ ေရးသြင္းၾကတာကေတာ့ ဟိုးအရင္ကတည္းက စာၾကည့္တိုက္ပညာရွင္ေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတာ အခုထိပါပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္း ကြန္ပ်ဴတာစနစ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေတာ့ ဒီဟာကို ကြန္ပ်ဴတာေပၚ တင္လာၾကတယ္။ ပထမေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႕နဲ႔တစ္ဖြဲ႕ မတူၾကဘူး။ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကတာပဲ။ ဒီလိုကေန တေျဖးေျဖးခ်င္း ဘံုစနစ္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းလာၾကတယ္။ သူက နံပတ္တစ္ ေနရာမွာ ဒါကိုထည့္ရင္ ကိုယ္လည္း ဒါကိုပဲ ထည့္မယ္ေပါ႔။ အဲဒီမွာ အက်ိဳးမ်ားတာက ဘာလဲဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႕နဲ႔တစ္ဖြဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို တိုက္ရိုက္ ဖလွယ္သံုးလို႔ ရလာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ အားသာခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဘာသာစကား မတူရင္ေတာင္ စာၾကည့္တိုက္က အခ်က္အလက္ေတြကို ယူၾကည့္လို႔ ရတာမ်ိဳး ျဖစ္လာတယ္။ စာကို မသိရင္ေတာင္ ကုဒ္ေတြကို ဖတ္ၿပီး ဘယ္ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဒတာမ်ိဳးလဲ ဘယ္ႏိုင္ငံကလဲ ဆိုတာကို သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ Union Catalogue ေတြ ျဖစ္ထြန္းလာပါတယ္။ ေျပာရရင္ ပံုစံခြက္ တစ္ခု လုပ္ထားတယ္။ ဟင္းထည့္တဲ့ေနရာမွာ ဟင္းထည့္၊ ထမင္းထည့္တဲ့ေနရာ ထမင္းထည့္၊ တို႔စရာထည့္တဲ့ေနရာ တို႔စရာထည့္ၾကေတာ့ ဘာသာစကားနဲ႔စာ အေနနဲ႔သာ ကြဲျပားေကာင္း ကြဲျပားမယ္။ ေဒတာက စနစ္တက် သူ႕ေနရာနဲ႔သူ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

စာအုပ္ေတြ ေရးၾကတဲ့အခါ စာေရးသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိုင္တယ္။ ျမန္မာျပည္ အေနနဲ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကလို Surname, First Name စတာေတြ မရွိေပမယ့္ ကေလာင္နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေနတယ္။ ဥပမာ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးဆိုရင္ ခင္ခင္ေလး၊ ခင္ေလး၊ ရတနာပံုထိပ္တင္လိႈင္၊ ယုဝတီေလနီ၊ နားႀကီးမ်က္စိႀကီး၊ ကေလာင္ရွင္တစ္ဦး၊ K.L.K (ကုမၼာရီ)၊ K.L.K (Mandalay)၊ ျမကေလာင္၊ ေရနန္းသူဇာ၊ ေရႊကေလာင္၊ အာေကာင္နီ၊ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၊ ယုဝတီ၊ အယ္ဒီတာတစ္ဦး စသည္ျဖင့္ ကေလာင္အမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေရးတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ၁၅ခုစလံုးက ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး တစ္ဦးထဲပဲ။ ဒါကို မသိဘဲနဲ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း အေနနဲ႔ စာရင္းမွတ္မယ္ဆိုရင္ လူ၁၅ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဆိုရင္ ကေလာင္နာမည္ေတြ သိပ္မသံုးၾကပါဘူး။ သူတို႔ အမည္ရင္းနဲ႔ပဲ ေရးၾကတာ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဆီမွာလည္း နာမည္တူေနတဲ့ စာေရးသူေတြ ရွိတတ္တယ္။ MARC စနစ္မွာ Authority Control ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေကာင္က စာၾကည့္တိုက္ေတြ အပိုင္းကေန အဲဒီလို ကြဲျပားမႈေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ေပးႏိုင္တယ္။ ဒါက စာအုပ္သက္သက္ အတြက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာ့ အသံသြင္းတိပ္ေခြေတြ၊ ဗြီဒီယို အေခြေတြကိုပါ သိမ္းၾကတဲ့အခါ ဘယ္သူက ဘယ္ေနရာမွာ ဘာအတြက္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အရာေတြကိုပါ ခြဲျခား သိမ္းေပးရတဲ့ Name/Title Combination ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ ပါလာပါတယ္။ ဥပမာ- စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ သီခ်င္းအသံသြင္းတစ္ခု သိမ္းတယ္ဆိုရင္ စိုင္းထီးဆိုင္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ သိမ္းရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (စိုင္းထီးဆိုင္- အသက္၅၀ျပည့္ေမြးေန႔အခမ္းအနား) စသည္ျဖင့္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ သိမ္းေပးရပါတယ္။

ကိုယ္က ႏိုင္ငံတကာသံုး စံစနစ္တစ္ခုကို ကိုယ့္ျပည္တြင္းအတြက္ သံုးခ်င္တာဆိုေတာ့ ဒီပညာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ဖတ္ရတယ္။ သူမ်ားေတြ ေရးထားတဲ့ ျပည္တြင္းက ေဆာ့(ဖ္)ဝဲေတြ၊ ျပည္ပက ေဆာ့(ဖ္)ဝဲေတြကို ေလ့လာရတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာမွာ လုပ္ခ်င္တဲ့အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ ေဖာ္မတ္ေတြကိုလည္း ေလ့လာရတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္သာ ကြန္ပ်ဴတာပညာကို ေလ့လာၿပီး လုပ္မယ္ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ။ သူ႕အေနနဲ႔ဆိုရင္ ဘာသာရပ္ တစ္ခုကိုပဲ ေလ့လာစရာ လိုေတာ့မယ္။ စာၾကည့္တိုက္ပညာသံုး စကားလံုးေတြကလည္း သူနဲ႔ အကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ပိုျမန္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဘာသာရပ္ မတူတဲ့အခါ အသံုးျပဳတဲ့ စကားလံုးေတြရဲ႕ အနက္ကလည္း မတူဘူး။ ဥပမာ Tag ဆိုတာကို ကြန္ပ်ဴတာမွာ သံုးတဲ့ပံုစံနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္ပညာမွာ သံုးတဲ့ ပံုစံျခင္း မတူပါဘူး။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ပါဆင္နယ္အတြက္ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ႀကိဳက္တဲ့ Variable နာမည္ေတြေပး၊ ႀကိဳက္တဲ့ Metadata Scheme တည္ေဆာက္ၿပီး လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လုပ္တာဟာ ေနာင္တခ်ိန္ ကိုယ့္ေဒတာကို အျခားသူေတြနဲ႔ Syncronize လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ အရမ္းဒုကၡ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အဲဒီလို ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္မ်ိဳးေတြ မေတြ႕ရေသးဘူး။ လိုက္ဘရီေတြမွာ သံုးေနက်တဲ့ဟာေတြကလည္း ေျပာရရင္ ကိုယ္တစ္ကိုယ္တည္း သံုးလို႔ရတဲ့ စစၥတမ္မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီစနစ္ကို ေလ့လာခ်င္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခား ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေတြ သူတို႔ေရးထားတာေတြကိုပဲ အားကိုးေနရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ျမန္မာစာကို ရိုက္သြင္းလို႔ မရႏိုင္တာမို႔ အခက္အခဲေတြ ႀကံဳရျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူသံုးတဲ့ ပါရာမီတာေတြကို လိုက္မွတ္ရတာနဲ႔ ေခါင္းကို လည္ထြက္ေနတယ္။

ဒါေတြကို လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း ေလ့လာရင္း ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို သိပ္ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ လုပ္ထားလိုက္တာ အရမ္းေထာင့္ေစ့တယ္။ ဟာကြက္ မရွိေလာက္ေအာင္ပဲ။ ဟာကြက္ ရွိေနခဲ့ရင္လည္း ဘယ္လို ေျဖရွင္းမယ္ဆိုတာကို အၿမဲလုပ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေျပာဖူးသလို အရာတိုင္းဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ေနတယ္။ တစ္ခု မရွိရင္ အျခားတစ္ခု လုပ္လို႔ မရတဲ့ဟာေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုက္ဘရီစနစ္မွာ Indicator ဆိုတာေတြ ရွိတယ္။ ပြိဳင့္တာ ႏွစ္ခုေပါ႔။ တခ်ိဳ႕အပိုင္းမွာ အင္ဒီေကတာေတြက စာလံုးဘယ္ႏွစ္လံုး ေက်ာ္မယ္၊ ျဖတ္မယ္ ဆိုတာေတြကို ၫႊန္ျပတယ္။ The Cities of Myanmar ဆိုတဲ့ နာမည္တစ္ခုဆိုရင္ သူတို႔က ေရွ႕ဆံုးက The+Space (၄) ေနရာကို ေက်ာ္ၿပီး Cities ကေန စအလုပ္လုပ္တယ္။ အဂၤလိပ္စာမွာေတာ့ ဒီလို ၄ေနရာ ခြဲမယ္လို႔ ေျပာရတာ လြယ္တာေပါ႔။ ျမန္မာစာက်ေတာ့ ပံုစံက ေျပာင္းသြားၿပီ။ အဂၤလိပ္စာလံုး ဖြဲ႕စည္းပံုနဲ႔ ျမန္မာစာလံုး ဖြဲ႕စည္းပံုက မတူညီေတာ့ သူတို႔သံုးတဲ့စနစ္ကို Localize (ျမန္မာမႈ) လုပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ ျမန္မာစာလံုး Wordbreak မေျပာနဲ႔ Syllable (ဝဏၰ) တစ္ခုတည္းကိုေတာင္ တိတိပပ ျဖတ္တဲ့စနစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ မရွိေသးဘူး။ အဲဒီအခါမွာ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အရာေတြက အသံုးဝင္လာတယ္။ Rule ေတြ ေရးလို႔ ရလာတယ္။ ဒါေတြကိုသာ တကယ္လို႔ အရင္တုန္းက မေလ့လာခဲ့ဖူးဘူးဆိုရင္ အခု ဒီစနစ္ကို ေလ့လာခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမယ္ သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အင္တာနက္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီကေန ေက်ာင္းတက္စရာ မလိုဘဲ ပညာရပ္ေပါင္းမ်ားစြာ သင္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီဘာသာရပ္မွာ နဲနဲ ရႈပ္ေထြးေနတုန္းပဲ။ သူတို႔ရွင္းထားတဲ့ ဝဘ္ဆိုဒ္ တစ္ခုလံုးကို စက္ထဲသြင္းၿပီး ဖတ္ေနျဖစ္တယ္။ ဒီပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူ ရွိတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တပည့္ခံခ်င္ေသးတယ္။ Everything is connected to everything else!

Diary 15.05.2009

noreply@blogger.com (NLS) — Fri, 15 May 2009 08:35:00 +0000

အဆင္မေျပမႈေတြ ႀကံဳခဲ့ရတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ရဘဲ ကိုယ့္စိတ္ကို ညစ္ညဴးေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အရာေတြ မကုန္ႏိုင္ေသးပါလားလို႔ အံ့အားသင့္မိတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ အိမ္ကလူေတြရဲ႕ ျပႆနာေပါင္းစံုကို ေျဖရွင္းေနရတာနဲ႔ တကယ္ကို ထြက္ေျပးခ်င္တယ္။ သူတို႔ ျပႆနာေတြကို နားေထာင္ရွင္းလင္းေပး ေနရာတာနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ျပႆနာကိုေတာင္ ေျပာျပခြင့္ မရေတာ့ဘူး။ ေျပာခ်င္စိတ္လည္း မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ၊ ကိုယ့္ျပႆနာကိုယ္ရွင္း၊ ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုး ဒါမ်ိဳးပဲ။ ဒီလို ကၽြန္ေတာ္က မေျပာေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိဘူး ထင္ၾကတယ္။ ၁၅ႏွစ္သားထဲက တစ္ေယာက္တည္း ေနလာခဲ့တာ။ အခုက်မွ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ဆက္ဆံ ေနရေတာ့ အရင္က တစ္ရက္ေနလို႔မွ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ ေျပာခ်င္မွ ေျပာျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုေတာ့ စကားေပါင္းစံု ေျပာရတယ္။ စကားေပါင္းစံု ၾကားရတယ္။

အိမ္မွာ အေမႊဘုရင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေကာင္ ရွိတယ္။ ေစာက္သံုးမက်တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဒုကၡမ်ိဳးစံု ႀကံဳရတဲ့ အကိုနဲ႔ သူ႕သား ရွိတယ္။ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ေခၚထားရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သာဆိုတယ္ ႏွစ္သိန္းေလာက္ ရွိတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ သူတို႔ကို ေျပာေနရတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ ညစ္လာတယ္။ ကိုယ္အျပင္သြားရင္ အိမ္ကဖုန္းနဲ႔ နယ္ေတြ ေခၚၾကတယ္။ ႀကိဳသြင္းေငြ တစ္သိန္းခြဲ သြင္းထားတာကို ၇လနဲ႔ အကုန္ေျပာပစ္တယ္။ ထားေတာ့ ပိုက္ဆံကုန္တာကို မေျပာလိုဘူး။ အဲဒီမွာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြက လာပါေလေရာ။

ဖုန္းခက တစ္သိန္းခြဲမွာ ၁၄၉က်ပ္ ေက်ာ္သြားလို႔တဲ့ ဖုန္းက အပိတ္ခံလိုက္ရတယ္။ ဖုန္းအပိတ္ခံရေတာ့ ဖုန္းရံုးကိုသြားတယ္။ ဗိုလ္ဆြန္ပက္လမ္းက ဖုန္းရံုး။ အဲဒီရံုးက ကၽြန္ေတာ္ မသြားခ်င္ဆံုး ရံုးေတြထဲက တစ္ခု။ တစ္ခါသြားမိရင္ တစ္ေနကုန္ၿပီး လူတစ္ကိုယ္လံုး ႏြမ္းနယ္သြားေလာက္ေအာင္ ဒုကၡေပးတဲ့ရံုး။ မတတ္ႏိုင္ဘူး အပိတ္ခံထားရေတာ့လည္း ဒဏ္ေၾကးေဆာင္ဖို႔ သြားရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စဉ္းစားလို႔ မရဘူး။ ဆက္သြယ္ေရးဆိုတာ အစိုးရကို ႏိုင္ငံျခားေငြ အမ်ားဆံုး ရွာေပးတဲ့ ဌာနတစ္ခု။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ မၾကားဖူးတဲ့ ဖုန္းတစ္လံုး ေဒၚလာ ၂၀၀၀ ေလာက္ ေပးဝယ္ရတဲ့ဌာန။ တစ္ရက္တစ္ရက္ကို ဝင္ေငြ သိန္းရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွာေပးတဲ့ဌာန။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဖုန္းကို အလကား ဆက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကာစတမ္မာ။ ဒီကာစတမ္မာေတြေၾကာင့္ ဒီဝင္ေငြ ရေနတယ္ ဆိုတဲ့ ကမ႓ာတစ္ဝွန္းလံုး လက္ခံထားတဲ့ စီးပြားေရး သေဘာတရားကို သူတို႔ သေဘာမေပါက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေငြလက္က်န္စစ္တဲ့ အခန္းက ဝင္ေပါက္ တစ္ေပါက္ပဲ ရွိတယ္။ ျပဴတင္းေပါက္ေတာင္ မရွိဘူး။ အဲဒီအခန္းမွာ လူေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ဝင္လိုက္တာနဲ႔ အညႇီနဲ႔ေတြ၊ ေခၽြးနံ႔ေတြ၊ ေလပူေတြ ဝုန္းခနဲ ႏွာေခါင္းထဲကို တန္းဝင္လာလိုက္တာ ေခါင္းေတာင္ မူးေနာက္သြားတယ္။ လူတိုင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲနဲ႔ ပင္ပန္းတႀကီး တိုးေဝွ႕ေနရတယ္။ သူတို႔ အလုပ္ခန္းထဲမွေတာ့ အဲယားကြန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔။ အျပင္ကလူေတြကေတာ့ ကၽြဲေတြ ႏြားေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ေႂကြးစာရင္းစစ္တာကလည္း စနစ္တက် မရွိဘူး။ စစ္ၿပီးလို႔ စာအုပ္ျပန္ေပးေတာ့လည္း ေအာ္ေနတဲ့ မိန္းမက အခန္းထဲက။ ဘယ္လိုလုပ္ အျပင္ကလူက ၾကားရမလဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘာလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ သူေအာ္တာကို ကိုယ္က ထပ္ဆင့္ ေအာ္ေပးရျပန္တယ္။ ေလာ္စပီကာႀကီးကို ျဖစ္လို႔။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး ဂ်ီးေတာ္ႏြား သြားေက်ာင္းေပးေနရတာ။ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တစ္နာရီေလာက္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ စာအုပ္ေလးက ထြက္လာတယ္။ ဒီစာအုပ္ ထြက္လာရင္ အေႂကြးစာရင္းရွင္းဖို႔ ထပ္ၿပီး တစ္နာရီေလာက္ တန္းစီရဦးမယ္။ လူတန္းႀကီး ဆိုတာကလည္း ေႁမြလိမ္ေႁမြေကာက္ေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ထြက္လာေတာ့တယ္။ ပိုက္ဆံ ၁၅၀၀ ေပးၿပီး အန္ဒါဂေရာင္း ခ်န္နယ္ကေန သြားေတာ့မယ္။ ေျပာခ်င္တာကဗ်ာ.. ဒီေလာက္ ပိုက္ဆံဝင္တဲ့ ဌာနက ဒီလို ေနရာမွာ ျပည္သူလူထုကို၊ သူတို႔ကို ေငြလာေပးတဲ့သူကို သက္သက္သာသာေလး အဆင္ေျပေျပ အလုပ္ၿပီးေစဖို႔ အဲယားကြန္းေလးေတြ ၁၀လံုးေလာက္ တပ္ေပးမယ္၊ ခံုေလးေတြ လုပ္ထားေပးၿပီးေတာ့ လာေဆာင္တဲ့သူေတြကို သက္သက္သာသာေလး ထိုင္ခိုင္းထားမယ္၊ Token ယူတဲ့ စနစ္နဲ႔ ၿပီးတဲ့သူကို နံပတ္ေလး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ဒီစနစ္က ဘာမွ မခက္ခဲသလို ဘယ္ေလာက္မွလည္း ကုန္တဲ့ဟာ မဟုတ္ဘူး။ လူေတြလည္း ပိုက္ဆံေပးရတာျခင္း အတူတူ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ သက္သာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ဘာေတြးေနမိတယ္ ထင္လဲ။ ဒီအခန္းထဲက လူတစ္ေယာက္ေယာက္ အသက္ရွဴရပ္ၿပီး ေသသြားရင္ ေကာင္းမယ္လို႔။ ဒီေလာက္ အလံုပိတ္အခန္းထဲမွာ ေလမရ၊ ေအာက္စီဂ်င္မရနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူေတြအားလံုး စိတ္ေဇာတစ္ခုထဲနဲ႔ ဒုကၡကိုေတာင္ ဂရုမျပဳႏိုင္ၾကဘူး။ အဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္လမ္းေတြက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ အဲဒီလို ဖုန္းေဘလ္ေတြ ဘာေတြကို ကိုယ္စား သြင္းေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကုမၸဏီေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ကို တစ္လ ၁၅၀၀ ေလာက္ ေပးရတယ္။ သူတို႔က်ေတာ့ ဘယ္လို ပိုင္တယ္ မသိဘူး။ စာအုပ္ေတြ အထုပ္လိုက္ ယူလာတယ္။ သူမ်ားေတြ တန္းစီတဲ့ေနရာ စီစရာ မလိုဘူး။ အခန္းထဲ တိုက္ရိုက္သြားရံုပဲ။ ခဏေနေတာ့ ျပန္ထြက္လာတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ ေကာင္ေတြက ေသာက္ရူးေတြလား။ ဆက္ေျပာရင္ ကုန္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ တျခားဘယ္အလုပ္မွ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ဘဲ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအလုပ္ တစ္ခါတည္း ၿပီးျပတ္သြားလား ဆိုေတာ့လည္း မၿပီးျပတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေဒါသထြက္ရတယ္။ စိတ္ညစ္ညဴးရတယ္။ အခုနကလို ဖုန္းေတြေျပာလို႔ ခ်ဳပ္ျခယ္ခ်င္တာ တားျမစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလို ဒုကၡေတြ ႀကံဳရမွာစိုးလို႔ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီး ႀကိဳသြင္းထားတာ။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ပဲ ေျပာတာ။ ဒါကို မတရား ေျပာၾကေတာ့ ဒီေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြကို ကိုယ္က လိုက္ရွင္းရေရာ။ ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဘာနဲ႔ သြားသြင္းမလဲ။

တခါတေလ တခ်ိဳ႕ေတြ လုပ္လိုက္တဲ့ ကိစၥေလး တစ္ခုဟာ သူတို႔ အထင္ေတာ့ ေသးေသးေလးပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြက အမ်ားႀကီးရယ္။ ဘဝႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူး။ လြတ္ေျမာက္ရာ တစ္ခုခုကို ရွာေတြ႕ခ်င္ေနတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ မြန္းၾကပ္မႈေတြၾကားမွာ ဘာအႏုပညာမွလည္း လုပ္လို႔ မရဘူး။ စိတ္ကူးေလးေတြ ထြက္လာရင္ေတာင္ လက္က မေရးႏိုင္ဘူး၊ ေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္မလာဘူး။ အႏုပညာမေျပာနဲ႔ တျခား ထမင္းစားဖို႔ေတာင္ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ စေနၿဂိဳဟ္မ်ား သက္ေရာက္ေနသလားကြယ္။

စာအုပ္တိုက္ေတြနဲ႔ စာမူ

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 07 May 2009 17:59:00 +0000

ဒီႏွစ္ထဲမွာ မဂၢဇင္းကို ပို႔ၾကတဲ့ စာမူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္တုန္းက မဂၢဇင္းကို စာေတြ ကဗ်ာေတြ ပို႔ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဘာသြားေတြ႕လည္းဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕က စာေတာ္ေတာ္ ေရးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ပို႔တဲ့ ေနရာက မွားေနတယ္။ မဂၢဇင္းေတြမွာ သူ႔ပံုစံေလးေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ဆိုရင္ အထဲကစာေတြက ဟာသေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကဗ်ာမွာေတာ့ အရမ္းေကာင္းတာ သိရမယ္။ ကဗ်ာမွာေတာင္ ဘယ္လိုကဗ်ာလဲ ဒါကို သိေနရမယ္။ ကဗ်ာပံုစံျခင္း တူတာ မဟုတ္ဘူး။ မဂၢဇင္းတိုင္းမွာ ေရြးတဲ့ အယ္ဒီတာကလည္း မတူဘူး။

ပထမဆံုးက စကားလံုး သံုးတာ။ တခ်ိဳ႕ စကားလံုးေတြက တခ်ိဳ႕ ဆရာေတြရဲ႕ မူပိုင္လိုကို ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ သူငယ္ခ်င္း ဆိုရင္ ဆရာမင္းေမာ္၊ ေမာင္သစ္ဆင္း ဆိုရင္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ထိပ္ထားတို႔ ေကာင္မေလးတို႔ ေဆာင္းဦးေပါက္တို႔ ဆိုရင္ ကိုတာရာမင္းေဝ၊ ငါ႔ရဲ႕ ေသခ်င္းဆိုးမေလးတို႔ ဘာတို႔ဆိုရင္ မင္းခိုက္စိုးစန္၊ မစၥတာခ်ာလီ ဆိုရင္ ဆရာေခ်ာ၊ ယုဇနမခင္ပ်ိဳ ဆိုရင္ ဆရာေဇာ္ စသည္ျဖင့္ေပါ႔။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မဂၢဇင္းကို ပို႔တဲ့သူေတြ အေနနဲ႔ အဲဒီစာလံုးေတြကို ေရွာင္သင့္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဖတ္တဲ့ အယ္ဒီတာကို ဒီစာလံုးကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဟိုဆရာေတြကို ပထမဆံုး ေျပးျမင္ေတာ့တာပဲ။ သူတို႔က အဲဒီစကားလံုးေတြကို အလွဆံုး သံုးသြားခဲ့ဖူးတာကိုး။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို ေက်ာ္ေအာင္ ေရးႏိုင္ရင္ေရး မဟုတ္ရင္ေတာ့ အဲဒီကဗ်ာ ပါဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။

ဒုတိယက ေလယူေလသိမ္း။ စာစေရးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ ကိုယ့္စာထဲ အမ်ားအျပား လႊမ္းမိုးတာပဲ။ ဒါဟာ လူတိုင္းလိုလို ျဖစ္ေနၾကပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ အထက္ကလိုပဲ စာေရးဆရာတိုင္းမွာ သူ႕ရဲ႕ ေလ၊ ပံုစံ ရွိတယ္။ ဂ်ဴးနဲ႔ ခင္ခင္ထူး မတူဘူး။ စကားေျပာေရးတာခ်င္း အတူတူ အေမမာနဲ႔ ေဒါက္တာသန္းထြန္း မတူဘူး။ တာရာမင္းေဝနဲ႔ မင္းခိုက္စိုးစန္ မတူဘူး။ ဒါမ်ိဳးကို စာဖတ္တာမ်ားလာရင္ ခြဲတတ္လာတယ္။ ကိုယ္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အရမ္းႀကိဳက္တဲ့အခါ အဲဒီလို သူတို႔ စတိုင္ေတြ ကိုယ့္စာထဲမွာ ပါလာတယ္။ အဲဒါကို မ်ားမ်ားေရးရင္း ကိုယ္ပိုင္စတိုင္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္သင့္တယ္။ မဟုတ္ရင္ အယ္ဒီတာေတြ အေနနဲ႔ ပထမ စာေရးဆရာေတြကိုပဲ ျမင္ေနလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စာဟာ အပယ္ခံရဖို႔ မ်ားႏိုင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဇာတ္လမ္းအသြားအလာ။ ဒါလည္း ပံုစံ ရွိတာပဲ။ ကိုေနမ်ိဳး၊ ကိုၿငိမ္းေအးအိမ္၊ ဆရာေန၀င္းျမင့္၊ ကိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္မွာတူလို႔လဲ။ ကိုယ္ေရးတဲ့ အခါလည္း ကိုယ့္ပံုစံကိုယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ စာမ်ိဳးမွ အေရြးခံရဖို႔ မ်ားတယ္။ ကိုယ္က ဝတၳဳတစ္ပုဒ္၊ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ေရးတယ္ဆိုရင္ မပို႔ခင္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ျပန္ဖတ္သင့္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စကားလံုးရဲ႕ အားကို ဂရုစိုက္တဲ့ စာမ်ိဳးေတြမွာ အေကာင္းဆံုး အားအပါဆံုး စကားလံုးကို ရႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ အခုေရး အခုပို႔တဲ့ စာေတြမွာ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ကို အေလးထားတဲ့ စာမ်ိဳး ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္စာကို အစအဆံုး မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ၿပီး ဇာတ္ကြက္ေစ့မေစ့ ျမင္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အေရွ႕အေနာက္ အဆီအေငၚ မတည့္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ကဗ်ာေတြ။ ကိုယ္က ဘယ္လို ကဗ်ာမ်ိဳးကို ေရးမွာလဲ။ ဒါကို အရင္ဆံုး သိရပါမယ္။ နိမိတ္ပံုေတြ လြန္ကဲေနတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးလား။ အယ္လ္ပီလား။ အသံခ်ိဳတာလား၊ စကားလံုး လွတာလား။ အားမာန္ပါတာလား။ ဒီေလာက္ေတာ့ ခြဲျခားရမယ္။ (ဒီေနရာမွာ နည္းစနစ္ေတြအေၾကာင္း မေျပာေသးပါဘူး)။ နိမိတ္ပံုအေၾကာင္း ေရးခ်င္တယ္ဆိုရင္ နိမိတ္ပံုေတြအေၾကာင္း Symbolism အေၾကာင္း ေလ့လာရမယ္။ ဘယ္ Sign ဟာ ဘယ္အနက္ကို ေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္က နားလည္ထားရမယ္။ ဒါကိုမွ မေလ့လာဘဲနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ထင္ရာ နိမိတ္ပံုေတြေပးၿပီး ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ နားလည္ရင္ခံစား နားမလည္ရင္ မခံစားနဲ႔ဆိုတာ မွားတယ္။ ဒါေတြကို နားလည္ခ်င္ရင္ ေလ့လာလို႔ ရတယ္။ အသံခ်ိဳတဲ့ ကဗ်ာ ေရးခ်င္ရင္ အသံရဲ႕ သေဘာသဘာဝ၊ အႏုအရင့္၊ အဖိအေဖာ့၊ အတက္အက်ကို သိရမယ္။ အသံခ်ိဳတဲ့ ကဗ်ာမွာ စာလံုးေတြက ၾကမ္းတမ္းေနတာ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိကက ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေျပေနတာမ်ိဳး။ စကားလံုးလွတဲ့ကဗ်ာ ေရးမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာစာကို အမ်ားႀကီး ဖတ္ဖူးရမယ္။ ႏူးညံ့တဲ့ စကားလံုးေတြ အသစ္ေလးေတြ ေရြးတတ္ရမယ္။ အားမာန္ပါတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးဆိုရင္ ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ကဗ်ာရဲ႕ အသံကိုက ခက္ထန္ရမယ္။ စကားလံုး အႏုအရြေလးေတြ မျဖစ္သင့္ဘူး။ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ကဗ်ာမ်ိဳး ဆိုရင္လည္း စကားလံုးေတြက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ပ်က္တက္တက္ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာ ပထမပိုင္းမွာ ပါရီေတြ၊ လန္ဒန္ေတြ၊ သိမ္းျမစ္ေတြ ေရးေနၿပီးေတာ့မွ ရုတ္တရက္ႀကီး ပုပၸါးသူ မယ္ဝဏၰ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ ကဗ်ာထဲနစ္ေနတဲ့ စိတ္ေလးက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း သိေတာ့မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။

စာအုပ္တိုက္ေတြမွာ အယ္ဒီတာေပၚ မူတည္ၿပီး သူတို႔ ပံုစံေလးေတြ ရွိၾကတယ္။ ကိုယ့္ပံုစံဟာ ဘယ္စာအုပ္တိုက္နဲ႔ ကိုက္လည္းဆိုတာ အရင္ဆံုး ေလ့လာၿပီးမွ ကိုယ့္စာမူကို ပို႔သင့္တယ္။ မဟုတ္ရင္ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြဆို စိတ္ရွည္ရွည္ ဇြဲသန္သန္နဲ႔ လစဉ္မျပတ္ ေရးပို႔ၾကတယ္။ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ လက္လည္း တက္လာတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးသူဆိုရင္ ဖတ္တဲ့ အယ္ဒီတာက မွတ္မိေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ပံုစံက အဲဒီစာအုပ္တိုက္ထြက္ မဂၢဇင္းနဲ႔ ပံုစံနဲ႔ မကိုက္ဘူး။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အပယ္ခံရျပန္တယ္။ မေကာင္းလို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႕ပံုစံနဲ႔ မညီလို႔ မေရြးတာ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အမ်ားႀကီးသာ ေရးတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ထြက္မလာဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ေပါက္ကရေလးဆယ္ ေလွ်ာက္ေရးၾကတယ္။ စာေရးတာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ကိုယ့္စာေလးကို ပရင့္တက္မီဒီယာမွာ ျမင္ရတာဟာလည္း ပီတိျဖစ္စရာ တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ေျပာခဲ့သလို အေျခအေနေလးေတြ ရွိေနတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳသိထားသင့္တယ္ ထင္မိပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ အခုလို ေရးခ်င္ရာေရးၿပီး တင္ခ်င္သလိုတင္ ကိုယ့္ကို ေရြးမယ့္လူလည္း မရွိတဲ့ အင္တာနက္ေပၚ တင္ရတာ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းမေနဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆို ဒီအေပၚမွာ ေရးခ်င္ရာေတြ စိတ္ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတာေပါ႔။ စာမူခေတာ့ မရဘူးေပါ႔ေလ:D

တမတ္တန္ေၾကးစည္

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 07 May 2009 16:14:00 +0000

ဒီေန႔မနက္က အျပင္မထြက္ခင္ သတင္းစာ ေရာက္လာလို႔ ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ထူးထူးျခားျခား သတင္းတစ္ပုဒ္ကို သြားေတြ႕တယ္။ တစ္ညလံုး အင္းလ်ားကန္ႀကီးထဲ ေရကူးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။ ေမလ ၅ရက္ေန႔ ညကတည္းက ကူးလိုက္တာ ၆ရက္ေန႔ မနက္ ငါးနာရီမွာ အကူးရပ္သြားေတာ့တယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေရကူးႏိုင္တဲ့ သူပါလားလို႔ ေတြးမိပါရဲ႕။

ဒါနဲ႔ ဟိုသတင္း ဒီသတင္းေလးေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တမတ္တန္ ေၾကးစည္ ဆိုလား ဘာလား ဘေလာ့တစ္ခု သြားေတြ႕ပါေလေရာ။ ေအာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အေရးအသားေတြ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္း ေနပါေပါ႔လားလို႔ ပင့္သက္ခ်မိတယ္။ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အရက္သမားေတြ ေနတဲ့ရြာ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလး သြားျပန္သတိရမိတယ္။ မီဒီယာကမ္ပိန္း လုပ္ခ်င္ရင္လည္း မီဒီယာရ႕ဲ႕သေဘာ လူေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို နားလည္သင့္တယ္။ သူမ်ားက ဆဲတိုင္း ကိုယ္က ျပန္ဆဲေနေတာ့ ဒီရပ္ကြက္ထဲမယ္ က်က္သေရတုန္းတယ္။ အယူအဆ ဝါဒေရးရာ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ျငင္းၾကေျပာၾကတာ ေတာ္ေသးတယ္။ အခုကေတာ့ တေျဖးေျဖး မိုက္ရိုင္းလာလိုက္ၾကတာ မဆီမဆိုင္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေတြကိုပါ ပုတ္ခတ္လာၾကတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း အားလံုးက မဲျပာပုဆိုး။ အေရးအသားေတြကလည္း ေထ့သလိုလို ေငါ႔သလိုလို ေစာင္းသလိုလိုေတာင္ မကေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ Insult ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါမ်ိဳးစာေတြ ဖတ္ရတာ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ ထိုင္ဆဲေနတဲ့ အမူးသမား ၾကည့္ေနရသလိုပဲ။ ပညာလည္းမရဘူး။ တခါတေလေတာ့ ရယ္ရတာမ်ိဳး။ ဘာေပးခ်င္တာလည္း ဘာေျပာခ်င္တာလည္း ဆိုတာကို နားကို မလည္ေတာ့ဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေမ ေဆးတိုက္တာကို သတိရတယ္။ ေရာဂါေပ်ာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ေဆးဆိုတာ နင္းကန္တိုက္လို႔ စုၿပံဳတိုက္လို႔ အတင္းတိုက္လို႔ မရဘူးေလ။ ေရာဂါႀကီးေလ ေဆးကို ေျဖးေျဖးခ်င္း ၾကာၾကာ တိုက္ရေလ။ နင္းကန္တိုက္လိုက္ရင္ ေဆးၿပီးသြားတာေတြ အဆိပ္ျဖစ္တာေတြ ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။ တခါတေလ အရမ္းခါးတဲ့ ေဆးမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒါေလး မသိသာေအာင္ အခ်ိဳလႊာေလးေတြ ဖံုးေပးထားေသးတယ္။ အထဲမွာ ခါးမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဝင္မဆိုးဘူးေပါ႔။ ဆရာျမသန္းတင့္သာ ရွိေသးရင္ ေဆးတိုက္ျခင္း အႏုပညာဆိုၿပီး ေရးဦးမလား မသိ။

ငွက္ကေလးအိမ္မျပန္တဲ့ေန႔

noreply@blogger.com (NLS) — Mon, 04 May 2009 03:41:00 +0000

ငွက္ကေလးအိမ္မျပန္တဲ့ေန႔

ေကာင္းကင္ျပင္က ၾကယ္ေတြထိုးဆင္း
အလင္းေတြ ေဆာက္တည္ရာမရ ငိုက္သြားခဲ႔ခ်ိန္ကေပါ႔
ငါဒီေန႔ေတာ႔ ေဝးေဝးမသြားေတာ့ဘူးလို႔
ငွက္ကေလးကေတြးရင္း အေတာင္ေတြ ခ်ိဳးခ်လိုက္တယ္
အဲဒီအခ်ိန္မွာ
သူ႕ကို ျဖတ္ခနဲ ျမင္လိုက္ခဲ့တာပါ
ပ်ံသန္းသြားလိုက္တာမ်ား ပင္လယ္ျပင္ဘက္ကို ထြက္ေတာ႔မလို
ေမေမကေျပာေနတယ္
ခုတေလာ အရာရာဟာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ရွိလိုက္တာတဲ့
ေဝးေဝးမသြားနဲ႔သားလို႔ သူမွာတယ္
စူးစမ္းစြန္႔စားခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ကမ႓ေက်ာ္ေစသတဲ့ေမေမ
လူေတြေျပာေျပာေနတာ သားၾကားဖူးတယ္
ေယာနသံစင္ေရာ္
အစဉ္အလာကို ေဖာက္ထြက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ခဲ့သူ
ငွက္ကေလးဟာ အတိုင္းအဆမဲ့ အေတြးေတြနဲ႔
ခ်ိဳးထားတဲ့အေတာင္ကို လွည့္ရင္း ျပန္ဆန္႔ထြက္လိုက္တယ္
မိုးသားေတြ တလိပ္လိပ္ တက္ေနတဲ့ဘက္က
သူ႕ကို ျဖတ္ပ်ံသြားတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က ဟိုးအေဝးမွာ
ေမေမ့စကားကို ခဏေမ့ထားၿပီး ေတာင္ပံကို ခပ္သြက္သြက္ခတ္တယ္
ေလတိုးသံဟာ တေျဖးေျဖး ျပင္းျပင္းလာတယ္
ရွင္ ကၽြန္မေနာက္ ဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲလို႔ ေရွ႕က ငွက္ကေလးက လွည့္ေမးတယ္
ဒီေလာက္ ေလေတြတိုက္ေနတဲ့ဘက္ကို မင္းဘာသြားလုပ္တာလဲ သိခ်င္လို႔ေပါ႔လို႔ သူျပန္ေျဖတယ္
ေလတိုက္လို႔ သစ္ရြက္ေတြလႈပ္ရင္ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္တာေပါ႔ရွင္လို႔ သူမက မခို႔တရို႕ေလး ေျပာတယ္
သူတို႔ခ်င္း ရင္ေဘာင္တန္းမိတဲ့အခါ
ပင္လယ္ေရျပင္ဟာ အျပာေရာင္ သန္းေနၿပီ
ျမင္ေနက် မိုးကုတ္စက္ဝန္းမွာ အနက္ေရာင္ လိုက္ကာေတြ က်ေနၿပီ
မိုးေတြလည္း သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာလို႔
လွ်ပ္စီး မိုးႀကိဳးေတြလည္း ျမင္ေနရၿပီ
ငါတို႔ ျပန္ၾကမလားလို႔ သူေမးလိုက္ေတာ့
ရွင္က ေၾကာက္တတ္လိုက္တာေနာ္လို႔ သူမျပန္ေျပာတဲ့အခါ
သူ႕မာနဟာ ေထာင္းခနဲ ထလာတယ္
တဟူးဟူးတိုက္ေနတဲ့ ေလကို အျပင္ဆန္ရင္း သူပ်ံတယ္
ဒီေန႔ေလ ရွင္နဲ႔ေတြ႕ရတာ ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္တာပဲလို႔
သူ႕အနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလး ဆိုသြားေတာ့
သူ႕စိတ္ေတြဆိုတာ ၾကည္ႏူးလို႔
စြန္႔စားသူ ကိုလံဘတ္စ္ဟာ အခ်စ္ကို ေတြ႕ခဲ့ၿပီေပါ႔လို႔
သူေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္
ဟိုကေတာ့ တခစ္ခစ္ရယ္လို႔
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွာ သူတို႔ သတိေမ့သြားလိုက္တာ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
သတိရခ်ိန္မွာ သူတို႔တစ္ကိုယ္လံုး မိုးေရေတြထဲ နစ္လို႔
ေလတိုက္ႏႈန္းမွာ သူတို႔ အေတာင္ပံေတြဟာ မတိုးေတာ့ဘူး
ရာသီဥတုဟာ အရမ္းဆိုးေနၿပီ
အရာရာဟာ ေလးလံလာၿပီ
သူတို႔ ျပန္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္
နားထဲမွာ သားေရ သားေရ ဆိုတဲ့ ေမေမ့ေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရသလိုပဲ
သူ႕တကိုယ္လံုး တုန္ခါ
အသိတရားဟာ မုန္တိုင္းၾကားထဲေရာက္မွ ေပၚလာေတာ့တယ္
သူတို႔ အေတာင္ေတြကို အစြမ္းကုန္ဖြင့္
လာရာလမ္းအတိုင္း ရြက္စံုလႊင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတယ္
ေလသံေတြဟာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ တရႊီးရႊီး
မိုးစက္ေတြက ဓားသြားထက္ထက္ေတြလို သူတို႔ကို လာလာရိုက္ခတ္တယ္
ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္ေနလိုက္တာက
အခ်င္းခ်င္းေတာင္ မျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို
သူတို႔ေတြ ခဏခဏ ကြဲသြားလိုက္တာမ်ား
အရိပ္ကိုဖမ္းၿပီး ပ်ံသန္းေနရသလို
ေလသံမိုးသံကလြဲလို႔ ဘာသံမွ သူတို႔ မၾကားရေတာ့ဘူး
တခါေတာ့
ကၽြန္မကို ကယ္ပါဦး ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးေလးတစ္ခ်က္ ၾကားလိုက္ၿပီး
ေကာင္မေလးဟာ ေလစီးေၾကာင္းမွာ လြင့္က်သြားလိုက္တာ
ငွက္ကေလးဟာ အတင္းပဲ အရိပ္က်သြားရာဘက္ကို ထိုးစိုက္ဆင္း
ေကာင္မေလးကို သူ႕အေတာင္ႏွစ္ဘက္ၾကား သိုဝွက္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း
အံကိုတင္းလို႔ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ရွဴတယ္
ကၽြန္မကို ပစ္မသြားပါနဲ႔ေနာ္လို႔ သူမ ငိုရိႈက္ရင္း ေျပာတဲ့အခါ
သူ႕စိတ္မွာ အစိုးရိမ္ဆံုး အေျခအေနကို ခံစားလိုက္ရတယ္
ငါတို႔ ဘယ္ကို ေရာက္ေနၿပီလဲ
ငါတို႔ ဘယ္ကို ဦးတည္ေနတာလဲ
အေဖ အေမ ညီေလး ညီမေလး
ငါ႔မိသားစု အသိုက္အၿမံဳေလး ဘယ္မွာလဲ
မုန္တိုင္းက ေနရာအႏွံ႔ကို အျပင္းဆံုး ရိုက္ခတ္ေနၿပီ
သူ႕မ်က္လံုးေတြ ျပာေနခဲ့
သူ႕ေျခလက္ေတြ အားေပ်ာ့ေနခဲ့
သူ႕ႏွလံုးခုန္သံဟာ တိုးတိတ္စြာ
သူ႕မ်က္ဝန္း ပိတ္ကားျပင္မွာ ပံုရိပ္ေတြ ထင္လာတယ္
အေဖ အေမ ညီေလး ညီမေလး ငါ႔ခ်စ္သူ
စကၠန္႔ေပါင္းမ်ားစြာ
မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
နာရီေပါင္းမ်ားစြာ
ေလသံေတြဟာ တဝူးဝူး
လိႈင္းရိုက္သံေတြက တေဝါေဝါ
ေလွကေလးဟာ သူ႕ကို ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုဆီ ေခၚေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္
ေနာက္တစ္ခါ ေမေမနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ခြင့္ ရတဲ့အခါ
သူဒီအမွားကို ျပင္ခြင့္ရခ်င္တဲ့အေၾကာင္း
ခ်စ္သူနဲ႔အတူ ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းခ်င္တယ္။

လင္းဆက္
03 May 2009

ဒီကဗ်ာရဲ႕ အစပိုင္းေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဆက္မေရးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ၃ရက္ေန႔ကေတာ့ ဒါေလးကို အၿပီးေရးမယ္ဆိုၿပီး ထိုင္ေရးျဖစ္တယ္။ နာဂစ္အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူေတြအတြက္ ေရးဖြဲ႕တဲ့ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၿပီး ျဖစ္ေနတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္က ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို ဇာတ္အိမ္ တည္လိုက္ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ဒီကဗ်ာကို ကိုမိုးလိႈင္ညတို႔နဲ႔ အတူ ကဗ်ာရြတ္ မလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ မရြတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာလည္း မိုဒမ္းပ်က္သြားတာမို႔ အင္တာနက္ မတက္ႏိုင္တာနဲ႔ ၃ရက္ေန႔မွာ မတင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အခုမွ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကြန္ပ်ဴတာ ေရွာ့(ခ္) ျဖစ္သြားေလၿပီ

noreply@blogger.com (NLS) — Mon, 27 Apr 2009 11:48:00 +0000

မိုးေတြ အရမ္းရြာေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိေမ့ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာကို အင္တာနက္ မျဖဳတ္လိုက္မိဘူး။ မိုးႀကိဳးတစ္ခ်က္ ပစ္ခ်လိုက္တာ ဖုန္းလိုင္းထဲကေန လွ်ပ္စီးဝင္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ကြန္ပ်ဴတာ ပါဝါက အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မေန႔ကတည္းက ျဖစ္ခ်င္ေနတာ။ အခုေတာ့ သြားပါၿပီ။ ဆိုင္ကို ပို႔ရင္လည္း ကိုယ့္ေဒတာေတြ ဘယ္လိုမွ စိတ္မခ်ရဘူး။ ပိုက္ဆံေတြ ထြက္ဦးမယ္ကြယ္။ အခုေနာက္ဆံုး လက္က်န္ ဘက္ထရီေလးနဲ႔ ပိုစ့္တင္လိုက္တယ္။ စိတ္ညစ္လို႔ ေသေတာ့မယ္။ :(

C:\windows\system32\config\system error

noreply@blogger.com (NLS) — Sun, 26 Apr 2009 15:23:00 +0000

ကြန္ပ်ဴတာ Hibernate လုပ္ေနတုန္း မေစာင့္ႏိုင္တာနဲ႔ ပိတ္လိုက္မိတာ။ ျပန္ဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖြင့္မရေတာ့ဘူး ဆိုလို႔ ေခါင္းက ပုတ္ေလာက္ ႀကီးသြားတယ္။ တစ္သက္လံုး လုပ္ထားသမွ် ဒီအထဲမွာ။ ဟာဒ္ဒစ္ႏွစ္ခါ ပ်က္ၿပီးလို႔ ေဒတာေတြ လုပ္ထားသမွ်ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ဆံုးခဲ့ဖူးၿပီးသား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါ ျဖစ္ရင္ေတာ့ သြားၿပီလို႔ ေတြးမိၿပီး ေတာ္ေတာ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္။ ၿပီးမွ စိတ္ေအးေအးထားၿပီး အဲရာမက္ေဆ့ကို ဖတ္ၾကည့္တယ္။

C:\windows\system32\config\system error

ျဖစ္တာက System32 ေအာက္က Config ေအာက္က System ဆိုတဲ့ဖိုင္ Corrupt ျဖစ္သြားတာတဲ့။ စက္ကို လံုးဝ ဆိုင္မပို႔ခ်င္ဘူး။ စိတ္လည္း မခ်ဘူး။ ဒီစက္က ကၽြန္ေတာ့္အသက္ပဲ။ ဒါနဲ႔ လုပ္လို႔ရႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေလးေတြ စဉ္းစားၾကည့္တယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေဟာဒီလိုေလး လုပ္လိုက္တာ ျပန္ေကာင္းသြားတယ္။ ပထမဆံုး စက္ထဲကို Window XP SP2 အေခြ ထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ F8 ႏွိပ္ၿပီး Boot ကို CD ကေန တက္လိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ Repair ဆိုတာကို ေရြးလိုက္တယ္။ အထဲကို ေရာက္ဖို႔ (1) ဆိုတာ ရိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ C:\windows ထဲကို ေရာက္သြားတယ္။ C:\windows\chkdsk /p ဆိုတဲ့ Command ေလး ရိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ ၅မိနစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ Welcome Screen ျပန္တက္လာတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ေနာက္တစ္ခါ မျဖစ္ခင္ Back Up လုပ္ရေတာ့မယ္။ ဟူး External HD ဝယ္ရဦးမယ္။

ဂဠဳန္ဦးေစာနဲ႔ ဘုရားတစ္ဆူ အေၾကာင္း

noreply@blogger.com (NLS) — Fri, 24 Apr 2009 16:30:00 +0000

Photo: Corbis

အေလာင္းမင္းတရားႀကီး၏ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ ရန္ကုန္သို႔ ပင့္ေဆာင္ေရာက္ရွိလာ (၂၅.၄.၁၉၄၈)

၁၉၄၈ ဧၿပီလ ၂၅ရက္ေန႔တြင္ ဉာဏ္ေတာ္ ၆ေပနီးပါးရွိေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူ အမရပူရမွ ရန္ကုန္သို႔ ပင့္ေဆာင္ ေရာက္ရွိလာေၾကာင္း သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဧၿပီလ ၂၈ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာ၌ ေဖာ္ျပထား၏။ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ကိုးကြယ္ခဲ့သည့္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ႀကီးမွာ သကၤန္းနက္သားျဖင့္ ထုလုပ္ထားၿပီး ေရႊခ်ထားေၾကာင္း၊ ပုဂံၿမိဳ႕ အာနႏၵာဘုရားတြင္းရွိ ဆင္းတုေတာ္ပံုသဏၭာန္ရွိေၾကာင္း သတင္းမ်ားက ဆိုသည္။ ယင္းဗုဒၶ ရုပ္ပြားေတာ္ႀကီးမွာ နန္းတြင္းမွ မင္းစဉ္မင္းဆက္ ကိုးကြယ္ခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ အမရပူရၿမိဳ႕ သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ထံ ေရာက္ရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ ထိုမွတဆင့္ နန္းရင္းဝန္ ဦးေစာက ဆရာေတာ္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ပင့္ေဆာင္လာက ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ ျပတိုက္သို႔ လွဴဒါန္းခဲ့ေၾကာင္း သတင္း၌ ေဖာ္ျပထားသည္။

ေခတ္ေဟာင္းသတင္းစာမ်ားက ေျပာေသာ ၁၂လရာသီ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ တင္ႏိုင္တိုး၊ သူရိယစာေပ၊ ၂၀၀၉ မတ္လ။ စာ ၉၆

ဒီတုန္းက က်ဳပ္ဟာ နန္းရင္းဝန္ႀကီး ဘဝနဲ႔ ေရႊဘိုနယ္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္က ေရႊဘိုနယ္မွာ အေတာ္ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ အေလာင္းဘုရား ဦးေအာင္ေဇယ် ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ သကၤန္းနက္ဘုရား မတ္တပ္ရပ္ ဆင္းတုေတာ္ဟာ အေတာ္ တန္ခိုးႀကီးတယ္၊ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္၊ လိုတရတယ္၊ ရန္ကိုေအာင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ ဒီဘုရားကို မရအရ ရတဲ့နည္းနဲ႔ က်ဳပ္ယူခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုးကြယ္လိုလို႔၊ ၾကည္ညိဳသဒၶါနဲ႔ ပင့္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္အက်ိဳးအတြက္ ၾကည့္ၿပီး ယူခဲ့တာပဲ။ ဒီေတာ့ ဆင္းတုေတာ္ကို သာမန္မွ်သာ ကိုးကြယ္မႈ အဆင့္တြင္ မဟုတ္ဘဲ က်ဳပ္ရဲ႕ အေဆာင္သေဘာမ်ိဳးပဲ ထားခဲ့မိတယ္။ အဲဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ မဟာအမွားႀကီးပါပဲ။ ေနာက္မွ သိရတာက ဒီဆင္းတုေတာ္ႀကီးဟာ တန္ခိုးႀကီးသေလာက္ အလြန္ ခိုက္တယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ ေနာက္က်သြားၿပီ။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္ဟာ အဂၤလိပ္ အက်ဉ္းသမား ျဖစ္လိုက္၊ ေသနတ္ေခ်ာင္းပစ္ခံလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ခုအေျခအေနထိ ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ က်ဳပ္ ဒီအထဲေရာက္မွ အဲဒီ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကို ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ စေနေထာင့္မွာ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုနဲ႔ လွဴဒါန္းလိုက္ရတယ္" ဟု ဝမ္းနည္းစြာ ေျပာခဲ့သည္။ ၎ဘုရားအား ဦးေစာကို သရဏဂံု တင္စဉ္မွ ေရစက္ခ်သြားခဲ့သည္။

ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေနာက္ဆံုးေန႔မ်ား၊ သန္းဝင္းလိႈင္၊ အင္ၾကင္းစာေပ၊ ၂၀၀၉ ေဖေဖာ္ဝါရီ။ စာ-၂၂၀

ဂဠဳန္ဦးေစာကို အဂၤလိပ္က အစၥေရးႏိုင္ငံ ဟိုင္ဖာၿမိဳ႕မွာ ထိန္းသိမ္းခဲ့တာ ၁၉၄၁ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ထဲမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို အာဖရိကတိုက္က ယူဂႏၶာမွာ အက်ဉ္းခ်ထားခဲ့တယ္။ သူျပန္လြတ္လာေတာ့ ၁၉၄၆ ဇန္နဝါရီလမွာပါ။ အဲဒီႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၂၁ ရက္ေန႔မွာပဲ ေျမနီကုန္း စိန္႔ဖလိုးေက်ာင္းရဲ႕ ေရွ႕မွာ ေသနတ္နဲ႔ပစ္ လုပ္ႀကံတာ ခံရပါတယ္။ ဦးေစာဟာ ဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္တာလို႔ အထင္မွားခဲ့ရာက အၫိႈးအေတးေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈႀကီး ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ (ဦးေစာကို လုပ္ႀကံခဲ့တာ ေရႊဝါျပည္ႀကီး ဝတၳဳေရးတဲ့ ရန္ကုန္ဘေဆြ တို႔ လူစုလို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လို႔ ဦးေစာကိုသာ ရန္ကုန္ဘေဆြတို႔က မလုပ္ႀကံခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ကို လုပ္ႀကံမယ့္ ကိစၥႀကီးဟာလည္း ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ မတ္လ တတိယပတ္ေလာက္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ လွ်က္တျပက္ဂ်ာနယ္မွာ သူ႕ေဆြမ်ိဳး တစ္ေယာက္က ေျပာထားတာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္)။

အဓိက ေျပာခ်င္တာေလးက ဦးေစာအေၾကာင္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ တခါတုန္းက မႏၲေလးက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က စာေရးၿပီး ေမးဖူးတဲ့ စာဘယ္လို ဖတ္သလဲဆိုတာေလး ျပန္သတိရမိလိုက္လို႔ရယ္ ေရႊတိဂံုဘုရား အခါခါ တက္ေနရဲ႕သားနဲ႔ ကိုယ္သတိမထားမိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေစာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ပထမဆံုး ျပည့္ျပည့္စံုစံု စဖတ္ဖူးတာက ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္ပါ။ ၁၉၉၉ ေလာက္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္တစ္အုပ္ကိုေတာ့ စကၤာပူမွာ ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ Who Kill Aung San ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စဉ္းစားစရာေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။ ေနာက္ ဒီႏွစ္ထဲက်ေတာ့ ဆရာသန္းဝင္းလိႈင္ရဲ႕ စာအုပ္ ထြက္လာတယ္။ သူ႕စာအုပ္က ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ စာအုပ္နဲ႔ တူေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပါဆင္နယ္ ကိစၥေလးေတြ ပါလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဦးေစာရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ျပႆနာတက္ၿပီး ဂယက္ရိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့လကမွ ဆရာတင္ႏိုင္တိုးရဲ႕ စာအုပ္ကို ဝယ္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဆရာ့စာအုပ္က သတင္းစာေတြထဲက ထူးထူးျခားျခား အေၾကာင္းအရာေတြကို စုစည္းထားတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္ ဖတ္ေနရင္းက ဧၿပီလနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အပိုင္းမွာ အထက္က အေၾကာင္းအရာေလးကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ သြားေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ အဲဒီစာအုပ္ကို ခ်က္ခ်င္း သြားသတိရလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ အဓိက စာမွတ္တဲ့ စနစ္က ကြန္ပ်ဴတာက Tag စနစ္နဲ႔ တူပါတယ္။ အဓိက ကီးဝါဒ္ေတြကိုပဲ မွတ္ထားတာပါ။ ဆရာသန္းဝင္းလိႈင္ စာအုပ္ဖတ္တုန္းက ေခါင္းထဲ မွတ္ထားမိလိုက္တာက "ဦးေစာ အေလာင္းမင္းတရား ဆင္းတုေတာ္ မတရားယူ ဒုကၡေရာက္ ေရႊတိဂံု ဘုရားကိုလွဴ" ဒါေလးပါပဲ။ ဆရာတင္ႏိုင္တိုး စာအုပ္ကို ဖတ္ေတာ့ ဦးေစာ၊ အေလာင္းမင္းတရား၊ ဆင္းတုေတာ္ ေရႊတိဂံုဘုရားကိုလွဴ ဆိုတဲ့ စာေလး ရလာတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမမွတ္ထားတာနဲ႔ ဒုတိယ မွတ္ထားတာက တိုက္ဆိုင္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာတာမို႔ ဒီႏွစ္ခု ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို သတိရသြားတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာတင္ႏိုင္တိုးထဲမွာပါတဲ့ အဲဒီ ဆင္းတုေတာ္ကို လွဴဒါန္းတဲ့ေန႔ဟာ ဦးေစာ အဖမ္းခံရၿပီးကာလမွာ ဆိုတာကို ရက္အတိအက် မမွတ္မိေပမယ့္ အရင္ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေတြေၾကာင့္ သိေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုဟာ ဆက္စပ္မႈ ရွိႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး ျပန္လည္ တိုက္ဆိုင္ ဖတ္ရႈမိပါေတာ့တယ္။

အထက္က စာေတြကို ဖတ္ၿပီး သံုးသပ္လိုက္တဲ့အခါ ဒီဆင္းတုေတာ္ကို ဦးေစာ ရယူခဲ့တာဟာ သူ နန္းရင္းဝန္ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ ၁၉၄၀ စက္တင္ဘာ ေနာက္ပိုင္းနဲ႔ ယူဂႏၶာမွာ အဖမ္းခံရတဲ့ ၁၉၄၁ ေအာက္တိုဘာ ၾကားထဲက ကာလမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ အေျဖထြက္လာပါတယ္။ သူဒီဆင္းတုေတာ္ကို နန္းရင္းဝန္ဘဝနဲ႔ ေရႊဘိုကိုသြားစဉ္က ယူခဲ့တယ္လို႔ ဆရာသန္းဝင္းလိႈင္ စာအုပ္မွာ ဆိုခဲ့တာကိုး။ ေနာက္ထပ္ ဆက္စပ္ စဉ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ဦးေစာဟာ ေရႊဘိုသြားတာ ရိုးရိုး စည္းရံုးေရး ဆင္းတာမ်ိဳးမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ သံသယ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဦးေစာဟာ ဂဠဳန္စစ္သူႀကီး ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ခံတယ္။ ၿပီးရင္ လယ္ထြန္မဂၤလာပြဲေတြ ဘာေတြ ဆင္ႏႊဲတတ္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရႊဘိုဆိုတာက ေအာင္ေျမလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆၾကတယ္။ ဟိုးတုန္းကဆို ဘုရင္ေတြကို ပုန္ကန္ၾကသူေတြဟာ ေရႊဘိုမွာ ပထမဆံုး ေအာင္ေျမနင္းၾကတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေစာ ေရႊဘိုသြားတဲ့ကိစၥဟာ ေအာင္ေျမသြားနင္းတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခု ထပ္စဉ္းစားရျပန္ပါတယ္။ ဦးေစာကေျပာေတာ့ သူ ေရႊဘိုက ပင့္လာတာလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေတြထဲက်ေတာ့ အမရပူရ သာသနာပိုင္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ယူလာတာလို႔ ဆိုျပန္တယ္။ ဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာ အမွန္လဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ဦးေစာက ဒီဘုရားကို ေရႊတိဂံုဘုရားကို လွဴခိုင္းတဲ့အခါ အရႈပ္အရွင္းေတြ ထပ္မျဖစ္ရေလေအာင္ ဇာတ္အိမ္နဲနဲ ေရႊ႕လိုက္တယ္လို႔ ထင္မိတာပါပဲ။ ေနာက္တစ္ရက္ ေရႊတိဂံုဘုရား တက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ စေနေထာင့္မွာ အဲဒီ သကၤန္းနက္ ရပ္ေတာ္မူဘုရား ရွိမရွိ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ သြားေရာက္ ရွာေဖြၾကည့္ပါဦးမယ္။ ရွိရင္လည္းရွိ မရွိရင္လည္း ဘယ္မ်ား ေရာက္သြားၿပီလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားစရာေပါ႔။

ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္

noreply@blogger.com (NLS) — Fri, 24 Apr 2009 09:24:00 +0000

ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္။ မန္က်ည္းယို၊ ဇီးယို၊ မက္မန္းေပါင္း၊ ေဂြးသီးခ်ဉ္စပ္၊ ေရွာက္ေပါင္း ဘာစားမလဲ စားခ်င္တာစား။ လက္တြန္းလွည္းထဲထည့္ အဖံုးမပါ ဘာမပါနဲ႔ ေလဓာတ္ ေရဓာတ္ ေနဓာတ္ကို သဘာဝက်က် ရယူထားတဲ့ ျမန္မာႀကိဳက္ သြားရည္စာေလးေတြ။ ဘာ မဆလာေတြသံုး၊ ဘာ အေရာင္တင္မႈန္႔ေတြသံုး၊ ဘာ ငံျပာရည္ေတြ သံုးထားလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ခ်ဉ္ငန္စပ္ ေရာင္းေနတဲ့လူရဲ႕ ေခၽြးစက္ေတြေတာင္ ပါခ်င္ပါဦးမွာ။ ဘယ္ေလာက္ သဘာဝနဲ႔ နီးစပ္သလဲ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ရလို႔လား။ ေတြေဝမေနနဲ႔ တရုတ္တန္းသြား တုတ္ထိုးေလး စားၾကည့္လိုက္ဦး။ ဝက္တစ္ေကာင္လံုး အေမႊးေတာင္ စားမရလို႔ ခ်န္ထားရတာ။ ဘာနဲ႔ ေသလို႔ ေသမွန္းမသိတဲ့ ဝက္ေတြလည္း ပါခ်င္ပါဦးမွာပဲ။ အရသာ ရွိေလစြ။ မေန႔က တေန႔က ေရာင္းမကုန္တဲ့ အသားေတြလည္း ေရာထည့္ မူးမူးနဲ႔ တြယ္သာ တြယ္လိုက္။ ဘာမွေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တုတ္ထိုးစားၿပီး အဆီတစ္ေနရင္ လမ္းေဘးက ေဖ်ာ္ရည္ေလး ဝယ္ေသာက္လိုက္ဦး။ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေလးနဲ႔ အားပါးတရ ညႇစ္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ သံပုရာသီး ေဖ်ာ္ရည္ေလးကို ဘာေရနဲ႔ လုပ္ထားမွန္း မသိတဲ့ ေရခဲနဲ႔ ခပ္ဆဆေမႊ၊ အခါတစ္ေသာင္းေလာက္ ေဆးထားၿပီးသား ခြက္ေဆးရည္နဲ႔ ေဆးထားတဲ့ ဖန္ခြက္မွာထည့္။ ေမာ့ေပေရာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္။ ေတာ္ၿပီလား ႀကံရည္ေလးလည္း ေသာက္သြားဦး။ ယင္ေကာင္က တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ အဖတ္စစ္တဲ့ အဝတ္က ဘယ္ႏွစ္ရက္ မေလွ်ာ္ဘဲထားတဲ့ လက္ႏွီးစုတ္မွန္း မသိဘူး။ ႀကံေတြ ဘယ္က ယူလာသလဲ ဆိုတာလည္း ၾကည့္လိုက္ဦး ေျခနင္းပတ္မွာ ပိုးလိုးပက္လက္။ ေျမဓာတ္ကို အျပည့္အဝ ယူထားတာ။ ရလား စကၤာပူမွာ။ ၾကာပါတယ္ အဆင္ေျပတုန္း လက္သုပ္စံုေလးပါ ဆြဲလိုက္။ ကားေတြက ေဘးနားမွာ တဝီဝီ၊ လက္တဝါးစာ ထိုင္ခံုေပၚက ကၽြံထြက္ေနတဲ့ဖင္ ကားနဲ႔ မခ်ိတ္မိရင္ ကံေကာင္း။ အမယ္ ငရုတ္ဆီေတြမ်ား ဘယ္သူက တားထားထား စားေနၾကတာက တရႊဲရႊဲနဲ႔ နီရဲေနတာပဲ။ နယ္ဖတ္ေနတဲ့ လက္ႀကီး ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ဂ်ံဳနယ္သမား လိုပဲ။ တခါနယ္ၿပီးတိုင္း ပလံုဆို ေဘးနားက ေရပံုးခပ္စုတ္စုတ္ထဲ လက္ကို ဆင္းစိမ္လိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးရင္ ဂ်ီးဗလပြနဲ႔ လက္ႏွီးစုတ္ကို သုတ္တယ္။ ကံေကာင္းရင္ အန္တီ ႏွံ႔ႏွံ႔ေလး နယ္ေပးေနာ္။ ဒါမွ စားေကာင္းတာဆိုတဲ့ ေသာက္ပ်င္းထူထူ မိန္းမေတြကို စားရင္းေသာက္ရင္း ေငးလို႔ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲလိုေနရာေတြ သိပ္ၾကာၾကာမေနနဲ႔။ လူဗြက္ေပါက္ေနတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ေၾကာ္ေလွာ္ေနၾကတဲ့ ဆီပူအိုးေတြ ဆီပူအိုးေတြဆိုတာ။ ဖိုင္နယ္ဒစ္စတီေနရွင္း ေနာက္ဆက္တြဲေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရိုက္ေကာင္း ရိုက္ေနရဦးမယ္။ အိမ္ျပန္တဲ့အခါလည္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ဖို႔ေတာ့ မစဉ္းစားနဲ႔။ ကားေပၚကေန ျပစ္ခနဲ ေထြးလိုက္တဲ့ ကြမ္းေသြးေတြ သလိပ္ဖတ္ေတြ ထိေနမယ္။ လိုင္းကားေလးနဲ႔ျပန္။ ကားနဲ႔ ျပန္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္မကိုင္နဲ႔ဦး၊ သူမ်ားရဲ႕ ပီေကဖတ္ေတြ၊ ခၽြဲေတြ လက္မွာ ေပကုန္မယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ညဘက္ အင္စတန္႔ ေကာ္ဖီေလးလည္း ေသာက္လိုက္ဦး။ ဘာဓာတ္ေတြ ဘယ္လိုအခ်ိဳးနဲ႔ ပါေနမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေသာက္ေကာင္းတာပဲ။ ေသကာမွ ေသေရာ။ ေၾကာ္ျငာထားတာေတြကလည္း အလြန္။ မ်ိဳမခ်ပါနဲ႔ ငံုထားပါ ဆိုလား ဘာလား။ ထားေတာ့ ေကာ္ဖီမႀကိဳက္ရင္ ဘီယာဆိုင္သြား။ အိမ္မွာေနလဲ မီးပ်က္ေနမွာပဲ။ မထူးဘူး လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ရွိတဲ့ ဘီယာဆိုင္ေလးသြားၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္။ တစ္ခြက္ ၇၀၀ ေသာက္လိုက္စမ္းပါ ၆ခြက္ေလာက္ေတာ့။ ဘာအေရးလဲ။ အသားကင္ေတြ စားရင္ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ မိုးလံုးျပည့္ မုသာဝါဒေတြပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ ဒီေတာ့ ဝက္နံကင္ေလး၊ ၾကက္ဖင္ဆီဖူးကင္ေလး၊ ငါးကင္ေလး နဲ႔ ဆြဲပစ္လိုက္။ အခ်ိန္မေတာ္ ျပန္လာလို႔ အိမ္က တံခါးမဖြင့္ေပးဘူးလား။ အႏွိပ္ခန္း သြားအိပ္လို႔ ရေသးတယ္။ မိႈလိုေပါက္ေနတာ ဘာအေရးလဲ။ ဝါသနာပါရင္ ဝါသနာပါရင္.. အင္း အခန္းထဲ ထမင္းဟင္း မွာစားလို႔ ရေသးတယ္လို႔ ေျပာမလို႔။ ကဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္း ခံတြင္းေလးဟာလာရင္ လက္ဖက္သုတ္ေလး ဝါးခ်င္ဝါးလို႔ ရေသးတယ္။ ေအာင္မေလး ဆိုးေဆးေတြ စိမ္ေဆးေတြဆိုတာ အခုမွ ေၾကာက္ေနၾကတာ ကိုယ့္လူ။ တျမန္ႏွစ္က က်ဳပ္ႀကီးေတာ္ႀကီး ေသတုန္းက ဘာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ဘာမွ မသိေသးေတာ့ ေသရိုးေသစဉ္ေပါ႔။ ေျမခ်ေတာ့ေတာင္ သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ လက္ဖက္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ လက္ဖက္သားေလးေတြဆိုတာ ဝင္းလို႔။ အၫြန္႔ေလးေတြဆိုတာ ေတာင့္လို႔ ေကာ့လို႔။ အေလာင္းျပန္တူးၿပီး တရားစြဲရ အခုဆို ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္ဦးမွာပ။ ဘာအေရးလဲ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးစားၿပီး ေသသြားတာ ေက်နပ္စရာႀကီး မဟုတ္ဘူးလား။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အဆင့္ဆင့္ စစ္ေဆးမႈေတြနဲ႔ စည္းကမ္းေတြက တင္းက်ပ္၊ စနစ္ေတြက ျမင့္မား ခင္ဗ်ားတို႔ စားခ်င္တာ စားရလို႔လား။ တစ္ေန႔ထမင္း တစ္ေန႔ဟင္း ကိုယ္တိုင္ ေဈးသြားၿပီး ဝယ္ၾကည့္လိုက္ဦး။ Wet Market ဆိုတာကို ဗြက္မားကတ္လို႔ နာမည္ေတာ့ တလြဲေတြ လာမေပးၾကနဲ႔။ သားေဈးငါးေဈးသြားတာ ဟန္လုပ္ဖို႔မွ မလိုတာ။ အသက္ေလး ေအာင့္တတ္ရင္ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး သြားတတ္ရင္၊ နားသည္းခံႏိုင္ရင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အကုန္ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေရႊႏိုင္ငံလဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္။ ဆက္ေရးခ်င္ေပမယ့္ မီးပ်က္ေနလို႔ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္လိုက္တယ္။ ဒါေလးဖတ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္လာခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္သြားရင္ ခ်က္ခ်င္းသာ ျပန္လာခဲ့။ သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတာ ရွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္အကိုင္အတြက္ မပူနဲ႔တဲ့။ အင္း နာဂစ္မွာ ေသသြားတဲ့ လယ္သမားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဆီလီကြန္ဗဲလီက အလုပ္ျပဳတ္လာလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စကၤာပူ ကေန အၿပီးျပန္လာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ လယ္ထဲဆင္းၿပီး ေကာက္စိုက္လို႔ ရေနေသးတာပဲ။ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြတဲ့။ ဒါေတြလည္း အလုပ္ပဲေလ။ အဲအဲ တစ္ခုပဲ ဝင္လာရင္ေတာ့ 10% ေလး ေဆာင္ဖို႔သာ ရွာလာခဲ့။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ အမႈပတ္ေနမယ္။ ဒါက ကြိဳင္ရွိတယ္ေလ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ :D

စာစီစာရိုက္ အမွားမ်ား

noreply@blogger.com (NLS) — Thu, 23 Apr 2009 08:56:00 +0000

ကၽြန္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း ျမန္မာစာလံုးေတြ စစ္ေဆးျဖစ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေဒတာ အဘိဓာန္ ဖိုင္ေတြ၊ အမည္စာရင္းေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြ ပါပဲ။ အဲဒီမွာ သြားေတြ႕တာက စစ္တာက ေဒတာတစ္သိန္း အမွားေတြ ထြက္လာတာက ႏွစ္သိန္းေလာက္ ျဖစ္ေနတာကိုပါ။ Standard ထားမယ့္ အရာတစ္ခုက မွားေနရင္ ထြက္လာတဲ့ အေျဖအားလံုးကလည္း အမွားျပ ေနမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ Standard မွာ အမွားမရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားစာရင္း ဆိုရင္ စုစုေပါင္း စာလံုး တစ္သိန္းေလာက္ ရွိတယ္။ ေပါင္းထားတဲ့ စာလံုးေတြမွာ မျမင္ဖူးတာေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရတယ္။ အမွားေတြ ဆိုတာလည္း ဒင္းၾကမ္းပဲ။ ဒါေတာင္ စာေတြကို Normalize စက္နဲ႔ အရင္လုပ္ၿပီးမွ စစ္တာ။ Syllable အသစ္ေတြ ထြက္လာလိုက္တာလည္း မနည္းဘူး။ အဓိက အမွားက စာစီစာရိုက္ အမွား။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေဒတာဆိုတာ ပရင့္ထုတ္ရံု၊ ၾကည့္ရံုေလာက္ပဲ ေရးၾကတာဆိုေတာ့ Accuracy ကို ဂရုမစိုက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ေတာ့ Accuracy ဆိုတာ အရမ္း အေရးႀကီးတာမို႔ ဘာလာလာ စစ္ေဆးရျပန္တယ္။ အခုဆို ျမန္မာႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားစာရင္း ေဒတာ တစ္သိန္းေလာက္ဟာ လံုးဝနီးပါး သန္႔စင္သြားၿပီမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္။ ဒါေတာင္ အရပ္ေဒသအလိုက္ အသံကို မူတည္ၿပီး ေပါင္းထားတဲ့ စာလံုးေတြကို ျပင္မထားႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္က အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ေပးၿပီး Research အတြက္ လုပ္ထားေပမယ့္ လုပ္စားမယ့္ သူေတြက အဆင္သင့္မို႔ အျပင္ကိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ မျဖန္႔ေသးပါဘူး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ၾကားမွာပဲ စမ္းသပ္ အသံုးျပဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္က ဟာေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရတဲ့ အမွားေတြပါ။ ဒါေလးေတြကို သတိထားၿပီး စာေရးၾကမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ စာသားေတြဟာ အမ်ားႀကီး သန္႔စင္လာတာကို ေတြ႕လာရပါလိမ့္မယ္။

Repeat Errors

အသတ္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (က္္္္)
ေသးေသးတင္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကံံံံံံ)
ေနာက္ပစ္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကဲဲဲဲဲ)
တစ္ေခ်ာင္းငင္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကုုုုု)
ႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကူူူ)
တစ္ေခ်ာင္းငင္ႏွင့္ ႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ ေရာ၍ ေရးျခင္း (ကုူ)
ဟထိုးကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (လွွွ)
လံုးႀကီးတင္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကိိိ)
လံုးႀကီးတင္ဆံခတ္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကီီ)
ဝဆြဲကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကြြြ)
ဝဆြဲဟထိုးကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (လႊႊႊ)
ေအာက္ျမစ္ကို တစ္ခုထက္ပို၍ ေရးျခင္း (ကဲ့့့့)

Syllable Forming Errors

ဗ်ည္း မစခင္ (ေသးေသးတင္၊ ဟထိုး၊ တစ္ေခ်ာင္းငင္၊ ႏွစ္ေခ်ာင္းငင္၊ ဝဆြဲ၊ လံုးႀကီးတင္၊ လံုးႀကီးတင္ဆန္ခတ္၊ ေနာက္ပစ္) စတာေတြကို မွားရိုက္မိျခင္း
စာလံုးအစဉ္ ေရးသြင္းပံု မွားျခင္း (ကႀကီး+ တစ္ေခ်ာင္းငင္+ ေသးေသးတင္)(ကႀကီး+ ေသးေသးတင္+ ယပင့္+ တစ္ေခ်ာင္းငင္)

Word Spelling Error

ယပင့္ နဲ႔ ရရစ္
ေသးေသးတင္၊ နသတ္ နဲ႔ မသတ္
ကသတ္၊ ပသတ္၊ တသတ္
ည နဲ႔ ျင
ဈမ်ဉ္းဆြဲ နဲ႔ စလံုးယပင့္
ဉကေလး နဲ႔ ဥ
ဝိုက္ခ် နဲ႔ ေမာက္ခ် (ဖား၊ ဖါး)

Phrase & Sentence Level Error

ပုတ္ျဖတ္ ပုဒ္ရပ္ သေကၤတမ်ား အသံုးမျပဳျခင္း
အျခားသေကၤတ (xxx --- ...) စသည္တို႔ကို အသံုးမ်ားျခင္း