چه مرگم شده! به گمونم آلزایمر گرفتم!
صبح که دارم تو راه میام سرکار، با خودم کلی فکر می کنم، وقایع روزای قبل رو کنار هم میذارم و یهو از توش به یه سوژه توپ برمیخورم… اما همچین که می شینم پشت میز و صفحه «مطلب جدید» رو باز می کنم، یادم می ره چی می خواستم بنویسم!

مثلاً امروز می خواستم یه مطلبی بنویسم، حتی تیترش رو هم انتخاب کرده بودنم، جمله هاش رو هم سبک سنگین کرده بودم، الان هر چی فکر می کنم یادم نمیاد درباره چی بود!  
اینجور مواقع دلم می خواد یه فحش خیلی بد بدم به زمین و زمان که الان حتی اون فحشه رو هم یادم نمیاد!!
خدایا توبه! 

درست یادم نیست از کی می شناسمش!
وقتی اولین بار مستقیماً باهاش صحبت می کردم، جدی بود و کمی تند… سرد بود و در عین حال که نمی خواست باهام حرف بزنه، چیزایی بهم گفت که به گفته خودش به هیچکس نگفته بود!
حرفای زیادی زدیم… و من هم اون موقع وضع روحی مناسبی نداشتم…
شده بودیم مثل دو تا آدم خسته، که ناخودآگاه به کسی که مثل خودشونه اعتماد کرده بودن… غریبه هایی که بعضی زوایای روح همدیگه رو می شناختن… و هر کدوم چیزی دارن که دیگری بهش نیاز داره…
هنوز که فکر زندگی تک و تنها، توی یه باغ سیب رو می کنم، بوی عطر سیب توی مشامم می پیچه و احساس آرامش می کنم… 
.
تنهایی، نه تنهایی جسم، بلکه تنهایی روح، شخصیت آدم رو می سازه و روح رو آبدیده می کنه…
مثل یه ماراتن می مونه، که تنها حریفت، زمانه و بازنده هم همیشه توئی!
اما از نظر من، هر باختی، به این معنی نیست که تو هیچ نفعی نبردی…
شاید خودش ندونه… شاید خودش شاکی باشه… غمگین باشه… اما تنهایی، طوری روحش رو صیقل داده که هیچ غباری روش نیست… و به همین خاطر اینهمه حساسه و آسیب پذیر!
.
بعضی آدما قوی هستن…
بعضی ها ادای قوی بودن رو درمیارن…
بعضی ها هم هیچ ادعایی ندارن…
بعضی ها هم به ضعفشون معترفن…
اما جالب ترینشون اونایی هستن، که معجونی هستن از این ها! ترکیبی که گاهی لایه های قدرتش روش شناوره و توانائیش رو توی هر زمینه ای نشون می ده و گاهی چنان ضعف وجودش رو فرا میگیره که هیچ درمانی براش نیست، جز اشک!
.
من به تازگی یه دوست دارم… دوستی که از معدود افرادیه که حرف زدن باهاش آزارم نمی ده…
ادای این رو درنمیاره که منو می شناسه و الکی نمی گه قربونت برم، فدات بشم…
کسیه که خیلی رک میاد بهم می گه به مطلب جدید وبلاگت رتبه «مزخرف» رو دادم!!
و من هم با کمال صداقت بهش می گم «مرسی!»
چون کم پیدا می شه کسی که اینقدر بی پرده نقدت کنه و ایراداتت رو بگه… و خیلی ها، چه تو دنیای واقعی، چه تو دنیای مجازی یادشون رفته یکی از مهمترین خصوصیات یه دوست اینه که بدون رودرواسی، نقاط ضعف کارت رو بهت بگه…
همه فقط نگران هستن که وجهه شون پیش بقیه خراب نشه
اما من ترجیح می دم این انتقاد تلخ رو به اون پنهان کاری شیرین!
.
این روزها، خسته تر از هر وقتیه که می شناختمش…
آشفته است…
نگرانی رو پشت همه جملاتش حس میکنم…
داره می ره به سفری که نه می دونه کجاست، نه پایانش مشخصه… 
بی اختیار این دلشوره از پشت کلماتش بهم منتقل می شه، هضمش می کنم، سعی می کنم برای بیان حقیقت، شیرین ترین کلماتم رو برای پاک کردن این احساس منفی بکار ببرم… شاید کمی لبخند، کمی آرامش، کمی آسودگی خیال به همراه بیارم…

دوست جدیدم…
برات آرامش آرزو می کنم…
که آرامش، همه ی خوشبختیه! 
.
.
.
پ.ن.1  این مطلب به هیچ وجه حق مطلب رو درباره ایشون ادا نکرده! 

پ.ن.2  ببخشید که غیر از خودش کسی سر درنمیاره چی نوشتم!! دیگه یه وقتی هم وبلاگ آدم مخاطب خاص داره دیگه…

قبلاً فقط یه بار، اون هم نصفه و نیمه، اون هم از شبکه MBC Persia دیدمش….
از همون موقع هم ازش خوشم اومد…
چند روز پیش، یه اسمایلی باعث شد دوباره یادش بیفتم
دانلودش کردم
و از اون روز تقریباً 4-5 بار دیدمش!!
ساند ترک کاملش رو دانلود کردم و بارها گوش دادم
با دیدن این صحنه هربار اشک ریختم… و تحسین کردم بازی زیبای جرالد باتلر رو… 

یه فیلم، سرشار از احساسات ناب، بازی های خیره کننده، صحنه پردازی و طراحی گریم ولباس عالی…
می دونم که یه فیلم به اسطوره هام اضافه شده…
فقط کاش می دونستم کتاب لعنتیش رو به کدوم نامردی قرض دادم که هیچوقت بهم برش نگردوند!

IMDB

دانلود فیلم The Phantom of the Opera

دانلود کل ساندترک – پارت 1

دانلود کل ساندترک – پارت 2

 دانلود تک آهنگ The Phantom of the Opera که خودم عاشقشم!

متن این تک آهنگ، در ادامه مطلب
هر کدوم از تک آهنگ هاش رو هم خواستید بگید براتون آپلود کنم
 

CHRISTINE

In sleep he sang to me

In dreams he came

That voice which calls to me and speaks my name

And do I dream again for now I find

The Phantom of the Opera is there

Inside my mind

PHANTOM

Sing once again with me

Our strange duet

My power over you grows stronger yet

And though you turn from me to glance behind

The Phantom of the Opera is there

Inside your mind

CHRISTINE

Those who have seen your face

Draw back in fear

I am the mask you wear

PHANTOM

…It’s me they hear

BOTH

Your/My spirit and my/your voice in one combined

The Phantom of the Opera is there

Inside my/your mind

BACKGROUND

He’s there, the phantom of the opera!

CHRISTINE

He’s there, the phantom of the opera

PHANTOM

Sing, my Angel of Music

Sing, my Angel

Sing for me

Sing, my Angel!

Sing for me!

مثل اسمش بود… پرشر و شور و پرهیاهو و فعال! 
خیاط خوبی بود… دوست خوبی هم بود… فقط 45 سالش بود….
.
اولین اتفاق عجیبی که براش افتاد، حدود 4 ماه پیش بود… یه آمپول پنی سیلین که توی خونه زد و شوک آنافیلاکسی و 5 دقیقه مرگ! وقتی برگشته بود، هنوز توی شوک بود از اونچه دیده بود… یه محوطه بزرگ بدون سقف، که با یه پرده سفید به دو بخش تقسیم شده بود… شراره این طرف پرده بوده و از اون سمت، صدای فریاد و شیون و التماس میومده… از کسی که اونجا ایستاده بوده خواهش کرده بذاره بره ببین چرا اینها اینقدر آشفته و در رنج هستن… اما جواب قاطع بود: «هنوز نوبت تو نیست، باید یه کم دیگه صبر کنی!»
.
سرحال بود… حتی یه دل درد ساده هم نمی گرفت… پر جنب و جوش بود… از اون زن هایی که همه زندگی و امور خونه روی دوششون می چرخه… دو تا دختر داشت… یکی 24 ساله و یکی حدود 17 ساله… از اون دخترک هایی که با بوی عطر تن مادرشون زندگی می کردن و روزی که صورتش رو نمی بوسیدن، شب نمی شد… و شوهری که دوستش داشت، اگرچه ایرانی بود و سنتی…
.
حدود یک هفته پیش، توی چک آپ های عادیش، موقع سونوگرافی، متوجه یه برجستگی توی دیواره رحمش شد… دکتر دستور جراحی و نمونه برداری رو داد… با پای خودش و خوش و خرم رفت بیمارستان…
اما زیر عمل، 6 بار دچار سکته مغزی و قلبی شد… دکتر هم بدون انجام کار خاصی، جراحی رو نیمه کاره رها کرد… بعد از عمل، بهوش اومد… گفت و خندید… اما…
یک مرتبه رفت! به کمای عمیق و غیرعادی… سه روز توی کما بود… نتایج آزمایشاتش همه رو شوکه کرده بود… سرطان سرتاسر بدنش رو گرفته بود… روده ها، کبد، معده، قسمت هایی از ریه… و همه اینها، بدون کوچکترین درد و نشانه ای!!
.
شراره دو روز پیش رفت… برای همیشه… و بیشتر از همه، دلم برای دخترکانش می سوزه که تمام مدت، شوکه و بیحال، زیر سرم هستن و حتی نای گریه ندارن! 
.
امروز نمی دونم کجاست… شاید پشت پرده ای که اینقدر کنجکاو بود بدونه پشتش چی در جریانه…
امیدوارم هر جا هستی، در آرامش باشی… 
روحت شاد! 

دیروز تولد یکی از دوستای عزیزم بود… (البته این دوست عزیز، دختر دائی همسر خانواده هم هست!) فکر کنم شد 33 سالش… ولی نگاش کنی می گی خیلی داشه باشه، 26-27 سال! من که می گم ار مزایای ازدواج نکردنه که اینقدر خوب مونده  
.
.
امسال اسفند که بیاد، 25 سالم تموم می شه… یعنی نیمی از دهه 20 رفت و ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم! اما از یه طرف حس خوبی دارم… چون معتقدم بهترین دوران زندگی یه زن/دختر، دهه 25 تا 35 سالگیشه… توی این سن، زیباییش به کمال و زنانگیش به اوج می رسه… تاثیری که خانم ها توی این سن روی آقایون دارن، توی هیچ دوره دیگه ای از زندگیشون نمی تونن تجربه کنن! این کمال ظاهری رو بذار کنار تجربه نسبتاً خوب و رفتار پخته ای که این سن کم کم به آدم القا می کنه… فکر نمی کنم کسی باهام مخالفتی داشته باشه که توی این دهه باید و باید فقط زندگی کرد! چون بهترین سالهای عمره که به سرعت برق و باد می گذره!
.
.
یه مطلب می خوام بنویسم.. اما اینقدر برام تلخه که هی به تاخیر میندازمش… نه می تونم ننویسمش، نه می تونم بنویسمش… درباره اتفاق خیلی تلخی که همه رو شوکه کرد!
.
.
فیلم Spread رو دیدم… با اینکه خیلی خیلی خیلی از این اشتون کوچر بدم میاد، اما آخرای فیلم یه کم دلم براش سوخت! اما فقط یه کم! خوبیش این بود که زیرنویسش خیلی عالی بود… فکر کنم ترجمه سورنا بود!
.
.
بالاخــــــــــــــــــــــــــره بعد از یه قرن رفتم رنگ مویی که می خواستم رو خریدم… شماره 6-5 مارک L’Oréal… البته خودم 64-5 رو می خواستم که گیرم نیومد… این یکی تون طبیعی تری داره… اون یکی یه ذره مسی قاطیش داشت!
حالا فقط مونده یه قرن دیگه صبر کنم تا وقت پیدا کنم و برم آرایشگاه و موهام رو مرتب کنم و بعد هم رنگ!
.
.
مادربزرگم از پریروز توی بیمارستانه… اورژانسی رفت و اورژانسی عمل شد… اما خدا رو شکر الان خوبه… دیروز که رفتیم دیدنش سرحال بود، اما تنها چیزی که اجازه داره بخوره، آبنبات چوبیه! کلی بهش خندیدیم!!  
.
.
همین! 

کودکی خیلی شیرینه… ساده و راحت… آزاد از هر قید و بندی و رها از هر دلتنگی و سیاهی…
اما رفتن کودکی خیلی تلخه… می ره و خاطراتی رو که خیلی ازشون لذت بردی، با خودش می بره… ذهن رشد می کنه و پروار می شه و بال و پر می گیره و به پرواز درمیاد… و برای این پرواز، انگار باید سنگینی بارش رو کم کنه… یکی یکی کودکی های ساده و بی ضررش رو دور می ریزه و پر می شه از بزرگی.. پر می شه از شر و شور لحظه ای و تلخی و سردی و تنهایی ای که دور خودش می تنه…
اما همیشه و همیشه… توی اعماق این ذهن خسته و درگیر، یه نور گنگ و کوچیک می درخشه…
از سادگی و بی آلایشی و شیرینی کودکی… Glowing dim as an ember…

هر بار این ترانه رو گوش می دم، سرشار می شم از اون احساس کودکی و خاطرات دوری که هنوز هم که هنوزه، درخشان ترین خاطراتم هستن… رها و آزاد و دوست داشتنی…

دانلود ترانه Once upon a December

متن ترانه در ادامه مطلب

چند سال پیشا، با یه سری دوستایی آشنا شدم که برای خودشون یه گروه یاهو داشتن برای طرفداری از حسام نواب صفوی! سردسته شون نیکو بود… یه آشنای دور و قدیمی که پیدا شدن خودش و خواهرش -یگانه- خیلی برام جالب بود!
گروه جالبی بود! اصلاً کسی به اصل مطلب کاری نداشت و ایمیل هاشون فقط پر از خوش و بش و قربونت برم، فدات بشم بود! هر از چندگاهی هم نیکو از حسام یه سری عکس می گرفت مثلاً از بچگی هاش و اینا، اسکن می کرد میذاشت توی گروه! (راستی تا یادمه بگم پدر حسام نواب صفوی فوت کرد! ما بهش می گفتیم سید احمد!! وکیل خوبی بود و یه آدم جدی و دوست داشتنی… خدا رحمتش کنه!)
یه روز این بر و بچه ها تصمیم گرفتن همدیگه رو ببینن… قرارمون هم شد یه کافی شاپ توی مرکز خرید ونک! 
رفتیم و همدیگه رو دیدیم… به آدمای جالبی برخوردیم.. یکیش سحر عصرآزاد بود که یه منتقد خوبه و توی مجله  فیلم نگار می نویسه… یا بهناز که هنوز هم توی دنیای اینترنت گاهی سراغی از هم می گیریم… یا لیلا، که پایه گذار اصلی این قرار بود و تازه عمل پیوند کلیه انجام داده بود و تحت تاثیر عوارضش بود (و اصلاً به خاطر اون، به جای کوه، توی شهر قرار گذاشتیم!)
یادش بخیر… روز خوبی بود… چند تایی هم عکس یادگاری گرفتیم و بعداً برای گروه ایمیل کردیم… 
اما همون بود… بعدش تموم شد… بعد هم من کلاً از گروهش اومدم بیرون، چون نه طرفدار این آقا بودم، نه دیگه حوصله صحبت های تکراری رو داشتم…
.
.
چند وقت پیش، توی سایت صحبت از راه اندازی یه پیک نیک شد که بچه ها با هم آشنا بشن… من هم ازش استقبال کردم، چون دو سه نفر از بچه ها بودن که جداً دلم می خواست ببینمشون… اما بعدش مسئله ای پیش اومد و پیک نیک با وجود کلی صحبت و هماهنگی، لغو شد
اما بین بچه های خودمونی تر سایت صحبتش بود که خودمون بریم بیرون… من منتظر بودم تکلیفم معلوم بشه که اصلاً اون موقع اینجا هستم یا نه، چون یه سفر کاری در پیش داشتم… ولی بعدش که فکر کردم، دیدم اصلاً همون بهتر! دلم نمی خواد برم!!
دوست ندارم آدمایی که برام تا الان یه سری دوست خوب مجازی بودن، بشن آدمای معمولی واقعی!

من آدمی هستم که خیلی سخت با کسی دوست می شم… مثلاً همین الان فقط یه دوست خیلی صمیمی دارم و 2-3 تا دوست یه کم کمتر صمیمی که از دانشگاه برام موندن… کلاً در ایجاد رابطه با آدما، خیلی سخت گیرم! واسه همین می ترسم همون اتفاقی که توی گروه قدیمی برام افتاد، اینجا هم بیفته! یعنی این آدما رو ببینم و بفهمم که طبق معیارهای سخت گیرانه من، دوستای خوبی برام نیستن! نه که اونا خوب نباشن… بلکه با من جور نیستن! و این بدون شک توی رابطه مجازیم باهاشون هم تاثیر میذاره
واسه همین، همین الانش هم مثل بقیه که خیلی با هم صمیمی شدن، نه شماره موبایلی رد و بدل کردم، نه گپ و گفت خارج از محیط سایتی باهاشون داشتم (البته استثناهایی هم بودن… افرادی مثل این یکی میلاد و اون یکی میلاد (!) که واقعاً از همون صحبت های کوتاه هم، باهاشون لذت می برم! یا مثلاً سینا که شماره موبایلم رو برای مواقع ضروری داره… یا مهسا که به خاطر مسئله زیرنویس ها با هم اس ام اسی گاهی در تماسیم) اما حتی این استثناها هم خوشبختانه اونقدر محدوده که برام نگران کننده نیست…
حتی خوب که فکر می کنم می بینم دلیل اینکه به جشن پرشین بلاگ نرفتم هم، همینه!!
.
.
اگر کوچکترین شکی هم برای شرکت توی این جمع دوستانه داشتم، با مشخص شدن روزش منتفی شد! چون جمعه ها روزیه که من ترجیح می دم کنار خانواده ام باشم و بعد از یه هفته، یه دل سیر ببینمشون! اگر بیرون هم می ریم با هم بریم… که این بیرون، اکثراً فرحزاده و هوای خوشی و کبابی و گردش و قدم زدنی و بگو بخندی و یه عالمه انرژی!
.
.
به نظر من، دوستای مجازی باید همون مجازی بمونن!
با اینکه با جلو رفتن زمان، فاصله این دنیای مجازی و واقعی داره کم و کمتر می شه، اما من ترجیح می دم توی این یه مورد، با زمان جلو نرم…
چون دوستای دنیای واقعی هم حتی که با شناخت باهاشون دوست می شی و با شناخت جلو میرید و صمیمی می شید، باز هم یهو چنان تو زرد از آب درمیان که اشکت رو درمیاره!
توهین به بچه هایی که اینجا منو می شناسن نباشه، ولی در این یه مورد، من ترجیح می دم ریسک نکنم!!

زبان انگلیسی خیلی قشنگه! با اینکه زبان فارسی رو خیلی دوست دارم و بعنوان یه فارسی زبان، وقتی صحبت ادبیات می شه، هیچی رو جز فارسی دوست ندارم، اما باید اعتراف کنم، برای صحبت کردن روزمره، هیچ زبانی به قشنگی انگلیسی نیست!
یکی از قابلیت های این زبان که من عاشقش هستم، اینه که هر کلمه یا عبارتی رو می شه بعنوان فعل ازش استفاده کرد (البته توی صحبت عامیانه، نه ادبی) و حتی بعضی از این کلمات اینقدر توی مکالمات جا می افتن که رسماً می شن فعل! مثال بارزش عبارت آشنائیه که حتماً از گوشه و کنار شنیدینش: You can goole it… به این معنی که می تونی توی گوگل دنبالش بگردی… 
اما این تکنیک (!) مزه اش به اینه که کلمات چرت و پرت رو به عنوان فعل استفاده کنی… مثلاً توی این قسمت آخر سوپرنچرال -که اصلاً چنگی بدل نمی زد!- یه جاش دین می گه: …And benjamin button me back… که منظورش این بوده که سن منو کم کنید… یعنی بنجامین باتن اینجا می شه فعل! 
کلاً انگلیسی زبانیه که از این قابلیت های فضایی (!) زیاد داره…
.
.
(اسمایلی جابجا شدن توی صندلی و گرفتن یه ژست متفاوت با ژست قبلی صحبت!)
.
.
یه زمانی که این وبلاگ رو باز کرده بودم، فقط میخواستم ازخودم بنویسم… برام حکم یه دفتر خاطرات الکترونیکی رو داشت… برای ثبت لحظاتی از زندگیم که دوستشون داشتم، یا برام جالب بود، یا برام مهم بود… اما حس می کنم هر چی جلوتر می رم، توانایی صحبت از خودم رو از دست می دم… تا بحال بهش دقت نکرده بودم، اما وقتی توی پست پیش یه نقطه ای برام نوشت: «خیلی خوشحالم که باز از خودت نوشتی» یهو انگار یه چیزی کوبیده شد توی مغز سرم!
انگار یهو یادم افتاد اینجا چی بوده و چی شده… ذهنم اینقدر آشفته است و اینقدر از این شاخه به اون شاخه می پره که انگار اصلاً فرصتی برای خودم بودن، پیدا نمی کنم! همیشه در حال نقش بازی کردن هستم… یه لحظه می رم تو قالب یه فیلم بین (!) حرفه ای، یه لحظه می شم مترجم! یه لحظه می شم مدیر، یه لحظه می شم مدیر فنی! یه لحظه می شم یه همسر عاصی، یه لحظه می شم یه دختر خسته و آروم!… و وسط این جرقه های لحظه به لحظه، خود واقعیم رو گم کردم!
توی معدود لحظاتی هم که می شم «هدی» اینقدر از دیدن خود وافعیِ جدیدم وحشت زده می شم که ترجیح می دم سریع و سیر فراموشش کنم و برم توی یه نقش جدید، توی یه سناریوی جدید! گاهی فکر می کنم، شدم یه آدم چند شخصیتی… و گاهی با وحشت متوجه می شم که هر کدوم از این شخصیت ها حتی اسم متفاوتی داره!! یهو به خودم میام می بینم یه وبلاگ جدید باز کردم، با یه اسم جدید و با کاراکتری که اصلاً نمی شناسمش و ربطی به زندگی من نداره!! بعد به خودم می گم کدومش واقعیه؟ این «من» یا اون «من»؟ اینو ادامه بدم یا اونو؟!…

می دونی چیه؟ جداً فکر می کنم بد نباشه به یه روانشناس مراجعه کنم… شما یه خوبشو سراغ ندارید؟! جدی ها! اگر می شناسید بهم معرفیش کنید… قبل از اینکه بین اینهمه شخصیت های جور واجورم گم بشم…

1- یکی دو روزه همکارم رفته مرخصی و کارم توی شرکت خیلی زیاد شده!
بعد از اونطرف، باید دو تا اپیزود -یه هاوس، یه نامبرز- ترجمه می کردم که با هزار زحمت اولی رو ردیف کردم و توی دومی عین خر اندر گل موندم!! بسسسسسسکه سخته!!! این FBIئی ها می میرن آخه مثل انسان حرف بزنن؟! همه اش باید همه چی رو با مثال و استعاره بگن؟! والا!! اپیزودش هم یه ذره پیچیده میچیده است! اون چارلی ورپریده هم که یه جوری از این معادلات و حساب کتابا حرف می زنه انگار که دیگه هیچ حرف دیگه ای تو دنیا وجود نداره! خلاصه که همون عبارت خر در گل از همه چیز برای اوضاع حال حاضرم، گویاتره!
.
.
2- بهم ثابت شد از خیلی مسائل نباید اینجا حرف زد!
از توضیح بیشتر معذوریم! حوصله بحث مجدد ندارم!!
.
.
3- من عاششششق این اسمایلیه شدم!! یعنی عاششششششششششششقا!!! فقط تماشا کن قیافه اش رو!!!!!