No takiego nurka to my żeśmy #drogipamietniczku jeszcze nie mieli. Można powiedzieć zakończenie z przytupem. A wszystko dzięki naszemu dzisiejszemu przewodnikowi stada na Marsa Assalaya (a jakże), Abdullahowi. Młody, sympatyczny divemaster z zacięciem do gier terenowych ale o tym nieco później. Trochę nam wprawdzie podpadł przed pierwszym nurkiem, bo powiedział, że nurek będzie trwał 40-45 minut i zawracamy jak któreś z nas będzie miało pierwsze 130 bar w butli, co uznaliśmy za mocno zachowawcze, bo towarzystwo przywykłe do setki krzywi się już jak słyszy 110. No ale trudno się mówi.

Byliśmy (poza Dorotką i mną) w składzie: doświadczeni nurkowie Marek i Ania, oraz Dominika i Arek – jeszcze mniej opływani od nas.

Ania, sama będąc divemasterką zaproponowała, że może posiedzieć z grupą dłużej na paru metrach o ile będzie zapas gazu i może to przekonało Abdullaha żeby tego nureczka jednak zrobić dłużej, a spokojniej i płycej. I tak też było. Abdullah trochę się na nas dąsał pewnie bo płynął sobie z przodu i nie pokazywał nam rybek. Gdzieś w toni wypatrzyłem żółwia – a takie spotkanie to było marzenie Dominiki. Zacząłem stukać w butlę kijkiem od kamery, ale poza żółwiem i Dorotką nikt na mnie nie spojrzał. Na szczęście w końcu go dojrzeli, podpłynęli i mają pewnie fajne foty. Ja za to znalazłem skorpenę, dla mnie to jest hit i osobisty sukces, bo znalezienie skubańca jest trudniejsze niż Wally”ego w “Gdzie jest Wally”, bo Wally gdzieś tam w końcu jest a skorpena niekoniecznie. Zawróciliśmy przy przepięknych błazenkach które znowu musieliśmy sobie sami znaleźć Finalnie byliśmy pod wodą niemal godzinę. Na płyciźnie przed wyjściem Marek znalazł w wodzie opakowanie po chipsach, zajrzał do środka i poczęstował Dorotkę, no przezabawnie to wyglądało, zaśmiewałem się pod wodą.

Po przerwie drugi nurek. Marek nie był specjalnie szczęśliwy bo najpierw dostał butlę z 50 barami, a potem chłopaki mu wymienili na 170. Trochę przymało ale przekalkulowaliśmy, że jak będzie oddychał co trzeci wdech i wyłączy mniej ważne organy to wystarczy. Dołączył do nas Tomek z Bydgoszczy, który z uwagi na zatoki odpuścił sobie pierwszego nurka. Tym razem naszym celem była rafa północna. Abdullah poszedł przodem, za nim reszta ekipy. I myślę teraz że nasz divemaster był nie mniej zaskoczony zupełnie nie egipską widocznością w wodzie. Otóż zanurkowaliśmy i znaleźliśmy się w wodzie tak mętnej, że polskie jezioro w lipcu to przy tym Nałęczowianka średnio gazowana. Widoczność na dwa metry. Jakoś tak się zrobiło, że po parunastu machnięciach płetwami ja widziałem Marka, Marek mnie i w sumie to by było. na tyle. Obaj zgubiliśmy nasze partnurki. Byliśmy jakoś na 3 metrach, więc wynurzyłem się żeby się zorientować czy płyniemy we właściwą stronę. Okazało się, że zupełnie nie, więc pokazałem Markowi kierunek i popłynęliśmy w stronę rafy. Po kolejnych parunastu machnięciach płetwami znaleźliśmy Dorotkę i Anię. I jakoś w międzyczasie zmaterializował się Tomek. Zgodnie z zasadami wynurzyliśmy się i po chwili jakieś 100 metrów dalej zobaczyliśmy machającego ręką Abdullaha. No i tu po ochłonięciu i namyśle mam wrażenie, że palnęliśmy głupotę, bo jak już widzieliśmy gościa to trzeba było do niego na powierzchni dopłynąć. Ale w tamtym momencie jakoś chyba kolektywnie uznaliśmy, że lubimy bardziej nurkować a nie pływać, więc dajemy nura, płyniemy w jego stronę, aż dopłynęliśmy do rafy. Divemastera nie ma. Na szczęście widoczność poprawiła się do około 20 metrów. Usłyszeliśmy stukanie w butlę, więc jest gdzieś blisko. Ja postukałem w swoją i ustawiliśmy się w wodzie dość szeroko, w odległościach i w końcu w toni zamajaczyła mi sylwetka divemastera Dopłynęliśmy do niego i wtedy Marek pokazał że ma 120 bar. Znalezienie się zabrało nam 20 minut. Kontynuowaliśmy naszego nurka względnie płytko ku mojej nieopisanej radości bo na 5-7 metrach jest najśliczniej. Ania, jako że divemasterem się jest a nie bywa, sprawdzała czy wszyscy się mają dobrze i trzymała się blisko Marka wiedząc, że istnieje potencjalna możliwość, że w końcu się wyoddycha i poprosi o powietrze. Ale wystarczyło. Było kolorowo, były emocje, taki fajny nurek kończący naszą dwunastodniową serię nurkowań.

Diveblog nr 14. Nocne!

Rzutem na taśmę udało nam się jeszcze zaliczyć nocne nurkowanie. To ostatnie siedziało nam w glowach, chcieliśmy spróbować jeszcze raz, tym razem wiedząc już czego się spodziewać. Spot nurkowy ten sam, zmienił się tylko skład (była nas czwórka) i przewodnik. Krótki acz szczegółowy briefing onieśmielający nas nienaganną angielszczyzną dał nam dość dobre pojęcie o prądach występujących w tym miejscu i której strony rafy będziemy się trzymać. Skompletowaliśmy sprzęt i przemaszerowaliśmy kawałek do plaży i siup do wody. Na plus – divemaster miał w ustach automat i przestał mnie zawstydzać swoją angielską elokwencją. Na minus – prąd był silniejszy niż go zapamiętaliśmy. Może nie taki żeby zrywać maskę, ale mógł lekko ściąć z nóg – dlatego wchodziliśmy i wychodziliśmy trzymając się lin poręczowych. Momentami wchodzenie z ich pomocą pod prąd mogło się kojarzyć z asekuracją łañcuchami w górach, pewnie dlatego Dorotka mówiła że miała uczucie jakby pokonywała podejście pod Świnicę. Ryby, które w dzień uciekały teraz same pchały nam się pod snop latarki. Były miejsca gdzie widzieliśmy po cztery nastroszone skrzydlice na raz, albo dwie skrzydlice ustalające z mureną szczegóły skoku na koral błazenka. Powychodziły jeżowce, mątwy mąciły wodę, kraby w muszlach pokrytych ukwiałem wędrowały w swoich sprawach, a małe krewetki świeciły ciekawskimi oczami. Wciąż nie czujemy się pewnie nocą, trochę na siebie wpadaliśmy próbując trzymać się razem a jednocześnie nie oberwać czyjąś płetwą, której nie widać, albo stać w miejscu pomimo prądu, ale w gruncie rzeczy to była mega ciekawa godzina pod wodą. Na pewno jeszcze kiedyś spróbujemy.

Krótkie podsumowanie. Przez dwa tygodnie pod wodą spędziliśmy łącznie ponad dobę! Na koncie mam 56 zalogowanych nurkowań, co wciąż jest tak naprawdę początkiem drogi i jestem w miejscu w którym widzę jak dużo jeszcze muszę się nauczyć. Spędziliśmy fantastyczny czas ze świetnymi ludźmi – tymi nowo poznanymi i tymi, których poznaliśmy rok temu. Pływaliśmy z delfinami, rekinami, ośmiornicami i (niestety tylko ja) krową morską, więc kilka marzeń się spełniło. Nurkowaliśmy z brzegu, skakaliśmy z łodzi, zodiaka, w dzień i nocą. No pełen wypas. Nauczyliśmy się mnóstwa rzeczy, ale jakbym miał wymienić jedną, która jest dla mnie zarówno nurkowo jak i życiowo najważniejsza, to radzenie sobie z przeciwnościami; Uspokój się. Zatrzymaj. Pomyśl. Wycisz emocje. Zobacz co masz do dyspozycji. Działaj.

Serdeczne podziękowania należą się Beach Safari i Sylwia Szymańska która czuwała nad nami non stop i wymyślała nasze przygody.

Pierwszy raz pojechaliśmy na urlop na tak długo i baterie mamy naładowane na 100%

No i tuż przed powrotem do domu, po dwóch tygodniach spędzonych razem nie dość że nie znudziło nas nasze towarzystwo, to jeszcze jestem zakochany w mojej żonie bardziej niż kiedykolwiek. That’s new.

Dziś nurkowaliśmy z Mustafą, plan był prosty. Leniwy nurek od strony południowej, a drugi od północnej. Sprawdziliśmy sprzęt, swój i partnurka no i wio. Pierwsze kilkanaście metrów zbierałem woreczki foliowe raz z prawej, raz z lewej strony, po to żeby wyrzucić je później do kosza. Wyć się chce, bo to trochę walka z wiatrakami. No ale za kilkunastometrową strefą woreczków już ich o dziwo nie było a spodziewałem się że będą poprzyklejane wszędzie. Rafa północna była całkiem spoko, chociaż spodziewałem się, że z uwagi na położenie słońca to północna będzie lepiej doświetlona. Najpierw Mustafa wypatrzył ośmiornicę, tym razem widziałem jej więcej niż jedną ósmą, ale jako, że ośmiornice są cholernie inteligentne to wiedzą, że człowieka należy unikać i ta też błyskawicznie się schowała. Popłynęliśmy dalej i wypatrzyłem żółwia skubiacego korale, postukalem kamerą o butlę żeby zwrócić uwagę Mustafy, ale do zasygnalizowania “żółw” potrzebne są dwie dłonie, więc po prostu pokazałem go kijkiem od kamery. Ten pozwolił się ofotografować – żółw, nie Mustafa – i kiedy ten drugi zarządził odwrót, żółw karnie wrócił razem z nami.

Po pół godziny przerwy powierzchniowej Mustafa zarządził, że “nie gadamy, nurkujemy” dobrze wiedząc że będziemy się zbierać kolejne pół godziny. To siku, to mam piasek w butach, to “dlaczego mam 180 bar a nie 200”. To ostatnie to Dorotka, u której przy zaworze butli było słychać niezbyt zachęcające „pśśśśśś” i chłopaki szybko wymienili jej butlę na mniejszą, ale za to bez żadnych oznak nieszczelności. No i poszliśmy do wody zaczepiani przez kąpiące się dzieci, witające nas w Marsa Alam tak jakbyśmy byli z innej planety, pozdrawiając i pytając o imiona To był fajny nurek. Dłuższy, spokojny, ale bezżółwiowy i kompletnie bezośmiornicowy. W drodze powrotnej Dorotkę zaczęło wypychac do góry. Widziałem jak próbuje się pozbyć powietrza i zmniejszyć pływalność i walczy z wypornością. Dopiero po chwili palnęła się w czoło uświadamiając sobie co się stało, ja załapałem w tej samej chwili. Dostała przecież mniejszą, lżejszą butlę i jej dotychczasowy balast już nie wystarczał. Drogę do brzegu pokonaliśmy płynąc obok siebie – zahaczyłem rękę o jej pas balastowy i to był ten kilogram którego jej brakowało. Po to się właśnie ma partnurka

Dojechaliśmy na miejsce, złożyliśmy sprzęt i z Dorotką dołączyliśmy do grupy, która chciała na nurki płynąć Zodiakiem. Zebrała się nas szóstka i Mustafa przekazał nas naszemu przewodnikowi – Hassanowi. Na briefingu okazało się, że wprawdzie płyniemy Zodiakiem ale to będzie zupełnie inny nurek niż ten kilka dni temu – zobaczymy też zupełnie inną rafę, no i zejdziemy deko głębiej jako że wszyscy mamy poziom aowd Więc plan był taki: ubieramy się, wskakujemy na Zodiaka, zodiak wywozi nas spory kawałek na północ, wskakujemy do wody, najpierw na 30 m czeka nas “Eel city”, gdzie jak zrozumiałem skupisko węgorzy, które wystawiają kawałek węgorza z gruntu i chowają się jak tylko próbujesz zrobić zdjęcie (marzenie fotografa), następnie popłyniemy deko wyżej do “Nemo city” gdzie jak sama nazwa wskazuje błaznują pewne rybki, a potem będziemy płynąć wzdłuż rafy aż skończy nam się gaz, wtedy Hassan wystrzeli bojkę i przyjedzie po nas Zodiak, po czym dokonany abordażu.

No i nie gadamy, nurkujemy. Jak wspominałem wcześniej wieje jak głupie, więc Zodiak płynął miejscami pod spore fale, a yours truly był zajęty robieniem zdjęcia grupowego przez co o mało nie wyleciał i nie rozpoczął nurkowania faulstartem. Szczęśliwie rozpoczęliśmy je wszyscy razem na “3… 2… 1… jump” gdzie już się nie wygłupiłem i wyskoczyłem po jedynce. Zeszliśmy na 30 metrów i przyznam że w mojej głowie “eel city” to były bardziej wijące się paszcze muren a nie sterczące z dna sznurowadła, które po mrugnięciu okiem znikały, ale still, ciekawe miejsce. Z kolei Nemo City to już pełnoprawna miejscówka miękkich korali z błazenkami, które jak zwykle ze śmiertelną powagą wciągały brzuchy, wypinały klatki i próbowały nas nakłonić, żebyśmy szybko stracili zainteresowanie ich przestrzenią prywatną. Hassan w ogóle jest bardzo wyluzowanym kolesiem, płynął wolno, sam robił zdjęcia raz kamerą raz aparatem, a w przerwach bawił się bąbelkami powietrza (robiąc z nich kółka). Widzieliśmy w sumie mnóstwo ryb i ładnych formacji raf. I moje ulubione Picasso Triggerfish, które jednak są za szybkie żebym dał radę zrobić im ładne zdjęcie. Hassan wystrzelił na powierzchnię bojkę sygnalizującą gdzie jesteśmy i wypłynęliśmy. Było deko trudniej niż ostatnio, bo ten Zodiak nie miał drabinki więc trzeba było najpierw zdjąć sprzęt, podać go do łodzi, a potem machając mocno płetwami wybić się i zawisnąć na burcie, czekając aż pomocna dłoń złapie cię za tyłek i wciągnie do środka. W sumie nic trudnego. To był mój pięćdziesiąty nurek Pod wodą spędziliśmy 53 minuty – na głębokiej wodzie szybciej zużywa się powietrze.

Drugi nurek to wizyta u państwa rekinostwa, ale tym razem znów było inaczej – tym razem płynęliśmy z brzegu, zaliczając po drodze wszystkie szczeliny pomiędzy ścianą rafy a rafowymi pinaklami (kolumnami), w końcu przepływając przez kanion w którym bardzo liczyłem na obecność rozgwiazdy ale gdzie tam, a potem rekiny. Rekin był w grocie, oddelegowany do reprezentacji rekiniej rodziny najpewniej drogą losowania, kręcił się w kółko, a potem poirytowany naszą obecnością wziął i odpłynął. Doskonale wiemy gdzie, ale nawet nie próbowaliśmy tam zaglądać, bo dziś jest większy prąd i fale, co skończyłoby się ryzykownie bliskim spotkaniem z delikatnymi koralami. Wróciliśmy leniwie płynąc z prądem i po prawie 70 minutach wypłynęliśmy. Komitet powitalny składał się z ośmiornicy, ale drugi wychodzący nurek wystraszył ją na tyle, że ja już widziałem jedną ósmą ośmiornicy, czyli “nic”. bickett solo masturbation kaylt3

I tak sobie liczę że jak jedno nurkowanie to jak trzy dni urlopu, to po tylu pięknych nurkach jestem już na takim chillu, że zaczynam się zastanawiać czy mam jeszcze pracę

#drogipamietniczku, wieje jak głupie więc trzymamy się zatoczek. Nasza czuwająca nad nami jak boska opatrzność Sylwia z Beach Safari obawiała się, ze będziemy kręcić nosami na powrót w te same miejsca, ale zupełnie niepotrzebnie, bo nas wystarczy wsadzić do wody i już jest mega. Poza tym nie jest tak samo, bo fauna morska raz pozwala się zobaczyć a innym razem rafa zazdrośnie strzeże swoich sekretów. A dziś dodatkowo były inne warunki, fale, wiatr, widoczność, divemaster no i ludzie. Wszystko inaczej Dziś trafiliśmy pod skrzydła Mustafy. Zebrał naszą siódemkę i powiedział, że wszyscy tu mamy AOWD, więc będziemy płynąć razem jako grupa zaawansowana My z Dorotką sprostowaliśmy, że w sumie to wciąż jeszcze jesteśmy tylko OWD, na co Mustafa odparł że już nie, złożył na naszych dłoniach niewidzialny podpis i powiedział, że „you are advanced from now on”, co uczciliśmy zbiciem piątek i okrzykiem radości.

Popłynęliśmy najpierw (dawną) łąką na rafę południową. Tym razem nie było żółwia, kręcił się za to koło nas spory tuńczyk, jakby nie zdawał sobie sprawy że uwielbiamy tuńczyka , w ogóle kocham nurkowy znak symbolizujący tuńczyka. Mustafa zgiął palec wskazujący i wykonal ruch dłonią jakby otwierał puszkę, po czym poklepał się po brzuchu, co już jednak lekko zaniepokoiło tuńczyka, bo odpłynął. W końcu trafiliśmy na rafę, Dorotka znalazła tam skrzydlicę, było parę płaszczek i zwykli, kolorowi mieszkańcy płytszej rafy. Po tej stronie zatoki wyraźnie czuć było ruchy wody, bujało nas jak na łódce na falach – trzymaliśmy rozsądna odległość od rafy, bo woda nas spychała błyskawicznie.

W ogóle to nurkowanie było moim czterdziestym ósmym nurkiem. I człowiek może coś robić 48 razy dobrze, a już jak robi to po raz 49 to zrobi głupi błąd. No więc kiedy przykręcałem pierwszy stopień automatu, miałem go jakimś cudem obróconego o 45 stopni, przez co przez całe nurkowanie pukałem się głową w dziwnie ułożony wężyk od automatu, co mnie generalnie cholernie irytowało a każde puknięcie przypominało mi, że narobiłem sobie siary i zaraz mi Mustafa słusznie odbierze A i zostanę z OWD. No ale nic takiego się nie wydarzyło. Drugi nurek to rafa od strony północnej. Sama rafa pięknie doświetlona słońcem, ale wejście i wyście to była przeprawa przez zawiesinę zmąconego piachu, widoczność na 2 metry. Tu trafiły nam się dwie mureny, z czego jedną widzieliśmy w całej węgorzowej okazałości. Dorotka wypatrzyła również wiszące w toni kalmary. Te ustawiają się w linii jakby trzymały się za niewidzialne ręce. Tuż zanim wpłynęliśmy w zawiesinę na wyjściu z rafy, na 6 metrach mieliśmy prawdziwe akwarium. Pięknie…! Millie zoe saldana nude millie_li

No ale powiem szczerze, że w długiej piance 3mm było mi stanowczo za gorąco co sporo mówi o temperaturze morza.

Osman zrobił nam krótki briefing – najpierw długo długo idziemy brodząc w wodzie po kostki, potem hop do dziury, dziurą parę metrów w dół i króciutkim kanionikiem na koralowe ogrody, za którymi znajduje się wysoka na kilkanaście metrów kolumna rafowa, którą sobie opłyniemy. I że w ogóle jest turbozaskoczony, że nikt z nas tu wcześniej nie był, bo to przecież jeden z najlepszych i najpiękniejszych spotów nurkowych w Marsa Alam. Drugi nurek wyglądał podobnie – to samo wejście, kanionik, tylko zwiedziliśmy inny kawałek rafy.

Wejście nie nastręczało problemów. Trzeba było faktycznie przejść kawał drogi ze sprzętem brodząc w wodzie po kostki, ale przynajmniej było mniej ślisko niż pamiętałem z kwietniowej Halg el Shouni. Wskoczyliśmy do dziury w sklepieniu rafy i opadliśmy do kanionu. Wizurka nie była idealna, trochę przez temperaturę wody, trochę przez fale. Ale w tym miejscu opis “coral gardens” pasuje bardziej niż gdziekolwiek. Trzymaliśmy się z początku trochę wyżej, żeby się nie wyprztykać z gazu, jako że w naszej grupie byli bardziej doświadczeni nurkowie, ale okazało się że mieli podobne zużycie powietrza co my. W ogóle muszę nas pochwalić bo zdecydowanie pewniej się czujemy pod wodą. Prawie nie dotykamy inflatora, kontrolując pływalność płucami, i prawie nie dotykamy nosa, uszy się same przedmuchują. Z każdym nurkiem jest coraz lepiej i uczymy się od innych ale mamy mnóstwo pokory, bo – i to tyczy się każdej rzeczy – zgodnie z krzywą Dunninga-Krugera, najwięcej pewności siebie mają ci co ledwie liznęli temat. Do rzeczy, polataliśmy trochę nad koralowymi dywanami szybując 10m nad nimi a potem teren zaczął się wznosić i korale i ich mieszkańców mieliśmy już pod nosem. Widzieliśmy barakudę, skrzydlicę, Osman pokazał nam jednego żółwia, a Dorotka znalazła drugiego. Wokół nas pływały ławice srebrzystych rybek z rozdziawionymi gębami, a nieco płycej kilka gatunków angelfish, butterflyfish, rozdymek, tęczowych papugoryb zeskrobujących kawalki rafy i małych, odważnych szarych rybek i miliona gatunków ryb których nie znam albo są za małe żeby mieć inną nazwę niż łacińska. Błazenki zazdrośnie strzegły swoich korali i atakowały wszystko co się zanadto zbliżyło. Przepięknie. Nie jesteśmy fanami głębokości, spokojnie moglibyśmy całe nurkowanie być na 3-8 metrach, tam się dzieje najwięcej pięknych, kolorowych scen z życia rafy.

No i prawdopodobnie podczas tego wyjazdu nie zobaczymy nowych spotów. Wieje coraz bardziej a to oznacza, że fale i prąd zamykają przed nami możliwość nurkowania w pewnych miejscach. Ale to totalnie nie szkodzi, nie mamy problemu z wracaniem w to samo miejsce. To tak jakby człowiek nie chciał iść nad morze na zachód słońca bo jeden już widział.

Diveblog nr 9.

Nocne nurkowanie. Po paru godzinach regeneracji na plaży, wracamy wbić się w pianki i przekonać się jak się nurkuje w nocy, w świetle księżyca i latarek. Emocje sięgały zenitu Osobówka odebrała nas z hotelu po 18 i krótko po zachodzie słońca dowiozła do hotelu Concorde, przy plaży którego mieliśmy zrobić naszego nocnego nurka. Była nas szóstka plus Osman. Szybko ogarnęliśmy sprzęt, ubraliśmy się w skafandry, Osman skrócił briefing do przypomnienia nam jak będziemy się komunikować, dostaliśmy z Dorotką po latarce i wio. Wejście było z plaży, już wtedy czuliśmy niemały prąd, nurkując trzeba było posiłkować się liną – poręczówką. Zrobilo się ciemno. Latarki omiatały ściany rafy, każdy metr odsłaniał kompletnie inny świat niż ten widziany w dzień. Jakbym miał to do czegoś porównać to do chodzenia po jaskiniach, z tą różnicą, że w jaskiniach na ogół nie ma życia. Tu wprawdzie z pozoru było pusto, bo kolorowe rybki obecne w dzień w hurtowych ilościach pochowały się teraz w szczelinach, a na żer wypłynęły te zazwyczaj schowane w zakamarkach w ciagu dnia. W całej okazałości prezentowały nam się skrzydlice i wielkie mureny, za dnia śpiące, teraz ewidentnie miały ochotę coś capnąć. A capnąć murena potrafi bo ma dodatkowy komplet szczęk, którymi łapie i wciąga ofiarę do środka mureny. Podobieństwo z xenomorphem z sagi Alien raczej nie jest przypadkowe. Nie widziałem natomiast znowu ośmiornicy, którą zachwycali sie moi współnurkowie Do wyjścia z rafy były niezbędne poręczówki, prąd ciągnący w morze był tu dość silny. Przed samym wyjściem rozbawił nas żółw szylkretowy, który ułożył się do snu trzymając głowę w małej szczelinie skalnej. Tak jakby uznał, że jak głowa się schowała to cały żółw jest schowany . Aparatu nie wziąłem ze sobą, trochę szkoda ale nie wiedziałem czego się spodziewać a wolałem być skupiony na bezpieczeństwie

Mega przygoda!

Rafa. Pomijam kwestię bielenia i atmosfery końca imprezy, bo będzie tu na smutno, skupmy się zatem na pozytywach. Otóż są miejsca dotknięte tym procesem w większym stopniu niż Gabal el Rosas. Tu wciąż jest sporo miękkich korali, a fauna jest mega fotogeniczna, praktycznie sama się wpycha przed obiektyw. Przepłynęliśmy kawałek i Osman poprowadził nas do dość krótkiego kanionu. Zły jestem trochę na siebie bo jak są kaniony to zamiast poczekać – bo przez kanion tylko gęsiego – pcham się blisko Dorotki co skutkuje tym, że dość często i w pełni zasłużenie obrywam płetwą po głowie. W środku był lekki prąd, zdegustowane naszą obecnością czerwone soldierfish’e (polskiej nazwy nie ma, ale jakby była to na pewno coś z czerwonymi gburami), oraz spory kawałek worka który pozwoliłem sobie zabrać. Przy wyjściu z jaskini znowu prąd, niby lekki ale skutecznie nie pozwolił mi zrobić zdjęcia ślicznej rozgwiazdy. Główna atrakcja nurka czekała nas jednak chwilę później. Mała grota pod ścianą rafy w której pływał sobie ok. półtorametrowy rekin rafowy. Udało mi się mu zrobić tylko jedno zdjęcie, bo było dość ciasno, a wolę odpuścić robienie zdjęć jeżeli miałoby się to wiązać z łapaniem się za rafę czy przypadkowym dotykaniem. Z tego samego powodu dałem spokój trzem innym rekinom, które się ganiały w zagłębieniu obok. Rekiny rafowe w dzień chillują sobie w takich właśnie miejscach, a polują nocami, a ludzie – podobnie jak u innych rekinów – nie są w ich menu. No chyba że coś im się popierdzieli i wezmą człowieka za dajmy na to fokę, ale umówmy się to już trzeba spełniać jakieś tam warunki fizyczne.

Cieszę się strasznie z tego spotkania, bo trzeba mieć dużo szczęścia žeby spotkać rekina W drodze powrotnej spotkaliśmy skrzydlicę, mnóstwo drobnych rybek z fioletowymi czapeczkami, do których pasowała by nazwa “kardynałki” gdyby ta nazwa nie była już zajęta przez zupełnie inne ryby. Mijaliśmy ciekawskie triggerfishe i butterfly fishe, rozdymki i kolorowe papugoryby. Powrót był dość szybki ale generalnie mega się nam podobało.

Nurek numer 2 po przerwie to rafa północna – wejście i powrót z brzegu. Tu też – skupiając się na pozytywach – było sporo życia. Żółw zajęty skubaniem rafy kompletnie na nas nie zwracał uwagi. Były błazenki, skorpeny, skrzydlice i piękny ślimak nagoskrzelny. Podobno była też ośmiornica ale tym razem nie dane mi było jej spotkać. Innym razem, I hope.

Drugi nurek to kanion. I trochę zamieszał w moim rankingu kanionów bo Abu Dabab V spadł na miejsce trzecie. Magiczne miejsce, technicznie wymagające dużo skupienia żeby o nic nie szurnąć brzuchem albo płetwą. Znowu awaryjnie ratowałem się kijkiem od kamery uważnie dobierając miejsce o które go oprę. Momentami naprawdę ciasno. Przepiękny nurek.

Wróciliśmy do hotelu tuż po zamknięciu restauracji, więc po raz kolejny cieszyliśmy się że mamy trochę prowiantu w postaci paluszków i krakersów. Zatankowaliśmy wodę u barmana który powiedział mi że wyglądam jak Hassan Hossan, trener reprezentacji Egiptu w piłce nożnej. Zapytałem czy jest łysy czy przystojny, ale wygooglowałem gościa i już wiem.

Jutro szukamy rekinków. Buźka!

Bus nie musiał nas wieźć daleko bo dzisiejsze nury były w Marsa Shoona, zatoczce przy hotelu 500m na północ od naszego, o której w pamięć wryły mi się dwie rzeczy: po pierwsze ma bardzo ładną rafę, po drugie rok temu zgubiłem tam maskę. Tamtego dnia żartowaliśmy że „to znaczy że jeszcze tu wrócisz”, na co ja „żeby zgubić coś innego”. Tyle tytułem wstępu. No więc dzisiejsze nury poświęcone były naszemu kursowi AOWD. Naszym instruktorem był Rami, który wykazał się wobec nas ogromną cierpliwością, no i bardzo fajnie usystematyzował wszystko co wkuliśmy z książki jeszcze w Polsce. Pierwszy nurek to zdobycie głębokości 30m z wszystkim co się z tym wiąże (przede wszystkim z możliwością wystąpienia narkozy azotowej, która charakteryzuje się tym, że normalny, poukładany człowiek zachowuje się tak jak ja zwykle). Toteż na 30 metrach nie miałem większego problemu z rozwiązaniem prostych zadań matematyczych, ba, dałbym radę nierównościom kwadratowym i uważałem, że nasycenie mojego organizmu azotem niewiele w gruncie rzeczy zmieniło.

Drugi nurek to nawigacja – Rami wręczył nam po kompasie nurkowym (mocowanym na niespecjalnie godną zaufania gumkę) i w przerwie między nurkowaniami przeszkolił nas praktycznie z nawigowania pod wodą za pomocą kompasu, czyli płynięcie na azymut i znalezienie drogi powrotnej, oraz płynięcia po kwadracie. Oboje z Dorotką zdaliśmy również i tą część. Zostało nam jeszcze sporo gazu, więc pooglądaliśmy sobie piękną rafę Shoona, potem przystanek bezpieczeństwa (3 min. na 5 metrach) o czym zadowoleni z siebie płyniemy do brzegu. Zdejmujemy maski, przybijamy sobie piątki, po czym pytam Ramiego czy ma 2 kompasy. Rami mówi że ma jeden. To oznacza tylko jedno. Przemysław znowu coś zgubił.

Rami – tu należy docenić jego spokój i profesjonalizm – powiedział tylko „no to wracamy szukać”, włożył maskę i chlup, już go nie było. My z Dorotką sprawdziliśmy zapas gazu i ustaliliśmy że możemy towarzyszyć mu z powierzchni, przy czym ja tu już w ogóle, bo zostało mi 70 bar a Dorotce 110. No i płyniemy. Rami nisko, rozgląda się śledząc trasę po której płynęliśmy, my wyżej. Z każdym metrem malało mi powietrze a rosło poczucie winy. Po dobrych 15 minutach bezowocnego poszukiwania igły w stogu siana, Dorotka mi się przyjrzała, pomachała mi i pokazała na mój biceps. Patrzę – nie. Patrzę jeszcze raz, no jest, kuźwa, pięknie przypięty. Gumka była luźna to musiałem go podciągnąć aż pod ramię a on się przekręcił. Swoją drogą słusznie zrobiłem, tylko straciłem go z oczu. Popukałem obrączka w butlę ale Rami nie usłyszał. Dorotka sprawdziła manometr, wzięła kompas i dała nura do Ramiego. I teraz wyglądało to tak: Dorotka pomachała Ramiemu kompasem przed oczami, Rami wyraźnie się ożywił i zaczął pokazywać jej okejki i serduszka, bić brawo oraz składać bezgłośne gratulacje, po czym w końcu rozłożył ręce w pytającym geście: „gdzie?” Dorotka w odpowiedzi pokazała na mnie i biceps, a Rami w odpowiedzi pokazał jej najpiękniejszy podwodny, podwójny facepalm jaki w życiu widziałem. Czyli kolejny rok, kolejny przypał na Shoona Bay. Kiedy wypłynęliśmy Rami pokazał na mnie i powiedział: „proszę – narkoza azotowa”. Może niech tak dalej myśli

Stay tuned!

Muszę przyznać, że zły byłem na siebie bo ja z kolei wyoddychalem za dużo i za szybko, a to zwykle oznacza skrócenie zabawy innym, bo w nurkowaniu tak jak w górach tempo i odwrót dostosowuje się do najsłabszego uczestnika, w tym przypadku do tego komu kończy się gaz we flaszce. Na szczęście Rami zostawił mnie i Dorotkę tuż obok tabliczki z nazwą łodzi (zwisającą z łodzi na 5m linie) i popłynęli z resztą nurków zwiedzać dalej. My odczekaliśmy tam przepisowe 3 minuty i wyszliśmy z wody.

W przerwie powierzchniowej padło pytanie czy ktoś chce zobaczyć delfiny. Delfiny! Czy CHCE! Nie zdążyłem zdjąć pianki i już siedziałem w Zodiaku. Delfiny in the wild to dla mnie legendarne stworzenia, jak świstaki. Jedne i drugie widziałem tylko w niewoli. Mahmoud dał nam kamizelki, bo jak się dowiedzieliśmy, bez kamizelek tu nie wolno. Te gwarantują że komuś nie przyjdzie do głowy zanurkować do nich, a to ich strefa relaksu, chroniona prawem. Zodiak podrzucił nas na miejsce, zwolnił i miałem powtórkę z wyskakiwania na komendę Mahmouda (płetwy w środku, dupa na zewnątrz). Pokazał tylko ręką „płyńcie tam, 3, 2, 1…” – plof. Zobaczyliśmy je od razu. Najpierw mama z młodym, dosłownie kilka metrów pod nami. Za nimi ławica kilkunastu delfinów, potem jeszcze jedna. Prawie na wyciągnięcie ręki! Coś niesamowitego! Chciałem zrobić zdjęcia ale moja kamera znowu sama weszła w tryb samowyzwalacza i po naciśnięciu migawki kiedy w kadrze miałem ujęcie życia, zobaczyłem na ekranie „5… 4… 3…” i popłynęły. Ale widziałem je – spełniło się kolejne marzenie

Przyszła pora na drugiego nurka, w kanionie. Muszę uczciwie przyznać, że Abu Dabab V spadł w rankingu moich kanionów na pozycję drugą. Jaskinię o średnicy metra w które musieliśmy wpływać gęsiego, wewnątrz oburzone ryby, odprowadzające nas wzrokiem, jasne promienie słońca przebijające się przez prześwity skalne, przepięknie. Trzeba było mocno się skupić na pływalności (bardzo nie chciałem kolejnego śladu po podwodnej pokrzywie), w pewnym momencie mega mi się przydała teleskopowa rączka od kamery, bo mogłem ją na maksa rozsunąć, oprzeć o dwie skalne ściany i trzymać się jak drążka, czekając aż korek przede mną się udrożni (jedna dziewczyna się zahaczyła czymś).

Tym razem starałem się oszczędnie traktować zapas powietrza i wstydu nie było. Z rzeczy szczególnych, podczas naszych nurów, pod wodą nasi nowo poznani elblążanie Andrzej i Jola się zaręczyli . Gratulacje! Zachodzimy tylko w głowę skąd na tej pustyni Andrzej znalazł bukiet kwiatów !

Po powrocie do hotelu poszliśmy z Dorotką jeszcze popływać przy pomoście, ale czułem się trochę niewyraźnie i pływając z maską i rurką przypomniałem sobie wszystko co Maciek mówił o technicznych aspektach rzygania do automatu i zastanawiałem się czy z rurką byłoby tak samo. Koło osiemnastej wróciliśmy do pokoju, rzuciłem płetwy, wpadłem do łazienki, objąłem muszlę i się zaczęło. Żeby sobie zwizualizować co ja tam przeżyłem, proponuję przypomnieć sobie jak wygląda rozpędzanie zamieszek pseudokibiców armatką wodną. Armatka to ja.

Tym razem Dorotka jako dobra żona poszła do apteki po zestaw Antinal plus dziwne zielone tabletki, a ja modliłem się o to żeby mi do jutra przeszło bo mamy mieć nasz kurs advanced open water diver.

O dzisiejszym dniu wiedziałem tyle, że podwyższamy poziom i w sumie niewiele więcej. Na miejscu – że jest nas dziś szóstka plus divemaster Mahmoud, wsiadamy na Zodiaka i ruszamy na spotkanie krowy morskiej. Tu należy dodać, że spotkanie krowy to marzenie Dorotki, no więc w tym momencie miałem już mocno mieszane uczucia. Kapelutek musiałem zostawić w skrzynce ponieważ załoga stwierdziła, że nie ma opcji żeby mi go nie zwiało, więc zastąpiłem go bandaną. Błąd, o czym później. Mahmoud powiedział że plan jest taki, że najpierw znajdziemy krowę, i o ile aktualnie nie oddaje się drzemce, czyli konsumuje – będziemy mogli z nią popływać. Z Maćkiem rozsiedliśmy się na rufie, gdzie było nam mega wygodnie do momentu kiedy fale nam nie zaczęły chlastać po twarzy, no i ruszyliśmy szukać morskiej rogacizny. To jest w ogóle mega ciężkie zadanie, bo morze faluje a taka krowa wychyla się żeby zaczerpnąć powietrza raz na parę minut. Szczerze przyznam, że trzymałem kciuki żeby jej nie było. No i udało się – po parunastu minutach gapienia się na fale Mahmoud mówi „ok guys, new plan” i że najpierw skoczmy na rafę a potem ogarniemy krowę. Ogólny entuzjazm, i wybór rafy drogą głosowania jawnego padł na Abu Dabab V czyli rafę z kanionem. Ja w tym momencie myślałem już tylko o tym jak ja o tym opowiem mojej ukochanej, bo nie dość, że krowa – jej marzenie, to jeszcze ona jest fanką kanionów (Dorotka, nie krowa). No ale to problem na później. Najpierw trzeba było się ubrać w sprzęt na Zodiaku, co jest nieco mniej komfortowe niż na plaży, i plof – tyłem do wody z pozycji „dupa na zewnątrz, płetwy w środku”. Easy. Problem nastręczała jedynie bandana, która mi się podwinęła i woda mi się wlewała do maski, więc wpadłem na genialny pomysł, żeby finalnie ją zdjąć i owinąć sobie wokół nadgarstka, którą to procedurę zazwyczaj kończyłem zaciśnięciem supła zębami no i tu kolejny kłopot, bo w pysku mam automat potrzebny do życia i wolę jak tam jest. Co innego jak Dorotka jest partnurką, taki problem to pikuś. No ale mniejsza, poradziłem sobie z tym robiąc z lewej dłoni origami. Aha, Kanion. No cudowna sprawa, wpłynęliśmy do korytarza, tak malowniczego że robienie zdjęć było profanacją. Z kronikarskiego obowiązku odnotuję, że wierzchem dłoni otarłem o jakąś podwodną pokrzywę, ale ręka nie uschła i nie odpadła, więc git. Spotkaliśmy żółwia, skorpenę, murenę z głową jak koń (o wielkości mowię, żebyśmy się dobrze rozumieli), gdzie jest Nemo i piękne słupy rafowe, bajka. Byłem najsłabszym ogniwem pod względem zużycia powietrza, więc nurek do najdłuższych nie należał (51 minut). Wróciliśmy do Zodiaka, gdzie oczywiście yours truly podał pas balastowy nie tą ręką co każe książka, ale więcej wtop nie było. I polecieliśmy znowu szukać krowy. Tym razem dopytałem jak wygląda krowa z tej strony, na co otrzymałem odpowiedź że tak jak żółw tylko że inaczej. Niezrażony szukałem dalej, ale nie szło mi najlepiej bo wszyscy krzyczeli „o, żółw, żółw, jaki ładny” a ja dopiero minutę później „o, żółw”. Jak Internet Explorer. No ale po paru minutach Mahmoud się obrócił i z dumą oznajmił, że znalazł krowę. Ubieraliśmy się tak szybko, że Maciek prawie zapomniał odkręcić butli, o czym przypomniałem mu ja, bo sam miałem już na plecach zakręconą i potrzebowałem pomocnej dłoni z przeciwstawnym kciukiem. No i kolejne plof z Zodiaka. Krowa zajęta swoim skubaniem trawy na 10 metrach kompletnie na nas nie zwracała uwagi. Gapiąc się na nią spędziliśmy ponad pół godziny. A wtedy w polu widzenia znalazły się jeszcze trzy żółwie. Trzy. Żółwie. Obracasz się i krowa, żółw, żółw, żółw. Odwracasz głowę – żółw, żółw, żółw, krowa. Niesamowite. To był po prostu nurek Dorotki, który się jej słusznie należał, ale to ja na nim byłem. No cóż. A jak się czuje Dorotka? Przespała pół dnia i było momentami ciężko, ale wygląda coraz lepiej i jutro wybiera się z nami na nury w Dolphin House!