فردا

ما بی شماریم

2009-11-19T14:58:00.004+01:00

هفدهم نوامبر "روز جهانی دانشجو" یک پیام برای دانشجویان ایرانی داشت : " ما بی شماریم"...
این ویدئو را که از اقصی نقاط جهان برای ابراز همبستگی با مبارزات دانشجویان ایران منتشر شده است، ببینید :

یک جهان / یک مُشت

2009-11-18T12:51:00.000+01:00

هفدهم نوامبر "روز جهانی دانشجو" صحنه حضور دانشجویان معترض در خیابانهای سراسر جهان بود. تنها در آلمان 90000 دانشجو، استاد،کارمند و کارگر دست به اعتراض بر ضد خصوصی سازی تحصیل زدند.
در شهر آخن نیز بیش از 2000 نفر به خیابانها آمدند. عکس ها : 1 2 3 و لینک
گزارشها :
- گزارش "و د ار" به همراه فیلم از تظاهرات دانشجویان آخن
- روزنامه ی خبرهای آخن : بیش از 2500 نفر به منظور آموزش بهتر دست به اعتراض زدند .
- روزنامه ی آخن :حدود سه هزار دانشجو دست به اعتراض زدند .

درشهر Essen آلمان 3000 دانشجوی معترض دست به تظاهرات زدند که 154 نفر توسط پلیس به صورت موقت دستگیر شدند. (لینک)
اعتراضات مشابه در شهرهای : Aachen (2,000) Wiesbaden (10,000), Berlin (25,000; http://www.youtube.com/watch?v=IknGnNqzh6s ), Heidelberg (2,500), Munich (10,000), Mainz (3,000), Darmstadt (500), Osnabrück (2,000; pix: http://www.robinfeder.de/?p=565 ), Düsseldorf (4,000), Potsdam (1,000), Jena (1,500), Bonn (2,500), Bochum (700), Hannover (1,000), Cologne (3,000, pix: http://www.flickr.com/photos/dende_/ ), Regensburg (1,000), Freiburg (5,000; report: http://www.badische-zeitung.de/5000-studenten-und-schueler-demonstrieren-friedlich-in-freiburg ), Karlsruhe (500), Duisburg/Essen (3,000) and Nürnberg (5,000) برگزار شد که در مجموع در حدود 83200 نفر به خیابان ها آمدند.
در آلمان ،کلاسهای درس دانشگاه های : " College of Education in Weingarten, Georg-Simon-Ohm University of Applied Sciences (Erlangen; pix: http://nuernberg-brennt.de/?p=27 ), University of Nürnberg-Erlangen (largest lecture hall "Audimax" in Erlangen), University of Applied Sciences in Kaiserslautern, University of Bonn [but evicted by police force shortly after tonight; pix: http://img27.yfrog.com/i/qgkl.jpg ], University of Applied Sciences in Potsdam, University of Augsburg [pix: http://yfrog.com/j1vezj ], University of Erfurt, University of Münster [re-occupied after eviction on Nov.6th], University of Jena [although police was using pepper spray on campus], Academy of Fine Arts in Nürnberg, University of Passau, University of Paderborn, University of Cologne, University of Tübingen [re-occupied after eviction on Nov.11th], University of Trier, Otto-Friedrich University of Bamberg, University of Karlsruhe, University of Siegen, Technical University of Braunschweig and Academy of Arts in Braunschweig" به اشغال دانشجویان در آمدند.
اعتراضات در اروپا در کشورهای سوئیس، فرانسه،لهستان، ایتالیا، اطریش،ادامه یافت و در آمریکا + دانشگاه کالیفرنیا برای اعتصاب آماده می شوند.

اعتصاب دانشجویی / هفدهم نوامبر

2009-11-16T14:28:00.001+01:00

در شهر آخن، با وجود فضای محافظه کارانه و بی تحرکِ غالب ، اعتراضات دانشجویی از هفته ی گذشته رنگ تازه ای به خود گرفت و دانشجویان 6 شبانه روز در سالن اف 3 به تجمع و بحث و گفتگو دست زدند و در نهایت در یک فراخوان همه ی دانشجویان شهر آخن را به شرکت در تظاهرات دانشجویی 17 نوامبر"به مناسبت روز جهانی دانشجو" فراخواندند. در این فراخوان نوشته اند:

ما به خیابانها می آییم برای :

- کنار گذاشتن Kopfnoten: ( توضیح: این نمره شما را ارزیابی می کند که آیا توانمندی لازم برای کار در اجتماع، مسئولیت پذیری کافی را دارید؟ آیا قابل اعتماد هستید؟): این شیوه ی نمره دهی ، پرسشگری انتقادی را نابود کرده و امکان نمره دادن دل بخواهی و برخورد های شخصی را افزایش می دهد.
- نابودی جی هشت : گنجاندن مواد درسی در 12 سال به جای 13 سال ، اوقات فراغت و انگیزه را در فرد می کشد و از کیفیت آموزشی می کاهد.
- اقدام جدی برای کاهش ابعاد بزرگ کلاسها :آموزش خوب و کارآمد ، تنها در فضای متمرکز یک کلاس کوچک ممکن است. در نتیجه لازم است اساتید بیشتری استخدام شوند تا از کلاسهای 1200 نفره بتوان جلوگیری کرد و کیفیت آموزش را بالاتر برد.
- آموزش باید مجانی باشد! : دانش آموزانی که به صورت غیر حضوری درس می خوانند ، علاوه بر هزینه کتابها ، باید هزینه ی مدرسه را نیز ، با وجود عدم شرکت در کلاسها متحمل شوند.
- امکان همیاری و همفکری برابر در تعیین نیازهای آموزشی
- امکان ایجاد فضای آموزشی برای یادگیری مشاغل : افزایش جدی فضاهای آموزشی مرتبط با مشاغل می تواند از افزایش روز افزون دانش آموزان منفصل از تحصیل و نا امید از آینده، بکاهد.
- از میان برداشتن شهریه آموزشی دانشگاه ها : در صورت نبود شهریه ی آموزشی، دانشجویان می توانند بدون اضطراب به درس خواندن بپردازند.
به ما بیوندید... 17 نوامبر ساعت یک، تئاتر پلاتز

به بهانه نمایشِ "یک پرونده، دو قتل"

2009-11-16T12:00:00.006+01:00

نمایش مستند "یک پرونده، دو قتل" از گروه "دریچه" ، به نویسندگی و کارگردانی "نیلوفر بیضایی" ، چهاردهم نوامبر در شهر کلن آلمان به روی صحنه رفت. این نمایش با تاثیر پذیری از وقایع اخیر ایران و ادامه ی شکنجه و کشتار معترضین به وضع موجود ، مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت .
در روزگاری که ماشین ترور همچنان بی وقفه به سرکوب مردمان می پردازد و از هیچ خشونتی هم دریغ نورزیده و ابعاد فاجعه روز به روز گسترش می یابد ، طبیعتآ هنرمندی که در میان این مردمان می زید و با دردهایشان آشناست ، رسالتی جز تصویر کردن این نفرت عریان نمی یابد .
از همین رو "یک پرونده ، دو قتل" نه می تواند و نه می خواهد بی تفاوت بماند . و نه حتی تلاش می کند فرصت طلبانه و محافظه کارانه جانب بی طرفی را بگیرد زیرا که در زمانه ی نابرابری های مفرط ، رزمیدن در میانه، گاهآ آب به آسیاب دشمن می ریزد. نهایتآ "یک پرونده دو قتل" راوی ستم هایی ست که بر مردمان این سرزمین می رود و در این رزم ،جانب مردمان را می گیرد و می کوشد سهم خود را و نقش خود را در یاد آوری و مبارزه علیه فراموشی تاریخ ایفا کند.
نیلوفر بیضایی در توضیح چرایی این نمایش می گوید که این کار به قصد احترام به تمام دگراندیشانی ساخته شده که چه در قتل های زنجیره ای ،چه در قتل های مخالفان در خارج از کشور و چه در کشتارهای دهه شصت جان باخته اند.در این میان قتل بیرحمانه ی فروهر ها تنها دو مورد از انبوه قتل های دگر اندیشان توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی و در عین حال یکی از کلیدی ترین نمونه هاست. به همین خاطر این نمایش با محوریت این دو قتل به روایت تاریخ بی قرار کشتار می پردازد.
نمایش سرشار است از نگاه شاعرانه و متفاوت مبارزان سرزمینی که در آن مزد گورکن از آزادی آدمی افزون است. نمایش سرشار است از عکس ها، صداها ، نامه ها و اشعار مشترک دگراندیشانی که بی گمان بودنشان آفتاب می شد و می تابید بر تاریکی ممتد این شب بلند.
نمایش سرشار است از اشک آنها که این طرف صحنه ، روی صندلی ها نشسته اند، کیلومتر ها دور از کشورشان، آرام بر تبعید خویش و دوری این سالها اشک می ریزند.

پانوشت: با اندیشیدن و حسابگری نمی توان اثر هنری خلق کرد، من باور دارم به خود جوشی و غیر عقلانی بودن هنر.

نامه فرزاد کمانگر در سوگ احسان فتاحیان

2009-11-12T11:59:00.000+01:00

هر شب ستاره‌یی به زمین می‌کشند
و این آسمان غم‌زده غرق ستاره‌ها است

سلام رفیق، چه‌گونه تجسم‌ات کنم؟ به کدام جرم تصورت کنم؟ جوانکی نحیف بر فراز چوبه‌ی دار که به شکفتن غنچه‌ی خورشید لب‌خند می‌زند؟ یا کودکی پابرهنه از رنج‌دیده‌گان پایین شهر که می‌خواست مژ‌ده‌ی نان باشد برای سفره‌های خالی از نان مردم‌اش.
چه‌گونه تجسم‌ات کنم؟ نوجوانی از جنس آزاد چشیده‌گان بالای شهر که الف‌بای رنج و مظلومیت، درس مکتب و مدرسه و زنده‌گی‌شان است. راستی فراموش کردم؛ شهر من و تو پایین و بالا ندارد، چهار سوی آن رنج و درد است.
بگو رفیق بگو...
می خواهم تصورت کنم. در هیات «سیامند» که رخت عروسی به تن کرد تا به حنابندان عروس آزادی برود.
چه‌گونه؟ چه‌گونه تصورت کنم؟ در پوشش جوانی که راه شاهو را پیش گرفته تا از لابه‌لای جنگل‌های سوخته‌ی بلوط به کاروانی برسد که مقصدش سرزمین آفتاب است؟ ولی هیچ‌کدام از این‌ها که جرم نیست، اما می‌دانم «تعلق به این خلق تلخ است و گریز از آن‌ها نامردی»....
و تو به گریز و نامردمی کردن «نه» گفتی و سر به دار سپردی تا راست قامت بمانی.
رفیق آسوده بخواب...
که مرگ ستاره نوید بخش طلوع خورشید است و تعبیر خواب چوبه‌ی داری که هر شب در سرزمین‌مان خواب مرگ می‌بیند، تولد کودکی است بر دامنه‌ی زاگرس که برای عصیان و یاغی شدن به دنیا می‌آید.
آرام و غریبانه تن‌ات را به خواب بسپار و با زهدان زمین بوسه ببند برای فردای رویش و رستن.
بدون لالایی مادر، بدون بدرقه‌ی خواهر و بدون اشک پدر آرام بگیر در خاک سرزمینی که ابراهیم‌ها، نادرها و کیومرث‌ها را به امانت نگه داشته است.
فقط رفیق بگو... بگو می‌خواهم بشنوم چه بر زبان‌ات چرخید آن‌گاه که صدای پا و درد به هم می‌آمیخت؟ می‌خواهم یاد بگیرم کدام شعر، کدام سرود، کدام آواز کدام اسم را به زبان بیاورم که زانوی‌ام نلرزد. بگو می‌خواهم بدانم، که دل‌ام نلرزد آن‌گاه که به پشت سر می‌نگرم...
سفرت به خیر رفیق

فرزاد کمانگر
زندان اوین

احسان فتاحیان را اعدام نکنید

2009-11-10T20:54:00.009+01:00

خبر تکمیلی 2 :امروز صبح احسان فتاحیان اعدام شد.
***
خبر تکمیلی: به گزارش مسوول روابط عمومی سازمان زندان کردستان ، احسان فتاحیان که به دلیل حمل سلاح گرم دستگیر شده بود فردا اعدام نمی شود . ورمرزیار در مورد جرم فتاحیان توضیح داد : فتاحیان در دادگاه شعبه ی اول انقلاب سنندج به جرم حمل اسلحه به مدت 10 سال به زندان محکوم شد و هنگامی که به حکم اعتراض کردند در دادگاه تجدید نظر این حکم به اعدام تبدیل شد .
ورمرزیار درباره ی اعتصاب غذای زندانیان زندان مرکزی سنندج در راستای اعتراض به حکم اعدام فتاحیان گفت : این موارد سری است اما اعتصاب غذا در زندان های ایران یک امر طبیعی است .
_______________
احسان فتاحیان، زندان سیاسی کرد که به «افدام علیه امنیت ملی» و «محاربه از طریق عضویت در گروه های سیاسی مسلح» متهم شده است، قرار است روز چهارشنبه در زندان مرکزی سنندج اعدام شود. بنا به گزارش ها فشار برای اعدام او از سوی مسئولین قوه ی قضائیه در تهران صورت می گیرد. تلاش های وسیعی از سوی فعالین حقوق بشر برای جلوگیری از این اعدام در جریان است. مدافعان حقوق بشر می گویند اعدام فتاحیان می تواند آغاز اعدام های بیشتری در کردستان باشد. سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و همچنین خانواده ی احسان فتاحیان در نامه های سرگشاده ای به رئیس قوه ی قضائیه خواهان توقف حکم شده اند.

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان:درخواست برای توقف اجرای حکم اعدام احسان فتاحیان

جناب آیت الله سید صادق آملی لاریجانی
با سلام و تحیت
احتراماً به استحضار می‌رسانیم بنا بر اخباری که طی دور روز گذشته در رسانه‌ها منتشر گردیده و مورد تائید وکیل احسان فتاحیان قرار گرفته است، حکم اعدام این زندانی‌ سیاسی کُرد صبح روز چهارشنبه ۲۰ آبان ماه ۱٣٨٨ در زندان سنندج به اجرا گذاشته خواهد شد.
ابلاغ این حکم به احسان فتاحیان و وکیل وی و همچنین انتشار خبر این اعدام قریب الوقوع، علاوه بر آن‌که موجب استیصال و ناراحتی شدید خانواده وی شده، موجی از نگرانی را نیز در بین فعالان حقوق بشر به وجود آورده است.
احسان فتاحیان، ۲٨ ساله، متولد کرمانشاه و ساکن سنندج، بهار سال گذشته در کامیاران دستگیر و از آن زمان در بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر سنندج و سپس زندان مرکزی این شهر نگهداری می‌شود. حکم دادگاه بدوی مبنی بر ۱۰ سال حبس در تبعید به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی کشور" از طریق عضویت در احزاب مسلح اپوزیسیون از سوی شعبه‌‌ی اول دادگاه انقلاب سنندج به ریاست قاضی بابایی برای وی‌ صادر گردید. اما در کمال ناباوری پس از بررسی دوباره در شعبه‌ی ۴ دادگاه تجدیدنظر استان کردستان با افزودن اتهام محاربه، این حکم به اعدام تغییر یافت.
این در حالی است که بنا بر ماده ۲۵٨ قانون آیین دادرسی کیفری دادگاه تجدیدنظر نمی‌تواند مجازات تعزیری مقرر در حکم بدوی را تشدید نماید. البته در این ماده مواردی نیز برای افزایش حکم پیش بینی شده که به نظر نمی‌رسد در مورد احسان فتاحیان با توجه به انجام دفاعیات در رد اتهام عنوان شده و عدم اقرار نامبرده موجه بوده باشد.
با این وجود آن‌گونه که گفته شد بنا بر اعلام وکیل احسان فتاحیان صبح روز چهارشنبه ۲۰ آبان ماه ٨٨ به عنوان موعد اجرای حکم اعدام این فعال سیاسی مشخص شده است. لذا با توجه به تائید حکم و ابلاغ زمان اجرای آن به وکیل متهم در حال حاضر مرجعی که امکان توقف اجرای حکم را دارد شما هستید و دستور شما به عنوان رییس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران می‌تواند از اجرای حکم در موعد مقرر جلوگیری به عمل آورد.
سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به عنوان نهادی مدنی و مستقل که در مناطق کردنشین ایران در راستای دفاع از حقوق انسان‌ها مشغول به فعالیت است نگرانی شدید خود را از امکان اجرای حکم اعدام برای احسان فتاحیان اعلام می‌دارد و از جنابعالی به عنوان بالاترین مقام قضایی کشور درخواست می‌کند تا با صدور دستور توقف اجرای حکم اعدام برای احسان فتاحیان نسبت به بررسی دوباره پرونده این فعال سیاسی کُرد در دادگاهی عادلانه با رعایت اصول قانونی و انسانی اقدام نمائید تا از این طریق حکم مزبور به طور قطعی لغو گردد.
جناب آقای لاریجانی مطمئناً اقدام سریع و قاطع شما در توقف و لغو حکم اعدام برای این جوان کُرد نشان دهنده حسن نیت و نیز اراده تغییر و اصلاح بر محور عدالت در دستگاه تحت ریاست جنابعالی خواهد بود. همچنین با توقف و لغو حکم اعدام احسان فتاحیان و آن تعداد دیگر از فعالان سیاسی کُرد محکوم به اعدام می‌شود تا نسبت به تغییر در نگاه امنیتی نسبت به کردستان و فعالان کُرد امیدوار بود.

سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان
دوشنبه ۲۰ آبان ۱٣٨٨
______________
نامه ی خانواده ی فتاحیان به رییس قوه ی قضاییه

ریاست محترم قوه ی قضاییه
خبرهای مندرج در سایت های اینترنتی و شبکه های ماهواره ای به نقل از وکیل فرزند ما احسان فتاحیان، زندانی سیاسی محکوم به اعدام، حکایت از آن دارد که مقرر شده است حکم اعدام وی روز چهار شنبه ۲۰ آبان ماه اجرا شود.
با نگاهی گذرا به روند رسیدگی به پرونده ی احسان، بر شما آشکار خواهد شد که در حق فرزند ما جفا شده و حکم صادره بیشتر توجیه سیاسی دارد تا حقوقی. جهت اطلاع، احسان فتاحیان تیر ماه سال ٨۷ در شهر کامیاران دستگیر و به اداره ی اطلاعات سنندج منتقل و پس از طی دوران بازجویی به زندان مرکزی این شهر انتقال داده شد. پس از طی مراحل دادگاهی، دادگاه بدوی وی را به اتهام محاربه از طریق اقدام مسلحانه علیه امنیت کشور جمهوری اسلامی ایران به ۱۰ سال حبس همراه با تبعید در شهرستان رامهرمز محکوم کرد. پس از چند روز دادستان عمومی و انقلاب شهرستان کامیاران در اعتراض به قلت مجازات و آقای نصرالله نصری در اعتراض به شدت مجازات، خواهان تجدید نظر در رای صادره شدند.
در فاصله ی اعتراض به حکم صادره تا تشکیل دادگاه تجدید نظر، ماموران اداره ی اطلاعات مجددا احسان را به این اداره منتقل و از وی می خواهند متن دیکته شده ی آن ها را در یک مصاحبه ی تلویزیونی قرائت کند. اما پس از آن که ماموران با رد درخواست خود از سوی احسان مواجه می شوند وی را به حکم اعدام در دادگاه تجدید نظر تهدید می نمایند. سرانجام دادگاه تجدید نظر استان، بدون توجه به استقلال قوه ی قضاییه، حکم ۱۰ سال حبس احسان را به دستور اداره ی اطلاعات به اعدام تبدیل می کند. متاسفانه تمام تلاش های ما و وکیل احسان برای دادرسی مجدد پرونده ی وی ناکام ماند و ندای دادخواهی ما گوش شنوایی نیافت. لذا با این اوصاف از شما تقاضا داریم اجرای حکم احسان را متوقف و شخصا پرونده ی وی را مورد دادرسی قرار دهید. بدون شک نگاه حتی اجمالی شما به پرونده ی احسان، سرنوشت وی را تغییر خواهد داد. با موافقت این درخواست، حق حیات را به احسان و شیرینی زندگی را به کانون خانوادگی ما بازگردانید.

خانواده ی احسان فتاحیان
________________
رنجنامه احسان فتاحیان، زندانی سیاسی در آستانه اعدام

احسان فتاحیان زندانی سیاسی محکوم به اعدام در روز چهارشنبه اعدام خواهد شد نامبرده طی رنجنامه ای وضعیت خود را چنین شرح میدهد:

واپسین شعاع آفتاب شبانگاهی
نشان دهنده ی راهی ست که خواهان در نوشتن آنم
خش خش برگ ها زیر قدم هایم
میگوید : بگذار تا فرو افتی
آنگاه راه آزادی را باز خواهی یافت.

هرگز از مرگ نهراسیده ام , حتی اکنون که آن را در قریب ترین فضا و صمیمانه ترین زمان , در کنار خویش حس میکنم. آن را میبویم و بازش میشناسم , چراکه آشنایی ست دیرینه به این ملت و سرزمین. نه با مرگ که با دلایل مرگ سر صحبت دارم , اکنون که " تاوان " دگردیسی یافته و به طلب حق و آزادی ترجمه اش نموده اند , آیا میتوان باکی از عاقبت و سرانجام داشت؟ " ما " ای که از سوی "آنان " به مرگ محکوم شده ایم در طلب یافتن روزنه ای به سوی یک جهان بهتر و عاری از حق کشی در تلاش بوده ایم , آیا آنان نیز به کرده ی خود واقف اند؟
در شهر کرمانشاه زندگی را آغاز کردم , آنجا که بزرگیش ورد زبان هم میهنانم است , آنجایی که مهد تمدن میهنم بوده است. قطور ذهن ام بدان سویم کشید که تبعیضی را و وضعیتی ناروا را بفهمم و از اعماق وجود درکش نمایم که گویای ستم بود , ستمی در حق من چنان فردی انسانی و در حق من چنان مجموعه ای انسانی , پیگیری چرایی ستم و رفع آن به هزاران فکرم راهبر شد , اما وااسفا که آنان چنان فضا را مسدود و حق طلبی را محجور و سرکوب کرده بودند که در داخل راهی نیافتم و ورای محدوده های تصنعی به مکانی دیگر و مامنی دیگر کوچیدم : " من پیشمرگه ی کومله شدم " , سودای یافتن خویش و هویتی که از آن محروم شده ام من را بدان سو کشاند. دور شدن از خواستگاه کودکی هرچند آزاردهنده و سخت بود اما هیچ گاه باعث انقطاع من از زادگاهم نشد. هراز گاهی به قصد تجدید دیدار و بازیابی خاطرات روانه ی خانه ی نخستین میگشتم , اما یک بار " آنان " دیدار را به کامم تلخ کردند , دستگیرم کردند و به قفسم انداختند. از همان آغاز و با پذیرایی انسان دوستانه ی دستگیر کنندگانم !! فهمیدم که همان سرنوشت تراژدیک و غمناک همراهان و رهروان این راه پررهرو به انتظار نشسته است : شکنجه , پرونده سازی , دادگاه سرسپرده و شدیدا تحت نفوذ , حکمی کاملا ناعادلانه و سیاسی , و در نهایت مرگ......
بگذارید خودمانی تر بگویم : پس از دستگیری در شهر کامیاران به تاریخ ۲۹/۴/٨۷ و پس از چند ساعت مهمان بودن در اداره ی اطلاعات آن شهر , در حالی که دستبند و چشمبندی قطور حرکت و دیدن را برایم ممنوع نموده بود , فردی که خود را معاون دادستان معرفی میکرد شروع به طرح یک سری پرسش بی ربط و مملو از اتهامات واهی نمود (لازم به ذکر است که هرگونه بازپرسی قضایی در محیطی غیر از محیط دادسرا و دادگاه طبق قانون مطلقا ممنوع است). بدین ترتیب اولین دور بازجویی های عدیده ام کلید خورد. همان شب به اداره ی اطلاعات استان کردستان در شهر سنندج منتقل شدم و سور واقعی را آنجا تجربه نمودند : سلولی کثیف با دستشویی نامطبوع و پتوهایی که احتمالا ده ها سال از ملاقاتشان با آب و پاکیزگی میگذشت! . از آن به بعد شب و روز دالان پایینی و اتاق های بازجویی با چاشنی کتک و شکنجه ی طاقت فرسا , به تسلسلی پایان ناپذیر و سه ماهه تبدیل شد. بازجویان محترم در جهت ارتقای منزلت شغلی خویش و در سودای چند پشیزی ناچیز و بی ارزش , در این سه ماه به طرح اتهاماتی عجیب و غریب میپرداختند که خود بهتر از هرکس به کذب بودن آنها ایمان داشتند. علی رغم آزمودن تمامی روش ها و در عملیاتی مسلحانه شرکت نموده بودم , اتهاماتی که در بسیار در اثبات آن کوشیدند. تنها موارد اثباتی عضویت در کومله و تبلیغ علیه نظام بود که بهترین گواه در یگانه بودن اتهامات رای دادگاه بدوی است , شعبه ی اول دادگاه انقلاب اسلامی سنندج حکم به ۱۰ سال حبس توام با تبعید به زندان رامهرمز داد. ساختار اداری و سیاسی ایران همیشه دچار آفت تمرکز گرایی بوده است اما در این یکی نمونه که به ظاهر قصد تمرکز زدایی از امر قضا را داشتند. به تازگی اختیار و صلاحیت تجدید نظر در احکام متهمین سیاسی را در بالاترین سطح – حتی اعدام – از دیوان عالی گرفته و به محاکم تجدید نظر استان سپرده اند , با اعتراض دادستان کامیاران به حکم بدوی و در نهایت تعجب و برخلاف قوانین موضوعه و داخلی خود ایران , شعبه ی چهارم دادگاه تجدید نظر استان کوردستان حکم ۱۰ سال زندان را به اعدام تبدیل نمود. بر پایه ی ماده ۲۵٨ قانون آیین دادرسی کیفری محاکم تجدید نظر تنها در صورتی مجاز به تشدید حکم بدوی میباشند که حکم صادره از حداقل مجازات مقرر در قانون کمتر باشد. بر طبق کیفر خواست دادستان ئ اتهام وارده _ یعنی محاربه(دشمنی با خدا) – حداقل حکم در این مورد یک سال است حال خود فاصله ی ۱۰ سال توام با تبعید را با این حداقل مقایسه کنیدتا پی به غیر قانونی, غیر حقوقی و سیاسی بودن حکم اعدام ببرید.
البته ناگفته نماند که مدتی کوتاه پیش از تبدیل حکم, مجددا" از زندان مرکزی سنندج به بازداشتگاه اداره اطلاعات منتقل و در آنجا از من خواسته شد طی یک مصاحبه ویدیوئی به اعمالی ناکرده اقرار و کلمات و جملاتی در رد افکار خویش برزبان آورم . علی رغم فشارها ی شدید, من حاضر به قبول خواسته نامشروع آنان نشدم و آنها نیز صراحتا" گفتند حکمم را به اعدام تبدیل خواهند نمود, که خیلی زود به عهد خویش وفا کردن و سرسپردگی دادگاه را به مراجع امنیتی و غیر قضایی اثبات نمودن. پس آیا انسان می تواند بر آنان خرده ای بگیرد؟!
قاضی سوگند خورده که همه جا, در هر زمان و در قبال هر فرد و موضوعی بی طرف مانده و صرفا" از دریچه ی حقوق و قانون به جهان بنگرد, که امین قاضی این سرزمین به قهقرا رفته می تواند ادعا نماید که سوگند را نشکسته و بی طرف و عادل باقی مانده است؟ به زعم بنده چنین قضاتی به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند. هنگامی که کل سیستم های قضایی ایران به اشاره یک بازجوی بی دانش و عاری از هرگونه سواد حقوقی , دستور بازداشت, محاکمه, محبوس نمودن و مرگ افراد را اجرا می نماید, آیا می توان بر یک یا چند قاضی خرده پای یک استان همیشه تحت ستم و تبعیض خرده گرفت؟ آری, خانه از پای بست ویران است......
حال علی رغم این که در آخرین ملاقاتم در داخل زندان با دادستان صادر کننده کیفر خواست, وی به غیر قانونی بودن اجرای حکم در هنگامه ی اکنون اذعان داشت, اما برای دومین بار قصد اجرای حکم را دارند. نا گفته پیداست که اینچنین پافشاری کردن بر اجرای حکم به هر نحو ممکن , نتیجه ی فشارهای محافل امنیتی و سیاسی خارج از قوه ی قضائیه است . افراد عضو این محافل تنها از زاویه ی فیش حقوقی و اغراض و نیات سیاسی خویش به موضوع مرگ و زندگییک زندانی سیاسی می نگرند, برای آنان ورای اهداف غیر مشروع خویش هیچگونه " مسئله " ای قابل طرح و تصور نیست, حتی اگر اولین حق همزاد بشر یعنی حق حیات باشد. اسناد جهانی و بین المللی پیشکش, آنان حتی قوانین و الزامات داخلی خود را نیز هیچ و بیهوده می انگارند.
اما سخن آخر: اگر به گمان زورورزان و حاکمان, مرگ من موجب حذف مسئله ای به نام مسئله کردستان خواهد شد باید گفت زهی خیال باطل . نه مردن من و نه هزاران چون من مرهمی بر این درد بی درمان نخواهد بود و چه بسا آتش آنرا شعله ورتر خواهد نمود. بی گمان " هر مرگ اشارتی است به حیاتی دیگر".

احسان فتاحیان
زندان مرکزی سنندج
۱۷/٨/۱٣٨٨

لینک های مربوطه »

مادر احسان اعلام كرد كه اگر فرزندش را اعدام كنند٬ او خود را آتش خواهد زد .
عکس:تجمع اعتراضی تعدادی از خانواده های زندانیان عقیدتی و سیاسی کرد در مقابل دادکستری سنندج
تلاش جهانی برای لغو حکم اعدام احسان فتاحیان
اطلاع رساني كنيد: مخالفان احکام اعدام ساعت 2:30 بامداد در اعتراض به حکم اعدام احسان فتاحیان در مقابل زندان سنندج تجمع خواهند کرد.
اعدام احسان فتاحیان را متوقف و پرونده او را مجددا بررسی کنید

سیزده آبان به روایت ما

2009-11-05T11:24:00.003+01:00

ـ درد اونیه که دیگه نه دستت رو حس می کنی، نه پات رو، نه هیچی رو. دیگه هیچی رو.
یکی از ما، برنگشت.

ماندانا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مادرم رفته بود بود بیرون امروز. گویا توی مترو نزدیک‌های هفت تیر مردم شعار می‌دادند : " نترسید نترسید ما همه با هم هستیم." مادر گفت : "من نمی‌ترسیدم برای خودم. ولی راستش را بخواهی برای جوان‌ها خیلی می ترسم . دست خودم نیست. می‌ترسم. یاد شصت و هفت می‌افتم. آیدا ما چه نسلی هستیم که شاهد دو انقلاب و یک جنگ و کلی قتل عام بوده‌ایم؟ برای یک‌بار زندگی خیلی زیاد است." من جوابی برای مادرم ندارم.

آیدا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خیلی خندیدیم ، آن‌قدر خندیدیم که یادم بره قد خر ترسیده بودم، همون اول کار یارو با اسپری فلفل زد تو چشم رابی، فقط می‌گفت دارم می‌سوزم، از ترس حلقم خشک شده بود، بعد اومدیم بریم سمت بالای میدون که گیر افتادیم جلوی کرکره‌های یک مغازه بسته، داشتن می‌زدن ، من فقط می‌گفتم نزنین، نزنین تو چشمش اسپری زدن، اونا هم می‌زدن، زن و دختر و پیر و جوون ... چه‌قدر ترسیده بودم خوبه؟ خیلی ... بعد باتوم‌ها رسید به من، یکی رو بازوی راست، یکی پشت کمر، یکی به پا، پشت هم ... اون وقت آن‌قدر درد نداشت، پیچیدیم تو کوچه، یکی با لگد گذاشت تو کمرم، قبلش ولی حواسم بود یکی با لگد زد تو کمر رابی ...

بعدش خیلی خندیدیم، تمام مدتی که از این کوچه می‌رفتیم اون کوچه از این خیابون به اون خیابون من چرت و پرت می‌گفتم که بخندیم که یادم بره چه‌قدر ترسیده بودم و چه‌قدر پر از نفرتم ...

رکسانا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

توی آن هم‌همه و بگیر و ببند یک پسره را گرفتند ... رفتیم جلو و هو کردیم‌شان ... یک نفر از این لباس شخصی‌ها بود که شروع کرد به کتک‌زدن ... پسره می‌خواست فرار کند ... مردم هو می‌کشیدند ... پرتش کرد توی جوب بغل ما ... یک دختره دوید بغلش کرد. تکان نمی خورد ... صدای مردم بالا گرفته بود ... هیچ تکان نمی‌خورد ... با تمام قوا جیغ می‌کشیدم ... جیغ می‌کشیدم ... یارو که پرتش کرده بود را نگاه کردم ... یک لحظه‌ی بزرگ بود ! یارو عقب عقب رفت ، صدای مردم بلندتر از همیشه و من همین طور که می‌لرزیدم و داد می‌کشیدم دیدم ... دیدم که چه‌طور یارو توی تک‌تک اجزای صورتش ترس وحشت زده دنبال مامنی می‌گشت و نمی‌یافت ... نمی‌یافت ... دوست داشتم تا ابد ادامه پیدا می‌کرد ... دوست داشتم اما یکی از همین باتوم به دست‌ها کوفت پشت پام ... زانوم خم شد ... ضعف کرد پام ... چشمم پی افسانه گشت ... هنوز داشت داد می‌زد ، می‌کشیدمش باز می‌دوید پسره از جا جست و فرار کرد ... همه خیال کردند که مرده یا دست کم بی‌هوش است ...
وحشی شدند ... افتادند به جان‌مان اما یک چیزی در من سبک‌سرانه می‌خندید، شاد بود ... آن‌قدر که وقتی دم پاساژ افتخاری که همیشه با طمانینه توش می‌گردم موتوری‌هاشان رسیدند به‌مان مثل آن پسر چاقه دست و پام را گم نکردم ... حتی وقتی موتوری‌ها دنبال‌مان گاز می‌دادند داشتم مقنعه‌ام را با یک دست آزادم روی سرم درست می‌کردم ... وقتی هم صاحب مغازه را هل دادیم تو و پرت شدم روی خرت و پرت هاش خندیدم ... دیدن چهره‌ی آن یارو که سخت ترسیده بود مومن‌ام کرد : ما پیروزیم ... گیرم که نگذاشتند شعار بدهیم، با دوربین‌هاشان فیلم‌مان را گرفتند، کتک‌مان زدند، چند نفر را بردند، عربده زدند، وحشی گری شان را ... ما برنده بودیم ...

پی‌نوشت :
به میمنت این 13 آبان و جمهوری اسلامی! امروز در حال فرار وقتی یکی توی فرار مقنعه‌ام را کشید با موهای افشانی که در باد تکان می‌خورد یکی از حسرت‌هام هم جواب گرفت و من با موی رها دویدم ...

مرجان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز زیاد دیدم مردم را که در همان حال که شعار می‌دادند یا فرار می‌کردند از دست گاردی‌ها، در همان وضعیت داشتند می‌خندیدند. طوری که آدم شک می‌کرد آن‌ها دارند مبارزه می‌کنند یا تفریح دسته‌جمعی! نه این‌که خشم یا حتی نفرت در کار نباشد، نه، ولی آن‌قدر هست که اگر کوچک‌ترین بهانه‌ای برای خنده و شوخی به دست بیاید، لب‌ها همه خندان می‌شود. نوعی اعتماد به نفس جمعی شاید ...

در خیابان ولی‌عصر کمی بالاتر از تقاطع زرتشت، در یکی از آن فراوان نقاطی که عده‌ای از مردم جمع شده بودند و رفته بودند لابه‌لای ماشین‌ها شعار می‌دادند، و ماشین‌ها هم به نشانه‌ی هم‌راهی، صدای بوق‌شان بلند بود، یک آقای سپیدموی جاافتاده رفت حاشیه‌ی پیاده‌رو و شروع کرد مثل ره‌بر ارکستر بوق ماشین‌ها، به‌ره‌بری هم‌نوایی بوق‌ها. خیلی باکلاس. و مردم هم برایش ابراز احساسات کردند حسابی ... یکی دو دقیقه بعد هم اتوبوس شرکت واحد از همین نقطه داشت آرام آرام در ترافیک جلو می‌رفت و در اتوبوس هم مردم و به خصوص خانم‌های نیمه‌ی عقب اتوبوس با جدیت دست می‌زدند و شعار می‌دادند. و مردمی هم که در پیاده رو ایستاده بودند، برای اتوبوس سواران شادان علامت وی نشون می‌دادند ...

خیلی‌ها این سیزده آبان باتوم خوردند، یا گاز اشک‌آور استنشاق کردند، یا حتی خودشان یا نزدیکان‌شان دست‌گیر شدند. ولی این همه نمی‌تواند باعث شود این امید یا سرور جمعی را که به وضوح در میان اهالی جنبش سبز (بخوانید مردم) دیدم از یاد ببرم.

مریم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زمین بازی ابتدای خیابان ویلای جنوبی، ضلع غربی.
احتراما٬ در خاطره‌ام، باز هم بشو همان زمین بازی که توش پسرهای نوجوان جوش‌جوشی و گاهی تک و توک دخترهای ریزاندام، با قیافه‌های غمگین و پسرانه بسکتبال بازی می‌کنند.
نه یک محوطه‌ی کوچک سیمانی، که دور تا دورش را فنس کشیده‌اند و جان می‌دهد برای این که چند نفر، بریزند سر جوانکی نحیف و دست‌هاشان یک لحظه بی‌کار نماند از زدن و زدن و باز هم زدن.
نه جایی که زنی ایستاده کنار فنس‌ها و اندازه‌ی تمام قلبش، اندازه‌ی فاصله‌ی بی‌نهایت این فنس‌های نازک، میان او و آن پسر، اشک می‌ریزد.
نه جایی که زنی دیگر را دارند می‌کشند و می‌برند، چون داد زده که رها کنند پسرک را، این جور بی‌رحم نزنندش.

با تشکر

آذین
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ولی هنگامه‌ای بود حقیقتن. جمعیت که اوّلش ساکن بود؛ یک‌عدّه داد می‌زدند، یک‌عدّه غُر می‌زدند، یک‌عدّه هم بی‌خودی می‌خندیدند که لابُد نترسند. بعد آن‌ها که جلو جلو بودند، داد و بیداد کردند و کشیدند عقب و تا بجنبیم یک جمعیت عظیمی داشت این‌ور و آن‌ور می‌شد. این‌وسط یکی خوش‌مزگی کرد و گفت موج مکزیکیِ ناخواسته همین است دیگر. حالا همه خندیدند. با صدای بلند خندیدند. بعد کف زدند. از آن کف‌های یا حسین، میرحسینی.

ولی هنگامه‌ای بود حقیقتن و من یک عذرخواهی بده‌کارم به همه‌ی دهه‌ی شصتی‌هایی که شجاع‌تر از بقیه، نترس‌تر از بقیه، آن جلو بودند. من معذرت می‌خواهم ازشان رسمن

و چه روزی بود امروز.

سرم درد می‌کند هنوز. پایم هم که چلاق بود و چلاق‌تر شد شُکرِ خدا.

ولی چه هنگامه‌ای بود و چه‌قدر حالم خوب است، با این‌که سرم درد می‌کند هنوز.

آزرم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پدرم را تصادفن توی هفت تیر دیدم. برای این‌که نروم قول داده بود که نرود. حالا ما هر دو روبه‌روی هم بودیم و نمی‌دانستیم که اول کدام‌مان زیر قول‌مان زده‌ایم. اشک آور هم باعث نشد من جلویش سیگار بکشم. یک تکه روزنامه پیدا کردم و آتش زدم. سیگار یا روزنامه؛ چه فرقی می‌کند؟ پدرم می‌گوید پشت کروبی بودیم و می‌رفتیم سمت هفت تیر که زیر پل تخت طاووس اشک‌آور زدند. یکی از اشک‌آورها صاف آمد توی عمامه‌ی کروبی. خبرها می‌گویند اشک‌آور خورده است به محافظش اما. خودش یا محافظش؛ چه فرقی می‌کند؟ می‌گوید گاردی‌ها گرفتند و بردندش. گاردی‌ها! چه بازی غریبی دارند این تشابهات اسمی! خبرها می‌گویند محافظانش کروبی را از صحنه برده‌اند بیرون. گاردی‌ها یا محافظان؛ چه فرقی می‌کند؟ می‌گوید تو راست می‌گفتی؛ کاش من هم به کروبی رای داده بودم. می‌خندم و می‌گویم میرحسین یا شیخ؛ چه فرقی می کند؟ توی دلم می گویم خوشا به سعادت این مرد، کروبی، که این چنین خوش‌نام می‌ماند در تاریخ. مگر چند نفر در هر صدسال از فرصت‌های تاریخی‌شان این‌قدر درست استفاده می‌کنند؟

ترسا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهجت جون، حالا اگه بگیرن‌مون قرص‌هامون رو نیوردیم که
پیرزنه به اون یکی می‌گفت

لیتیوم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ ان‌قدر زدن، ان‌قدر کله شیکوندن، ان‌قدر دس‌بند زدن کردن تو ماشین بردن، ان‌قددددددددرررررررررررر اشک‌آور زدن، ان‌قدددددددددددددددددددددددددرررررررررررررر هار بودن که من هم در عملیات سطل‌آشغال آتیش‌زنی و آجرکف‌خیابون‌پخش‌کنی و سنگ‌پرت‌کنی شرکت کردم ... جنگ بود به‌قرآن، جنگ واقعنی

ـ یه پسر ریغوی خونی‌ای رو یه دونه از این بسیجی‌های رضازاده‌طور داشت می‌کشید رو زمین ببره مغولستان خارجی، بعد یه پسر ریغوی دیگه‌ای با حجم عظیمی تخم، به سبک بروسلی جفت پا رفت تو گردن و کتف بسیجی‌ئه، مادرش رو فیلان فی‌الواقع ... بعد جفت ریغوها فرار کردن

خیلی حال داد.

ـ سر حافظ 50 متر جلوتر از خط مقدم بود.

نگار
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ تو خیابون سنائی تازه از گاز اشک‌آور و باتوم فرار کرده بودیم که یه قیافه‌ی آشنا دیدم. هی برگشتم نگاهش کردم، هی یادم نیومد کیه، الان دو زاریم افتاد که اصغر فرهادی بوده.

ـ من همین الان برگشتم. هفت تیر عین روز 30 خرداد بود. افتضاح به قصد کشت می‌زدن و لباس‌شخصی‌ها با قمه حمله می‌کردن موقع دست‌گیری بچه‌ها. جلوی چشم‌های خود من چند نفر و بردن یکی‌شونو سوار پژو کردن نشستن دورش رو سرش کیسه کشیدن. چند نفرو که گرفتن داد می‌زدیم ولش کن یه بار یکی‌شون اومد تو صورتم گفت خفه شو یه بار یکی دیگه‌شون حمله ور شد طرفم با کابل کوبید تو کمرم. اولش نفسم گرفت بعد فکر کردم درد نداشت اصلن. درد نداشت ترسم بیش‌تر از قبل ریخت. پسرِ آزاد شد اما. نگران مامانمم موبایلش هیچ جور نمی گیره.

ـ می‌دونی چی آتیشم می‌زنه هر وقت از تجمع‌های این مدلی می‌آم . این که جلوت می‌زنن، به قصد کشت می‌زنن و تو نمی‌دونی باید چی کار کنی. می‌ری طرف‌شون بدتر می‌زننت. می‌دون پشت سر چهار تا جوون که دارن فرار می‌کنن، تو هم می‌دوی پشت سرشون داد می‌زنی ولش کن، اما این تنها کاریه که می‌تونی بکنی، چون تو نه هفت تیر داری، نه قمه، نه چوب، فقط یه دست بند سبز داری.

سولماز
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ وقتی من داشتم برمی‌گشتم، یه عده گاردی و لباس شخصی خیمه زده بودن جلوی خوابگاه پسران توی به آفرین. شلیک هم می‌کردن تو کوچه. زدن بیش‌تر شیشه‌های خوابگاه رو با سنگ شکوندن، چون بچه‌ها از بالا به حمایت از مردم وسیله‌هاشون رو پرت می‌کردن سر گاردی و لباس شخصیا.

ـ می زدن، به قصد کشت. به هیچ کس هم رحم نمی کردن. همین‌جور هم الکی می‌گرفتن، هرکی دم دست‌شون بود.

ـ سر به آفرین، غوغا بود، خون بود که از سر و صورت بچه‌ها می‌ریخت، صدای سرفه بود از سیگار و اشک آور، صدای شلیک بود و موج سنگ‌های پران از هردو طرف

ـ هنوز تو هفت تیر بودیم، هنوز به‌مون حمله نکرده بودن، هنوز زیر پل عابر بودیم، دختره تنهایی داشت بلند می خوند (داد می زد): از خون جوانان وطن، لاااااااااااله دمیده. صداش می‌لرزید از بغض، دستم منم وقتی داشت شماره بچه هارو می گرفت. بعد از زیر پل که اومدیم بیرون، حمله که کردن، گریه می‌کرد فقط. هیچی نمی‌خوند.

ـ جلوی هتل مروارید، خانومه داد می‌زد، ضجه می‌زد، داشتن می‌کشوندنش، زن‌ها شروع کردن ولش کن ولش کن. یکی داد می‌زد مامان نداشت، بردنش، بردنش!

ـ این‌بار خودشون ماسک زده بودن، ماسک ضد گاز. از اینا که وقتی شیمیایی می‌زنن باید بپوشی.

ـ نفر اول افتاد، نفر دوم افتاد، من افتادم و فقط حس کردم رضا داره منو می‌کشه از زیر دست و پا نجاتم بده. همه که ازمون رد شدن (من اون زیر وسط درد و فشار، تصویر بچه خرگوش رابین هود زیر دست و پای دیگرون رو داشتم و نیشم باز شده بود:ی) من موندم و رضا و برادران مسلح که می‌زدن و فحش می‌دادن و لنگه کفش من که با بندهای صورتیش افتاده بود وسط کوچه. داد زد گم شو، داد زدم کفش منو پس بدین، بعد اشاره کردم به بسیجی که کفش رو داشت می‌برد. کفشم رو گرفتم، دویدیم تو خونه‌ای که درش رو برامون باز کرده بود و صدای نعره موتورسوارها ازمون رد شد. بعد تازه فهمیدم ای وای مچم! کیست دستم ترکیده، و دیگه لازم نیست عملش کنم، ولی ساقط شده فعلن طفلی!

ـ ما داد می زدیم، سفارت روسیه لانه‌ی جاسوسیه.
برگشتنی شنیدم کثافتا که می‌رفتن جلو خوابگاه می‌گفت لانه‌ی جاسوسی جدیده. بریم اون‌جا!
کثافتا، کثافتا

ـ باز هم سر به آفرین: بچه‌ها تو کوچه سنگر گرفته بودن (پشت چی؟ هیچ‌چی!) یه ماشین به سرعت پیچید تو کوچه، سنگ و چوب بود که رو شیشه‌اش فرو می‌اومد، از طرف بچه‌ها. بسیجی‌ها دوره‌ش کردن. گیر کرده بود. چندتا از پسرهای خودی اومدن جلو، شدن سپر ماشین. توش دوتا آخوند بود. داد زدن نزنیدشون، بذارید رد شن، بچه ها سنگ نزدن دیگه. ماشین دنده عقب گرفت، پسر خودی داشت به راننده کمک می‌کرد، به راننده با قیافه سنگی خیره به جلو کمک می‌کرد. ما ها سنگ نزدیم، اونا هم سنگ نزدن، برای چند ثانیه‌ای که به دقیقه نکشید. ماشین که رفت ولی اول اونا شروع کردن، سنگ پرونی‌شون رو

ـ اتوبوسه پر بود از پسر مدرسه‌ای با پرچم ایران، تک و توک توشون به‌مون داد می‌زدن مرگ بر منافق، هومون می کردن. اون وسط، دقیقن همون‌جا که می‌شه مرز بخش زنونه و مردونه، پنجره‌ش باز بود و یه پسره یواشکی بهمون V نشون می‌داد.

ـ مثلن فرار کرده بودیم جلوی اون ساختمونه سر حافظ. بچه‌های اورژانس هم کلن اون‌جا مستقر بودن واسه کمک. دست دختره رو با باند معمولی و مقوا آتل بسته بودن. کنار ساختمون اشک‌آور زدن، باد آورد پیش ما، به‌مون حمله کردن ماسک‌دارهای باتوم‌به‌دست و زدن، ما مثلن پناه گرفته هارو. اورژانسیا دو سه تا بودن، دستاشون رو دادن به هم، جلو ما وایسادن، که اینا مریضن، بذارید برید! دختر زخمیه گریه می‌کرد، می‌ترسید بره. می‌گفت دستم این‌جوریه، ببینن می‌گیرن، می‌برنم. مثه جوجه خیس می‌لرزید تا رسوندیمش یه جای امن که سوار ماشین بشه بره.

ـ سیگار به سیگار داشتیم می‌گرفتیم، همین‌جوری هی فوت می‌کردیم تو چش و چال هم! آقاهه پیر بود، سیگارم تموم شده بود. دستمال کاغذیش رو آتیش زدم، دعایی کردا همه رو، همه‌مون رو.
به خدا این دعاها یه روز باید جواب بده، یه روز ِ زود! یه روز جواب می‌ده!

ـ از شرکت رفتنی بچه‌ها باهامون روبوسی کردن، بغل‌مون کردن، حلالیت خواستیم:ی فحش‌مون دادن:ی
بعد یه جوری بغل‌مون می‌کردن، می‌گفتن مواظب باشید که به شوخی گفتم الآن حس لحظه‌های قبل از عملیات دارم ها، انگار داریم می‌ریم عملیات، خط مقدم، کربلای 5! چه می‌دونستم راستکی می‌شه این‌قدر؟!

ـ خانومای چادری باتوم زنونه به دست. یعنی باتوم‌شون سایز زنونه بود، چون مال مردا گنده‌تر بود!
بعد من تاحالا ندیده بودم‌شون این خانوما رو، تا امروز!

ئه‌سرین
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١- قائم مقام نرسیده به هفت تیر: دور هم جمع می‌شویم. هنوز دخترهای خوشگل میان جمع را درست و حسابی رصد نکرده‌ام که یک بخیل خیرندیده‌ای اشک‌آور را استاد می‌کند. چپ و راست همه سیگار روشن می‌کنند. آقا جان اشک‌آور می‌زنی بعد توقع داری ملت سیگاری نشود؟غلط نکنم بعدها می‌فهمیم دم واردکنندگان اشک‌آور و واردکنندگان سیگار به‌هم جایی گره خورده. کجا؟ من چه می‌دانم. حتمن توی شرکت مخابرات ... اصلن به من چه!

٢- قائم مقام نرسیده به میدان شعاع: من بدو، آهو بدو، من بدو، آهو بدو ... البته لازم به توضیح است آهوی فوق‌الذکر یک نره‌خر کریه‌المنظر عربده‌کشی بود که شی دراز کلفتی را هم در دست داشت و آن را به طرزی تحریک‌آمیز می‌چرخاند. من اگر می دانستم چرا غیرت دینی برخی حضرات فقط در باتوم متجلی می‌شود، شب سر آسوده به بالین می‌گذاشتم. خواستم بایستم از طرف بپرسم اتفاقن حسابی نور معنویت کهریزک هم در جبینش می‌درخشید و متخصص امور بالینی به نظر می‌رسید. اما غیرت طویلش مانع شد ... اصلن به من چه!

٣- میدان شعاع: نه جان من تست کنید. باراک حسین اوباما، یا با اونا یا با ما ... بعد این قر دارد، بعد آدم وسط اغتشاش مشت گره کرده به سوی آسمان، فریاد خشم یک ملت علیه قرن‌ها استبداد و این‌ها؛ ناگهان قر در او فوران کرده و مشغول رقصیدن می‌شود، بعد حیثیت آدم می‌رود. همین کارها را می‌کنید به آدم می‌گویند سوسول دیگه. شعار باید روح رزمی در آدم ایجاد کند نه قر بزمی. کسی گوش نمی‌کند که ... اصلن به من چه!

۴- تخت طاووس سر میرزای شیرازی، شاید هم ته میرزای شیرازی: یک آقای ریشویی از میدان شعاع تا آن‌جا دنبال ما آمده، دویدیم، دوید. ایستادیم، ایستاد. اولش فکر کردم روشن‌فکری چیزی است و چشمش مرا گرفته و رویش نمی‌شود شماره بدهد، بعد دیدم نه جاسوس، مرا به عنوان ره‌بر اغتشاش شناسایی کرده و می‌خواهد ترتیب‌مان را بدهد. رفتم توی یک خیابان فرعی گفتم اگر باز هم دنبالم آمد از حریم حرمتم دفاع کنم. رفتم، آمد، خفتش کردم مثل یوزپلنگ، مشت اول را نزده گفت به خدا من نیتم خیره، از دوستام جدا شدم گفتم هم‌راه شما بیام. یه دفعه قبلن تو کافی شاپ فلان، میز بغلی شما نشسته بودم. خواستم بغرم که یارو هیشکی وسط کافی شاپ نمی‌تونه تو بغل من بشینه، فکر کردم وسط این هاگیر واگیر چه کاریه ... اصلن به من چه!

۵- قائم مقام پایین عباس آباد: سر کوچه یک اتوبوس در ترافیک مانده و ملت دارند توی اتوبوس شعار می دهند. نصف حواس‌مان به اتوبوس است، نصف بقیه به عابرین، الله مع الصابرین! چند فقره اغتشاشگر مونث می‌آیند رد می‌شوند، همین‌طور بی‌جهت از مغزم می‌گذرد یک وقتی مادرها برای پسران‌شان در حمام زنانه دختر پسند می‌کردند، یک وقت هایی در سونا و استخر، حالا باید مادران را به صفوف اغتشاشگران هدایت کرد و جنبش نرم‌افزاری زن پسرم می شی یا نه، را راه اندازی نمود. جان؟ مغزم مرد سالار و متحجر و آنتی فمنیست است؟ بد کردم دنبال حل مشکل ازدواج جوانان بودم؟ ... اصلن به من چه!

پی نوشت: این همه مزخرف نوشتم تا تلخی امروز یادم برود، نمی‌شود، نرفت. یکی از بچه‌ها هنوز برنگشته شرکت. دوست دیگری هنوز نرفته خانه ... دل‌نگرانم، می‌دانستم امروز نمی‌گذارند مثل روز قدس دور هم جمع شویم، می‌دانستم شمشیر را از رو بسته اند اما ... اما دلم نمی‌خواهد تسلیم تلخی شویم، روز سختی بود که بود ... اصلن به من چه!

ـ هم کارمان برنگشته ... دوستم هم ... عصبی و بی‌قرارم. موبایل آنتن نمی‌دهد. مادر هم‌کارمان پنج دقیقه یک‌بار زنگ می‌زند سراغـش را می گیرد. مرتب زنگ می‌زنم به دوستم جواب نمی‌دهد ... هزار لعنت خدا بر صدر تا ذیل‌تان که گرفتار این روزها کردیدمان. نفرت می‌کارید و دیر یا زود توفان خشم درو خواهید کرد ... تا آن روز فقط چه خون دل ها که باید بخوریم ... چه خون دل ها

ـ ص دختر لاغر اندام کوچولوی مهربانی‌ست. ان‌قدر ریزنقش است که من توی شرکت صدایش می کنم دخترم، او هم به من می گوید پدر جان. صبح با ما آمد. آخرین بار که میان جمعیت دیدمش، داشت کیت‌کت می‌خورد. در اولین موج حمله گمش کردم. همه تقریبن هم‌دیگر را گم کردیم، هر کس دوید یک طرف. دیگر ندیدمش تا برگشتیم شرکت. ص نیامده بود. موبایلش در دست‌رس نبود. مادرش را به هر ترفندی که می‌شد آرام کردیم و دیگر داشتیم مطمئن می‌شدیم که بلایی سرش آمده که آمد ... کتک خورده و ویران!

داشته بر می‌گشته شرکت. با همان یورش اول حضرات از ادامه ماجرا منصرف شده، اما سر خیابان مشاهیر سه نفر می‌آیند سراغش. می‌گویند دیده‌اند که میان جمعیت بوده، کتکش می‌زنند، با باتوم. لنگ می‌زند و روی ساعدش خون‌مردگی بزرگی عیان است. سومی قوی‌هیکل‌ترین‌شان بوده، با یک دست ص را نگه می‌دارد و با دست دیگر چند بار محکم مشت می‌کوبد به دهانش ... لب‌هایش هنوز متورم است. بعد رهایش می‌کنند و به تمسخر می‌گویند دفعه دیگر که خواسته بیاید تظاهرات، یاد مزه‌ی این مشت‌ها بیفتد ... ان‌قدر حال ص زار بوده، که کسی می‌بردش خانه، تا هم اوضاع آرام شود و هم سر و وضع ص مرتب.
از آن وقت، من فقط دارم با خودم فکر می‌کنم این بی‌شرف‌ها را وقتی مثل سگ هار به جان مردم نمی‌اندازید، کجا نگه می‌دارید؟ جدی هم‌دیگر را نمی‌درند؟ نمی‌ترسید روزی شما را هم تکه پاره کنند؟ می‌ترسم برای‌تان. سگ هار باید گاز بگیرد تا آرام شود، ما که همیشه نیستیم، نوبت شما کی می‌شود که گزیده شوید؟

تلخ مثل عسل
______________
پانوشت:وقتی مشغول وبگردی بودم این روایتهای نازنین را پیدا کردم... چه ازدحام آشنایی از واژه ها...دوستش داشتم ...خیلی.

پاره ای آفتاب

2009-11-04T21:46:00.001+01:00

قرار بود که هر کسی که به جستجوی رویایش رفت رنج نکشد...قرار بود خود رویا بس باشد برای ادامه ی راه...اما از آنجا که قرارهایمان همیشه بی قرارند ... غبار رنج می نشیند روی لحظه هایم... سیزده آبان بود امروز... کابوس می دیدم دیشب... کابوس آتشی که آن سرزمین را محاصره می کند و زمین از آب خالی می شود ... و من ناباورانه شاهد سوختن همه هستی ام هستم... نزدیک صبح بود... چهار صبح...باران نم نم می بارید ...پنجره را باز کردم ..خنکای سپیده دم شیرجه زد توی اتاق ... و من بهترین آرزوهایم را از پنجره قاصدکی کردم تا برسد به آن دور دور ها...
و فکر کردم با خودم که از این دور دور ها همه ی رنج ها بزرگترند و ترسناک تر... و این با آن تصویری که از هواپیمای تبعید در ذهنم هست متفاوت است... آن بالا همه چیز کوچک بود ... حتی شب تهران که همیشه بزرگ است!
و فکر کردم که امروز مردم کوچه ها را قرق می کنند ... و دانشجویان دانشگاه ها را... و دوباره کوچه سبز می شود و این سبز شدن چه حادثه ی خجسته ای ست...
هفت ساعت به خبر خواندن و انتشارشان گذشت... هفت ساعت خیره ماندم به صفحه ی مانیتور و اشک هایم باز ریخت روی این زمینِ بیگانه... هفت ساعت درست جلوی چشمانم تصاویر ملتهب از ایران مخابره می شد و من قلب مچاله شده ام را در دستانم می فشردم...هفت ساعت ..
می روم به دانشگاه... کلاس را تعطیل نمی کنم .. قول داده ام به خودم ... روبان سبز ... روبان سرخ... از آرامش سگی فضای دانشگاه مشمئز می شوم...می رویم که کیفیت را کنترل کنیم... مهندس ایم ناسلامتی... می رویم که اقتصاد و کیفیت را به هم بدوزیم...
دوباره خانه ام... باز خبر می خوانم ... باز خیره مانده ام به مانیتور...
کوهیار را اخراج کرده اند... علی اکبر تعلیق خورده است... تارا و محسن آواره ی اداره ی پیگیری اند... سروش و مهدی و کیوان با حکم حبس تعزیری ... علی و نفیسه و محمد را هم امروز بازداشت کردند...
هر چه می گردم نشانِ زندگی نمی بینم در خبرها...
نگران می شوم ...نگران...
و مهر آفرین می گوید که نمی داند "کوکب هدایت" از کدام گوشه و کی در می آید...
و من هم پرسه می زنم در کوچه های سرگردانی....

پانوشت : پاره ای آفتاب اگر بود، صورتی ها را می رویاند...سرمایی در درون می گذرد.

اعتراضات مردمی در روز سیزده آبان / به همراه فیلم و عکس

2009-11-04T12:52:00.005+01:00

به‌رغم هشدار نیروهای امنیتی، تظاهرات روز سیزده آبان، بار دیگر به صحنه اعتراض‌های مردمی به حوادث و شرایط پس از انتخابات ریاست جمهوری بدل شد.گزارش‌ها از تهران همچنین حاکی از اختلال در شبکه تلفن همراه در مناطق مرکزی تهران است.گزارش های رسیده از تهران از درگیری شدید نیروی انتظامی و لباس شخصی ها با مردم در نقاط مختلف شهر حکایت دارد. این در حالی است که مراسم دولتی 13 آبان ساعاتی پیش به اتمام رسیده است.خبرنگاران جرس از درگیری مقابل خوابگاه دانشجویان پلی تکنیک خیابان به آفرین؛ کریمخان بین ولیعصر و خیابان حافظ خبر داده و اوضاع را در میدان هفت تیر، خیابان کریمخان و میدان ولیعصر بسیار متشنج گزارش کرده اند.این گزارش می افزاید با تشدید درگیری ها، مردم به سمت میدان ونک در حال حرکت هستند.از سوی دیگر محمد تقی کروبی پسر مهدی کروبی خبر ضرب و شتم پدرش در مراسم امروز را مورد تایید قرار داده و گفته است که نیروهای انتظامی مستقیم به سوی مهدی کروبی گاز اشک آور شلیک کرده اند. او برخورد صورت گرفته با مهدی کروبی در مراسم امروز را تلاش برای ترور وی عنوان کرده و گفته است حاکمیت مسول چنین اتفاقی است.خبر دیگر از ضرب و شتم دکتر حبیب الله پیمان و همسرش مرضیه مرتاضی حکایت دارد. شاهدان عینی ضرب و شتم دکتر پیمان را شدید گزارش کرده اند.

لینک های مربوطه :

فیلم های رسیده :

سیزده آبان

2009-11-03T13:31:00.003+01:00

از سیزده آبان مینی بوس های آبی رنگ مدرسه را به یاد می آورم و این تاریخ مکرر هر ساله را که می رفت و می رساند ما را به خیابان طالقانی... هر سال سیزده آبان صبحگاه های مدرسه طولانی تر بود و شیطنت هایمان سر صف بیشتر و فریاد های خانم ناظم رساتر که در صف گوش کن خانمم!

هر سال سیزده آبان روزی بود نه از آن دانش آموزان ... روزی بود که کمتر درس می خواندیم و همه رسانه ها بسیج می شدند که ربط ما و این روز را تصویر کنند و عجیب که هیچ کس نمی توانست ما را و این روز را به هم برساند...
سیزده آبان مرا به یاد پرچم های آتش گرفته می اندازد و بوی سوختگی و دودش که می رفت تا آسمان ... و اجبار خانوم ناظم برای آنکه پرچم آمریکا را لگد مال کنیم...
سیزده آبان مرا به یاد مقاومت کودکانه ی مان می اندازد که گفتیم : پرچم کشور ها برای لگد مال کردن نیست... حساب دولت و ملت از هم جداست... و تنبیه شدن دسته جمعی مان به خاطر سر پیچی ...
سیزده آبان مرا به یاد نمازخانه می اندازد و بوی جوراب و سخنرانی های خواب آور مدیر مدرسه مان ... و خاطرات اش از تسخیر لانه ی جاسوسی...
از آن روزها روز دانش آموزی را به یاد می آورم که مصادره شده بود و به ریش دانش آموزان می خندید...
روزها گذشتند... بچه ها بزرگ شدند ... مینی بوس های آبی نبودند دیگر ... دیگر نمی شد همه را توی صف ، صامت نگه داشت... روزگار دروغ گویی های بی هزینه به سر آمد و نسلی سر بر آورد که به دنبال چراهایش به دنیا آمده است... نسلی که تمام تار و پود پوسیده ی این پرده ها را کنار می زند،و به پرسش می کشاند این فضای رخوت ناک را...
سیزده آبان امسال رنگ و بویی دیگر دارد... نبودن های این روزهایم را هم غمگین می شوم و هم شرمسار... دلم همان مینی بوس آبی را می خواهد و هم نسلانم را ... که سرود بخوانیم با هم :
پر فروغ و روشن / اختر تابان / در فضای میهن / سیزده آبان....
فوج سرخ دانش / هر سو شتابان /لاله گون ز خونش /کوچه خیابان /سیزده آبان
توده ی محصل / در کلاس سنگر / مشق خون کند
با سلاح عزمش / دشمن ستمگر / سرنگون کند
خوانده تا محصل / در کتاب توده /درس انقلاب
از دل و ز چشم دشمنان ربوده / او قرار و خواب
استوار و محکم / آتشین و سوزان / سرخ و رهنورد / متحد مصمم /ارتش جوانان
عازم نبرد / سرفراز و سرکش/ جنگی و دلاور/ پر دل و شجاع
یار هر ستمکش / دشمن ستمگر / خصم ارتجاع
پر فروغ و روشن / اختر تابان / در فضای میهن / سیزده آبان....
فوج سرخ دانش / هر سو شتابان /لاله گون ز خونش /کوچه خیابان /سیزده آبان

سیزده آبان امسال میعادی ست برای فرزندان همه ی آرمانخواهان ، که عصاره ی جانشان را در پیکره ی انقلاب ریختند اما آرمانشان ابزار تاخت و تاز اقتدار گرایان شد و انقلابشان به یغما رفت... سیزده آبان امسال روز دانش آموزانی ست که از تاریخ شان آموخته اند و برای باز پس گیری آرمانهای خود و پدرانشان آرام و صبور و آگاه به میدان می آیند.

قطعنامه ی سبزهای آلمان : همبستگی با مردم ایران

2009-11-03T13:26:00.000+01:00

در تاریخ ۲۴ و ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹، کنگره حزب سبزهای آلمان در شهر روستوک برگزار گردید.
این کنگره اقدام به تصویب قطعنامه‌ای در مورد ایران و وضعیت نگران کننده‌ی حقوق بشر در این کشور نمود. حزب سبزها در این قطعنامه، سیاست‌های دولت آلمان و اتحادیه‌ی اروپا در قبال ایران را مورد انتقاد شدید قرار داده و ضمن تاکید بر مخالفت با اتمی شدن رژیم اسلامی، هشدار داده که موضوع نقض گسترده‌ی حقوق بشر در ایران نباید تحت‌الشعاع مسئله‌ی هسته‌ای این کشور قرار گیرد.
ترجمه‌ی متن کامل قطعنامه، به این شرح است:

اتحاد ۹۰/ حزب سبزها
سی و یکمین کنگره‌ی سراسری
۲۴ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹
قطعنامه
همبستگی با مردم ایران ـ دفاع از حقوق بشر ـ حمایت از مبارزات مسالمت آمیز

مردم ایران طی انتخابات ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹ (۲۲ خرداد ۱٣٨٨) مورد فریب واقع شدند. این فریب انتخاباتی موجب شد تا میلیون‌ها ‌زن و مرد ایرانی در تهران و سایر شهرهای ایران به خیابان بیایند. پاسخ محمود احمدی‌نژاد به اعتراضاتِ مسالمت‌آمیز مردم، سرکوب خونین بود تا با ایجاد ترس و وحشت، از ادامه‌ی این اعتراضات پیش‌گیری نماید. معترضین کتک خوردند، با ممنوعیت شغلی روبرو گشتند، دستگیر و شکنجه شدند، مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند و حتا به قتل رسیدند. وضعیت حقوق بشر که پیش از آن نیز در ایران فاجعه‌بار بود، طی ماه‌های گذشته به صورتی دراماتیک رو به وخامت هرچه بیشتر نهاد. تلاش‌گران حقوق بشر، کوشندگان حقوق زنان، هموسکسوئل‌ها و وابستگان به اقلیت‌های مذهبی از جمله بهائیان به شدت مورد تعقیب و آزار قرار گرفتند.
احمدی‌نژاد برآن است تا با سرکوب و خشونت، هرگونه مقاومتی را درهم بشکند. طی هفته گذشته، نخستین احکام اعدام علیه شرکت‌کنندگان در اعتراضات، صادر گردید. هنوز دست‌کم یکصد تن دیگر در زندان‌ها بسر می‌برند و از سرنوشت تعدادی از مخالفین، هیچ اطلاعی در دست نیست.
فعالین حقوق بشر بیم آن دارند که تعداد دیگری از معترضین، به اعدام محکوم گردند. این عمل بیشتر بدین خاطر جنایت‌کارانه است، که معترضین، کاملا بر طبق قانون اساسی ایران دست به اعتراضات مسالمت‌آمیز زدند. سرکوب اعتراضات صلح‌آمیز در ایران، بدین‌گونه به اوج فاجعه‌باری رسید.
در سطح بین‌المللی، مسئله اتمی ایران وارد دور تازه‌ای می‌شود. در این میان ایران اعتراف کرده که تاسیسات دیگری به منظور غنی‌سازی اورانیوم در دست ساخت دارد که تا سال ۲۰۱۰ به بهره‌برداری خواهد رسید. هم‌زمان، سازمان بین‌المللی انرژی اتمی اعلام داشت که ایران، اطلاعات علمی لازم برای ساختن بمب اتمی را در اختیار دارد. البته در کنفرانس ژنو که در اوایل اکتبر برگذار گردید، علائم ناچیزی از نزدیک شدن مواضع جوامع بین‌المللی با ایران به چشم خورد، اما ایران همچنان از ارائه‌ی مدارکی اطمینان‌بخش مبنی بر صلح‌آمیز بودن فعالیت‌های هسته‌ای خود ناتوان است.
ادامه‌ی گفتگو با ایران در مورد برنامه‌ی هسته‌ای این کشور غیر قابل چشم‌پوشی است. تهاجم نظامی به این کشور می‌تواند پی‌آمدهای سیاسی غیرقابل پیش‌بینی در برداشته و هرگز نباید به عنوان یک آلترناتیو در دستور کار قرار گیرد. ولی یک ایران اتمی نیز به هیچ وجه قابل تصور نیست و خطر بزرگی نه تنها برای موجودیت اسرائیل که برای صلح منطقه‌ی خاورمیانه به شمار می‌رود. اما بحث بر سر مسئله‌ی اتمی ایران نباید سبب شود که وضعیت حاد حقوق بشر در این کشور به فراموشی سپرده شود. شرم‌آور است که دولت آلمان و اتحادیه‌ی اروپا، ظاهرا موضوع حقوق بشر در ایران را لاپوشانی کرده‌اند که مبادا رژیم اسلامی را در سیاست‌های اتمی‌اش، بر سر لج آورند. به این ترتیب آنها به طور غیر مستقیم از کودتای نظامی احمدی‌نژاد دفاع کرده و در مقابل تلاش‌های صلح‌جویانه‌ی جامعه‌ی مدنی ایران موضعی خنثی اختیار می‌نمایند. جای تردید است که بتوان با احمدی‌نژاد بر سر مسئله‌ی اتمی ایران به راه‌حلی قابل اطمینان دست یافت.

اعتراضات مسالمت‌آمیز در ایران همچنان ادامه دارد گو اینکه در رسانه‌های ما در مورد آن کمتر خوانده یا شنیده و دیده می‌شود. «حزب‌سبزهای آلمان/ اتحاد ۹۰» در کنار کسانی ایستاده است که صلح‌جویانه برای آزادی و حمایت از حقوق بشر در ایران مبارزه می‌کنند. ما، ایجاد وحشت و اعمال سرکوب و خشونت از سوی رژیم ایران برعلیه مردم را همواره محکوم کرده و می‌کنیم، اما دولت آلمان و جامعه‌جهانی نیز باید به تضییع حقوق بشر در ایران، بی‌وقفه و پی‌گیرانه اشاره کرده و دولت آن کشور را برای حفظ حقوق شهروندان و آزادی‌خواهان، تحت فشار قرار دهند.
بدین سبب ما خواهان آنیم که:
• قدرتمداران ایران، به نقض گسترده‌ی حقوق بشر در ایران که شامل حقوق گروه‌ها و شخصیت‌های مخالف سیاسی و نیز مبارزین حقوق زنان، هم‌جنس‌گرایان، جوانان، ژورنالیست‌ها، وبلاگ‌نویسان، چهره‌های اصلاح‌طلب، هم‌چنین اقلیت‌های مذهبی می‌باشد، فورا پایان دهند. قویا از آنان می‌خواهیم به اعتراضات مسالمت‌آمیز که قانون اساسی ایران آن را مجاز دانسته است اجازه‌ی بروز بدهند.
• دولت آلمان فدرال در گفتگو با رهبران ایران، موضوع نقض حقوق بشر را در دستور کار داشته و آنان را برای قطع فوری هرگونه سرکوب و تعقیب علیه مبارزین، تحت فشار قرار دهند.
• دولت آلمان فدرال در همراهی با اتحادیه‌ی اروپا و سازمان ملل برآن کوشند تا هرگونه نقض حقوق بشر، بدون اغماض برملا گشته و تمامی زندانیان سیاسی به سرعت آزاد شوند.
• دولت آلمان از هرگونه اقدام یا رفتاری که به طور سمبلیک نشانه‌ی به رسمیت شناختن کامل رهبری ایران باشد، خودداری نماید.
• دولت آلمان برای به تصویب رساندن یک سیاست هماهنگ در اتحادیه‌ی اروپا بر علیه رژیم ایران که حکومت این کشور را در زمینه‌ی نقض حقوق بشر تحت فشار دائم قرار دهد، بکوشد. اروپا باید در این مورد سیاستی یک‌صدا و شفاف اتخاذ نماید.
• علاوه بر آن، به اقداماتِ مشخص و هدفمند در مقابل وابستگان رژیم و مسئولین سرکوب و آزار مردم باید دست یازید. به ویژه در این خصوص امکاناتی همچون عدم صدور ویزا و اجازه‌ی سفر، و یا مسدود کردن حساب‌های بانکی را می‌توان در نظر گرفت.
• جامعه‌ی جهانی، مسئله‌ی حقوق بشر را نیز در بسته‌های پیشنهادی در مورد بحران اتمی ایران بگنجاند.
• افکار عمومی آلمان، خود را با مسئله‌ی جامعه‌ی مدنی ایران درگیر ساخته، ارتباط بیشتری با اپوزیسیون خارج کشور برقرار نماید. جنبش مدنی ایران درحال حاضر بیش از هرچیز به توجه افکارعمومی جهانیان نیاز دارد.
• رسانه‌های آلمانی و بین‌المللی همچنان جهانیان را از وضعیت حقوق بشر در ایران آگاه سازند.
• دولت فدارال و حکومت‌های محلی، بازپس فرستادن پناه‌جویان ایرانی را سریعا متوقف کنند.

سی‌ویکمین کنگره سراسری اتحاد ۹۰/ حزب سبزها
روستوک ۲۴ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹

جوهر زندگی

2009-11-02T17:49:00.006+01:00

براستی آزادی ما ، با هر حرکتی که برای تحکیم و تثبیت آن صورت می پذیرد، عادتهای روزافزونی خلق می کند که عاقبت آن را خفه خواهند کرد،مگر آنکه آزادی با تلاش و تقلای بی امان، پیوسته خود را تازه کند..."تکرار و عادت" گور آزادی ست...

زنده ترین و پوینده ترین اندیشه ها در قالب همان جمله ای که بیانگر آنهاست،خشک و منجمد می شوند...واژه به اندیشه یورش می آورد...و نهایتآ حروف، روح را می کشند...
اما اصل داستان آن است که نمودهای جزئی و خاص زندگی، نسبتآ ثابت و پایدارند و "بی حرکتیِ جعلی" ما را مجاب می کند که با هر چیز در حکم یک شیء رفتار کنیم ، نه یک "حرکتِ رو به جلو"...و فراموش می کنیم که همین تداوم و ماندگاریِ شکلِ آنها،فقط ظاهر بیرونیِ حرکتِ آنهاست.
گاهی در این میان ، در یک خیالِ گریز پا، جانِ نادیدنی آنها،پیش چشمان مان ظاهر می شود...این روشن بینیِ ناگهانی همانی ست که بعضی راز بزرگ حیات را در آن می بینند. شاید سرنخ اسرار زندگی همین باشد.همان عشق!همان عشقی که نشان می دهد هر نسل، سایه حمایت بر سر نسلی می اندازد که بعد از او می آید.
و این اشاره ی گذرایی ست، به این حقیقت، که زندگی بیش از هر چیز "شاهراه" است...و جوهر زندگی در حرکتی ست که "زنده گی" را منتقل می سازد.

پانوشت : از مبارز کوچکِ این روزها به شدت عصبانی و ناراحت ام... می روم که در یک خلوت رفیقانه یقه اش را بگیرم و بگویم چرا...؟

سیزده آبان

2009-11-02T13:20:00.001+01:00

دیوار

2009-11-02T00:58:00.003+01:00

همه جا سفید بود مگر آنجا که دیوارهای سیمانی قد می کشیدند... دیوار ها را اصلآ برای همین ساخته بودند که منافع و دارایی هایشان حفظ شود... اما با این همه من آدمهای بسیاری می شناسم که از دلِ این دیوارها گذشته اند... کسانی که اصلآ این دیوار ها را ندیده اند... همان دیوارهایی که عبوس و سخت همه فضای سرد و سفید را شکسته بودند.
پاییز شهرمان آغاز شده با رنگ های یگانه ای که آدم را می برد به عمق رویاهایی که روی هره های سیمانی بخار می شوند...او برایم چند کتاب آورده... کتابهایی که فارسی نوشته شدند.. میشود بوییدشان... خواندشان... هزار بار.. به یاد کتابفروشی اختران... به یاد آن روزها که غم بود اما کم بود...
این روزها زمان تند تند می گذرد و من در پی اش... در آرزوی لحظه ای که مکث کند و بگذارد این نفس های نا تمام را تنفس کنم ...بی قرار می شوم.. بی قرار ترین می شوم... نامه های هر روز مامان را می خوانم که با من زندگی می کند و من در آرزوی روزی که بیاید .. روزی که زود بیاید و من دستانش را بوسه باران کنم...
این روزها کابوس می بینم .. کابوس می بینم که خواهرم را می کشند .. پدرم را شکنجه می کنند ... می بینم که زلزله می بلعد همه ی هستی ام را... این روزها باران می آید مدام...شاید این همه را بشوید... و ببرد با خودش...
این روزها ... آنقدر سکوت بر قرار است که فضا می رود به سمت رخوتی رکود انگیز ....
این روزها وبلاگ ام را فیلتر کرده اند... عمو زنجیر باف... فردا را که نمی شود به بند کشید... نهایتآ زورت به وبلاگ فردا می رسد..تازه آنقدر ها هم بد نشد... مامانم دیگر واژه های تشنج را از لا به لای خطوط روزنوشت هایم نمی خواند... و دلش شور نمی زند...ه

بیانیه میرحسین موسوی به مناسبت سیزدهم آبان ماه

2009-10-30T13:31:00.000+01:00

مهندس میرحسین موسوی در آستانه ی روز سیزدهم آبان بیانیه ای خطاب به مردم ایران منتشر کرده است. به گزارش سایت “کلمه” متن کامل این بیانیه به شرح زیر است.

بسم الله الرحمن الرحیم
در تاریخ معاصر ما سیزدهم آبان یادآور سه حادثه است. در نخستین از این رویدادها امام خمینی از ایران تبعید شد و نهضت در فترتی سیزده ساله فرو رفت. رژیم شاه پس از به دست آوردن چنین نتیجه ای باید خود را شماتت کرده باشد که چرا این راه حل ساده را پیش از آن به کار نبست. یک قیام بود و یک امام که وقتی از صحنه دور شد دیگر چیزی از شور تحولخواهی باقی نماند. آیا به راستی امام خمینی در حرکتی که آغاز کرد تنها بود؟ هرگز چنین نبود، زیرا هرگز چنین نیست که یک فرد بتواند به تنهایی در صحنه جامعه تحولات نمایان ایجاد کند. پیروان او بسیار بودند، اما آنان شبیه به یارانی نبودند که سالها بعد پیرامونش را گرفتند، آن زمانی که گفت «رهبر ما آن طفل سیزده ساله است …»
سیزدهم آبان روز رهبران سیزده ساله است؛ دانش آموزانی که برای تظاهرات در محوطه دانشگاه تهران گرد آمده بودند و مورد یکی از سبعانه ترین کشتارها قرار گرفتند. تجربه رژیم از حوادث دهه چهل بود که موجب چنین حرکات خونینی شد. تصور بر آن بود که اگر با همان قاطعیت گذشته عمل کنند از نو به همان نتایج خیره کننده دست مییابند، حال آن که زمینه اجتماعی کاملا تغییر کرده بود؛ زمین تغییر کرده بود و زمان تغییر کرده بود و مهمتر از آن جان انسانها تغییر کرده بود. دیگر حکومت شاهنشاهی با یک امام تنها روبرو نبود. این بار کسانی گرد او جمع شده بودند که شاید به اندازه پدرانشان او را نمیشناختند یا سخنانش را نشنیده بودند، اما به اندازه امام خود شور در سینه داشتند؛ آنها همچون پدرانشان برای به راه افتادن لازم نبود که پی درپی شماتت شوند.
درباره سومین سیزده آبان بسیار گفته شده است، تا جایی که بعید است کمترین اطلاعی از آن ماجرا ناگفته مانده باشد؛ از جمله آن که در این رویداد امام از دانشجویان مسلمان پیروی کرد. ظاهرا این دانشجویان بودند که خود را پیرو خط امام میخواندند، اما در واقع این امام بود که حرکت آنان را دنبال نمود. قطعا هیچیک از رهبران و فرماندهان انقلاب در شکل دادن به آنچه در این روز اتفاق افتاد نقشی نداشت. حتی خود دانشجویان تصور میکردند بعد از چند روز حادثه تمام میشود و به خانه هایشان باز می گردند. ولی امام این رویداد را پیگیری کرد و آن را انقلابی بزرگتر از انقلاب اول نامید. تنها امامی که درد یک سکوت سیزده ساله را چشیده باشد میداند که جامعه ای شکل یافته از چوبهای فرمانبر و خشک از خود جوششی ندارد و حیات پاکیزه ای ندارد. او مردم را رهبر می پسندید، زیرا می دانست که گذر از یک گردنه تاریخ برای سعادت هیچ ملتی کافی نیست. آنان باید از چنان خودانگیختگی و بصیرتی برخوردار شوند که در هر عصری و نسلی بتوانند راه را از بیراهه بشناسند و بپیمایند. مردم ما امروز رهبرانند و این همان آرزوی بزرگی است که امام برای آنان داشت. او ما را دعوت کرد به سوی آن چیزی که ما را زنده میکرد.
آنک سیزدهم آبان، این سبزترین روز سال دوباره از راه میرسد. آیا امروز قابل تصور است که حرکت مردم بر اثر بازداشته شدن همراهی از همراهی خاموش شود؟ اگر اینگونه باشد دستاوردهای چهل و پنج سال تاریخ معاصر خود را از دست داده ایم، و اگر چنین نباشد این نشانه ای از ریشه های انقلابی ماست. ما به اتکای این ریشه هاست که سبز شده ایم، ریشه هایی که اگر از آنها دور شویم به همان چیزی تنزل خواهیم کرد که مخالفان مردم آرزو میکنند. به این خاطر است که جا دارد با هر تلاش افراطی در این جهت برخوردی احتیاط آمیز داشته باشیم.
حرکت ما از واگذار کردن اسلام به جبهه خرافه پرستان و سپردن انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان، از ناچیز شمردن میراث و میوه مبارزات یکصدساله مردم ایران و جایگزین کردن آن با تصوراتی گنگ، و از جدایی و بیگانگی نسبت به ریشه های تاریخی اش نفع نمی برد، و اگر برخی دولت های بیگانه بر ترویج چنین تمایلاتی اصرار دارند شاید در این کار سودی ملاحظه میکنند. آنها اگر لازم باشد با وجدانی آرام بر سر جنبش امروز ایرانیان پشت میز معامله می نشینند و به همان مقدار آزادی و توسعه سیاسی که در کشورهای همسایه وجود دارد برای ملت ما قناعت میکنند و در این قناعت قابل سرزنش نیستند. این ما هستیم که اگر مصالح خود را به درستی تشخیص ندهیم باید ملامت شویم.
این روزها هر نگاهی که به نگاهی می افتد از پیروزی می پرسد. کی به آن می رسیم؟ چه چیز ما را به آن می رساند؟ کدام قدم و اقدام آن را به پیش میاندازد؟ و چه چیز آن را کمال می بخشد؟ تمامی وجود ما دعا و سوال است و وعده خداوند که فرمود هر آنچه مسئلت کنیم مقداری از آن را اجابت خواهد کرد. و آتاکم من کل ما سالتموه. (و از هرآنچه از او خواستید به شما داد). همین که خواست های در جامعه متولد میشود دیگر هیچ کس قادر نیست از برآورده شدن آن ممانعت کند و دولت ها تنها می توانند بر مقادیری چون زمان و میزان و شکل تحقق آن تاثیر بگذارند.
آیا ما هم می توانیم بر این مقادیر اثر داشته باشیم؟ آری. المعروف بقدر المعرفه؛ انسان ها به قدری که بصیرت و آگاهی از خود به نمایش می گذارند در خور نیکویی ها قرار می گیرند. کما این که در این چند ماه مردم ما بیش از آن که از رنج های خود گنج به دست آورده باشند از برکات خردمندی خود بهره مند شده اند.
راه سبز ما یک مسیر عقلانی است و این یک بشارت است، زیرا نشان می دهد که ما تا انتها بر سر خواسته های خود مستحکم خواهیم ایستاد. اگر دچار تندروی و رفتارهای افراطی بودیم شک نکنید که با دستانی خالی از نیمه‍ی راه باز می گشتیم، زیرا افراط راه را برای تفریط باز میکند. اگر برای قبول این حقیقت به مثال نیاز دارید به سیاست خارجی دولتمردان بنگرید. همان وقتی که آنان مناسبات بین المللی کشور را به اغراض تبلیغاتی آلوده کردند و از خردورزی و متانت کناره گرفتند میشد حدس زد که به زودی مصالح بلندمدت مردم را به هیچ معامله خواهند کرد. شانزده سال پیش از این تهیه سوخت برای تاسیسات هسته ای تهران امری بود که نه مسئولان و نه رسانه ها انجام آن را یک خبر مهم تلقی نمی کردند. امروز قسمت اعظم محصول فعالیت های هسته ای کشور، که این همه جار و جنجال به خود دیده و چندین تحریم برای ملت به همراه آورده است، گویا باید برای تامین همین نیاز ساده تحویل کشورهای دیگر شود، شاید بعدها لطف کنند و اندکی سوخت در اختیار ما بگذارند. آیا این یک پیروزی است؟ یا یک تقلب آشکار، که چنین تسلیمی فتح المبین نامیده شود؟
دولت مردان نه مشکلات جهان را حل کردند و نه بر حقوق تردیدناپذیر ملت خود تاکید نمودند، که با گشاده دستی از این حقوق عقب نشستند. آنها نشان دادند که حتی در تسلیم شدن و کرنش کردن افراط گرند. حتی اگر با تلاش دلسوزان از واگذاری دستاوردهای کشور در زمینه انرژی صلح آمیز هسته ای جلوگیری شود از عواقب افراط و تفریط های دولتمردان ایمن نشده ایم، زیرا رفتارهای آنان زمینه را برای اجماع بین المللی جهت اعمال تحریم ها و فشارهای بیشتر به ملت ما فراهم کرده است.
چیزی که ما می توانیم از این ماجرا بیاموزیم آن است که خود دچار افراط نشویم. دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – مخالفان مردم صحنه را ترک میکنند. آیا آن روز باید کشوری تخریب شده برای ملت باقی بماند؟ آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلی اش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم.
تاکید بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی یک راهبرد کلیدی برای ساختن فرداست. با چنین راهبردی ما در تاریکی قدم نمی گذاریم و میراث های به جا مانده از مبارزات نسل های پیشین را به هیچ تقلیل نمیدهیم. و هر آنچه از آرمان ها و خواسته هایمان که جا بماند با زندگی های خود آن را به دست می آوریم، زیرا ساختار ظاهری هرگز تمام آن چیزی، بلکه قسمت اصلی آن چیزی نیست که در جامعه واقعیت دارد. بخش اصلی این واقعیت زندگی های ماست. دستگاه ظاهری میتواند فرزندان انقلاب را همچون تبهکاران دستگیر کند و لباس های تحقیرآمیز بر قامتشان بپوشاند و مردم می توانند با نگاهشان از آنان قهرمان بسازند و به آنان افتخار کنند. در این رودررویی کدامیک برنده اند؟ دستگاه ظاهری میتواند آنان را در دادگاه های نمایشی محکوم کند و نگاه مردم می تواند آنان را در پیشگاه وجدان خویش حاکم بداند. به راستی کدامیک از این دو در واقعیت جامعه حکومت میکنند؟ دستگاه ظاهری با برخوردهای توهین آمیز خود خانواده های آنان را سرافکنده و خوارشده می خواهد و نگاه های مردم آنان را در عین تلخکامی هایی که می چشند سربلند می بیند. کدامیک از این دو نگاه بر احساس این خانواده ها چیره است؟ دقت کنید که تنها در نگاه مردم این همه قدرت وجود دارد و تا اینجای کار هنوز حرفی از دیگر توانایی های آنان نگفته ایم. دستگاه ظاهری می تواند برای این خانواده ها تنهایی و عسرت تدارک ببیند و مردم می توانند آنان را در آغوش بگیرد؟ به راستی کدامیک از این دو بر کار خود غالبند؟ دستگاه ظاهری میتواند دانشجویان غریب را به جرم ابراز عقیده از خوابگاه محروم کند و معیشت آنان را در تنگنا قرار دهد و شبکه های اجتماعی می توانند با حمایت های خود از آنان پشتیبانی کنند. تاثیر اقدام کدامیک از آن ها بیشتر است؟ به راستی کدامیک از آنها قدرتمندتر است؟ بلکه اساسا تقابلی میان این دو وجود ندارد؛ یکی هست و دیگری نیست، زیرا این زندگی های ماست که به هر امری در نظم ظاهری جامعه معنا میبخشد. ما در چند ماه گذشته نه با شکستن این نظم، که با تغییر معنا دادن به آن از راه زندگی هایمان صحنه جامعه را تغییر دادیم. ما چه نیازی به شکستن این نظم داریم در حالی که در هر شرایطی این ما هستیم که با زندگی های خود به آن جهت می دهیم.
بعد از این نیز راه ما این است. در شرایطی که اصول متعدد قانون اساسی بتوانند بی محابا معطل بمانند حقیقت آن است که فرقی میان قانون خوب و بد وجود ندارد. ساختار سیاسی کشور اگر بهترین نظم ممکن باشد به چه کار میآید اگر زندگی های ما به آن اعتبار نبخشد، یعنی معنی برایش تدارک نبیند، آن را تنفیذ نکند و اجرای بدون تنازل آن را مطالبه ننماید؟ به همین ترتیب اگر این ساختار واجد اشتباهات و عقب افتادگی های واضح بود ما تنها در صورتی می توانستیم آن را اصلاح کنیم که نخست معنای آن را اصلاح میکردیم و این کار را با زندگی های خود انجام می دادیم.
البته بسیارند ملت هایی که این توانایی خود را به جا نمیآورند و ترجیح میدهند قدرت را به قدرتمندان وابگذارند. آن ها در جامعه خود پیشوا نیستند، ولی مردم ما هستند.
سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند. این روز عزیز را به ملت ایران تبریک می گویم و برای گروهی از آفرینندگان این مناسبت که اینک در بندند و دیگر اسیران نهضت سبز از خداوند آزادی، شکیبایی و پاداشی متناسب با نیت های بلندشان آرزو می کنم.

توصیه های مهم یک کارشناس امنیتی نیروی انتظامی برای جنبش سبز و طرح ماندن در خیابانها

2009-10-29T00:14:00.003+01:00

من بعنوان یکی از طراحان مقابله با شورش های خیابانی که تحصیلات خود را در همین رابطه گذرانده ام و به پایان برده ام و اکنون در خدمت نیروی انتظامی مشغول به کار هستم .نکات و توصیه های مهمی را به هموطنان خود برای اجرای هر چه بهتر و چگونگی مستقر شدن مردم در خیابانها ارائه میدهم که امیدوارم مورد توجه عزیزان واقع شود

يك - تعدد افراد و مردم شرکت کننده در آغاز این حرکت برای ایجاد هسته اولیه میبایست بالای بیست هزار نفر باشد یا در نیم ساعت و یک ساعت اول که نیروهای امنیتی خود را به آن محل میرسانند به بیست هزار نفر برسد
همانطور که شما در وبلاگتان توضیح داده اید قدم اول برای ایجاد هسته مردمی بسیارمهم است . شما در وبلاگتان آورده اید که خیابانی را برای آغاز این کار مشخص نکنیم و انتخاب آن را بر اساس شرایط در اختیار مردم بگذاریم که بسیار روش عاقلانه و منطقی به شمار می آید و کار را برای جلوگیری از آغاز این حرکت برای پلیس و نیروهای امنیتی بسیار سخت و دشوار خواهد کرد ! ما در تظاهرات گذشته ( روز قدس ) جمعیت مردمی جنبش سبز را توسط دوربینهای مدار بسته ( از مرکز کنترل ترافیک تهران شهرداری تهران واقع در خیابان ایرانشهر) زیر نظر داشتیم و بر اساس تراکم جمعیت نیروهای ضد شورش . امنیتی و حتی سپاه را در خیابانهایی که احتمال بروز خشونت ( توسط فرصت طلبان ) بود مستقر و جابجا میکردیم ولی اعتراف میکنم که حتی اگر خشونتی در میگرفت به علت تراکم جمعیت هیچ کاری از دست ما و فرماندهان بر نمی آمد . جمعیت در هر خیابان از هشت هزار نفر تا پنجاه هزار نفر متغیر بود که میتوان روی پتانسیل جمعیتی برای آغاز این حرکت بسیار حساب کرد . نکته مهم دیگر آن است که با اطلاع رسانی باید قبل از 13 آبان و یا 22 بهمن مردم را از اغاز این حرکت با خبر کرد تا در صورت تشکیل هسته اولیه در یک خیابان مردم با آگاهی از روند این حرکت ، در هر کجای تهران و حومه هستند در سریعترین زمان خود را به این هسته پیوند بزنند. حتی کسانی که در خانه و یا ادارات مشغول به کار هستند میبایست با شنیدن خبر تشکیل هسته اولیه مردمی دست از کار بکشند و خود را به هسته ایجاد شده مردمی برسانند و آنرا هر چه بیشتر قوی کنند. من به عنوان کارشناس مبارزه با شورشهای خیابانی و حرکتهای برنامه ریزی شده مردمی به شما قول میدهم که اگر هسته اولیه به 20000 نفر و بالاتر برسد مقابله با آن بسیار مشکل و حتی غیر ممکن خواهد شد .
دو - مردم باید بنشینند و پس از ایجاد هسته اولیه با اتحاد آن را حتی پس از شلیک گاز اشک آور . تهدید بلندگوها . زدن باتوم روی سپرها برای ایجاد فضای رعب و وحشت توسط پلیس ضد شورش و حتی شلیک هوایی توسط نیروهای امنیتی و پلیس حفظ کنند
مردم باید بنشییند در غیر اینصورت ممکن است توسط نیروهای امنیت به بهانه ایجاد آشوب و شورش کار به خشونت کشیده میشود . سعی کنید که تظاهرات شما بهانه دست نیروهای امنیتی برای سرکوب ندهد . باید بدانید که چنانچه شما در خیابان بنشینید و اتحاد آرام خود را بصورت ده ها هزار نفری به رخ نیروهای امنیتی بکشید . نیروهای ضد شورش ما که اغلب سربازان وظیفه هستند ویا پرسنل بدون تعصب سیاسی و از جنس مردم هستند . حتی به دستور فرماندهان و ارشد خود برای مقابله با مردمی که با سکوت نشسته اند عمل نخواهند کرد .این برای ما در چندین تظاهرات کاملا تجربه شد . مردم میتوانند حتی اگر سکوت نکنند با همخوانی شعر مانند یار دبستانی و صدای دست های منظم و به دور از شعارهای تحریک کننده . هسته اولیه را تا رسیدن به مرز میلیونی و رسیدن همه مردم حفظ کنند – مجددا تاکید میکنم شعار های تند علیه حکومت در ساعتهای اولیه شکل دهی هسته مردمی ندهید !
سه - حضور بانوان بخصوص زنان مسن در صف های جلو و نزدیک به صف نیروهای ضد شورش و امنیتی بسیار مهم است .
از لحاظ روانی مقابله و ضرب و شتم با زنان و مادرانی که در صف اول با سکوت مینشینند حتی اگر دستور قاطع فرماندهان نظامی برای سرکوب برسد امری است غیر ممکن . لازم میدانم که تجربه ای را برای شما بازگو کنم در یکی از خیابانها در روزهای اعتراضات اولیه مشاهده شد که عده ای اغتشاشگر ( که از نظر ما حساب آنها با مردم جدا است ) پس از آتش زدن یک خودروی پلیس وارد یکی از ایستگاه های مترو شدند بیش از 10 نفر از نیروها به دستور فرمانده اشان برای تعقیب آنها وارد جمعیت شدند که توسط زنان با تشکیل زنجیره ای در ورودی ایستگاه مترو حفاظت شدند . با بیسیم به نیروهای ما اعلام شد که با تهدید . خشونت وحتی ضربات باتوم آنها را از سر راه کنار بزنند و وارد ایستگاه شوند . که این امر توسط این افراد که از پرسنل نیروی انتظامی و حتی بسیج بودند سرپیچی شد و با بازگشت آنها و تشویق زیاد مردم همراه شد . حضور بانوان حتی همراه با کودکان در این حرکت بسیار توصیه میشود ( فقط باید بنشینند)
چهار -ایجاد ترافیک و راه بندان مصنوعی – در صورت تشکیل هسته قدرتمند که ممکن است پس از 5 یا 10 ساعت تعداد مردم از یک میلیون نفر هم گذر کند / حفظ و مدیریت این هسته در 24 ساعت شبانه روز بسیار مهم است .
شما در وبلاگتان به خوبی به حفظ و مدیریت این حرکت مردمی اشاره کرده اید و راهکارهای مناسبی را ارائه داده اید . نکته مهمی که در اینجا باید روی آن تاکید کنم . ایجاد ترافیک مصنوعی در خیابانها و میدانهای اطراف محل تجمع مردم است . که این حرکت میتواند کار را برای پلیس و دیگر نیروها بسیار سخت و پیچیده تر کند . در تظاهرات گذشته بوغ زدن های ممتد و ایجاد ترافیک عملی بسیار حساس برای ما به شمار میرفت و می آید ولی مردم باید سعی کنند که با ایجاد ترافیک مصنوعی وحتی تصادفات مصنوعی در خیابانهای منتهی به تظاهرات مردم کار را برای برخورد احتمالی با مردم بسیار سخت کنند ولی برای ندادن بهانه برای تخریب و شکستن شیشه های ماشین که دستوری است که از فرماندهان صادر میشود از زدن بوق های ممتد ترجیحا خود داری شود .
امیدوارم اطلاعات مفیدی را به شما داده باشم . در ضمن از اینکه من را در کنار خود می بینید تعجب نکنید . من و بسیاری از همکارانمان درناجا به نتایجی رسیده ایم که همراهی و همکاری با این نظام دیگر ارزشمند نیست . ما سبز بوده ایم و سبز در کنار مردم خواهیم ایستاد . این برای ما ارزشمند است.

خبرهای کوتاه ششم آبان ماه

2009-10-28T22:32:00.003+01:00

خانواده های زندانیان سیاسی از حدود ساعت 11 صبح امروز چهارشنبه ششم آبان ماه در مقابل دادستانی تهران واقع در میدان 15 خرداد تجمع نمودند.به گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، تعداد شرکت کنندگان در تجمع حدود 50 نفر گزارش شده است. در میان شرکت کنندگان خانواده های هنگامه شهیدی، مصطفی تاج زاده، محسن میردامادی، محمدعلی ابطحی، مسعود باستانی، محسن صفایی فراهانی، حسین باستانی نژاد، سعید لیلاز، عبدالله مومنی و بهمن احمدی امویی حاضر بودند. مردم نیز به تجمع کنندگان پیوستند و به ابراز همدردی با آنان پرداختند.(اخبار مرتبط : دادستان عمومی و انقلاب تهران با تعدادی از خانواده های بازداشت شدگان حوادث پس از انتخابات که در مقابل دادسرای عمومی و انقلاب تهران تجمع کرده بودند،‌ دیدار و گفتگو کرد. / سیزدهمین بیانیه خانواده های زندانیان سیاسی )

مهدی کروبی روز گذشته به دیدار میرحسین موسوی رفت و با حضور در دفتر کار او به رایزنی در خصوص فضای حاکم بر کشور، عملکرد دستگاه‌های اجرایی و برخی حوادث پس از انتخابات پرداخت. در این دیدار، مهدی کروبی و میرحسین موسوی به مشورت در باب اقدامات آتی خود و تحلیل فضای آینده کشور پرداختند. همچنین در این نشست مقرر شد که این دو نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری گذشته، به تقویت راه‌های ارتباطی خود به رغم برخی محدودیت‌ها بپردازند.
احمد زیدآبادی دبیرکل سازمان دانش آموختگان پس از 45 روز بی‌خبری مطلق صبح امروز موفق به برقراری تماس کوتاه تلفنی با همسرش شد. به گفته خانم مهدیه محمدی، در این مکالمه تلفنی که کمتر از دو دقیقه به طول انجامیده، احمد زیدآبادی وضعیت جسمانی خود را خوب توصیف کرده اما تاکید کرده است که همچنان پس از قریب به 4ماه و نیم در انفرادی به سر می‌برد. وی همچنین اظهار کرده است که به او وعده داده شده هفته آینده با خانواده‌اش ملاقات کند.
سیدمصطفی تاج زاده عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت ایران اسلامی در آخرین ملاقات حضور با خانواده اش به حسین شریعتمداری پیغام داد که اگر ذره ای اعتماد به نفس دارد به مناظره با او پاسخ مثبت دهد و وی از همین سلول انفرادی به مناظره با خود خواد پرداخت.
دانشجویان شعار "دولت کودتا استعغا ، استعفا" را در سلف سرویس دانشگاه خواجه نصیر نیز تکرار کردند. به گزارش خبرنگار ادوارنیوز، روز گذشته دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر الدین طوسی در اعتراض به اقدامات دولت کودتا و فشار به فعالین سیاسی و دانشجویی با کوبیدن قاشق های خود به ظروف غذا و سردادن شعار‌هایی چون "الله اکبر" ، " دولت کودتا، استعفا استعفا " در سلف سرویس این دانشگاه همراهی خود را با دانشجویان دانشگاه های دیگر اعلام کردند.این دانشجویان با توجه به افزایش فشار ها به مهدی کروبی و میر حسین موسوی ، شعار هایی نیز در حمایت از این دو کاندیدای معترض سر دادند.

تصویب طرح هدفمند کردن یارانه‌ها در مجلس شورای اسلامی سبب شده است که دولت دهم نگران اثرات بحران آفرین این طرح، به افزایش واردات کالاهای ضروری بیندیشد و نظامیان نسبت به امکان بروز بحران و ضرورت مقابله با آن هشدار بدهند.
عفو بین الملل می گوید، مقامات ایرانی باید پژوهشگر 76 ساله ای را که 41 روز است، ظاهرا به خاطر انتقاد مسالمت آمیز از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، بدون ارتباط با بیرون در بازداشت مانده است، آزاد کنند.
این سازمان همچنین نگرانی شدید خود را در باره وضعیت سلامتی دکتر محمد ملکی ابراز کرد و گفت از این نگران است که جان او در خطر باشد زیرا دکتر ملکی از بیماری های جدی رنج می برد.
پس از گذشت 4 ماه بالاخره پرونده محسن میردامادی و مصطفی تاج‌زاده به شعبه 15 دادگاه انقلاب ارسال شد.وكیل تاج‌زاده و میردامادی با اعلام این مطلب به خبرگزاری ایلنا، گفت: "اخیرا خانواده‌های موكلانم با آقای لطفی رئیس دادگاه انقلاب دیدار كرده‌اند كه در آن جلسه به آنها گفته شده كه پرونده‌های اتهامی موكلانم به شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی صلواتی ارسال شده است."
دادستان تهران از محمد اولیایی فرد، حقوقدان و وکیل پایه یک دادگستری شکایت کرد. به گزارش هرانا به نقل از واحد اندیشه و بیان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در برگ احضاریه ی این وکیل و فعال حقوق بشر، برخلاف نص صریح قانون، هیچ اتهامی ذکر نشده است و تنها وی را موظف می کند تا به خاطر شکایت دادستان تهران، "جعفری دولت آبادی"، سه روز پس از رویت، خود را به شعبه یک دادیاری دادسرای کارکنان دولت معرفی کند.
ضیاء‌الدین نبوی از دانشجویان ستاره‌دار و محروم از تحصیل که در تاریخ 25 خردادماه بازداشت شد، با وجود گذشت نزدیک به 4 ماه از زمان دستگیری، همچنان در شرایط بلاتکلیفی به سر می‌برد. این درحالی است که پرونده این فعال دانشجویی هنوز به دادگاه ارسال نشده و در شعبه 2 بازپرسی قرار دارد. ضیاء‌الدین نبوی سخنگوی "شورای دفاع از حق تحصیل" در سال‌های گذشته فعالیت‌های چشمگیری را در اعتراض به محروم نمودن دانشجویان از ادامه تحصیل به سبب فعالیت‌های انتقادی‌شان، انجام داد.
محمد تقی رهبر نماینده حامی احمدی نژاد در مجلس فاش کرد که آنچه برخی از حامیان دولت برآمده از کودتا به عنوان شکایت علیه مرحسین موسوی نام می برند متعلق به 4 ماه پیش است و آن را هشداری برای ترساندن رهبران جنبش سبز و دست کشیدن از اعتراض خواند.
سنديكاي كارگران كشت و صنعت نيشكر هفت تپه به مناسبت یکمین سالگرد تاسیس خود و همینطور محکومیت پنج تن از اعضای هیئت مدیره این تشکل، اقدام به صدور بیانیه ای کرده که نسخه ای از آن برای واحد کارگری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران ارسال شده است. (متن بیانیه )
نشریه دانشجویی بیداری به مدیر مسئولی نسترن رفیعی توسط معاون فرهنگی دانشگاه شیراز توقیف شد.دکتر عباسی معاون فرهنگی دانشگاه شیراز علت توقیف این نشریه را تشویش اذهان عمومی، تریب دانشجویان به انجام اعمال خلاف قانون و چاپ مطالب غیرواقع اعلام کرد.
حبیب اله عسکر اولادی از اعضای موتلفه اسلامی طی اظهاراتی با اعلام اینکه"افراطیون جناح حاکم خواستار اعدام میرحسین موسوی هستند" از سناریوی کودتاگران علیه میرحسین موسوی پرده برداشت.وی که خود از حامیان احمدی نژاد و از سران جناح حاکم به شمار می رود و همزمان با عضویت در موتلفه اسلامی، دبیر‌کلی جبهه پیروان خط امام و رهبری‌ از تشکل های وابسته به جناح حاکم را بر عهده دارد ادعا کرد که برخلاف افراطیون هم جناحیش"برای بازگشت افراد به حق، خشن عمل نکنیم."
شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی با صدور دومین بیانیه خود در یک هفته اخیر به حکم سید شهاب الدین طباطبایی و حمله به دعای کمیل و بازداشت جوانان عضو جبهه مشارکت ایران اسلامی اعتراض کرده است.
دانشکده علوم سیاسی واحد تهران، کلاسهای دانشجویان دختر و پسر را از هم جدا کرد.تفکیک جنسیتی کلاسهای این دانشکده، اجرایی کردن طرح دکتر اشرفی، مدیر گروه علوم سیاسی، است که اعتراض دانشجویان و استادان را برانگیخته است.
از سوی دیگر، خبرگزاری ایلنا از تصمیم مسئولان دانشگاه آزاد قم در این مورد خبر داد که بر اساس آن قرار است سه روز نخست هفته به دختران و سه روز دیگر به پسران اختصاص داده میشود.
دانشجویان دانشگاه یاسوج با دومین تحصن خود در سال تحصیلی جدید طرح آپارتاید جنسی در ایاب و ذهاب دانشجویان را با شکست مواجه ساختند. اعتراضات هفتهی گذشته به طور خودجوش هنگامی آغاز شد که دانشجویان کاغذهایی با عناوین "سرویس خواهران" و "سرویس برادران" بر اتوبوسهای خط واحد دانشگاه دیدند. دانشجویان دختر و پسر نه تنها سوار بر اتوبوسها نشدند، بلکه پس از دو ساعت مسئولان را وادار به پذیرش خواسته شان کردند.

پانوشت: در این روزهای بی خبری بر آن شدم که دوباره سلسله پست های خبر های کوتاه از ایران را از سر بگیرم..خوانندگانِ نازنین ایران که با ایمیل هایشان مرا تشویق کردند انگیزه ی این تصمیم مجدد اند...
یکی از خوانندگان در پست های قبلی از ترس هایش گفته و فاصله ای که مرا و او را از هم جدا می کند ..رفیق این همه که می بینی تقلایی ست برای زنده نگه داشتن آن پیوند پیشین و آن عهد همیشگی ام.. ترسهایت را می فهمم و از همین جا برایت سلامتی و پایداری آرزو می کنم... و شرمسارم از این روزهای نبودن.

جستجو

2009-10-28T22:17:00.002+01:00

هیچ اتفاق مهمی نمی افتد ... آدمها همگی نوبتی روی صحنه می آیند و دیالوگ خودشان را می گویند... بعضی هاشان هم مونولوگ گویی ارضایشان می کند... نه دنبال گوش شنوایی می گردند و نه دنبال همنوایی... آنها می گویند که گفته باشند....
کیلومتر این طرف تر نفس می کشم و گاه فکر می کنم که فرق چندانی نمی کند که اکسیژن کجا را مصرف می کنی... مهم این است که در قبال آن چه پس می دهی به این فضا (علاوه بر دی اکسید کربن!)...
روزهای پر کار را ترجیح می دهم به آن روزهای کسالت بارِ یک ماه گذشته ... که در آرزوی بازگشت می سوخت و دود می شد...
قلمو برداشته ام تا روزهای خاکستری ام را رنگ آمیزی کنم ... در بازتعریف همه ی ایمان هایم گاه ترس می آید و گاه شک و گاه جنون... اما مرداب نیست اندیشه ای که براند...از کشف مفاهیم جدید روحم به وجد می آید ...و سعی می کنم شادیهایم را به هم بدوزم...
در آستانه ی بیست و سه سالگی خودم را نمی بخشم به خاطر همه ی کم بودن هایم... و تصمیم می گیرم ...
تصمیم هایم را می نویسم ... و می چسبانم شان به سپیدی دیوار اتاق...

پانوشت: کسی که به جستجوی رویایش برود رنج نمی کشد...

دانشگاه آزاد و پنجمین تجمع اعتراضی

2009-10-27T20:31:00.002+01:00

دانشجویان دانشگاه آزاد امروز پنجمین تجمع اعتراضی و مسالمت آمیر خود را در پنجمین سه شنبه از آغاز سال تحصیلی برگزار کردند.

به گزارش هرانا ، بیش از 1500 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب در پی فراخوانی که پیش از این داده شده بود در اعتراض به سیاست های دولت و وقایع پس از انتخابات و هم‌چنین حمایت از دانش‌جویان دانش‌گاه آزاد واحد تهران مرکز اقدام به برگزاری تجمع و راهپیمایی کردند.
در حدود ساعت 12 ظهر امروز و با تعطیل شدن کلاس‌های نوبت صبح در صحن اصلی دانش‌کده فنی و با فریادهای «الله اکبر» دانش‌جویان تجمع شکل گرفت.
دانشجویان با خواندن سرودهای «یار دبستانی» و شعارهای بر علیه احمدی‌نژاد به تجمع خود ادامه داده و از صحن اصلی دانش‌کده فنی تا مقابل ساختمان ریاست راهپیمایی کردند.
«مرگ بر دیکتاتور»،« نصر من الله و فتح قریب، ننگ بر این دولت مردم فریب»، از دیگر شعارهای داده شده در این تجمع بود.
دانشجویان با سر دادن شعارهای « دانش‌جو می میرد, ذلت نمی پذیرد»، «دانشجو دانشجو، حمایت حمایت»، «دانشجو دستگیر بشه، دانشگاه تعطیل می‌شه» حمایت خود را از دانش‌جویان دانش‌گاه آزاد واحد تهران مرکز نشان دادند.
حضور دانشجویان دانشکده‌های دیگر واحد تهران جنوب علی رغم مسافت زیاد با دانش‌کده فنی از نکات جالب توجه این تجمع بود.
این تجمع که از ساعت 12 ظهر آغاز شده بود در حدود یک ساعت به طول کشید و با خواندن سرود« یار دبستانی » پایان یافت.
از صبح امروز تعداد نیروهای حراستی به شدت در دانشکده فنی افزایش یافته بود و رفت و آمد نیروهای امنیتی نیز در صحن دانش‌کده محسوس بود.
علی رغم همه این شرایط استقبال پر شور دانش‌جویان موجب غافلگیری حراست و نیروهای بسیج شد.رییس حراست واحد تهران جنوب نیز خود شخصا هنگام تجمع در دانشکده فنی حضور داشته است.
گفتنی است برخی از نیروهای حراستی و امنیتی با فیلم‌برداری از چهره‌ی دانشجویان قصد ایجاد تنش و ممانعت از شکل‌گیری تجمع را داشتند که با حضور گسترده و هوشیاری دانش‌جویان ناکام ماندند.
تجمع دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب در حالی در حمایت از دانشجویان واحد تهران مرکز انجام می گیرد که سومین تجمع مسالمت آمیز دانشجویان واحد تهران مرکز با حمله نیرو های بسیجی که با اتوبوس از خارج دانشگاه آورده شده بودند و به باتوم، شوکر الکتریکی، زنجیر، گاز اشک آور و اسپری فلفل مجهز بودند به خشونت کشیده شد و در نتیجه آن ده تن از دانش‌جویان مجروح و مصدوم شدند و بیش از چهل ترم حکم ممنوعیت از تحصیل برای دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز صادر شده است

کارگران : یا مرگ یا عدالت

2009-10-27T20:08:00.003+01:00

با دخالت نیروهای انتظامی چهارمین روز اعتراضات کارگران لوله چدنی اهواز به خشونت کشیده شد و تعداد زیادی نیز بازداشت شدند.
به گزارش واحد کارگری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، کارگران لوله چدنی اهواز در چهارمین روز اعتراضات خود در خصوص عدم پرداخت ده ماه حقوق خود اقدام به تجمع و راهپیمایی در چهارراه نادری و خیابانهای ٣۰ متری و طالقانی اهواز کردند، نیروهای انتظامی که در طی روزهای قبل تنها نظاره گر این اعتراضات بودند در طی اعتراض روز جاری خواستار پایان یافتن اعتراضات و پراکنده شدن کارگران شدند.
با عدم قبول این خواسته نیروهای انتظامی از سوی کارگران معترض، این نیروها به جمعیت کارگران یورش برده و با این اقدام تجمع را به خشونت کشاندند، در این رابطه علاوه بر تعدادی از کارگران که زخمی شده اند، دست کم بازداشت ۵۰ کارگر دیگر نیز گزارش شده است. از سرنوشت کارگران بازداشت شده اطلاعی در دست نیست.

تولد

2009-10-24T15:02:00.008+02:00

MITRA'S BIRTHDAY.m...

پرچین دوستی ما هنوز سبز است... هنوز همان میترای کوچک ام که چشمهایش خیس خیس اند... هنوز دلم برای همه ی تو تنگ می شود.. دلم برای شیطنت های کودکانه مان... دلم برای خیابان هایی که تمام نمی شدند... دلم برای صداقت رفاقتمان... دلم برای تو که یگانه ای تنگ می شود... هنوز امید دارم به پل های جهان .. و دلی که مشتاقانه دیدارت را آرزو می کند ... و فاصله هایی که حقیرند در برابر مهری که به تو دارم...
پرچینِ من... ده سال می گذرد از باهم بودنمان...و من می بالم به داشتن چون تویی ... و روی ماهت را می بوسم که به یادم هستی هنوز ...بگذار اعتراف کنم... جشن تولد امسالم را رنگ آمیزی کردی نقاش...
به امید دیدار...

مادرانه

2009-10-21T09:57:00.002+02:00

خوشبخت ترین دختر جهان می شوم وقتی صبح با نامه ی مادرم آغاز شود :

مبارز کوچکم سلام ؛
ديشب خوابت را ديدم كه اومدي در انتهايي ترين ساعت شب ونگران ما هستي كه مبادا زلزله مارا نابود كند وهرچه ميگوييم نميتواني برگردي تو با بي تفاوتي ميگويي مهم نيست... عزيزكم وقتي وبلاگت را ميخوانم نگرانت ميشوم پر است از غم دوري... تو راه سخت ومهمي را گزيدي كه هر كسي را ياراي آن نيست پس استوارتر از هميشه وپايدارتر از هر زمان وظايفت را انجام بده تا هدف بي هدف زندگيت را خدنگي پرتاب تواني كرد.. نگران ان كلمه تشنج ميشوم كه در نوشته ات ديگر تورا نميترساند.. دختركم الان وقت مبارزهاي خستگي ناپذير است كه قهرمانش تويي وبايد تا اخر قهرمانش بماني.. بي بي را هرگز نميتوانيم فراموش كنيم وقتي به ياد روزهايي كه چه زود دير شدند مي افتيم.. ميتراي هميشه پايدار ما فلسفه زندگي را به ياد داشته باش كه اثر خودت و رد پاي تو را ميجويد...
در پايان هزاران بوسه برايت ميفرستم...به اميد در اغوش گرفتن تنگ تو
مامان

این روزها...

2009-10-20T15:31:00.001+02:00

دانشگاه دوباره شروع شده و روزهای پر از کلاس فرصت وقت تلف کردن در فیس بوک و چت کردن با نوستالژی هایم را به کلی ربوده...سر کلاس هایی که دویست سی صد دانشجو نشسته اند و نمی شناسی شان و آنها هم نمی شناسندت.. زیرا که احتمالآ اصلآ اهمیت چندانی هم ندارد...می روی یک گوشه می نشینی و استاد می آید و با میکروفن و پاور پوینت درسش را می دهد و تو می مانی و مقادیر زیادی جزوه و کتاب که باید بخوانی شان بی آنکه خم به ابرویت بیاوری ... زیرا که درس خواندن به عقیده ی من آسانترین چالش زندگی ست... شاید چون همیشه دو دو تایش چهار می شود بی برو برگرد.
سر کلاس که شعر به مغزم حمله می کند .. می نویسم اش کنار توضیحات استاد درباره انواع پرس و ماشین های فرزکاری... و فکر می کنم که استاد اگر فارسی بلد بود تعجب می کرد که به نیروی عمودی چه ربطی دارد این چکه چکه های احساس؟...
می روم در سالن غذا خوری... و فکر می کنم به فلسفه ای که می گفت: تنها غذا خوردن اصلآ خوشایند نیست.. و با خودم می گویم که فیلسوف مربوطه بیگمان هرگز اجبار تنهایی غذا خوردن را تجربه نکرده تا از روی ناچاری و برای حفظ روحیه فلسفه اش را تغییر دهد و بگوید که گرچه تنهایی غذا خوردن و به کلی تنهایی زیستن تجربه ی چندان خوشایندی نیست، اما می تواند تجربه ی یگانه ای باشد برای کشف خویشتنِ آدمی!
کنار پنجره های بلند سالن غذاخوری می نشینم و آرزو می کنم : پنجره! که براستی از چار دیوار بهتر است ...لااقل می شود پرنده ها را دید و برگهای زرد رقصانِ پاییزی را...
و می نویسم باز و غذا می خورم... سر میزی که من هستم...دقتر شعرم هست ... و صدها دانشجویی که نمی شناسم ... و عجیب که سعی هم نمی کنم بشناسم...
سوار اتوبوس می شوم...و سرم را تکیه می دهم به پنجره ی اتوبوس و صدای موزیک را زیاد می کنم که نشنوم صدای آن کودک را که گریه می کند...مادرش بی تفاوت منتظر معجزه است ... شاید کودک آرام یابد... کودکان اما سمج تر از آستانه ی تحملِ ما بزرگتر ها هستند... و کودک نیم ساعت است که بلندتر از موزیک در گوش من گریه می کند و من قلبم مچاله شده از گریه های او...
کودک گریان و مادر صبور اش از اتوبوس پیاده می شوند ... و راه ادامه دارد ... و اتوبوس پر از پیرزن می شود.. از همان پیرزن هایی که نگاه کنجکاوِ مرا یدک می کشند ... و من در خیالم در آغوش می کشمان ... دستانشان را می بوسم ... به یاد دستانِ یگانه ی بی بی ...راستی بی بی جان کجایی این روزها؟
بلند می شوم که پیرزن بنشیند... تشکر می کند و می گوید این روزها دیگر جوان ها کمتر به خاطر بزرگتر ها از جایشان بلند می شوند ... و من لبخند می زنم به حرف پیرزن ... و باور نمی کنم حرف اش را...
دخترک با آن کاپشن صورتی اش وارد می شود ... اتوبوس راه می افتد... بابای دخترک ، او را از کلاهش گرفته که اگر اتوبوس ترمز کرد دخترک زمین نخورد ... اما دخترک بیشتر حواس اش به شکلاتِ دستش است تا ترمز اتوبوس... بالاخره می نشینند...نگاهش می کنم و لبخند می زنم...او هم مثل همه ی بچه ها می خندد ... و مثل همه ی بچه ها با نگاهش حرف می زند با من.. و من هم قند در دلم آب می شود مثل همیشه... دراز می کند دستان کوچک اش را و یک شکلات به طرفم می گیرد...بابایش از کلاه کاپشن می گیردش که زمین نخورد.. و من می بوسم اش ...با آن موهای طلاییِ بافته و لبهای شکلاتی اش... و گلِ آفتابگردانم را می دهم بهش...
ایستگاه من است دیگر...پیاده می شوم... از پنجره دست تکان می دهیم برای هم.. بابایش هم دست تکان می دهد.. تا خانه قدم می زنم زیر بارانِ نم نمِ پاییزی...
دوباره خانه ام...آرام می خوابم روی تخت و خیره می شوم به سپیدی بالای سرم... و می گذارم تشنج بیاید...مرا نمی ترساند دیگر...

دور باطل

2009-10-17T17:48:00.002+02:00

و ما همچنان دوره می کنیم...روز را و شب را

پیشرفت

2009-10-16T14:55:00.005+02:00

در طول تکامل نوع بشر ، پیوستگی و انسجام اجتماعی همیشه تا اندازه ای وجود داشته است. قدیمی ترین اسناد و شواهدی که درباره ی بشر موجودند حاکی از وجود سازمان بندی های گروهی هستند - دسته های بدوی، قبیله های خانه به دوش ، سکونت گاه ها ، اجتماعات ، شهر ها و ملتها. وقتی تعداد، ثروت و هوشمندیِ این گروهها افزایش یافت،زیر گروههای تخصصی تری درون آنها شکل گرفت - طبقات اجتماع ، فرقه های دینی ،اتحادیه های صنفی.

آیا این پیچیدگی و مفصل بندی جامعه به خودی خود علامت پیشرفت است؟
بر این باورم که تا جایی که این تحول فقط وجه کمیتی داشته باشد نمی توان آن را پیشرقت دانست. ولی اگر این تحول به معنای تقسیم آدمیان بر اساس توانایی ها و استعدادهای درونی شان باشد : به نحوی که افراد نیرومند کارهایی را انجام دهند که نیروی زیادی می خواهد و افراد حساس و ظریف ،کارهایی را انجام دهند که مهارت و حساسیت می طلبد. آنگاه بدیهی ست که کلِ این اجتماع، از موقعیت بهتری در جهت دستیابی به زندگی بهتر - به لحاظ کیفی - برخوردار خواهد بود.
گروههای اجتماعی را می توان بر این اساس از هم متمایز کرد که آبا آنها به صورت یک "سپاه" یا یک "ارکستر" به صورت پیکر واحدی عمل می کنند؟ با اینکه فقط برای دفاع از منافع مشترکشان باهم متحد شده اند و جز در این مورد به صورت افرادی جدا از هم عمل می کنند؟
یکی به معنای "اجتماع آحاد غیر شخصی برای شکل گیری پیکره ای یا هدفی واحد است" و دیگری به معنای " تعلیق فعالیت های فردی برای ارائه ی کمک های متقابل" است.
گروه اول به لحاظ تاریخی جزء گروههای بدوی به شمار می آیند حال آنکه گروههای نوع دوم در مراحل نسبتآ آخر توسعه اجتماعی پدیدار می شوند؛ در جوامع بدوی فرد "فقط یک واحد است" و در جوامع توسعه یافته "فرد شخصیت مستقلی ست ".
شاید تصور کنید که گرایش و میل طبیعی همه ی انسانها ست که به صورت شخصیت مستقل رشد کنند و پرورش یابند. اما به نظر نمی رسد که این تصور درست باشد. زیرا مردم به لحاظ اقتصادی و یا به لحاظ روانشناختی چنان تربیت شده اند که بسیاری از ایشان، امنیت و عافیت را در حضور جماعت انبوه و خوشبختی را در گمنامی و ناشناختگی و شأن و کرامت خویش را در یکنواختی و تکرار احساس می کنند.آنان خواست و آرزویی بالاتر از این ندارند که جزء گوسفندان یک چوپان، یا سربازان یک فرمانده یا برده های یک ارباب باشند. اندک کسانی که جاه طلبی های بیشتری دارند ، چوپانان، فرماندهان و رهبرانِ این پیروانِ مطیع می شوند.
چنین مردمانِ برده صفت، میلیون میلیون وجود دارند. و من دوباره می پرسم،معیار ما برای پیشرفت و ترقی چیست؟
و دوباره پاسخ می دهم که این معیار را فقط در میزان رهایی بردگان و استقلال شخصیت ها می توان یافت.شاید برده ها خوشبخت باشند اما خوشبختی کافی نیست.
پیشرفت با عیار غنا و پرمایگی تجربه سنجیده می شود - با درک وسیع تر و عمیق تر معنا و گستره ی وجود بشر.