يادداشت‌های نيک‌آهنگ کوثر

جوابیه من به سایت بازتاب که از سوی آنان سانسور شد

2012-12-15T12:18:00.001-05:00

سردبیر محتم سایت بازتاب

خواهشمند در پاسخ به مطلب «پشت صحنه انتشار فایل صوتی نیک آهنگ کوثر و مهدی هاشمی» جوابیه بنده را به طور کامل منتشر فرمایید:

داستان گفتگو و بحث من با مهدی هاشمی در باره شاکی‌اش در کانادا به ۴ آگوست ۲۰۱۰ باز می‌گردد، وقتی مطلبی در باره نقش حمزه کرمی در دوره زندانی بودن فردی به نام «هوشنگ بوذری» در ۱۷ سال قبل از آن برای خودنویس ارسال شده بود.

به مهدی هاشمی تلفن زدم. مهدی ضمن تکذیب موارد طرح شده علیه حمزه کرمی، گفت که «بوذری برای اطلاعات کار می‌کنه». بعد هم گفت برای طائب کار می‌کند. جالب اینجا بود که می‌گفت اطلاعات از بوذری ۱۲ میلیون دلار گرفته، اما الان ماهی ۱۰-۱۲ هزار دلار به بوذری حقوق می‌پردازد. از نظر شما یک جای مساله ایراد ندارد؟ پرداخت ماهی ۱۰ هزار دلار در شرایط فعلی یعنی سالی ۱۲۰ هزار دلار. گیرم بیست سال از دستگیری هوشنگ بوذری گذشته باشد، کل پولی که از وزارت گرفته اگر در طول بیست سال هم ثابت بوده باشد، می‌شود ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار دلار. آدم مغز کدام چهار پا را بخورد که ۱۲ میلیون دلار بدهد و برای همان نهاد، کار کند و ماهی ۱۰ هزار دلار بگیرد تا احیانا بعد از ۱۰۰ سال به پول از دست رفته خودش برسد؟

در آخرین تماس تلفنی آقای هاشمی با بنده، که با لحن بسیار بدی هم با من حرف زد، معترض و متعرض بود که چرا که به ماجرای دست داشتن او در ارسال نامه جعلی رئیس قوه قضاییه به آیت‌الله خامنه‌ای گیر داده‌ایم. من گفتم که او باید کار «تاثیرگذاری جعلی» روی رسانه‌ها را کنار بگذارد. آقای هاشمی همان جا گفت «حالا که این‌طور شد، به همه می‌گویم برای طائب کار می‌کنی»!

چند ماه بعد، و درست دو روز بعد از آنکه خبر دیدار دکتر هوشنگ امیر احمدی در لندن با آقای هاشمی را منتشر کردیم، ظاهرا دوستان پاریسی آقای هاشمی بعد از جلسه‌ای هماهنگی با ایشان، تصمیم گرفتند از طریق «فیس‌بوک ۲۵ بهمن» و بعد رسانه‌های سبز، یک نفر را حقوق‌بگیر معرفی کنند. گفته‌های بدون سند منسوب به آقای طائب در مدرسه علمیه الهادی در قم خاطرتان هست؟ فایل صوتی‌اش کجاست؟

تازه وقتی به دکتر هوشنگ امیراحمدی گفتم که خبر دیدار او با فرخ نگهدار و مهدی هاشمی را شنیده‌ام، تنها موردی را که تکذیب کرد، دیدار با فرخ نگهدار بود. آقای دکتر امیراحمدی در تماسی دیگر تاکید کردند که به مهدی هاشمی در امور درسی کمک می‌کنند و یک بار هم از طریق مهدی، با دوست لیبیایی فرزند هاشمی، یعنی «سیف قذافی» تماسی تلفنی داشته است.

ماجراهای آکسفورد که خاطرتان هست؟ وقتی هم که به آقای هاشمی در آکسفورد خبر دادند که حکم دادگاه برایش صادر شده، به خبرنگاری انگلیسی گفته بود اینها «دروغ‌های بوذری» است. تا آنکه حکم دادگاه را در انگلستان به ایشان تفهیم کردند.

اما سوای اینکه از زندانی بودن آقای هاشمی در ایران بسیار متاسفم و آرزو داشتم در خارج از ایران و در شرایطی کاملا آزاد به سوال‌های بی‌شماری که در باره نحوه بهره‌برداری از قدرت پدرشان در معاملات و قراردادها، ماجرای استات اویل، قراردادهای پارس جنوبی، قراردادهای توتال و …. جواب بدهند. اما مایل بودم ایشان در باره پرونده‌ای که برای ایشان در کانادا گشوده بود پاسخ بدهد. به عبارت دیگر، آقای هاشمی که بعد از صدور حکم دادگاه کانادا مدعی بود از وجود پرونده‌ای در کانادا از سال ۲۰۰۵ بی اطلاع بوده‌اند، چطور با من در موارد متعدد در باره «شاکی» حرف زده‌اند؟ یعنی وجود شاکی را پذیرفته‌اند، اما شکایت را انکار کرده‌اند. ایشان چطور از پرونده‌سازی شاکی علیه خود مطلع بود و چطور قرار بود صدها برگ مدرک علیه بوذری برای ما بفرستد و هرگز نفرستاد؟ این سوال‌ منتهی برای من وجود داشت، نه برای خیل عظیم روزنامه‌نگارانی که از کنار این پرونده مهم به سادگی گذشته بودند.

پیش از آن، وقتی آقای هاشمی حرف‌های‌شان در باره میزان سو استفاده مالی در سازمان بهینه‌سازی را چند بار تغییر دادند، تصمیم گرفتم مکالمه‌هایم با ایشان را ضبط کنم. چرا؟ چون یک بار گفته بودند که «حمزه کرمی ۶ میلیارد تومان سو استفاده نکرده…دروغه…دروغه… ۲ میلیارد بوده». اما بعدا گفتند که ۲۰۰-۳۰۰ میلیون تومان بوده است! احتمالا آقای هاشمی صفرها را خیلی راحت می‌توانسته‌اند جابجا کنند.

می‌فرمایید بنده در باره دستوردادگاه بی‌خود می‌گویم. بی‌خود می‌گویم که حکم احضار برای حضور در جلسه «راستی آزمایی»، همراه با دستور ارائه همه مدارک اثباتی است. آیا حکمی که وکلای آقای هاشمی برای حضور من در جلسه راستی‌آزمایی برایم فرستاده‌اند را ندیده‌اید؟

آیا پاسخ‌های آقای هاشمی به سوال‌های وکیل هوشنگ بوذری را خوانده‌اید که بدانید در کجا، چه حرف‌هایی را تکذیب می‌کند تا اعتبار شاهد هوشنگ بوذری را زیر سوال ببرد؟ ۵۶۱ سوال در هفت و نیم ساعت و صدها تکذیب. متن را خوانده‌اید؟ چگونه قضاوت می‌کنید؟

نوار ۳ دقیقه ۳۴ ثانیه که در جلسه راستی آزمایی لندن برای ایشان گذاشته‌اند و تایید کرده‌اند که صدای چه کسانی است را شنیده‌اید؟ آیا می‌دانید این نوار در آوریل همراه شهادت‌نامه برای وکلا ارسال شده و احتمالا از همان موقع دست ایشان بوده و هیچگاه صحتش را زیر سوال نبرده‌اند؟

می‌دانید نوارهایی که بنا به خواست وکیل آقای هاشمی در اواخر سپتامبر ۲۰۱۲ تقدیم وکلا و دادگاه کرده‌ام به عنوان سند همراه شهادت‌نامه داده شده و اثبات می‌کند ارتباط بنده و آقای هاشمی در چه سطحی بوده که آن‌گونه حرف‌ها را به من زده‌اند؟

چون مخالف انتشار نوارها هستم، محتویاتشان را نیز بازگو نمی‌کنم، اما توجه داشته باشید که بعد از پایان دادرسی در کانادا، این مدارک برای بررسی و انتشار آزاد خواهند شد.

اما اینکه ادعا کرده‌اید نیک آهنگ از کسانی برای فایل‌ها پول دریافت کرده، مرغ پخته را به خنده وا می‌دارد. یعنی خیال می‌کنید نیک آهنگ در شرایطی که در آمریکای شمالی کوچک‌ترین رد و بدل شدن پول زیر ذره بین است، دست به چنین حماقتی زده باشد؟

یعنی تصور شما این است که تمامی این زحمات و تحمل اهانت‌ها، برای یک مشت دلار است؟

من رسما می‌گویم که فایل‌ها را نه به انتخاب خودم، که جبر قانون تحویل داده‌ام. در عین حال تاکید می‌کنم که ازماه آگوست بارها در تماس با نوه هاشمی رفسنجانی از او خواسته‌ام به وکلا تاکید کنند که نوع احضار مرا تغییر دهند تا مجبور به ارائه مدارک نباشم.

برای‌تان سوال نیست که چرا مدارک را تا آن موقع به وکلای هاشمی و تحویل نداده بودم؟ خیال می‌کنید آقای بوذری و وکیل‌شان «هر چه فایل مرتبط با مهدی هاشمی» را از من نخواسته بودند؟ مطمئن باشید که خواسته بودند، اما من از آنها خواهش کردم به خاطر امنیت برخی در داخل کشور، از جمله منابع من در خانواده هاشمی از من چیزی اضافه نطلبند.

الان هم توجه داشته باشید که تنها مواردی که از تاریخ آغاز گفتگو بر سر آقای بوذری از تاریخ ۴ اگوست ۲۰۱۰ تا آخرین مکالمه مرتبط با ایشان در زمان حضورشان در دوبی با منبع حاضر در منزل مهدی هاشمی، تقدیم وکلای طرفین شده است. اما باز تاکید می‌کنم، با خواست وکلای آقای مهدی هاشمی! توجه کردید؟ وکلای آقای هاشمیم و با تایید ایشان!

اما شما معتقدید که نوارها وهمه چیز به طرف سومی داده شده. کدام طرف سوم؟

می‌گویید طرف، امنیتی است؟ من شک دارم نویسنده تحلیل‌گر بازتاب خود امنیتی نباشد! روش بازجویی در دستگاه‌های امنیتی مگر اینچنین نیست که جواب مورد نظر خودشان را از کسی جویا می‌شوند و تا زمانی که آن جواب داده نشود، کوتاه نمی‌آیند؟

بررسی فیسبوک آقای فواد صادقی از اوائل هفته پیش موید روندی است که به یادداشت تحلیلی بازتاب منتهی شد.

نویسنده تحلیل، ظاهرا معیارش مالی است و خیال می‌کند مهدی هاشمی را نیک آهنگ کوثر به مجموعه‌ای «فروخته» است. مگر عاقبت همه آدم‌فروشان جمهوری اسلامی چه بوده است؟ وقتی همکار طنزنویسم در فیسبوک خودش این ایده را تقویت می‌کند، یاد اسب تروایی می‌افتم که جنبش سبز را به نظام فروخت…

من تا آخرین هفته سپتامبر از تحویل مدارک و فایل‌ها خودداری کردم به این امید که آدمی در خاندان جلیل تشخیص مصلحت، مصلحت مهدی را تشخیص دهد و وکلای مهدی را وادارد از من مدارک و فایل‌ها را جویا نشوند.

من به جد به این نتیجه رسیده‌ام که خاندان بهرمانی، سرنوشت خاندان برمکی را پیدا خواهند کرد و روزگاری در آینده، «بهرمکی» خوانده خواهند شد.

آیا رئیس مجمع، مصلحت فرزند را در بازگرداندن او به ایران می‌دانست؟ نتیجه‌اش هست خدمت‌تان؟

رئیس مجمع که مصلحت فرزند خود نمی‌داند، مصلحت مملکت و نظام را می‌داند؟ وای به روزگار نظامی که پیرمردی ۷۸ ساله که اختلاف سنی زیادی با آقای جنتی ندارد. وقتی او در مقامی باشد که انتظارهای زیادی از او بطلبند، نتیجه کار، بهتر از این نخواهد شد.

اما حالا که می‌خواهید کار را به این نقطه برسانید، لطفا به چند سوال من جواب دهید:

اگر مهدی هاشمی از من خواسته باشد ببینم چه کسی یا کسانی در تحمیل تحریم علیه ایران اثرگذارترند تا پیام‌هایی به آنان منتقل شود، و نیز چند بار گفته باشد که تمامی وظایف در خانواده تقسیم شده و هر کسی مسوولیتی دارد، نقش اعضای خانواده در قبال تحریم چه بوده است؟ لطفا تحقیق کنید رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام آیا از فرزند خود چنین مسوولیتی را خواسته بود؟

آقای مهدی هاشمی در بهار سال ۲۰۱۰ به من می‌گوید که آقای حسین موسویان به خواست و توصیه هاشمی رفسنجانی از ایران خارج شده‌ است. از من می‌خواهد چیزی در باره ایشان(حسین موسویان) در خودنویس ننویسم که من هم طبیعتا گوش نمی‌کنم و در باره حضور سفیر اسبق و مذاکره کننده سابق در واشینگتن گزارشی را به همراه همکارانم تنظیم می‌کنم. آقای موسویان سر از ایالات متحده و جلساتی در واشینگتن در می‌آورد. آیا مسوولیتی هم به ایشان تفویض شده بود؟

آقای مهدی هاشمی در هیچیک از گفتگوهایی که داشتیم، ارتباط قوی‌‌اش را با رسانه‌های سبز و افرادی تاثیرپذیر در رسانه‌های مختلف کتمان نکرد و حتی در مقابل انتقاد من چند بار سکوت کرد. با عنایت به آنچه در طول یک هفته اخیر و رابطه دوستانی از رسانه‌های سبز خارج از کشور با شما دیده‌ام، آیا می‌توان چنین تحلیل کرد که ایشان با رسانه‌های مختلفی در داخل و در خارج مرتبط بوده‌اند که پیام‌ها را به گونه‌ای که متناسب با نفع خاندان مصلحت است منعکس کنند؟ همچنین عضو دیگر خانواده تاکید می‌کند که افرادی در رسانه‌ها حقوق بگیر هستند. نقش رسانه محترم شما با عنایت به مجموعه روابطی که گفته می‌شود نقطه مشترکش به جماعتی در دوبی باز می‌گردد چیست؟

اما سوال دیگر، میزان ارتباط آقای مهدی هاشمی با اپوزیسیون «معتدل» خارجی است. این ارتباط را چگونه تعریف کرده‌اید؟ آیا اپوزیسیونی که بعضا با پروژه‌های مختلف نظام در آمریکای جنوبی (ونزوئلا) ارتباطی ویژه دارد، در نوشته تحلیلی بازتاب جایگاهی یافته است یا نه؟

و آخرین سوال از دوستان محترم بازتاب! پرونده کانادا، دو سر دارد. یک سر آن در زندان است، اما هوشنگ بوذری که آزاد است! چرا از او سوال نمی‌کنید؟ چرا از وکلای آقای هاشمی که حتی حاضر نشده‌اند با رادیو فردا گفتگو کنند، بپرسید که ماجرای درخواست مدارک چه بوده است؟

یعنی اساس را بر آنچه می‌خواهید تبلیغ کنید گذاشته‌اید، اما حاضر نیستید تحقیق کنید. مرده باد روزنامه‌نگاری بدون تحقیق، و تحلیل‌های سفارشی متناسب با منافع سیاسی و مالی قدرت.

چرا موارد فوق را طرح کردم؟ چون هم من و هم محققانی که دنبال پیدا کردن رد خروج سرمایه‌های ایران هستند، به نقاطی رسیده‌اند که برای دوستان طرفدار «دخانیات» و دوستان دیگرشان جذابیت‌هایی دارد. حتما می‌دانید در باره نحوه ورود سیگار به ایران و ارتباط خانواده محترمی در امارات که هم با هاشمی‌ها و هم با محسن رضایی مرتبط بوده، تحقیقات زیادی انجام می‌گیرد. دست نیروهای مختلفی هم درکار است. کاش فرزند آقای رضایی زنده می‌ماند و در هتلی در نمی‌گذشت که احتمالا هزینه‌اش را بقیه داده بودند. دوستان من در باره نحوه خروج منابع ایران برای اهداف مالی گروه‌های ویژه و جماعت وارد کننده سیگار تحقیقات مختلفی را آغاز کرده‌اند.

دوستان بازتاب، دخانیات در کل برای سلامتی ضرر دارد…و ای کاش رابرت لوینسون در جزیره کیش ربوده نمی‌شد تا ….

تصحیح بعد از ۶ سال! پرویز ثابتی هیچ ارتباطی با رضا پهلوی ندارد

2012-03-08T16:22:00.004-05:00

۶ سال پیش بر اساس ادعاهای دوستی، تصور کردم که رضا پهلوی از مشاوره پرویز ثابتی بهره می‌گیرد.

نوشته‌ام را فراموش کرده بودم تا اینکه دو نفر از دوستان در فیسبوک برایم پیام گذاشتند که به بالاترین سر بزنم ... دیدم چقدر فضا شلوغ شده!

- فورا کامنت گذاشتم که این مطلب جدید نیست.
- با دفتر رضا پهلوی تماس گرفتم. گفتم که ۶ سال پیش مطلبی را بر اساس اطلاعات آن زمان نوشته‌ام. پرسیدم آیا هیچگونه ارتباطی میان آقای ثابتی و شاهزاده بوده است؟ جواب «نه» بود. پس به این ترتیب، هم اطلاعات من نادرست بوده و هم نتیجه‌گیری‌ام.

- در همان مطلب، نگاه آن زمانم به مساله کمک خارجی را نوشته بودم. الان بعد از ۶ سال نگاهی متفاوت دارم؛ معتقدم که کمک بدون شرط مشکلی ندارد و کمک گیرندگان با عنایت به منافع ملی و حفظ استقلال ایران می‌توانند در باره آن تصمیم بگیرند.

اگر این مطلب ۶ سال پیش باعث بروز سو تفاهمی شده، با تصحیح آن عذرخواهی می‌کنم.

مدتی این مثنوی تاخیر شد

2012-03-05T18:30:00.005-05:00

امروز دیدم سایت‌های جناح راستی، و بعدش هم کیهان، دست‌نوشته‌ای از حمزه کرمی، مدیر بخش فرهنگ‌سازی سازمان بهینه‌سازت مصرف سوخت منتشر کرده اند.

اولا، توضیح بیشتر را باید آقای حمزه کرمی بدهد، که چه فشاری از جانب او به بهزاد افشاری (نه علی افشاری) و همسر من و همکارانشان در موسسه‌ای که فعالیت می‌کردند وارد شد که برای رفع آن فشار ترجیح دادم برای یکی از معدود دفعات خودسانسوری کنم. اما من در کانادا بودم و آنها در ایران.

اما توضیح کامل‌تر این‌که من از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲، مشاور بخش فرهنگ‌سازی سازمان بهینه‌سازی بودم. وقتی در هفته‌نامه مهر کار می‌کردم، به دعوت روح‌الله زم به آنجا رفتم.

در شورایی که عضوش بودم، مرحوم علیقلی هم بود...خدایش رحمت کناد. کارشناسان آموزش و تبلیغات به بررسی راه‌های آگاهی‌سازی مردم در باره جایگزین کردم سوخت‌های مناسب‌تر به جای بنزین به بررسی راه‌ها و پروژه‌های مختلف می‌پرداختند.

من هم با کمک همکارانم رسانه‌ای محیط زیستی راه‌انداختم به نام قلم سبز ایران که با سازمان بهینه‌سازی به عنوان حامی مالی قرارداد داشت، اما کار خود را به نحوی مستقل دنبال می‌کرد. حتی خبر غیر استاندارد بودن خودروهای وزیر نفت و رئیس سازمان محیط زیست را منتشر کردیم که به مذاق جماعت خوش نمی‌آمد.

روح‌الله زم تا اواسط سال ۱۳۸۱ آنجا بود و بعد حمزه کرمی جانشین او شد. کرمی مدیر کل سابق ریاست جمهوری بود.

من در تیرماه سال ۱۳۸۲ به دنبال تهدید و فشار از ایران خارج شدم. از آن تاریخ هم هیچ سمتی در شرکت نداشتم چون نمی‌خواستم و نمی‌توانستم برگردم. این وبلاگ را در سال ۱۳۸۳ راه انداختم و خاطراتم را در آن نوشتم. به بخش بهینه‌سازی که رسیدم، به برخی چیزهایی که ممکن بود به مذاق کرمی و مهدی هاشمی خوش بیاید اشاره کردم.

ممکن است بپرسید چرا در ایران به این مسائل نپرداخته بودم؟ به هزار و یک دلیل! بزرگ‌ترینش، قرارداد با یک سازمان دولتی. وقتی شما با سازمانی دولتی قرارداد دارید، موظف هستید مسائلی را رعایت کنید.

اما آن زمان من وبلاگنویس نبودم و فکر هم نمی‌کردم که وبلاگ‌نویس شوم، و وقتی در سال‌های آغازین رفتن از ایران، وبلاگ‌نویسی برایم جدی شد، ترجیح دادم برای ماندگار شدن چیزهایی که شاید مردم با آنها آشنا نباشند، اندکی قلم بزنم.

همان زمان، زمستان سال ۱۳۸۳، حمزه کرمی به من در کانادا تلفن کرد و گوشی را به دست مهدی هاشمی داد و مهدی از من خواست که از پدرش حمایت کنم و تاکید کرد که اگر پدرش رئیس جمهوری شود، شرایط بازگشت مرا فراهم خواهد کرد.

من نه تنها نپذیرفتم، که گفتم هر روز کاریکاتور پدرش را هم خواهم کشید اگر می‌خواهد.

همان روزها از طریق دوستانم فهمیدم که مهدی هاشمی با روزنامه‌نگاران دیگری در خارج از کشور برای حمایت از پدرش حرف زده. گویا آنها پذیرفته بودند و لبیک گفته بودند.

وقتی یکی از همکاران سابق بهینه‌سازی در اوائل سال ۱۳۸۴ اطلاعاتی در باره سازمان برایم فرستاد، ترجیح دادم اول خاطراتم را در باره سازمان بنویسم و بعد به مساله بپردازم.

اما خاطراتی که نوشتم موجب بلوکه شدن مطالبات کارمندان شرکتی بود که دیگر هیچ نقشی در آن نداشتم. من نمی‌توانستم بی‌حقوق ماندن کارمندان یک مجموعه را به خاطر مطلبم را تحمل کنم. از همسرم گرفته تا بهزاد افشاری و خیلی‌های دیگر.

شرایط آنقدر برای‌شان سخت شد که ترجیح دادم از مطلب بگذرم. این کارم اشتباه بود. و می‌دانستم اشتباه بود، چونکه با گروگان‌گیر نباید نرمی کرد، و مدیران سازمان چنین کردند و من به خواهش همسرم و بهزاد افشاری که تحت فشار مالی بسیار زیادی بود خودم را خاموش کردم.

اما اینکه اطلاعات بیشتری را نمی‌توانم بنویسم تنها به دلیل زندانی بودن حمزه کرمی است. بعد از محاکمه حمزه کرمی، با مهدی هاشمی که به خارج رفته بود گفتگو کردم و طبیعی است اطلاعات جدیدتری هم به‌دست آوردم که می‌تواند نحوه مدیریت مهدی هاشمی را در سازمان بهینه‌سازی و ارتباطش با کمپین انتخابات ریاست جمهوری پدرش و ... معلوم کند، اما نمی‌توانم به خاطر زندانی بودن حمزه کرمی منتشر کنم.

هر گاه امنیت حمزه کرمی برقرار بود و مطمئن شدم که انتشار مسائل به او در ایران لطمه‌ای وارد نمی‌کند، همینجا منتشر خواهم کرد.

چند نکته

۱- من از مهدی هاشمی و حمزه کرمی هیچگونه طلب یا بدهی‌ای ندارم

۲- حوزه کاری من در زمان اقامتم در ایران و کار در رسانه‌ها کارتون و کاریکاتور بود و محیط زیست

۳- اختلاف عمده من با مهدی هاشمی بر سر اطلاعات نادرستی بود که به رسانه‌ها می‌داد، همینطور اطلاعاتی در باره ثروت رهبری جمهوری اسلامی که با واقعیت جور در نمی‌آمد

۴- تلاشش برای هم-خط کردن رسانه‌های خارج از کشور برای اطلاع‌رسانی بر مبنای منافع پدر و خانواده‌اش. لطفا میزان خبرها و انتقادات را از هاشمی رفسنجانی در سایت‌های سبز و رفرمیست بررسی کنید.

۵- با مساله پرونده مهدی هاشمی در کانادا آشنا شدم، اما تا زمانی که خودم مدیریت رسانه‌ای را بر عهده نگرفتم، تحقیقی هم در باره‌اش نکردم.
۶- با شاکی مهدی هاشمی در کانادا گفتگو کردم. مهدی هاشمی نیز علیه شاکی خود ادعاهایی مطرح کرد. قول داد که مستنداتش علیه شاکی - هوشنگ بوذری- را در اختیارم بگذارد. اما هیچگاه چنین نکرد.

۷- آقای هاشمی چند مورد درخواست هم از من داشت. یکی پیدا کردن یک روزنامه‌نگار که قابل اعتماد باشد و ایشان برایش مسائل را بازگو کند و روزنامه‌نگار هم بنویسد، من این روزنامه‌نگار را به آقای هاشمی معرفی کردم وماجرا را از سر خودم برداشتم. دیگر تلاش کرد سایتی بسیار پر بیننده را برایش بگیرم، که دیدم بهترین کار، دادن شماره تلفن‌های طرفین به هم بود تا هیچ کاری به مذاکرات‌شان نداشته باشم. از من خواست کمک کنم سایتی برای انتشار مطالب علیه آیت الله خامنه‌ای برایش درست کنم، که اتفاق نیافتاد. اطلاعاتی در باره خامنه‌ای هم داده بود که منتشر نکردم و به شکل عجیبی! شبیه همان‌هایی بود که مخملباف منتشر کرد.
یک بار هم وقتی خبر حضور حسین موسویان در آمریکا را منتشر می‌کردیم از ما خواهش کرد (۳ بار تماس گرفت) که این خبر را منتشر نکنیم. به او گفتم اگر چنین خبری به دست من رسیده باشد، به دست بقیه هم رسیده است و دلیلی برای اینکه چنین خواهشی از من بکند نیست.

۷- از طرق مختلف دریافتیم که اقای مهدی هاشمی پشت بخشی از خبرسازی‌ها در رسانه‌هاست. از جمله ماجرای نامه رئیس قوه قضاییه به رهبری جمهوری اسلامی. نامه‌ای که ادعا شد نسخه‌اش دست رسانه‌ای سبز است اما هیچگاه منتشر نشد. پیگیری ما باعث خشم مهدی هاشمی شد به نحوی که در آخرین مکالمه‌مان در اکتبر ۲۰۱۰، با زبانی تهدید آمیز با من حرف زد.

۸- بحث دانشگاه آکسفورد بعدها پیش آمد. بررسی اندکی سخت‌گیرانه کار آقای هاشمی باعث ناراحتی ایشان شد. پیگیری‌های ما نشان داد که اولا، روش ثبت نام اندکی خارج از قاعده است و نیز کسان دیگری می‌توانسته‌اند طرف گفتگو برای انجام کارهای تهیه پروپوزال بوده باشند. همچنین بر اساس بررسی ما ایشان به خاطر سطح پایین زبان انگلیسی نمی‌توانسته‌اند به راحتی در دانشگاهی به اعتبار آکسفورد پذیرفته شوند، حالا نقش دانشگاه آزاد شعبه این شهر و چند موسسه و فرد دیگر در این میان چه بوده، بعدها معلوم خواهد شد.

در تایید این سخن آقای حمزه کرمی که گفته بود کسی مثل من که حاضر نیست به خاطر مجموعه روابط سیاسی، به گروهی یا فردی تعلق داشته باشم، هرگز قابل اعتماد سیاسیون به عنوان "ابزار" نخواهم بود.

سو تفاهم‌های فرافکنانه برخی هوادارن خاتمی

2011-05-17T14:18:00.003-04:00

گاهی وقت‌ها که دوستان هوادار سیاسیون در قبال کارتونی یا انتقادای کم می‌آورند، حمله را جانشین پاسخ‌گویی می‌کنند. این چیز جدیدی نیست. یک تاکتیک است برای فرافکنی و انحراف افکار. در روزنامه‌های اصلاح‌طلب کار کردن می‌تواند تجربه این بازی را برای آدم بیشتر کند.

اما در برابر کارتون جدیدم در باره عذرخواهی و طلب مغفرت خاتمی از رهبری، دوستانی که به نظر می‌رسد طرفدار حرف خاتمی نباشند اما را یاری او را وظیفه خود می‌دانند، خیال می‌کنند که با پیش کشیدن نامه عذرخواهی من از آیت‌الله مصباح یزدی، می‌توانند کار خاتمی را «ماله‌کشی» کنند.

دوستان نمی‌دانند که خیلی پیش از سایت‌های جناح راستی، خودم هم ماجرا را شرح دادم، و هم نامه را منتشر کردم. ۵ سال پیش. پس چه ترسی و نگرانی‌ای می‌توانستم از انتشارش داشته باشم وقتی خودم منتشرش کرده‌ام؟

من نامه‌ام را منتشر کردم، اما آیا نزدیکان آقای خاتمی، دیدارهای‌شان با فرزند آیت‌الله خامنه‌ای را علنی می‌کنند؟ آیا نتایج گفتگوهایی که منبعی نزدیک به رضا خاتمی ناقل آن است به اطلاع عموم خواهد رسید؟ دوستان آیا خواهند گفت که برای رفع برخی موانع سیاسی چه قدم‌هایی برداشته شده است؟

و اما ماجرای نامه من...

ماجرا ساده است. کارتون استاد تمساح و مشکلاتی که برای من درست کرد، و سو تفاهم بزرگی که بوجود آورد باعث شد با مشورت با دوستان مطبوعاتی‌ام، به این نتیجه برسم که نامه‌ای به دفتر آیت‌الله مصباح بفرستم. این نامه هم برای رفع محدودیت‌های فراوان و فشارها و احضاریه‌ها نوشته شد. آن هم پس از آنکه به عینه دیدم حتی در قم هم ایشان را «استاد تمساح» خطاب می‌کنند و حدس زدم خشم یارانشان باید بیش از حد انتظارم باشد. خشمی که در شهرهای مختلف برای چند نفر دردسرساز هم شد.

آن زمان می‌خواستم نامه‌ای سرگشاده بنویسم که دوستان رای مرا زدند.

در ضمن به هیچ عنوان نمی‌خواستم بابت آن کارتون باز راهی زندان شوم. عذرخواهی را هم در مواردی بسیار مفید می‌دانم. وقتی کارتون معروف «سوسک» مانا نیستانی منتشر شد، به او التماس کردم که خیلی سریع نامه‌ای بنویسد و از هموطنان بابت یک «سهو» عذرخواهی کند، پیش از آنکه بحرانی به‌وجود آید. کاملا هم معتقدم که مانا هیچ قصدی نداشت و اگر متوجه اثر کار می‌شد، هیچگاه به سراغ چنین «دیالوگ»ی نمی‌رفت. مانا هم گفت که هیچ هدفی از گذاشتن آن دیالوگ نداشته، اما تاخیر در اعلام موضع همانا، بحرانی شدن فضا در استان‌های شمال‌غرب کشور همانا. اعتقاد دارم که اگر همان روز اول رسما عذرخواهی کرده بود، بخش عمده‌ای از سو تفاهم ایجاد نمی‌شد. اما این اعتقاد من است و ممکن است غلط باشد.

الان هم به عنوان عضو هیات مدیره انجمن جهانی دفاع از حقوق کارتونیست‌ها، می‌گویم که هر گاه کارتونیستی دچار مشکلی با دستگاه قضایی بشود، باید تمام تلاش را به خرج داد تا مانع به زندان افتادنش شویم. زندان، ارزش افزوده نیست! مهم این است که کارتونیست و روزنامه‌نگار بتواند در فضایی آزاد کار کند.

نوشتن آن نامه، حق شخصی من بود و حقوق عمومی را در بر نمی‌گرفت (حتی اگر فشار را از چند نفر بر می‌داشت، آنها به ننوشتن نامه از سوی من راضی‌تر بودند)، ولی عذرخواهی مردم از رهبری و نظام آیا مساله‌ای شخصی است؟ آیا آنچه خاتمی می‌گوید، یعنی عذرخواهی پدران و مادران اعدام شده‌های سیاسی ۳۲ سال اخیر از نظام و رهبری مساله‌ای عمومی نیست؟

وقتی دوستان محترم اندکی کم می‌آورند و حمله را«شخصی» می‌کنند تا مثلا منتقد را از کارش منحرف کنند، به یاد داشته باشند که فرافکنی و جنگ روانی زودگذر، نمی‌تواند واقعیت‌ها را پنهان کند.

پاسخی به یک دوست محترم

2011-05-06T15:49:00.003-04:00

«آقای نیک آهنگ کوثر و بقیه دور گودنشینان عزیز ! شمایی که روزتان با انتقاد و تمسخر میرحسین شب می شد . کسانی که می گفتید میرحسین هم برای مردم یکی مثل بقیه است و فقط بهانه ایست برای سرنگونی . گروهک منحوس مجاهدین خلق که از هر فرصتی برای تخریب میرحسین استفاده می کردید و مدام اعدام های سال ۶۷ را به موسوی نسبت می دادید،»

اینها از وبلاگ یک دوست سبز بود.

ایشان به من لطف نشان داده و از ایشان ممنونم. اما وقتی بحثی خارج از محتوا و کانتکست می‌کنند، احساس می‌کنم عدم توضیح لازم، جفا بر دوستانی است که شاید نکاتی را به یاد نداشته باشند.

- مهم‌ترین اشاره من در کارتون‌هایم به بیانیه‌های موسوی، بعد از باطل کردن راهپیمایی خردادماه سال گذشته از سوی آقایان موسوی و کروبی بود. میرحسین موسوی بعد از آن بیانیه‌ای منتشر کرد.

من نه فعال سیاسی هستم، نه رهبر سیاسی، اما یک ناظر که می‌توانم باشم. نگاه من این بود که وقتی رهبران سیاسی، خود مانع اعتراض‌های خیابانی می‌شوند، جنبش را به خاموشی می‌کشانند.

مقایسه جنبش‌های منطقه با آنچه در ایران شاهدش بودیم برداشت‌های متفاوتی را ایجاد می‌کند. به واسطه تاثیر همین جنبش‌های قوت خیابانی و البته بدون رهبر بود که حکومت‌های بن‌علی و مبارک عملا برافتادند.

شعار و هدف مشترک این جنبش‌ها، «اسقاط نظام» بود. شعار جنبش سبز که رهبر هم دارد، سقوط دیکتاتور و دیکتاتوری برگرفته از ولایت فقیه نیست و نبوده است. تا کنون هم نشنیده‌ام رهبران جنبش سبز، ولایت فقیه را زیر سوال برده باشند.

پس از تحولات تونس و مصر بود که رهبران جنبش سبز خواستند که دوباره جانی به جنبش اعتراضی در ایران بدهند و از مردم برای راهپیمایی در روز ۲۵ بهمن دعوت کردند، و حتی وقتی دولت مجوز نداد، کوتاه نیامدند.

به گمان من لغو راهپیمایی در سالگرد انتخابات و به بجای آن، بیانیه دادن، و از سوی دیگر، عدم لغو راهپیمایی حتی پس از شنیدن جواب منفی از سوی وزارت کشور، یکسان نیستند. گمان می‌کنم انتقاد از رهبران جنبش سبز در خرداد ۱۳۸۹ لازم بود. انتقادی که باعث شد راهپیمایی ۲۵ بهمن را این بار لغو نکنند.

مساله دیگر؛ من رهبری سیاسی نیستم که فراخوان بدهم، و نمی‌توانم چنین کار کنم. ترجیح می‌دهم در جایی از عالم باشم که بتوانم کارم را بکنم. فکر می‌کنم روزنامه‌نگار می‌تواند انتخاب کند کجا باشد. در ضمن به تمامی روزنامه‌نگاران دربند، از احمد زیدآبادی تا بهمن احمدی امویی احترام می‌گذارم و هر جا هم که باشم، تلاش می‌کنم صدای‌شان را به مجامع بین‌المللی برسانم، کام اینکه این کار را کرده‌ام و خواهم کرد.

اما اینکه دوست محترم بنده را در کنار سازمان مجاهدین خلق می‌نشاند و می‌گوید: «حالا چرا سکوت کرده اید و چیزی نمی گویید . مگر معتقد نبودید بیانیه های میرحسین مشتی اراجیف و کاغذ پاره بی ارزش است . پس چرا هرچه در فیس بوک و بقیه شبکه ها حنجره خودتان را پاره می کنید و تاریخ و زمان معین می کنید ، نمی توانید ۲۰ نفر را هم به خیابان بیاورید ؟»، تنها می‌تواند ناشی از عدم شناخت باشد.

گمان می‌کنم انقلاب در میدان تحریر ثابت کرد که برای برانداختن یک نظام پوسیده، نیازی به یک رهبر نیست. «رهبری» مهم است نه «رهبر». من به یاد ندارم هیچگاه از کسی خواسته باشم به خیابان بیاید، و در عین حال، در روز‌های منتهی به ۲۵ بهمن هم امکانات سایت خودنویس را در اختیار دوستان دعوت کننده به راهپیمایی گذاشتم تا در اطلاع‌رسانی کم نیاورند.

اینکه عدم نتیجه‌گیری را گردن بقیه بگذارید، چیزی به قوت شما اضافه نمی‌کند، اما قدرت را در بررسی بهتر و یادگیری از جنبش‌های موفق و هدف‌های‌شان می‌توانید جستجو کنید.

پایدار باشید.
---------
چند نکته:
۱- بنده هیچ سنخیتی با سازمان مجاهدین خلق ندارم، در ضمن آقای موسوی را عامل کشتارها ندانسته‌ام. چند روز پیش جوانی به من حمله کرد که چرا ایشان را عامل دانسته‌ام. انتقاد من به گفتگوی آقای موسوی با شبکه‌ای اتریشی در ۱۳۶۷ بوده که اعدام‌ها را قانونی می‌دانسته است. همچنین معتقدم که موضع‌گیری امروز آقای موسوی در باره جنایت‌های دوران «امام» واجب است.
۲- یکی از مشکلات بزرگ را همین قانون اساسی می‌دانم. اجرای بدون تنازل این قانون تضمین کنده سعادت ما نیست.
۳- معتقدم اگر هدف آقای موسوی، ساقط کردن نظام بود، جمعیت ۳ میلیونی میدان آزادی تا انقلاب، نه تنها کمتر نمی‌شد، که بیشتر هم شده بود.

کوسه آن پایین‌ها است

2011-04-25T22:51:00.002-04:00

برادر حسین، بخش پسین جنابعالی حتما می‌خارد

2011-03-01T16:23:00.003-05:00

آقای حسین شریعت‌مداری، فراخ ماتحته

لطفا به جاسوسان محترم خود از جمله داستان پردازان محترم‌تان بگویید که:

۱- نمی‌دانند من در پاریس مهمانی نرفته‌ام،

۲- الف -ج که احتمالا از شما پول می‌گیرد خبر دروغ داده به شما،

۳- دو نفر دیگر در قزوین با شما ملاقات کرده بودند

لذا، چون مشکل جنابعالی اینجوری حل نمی‌شود، و دارید تواب‌سازی آنلاین را تمرین می‌کنید، عرض کنم که:
۱- بنده فقط و فقط و فقط یک بار محسن مخلملباف را از نزدیک دیده‌ام و آن هم در واشینگتن دی‌سی، در یک قهوه‌خانه استارباکس، یک کیلومتری کاخ سفید بوده. کاخ سفید با کاخ الیزه فرق می‌کند. اندازه قهوه استارباکس هم با قهوه فرانسوی (فنجانی) فرق می‌کند.

۲- من در پاریس خانه مخملباف نرفته‌ام و احتمالا هم نخواهم رفت! ترس از افشای چیزی که اتفاق نیافتاده دیگر چه مدلی‌اش است؟ باز خبرهای مدل بازجویی برادر حسن را خوانده‌اید که آدم بدبختی را مجبور به اعتراف به ماجرایی غیر واقعی کرده؟ خانه محسن مخملباف را که عوامل جنابعالی زیر نظر دارند، بگویید دفعه دیگر موقع جاسوسی با خودشان ور نروند و درست تماشا کنند.

۳- یادتان باشد که من هر جایی می‌روم، عکس می‌اندازم و در فیسبوک به نحوی می‌آید. منزل مخملباف رفته باشم و عکس هم نیانداخته باشم؟ دروغ به این گندگی را حتی دوستان محسن مخملباف هم باور نمی‌کنند!

۴- در ضمن این خبر قبلی افسانه‌ای را پیام فضلی‌نژاد نوشته بود؟ مواد مخدر تقدیمی کیهان عوض شده؟

دفعه دیگر کارتون جنابعالی هنگام استعمال .... در منزلی در لواسان منتشر خواهد شد. کمتر دروغ بگوید برادر حسین!

حمله برادران به خودنویس

2011-03-01T09:55:00.002-05:00

امروز، برادران سایبری زیادی به یاد ما بودند و به سایت خودنویس حمله کردند. فعلا مهندسین در حال رفع مشکل هستند.
در طول دو هفته گذشته، میزان حملات به خودنویس شدید‌تر شده و گمانم بدجوری رفته‌ایم روی اعصاب برادران.

آقای شریعتمداری! دچار خارش شده‌اید؟

2011-02-28T07:58:00.003-05:00

برادر حسین مثل نقل و نبات برای دفاع از اسلام و ارزش‌های ولایت فقیه دروغ می‌گوید. این چیز جدیدی نیست.

بردار حسین اما یک مشکل دارد، آن هم اینکه هر از گاهی باید به طریقه عرفانی ترتیبش را بدهی! به عبارتی، برادر حسین از نظر معنوی مشکل دارد. یاد جیم کری می‌افتم که در یکی از فیلم‌ها، نیاز به یک اسباب‌بازی بزرگ .... داشت تا مشکلاتش را حل کند.

اما این همه که دروغ می‌گوید کافی نیست، مطلب امروزش دارد مرا از خنده روده‌بر می‌کند، و آنقدر وضع روده‌ام خراب شد که یاد مهاجرانی افتادم!

این مطلب را بخوانید:

بها ندادن صداي آمريكا به جريان مرده فتنه سبز باعث شد محسن مخملباف، سردبير ارشد VOA را عامل و نفوذي جمهوري اسلامي بخواند.
مخملباف اين اتهام را در گفت وگو با تلويزيون مبتذل «كانال يك لوس آنجلس» عنوان كرد. بها ندادن رسانه هايي نظير صداي آمريكا به عناصر فراري خارج نشين بيشتر بدان خاطر است كه معمولا اين جريان هاي اپوزيسيون براي فعال و به دردبخور نشان دادن خود اقدام به اغراق و خالي بندي مي كنند و اگر رسانه اي آنها را جدي بگيرد به مرور اعتبار خود را نزد مخاطبان از دست مي دهد. مخملباف يكي از چند نفري است كه با نگراني به رسانه هاي اصلي ضد انقلاب راه داده مي شود چرا كه به عنوان فردي بي ثبات و اغراق كننده كه دروغ هاي «رو» و آشكار مي گويد، شناخته مي شود.
در واكنش به پرخاشگري مخملباف عليه علي سجادي سردبير صداي آمريكا، يكي از همكاران سايت ضد انقلابي ايران گلوبال نوشت: آقاي مخملباف چرا اتهام دروغ به آقاي سجادي مي بنديد. اين ضد صداقت است كه اولين اصل جنبش شمرده مي شود و شما دوست داريد خود را مدافع آن معرفي كنيد. اگر مدركي داريد كه آقاي سجادي نفوذي جمهوري اسلامي است ارائه دهيد وگرنه رسما پوزش بخواهيد.
سام قندچي اضافه مي كند: دوستان نزديك خود من بوده اند كه با آقاي سجادي اختلافات شخصي و سياسي داشته اند اما اداي نقش قاضي و دادستان و صدور حكم از سوي آقاي مخملباف پذيرفته نيست. صداي آمريكا مانند هر رسانه اي، بايد خبر درست و دقيق ارائه دهد و اين موضوع ربطي به سردبير ندارد.
برخي تحليلگران عرصه رسانه، اقدام مخملباف را نوعي پيشدستي قلمداد مي كنند و معتقدند وي براي آن كه اتهاماتي نظير نفوذي و عامل جمهوري اسلامي در ميان اپوزيسيون متوجهش نشود، به سجادي حمله برده است تا ضمنا خود را فردي مبارز و غيرقابل خدشه نشان دهد. شماري از وابستگان به جريان هاي اپوزيسيون پيش از اين، تحركات و اظهارات نسنجيده مخملباف را از آن جهت كه باعث تخريب اعتبار و حيثيت اپوزيسيون شده و اين جريان را اهل دروغ و تحميق مخاطب معرفي كرده، نفوذي جمهوري اسلامي و خرابكار توصيف كرده اند.
گفتني است «الف-ج» يك وبلاگ نويس مقيم فرانسه از قول نيك آهنگ كوثر- كاريكاتوريست فراري نقل كرده است كه به وي گفته است؛ «در آپارتمان مخملباف در پاريس شاهد تماس تلفني و مكالمه طولاني وي با وزارت اطلاعات رژيم بودم» وي ادعا كرده است، به بهانه مشاهده گوشي موبايل مخملباف شماره تماس او با تهران را ديدم كه برايم آشنا بود. شماره اي كه چند بار از طريق آن به يكي از ساختمان هاي وزارت اطلاعات در فرمانيه تهران احضار شده بودم!

همه‌اش را ول کنید، برسید به همان قسمت آخرش!

۱- الف-ج کیست؟
۲- آیا می‌دانید من هرگز خانه مخملباف نرفته‌ام؟ من تا کنون فقط و فقط یک بار مخملباف را دیده‌ام، آن هم در «استارباکس»، در خیابان «کنه‌تیکت واشینگتن دی‌سی». شاهد؟ رودی بختیار! یک آدم واقعی!
۳- من هرگز شاهد مکالمه تلفنی مخملباف نبوده‌ام.
۴- من هیچگاه در خیابان فرمانیه بازجویی نشده‌ام، مگر آنکه حسین آقا خبر داشته باشد. البته چشم بند که می‌بندی، نمی‌دانی کجا می‌برندت، اما حداقل فرمانیه احضار نشده‌ام!
۵- من حافظه مزخرفی برای اعداد دارم! چطور ممکن است بعد از هفت-هشت سال یک شماره را ببینم و یادم مانده باشد؟
۶- من چطوری ممکن است گوشی کسی را مشاهده کنم؟ یعنی از مخملباف گوشی‌اش را گرفته‌ام و چک کرده‌ام چه کسانی به او زنگ زده‌اند؟ آقای حسین شریعتمداری دو صفر هشت‌الهفت! مزخرف که می‌گویید، لطفا یکی دو بار در باره‌اش فکر کنید!

حسین آقا! تو که متاسفانه مدت زمان زیادی زنده نخواهی ماند، و مطمئن باش بعد از ارتحالت کاریکاتورت را نخواهم کشید، اما محض رضای خدا برای دفاع از اسلام و مسلمین و ولایت فقیه و ...اینقدر دروغ‌ نگو، اگر هم می‌گویی، درست و حسابی بگو، مثل ....مثل...مثل... نیک آهنگ ک. موبایل سناتور مک‌کین را در اجلاس «ند» دید و گفت فهمیدم که دارد با یک زن حرف می‌زند و این زن «سارا پیلین» بود....نیک آهنگ متوجه رابطه این دو نفر شد...سارا پیلین هم رفت به رئیس جدید کنگره گفت حال علی سجادی را بگیرد...

برادر حسین، فیلم جیم کری را ببین، وقتی شخصیت پلیس بیمار را پیدا می‌کند...یاد خودت می‌افتی!

دیدن یا ندیدن واقعه عاشورای ۸۸

2010-12-15T08:07:00.001-05:00

نامه زندانیان به رفسنجانی

2010-12-05T16:54:00.000-05:00

شبکه چهار انگلیس در باره اعدام شهلا جاهد

2010-12-01T18:51:00.001-05:00

پی‌آمد انتشار آرزوهای ویکی‌لیکسی هاشمی ...

2010-11-29T22:33:00.001-05:00

از خودنویس

2010-11-29T22:29:00.001-05:00

یک داستان نسبتا تخیلی از یک معادله چند مجهولی نسبتا معلوم

یک روز با زندگی ایرانیان به روایت خودم

2010-11-28T12:08:00.001-05:00

Nikahang Kowsar on A Day in the Life of Iranians (Nov 29, 2010) from IraNeda on Vimeo.

تبریک به علیرضای عزیز

2010-11-22T08:49:00.005-05:00

ممکن است خیلی‌ها گیر بدهند که این علیرضا رضایی لمپنانه می‌نویسد. ممکن است بگویند که رعایت ریاکاری‌های رایج در رسانه را نمی‌کند و ...

علیرضا همین است. باعث سردردت می‌شود، سه روز جانت را به لبت می‌رساند، اشکت را در می‌آورد، ولی همین است! جان من از روی سیبیلش می‌توانی بفهمی چقدر سیبیلایزد است و سیویلایزد نشده!!!!(این فقط به سیبیل علیرضا مربوط است نه سیبیل دیگری!)

باورم نمی‌شود! به همین زودی سه سال گذشت... سه سال پیش بود که وبلاگش شکل گرفت و آنقدر باحال و صمیمی می‌نوشت که نمی‌توانستی هر روز نخوانی‌اش.

اما خطرناک‌ترش این بود که با نام خودش می‌نوشت و همه خیال می‌کردند این نام، مستعار است!

من چند بار از دستش سکته نیمه‌تمام کردم وقتی قبل از انتخابات اندکی تند رفته بود. اما کمتر کسی است که بداند علیرضا موقع انتخابات موبایلش را به میان جمعیت می‌برد تا صدای جمعیت و مردم را به گوش من نوعی و شنوندگان رادیو برساند. توی مترو می‌رفت و با زخمی‌های از تظاهرات برگشته حرف بزند و من بتوانم از این سر دنیا با آنها گفتگو کنم، در روزهایی که دانشجویان را می‌زدند دور و بر دانشگاه می‌رفت تا خبر واقعی را به این طرف دنیا برساند.

شاید همه چیز با یک وبلاگ شروع شد، اما علیرضا با این ادبیاتش، یکی از شریف‌ترین آدم‌هایی است که دیده‌ام، و امیدوارم همیشه شاد باشد و اینقدر هم سیگار نکشد!

پدرخوانده، قسمت پنجم

2010-11-21T22:50:00.000-05:00

یکی از کارتون‌های منتخب هفته سندیکای نیویورک تایمز

2010-11-11T20:04:00.000-05:00

برای کسانی که دشمنی را بیشتر دوست دارند

2010-11-11T02:01:00.003-05:00

من از پاسخ به سوال، هر چند سخت لذت می‌برم. حتی اگر به قول طرف جواب انحرافی هم بدهم، برایم لذت‌بخش است. اما وقتی می‌بینم که هدف پرسشگر رسیدن به جواب نیست، و کارش و تلاشش انحراف افکار است، می‌دانم که دشمنی‌اش با پاسخ من کم یا زیاد نمی‌شود، و گاه ممکن است بیشتر هم ناراحت شود، چون تمام تلاش او برای حمله از زوایای مختلف پذیرش برتری نگاه دیکتاتور مآبانه اوست که می‌خواهد امر کند که چه بگویم و چه نگویم.

اما دوستی ایمیل زد از اهالی بالاترین که چرا جواب نمی‌دهم؟ به همین دلیل که پرسشگر، جواب نمی‌خواهد.

در سال‌های پایانی حضور حسین درخشان در فضای وب، حمله‌های بسیاری به من کرد، اما ترجیح دادم جواب ندهم، چون می‌دانستم جواب نمی‌خواهد. وقتی کسی هم قاعده‌ای نپذیرد، نباید با او کشتی گرفت. چون او از کثیف بودن لذت می‌برد. من حالش را ندارم آب زیادی برای تمیز شدن هدر بدهم! در مناظره‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی هم چنین خواهم کرد، که اگر طرف هدفش دعوا باشد و جواب نخواهد، کار خودم را بکنم و بگذارم هر بیراهی که می‌خواهد بگوید.

اما برای ثبت در زمانی که که این جماعت برای حمله خواب و روزگار ندارند، و امیدوارم مشکل‌شان هم حل شود، باید بگویم که نگاه من به اهانت چیست؟

- برای من، اهانت بر اساس ظرفیت‌های قومی یا دینی تعریف شده است. یعنی اگر گروهی، هویت دینی‌شان با یک کار مخدوش می‌شود، کارتونی نمی‌کشم که چنین کند. و یا اگر گروهی قومی با یک کارتون (مثل سوسک مانا) دچار حساسیتی فراتر از حد شود، کارتونی اینچنین نمی‌کشم.

اما برای من، نامقدس‌ترین افرادم سیاستمداران و طرفداران متعصب‌شان هستند.

ممکن است سوال کنید که چرا تا سال پیش مراجع را نمی‌کشیدم، خامنه‌ای را نمی‌کشیدم و ...

دلایل متعددی دارد. زمانی، تا دو سال پیش، بنا به حرف مرحوم گل‌آقا که می‌گفت هنوز برای کشیدن مراجع زود است، جرات چنین کاری نداشتم. احساس می‌کردم که ممکن است به مقلدین اهانت شود. احساس می‌کردم این کار می‌تواند به هویت مذهبی مقلدین آسیب وارد کند.

سال پیش نیز بعد از ماجرای انتخابات، دو به شک بودم، اما احساس کردم که این دیدگاه جواب نمی‌دهد. کارتون مرجع نمی‌توانست معادل کارتون پیامبر باشد ولی مطمئن نبودم که آیا مقلدین با این مساله مشکلی خواهند داشت یا نه؟ از مراجع مختلف پرسیدم که فقط مرحوم آیت الله منتظری جواب داد.

البته جماعت دوست دارند بگویند استفتا بوده، اما حداقلش این است که نمی‌دانند که فردی که مقلد نیست تقاضای فتوا نمی‌کند.

امیدوار بودم پاسخ مرحوم منتظری مدیران روزآنلاین را مجاب کند که کاریکاتور رهبر را منتشر کنیم، چون به هر شکل رهبری هم از نظر گروهی مرجع بود، اما چنین اتفاقی نیافتاد، اما با اینکه سال‌ها با این موضوع مخالف بودم که کاریکاتور مراجع کشتده شود، شروع کردم به کشیدن و تدریجا راه افتادم.

به دلیل ممنوعیت و محدودیت روزآنلاین، از فضای خودنویس استفاده کردم.

----

اما آیا کشیدن کاریکاتور پیامبر اسلام را اهانت می‌دانم؟ امروز، نه، اما این بدان معنا نیست که چنین کاری بکنم. توضیح اضافه اینکه اگر کاریکاتور با هدف اهانت کشیده نشود، اهانت محسوب نمی‌شود. اما اگر کسی کارتون یا کاریکاتوری را با هدف اهانت به پیامبر اسلام بکشد، طبیعتا از سوی من قابل دفاع نیست، هر چند ممکن است مدافعانی داشته باشد.

اما آیا کارتونیست باید آزاد باشد که کارتون پیامبر را بکشد؟ معتقدم که باید آزاد باشد! ولی نکته دیگر که برای دشمنان عزیز قابل درک نیست، این است که انتشار کارتون پیامبر در روزنامه یا رسانه خبری، با انتشار کارتون در هر جای دیگری متفاوت است. رسانه‌ها تابع قوانین رسانه‌ای هستند و بر این اساس، آزادی مطلق نیست. گرچه محدودیت‌ها از کشوری به کشور دیگر و گاه از استانی به استان دیگر فرق می‌کنند.

مرز اهانت و حمله بسیار باریک است و به ظرفیت افراد بر می‌گردد. به عنوان مثال، کارتون‌های من در باره سران جنبش سبز را کسانی که هنوز نمی‌توانند مسخره کردن رهبرانشان را تحمل کنند، اهانت آمیز دیده می‌شود و می‌خواهند انتقام بگیرند. از نظر من چنین کارهایی اهانت نیستند.

آیا رهبران سیاسی با هر تعداد طرفدار مقدس هستند؟ به هیچ وجه! موسوی مقدس است؟ کروبی یا خاتمی چطور؟ خامنه‌ای یا احمدی‌نژاد چطور؟ نه! نه!

مراجع تقلید مقدسند؟ نیستند! اما من کارتونی از کسی نمی‌کشم برای اینکه کشیده باشم...یا به قول معروف انگشتی رسانده باشم، اما هدف من از کشیدن کارتون‌هایم، بعضی از وقت‌ها، ایجاد حساسیت در کسانی است که تعصب مانع دیدن مسائل دیگر این سیاسیون می‌شود.

اما آیا اعتقاد دارم که برای تحریک عواطف اقوام یا دینداران باید کاریکاتور مسخره‌ای از پیامبران یا نمادهای قومی کشید؟ نه!

نتیجه اینکه امروز بر خلاف سال‌ها قبل، کاریکاتور روحانیون را با دلی راحت می‌کشم، ولی معتقدم که ظرفیت مخاطبان طرفدار سیاسیون را بالاتر ببریم بهتر است.

2010-11-10T20:52:00.000-05:00

پیش‌بینی‌های خودنویسی: محذورات نهضت بنفش، ۲۰ سال دیگر...

پاسخ به سوال‌های «برادران گمنام» آنلاین

2010-11-04T23:58:00.008-04:00

دوستانی که به نظر می‌رسد از سوال‌ها و کارتون‌های من از سران جنبش ناراحت هستند، بدون توجه به جایگاه من به عنوان فردی فاقد مصونیت در نظام سیاسی ایران در سال‌های پیش از خروج از کشور، سوال‌هایی طرح کرده‌اند که به قول معروف خارج از کانتکست است. اما چون پرسیدن حق این دوستان است و من هم مثل میرحسین موسوی «محذورات» ندارم، و مثل مهدی کروبی نمی خواهم نقش «امام» و «سید احمد» را در کشتارها کتمان کنم و مثل سید محمد خاتمی مسوولیت از بین بردن همه «فرصت‌»‌ها را نداشته‌ام که از زیرشان در بروم، به سوال‌های این دوستان ناشناس که مردش نیستند با اسم واقعی بپرسند جواب می‌دهم:

‎۱- جریان نامۀ عذرخواهی ایشان از مصباح یزدی چی هست؟ آیا این موضوع واقعیت دارد؟ اگر واقعیت دارد در آن نامه چه چیزهایی نوشته شده بود؟!

‎دوستان احتمالا نمی‌دانند که از روز بعد از انتشار کارتون استاد تمساح، تماس‌های تلفنی تهدید به مرگ از پایگاه‌های مختلف بسیج آغاز شد‫.‬ احتمالا وحید پوراستاد که دبیر سرویش سیاسی و حقوقی روزنامه آزاد بود، یادش هست که روز دوشنبه بعد از انتشار کارتون گوشی تلفن را به من داد و ماجرا چه بود‫.‬
‎دوستان احتمالا نمی‌دانند که بعد از تعطیلی حوزه علمیه قم به خاطر کارتون من به مدت سه روز و تظاهرات بعد از نماز جمعه در سراسر کشور گروهی از کفن‌پوشان از مشهد و چند شهر دیگر راهی قم شدند و خواهان اعدام کاریکاتوریست بودند‫.‬ دوستان احتمالا نمی‌دانند که برادران عزیز گردان عاشورا در روز جمعه پیش از دستگیری من دم در خانه ام کشیک می‌دادند‫.‬ از همکار محترم روزنامه آفتاب امروز که با سرویس می‌آمد دنبالم در روز شنبه اندکی سوال کنید‫…‬یادش مانده که با چه پلیس بازی از منطقه خارج شدیم‫.‬

‎پس از آنکه با تماس تلفنی آیت‌الله خامنه‌ای به رئیس وقت مجلس خبرگان، در شنبه‌ای که بازداشت شده بودم، تحصن قم پایان یافت، پرونده‌سازی برای من شروع شد‫.‬ من بامداد همان روز بعد از بازجویی لطیف توسط مرتضوی و تهدیدهای همیشگی‌اش که می‌توانید روشش را از بقیه هم بپرسید راهی بند ۲۰۹ شدم‫.‬ بعد از خروج یا به عبارتی اخراج از زندان، تهدیدها کم نشد و وقتی نمایشگاهی در جهاد دانشگاهی شیراز داشتم، در راه فرودگاه با من تماس گرفتند که سوار هواپیما نشوم، چون در همان فرودگاه قرار بود من را «بزنند»‫.‬ این زدن با کتک زدن فرق می‌کند‫.‬ هفته پیش در محل دانشگاه مریلند، مسوول جهاد دانشگاهی وقت شیراز را دیدم و خاطرات را کاملا مرور کردیم‫!‬

‎اما وقتی دایره تهدید و فشار به جایی کشید که کسانی به خاطر من کتک خوردند و آسیب دیدند، با دوستانم در حوزه هنری مشورت کردم‫.‬ آن زمان در هفته نامه مهر کار می‌کردم و سردبیر مهر گفت نامه محترمانه‌ای به آقای مصباح بنویس و نسخه‌ای را هم به قوه قضاییه بفرست‫.‬

‎من نامه‌ای نوشتم و توضیح دادم که هدف از کشیدن کارتون خنداندن دل خلق‌الله است نه آزار طرفداران آیت الله مصباح یزدی، و اگر ایشان و طرفدارانشان دچار سو تفاهم شده‌اند، بابت این سو تفاهم عذرخواهی می‌کنم‫.‬

‎محتوای نامه چند روز بعدش در یکی از رسانه‌های نزدیک به انصار حزب‌الله منتشر شد‫.‬ نتیجه این شد که فقط با خودم طرف شدند و چند روز بعد که احضار شدم، مرتضوی گفت فکر کردی ماجرا تمام شد، تازه شروع شده‫.‬

‎وقتی هم در سال ۱۳۸۲ «فرزندان نواب صفوی» نامه تهدید به مرگ را نخست زیر صندلی من در انجمن صنفی گذاشتند و هفته بعدش نامم در لیستی منتشر شد، نمونه همان نامه‌ای که به خانه همکاری که سابقا دوست بودیم هم انداختند، ترجیح دادم مدتی از کشور خارج شوم که از همه کانال‌های ممکن استفاده کردم و بعد از خروج در روز ۵ تیر، برادران برای بازداشتم در روز ۱۰ تیر به در خانه قدیمی‌ام رفتند که طبیعتا نه آنجا بودم، نه در ایران‫.‬ همان روزهایی که وحید پوراستاد، حسین باستانی و گروهی دیگر را بازداشت کردند‫.‬ همان روزهایی که زهرا کاظمی در زندان بود‫.‬

‎گمانم برای پاسخ به پرسش اول کافی باشد‫.‬

‎۲.‬- وقتی برای کیهان (کیهان کاریکاتور) کارتون میکشیدند پولی دریافت میکردند یا قربه الی الله بود؟

‎‫-‬ دوستانی که کیهان کاریکاتور را نمی‌شناسند، نمی‌دانند که گروهی از کارتونیست‌های گروهی در حوزه هنری به نام ‫"‬کاسنی‫"‬ می‌خواستند مجله‌ای تخصصی کاریکاتور منتشر کنند که حجت‌الاسلام زم دست دست می‌کند، اما حسین نیرومند و مسعود شجاعی طباطبایی از ابراهیم اصغری که مدیر کیهان بود، کمک می‌گیرند و یک نشریه کاملا غیر سیاسی را منتشر می‌کنند‫.‬ دبیران اولیه این نشریه، علی مریخی، افشین سبوکی، اسد بینا خواهی بودند که علی جهانشاهی نیز با آنها بود‫.‬ همان گروهی که بعدا ستون نگاه روزنامه همشهری را در اختیار داشتند‫.‬ من از سال ۱۳۷۳ برای این مجله، مقالات تخصصی کاریکاتور چهره می‌نوشتم‫.‬ کسانی که در این مجله کارتون می‌کشیدند و کارشان مرتب منتشر می‌شد، مهم‌ترین و بزرگ‌ترین هنرمندان کارتون و کاریکاتور ایران بود‫.‬ بزرگمهر حسین‌پور، جواد علیزاده، احمد عربانی، افشین سبوکی، توکا نیستانی، رفیع ضیایی، مانا نیستانی، فائز علیدوستی، هادی فراهانی، علی دیوان‌دری و خیلی‌های دیگر‫.‬ دوسالانه کاریکاتور تهران از درون این مجله شکل گرفت‫.‬

‎بعد از دوم خرداد نیز رابطه من با این نشریه کمتر شد، تا جایی که بعد از دستگیری‌ام، مدیر مسوول آن، حسین نیرومند علیه من یادداشتی در کیهان نوشت که اگر در روز آزادی‌ام منتشر نشده بود، شاید مجبور می‌شدند مرا سال‌ها در اوین نگاه دارند‫.
‬
‎اما کسانی که برای کیهان کاریکاتور کار می‌کرده‌اند، انسان‌های شریفی بودند که باعث رونق هنر کارتون و کاریکاتور در ایران شده‌اند، به نحوی که همان سال‌های بعد از دوم خرداد، انتشار کار در این مجله برای اکثر هنرمندان ضد کیهان هم افتخار بود‫.‬ این مجله در محافل بین‌المللی شناخته شده بود و آشنایی بسیاری از علاقه‌مندان به کارتون و کاریکاتور از طریق کیهان کاریکاتور صورت گرفت‫.‬

‎من برای مقالاتی که در باره کاریکاتور چهره یا کارتون در دنیا نوشته بودم، از کیهان حق التحریر گرفته‌ام*، همانطوری که مانا یا توکا یا بزرگمهر یا افشین یا علی جهانشاهی یا کیارش زندی یا جمال رحمتی و‫…خیلی‌های دیگر گرفته‌اند. ‬

‎ ۳- آن زمان هایی که بصورت مداوم به دفتر کیهان رفت و آمد داشتند خاطره یا خاطراتی از برادر حسین شریعتمداری دارند که برای ما تعریف کنند؟!

‎من رفت و آمد مداوم به کیهان نداشته‌ام. کارمند کیهان نبوده‌ام. کیهان در آن سال‌ها کارمندهایی داشت مثل اردشیر رستمی یا کیارش زندی که رابطه‌ای حرفه‌ای داشتند که قابل احترام است. بعدها بود که مازیار بیژنی به کیهان پیوست. من برای تحویل مقالاتم به کیهان کاریکاتور می‌رفتم( معمولا ۸ شماره در سال منتشر می‌شد) ، و گمانم چند باری هم با پیک فرستادم‫.‬

‎در سال ۱۳۷۵ نیز بعد از کشیدن کارتونی بسیار تند علیه مدیریت کیهان در همشهری، تهدید شدم که قدیری، مدیر وقت تحریریه همشهری از من خواست چند روزی از تهران خارج شوم‫.‬ در آن محدوده زمانی تا مدت‌ها پایم را در کیهان نگذاشتم‫. کاریکاتور هم مربوط به اتهام زنی کیهان به یک مادر و دختر شاغل در بورس تهران بود که متهم به داشتن رابطه نامشروع با شهردار یکی از مناطق تهران بودند و کیهان اسم کامل آنها را پیش از اثبات هرگونه مساله‌ای منتشر کرد و باعث اخراج‌شان از محل کارشان شد.‬

‎ تنها باری هم که به محل کار مدیر مسوول کیهان رفتم، همراه حسن سربخشیان برای گفتگو با حسین شریعتمداری بود ‫(‬برای حیات نو می‌خواستم بیوگرافی کاریکاتوری او را کار کنم و بعد از چند هفته تماس پیاپی، شریعتمداری با گفتگو موافقت کرد، که گمانم نخستین گفتگویش با این طرفی‌ها بود‫).‬ این تنها ملاقات من با مدیر مسوول کیهان بود که بعد از انتشار بیوگرافی کاریکاتوری‌اش در حیات نو، چند باری با ملاطفت عزیزان روبرو شدم‫.‬ اگر می‌خواهید فضای آن روز را هم بهتر درک کنید، از حسن سربخشیان بپرسید که وقتی من و حسن بعد از یک ساعت و نیم از اتاق سرد شریعتمداری خارج شدیم ‫(‬کولر گازی روشن بود‫)‬، هردو بشدت عرق کرده بودیم که می‌شد ناشی از ترس و وحشت ذاتی ما بوده باشد‫.‬

‎۴- آیا از کاریکاتورهایی که بمناسبت مسابقات کاریکاتوری انقلابی میکشیدند نمونه ای برای یادگاری نگه داشته اند؟

‎گمانم تنها مسابقه‌ای که شرکت کرده‌ام، مربوط به مسابقه روزانه سلمان رشدی بود، در محل نمایشگاه کتاب، که بر اساس کاریکاتور افشین سبوکی مسابقه‌ای بین‌المللی درست کردند‫.‬ اگر اشتباه نکرده باشم در سال ۱۳۷۲ بود و یک ربع سکه بهار ازادی جایزه‌اش بود‫.‬ باز هم اگر اشتباه نکنم خیلی‌های دیگر هم شرکت کرده بودند‫.‬ فهرستش در کیهان کاریکاتور هست‫.‬ در سال ۱۳۸۰ یا ۸۱ هم داور مسابقه «کودک فلسطینی خانه ندارد» بودم که با دعوت من، ۶ کارتونیست رده یک جهانی در این مسابقه شرکت کردند که میلت پریگی آمریکایی هم برنده‌اش شد‫.‬

۵-آیا با اینهمه جراتی که از آن سخن میراند و انتظار دارند که دیگران نیز در ایران با همان صراحت سخن بگویند حاضر هستند به ایران بروند و دربارۀ همان موارد کاریکاتور به قول خودشان انتقادی بکشند؟!

‎ ‫ من در جایی کار می‌کنم که آزاد باشم‫.‬ به هیچ عنوان هم آدم شجاعی نیستم و شجاعت کسانی که پای عقیده‌اشان ایستاده‌اند را می‌ستایم‫.‬ اگر هدفم مبارزه سیاسی بود، همه فشارها را به جان می‌خریدم و می‌ماندم‫.‬ من مبارز سیاسی نیستم، اما برای آزادی بیان تلاش کرده‌ام و خواهم کرد‫.‬ هزینه داده‌ام، هرچند بسیار کمتر از هزینه‌ای است که دوستان عزیزم مثل زیدآبادی یا بهمن احمدی یا ژیلا بنی‌یعقوب داده‌اند‫.‬

‎ روزنامه‌نگار آزاد است هرجایی برود که آزادانه حرفش را بزند‫. به خیلی از دوستان روزنامه‌نگار کمک کرده‌ام برای ازاد ماندن و فرار از ستم جمهوری اسلامی به خارج از ایران بیایند یا تلاش کرده‌ام از طرق مختلف کمک‌شان کنم.** این را نه به عنوان منت ‌گذاری نوشته‌ام، بلکه برای دانستن کسانی که تحمل ازادی من و امثال من را ندارند.‬ کسانی که از این آزادی من به ستوه آمده‌اند، می‌توانند تا سال‌های سال سوال کنند، اما پیشنهاد می‌کنم از کسانی سوال کنند که مسوولیتی در کشور داشته‌اند و پاسخگوی اعمال‌شان نبوده‌اند‫.‬ همراهی مستقیم و آگاهانه با دیکتاتوری داشته‌اند‫، از آیت‌الله منتظری خواسته‌اند که از راه خود (اعتراض به اعدام‌ها و شکنجه‌ها) بازگردد و پیرو «امام) باشد. در گفتگو با رسانه‌های خارجی، اعدام‌های سال ۶۷ را حق نظام دانسته‌اند. قول دادند که ماجرای قتل‌های زنجیره‌ای را به سرانجام برسانند اما در مقابل تهدید به مرگ یک کارتونیست فقط لبخند زدند.‬

‎‫سوال نپرسیده ۶ - چرا نمی‌خواهید حالا حالاها به ایران بازگردید؟

با دیدن منطق بسیاری از دوستان سبز، می‌دانم که حتی اگر قدرت به طور کامل به دست ایشان بیافتد، فرق چندانی با جماعت حاضر ندارند. ‬من ترجیح می‌دهم تا سال‌ها بعد از تغییر حاکمیت به ایران بازنگردم، تا جنگ قدرت در فضای گل‌آلود ایران به نقطه‌ای برسد که بتوان مطمئن بود آزادی بیان تا حدی در ایران حاکم شده‫.‬ هر حكومتی در ایران حاکم شود، به طور مشخص با من و امثال من مشکل خواهد داشت‫.‬ هر ساختار غیر پاسخگو، از آدمی مثل من بدش می‌آید‫.‬ من نوعی را دشمن می‌پندارد‫.‬ انصارش را برای ترور شخصیت من علم می‌کند‫.‬

‎سوال نپرسیده۷‫-‬ آیا بعد از بازگشت، فعالیت اجتماعی می‌کنید؟

فقط برای کودکان مبتلا به سرطان و محیط زیست و آگاهی بخشی در باره زلزله‫.‬ فقط و فقط‫ و فقط.‬

‫سوال نپرسیده ۸ - آیا مثل خیلی‌ از روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی توبه‌نامه نوشتید و علیه همکارانتان تک‌نویسی کردید؟

خیر، حتی یک خط علیه کسی ننوشتم، حتی علیه مدیر مسوول بزدل و ترسوی روزنامه مناطق آزاد که در دادگاه با مرتضوی ساخت و پاخت کرد و من به جایش بازداشت شدم، حال آنکه مطابق قانون وقت مطبوعات، مسوولیت با مدیر مسوول بود نه روزنامه‌نگار. یزدانپناه و برادرش مرا عملا به مرتضوی فروختند. در عین حال به همه آنها که تک‌نویسی کردند و حتی علیه من اعتراف راست و دروغ نوشتند و بعدا هم برایم تعریف کردند، احترام می‌گذارم و شرایط‌شان را درک می‌کنم. از کسانی هم که تا کنون برایم چیزی نگفته‌اند می‌خواهم لطف کنند و بفرستند تا حد اقل بدانم از آنها چه پرسیده‌اند و آنها چه گفته‌اند.

--------
* توضیح جا افتاده: کیهان کاریکاتور در هر شماره، موضوعی داشت که کارتونیست‌ها برایش کار می‌فرستادند. گمانم اولین کاری که من کشیدم، کاریکاتور چهره علیرضا خمسه بود. تعداد کارتون‌های من در کیهان کاریکاتور بسیار کمتر از مقالاتم بود.

** بعد از خروجم از ایران، تلاش کردم برای تعدادی از همکاران روزنامه‌نگار تحت فشار، امکان ادامه تحصیل در کانادا فراهم بیاورم. یک مدرسه عالی در کانادا حاضر شد تا ۱۰ نفر را تقبل کند، اما دوستان ایرانی از پس هزینه‌های اولیه بر نمی‌آمدند. شاید خیلی از همکاران تحت فشارم که با من در این باب مکاتبه کرده‌اند بخواهند یا نخواهند پاسخ سوال‌کنندگان را بدهند.

تا کنون در موارد متعددی پیگیر خروج همکارانم از ایران بوده‌ام. در یکی از موارد، این همکار می‌توانست به افغانستان و از آنجا به کانادا بیاید. اما دوست محترم از رفتن به افغانستان امتناع کرد. تعدادی از موارد موفقیت آمیز بود و چند باری که دوستان محترم می خواستند به روش خودشان عمل کنند، با مشکلاتی روبرو شدند.
اینها که گفته شد، وظیفه من بوده است. هیچ منتی بر سر کسی ندارم، اما وقتی دوستان، بی‌دانشی می‌کنند، می‌خواهم این را هم بدانند. و بدانند که با وجود مشکل مالی، از جیب خودم هزینه‌های زیادی کرده‌ام. بله مشکل مالی. دوستان خیال می‌کنند ما روی گنج خوابیده‌ایم...

من به هیچ عنوان با فعالیت حزبی روزنامه‌نگاران موافق نیستم، و خودم هم پشت دستم را از این بابت داغ کرده ام، اما آیا در برابر مشکلات دوستان و همکاران سیاسی کاری که به خارج آمدند، کوتاهی کردم؟ اگر کرده‌ام، شرمنده‌ام. توانم بیش از این نبوده است.

تشکر از منتقدین عزیز و چند سوال از دوستان

2010-11-02T19:00:00.003-04:00

این کار گرافیکی توضیح زیادی لازم ندارد. دوست طراحی به این دلیل که معتقد است نیک آهنگ کوثر با انتقادهایش از موسوی، ابزار دست کیهان است، اقدام به خلق این اثر کرده است.

مطمئنا اگر من مثل بسیاری از دوستانم چشم بر بسیاری از مسائل می‌بستم و فقط یک سوی ماجرا را نگاه می‌کردم، قدر می‌دیدم و هزار تا به‌به و چه‌چه تقدیمم می‌شد. اما آنقدر از این تعاریف خسته‌ام که گاه از خودم می‌پرسم مگر کار در رسانه برای مشغول نگاه داشتن خلق‌الله و روحیه دادن به این جناح سیاسی یا طرفداران آن تیم فوتبال و ... است؟

دوستی می‌گفت ناراحتی بسیاری از سبزها این است که «نیک‌آهنگ» از رهبران و نزدیکانشان مسوولیت خواسته. همین. راستش شاید دلیل قانع کننده‌ای باشد. هفته پیش که مطلبی در باره مرگ آیت‌الله لاهوتی در خودنویس داشتیم، حس کردم از همان اول چه کلاهی سر انقلابیون عاشق رفته. ۲۹ سال سکوت در باره مرگ مشکوک وحید لاهوتی و پدرش. یعنی هاشمی رفسنجانی و احمد خمینی نفهمیدند چه کسی پشت ماجرا بوده؟

این همه سال سکوت کرده‌اند، بعد دوباره آمده‌اند وسط میدان، مدعی دموکراسی هم هستند. دموکراسی مگر بدون مسوولیت خواستن می‌شود؟

آیا سوال از موسوی و کروبی، به معنی ادامه دادن راه حسین شریعتمداری است؟ حسین شریعتمداری، وام‌دار اجرای فرامین ولی فقیه است. سکوت در برابر ولی فقیه و حمله به مخالفان ولی فقیه کار اوست. دوستان احتمالا روزنامه جمهوری اسلامی در سال‌ها اول انقلاب را به یاد ندارند. روزنامه‌ای به سردبیری میرحسین موسوی. لطفا این روزنامه را ورق بزنید. بیشتر از اینکه من شبیه حسین شریعتمداری باشم، لطفا ببینید حسین شریعتمداری به چه کسی شباهت داشته؟

نامه مهدی کروبی به آیت‌الله منتظری در سال ۱۳۶۷ را خوانده‌اید؟ لطفا بررسی کنید و ببینید من به حسین شریعتمداری شبیه‌ترم یا شریعتمداری به مهدی کروبی؟

برای من قابل درک است که دوستان طرفدار موسوی و کروبی از گیرهای من ناراحت می‌شوند، اما مطمئن باشند که تا زمانی که هم مهدی کروبی و هم میرحسین موسوی، «دوران طلایی امام» را به شکل کامل و بدون سانسور تشریح نکنند و نسبت خود را با آن دوران نگویند، مجبور خواهم بود چنین آثار گرافیکی را تحمل کنم! یعنی به پرسیدنم و کشیدن کارتون‌هایم ادامه می‌دهم، هر چند می‌دانم هواداران محترم موسوی و کروبی مرا تهمت باران هم خواهند کرد.

اما اگر می‌توانید، لطفا زحمت را از روی دوش من بردارید و از رهبران محترم بپرسید چرا نمی‌خواهند واقعیت عیان شود. مگر دانستن حق مردم نبود؟

چهارپایانی به نام رجا نیوزی‌ها

2010-10-16T01:49:00.003-04:00

برادران حمارگونه رجانیوز،

سلام‌علیکم.

طولم به عرض‌تان، اینقدر راحت دروغ نگویید. من حامی خودم هم نیستم، چه برسد به حامی میرحسین موسوی. اگر کارتون کسی را می‌کشم، کارم این است، نه از سر علاقه است و نه از سر تنفر. البته مسخره کردن را دوست دارم، به ویژه وقتی سواران بر شمایان را می‌کشم. البته مراقب باشید، می‌گویند تمساح از گوشت حمار خوشش می‌آید.

دفعه بعد که خزعبلات گفتید و مرا حامی کسی خواندید، بدانید که علوفه وارداتی از چین، مسموم بوده و هذیان گفته‌اید.

پدرتان را سلام برسانید.

زیاده طولی نیست.

نیک آهنگ

دلیلی دیگر که چرا به محمود فرجامی حق می‌دهم

2010-10-15T17:56:00.002-04:00

محمود عزیز در نقد کار اخیر من، به عدم استفاده از عناصر هنری پرداخته که کاملا درست می‌گوید. یکی از المان‌های کار اخیر، نقاشی میرحسین موسوی است که به کارتون من آسیب رسانده است. من متاسفانه فراموش کردم بنویسم که این کار اثر اوست. اما چون میرحسین نقاش معروفی هم هست، حدس زدم همه متوجه می‌شوند. از این باب از خوانندگان عزیز روزآنلاین و مخاطبان محترم کارتون عذر می‌خواهم.

برای آنکه دچار سو تفاهم نشوید، دور اثر هنری میرحسین را با دایره آبی رنگ مشخص کرده‌ام.

مجددا باز از بی‌هنری‌ام عذر می‌خواهم!

تشکر از نقد محمود فرجامی

2010-10-15T15:04:00.004-04:00

دوست عزیزم محمود فرجامی، در نقدی، کار «مزخرف» اخیرم در مورد میرحسین موسوی را نقد کرده و پس از توضیحاتی از من خواسته کارم را از نظر تکنیکی تقویت کنم.

از آقای فرجامی ممنونم و فقط یادآوری می‌کنم که کار سرسری اخیرم البته از نظر فرم و محتوا خیلی بدتر از بسیاری از کارهایی نیست که در باب آقای احمدی‌نژاد و جناح حاکم کشیده‌ام. می‌اندیشم تیغ نقد آقای فرجامی چرا در آن روزگار کند بوده است؟ احتمالا آن کارها حساسیتی بر نیانگیخته تا نقدی استوار بنویسند.

بار دیگری که مورد عنایت ایشان و سایت آی‌طنز قرار گرفتم، مربوط بود به کارتونی دو قسمتی که از میرحسین موسوی کشیده بودم. قاعدتا مرور کارهای مزخرف اخیرم مرا به این نتیجه می‌رساند که حساسیت دوستانی که جانب جنبش را گرفته‌اند از باب تکنیکی وقتی بالا می‌زند که کارتونی اندکی تند در مورد بی‌عملی و سکوت و بی‌برنامه‌گی میرحسین موسوی می‌کشم.

من به هیچ وجه متوجه نمی‌شوم چرا حساسیت والای هنری دوستان به هنگام دیدن کارهای دیگر بالا و پایین نمی‌شود؟ یا اینکه در سایت‌های‌شان اگر کاری هم باشد که در شرایط اعتدال می‌پسندیدند، به هیچ عنوان منعکس نمی‌شود و نمی‌بینند.

طبیعتا بخش‌های منطقی انتقاد آقای فرجامی از من و کار من، شایسته توجه است. حتی بخش‌هایی که غیر منطقی و شخصی و از سر عناد و نه هواخواهی برای ثبت در حافظه کاربرد خودش را دارد تا روزی دیگر بیاندیشم و ببینم شاید درست گفته باشد و شاید هم نه، اما «کانتکست» بحث جناب ایشان و زمان‌بندی نقدشان، مانع نمی‌شود تا از میان کل «شوخ»‌های مطلب، لکه‌های پاک را هم نبینم.

از ایشان بابت لطف‌شان ممنونم و قول می‌دهم کارتون‌های بعدی‌ام از میرحسین و کسانی که مورد علاقه‌شان هستند با تکنیک و اجرایی بسیار بهتر تقدیم شود تا لا اقل این بخش خواسته‌شان اجابت شود، اما از باب محتوا قول می‌دهم شاهد مطلبی دیگر از ایشان باشیم، لابد از زاویه‌ای دیگر.