ब्लॉग - मोगरा फुलला

सुशि...एक लेखक...एक अदृश्य मित्र

noreply@blogger.com (Kanchan Karai) — Sat, 11 Jul 2015 05:47:00 +0000

सुहास शिरवळकर हे माझे आवडते लेखक आहेत. आज त्यांचा १२ वा स्मृतीदिन. स्मृतीदिन म्हणायचं फक्त... त्यांच्याच शब्दांमध्ये सांगायचं तर, "मी तुला विसरतच नाही, तर आठवण कशी येईल?"

वयाच्या १५ व्या वर्षी सुशिंच्या कथा वाचायला सुरूवात केली, ती अजून वाचतेच आहे. त्यांची कोणतीही कथा, कादंबरी अशी नाही ज्याची पारायणं झालेली नाहीत. सुशिंच्या कथा वाचणं हा एक निराळाच अनुभव असतो. स्थलवर्णन असो कि दोन पात्रांमधील संवाद; त्यांनी लिहिताना जपलेली ओघवती शैली यामुळे कोणतंही पुस्तक पूर्ण वाचल्याशिवाय हातातून सोडवतच नाही. मला एक गंमतीदार घटना आठवते आहे. पूर्वी आमच्या कॉलनीमधील एका लायब्ररीमध्ये एकाच डिपॉझिटवर दोन कादंबर्‍या वाचायला नेण्याची सुविधा होती. मी आणि माझ्या भावाने चार कादंबर्‍या एकाच दिवशी वाचता याव्या म्हणून दोन स्वतंत्र डिपॉझिट भरली होती. दोन मुलं घरातच असूनही घर शांत असे, ह्याचं श्रेय माझी आई सुशिंच्या कादंबर्‍यांना देते.

विवाहांतर्गत बलात्कार

noreply@blogger.com (Kanchan Karai) — Sat, 02 May 2015 05:48:00 +0000

संदर्भ:- लोकसत्तामधील ही बातमी.

मला खात्री नाही की लोकसत्ता माझी प्रतिक्रिया छापेलच. त्यामुळे हा लेखनप्रपंच. हाच लेख फेसबुकवर माझ्या टाईमलाईन वर शेअर केला आहे.

विवाहांतर्गत बलात्कार ही निश्चितपणे खेदाची व शरमेची बाब आहे. पण सगळा रोख हिंदू धर्म आणि संस्कृतीकडे का आहे, ह्याचं उत्तर मिळेल का? "हिंदू स्त्रियांना प्रत्येकी चार चार पोरे झाली पाहिजेत असे साक्षात साक्षी महाराज वदले" असं जेव्हा तुम्ही लिहिता तेव्हा एक मुसलमान माणूस चार बायकांशी लग्न करून आठ मुले जन्माला घालतो हे सत्य तुम्ही नजरेआड कसं करू शकता? तिथे स्त्रीच्या हक्कांची, स्वातंत्र्याची पायमल्ली होत नाही का?

हसा लेको

noreply@blogger.com (Kanchan Karai) — Wed, 29 Apr 2015 04:07:00 +0000

मागे एकदा Whatsapp संगणकावर वापरण्यासाठी चर्चा करत असताना "खुद्द Whatsapp ने अद्याप कोणतेही अॅप्लिकेशन दिलेले नाही, त्यामुळे इतर कुठल्याही app द्वारे संगणकावर Whatsapp वापरल्यास व्हायरस लागण्याची शक्यता वाढते असं मी म्हटलं होतं." त्यावर एका दीडशहाण्याने अकलेचे तारे तोडले होते की "समजा मी Whatsapp साईट विकत घेतली आणि तिथे फोनवर Whatsapp वापरता येणारा पर्याय ठेवून त्यात व्हायरस दिला, तर लोक विश्वास ठेवून ते अॅप्लिकेशन डाऊनलोड करतीलच." वर पुन्हा स्वत:ची अक्कल किती घोड्यापुढे दाखवते हे दर्शवणारं he he he.

वाचकांसाठी जाहीरनामा

noreply@blogger.com (Kanchan Karai) — Sun, 26 Apr 2015 15:44:00 +0000

अनेक वाचकांना अजूनही mogaraafulalaa dot com हे डोमेन माझ्या मालकीचे आहे असे वाटत आहे. सदर डोमेन पूर्वी माझ्या मालकीचे होते, ही सत्यपरिस्थिती आहे. हा ब्लॉग -मोगरा फुललादेखील पूर्वी mogaraafulalaa dot com ह्याच डोमेनवर दिसत असे.

आता अचानक mogaraafulalaa dot com डोमेनवर इतर ब्लॉगर्सचं लेखन चोरून किंवा परवानगीशिवाय प्रकाशित केलं जात आहे, असं निदर्शनास आल्यावर अनेक ब्लॉगर्सनी माझ्याशी मेसेज किंवा फोनवर संपर्क साधून सत्यपरिस्थिती जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. त्यासंदर्भात गैरसमज दूर व्हावा म्हणून मी एक निवेदन काही दिवसांपूर्वी माझ्या एका गुगल साईटवर प्रकाशित केलं आहे. निवेदनाची लिंक उघडण्यासाठी इथे क्लिक करा..

चोरी का करावी?

noreply@blogger.com (Kanchan Karai) — Fri, 24 Apr 2015 04:39:00 +0000

दुसर्‍या व्यक्तीचा लेख आपण जर शेअर केला, तर त्यात मूळ लेखकाचं नाव लपवण्यासारखं लाजिरवाणं काय असतं? लेख पटलेला असतो, आवडलेला असतो म्हणूनच शेअर केलेला असतो ना? मग मूळ लेखकाच्या नावाचे दोन शब्द लेखाच्या खाली लिहून आपला सुसंस्कृतपणा दाखवण्यात आपण कमीपणा का करायचा?

एखादा लेख आधी बर्‍याच ठिकाणी शेअर केला गेलेला असेल, तर "इंटरनेटवरून साभार" असं लिहिलं तरी चालतं. काही लेख तर इंटरनेटवर सर्च करूनदेखील एकापेक्षा अनेक साईट किंवा ब्लॉग वर दिसत नाहीत. म्हणजे तो लेख त्या अमूक ब्लॉगवरूनच आपण उचलला आहे, हे उघड असतं. तरीदेखील लेखकाचं नाव लवपवण्याचा असंस्कृतपणा का करायचा? कळस म्हणून त्या लेखावर आपल्याला लेखक समजून आलेल्या वाचकांच्या प्रतिक्रियांनादेखील आपणच लेखक असल्याचा थाटात उत्तर द्यायची?

ओअॅसिस - पान १

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:45:00 +0000

पान १

घड्याळात एकचा टोला पडला आणि दिवाणखान्यातील एका खुर्चीत झोपलेला हरी खडबडून जागा झाला. रात्रीच्या निरव शांततेत त्याला तो स्वर कर्कश्श वाटला. एव्हढ्यात गाडीचा परिचित आवाज कानावर पडला म्हणून त्याने खिडकीतून बाहेर डोकावून पाहिले. देवदत्त आले होते. लगबगीने बंगल्याचा दरवाजा उघडून तो बाहेर आला व गाडीचा दरवाजा उघडून त्याने देवदत्तांना बाहेर पडण्यासाठी हात दिला. त्याचा हात झिडकारून देवदत्त बाहेर पडले व अडखळत, पडत दिवाणखान्यात आले. नेहमीप्रमाणेच ते आजही शुद्धीत नव्हते पण या परिस्थितीतही, ते स्वत: गाडी चालवून घरापर्यंत आले, याचं हरीला नवल वाटलं. ड्रायव्हरला त्यांनी बहुतेक संध्याकाळीच रजा दिली होती.

एक क्षण जागच्याजागी थबकून, मागेच उभ्या असलेल्या हरीकडे वळून देवदत्त म्हणाले, "जा, झोप जा. मी जेवून आलोय." देवदत्त कुठेही बाहेर जेवून आलेले नसणार तरीही त्यांना आत्ता जेवणाची जबरदस्ती करण्यात काहीच अर्थ नाही, हे हरीला सवयीने माहीत झालं होतं पण मालकाबद्दल असलेली कळकळ त्याला गप्प बसू देईना. भितभितच त्याने विचारलं, "निदान ज्यूस तरी..." त्याचं वाक्य अर्धवट तोडत देवदत्त त्याच्यावरच डाफरले, "नको म्हटलं ना एकदा!" एव्हढं बोलून ते आपल्या बेडरूमच्या दिशेने असलेला जिना चढू लागले.

काही न बोलता हरीदेखील त्यांच्या मागोमाग वर गेला. बेडरूममध्ये गेल्यावर देवदत्तांनी धाडकन बिछान्यावर अंग झोकून दिलं. हरी त्यांच्या खोलीच्या दरवाजाजवळच उभा राहिला. देवदत्त पूर्णपणे झोपी गेल्याची खात्री पटताच तो पुढे झाला आणि त्याने त्यांच्या डोक्याखाली उशी ठेवली, त्यांच्या पायातले बूट आणि मोजे काढून कोपर्‍यात असलेल्या शू रॅकमध्ये ठेवून दिले. झोपलेल्या देवदत्तांकडे डबडबलेल्या डोळ्यांनी एक कटाक्ष टाकत त्याने सुस्कारा सोडला आणि खोलीचं दार लावून तो झपाझप जिने उतरून खाली आला.

आता हे रोजचंच झालं होतं. सकाळी व्यवस्थित कामाला बाहेर पडलेले देवदत्त, रात्री घरी येताना स्वत:चा तोल सावरण्याच्याही मन:स्थितीत नसायचे. ज्या माणसाने दारूला कधी स्पर्शही केला नव्हता, तोच माणूस गेले आठ महीने दारूत आकंठ बुडाला होता.

पान २ पुढे चालू

ओअॅसिस - पान २

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:43:00 +0000

पान २

शारदाचं जाणं देवदत्तांच्या मनावर खूप मोठा आघात करून गेलं होतं. त्यांच्या वैयक्तिक आयुष्याची धूळ्धाण तर उडालीच होती पण सोबतीने त्यांचं व्यावसायिक स्थैर्यही संपुष्टात आलं होतं. परमेश्वराच्या मर्जीपुढे कोणाचं काही चालत नाही हेच खरं. नाहीतर, देवदत्त आणि शारदाच्या सुखी संसाराला अशी दॄष्ट लागण्याचं दुसरं काय कारण असु शकतं? नित्यनियमाने देवपूजेला म्हणून बाहेर पडलेल्या शारदेने घराकडे पाठ फिरवली, ती कायमचीच! एका ट्रक ड्रायव्हरची क्षणाची बेफिकिरी देवदत्तांच्या आयूष्यात केवढी मोठी पोकळी निर्माण करून गेली.

शारदा, देवदत्तांची पत्नी. शांत आणि सोज्वळ स्वभावाची ही मुलगी देवदतांच्या आयुष्यात आली , तेव्हा ते ३० वर्षांचे होते. व्यवसायाच्या व्यापात लग्नाचा विचार करण्याच्या मन:स्थितीत देवदत्त नव्हते पण वडिलांच्या जागी असलेल्या काकाने, दिनकररावांनी, देवदतांच्या लग्नासाठी पुढाकार घेऊन शारदेचं स्थळ पसंत केलं होतं. आईवडिलांच्या अकाली मॄत्यूने पोरकं झालेल्या हा मुलीची रवानगी, वयाच्या आठव्या वर्षी अनाथाश्रमात झाली होती. तिथेच ती लहानाची मोठी झाली. शिक्षण संपवून, नोकरीसाठी ती यज्ञ प्रकाशनच्या आॅफीसात मुलाखतीसाठी आलेली असताना तिची व दिनकररावांची भेट झाली होती.

देवदत्तांनी दिनकररावंच्या जोडीने मोठ्या कष्टांनी आणि प्रयासाने उभे केलेले यज्ञ प्रकाशन महाराष्ट्रातील प्रगतीपथावर असलेल्या प्रकाशन कंपन्यांपैकी एक होते. व्यवसायाचा व्याप इतका वाढला होता की देवदत्तांना दर एक दिवसाआड बाहेरगावी जावे लागत असे. उतारवयाकडे वाटचाल करणा-या दिनकररावांना, देवदत्तांच्या अपरोक्ष कंपनीचा भार पेलवणे शक्य नव्हते. शारदेप्रमाणेच देवदतांनीही आईवडिलांच्या अकाली मॄत्यूचं दु:ख वयाच्या चौथ्या वर्षी अनुभवलं होतं. त्यांचं सुदैव, की काका-काकूने त्यांना आईवडिलांची उणीव कधी भासू दिली नाही पण दिनकररावांच्या सख्ख्या मुलाने, शेखरने याचा नेमका उलटा अर्थ लावला होता आणि आपल्यापेक्षा आईबाबा देवचेच जास्त लाड करतात, या समजुतीमधून त्याच्या मनात लहानपणीच देवदतांबद्दल असूया निर्माण झाली होती. देवदत्ताच्या स्वकर्तॄत्वावर मिळालेल्या यशाने तर त्यात आणखीनच भर पडली. एकाच घरात राहूनही, तो आणि देवदत्त एकमेकांशी परक्याप्रमाणे वागत असत.व्यवसायाला मदत करण्याचा प्रस्ताव त्याच्यासमोर ठेवताच, त्याने स्वतंत्र व्यवसायाची बोलणी सुरू केली यामुळेच, स्वत:चा व्यवसाय सांभाळण्यासाठी दिनकररावांना परक्या पण विश्वासार्ह व्यक्तीचा शोध घेणे भाग पडले.

पान १ येथे वाचा

पान ३ पुढे चालू

ही कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ३

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:39:00 +0000

पान ३

मुलाखतीसाठी आलेल्या शारदाच्या उत्तरांनी आणि तिच्या शालीन सौंदर्याने दिनकरराव इतके भारवून गेले की 'सून असावी तर अशी', हा विचार त्यांच्या डोक्यात ठाम बसला. ती नोकरीसाठी आली आहे हे ते साफ विसरून गेले. अनाथाश्रमाच्या संचालकांकडे व बाहेर काही ठिकाणी तिची पूर्ण चौकशी केल्यानंतर त्यांची खात्री पटली की देवदत्तसाठी आपण निवडलेली मुलगी अगदी योग्य आहे. ही आपल्या अपरोक्ष केवळ व्यवसायच नाही तर देवदत्तलाही नीट सांभाळेल. एकदा खात्री पटल्यावर त्यांनी एका रात्री गप्पांच्या ओघात देवदत्तला शारदाची माहिती देऊन टाकली.

ध्यानिमनी नसताना काकांनी अचानक दिलेल्या ह्या माहितीने देवदत्त एकदम गोंधळून गेला. काय उत्तर द्यावं हे सुचेना, म्हणून त्याने काकांकडे दोन दिवसाचा अवधी मागून घेतला. बेडरूममध्ये गेल्यावर शारदाचा फोटो न्याहाळताना केव्हा झोप लागली हे देवदत्तला कळलेच नाही. तिच्या गुणांची तारीफ तर काकांनी केलीच होती पण तिच्या एकूण स्वभावातच गोडवा आहे, हे देवदत्तला तिच्यासोबतच्या पहिल्या भेटीत जाणवलं.

तिला भेटून परतताना आपल्या भावी आयुष्याच्या कल्पना रंगवत तो आपल्या कंपनीपर्यंत आला. आल्या आल्या सर्वप्रथम त्याने काकांना आपला होकार कळवला. मग काय, नाईक घराण्याची सून, देवदत्तची पत्नी आणि सोबत यज्ञ प्रकाशनची जनरल मॅनेजर म्हणून शारादाचा 'यज्ञ' बंगल्यात गॄहप्रवेश झाला.

शारादाच्या प्रेमळ व समंजस सहवासाने देवदत्तंचं वैवाहिक आयुष्य तर सुखात चाललं होतंच पण तिच्या कंपनीतल्या कष्टांचं फळ म्हणून, तिच्या आगमनानंतर अवघ्या दीड वर्षातच, यज्ञ प्रकाशन राज्यातील सर्वात मोठी पब्लिशिंग कंपनी म्हणून ओळखली जाऊ लागली. आपल्या पत्नीच्या कर्तॄत्वाचा देवदत्तला अभिमान होता. पण वरुन प्रसन्न वाटणार्‍या शारदेच्या मनाचा एक कोपरा मात्र दु:खाने काळवंडला होता. त्यांच्या लग्नाला दीड वर्ष होऊन गेलं तरीही तिची कूस रिकामीच होती. देवदत्तला काही विशेष वाटत नसे पण शारदा मात्र मातॄत्वाचा अनुभव घेण्यासाठी आसुसली होती. तिच्या समाधानाखातर तिने व देवदत्तने अनेक टेस्ट केल्या, उपाय केले पण या सर्वाची फल:श्रॄती एव्हढीच निघाली की दोघांच्यात काहीच दोष नाही व त्यांना केव्हाही मूल होऊ शकतं.

पान २ येथे वाचा

पान ४ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ४

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:36:00 +0000

पान ४

सर्व उपाय थकले की मनुष्य देवाच्या दारी धाव घेतो. शारदाही शेवटी माणूस होती. १० वर्षं अपत्यप्राप्तीसाठी निरनिराळे वैद्यकीय उपाय केल्यावर मुलासाठी तिने देवधर्माचा मार्ग चोखाळावा यात काही विशेष नव्हतं. तिच्या प्रेमाखातर देवदत्तांनी याही गोष्टीला मान्यता दिली होती पण मूल होण्यासाठी हे सर्व करणं त्यांना मनापासून पसंत नव्हतं. रोज संध्याकाळी देवळात जाऊन देवीला १०८ प्रदक्षिणा घातल्या व एक वेळ जेवलं तर वर्षभरात अपत्यप्राप्ती होईल, असं कुणा विभुतीच्या सांगण्यावरून शारदा रोज न चुकता देवळात जात असे. उपासाचा परिणाम तिच्या प्रकॄतीवरही झाला होता. मात्र तिचा निर्धार कायम होता.

मुलासाठी असे प्रयत्न करण्यापेक्षा आपण मूल दत्तक घेऊ, असं देवदत्तांनी शारदाला वारंवार सुचवलं होतं पण शारदा मात्र देवदतांपासूनच मूल हवं हा हट्ट धरून बसली होती. तिच्यासारख्या सुशिक्षित स्त्रीने असा विचार करावा हे देवदत्तांना पटलेलं नसलं तरी या बाबतीत तिच्यापुढे देवदत्तांचं काही चालत नसे.

दिनकररावांसारख्या सज्जन माणसाचा मुलगा असूनही शेखरने त्यांच्यातला एकही गुण उचलला नव्हता. व्यवसायात मदत तर लांबच राहिली पण नवीन धंदा सुरू करण्याच्या नावाखाली, बापाकडून मिळणार्‍या पैशावर चैन करत, जमतील तितकी व्यसने त्याने स्वत:ला लावून घेतली होती. त्याच्या लग्नानंतर तरी तो सुधारेल, असे दिनकररावांना वाटले होते पण त्यांच्या आशेचा तोही किरण मावळला होता. त्याचं उदाहरण देऊन दिनकरराव आणि त्यांच्या पत्नीनेही शारदाचं मन वळविण्याचा खूप प्रयत्न केला की, "स्वत:च्या रक्ताचं मूल असलं, म्हणजेच सद्गुणी निपजतं, असं नाही काही," पण शारदा ठाम होती. तिची समजूत काढायला आता काळ हेच सर्वोत्तम औषध आहे, असं मानून शेवटी तेही गप्प बसले होते.

"आज शारदाच्या व्रताचा शेवटचा दिवस. संध्याकाळी उद्यापन झालं की तिला सांगायचं,..." देवदत्तांच्या विचारांची तंद्री भंग पावली ती फोनच्या रिंगने. फोनवर त्यांनी जे काही ऐकलं ते त्यांना बाहेर धाव घेण्यासाठी पुरेसं होतं...

पान ३ येथे वाचा

पान ५ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ५

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:33:00 +0000

पान ५

...शारदाला जाऊन जवळजवळ दोन महिने होत आले होते पण देवदत्त अजूनही त्या धक्क्यातून सावरले नव्हते. व्यवसायाचा संपूर्ण भार आता देवदत्तांवर होता पण देवदत्त काहीही समजून घेण्याच्या मन:स्थितीत नव्हते. शेवटी दिनकररावांनीच देवदत्तांचं काम सांभाळण्यास सुरूवात केली. तीन महिन्यांनंतर देवदत्त पुन्हा आॅफिसला जाऊ लागले. शारादाच्या आठवणी तर आॅफिसातही जागोजागी होत्या. त्याच सुमाराला कधी नव्हे ते शेखराला आपल्या चुलत भावाबद्दल प्रेम दाटून आलं होतं. अलीकडे त्याच्या यज्ञ प्रकाशनमधील फेर्‍या वाढु लागल्या होत्या.

शेखर काय करत आहे याचा नेमका अंदाज दिनकररावांनाही येत नव्हता. कारण शेखर यायचा, दिनकररावांशी बोलून मग देवदत्तांना भेटायला जायचा. तिकडे अर्धा एक तास घालवला की पुन्हा त्याचं आठवडाभर दर्शन व्हायचं नाही.

आधी दिनकररावांना वाटलं की तो पैसे मागण्यासाठी देवदतांना भेटत असावा पण देवदतांनी या गोष्टीचा इन्कार केल्यावर दिनकरराव आणखीनच बुचकळ्यात पडले. मात्र ज्या दिवशी दिनकररावांनी देवदत्तांना पहिल्यांदा दारू पिऊन घरी आलेलं पाहिलं तेव्हा शेखरच्या चालीची त्यांना कल्पना आली.

शेखरला एकटं गाठून त्याला समज देण्याचा प्रयत्न दिनकररावांनी एकदा करून पाहिला पण शेखरने असा काही साळसूदपणाचा आव आणला होता की दिनकरराव फार काही बोलू शकले नाहीत. देवदत्तांना तर वाटत होतं की शारदाच्या जाण्यामुळे, शेखरला आपल्या जबाबदारीची जाणीव झालीय. त्यांनी उलट दिनकररावांनाच समजविण्याचा प्रयत्न केला की, "यापुढे शेखरशी जरा नरमाईने वागायला हवं. जर शेखर खरंच सुधारला असेल, तर त्याला आपल्या बिझनेसमध्ये पार्टनर करून घेऊ." हताश झालेल्या दिनकररावांपुढे योग्य वेळ येईपर्यंत थांबण्याशिवाय गत्यंतर नव्हते.

पान ४ येथे वाचा

पान ६ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ६

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:30:00 +0000

पान ६

शेवटी व्हायचं होतं ते झालंच! शारादाच्या वर्षश्राद्धाच्या दिवशी देवदत्तांनी, शेखरला बिझनेसमध्ये पार्टनर बनविण्याची गोष्ट, दिनकररावांच्या उपस्थितीत शेखराला बोलून दाखवली. शेखरचं छद्मी हास्य दिनकररावांना येणार्‍या संकटाची चाहूल देत होतं पण परिस्थितीचा कौलच त्यांच्या बाजूने नव्हता. शारदाच्या अकाली मॄत्यूनंतर दारूने देवदत्तांना पूर्णत: अंकित केलं होतं, दिनकरराव वार्धक्याच्या छायेत वावरत होते. व्यवसाय सांभाळणारं दुसरं होतं कोण?

शेखरला ऑफीशिअली 'यज्ञ' चा पार्टनर करून घेतल्यावर तर देवदत्तांनी जणू बिझनेसमधून अंगच काढून घेतलं. शेखरलाही अर्थात सुरुवातीला ते जडच गेलं कारण पार्टनरशीपचा करार करताना, दिनकररावांनी मुद्दामच असा एक क्लॉज टाकून घेतला होता की, 'करारापासून ६ महिन्याच्या आत जर शेखरने कोणत्याही प्रकारची गुन्हेगारी कॄती केली तर त्याची पार्टनरशीप रद्द होणार होती व केवळ देवदत्त संपूर्ण यज्ञ प्रकाशनचा मालक झाला असता आणि शेखरचे वडील असल्याने मग दिनकररावांनही हक्क मागता येणार नव्हता.'

"निदान सहा महिने तरी कळ सोसायलाच हवी, नाहीतर धुपाटणंच हाती यायचं", असा विचार करून शेखर गुपचूप धंदयातल्या खाचाखोचा दिनकररावांकडून समजावून घेत होता. तीन महिन्यानंतर त्याला त्यात गोडीही वाटू लागली होती. शेखर पार्टनर होऊन आता जवळ्जवळ पाच महिने होत आले होते. त्याने कोणताही अनुचित प्रकार केलेला नव्हता. या पाच महिन्यात घर आणि ऑफीस याव्यतिरिक्त त्याला जग ठाऊकच नव्हतं.

"वाटलं होतं तसा अगदीच कामातून गेलेला नाही आपला मुलगा, शिकेल हळूहळू," असं खुद्द दिनकररावंनाही वाटू लागलं होतं. तसं त्यांनी देवदत्तांना बोलूनही दाखवलं.

आपल्यावर असलेला शेखराचा राग निदान या निमित्ताने तरी कमी होईल, अशी आशा देवदत्तांनही वाटू लागली होती आणि तशातच ती घटना घडली....

रोज रात्री दारू पिऊन, अडखळत का होईना पण घरीच येणारे देवदत्त, घरी आलेच नाहीत.

पान ५ येथे वाचा

पान ७ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ७

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:26:00 +0000

पान ७

रोज रात्री एक ते दीडचा सुमार ही देवदत्तांची घरी येण्याची वेळ ठरलेली होती. त्यांच्या नोकराला, हरीलाही त्यांची ही सवय माहीत झाली होती आणि आज पहाटेचे तीन वाजत आले तरी देवदत्तांचा पत्ता नव्हता. त्याने त्यांचा मोबाईल नंबर एक दोन वेळा ट्राय करून पाहीला पण तो बंद होता. हरीने 'यज्ञ'च्या ऑफीसमध्येही फोन करून पाहिला, तर नाईट अटेंडंटने सांगितलं की, "साहेब तर नेहमीप्रमाणे आठ वाजताच ऑफीसमधून बाहेर पडलेत."

मग मात्र हरीचं धाबं दणाणलं. धावत पळत तो दिनकररावांना उठवायला गेला.

"काय रे हरी?" एवढ्या रात्री हरीला आपल्या बेडरूमचा दरवाजा ठोठावताना पाहून, दिनकररावांच्या काळजाच ठोका चुकला.

"काकासाहेब, देवसाहेब अजुन घरी आले नाहीत. रात्रीचे तीन वाजून गेलेत."

"काय सांगतोस? तू त्याला मोबाईलवर फोन लावून पाहिलास का?" दिनकररावांनी विचारले.

"हो, साहेब. फोन बंद आहे, ऑफीसमध्ये पण फोन करून पाहिला. साहेब तिथेही नाहीयेत." हरीने एका दमात सांगून टाकलं.

"त्याच्या एखादा मित्र......ओह! पण इतक्या रात्री कुणाला फोन लावायचा, ते पण माहीत नाहीए." दिनकररावांना काय करावं ते सुचत नव्हतं.

हरीने चाचरात विचारलं, "काकासाहेब, पोलिसात जायचं का?"

"नाही, नको. तिथे आणखी निराळंच वळण लागेल. आपण असं करूया, तुला माहीत आहे ना, देव रोज संध्याकळी कुठे जातो ते?"." दिनकररावांनी विचारले

"हो" हरी म्हणाला.

"हं, मग जरा गाडी काढ. आपण त्या ठिकाणापर्यंत शोधून येऊ या. जर नाहीच सापडला तर मग पोलिसात जाण्याशिवाय गत्यंतर नाही." दिनकररावांच्या स्वरात चिंता डोकावत होती.

"काकासाहेब, शेखरसाहेबांना सोबत घेऊया का?" हरी.

"नको", दिनकरराव तुटकपणे म्हणाले, तसा हरी गाडी बाहेर काढण्यासाठी गॅरेजच्या दिशेने धावला.

पान ६ येथे वाचा

पान ८ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ८

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:23:00 +0000

पान ८

त्यांची कार बंगल्याच्या गेटमधून बाहेर पडत असतानाच, समोरून येणार्‍या गाडीच्या हेडलाईटने ड्रायव्हिंग सीटवर बसलेल्या हरीचे डोळे दिपले. त्या गाडीचे हेडलाईट खाली झाले आणि दिनकरराव व हरीने ओळखले की ती कार आपल्याच बंगल्याच्या दिशेने येत आहे. आपली कार रिव्हर्समध्ये घेऊन हरीने ती पुन्हा गॅरेजमध्ये लावली. समोरून येणारी ती कार बंगल्याच्या उघड्या गेटमधून आत आली व पोर्चमध्ये येऊन थांबली. तसे दिनकरराव आपल्या गाडीमधून उतरून त्या कारच्या दिशेने गेले.

रात्रीच्या यावेळेला निराळीच गाडी बंगल्याच्या दाराशी पाहून दिनकरराव हवालदिल झाले. देवदत्तांबदलच्या नसत्या शंका कुशंकांनी त्यांना एका क्षणात घेरलं. त्यांनी पुढे काही बोलायाच्या आधीच एक व्यक्ती गाडीतून बाहेर आली. ती एक स्त्री होती.

"मिस्टर देवदत्त नाईकांचा बंगला हाच ना?" त्या स्त्रीने दिनकरराव आणि हरी या दोघांच्या आळीपाळीने पाहात विचारले.

"अं ..हो," दिनकरराव उत्तरले.

"मिस्टर नाईकांना इथे मागच्या सीटवर झोपवलंय, थोडंसं लागलंय त्यांना पण ते ठीक आहेत," ती व्यक्ती म्हणाली आणि तिने कारचा मागचा दरवाजा उघडला. दिनकररवांनी हरीला खूण केली, तसा हरी पटकन पुढे आला व त्याने आणि दिनकररावांनी देवदत्तांना उचलून दिवाणखान्यातील सोफ्यावर आणून झोपवले. ती स्त्रीही त्यांच्या पाठोपाठ दिवाणखन्यात आली. देवदत्त दारूच्या नशेमध्येच होते. मध्येच कण्हत होते, काहीतरी बरळत होते.

थॅंक्यू व्हेरी मच. प्लीज बसा. मी हरीला चहा करायला सांगतो तुमच्यासाठी", दिनकरराव म्हणाले.

"ईट्स ओ.के. फॉरमॅलिटीज करू नका. तुम्ही मिस्टर नाईकांची काळजी घ्या. तसं फारसं लागलं नाहीए त्यांना पण तुम्ही डॉक्टरांना दाखवलेलं बरं." ती स्त्री म्हणाली.

"हो, हो. ते आम्ही करूच पण कुठे सापडले तुम्हाला हे?" दिनकररावांनी त्या स्त्रीला विचारले.

पान ७ येथे वाचा

पान ९ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ९

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:19:00 +0000

पान ९

"माझी आता एक-तीन तासांनी फ्लाईट आहे, त्यामुळे तयार होऊन मी ड्रायव्हरच्या येण्याचीच वाट पाहात होते. खिटकीतून बाहेर डोकावलं तर हे दिसले. माझ्या अपार्टमेंटला लागून जो रस्ता आहे, तिथे यांची गाडी उभी होती. काहीतरी प्रॉब्लेम असावा गाडीत कारण हे बॉनेट उघडून काहीतरी शोधण्याचा प्रयत्न होते . तेवढ्यात, बॉनेट यांच्या हातावर जोरात आदळलं आणि हे कळवळून खाली पडले, तीच जखम आहे ही." देवदत्तांच्या झुलणार्‍या हाताकडे इशारा करत ती स्त्री म्हणाली, "इतर वेळी खरं तर मी खाली गेले नसते पण गाडीच्या बॉनेटचा फटका त्यांना खूप जोरात लागला हे दिसत होतं, म्हणून त्यांना मदत करण्यासाठी खाली आले. मी खाली उतरते न उतरते, तोच ड्रायव्हरही गाडी घेऊन येताना दिसला. मग त्यालाच यांचं पैशाचं पाकिट-बिकिट किंवा त्यांच एखादं व्हिजिटींग कार्ड मिळतंय का, ते शोधायला लावलं. सुदैवाने यांचा पत्ता मिळाला म्हणून त्याच गाडीतून त्यांना इथे आणलं. सरकारी दवाखान्यात नेलं असतं तर..."

"नो, नो ईट्स ऑलराईट," दिनकरराव म्हणाले. "खरंच फार लागलेलं नाहीए त्याला, घरीही उपचार होऊ शकतात. सरकारी दवाखान्यात नेलं असतं तर कदाचित तुम्ही तिथेच अडकला असतात."

ती स्त्री फक्त हसली आणि म्हणाली, "बरं मी निघते. मला उशीर होईल नाहीतर."

"ओह येस, तुमची फ्लाईट आहे नाही का?" दिनकरराव म्हणाले, "माफ करा, इतका वेळ झाला पण मी आपलं नावच विचारलं नाही."

"मोहिनी नटराजन," ती स्त्री म्हणाली.

"मोहिनीजी, थॅंक यू व्हेरी मच आणि पुन्हा जरूर या आमच्या घरी." दिनकरराव म्हणाले, "बाय द वे, तुम्ही राहता कुठे?"

"तुम्हाला ग्रीन टाऊन कॉम्प्लेक्स माहितीय?" मोहिनीने विचारले.

"हो, ते नवीनच झालंय", दिनकरराव म्हणाले.

"बरोबर, त्या कॉम्प्लेक्स मधल्या बी विंगच्या फ्लॅट नं. ४०२ मध्ये राहते मी." मोहीनीने उत्तर दिले.

ओह, अच्छा!" दिनकरराव उद्गाराले. "'नटराजन' असूनही मराठी चांगलं बोलता तुम्ही..."

मोहिनी पुन्हा एकदा फक्त हसली आणि म्हणाली, "आता मात्र मला घाई करायला हवी, नाहीतर..."

"हो, हो, या तुम्ही" दिनकरराव हसत म्हणाले आणि मोहिनीला गेटपर्यंत सोडण्यासाठी बाहेर गेले. तिची कार गेटच्या बाहेर निघून जाईपर्यंत ते बाहेरच उभे होते. आत आल्यावर पाहतात तो, हरीने देवदत्तांच्या हातावर मलमपट्टी केली होती. देवदत्त हॉलच्या सोफ्यावर अगदी गाढ झोपी गेले होते.

पान ८ येथे वाचा

पान १० पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १०

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:15:00 +0000

पान १०

"आपण इतकी प्यायलो की आपल्याला घरी येण्याचीही शुद्ध राहू नये?" देवदत्त स्वत:शीच विचार करत होते. सकाळी जाग आल्यावर त्यांच्या लक्षात आलं, की आपण आपल्या बेडरुममध्ये आहोत पण तिथपर्यंत आपण कसे आलो, हे त्यांना काही केल्या आठवत नव्हतं.

"साहेब, लिंबू सरबत," हरीच्या आवाजासरशी देवदत्त भानावर आले. त्याच्या हातातून सरबताचा ग्लास घेत देवदत्तांनी त्याला प्रश्न केला.

"हरी, काल मी किती वाजता घरी आलो?"

"स....साहेब," हरीच्या चाचरण्याने देवदत्त त्याच्यावरच चिडले.

"अरे दारू पिऊन मी आलो होतो, तू नाही. मग कशाला अडखळत बोलतोयस?"

"...साडे तीन वाजता साहेब. एक बाई तुम्हाला स्वत:च्या गाडीमधून घेऊन आल्या होत्या. तुमच्या हाताला खरचटलं होतं, त्याच्यावर औषध लावलेलं होतं. तुम्ही आत येऊन हॉलमध्ये झोपलात, मग मी आणि रघूने तुम्हाला बेडरुममध्ये नेलं," हरीने घडाघडा काल घडलेला प्रसंग थोडक्यात सांगितला.

"कोण होत्या त्या बाई, काही माहिती आहे का?" देवदत्तांनी विचारलं.

"हो, काकासाहेबांनी त्यांचं नाव-गाव विचारलं होतं. मोहिनी नटराजन नाव आहे त्यांचं आणि त्या ग्रीन टाऊन कॉम्प्लेक्समधल्या बी विंगच्या फ्लॅट नं. ४०२ मध्ये राहतात." हरीने माहिती पुरवली.

"ग्रीन टाऊन? बरं. हरी, काका ऑफीसला गेले का?"

"ते तर आज आठ वाजताच गेलेत. तुम्ही उठलात की मला फोन करायला सांगून गेलेत." हरी म्हणला.

काकांनी हरीला फोन का करायला सांगितला असेल ते ओळखून देवदत्त म्हणाले, "नको करुस फोन, मी स्वत:च फोनवर बोलतो त्यंच्याशी. तू जा, माझा ब्रेकफास्ट घेऊन ये."

हरीला खाली पिटाळल्यावर हाताला झालेल्या जखमेकडे बघत देवदत्त पुन्हा विचारात गढून गेले, "ग्रीन टाऊन कॉम्प्लेक्सपाशी आपलं काय काम होतं..? आपला रोजचा रस्ता तर वेगळीकडेच आहे..."

पान ९ येथे वाचा

पान ११ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान ११

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:13:00 +0000

पान ११

"काका, सॉरी म्हटलं ना, मी. पुन्हा नाही असं करणार मी." देवदत्त अगदी काकुळतीला येऊन काकांची माफी मागत होते.

"असं वचन मला तू कित्येक वेळा दिलयंस देव पण एकदाही तू ते पाळलं नाहीस. काल तर कहरच झाला," दिनकरराव संतापून बोलत होते. देवदत्त ऑफीसमध्ये आल्या आल्या, दिनकररावांनी त्यांना आपल्या केबीनमध्ये बोलावून घेतलं होतं.

"मला मान्य आहे काका, मी चुकलो. पण मी तरी काय करू? शारदाला जाऊन आता एक वर्ष उलटून गेलंय पण तिला एक क्षणही विसरणं मला शक्य झालं नाहिये, मी...."

"अरे, पण म्हणून इतकी दारू प्यावी की स्वत:लाही विसरावं?" देवदत्तांचं बोलणं अर्ध्यावरच तोडत दिनकरराव म्हणाले.

देवदत्त फक्त खाली मान घालून गप्प बसले.

"देव, मला कळते रे तुझी व्यथा", दिनकररावांचा स्वर आता किंचित नरम झाला होता, "शारदासारखी गुणी पोर तुझ्या आयुष्यात यावी हे देवालाच पाहावलं नाही म्हणायचं. पण बाळ, आता तू सावरायला हवंस. तुझ्यावरच ह्या व्यवसायाची मदार आहे. आपला विचार नको करुस पण निदान त्या कामगारांचा तरी करशील की नाही रे? तुझी शारदा गेली ह्यात त्यांचा काय दोष? उद्या जर "यज्ञ' बंद पडली तर त्यांनी काय खावं?"

दिनकररावांच्या या वाक्यासरशी, देवदत्तांनी चटकन मान वर करून त्यांच्याकडे पाहिलं आणि म्हणाले, "खरंच काका, खूप स्वार्थी झालो होतो मी. शारदाच्या जाण्याचं दु:ख माझं आहे, त्याचा इतरांना का त्रास व्हावा? आजपासून मी पुन्हा 'यज्ञ'च्या कामात लक्ष घालत जाईन. इतर कोणावरही अवलंबून न राहता स्वत: निर्णय घेईन. शारदा घरात आल्यानंतर 'यज्ञ'ची भरभराटच झाली पण तिच्या जाण्याने 'यज्ञ' बुडाली, तर तिच्याही आत्म्याला क्लेश होत राहातील."

"शाब्बास, आज खूप दिवसांनी माझा देव मला परत मिळाल्यासारखं वाटतंय," दिनकरराव प्रसन्नपणे देवदत्तांचा हात हातात घेत म्हणाले.

त्याचवेळी, दिनकररावांच्या केबीनबाहेर त्यांचं बोलण ऐकत उभा असलेला शेखर मात्र संतापाने हात चोळत होता.

पान १० येथे वाचा

पान १२ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १२

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:10:00 +0000

पान १२

"स्साला," हाताताला ग्लास दाणकन टी-पॉयवर आपटात शेखर म्हणाला. "कितीही चांगलं वागून दाखवा, कितीही गोड बोला, आमच्या म्हाता-याला तो देवदत्तच जवळचा वाटणार. तो दारू प्यायला तर ते अमॄत आणि मी काय..."

"शांत हो , शांत हो . तुझा राग मलाही कळतो पण त्याचा काही उपयोग आहे का? तुच म्हणतोस ना, की लहानपणापासून बाबांना भाउजींचीच जास्त ओढ होती म्हणून.. ," शालिनी म्हणाली.

शालिनी, शेखरची बायको. शेखर व्यसनी आहे, हे माहीत असूनही त्याच्याशी प्रेमविवाह करण्याचा वेडेपणा केला होता तिने. तिची आणि शेखरची भेट कॉलेजमध्ये झाली. शालिनीने, दोन-तीन वेळा कॉलेजच्या प्रिंसिपलकडे शेखरची तक्रारही केली होती. शेखर तिच्या जाण्या येण्याच्या रस्त्यावर रोज तिला छेडत असे. खरं तर शेखरला ती आवडली होती पण त्याचा अॅप्रोच चुकला होता. त्याचं तिच्याकडे रोखून पाहणं, कमेंट्स टाकणं हे तिला मवालीपणाची लक्षणं वाटत होतं.

एकदा अशीच एक तक्रार कॉलेजच्या प्रिंसिपलकडून दिनकररावांपर्यंत गेली होती. दिनकररावांनी त्यावरून शेखरला घरातून बाहेरही काढले होते. पण शेखरने आपले उद्योग सुरुच ठेवले. घरापर्यंत गेलेल्या तक्रारीचा जाब विचारण्यासाठी तो शालिनीचा रस्ता अडवून उभा होता. शालिनीला काय करावं ते सुचत नव्हतं. पण म्हणतात ना, कोप-यात सापडला, तर उंदीरही फिस्कारतो. शेवटी तिनेच पुढाकार घेऊन धीटपणे त्याला विचारलं, "रोज मला छेडून तुला काय मिळणार आहे? लग्न करण्याएवढी तुझ्यात हिंमत नाही. मग तुझ्यात आणि बाकी मवाल्यांच्यात फरक तो काय? तुझी मी तक्रार केली तर काय बिघडलं?"

बस्स! हे शब्द शेखरच्या जिव्हारी लागले. ही मुलगी आपल्याला मवाली समजते? हिच्यासाठी आपण रोज सकाळ-संध्याकाळ इथे येऊन उभं राहतो आणि ही...

त्याने खसकन् तिचा दंड धरून आपल्याकडे ओढलं आणि विचारलं, "माझ्याशी लग्न करण्याची तुझी तयारी असेल तर सांग."

पान ११ येथे वाचा

पान १३ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १३

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:02:00 +0000

पान १३

ते वयच वेडं असतं. शेखरच्या ह्या पवित्र्याचा तिला राग तर आला होता पण आपला हात सोडवावासाही वाटत नव्हतं. एखाद्या मुलीला स्पर्श करण्याची शेखरचीही ही पहिलीच वेळ होती. प्रश्न विचारून झाल्यावर तोही एकदम गडबडून गेला पण तोपर्यंत शालिनीने स्वत:ला सावरलं होतं. त्याच्या हातातून आपला दंड सोडवून घेत खाली पडलेली कॉलेजची बॅग उचलून ती कॉलेजच्या दिशेने पळत सुटली. शेखरला वाटलं, आता आणखी एक क्म्प्लेंट आपल्या नावावर जमा होणार. पण तसं झालं नाही.

कॉलेजमध्ये गेल्यावर शालिनीने शेखरची चौकशी केली. शेखरच्या वडिलांचा पब्लिकेशनचा बिझनेस आहे आणि शेखर त्यांचा मुलगा असल्याने त्यालाच हे सर्व मिळणार अशी माहिती मिळाल्यावर तर तिला संध्याकाळी शेखरला भेटण्याची तीव्र ईच्छा झाली. त्या दिवशीच संध्याकाळी तिने शेखरला भेटून आपला होकार कळवला.

तिथून जे त्यांचं प्रेमप्रकरण सुरू झालं ते लग्न होऊनच संपलं. प्रेम आंधळं असतं पण आईवडील नाहीत. त्यांच्या प्रेमप्रकरणाची माहिती शालिनीच्या आईवडिलांना मिळताच त्यांनी शेखरची चौकशी केली. शेखरला एक चुलत भाऊ आहे आणि पब्लिकेशनच्या या धंद्यात तोच मुख्य भागीदार आहे; तसेच, शेखरच्या व्यसनी व लफडेबाज स्वभावामुळे त्याला अजूनतरी त्या व्यवसायाची काहीच माहिती नाही, अशी माहिती मिळाल्यावर त्यांनी शालिनीचं मन वळविण्याचा पुष्कळ प्रयत्न केला होता पण तोपर्यंत तीर सुटला होता.

शेखरवर नको इतका विश्‍वास टाकून शालिनीने आपल्या सर्व मर्यादा ओलांडल्या होत्या. आता लग्नाशिवाय गत्यंतरच नव्हतं. असा रीतीने शालिनी शेखरची बायको म्हणून या घरात आली होती. तिच्या येण्याने शेखर निदान थोडाफार तरी सुधारेल अशी दिनकररावांना वेडी आशा होती पण शालिनी स्वत:च शेखरच्या एवढी प्रभावाखाली होती की, शेखरचं काही चुकतंय असं तिला वाटतच नसे. तिच्या दॄष्टीने "वडिलांनी पुतण्याएवढंच प्रेम पोटच्या मुलावर केलं असतं, तर तो असा वाया गेला नसता," एव्हढंच खरं होतं. तिची जमेची बाजू इतकीच की सासू म्हणून तिने दिनकररावांच्या पत्नीचा कायम मान राखला.

पान १२ येथे वाचा

पान १४ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १४

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 11:00:00 +0000

पान १४

मालतीबाई म्हणजे दिनकररावांच्या पत्नीलाही कधी कधी असे वाटत असे की दिनकरराव शेखरसोबत जास्तच कठोरपणे वागतात पण नव-याच्या वागण्याला हरकत घेण्याची हिंमत त्यांच्यात कधीच नव्हती.

साखरपुड्याच्या दिवशी शालिनीने देवदत्तांना पहिल्यांदा पाहिलं होतं आणि लग्न करण्यासाठी शेखरची निवड करून आपण खूप मोठी चूक केली आहे याचा अंदाज तिला येऊन चुकला. आहे त्यात गोड मानून राहण्याची कितीही तयारी तिने दर्शवली तरी लग्नानंतर तिचं मन आपोआपच शेखर आणि देवदत्त यांच्यात तुलना करू लागलं. देवदत्तांच्या रुबाबदार व्यक्तिमत्वापुढे शेखरचं रांगडं व्यक्तिमत्व तिच्या डोक्यात तिडीक उठवू लागलं. त्यातच शेखरचं नाकर्तेपण तिला वारंवार तिच्या आईवडिलांपुढे आणि नातेवाईकांसमोर मान खाली घालायला लावत असे. या त्राग्यातूनच तिचे आणि शेखरचे खटके उडत असत.

शेखरलाही शालिनीच्या वागण्या्तील फ़रक हळूहळू जाणवू लागला होता. मात्र, कळतंय पण वळत नाही अशी त्याची अवस्था होती. बसल्या जागी हवं ते बिनबोभाट मिळत होतं, त्यामुळे स्वत:च्या पायावर उभं राहावं, स्वकर्तुत्वावर उजळून निघावं, अशी उर्मीच नव्हती त्याच्यात.

देवदत्त त्याच्याहून फ़क्त पाचच वर्षांनी मोठे होते पण त्यांच्या कर्तॄत्वाचा आलेख कायम चढताच होता. लहानपणीच ओढवलेल्या परिस्थितीमुळे असेल कदाचित पण ते अंतर्मुख व्हायला शिकले होते. आईवडिलांच्या पश्चात आश्रय देऊन काका-काकूने आपल्यावर एक प्रकारे उपकारच केले आहेत, हे ते सदैव स्मरणात ठेवून होते. त्यामुळे शिकता शिकता, पार्ट टाईम नोकरी करून अर्थार्जन करण्याची संधी मिळताच त्यांनी ती चट्कन स्विकारली. घरात असताना शेखर येता जाता त्यांचा अपमान करीत असे पण त्याकडे ते सोयिस्करपणे दुर्लक्ष करीत असत. त्याबद्दल तक्रारीचा एक शब्दही त्यांनी कधी मालतीबाई अथवा दिनकररावांसमॊर उच्चारला नाही. पाच वर्षं एका प्रकाशन कंपनीत चहावाल्या पोऱ्यापासून ते असिस्टंट अकाऊंटंट म्हणून नोकरी करता करता, देवदत्तांना अखेर त्यांचं ध्येय मिळालं होतं.

डबघाईला आलेल्या एका प्रकाशन कंपनीचा मालक आपली कंपनी मशीनरीसकट विकायला काढत होता. देवदत्तांना एकट्याला ती विकत घेणं अर्थातच शक्य नव्हतं पण दिनकररावांनी ते मनावर घेतलं. त्यांनी स्वत:च्या प्रॉव्हिडंट फ़ंडा्मधून कर्ज काढलं, घरातील असेल, नसेल ते किडूक मिडूक विकून पैसे जमवले. त्यात देवदत्तांनी आजवर जमा केलेल्या पैशांची भर टाकून त्यांनी बँकेकडून कर्ज मिळवलं आणि ती कंपनी विकत घेतली. या सुमाराला शेखर नुकताच कॉलेजला जाऊ लागला होता. देवदत्तांचा स्वभाव सुरुवातीपासूनच हसतमुख होता. शिवाय पाच वर्षं प्रकाशन कंपनीत काम केल्याचा अनुभवही त्यांच्या पदरी होता. त्यामुळे ज्या प्रकाशकाने कंपनी मोडीत काढली होती, त्याच प्रकाशकाचे कॉन्टॅक्ट्स वापरून, देवदत्तांनी ती प्रकाशन कंपनी, अवघ्या पाच वर्षांत पुन्हा नव्याने उभी करून दाखवली होती. देवदत्तांची ही कर्तबगारी पाहून, कधी कधी दिनकररावांनाही हाच आपला मुलगा म्हणून जन्माला यायला हवा होता, असे वाटत असे.

पान १३ येथे वाचा

पान १५ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १५

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:57:00 +0000

पान १५

शेखरकडे पाहण्याची दिनकररावांची दॄष्टी कदाचित बदललीही असती पण जे देवदत्तने करून दाखवलं तेच करून दाखविण्याची पुरेपुर संधी शेखरलाही उपलब्ध होती. किंबहुना, एक एस्टॅब्लिश्ड पब्लिकेशन कंपनी त्याची वाट पाहत उभी असतानाही, शेखर मात्र त्याच्या व्यसनांमध्ये आणि लफ़ड्यांमध्येच गुंग होता. त्याच्यासमॊर भागिदारीचा प्रस्ताव, केवळ दिनकररावांनीच नाही, तर देवदत्तांनीही ठेवला होता पण "स्वतंत्र व्यवसाय करायचाय," असं कारण सांगून त्याने कित्येकदा वेळ मारून नेली मात्र त्या प्रत्येक वेळेस, त्याच्या स्वतंत्र धंदयासाठी लागणारं ’भांडवल’ तो दिनकरराव आणि देवदतांकडून घ्यायला विसरला नव्हता.

तशातच त्याने शालिनीशी लग्न करण्याची गोष्ट बोलून दाखवताच, दिनकरराव थोडेसे चिडले होते. शेखरच्या कोणत्या गुणावर भाळून शालीनी त्याच्याशी लग्न करायला तयार झाली हेच त्यांना कळेना. पण या वेळी मालतीबाई मध्ये पडल्या. "लग्न होऊ दे, मग बघा, पोरगा सुधारतो की नाही," या त्यांच्या वाक्यात आईची माया आणि अगतिकता दोन्ही होती. दिनकरराव पुढे काहीच बोलू शकले नाहीत.

लग्नानंतरच्या पहिल्या वर्षात एका मुलाचा बाप बनण्यापलिकडे, शेखरने कोणतंही कर्तॄत्व गाजवलं नव्हतं आणि मालतीबाई व दिनकररावांना वाटल्याप्रमाणे त्याच्यात यत्किंचितही सुधारणा झाली नव्हती. त्यापुढची तीन वर्षं दिनकरराव आणि देवदत्तांनी रात्रीचा दिवस करून ’यज्ञ’ला नावारूपाला आणली होती. त्यानंतर शारदाच्या येण्याने तर दुधात जणू साखरच पडली. शेखरच्या आयुष्यावर मात्र याचा खूप मोठा परिणाम झाला होता. आता त्याला पूर्वीसारखे हवे तेव्हा, हवे तितके पैसे मागता येत नसत. शारदा प्रत्येक वेळेस हिशोब मागत असे. तिने कधी त्याला पैशांसाठी नाही म्हटले नाही पण हिशो़ब काय दाखवायचा हा शेखरपुढे मोठ्ठाच प्रश्न होता. या अडथळ्याचा बंदोबस्त कसा करता येईल, याचा विचार तो नेहमी करत असे.

शारदा आणि देवदत्तांच्या आयुष्यातील एक अपत्याची उणीव सोडली तर सर्व काही सुरळीत सुरू होतं. पण शारदेची ही दुखरी नस शेखरने बरोबर ओळखली होती. संधी मिळताच त्याने, आपल्या मुलाला म्हणजे सुयोगला देवदत्त आणि शारदाला दत्तक देण्याचीही तयारी असल्य़ाचं भासवलं. उद्देश हा की निदान ह्या निमित्ताने घरात येणार्‍या पैशावर तरी आपल्याला हक्क सांगता येईल.

पान १४ येथे वाचा

पान १६ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १६

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:51:00 +0000

पान १६

शेखरला वाटलं होतं, मुलगा दत्तक द्यायचा म्हटल्यावर शालिनी आकांडतांडव करेल पण कसलं काय? उलट तीच म्हणाली, "हातात पैसा खेळायला हवा असेल, तर ह्याच रस्त्याने जायला हवं." शेखरबरोबरच्या पाच वर्षांच्या संसारात ती पुरती शहाणी झाली होती. पण शारदा त्या दोघांनाही ओळखून बसली होती. जेव्हा जेव्हा शेखर किंवा शालिनी तिच्यासमोर सुयोगला दत्तक देण्याचा विचार काढत, शारदा कामाचे निमित्त करून तिथून निघून तरी जाई किंवा तो विषय पुढे ढकलत असे. शारदासमोर आपली डाळ शिजणार नाही, असे पाहून शेखरने मालतीबाईंना पुढे करायला सुरुवात केली. पण त्याचाही काहीच उपयोग झाला नाही. शारदाला स्वत:चंच मुल हवं होतं.

कितीही नाही म्हटलं तरी शारदाला लहान मुलांचा लळा होता. मग सुयोग त्यातून कसा वगळला जाईल? त्याच्यासाठी जे जे म्हणून करता येईल, ते ते शारदा करीत असे. अर्थातच हे सर्व शेखर, शालिनीच्या अपरोक्ष होतं. लग्नाला पाच वर्षं उलटून गेल्यावरही मुल होण्याची काही चिन्ह दिसेनात, तेव्हा सुयोगला दत्तक घेण्याचा विचार एक-दोनदा तिच्याही मनात तरळून गेला होता, तसं तिने देवद्त्तांशी बोलायचंही ठरवलं होतं पण शेखर आणि शालिनीने पोटच्या मुलालाच कमाईचं साधन बनवलेलं लक्षात आल्यावर, तिला त्या दोघांचीही शिसारी येऊ लागली. बरं, अनाथाश्रमातून मुल दत्तक घ्यावं, तर घरात सुयोगला दत्तक घेण्याचं बोलणं उठसूठ निघतच असे. अशा परिस्थितीत बाहेरच्या मुलाला दत्तक घेणं म्हणजे जाणूनबुजून शेखर, शालिनी आणि मालतीबाई यांना डिवचण्यासारखंच होतं. त्यामुळे या सर्व मन:स्तापापासून दूर राहण्याकरीता ती जास्तीत जास्त वेळ ऑफ़ीसमध्येच काढू लागली. ऑफ़िसचं काम आणि घरी ही अशी परिस्थिती; यातून बाहेर पडण्याचा मार्गच तिला दिसेना.

देवदत्त अगदी शंभर टक्के तिच्या बाजूने असले, तरी त्यांचा बराचसा वेळ ऑफ़िसच्या कामानिमित्त टूरवर जाण्यातच खर्च होत असे. दिनकररावांशी काही बोलावं तर शेखर, शालिनी आणि मालतीबाई हे ’त्यांचं’ कुटूंब होतं. तिच्या आणि देवदत्तांच्या मेडिकल टेस्ट्स, म्हणावं तर पॉझिटीव्ह होत्या, म्हणावं तर निगेटीव्हही होत्या. कधीही मूल होऊ शकतं तर मग मूल होत का नाही? या सर्व विचारांनी शारदाला नैराश्याने घेरलं. थोडी-थोडकी नाही, पुढची पाच वर्षं ती ह्या नैराश्यात वावरत होती. याच नैराश्यातून ती हळूहळू देवाधर्माकडे वळली.

त्या दिवशी, ती अशीच तिच्या व्रताच्या नियमाप्रमाणे देवळात गेली होती. तिथून बाहेर पडता पडता, तिचा मोबाईल वाजला होता. देवळाच्या आवारात नेटवर्क मिळत नाही, म्हणून ती धावतपळत जिथे तिने गाडी पार्क केली होती, तिकडे जाऊ लागली. तिने जेमतेम मोबाईल कानाला लावलाच होता, तोच डाव्या बाजूने येणार्‍या ट्रकच्या हॉर्नच्या कर्कश्श आवाजाने ती दचकली. तिला बाजूला होण्याची उसंतही न देता, तो ट्रक क्षणार्धात तिला तुडवून निघून गेला....

पान १५ येथे वाचा

पान १७ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १७

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:49:00 +0000

पान १७

"त्या शारदाच्या सोबत हा देवदत्तसुद्धा मेला असता ना, तर बरं झालं असतं," पाचवा पेग पॊटात गेला आणि शेखरचा देवदत्तांवरचा राग अनावर झाला, "अरे, काय नाही केलं, हे सर्व मिळवण्यासाठी. आमचा बाप तो तसा. स्वत:च्याच घरात आश्रितासारखे दिवस काढायला लावले. त्या शारदाने पै पै ला महाग केलं मला, शेवटी पोरगा देण्याची पाळी आली तरी ही बाई काही बधली नाही. ती मेली तर म्हटलं, चला सुटलॊ. निदान पूर्वीसारखे पैसे तरी हातात खेळतील, म्हणून त्या देवदत्ताचे पाय धरले. स्वप्नातसुद्धा त्याने कधी दारूचा विचार केला नसेल. फ़ार कष्ट पडलेत मला, त्याच्या ओठांपर्यंत हा ग्लास नेण्यासाठी. गेले सहा महीने मी ते ऑफ़िस आणि घर ह्याच्याशिवाय कुठे गेलॊ नाहिये. हे सुद्धा घरात गुपचूप करावं लागतंय," टे़बलवर दाणकन आपटलेल्या ग्लासाकडे हात करत शेखर म्हणाला.

"हे बघ शेखर, उगाच राग राग करू नकोस. तुझं सुरूवातीपासूनच लक्ष नव्हतं ह्या बिझनेसमध्ये. तुला तुझ्या उद्योगांमधून सवड मिळेल तर ना!" शालिनी.

"अरे पण आता लक्ष घालतोय ना? तरी आमचा बाप काही त्या देवदत्ताच्या नावाचं तुणतुणं वाजवायचं सोडत नाही," शेखर तडकून म्हणाला,

"थोडा धिर धर, शेखर. तुझ्याबरोबर केलेल्या पार्टनरशीपच्या कराराचा हा शेवटचा महिना आहे. आत्ता काही उलट-सुलट केलंस ना, तर परिणाम आपल्यालाच भोगायला लागणार आहेत," शालिनी म्हणाली.

"हं, म्हणूनच गप्प बसलॊय." शेखर.

"मी तर म्हणते, काय वाईट आहे, सांग. तुला हवी तशी बिझनेसमध्ये पार्टनरशीप मिळतेय, तर तुला हवीत कशाला बाहेरची लफ़डी-कुलंगडी?"

शालिनीच्या या प्रश्नावर शेखरने काहीच उत्तर दिले नाही. तो नुसताच टी-पॉयवर ठेवलेल्या ग्लासाकडे पाहात बसला. त्याला तो प्रसंग आठवला....

शेखर पाच वर्षांचा असेल. मालतीबाई त्याला जेवायला वाढत होत्या. तेवढ्यात देवदत्त शाळेतून आला होता. त्याच्या पायाला ठेच लागली होती. त्याचा भळभळणारा अंगठा पाहून मालतीबाई हातातलं जेवणाचं भांड टाकून औषध घ्यायला धावल्या. पुढचा अर्धा तास शेखर पानावर तिष्ठत बसून होता पण देवदत्ताच्या जखमेवर मलमपट्टी होईपर्यंत त्याला जेवण मिळालं नाही. तसाच आणखी एक प्रसंग, दिनकरराव संध्याकाळी घरी येताना दिसले की शेखर घराच्या दारामागे उभा राहून त्यांच्या घरात येण्याची वाट पाहात असे. ते घरात आले की तो पट्कन दाराच्या मागून बाहेर येत त्यांना भो: करून दचकवत असे. दिनकररावही दचकल्याचं नाटक करून मग त्याला प्रेमाने जवळ घेऊन त्याचा गालगुच्चा घेत असत. एकदा तो असाच नेहमीप्रमाणे दाराच्यामागे लपला असताना, बराच वेळ झाला तरी दिनकरराव आलेच नाहीत. "कुठे राहिले आपले बाबा?" म्हणून तो बघायला बाहेर वाकला, तर घरासमोरच्या झाडाच्या पारावर दिनकरराव आणि देवदत्त बसले होते. दिनकररावांनी प्रेमाने त्याला जवळ घेतलं होतं आणि ते त्याच्या हातात काहीतरी वस्तू देत होते. त्यांनी काय दिलं ते शेवटपर्यंत शेखरला कळलं नाही.

पान १६ येथे वाचा

पान १८ पुढे चालू

कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १८

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:42:00 +0000

पान १८

पण त्या दिवशी शेखरला वाटलं की आपल्यापेक्षा देवदत्तच्या गरजा पुरवणं, हे आई-बाबांना जास्त महत्त्वाचं वाटतं. देवदत्त अभ्यासातही हुशार होता. त्याचं उदाहरण देऊन बर्याजचदा शाळेतील शिक्षकदेखील शेखरची कानउघडणी करीत असत. कळत नकळत शेखरची तुलना देवदत्तशी होतच असे. या सर्व गोष्टींचा एकत्रित परिणाम म्हणून शेखर देवदत्तचा राग राग करू लागला होता. पण देवदत्ताच्या उजळ कर्तॄत्वापुढे शेखरचा त्रागा कोणाच्या लक्षातच आला नाही. तो वाळीत टाकल्यातच जमा होता. नाही म्हणायला शेखरला आठवीच्या वर्गात एक मित्र मिळाला होता, राकेश नावाचा. हा राकेश, रोज आपल्या वडीलांबद्दल काही ना काही गंमती जमती सांगायचा. "काल माझ्या बाबांनी मला रूळावर चालणारी छॊटी ट्रेन आणून दिली. उद्या मी बाबांबरोबर जत्रेला जाणार आहे," असं काय काय राकेश रोजच सांगत असे.

शेखरलाही राकेशच्या बाबांना भेटण्याची खूप उत्सुकता लागून राहिली होती. एक दिवस संध्याकाळी शाळा सुटल्यावर, तो राकेशसोबत त्याच्या घरी गेला. त्याला वाटलं, राकेश इतकं आपल्या बाबांबद्दल सांगतो म्हणजे ते दिसायला एकदम रुबाबदार, देखणे असतील. पण त्याने पाहिलं तर, एक जाडा, केस पिंजारलेला माणूस पलंगावर अस्ताव्यस्त झोपला होता. राकेशने त्याला "बाबा, बाबा" म्हणत हलवून जागं केलं. राकेशच्या बाबांचे लालभडक डोळे पाहून तर शेखरला तर पळूनच जावंसं वाटत होतं पण तो मागे सरकण्याआधीच त्यांनी शेखरचा हात धरून त्याला जवळ बोलावलं. भितभितच शेखरने आपलं नाव सांगितलं. तसं राकेशच्या बाबांनी टेबलाच्या खणात ठेवलेलं एक चॉकलेट काढून शेखरच्या हातावर ठेवलं आणि त्याचा गालगुच्चा घेतला. त्याने गालगुच्चा घेताना, त्याच्या तोंडाला येणार्‍या वासाने शेखरला अगदी मळमळून आलं होतं पण त्यांच्या गालगुच्चा घेण्याने त्याला आपल्या बाबांचीही आठवण आली होती, "जेव्हापासून हा देवदत्त मॅट्रीक पास झालाय, बाबा तर त्याचे आणखीनच लाड करू लागलेत. आपल्याशी बोलायलाही बाबांना वेळ नसतो पण त्याच्यासाठी मात्र..." शेखरचे डोळे पटकन भरून आले होते.

राकेशच्या वडिलांच्या ते लक्षात आलं. त्यांनी विचारलं, "का रे बाळ, काय झालं?"

"काही नाही," डोळ्यातलं पाणी शर्टाच्या बाहीला पुसत शेखर म्हणाला आणि राकेशला व त्याच्या वडिलांना अच्छाही न करता, आपलं दप्तर सावरत तो घराच्या बाहेर पडला. त्यादिवशी शेखरने दिनकररावांकडून घरी उशीरा येण्याबद्दल मार खाल्ला होता.

"राकेश, तुझे बाबा दारू पितात का रे?" शेखरने दुसर्‍या दिवशी शाळेत गेल्यावर राकेशला प्रश्न विचारला.

"हो," खाली मान घालून राकेश म्हणाला, "पण तसे ते खूप चांगले आहेत. आई मी खूप लहान असतानाच आम्हाला दोघांना सोडून निघून गेली. तेव्हापासून बाबांनीच मला सांभाळलं मला."

"तुला त्यांची भिती नाही वाटत? ते मारतात का तुला?" शेखरने पुन्हा प्रश्न केला.

"हॅ! घाबरायचं काय त्यात? उलट ते दारू पिऊन आले ना, की मला बरं वाटतं. मग माझे खूप लाड करतात मग ते. मला त्यांनी आजपर्यंत कधीच मारलं नाही." राकेश.

शेखर विचार करत होता, "दारू पित असले तर काय झालं? स्वत:च्या मुलावर प्रेम तर करतात. आजपर्यंत कध्धीच राकेशने बाबांचा मार खाल्ला नाही...."

त्यानंतर, जवळजवळ रोजच शेखर राकेशसोबत संध्याकाळी त्याच्या घरी जात असे. "राकेशसॊबत अभ्यास करतो," हे कारण त्याने घरी उशीरा येण्यासाठी तयार करून ठेवलं होतं. त्याच्या वार्षिक परिक्षेचा निकाल फ़ारसा आशाजनक नव्हता पण "पास तर झाला ना, पुढच्य वर्षी करेल जास्त अभ्यास," या मालतीबाईंच्या वाक्यापुढे दिनकररा्वांनी काहीच भाष्य केलं नाही. पुढची दोनही वर्षं शेखर जेमतेम मार्कांनी पास झाला शेखरच्या राकेशच्या घरी अभ्यासाला जाण्याचा किती उपयोग झाला होता, ते त्याचं त्यालाच ठाऊक पण शेखरमध्ये झालेला बदल त्याच्या वागण्याबोलण्यातून दिसू लागला होता; पूर्वी राग आला तरी गप्प बसणारा शेखर आता राग आल्यावर उलटून बोलून दाखवत होता. देवदत्त त्याचं मुख्य टार्गेट होतं.

पान १७ येथे वाचा

पान १९ पुढे चालू

ही कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान १९

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:35:00 +0000

पान १९

देवदत्ताने कर्तॄत्वाची जी उंची गाठली ती आपण कधीच गाठू शकणार नाही, याची शेखरला कल्पना होतीच पण बापाच्या आणि चुलतभावाच्या भागिदारीच्या धंदयात आपल्याला ताटाखालचं मांजर बनून राहावं लागेल, ही कल्पनाही शेखरला भयावह वाटत असे आणि जेव्हा भितीचं हे पांघरूण झुगारून त्याने खरोखरच बिझनेसमध्ये लक्ष देण्याचं ठरवलं, तोपर्यंत खूपच उशीर झाला होता. त्याच्या बाहेरच्या भानगडी त्याला फ़ार महागात गेल्या होत्या. बिझनेसची सूत्र शारदाच्या हातात आली होती आणि ती गेल्यावरही बिझनेस सांभाळण्याचा जो पर्याय त्याला मिळाला होता तो काही फ़ार सन्मानजनक नव्हता.

त्याच्या तीन महीन्यांच्या प्रयत्नांनंतर देवदत्त पहिल्यांदा त्याच्याबरोबर बारमध्ये गेले होते. ते पहिल्यांदा त्याच्याबरोबर दारू प्यायला बसले तेव्हा तर स्वत:च्या हाताला चिमटा घेण्याची वेळ आली होती त्याच्यावर. ज्या माणसाने कधी शेखरच्या सावलीवरही विश्‍वास ठेवला नसता, तोच माणूस आज शेखरच्या हातात बिझनेस देऊन स्वत: बारमध्ये तासन् तास काढत होता.

ज्या प्रकारे देवदत्तांनी दारूच्या आहारी जाऊन बिझनेसमधून अंग काढून घेतलं होतं व ज्याप्रकारे दिनकररावांनी शेखरला बिझनेसमध्ये तयार करायला सुरुवात केली होती, त्यावरून देवदत्त बिझनेसची संपूर्ण जबाबदारी शेखरच्या अंगावर टाकणार हे निश्‍चित होतं. वर्षभराच्या मेहनतीनंतर शेखरला हा दिवस दिसला होता. सगळं कसं व्यवस्थित जमून येत होतं आणि तेवढ्यात तो देवदत्तांना तो छॊटासा अपघात होतो काय, दिनकरराव त्यांना दारू न पिण्याबद्दल समजावतात काय आणि देवदत्तही त्यांचं ऐकून पुन्हा ऑफ़िस जॉईन करतात काय! तडफ़डाट झाला शेखरच्या जीवाचा पण नुसतं हात चोळत बसण्यापलिकडे तो काहीच करू शकत नव्हता.

त्या रात्री शेखरचं आणि शालिनीचं या विषयावर बोलणं सुरु असतानाच देवदत्त आपल्या बेडरूममध्ये विचार करत होते, "आपल्याला सुखरूप घरी आणून सोडणार्‍या त्या मोहिनी नटराजनचे एकदा भेटून आभार मानले पाहिजेत. काय बरं पत्ता तिचा..? हं! ४०२, बी विंग, ग्रीन टाऊन कॉम्प्लेक्स..."

पान १८ येथे वाचा

पान २० पुढे चालू

ही कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.

ओअॅसिस - पान २१

noreply@blogger.com (Kanchan Karai (Mogaraafulalaa)) — Sun, 12 Apr 2015 10:28:00 +0000

पान २१

"यू मीन, सतीश....हा त्रास मला दारू पिण्यामुळे होतोय?" देवदत्तांनी चकित होऊन डॉ. बर्व्यांना विचारलं.

"अंह! दारू न पिण्यामुळे होतोय," मिश्किलपणे डॉ. बर्वे म्हणाले.

"म्हणजे मी दारू पिणं पुन्हा सुरू करावं म्हणतोयस..?" देवदत्तांनी प्रश्‍न केला.

"थांब, थांब, थांब. नीट समजावून सांगतॊ." डॉ. बर्व्यांच्या या वाक्यासरशी देवदत्त खुर्चीत सरसावून बसले.

"हे बघ, कसं असतं की, आधी तुम्ही थोडी दारू पिता, मग हळूहळू पिण्याचं प्रमाण वाढतं, तुमच्या शरिराला अल्कोहोलची सवय होते. मग अचानक तुमच्या शरीराला मिळणारा हा अल्कोहोलचा पुरवठा बंद झाला की तुमचं शरीर त्याची मागणी करतं. अशा वेळेस जर तुम्ही ही मागणी पुरवली नाहीत किंवा त्याऐवजी जर दुसरं काही सेवन केलंत, तर तुमचं शरीर बंड करतं आणि शरीर अल्कोहोलसाठी बंड करतं म्हणजे काय, तर तुमचं ब्लडप्रेशरवर वाढतं किंवा कमी होतं, तुमच्या पोटात आग पडल्यासारखं वाटू लागतं, अस्वस्थ वाटतं. मळमळतं किंवा उलट्या होऊ लागतात आणि पोटात काहिही राहात नाही. तरीही तुम्ही शरिराला दारू पुरवली नाहीत तर हा प्रकार तुमच्या जीवावरही बेतू शकतो."

"ओह, असं आहे का हे?" बिझनेसच्या कामानिमित्त पार्ट्या अटेंड केल्यावर, एक-एक बाटली दारू रिचवून व्यवस्थित बिझनेस टॉक करणारे लोक देवदत्तांनी पाहिले होते. दारूच्या एका ग्लासात बिझनेस डिल कन्फ़र्म होऊ शकतं याचीही त्यांना कल्पना होती पण तीच दारू असंही काही करू शकते, ही माहिती त्यांना नवीन होती.

"हं. मुळात दारू पिणंच वाईट, पिण्याचा अतिरेक तर त्याहून वाईट आणि त्यानंतर अशी अचानक दारू सोडून देणं तर सर्वात वाईट..." डॉ. बर्वे म्हणाले.

"..आणि मी तीनही वाईट गोष्टी केल्या..." देवदत्त खिन्न स्वरात म्हणाले.

"त्यात तुझी काही चूक नाही रे, देव. होतं असं. तुझ्याकडे तर निदान कारण तरी होतं. या जगात कित्येक लोक कारणाशिवाय दारू पितात."

"पण सतीश, मला आता दारू नाही प्यायचीय रे. चार-पाच दिवसांपूर्वीच माझं काकांशी बोलणं झालंय, या विषयावर. शेखरने आत्ता कुठे ’यज्ञ’ मध्ये लक्ष द्‍यायला सुरुवात केली आहे. काकांचं वय होत चाललंय..."

"हे आधी नाही समजलं?" डॉ. बर्व्यांच्या या फ़टकळ प्रश्‍नावर देवदत्तांना काहीच उत्तर देता येईना..ते नुसताच समोरच्या टेबलवर ठेवलेल्या पेपरवेटशी चाळा करीत बसले.

डॉ. बर्यांनाही एकदम अपराध्यासारखं वाटलं... "अरे, सोन्यासारखा संसर उध्वस्त झाल्यावर काय करावं या माणसाने? कॉलेजमध्ये असताना सिगरेटी फ़ुंकणं नि पार्ट्या करणं यापेक्षा पार्ट टाईम जॉब करून काकाचा आर्थिक भार हलका करणं पसंत केलं याने. अहोरात्र खपून हा एका कंपनीचा मालक बनला ते काय दारू पिऊन नाही..". चटकन परिस्थिती सावरत ते म्हणाले, "सॉरी यार, पटकन निघून गेलं तोंडातून."

डॉ. बर्यांकडे पाहात एक सुस्कारा सोडून, वातावरण हलकं करण्याच्या उद्देशाने देवदत्त हसत म्हणाले, "जाऊ दे, तुला काय मी आज ओळखतो का? हे असं बोलायचास म्हणून तर कॉलेजमध्ये पोरी तुझ्याशी फ़टकून असायच्या."

"हो आणि तुझ्या अवती-भवती त्या रुंजी घालत असूनही, आपल्याला काही माहितच नाही असं तू दाखवायचास......ती प्रमिला आठवते का, तुला प्रेमपत्र लिहिणारी..?" डॉ. बर्वें.

"अरे बापरे, ते प्रकरण कसं विसरेन मी? तिच्या हातापाया पडून सांगितलं होतं, की बाई गं, माझ्या मनात तुझ्याविषय़ी काही नाही, तर म्हणते जिच्याविषयी आहे, तिचं निदान नाव तरी सांग..आता कुठून सांगू हिला मी नाव, कोणी नाहीच तर...." देवदत्तांना त्या आठवणीने हसू फ़ुटलं.

त्यानंतर बराच वेळ देवदत्त आणि डॉ. बर्वे कॉलेजच्या जुन्या आठवणींमध्ये रंगून गेले होते. थोड्या वेळाने विषय पुन्हा देवदत्तांच्या दारू पिण्यावर आला, तसे डॉ. बर्वे म्हणाले, "कोई बात नही मेरे दोस्त. इस मर्ज का ईलाज है मेरे पास. मी काही गोळ्या आणि एक टॉनिक लिहून देतो ते वेळेवर घेत जा, निदान महिनाभर तरी सुरू ठेव, जमलंच तर मस्तपैकी हा आठवडाभर रेस्ट घे घरी आणि फ़्रेश होऊन ऑफ़िसला जा. त्यानंतरही त्रास होतोय असं वाटलंच तर मला मोबाईलवर फ़ोन कर."

त्यांच्या बोलण्यावर देवदत्तांनी, "ओ.के." म्हणून मान डोलावली आणि डॉक्टरांनी दिलेलं गोळ्यांचं प्रिस्क्रिप्शन आपल्या वॉलेटमध्ये ठेवलं. डॉ. बर्वे आपल्या खुर्चीतून उठून त्यांच्याजवळ गेले व त्यांच्या खांद्‍यावर हात ठेवून म्हणाले, "फ़ळांचं ज्यूस पिण्यावर भर देत जा. डोंट वरी, सर्व काही ठिक होईल. अशी काही हाताबाहेर गेलेली परिस्थिती नाही तुझी..."

देवदत्तांनी डॉ. बर्व्यांकडे पाहून एक स्मितहास्य केलं आणि त्यांचा निरोप घेऊन बाहेर पडले.

देवदत्त निघून गेल्यावर डॉ. बर्वे स्वत:शीच म्हणत होते, "खरंच मित्रा, व्यसन कुठलंही वाईटच, मग ते दारूचं असो वा प्रेमाचं... तुझी शारदा गेली, ती आता परत येणार नाही... तुझी दारू सोडवायला औषध आहे माझ्याकडे पण तुला शारदाच्या आठवणींतून सोडवणारं औषध मी कुठून शोधून आणू...?"

पान २० येथे वाचा

पान २२ पुढे चालू

ही कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्‍या.