Rosalía de castro sempre viva, a 125 anos de finar. Homenaxe e acción conxunta dos membros de Blogues pola Lingua (BpL).

Escollín este poema polo lonxe que estou da terra, e polo preto que me sinto destes versos.

Airiños, airiños aires,
airiños d’a miña terra;
airiños, airiños aires,
airiños, leváime á ela.

Sin ela vivir non podo,
non podo vivir contenta;
qu’adonde queira que vaya
cróbeme unha sombra espesa.

Cróbome unha espesa nube
tal preñada de tormentas,
tal de soidás preñada,
qu’a miña vida envenena.
Leváime, leváime, airifios,
com’unha follina seca,
que seca tamén me puxo
a calentura que queima.
¡Ai!, si non me levás pronto,
airiños d’a mina terra:
si non me levás, airiños,
qulsáis xa non me conesan;
qu’á frebe que de min come,
vaime consumindo lenta,
e n-o meu corazonciño
tamén traidora se ceiba.

Fun n-outro tempo encarnada
como o color d’a sireixa;
son hoxe descolorida
como os cirios d’as igrexas,
cal si unha meiga chuchona
a miña sangre bebera.
Vóume quedando muchiña
com’unha rosa qu’inverna:
vóume sin forzas quedando,
vóume quedando morena,
cal unha mouriña moura
filía de moura ralea.

Leváime, leváime, afriños,
leváime adonde me esperan
unha nal que por min chora,
un pai que sin min n’alenta,
un hirmán por quen daría
a sangre d’as miñas venas,
y un amoriño a quen alma
e vida ile prometera.
Si pronto non me levades,
¡ai!, morreire de tristeza,
soya n’unha terra extraña,
donde extraña m’alomean,
donde todo canto miro
todo me dice ¡extranxeira!

¡Ai, miña probe casiña!
¡Ai, mina vaca bermella!
Años, que balás n-os montes,
pombas, qu’arrulás n-as eiras;
mozos, qu’atruxas bailando,
redobre das castañetas,
xas-co-rras-chás d’as cunchiñas,
xurre-xurre d’as pandeiras,
tambor d’o tamborileiro,
gaitiña, gaita gallega:
xa non m’alegrás, dicindo
¡muiyeira!, ¡muiyeira!
¡Ai!, quén fora paxariño
de leves alas lixeiras!,
¡ai, con qué prisa voara
toliña de tan contenta,
para cantar a alborada
n-os campos d’a miña terra!
Agora mesmo partira,
partira com’unha frecha,
sin medo as sombras d’a noite,
sin medo d’a noite negra;
e que chovera ou ventara,
e que ventara ou chovera,
voarla e voaría
hasta qu’alcansas’á vel-a.
Pero non son paxariño
e irei morrendo de pena.
xa en lágrimas convertida,
xa en sospiriños desfeita.

Dóces galleguiños aires
quitadoiriños de penas,
encantadores d’as augas,
amantes d’as arboredas;
musica d’as verdes canas,
d’o millo d’as nosas veigas;
alegres compañeiriños,
run-run de todal-as festas,
leváime n-as vosas alas
com’unhá follina seca.
Non permitás qu’aquí morra,
airiños d’a miña terra,
qu’ainda penso que de morta
hei de sospirar por ela:
ainda penso, airiños aires,
que dimpois que morta sea,
e aló pol-o camposanto,
donde enterrada me teñan,
pasés n-a calada noite
runxindo antr’a folla seca,
ou murmuxando medrosos
antr’as brancas calaveras;
inda dimpois de mortilla,
airiños d’a miña terra,
eivos de berrar: ¡Ariños,
airiños, leváime a ela!

Lóstregos.

Lóstregos.
Vomitan choiva e rompen o ar.
Ó longo da rúa,
os homes danse á fuga.

Os lóstregos e a auga
invaden as estancias.
A xente corre desesperada, cara ó refuxio.

Un home no medio do vendaval,
corre, rube, baixa escalas,
pra as volver a baixar e rubir
un pouco máis adiante.
Escapa con dor de treboada
na noite tremebunda.

As gotas chean de delicadeza,
caendo ó longo da vía,
o contraste coa forza dos lóstregos
ó se estrampar no camiño.

Disparos! Descargas de disparos!
Alcanzan ó home tendido no chan,
mollado e perforado pola choiva,
remata a súa execución:
A guitarra mollada,
o canto esvaído,
a melodía interpretada.

_____________

Feito no día das letras galegas, 17 de Maio do 2010.

Adicado á fermosa musicalidade da lingua galega, e ós seus falantes.

¡Que no se lo pierda nadie porque es buenísimo!

Gracias a Scorp por pasarme el video, y a DJMorgoth, el autor de la mezcla. En serio, ha quedado alucinante.

Ha salido la última Release Candidate de la última versión (3) de WordPress.

Está disponible en el siguiente vínculo: http://wordpress.org/wordpress-3.0-RC3.zip

Atención: Desarrolladores de plugins para WordPress, vayamos probando los plugins en esta RC!! Que la release final “nos pille confesaos”!! ;)

Visto en el blog oficial de desarrollo de WordPress :

http://wordpress.org/development/2010/06/3-0-rc3

Estoy deseando ver cómo va a quedar al final… supongo que saldrá en breves, le queda muy poquito en mi opinión!

¡Saludos a la comunidad bloguera!

El caso es que a unos amigos y a mí nos ha pasado que Twitter nos impidió seguir tuiteando al menos durante unas horas. xD

No sé cuantas actualizaciones permite por hora la API de Twitter, pero debimos hacer bastantes..

Adjunto imágenes:

Límite alcanzado en TweetDeck

Límite alcanzado en Twitter.com

Es una lástima … había un debate muy animado con @helua, @pituskaya y con @jmgoig ;)

Así que nada… ya debatiré con vuesas mercedes otro día, compañeros.

Banner de Puntogal pra as esquinas dos blogs

Como o plugin de puntogal deixoume de funcionar, e o JavaScript da páxina da Asociación Puntogal (puntogal.org) tampouco funcionaba, tomeime a liberdade de analiza-los porqués da cuestión, e, unha vez resoltos, toma-los arquivos do plugin vello e traballar pra arranxa-lo.

O problema era que no código JavaScript da páxina de Puntogal, invocábanse estilos dun arquivo CSS que non aparecía por ningures. A mín dame que cando redeseñaron a web, esquecéronse de actualiza-las rutas ós arquivos empregados polo banner. Como eu non sabía onde atopar o vello CSS, fixen un novo.

Tamén adxunto a imaxe do banner pra non facer hot-linking co server de Puntogal ;)

IMPORTANTE: Compre lle facer unhas modificacións pra que o plugin funcione no blog de cada un. Tedes que edita-los arquivos “esquina.js” e mais “esquina.css” e troca-las rutas de demostración polas rutas completas onde ides por cada arquivo correspondente. No “esquina.js” tedes que por a ruta ó “esquinas.css”, e neste último tedes que por a ruta á imaxe do banner, que é “esquina.gif”. Pra evitar complicacións, poñede todo no directorio dos plugins do WordPress.

Vencello de descarga do plugin: http://artrosisdigital.net/Proxectos/puntogal20.zip

Pra reporte de bugs, ou calquer consulta, non dubidedes en deixarme un comentario neste post ou emprega-lo formulario de contacto deste blog, accesible na dirección http://movidillas.net/acerca-de/.

Nos lemos, meus!

____________________

Páxina web do autor do plugin vello, Carlos Macías : http://www.cmacias.com

Páxina web da Asociación Puntogal: http://puntogal.org

——————————–

Entrevista con Paco Lores, presidente da Federación de Sociedades Galegas de Bos Aires.

Paco Lores (Esqda) no acto polo aniversario de Castelao na praza que leva o seu nome.

O señor Francisco Lores ten 75 anos e é o presidente da Federación de Sociedades Galegas, unha federación que aglutina a diversas asociacións como centros galegos, museos, asociacións culturais, etc… todo relacionado co mundo da emigración galega en Bos Aires. Estas actividades compaxínanse precisamente, coa administración do MEGA ou Museo da Emigración GAlega.

Á entrada do edificio onde residen a FSG e mailo MEGA (Chacabuco 954), atópase un portón enorme de ferro, que hoxe é logotipo do museo. No cume do enorme portón, escansa o escudo de armas da Federación, composto por unha fouce cruzada cun áncora de navío, e unha estrela vermella por enriba. A sala interior está feita de madeira, e exhibe bandeiras galegas e republicanas, e mais un exemplar orixinal da constitución da Segunda República. Non me fan agardar moito e o señor Lores me recibe no seu pequeno despacho, onde nos entrevistamos logo de que Lores me contase a súa anécdota con viño de Valdeorras… “ Así que de Valdeorras, eh? Mira ti… cando o Beiras dirixía o bloque e chegou ata aquí de visita, díxome que non había viño branco na Galiza mellor que o Godello valdeorrés!” En 25 minutos que tiñamos só puiden preguntarlle un par de cousas, pero foi todo moi distendido e animado.

Pregunta: Logo de tantos anos dende a guerra, quedan todavía asociacións como esta, defendendo os valores da II República, na Arxentina?

Resposta: Pois quedar quedan, o que pasa é que unhas as fomos asumindo e outras xa non están moi activas… por iso na Federación sempre aproveitamos a mínima para facer un pouco de ruido republicano, que non ven mal…

Pregunta: Cómo diría vostede que é a percepción entre a galeguidade do eisilio dos feitos que tiveron lugar no conflicto da guerra, e logo no franquismo? Hai interese por parte da mocidade?

Resposta: Sempre hai interese, de non habelo nós non estaríamos aquí e eu non sería presidente de nada para que ti me entrevistases! A FSG recibe moita forza dende a mocidade… temos por exemplo a moitos estudantes de todo o país que chegan ata aquí a investigar na nosa biblioteca, ou a atoparse con coñecidos dos seus antergos… De feito cada vez hai máis interese entre os rapaces.

Presentación do libro de Prolingua "55 mentiras sobre o galego" na biblioteca do MEGA e a FSG

Pregunta: Pódeme falar un pouco da historia da FSG, especialmente do acontecido entre os anos 30 en adiante?

Resposta: Nós nos adicabamos sobretodo a recoller noticias do que pasaba no vello continente e corríamo-la voz entre os galegos. Dende aquí organizábanse recollidas de cartos para mandar a Galiza durante a República, e logo na guerra, mandábanse cartos para combater ó franquismo. Sempre mantivemos un carácter político ó tempo que dábamos cobertura á transmisión da cultura galega entre os nosos, pois o que chegaba nos barcos era moi escaso nesa época… Logo da guerra, isto aínda continuaba. Por suposto facemos actos todos os 14 de Abril, sacamos as bandeiras e facemos un paseo por ahí.

Pregunta: Cal era a postura para convosco do goberno franquista?

Resposta: Moitos dos nosos estiveron perseguidos por afines á dictadura que residían aquí. De moita sona eran as batallas campais que se formaban entre o Bar Iberia, de público republicano, e o Bar España, de público franquista. As cadeiras voaban entre uns e outros en plena Avenida de Maio cando nos enterábamos dun avance ou retroceso das tropas republicanas nalgunha fronte. O goberno de Franco nunca quixo ter demasiada relación institucionalmente, digamos. A algúns de nós prendéronos lume ás casas en ocasións, e á sede da FSG unha vez, incluso. A embaixada buscaba e deportaba a galegos republicanos para que foran xulgados no estado español… Tamén durante as ditaduras arxentinas se deportou a galegos que militaban no sindicalismo arxentino…

Pregunta: Qué lles pareceu que logo na democracia un ministro do franquismo como era Fraga asumise o goberno galego?

Resposta: Nós cremos que en Galicia sempre houbo moito cacique, e isto é unha proba máis de cómo o poder caciquil beneficióu ó bando afín. Incluso en suposta democracia.

Pregunta: Cómo lles tivo en consideración o anterior goberno de Fraga?

Resposta: Incluso sendo un goberno dunha ideoloxía como a que era, polo menos Fraga preocupouse de reactivar os vencellos coa emigración, e nunca diminuíu as subvencións como sí fai agora o Feixóo éste… Tampouco fixo o que tiña que facer, pero alomenos a nós Fraga nos puxo un ascensor que ninguén empregaba por medo a quedarse un colgado, hahaha.

O MEGA, barrio porteño de San Telmo.

Pregunta: Supoño que houbo unha reactivación na transición e logo coa autonomía galega…

Resposta: Claro! Nós fomos á Galiza nos 70 levando estreleiras e mailas bandeiras republicanas! Tamén colaboramos con institucións de por alí… Co da autonomía non estou tan de acordo. o Estado tiña que ser un réxime federal, e Galiza un estado federal, por suposto. A autonomía, malia as súas vantaxes, foi tamén un método de asegurar Galiza como colonia española ou territorio indisociable de España.

Pregunta: Qué galegos coñecidos formaron parte da FSG?

Resposta: Pois están Luis Seoane, Manuel Vilanova, que presidía o PSOE galego na arxentina e estivo na guerrilla galego-leonesa, Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos, que serían logo deputados republicanos polo Partido Galeguista. Tamén estivo Lourenzo Varela e por suposto o membro máis ilustre, don Afonso Rodríguez Castelao, a quen fixemos unha homenaxe no aniversario da súa morte, na praza que leva o seu nome nesta cidade. Un acto moi bonito con estreleiras e bandeiras republicanas, música de gaitas e bailarinas tradicionais…

Pregunta: Actualmente, qué se fai na FSG?

Resposta: Nós propagamos a cultura galego en diversos ámbitos. Facemos sesións de lectura na biblioteca, talleres de danza galega, gaita galega, clases de galego, teatro, e facemos homenaxes a galegos e/ou republicanos ilustres, emigrados ou non, levamos o MEGA… Tamén damos clases de tango e de informática. Ás clases que damos nós, sobretodo de galego, gaita galega, danza galega e informática, ven xente de todas as idades, e moitos mozos. Incluso chegan mozos que queren aprender gaita sen ser galegos ou ter nada que ver… un boliviano, un peruano, etc… A cultura galega está de moda. É unha mágoa que dende os gobernos non se faga o preciso para fomentar isto. Na biblioteca acollemos proxectos de investigación de moitos mozos que están estudando ou rematando a carreria… tamén chegan investigadores de Galiza que queren acceder ós nosos arquivos.

Pregunta: Precisamente, ¿Qué opinan por aquí do novo executivo galego?

Resposta: O goberno anterior tivo os seus éxitos e erros, pero á marxe diso foi un goberno preocupado pola cultura, que non escatimou en gastos para protexer ou fomentar o idioma, as tradicións… en troques, o goberno actual ten unha desfachatez no ámbito cultural que algúns de nós lémbranos ó franquismo, é que nin Fraga fixera ataques contra o idioma como os de agora. Preocúpanos moito porque cremos que a lingua galega, non é unha lingua ideolóxica, e éste é o primeiro goberno galego da historia que retrocede na defensa da lingua… Polo demais este home está a recortar as subvencións ás institucións da emigración, está a vender o hospital dos galegos en Bos Aires e a despedir funcionarios por doquier. Non pode ser bó.

A lingua é a columna vertebral dun pobo, e este goberno se limita a seguir ordes de Madrid, de FAES e mailo aznarismo. Non teñen dignidade ningunha.

A ver se agora con Ferrín na RAG, pódese avanzar un chisco no tema lingüístico…

Pregunta: O 5 de Febreiro a FSG acolleu a presentación mundial do libro “55 mentiras sobre a lingua galega”. Hai cada vez máis toma de conciencia na emigración sobre o tema lingüístico, non si?

Resposta: Pois a verdade é que sí. Tampouco toda a que debería de haber, pero sí. Moitos mozos acudiron e toda a xente quería saber cando ía estar disponíbel o libro na biblioteca da FSG para ler ou levar á casa. Que quede claro que dende o outro lado do mundo, os galegos seguimos a loitar pola nosa cultura!

Pregunta: Señor Lores, foi un pracer. Poderei velo tan saudábel e enérxico para outra?

Iso espero eu! hahaha… És benvido cando queiras, estás na túa casa. Como dixo Manuel Rivas cando nos visitóu… “Se me perdera no mundo e tivese que procurar un lugar onde ir, iría á FSG e sería a miña casa”.

Saúdos republicanos ós camaradas republicanos de Valdeorras!

Amse Novoa Paradelo

Bos Aires.

Unha aperta!

____________

Páxina web da Federación de Sociedades Galegas: http://fsgallegas.org.ar

Blog do Ateneo Republicano de Valdeorras: http://valdeorrasrepublicana.wordpress.com/

Saludos.

Sí, es un gurú-título, pero dejad que me explique antes de abrirme la cabeza con una piedra.

Creo que es perjudicial para los lectores de cualquier blog, aśi como para el blogger, el mantener en un mismo sitio web posts tan diferentes y que nada tienen que ver entre sí, como una guía de reparación de hardware de la PSP, artículos de opinión sobre la deriva ideoescatológica de la raza humana, poesías, reseñas del acto por la conmemoración de la IIª República española en Argentina, relatos cortos, etc. Así que he decidido dividir por temas mi actividad bloguera, en diferentes blogs para cada movida. (Demasiadas movidillas como para poner todo en el mismo saco)

Movidillas.net permanecerá como mi proyecto principal, abarcando temas concernientes a política, derechos humanos, noticias, opinión, y cosas cuasi-generalistas. Ese tipo de mierda que a nadie le importa.

Un Galego en Bos Aires será desactivado, y el contenido, la idea y el proyecto serán reconvertidos en un blog hosteado junto a Movidillas.net. Todavía tengo que pensar un nombre… Incluso podría hacer como Reven y que mis lectores propusiesen nombres… Este blog seguirá recopilando todo mi trabajo hecho desde que vivo en Buenos Aires. Pretenderá poner énfasis en la lírica y la narrativa de ficción. Por supuesto, también acogerá todas las noticias o posts relacionados con la colectividad gallega en Argentina.

En cuanto a todos los post sobre tecnología, informática, tutoriales, manuales, etc… se irán a un nuevo proyecto, el cual todavía está por definir.

Por supuesto, todos los posts ya publicados permanecerán en su sitio, no os preocupéis los que buscáis solución a los bugs del Fallout 3 o los del Mass Effect xDDD

Además de todo eso, tengo en mente algún que otro proyecto que quizá sorprenda o quizá no y se muera como tantos otros.

Stay tuned! ;)

Libertad:
Lo que siento en mi cañada.
Libertad…
¡Tan difícil de alcanzar!
Libertad,
cuando crees que no queda nada,
y la vida te dispara
para comenzarla a vislumbrar.
¡Libertad!
¿Creías que ya no se bombeaba
por tus arterias la palabra
que hizo a los hombres soñar?

Libertad…
Hace erguirse al pobre rengo.
Libertad,
mes en que florece la bondad.
Libertad:
Es la meta del humano,
en su lucha como esclavo
de su trágico pesar.
¿Libertad?
Ocultada en las prisiones
de los más negros corazones
que odiaron a quien vio verdad.

Libertad…
Es el frescor del rocío…
Libertad.
-¿Alcanzaste a imaginar?-
¡¡Libertad!!
¡Cuando se mezclan, distraídos,
tus sentidos y los míos
en un mismo palpitar!
¡¡Libertad!!
Cuando ya no queden pobres
ni existan guerras atroces
ni paz que negociar…

Libertad…
¡Qué grande viene a mi labios!
Libertad…
del poeta, el inspirar.
¡Libertad!
¡Malditos sean los diccionarios
por no dar suficientes vocablos
Con que la llegues a nombrar!
¡¡Libertad!!
Basta sólo con pensarla
para no pasar velada
Sin intentarla arañar.

Libertad…
¡¡Libertad!!
¡¡Libertad!!
Libertad…
Libertad.

Amse.

————————————————–

En realidad es más una canción para acompañar con guitarra que un poema en sí. Puede que suba la canción en otro momento.

Siento extraño mi presente
que alejado de mis anhelos
torna turbio y se escapa de sí.

Siento perdidos los recuerdos
que tras la vereda de mi ahora
se ocultan amargos ante mí.

Siento tan lejos mi destino
que en la hora que ahora llega
no distingo el momento de dormir.

Siento pesar, indoloro y profundo,
al ver consumidos los deseos
que aún lloran al escapar de mí.

Pero no siento ni sentiré
arrepentimiento ninguno.
Mis decisiones me han hecho;
me duelan o no, por ellas estoy aquí.

Amse.