Το να κρατάω όμως το ipod σε θέση ανάγνωσης για αρκετή ώρα το βρήκα μη πρακτικό και πολύ κουραστικό, οπότε σαν μόνιμη λύση δεν παίζει. Είναι όμως μια καλή λύση για casual reading σε μετρό και λεωφορεία όπου η ανάγνωση είναι λίγο επιπόλαια και δεν διαρκεί πολύ.

Τελικά αυτή η πρώτη εκτίμηση δεν με πτόησε. Έχω κατεβάσει κάμποσα βιβλία στο ipod/Stanza combo, έχω διαβάσει 4-5 απ’ αυτά, κι όχι μόνο στις διαδρομές αλλά και στον καναπέ και στο κρεβάτι και το άβολο της υπόθεσης αποδείχτηκε μικρότερος παράγοντας.

Εφόσον λοιπόν βρήκα ένα modus vivendi μ’ αυτόν τον reader (ipod/Stanza), το επόμενο βήμα ήταν η οργάνωση της e-βιβλιοθήκης. Κι εδώ στάθηκα τυχερός γιατί εντελώς συμπτωματικά έπεσα πάνω στο calibre.
To calibre είναι ένα open source πρόγραμμα οργάνωσης των ebook. Κάθε βιβλίο παρουσιάζεται σαν μια καταχώρηση αλλά μπορεί να αποτελείται από πολλά διαφορετικά φορμά. Το ίδιο το calibre προσφέρει τη λειτουργία της μετατροπής από ένα φορμά σε άλλο.
Η λειτουργία αναζήτησης των metadata του ebook θα θυμίσει σε πολλούς itunes: εξώφυλλα και βιβλιογραφικά στοιχεία αναζητούνται αυτόματα στο διαδίκτυο και κατεβαίνουν για να εμπλουτίσουν την πληροφορία για το βιβλίο.
Το παρακάτω βίντεο είναι μια παρουσίαση του calibre από τον δημιουργό του.

Ενώ άλλους ebook readers το calibre τους αναγνωρίζει μόλις συνδεθούν στον υπολογιστή, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο με το ipod. Για να κατέβει ένα βιβλίο από το calibre στο stanza στο ipod, χρειάζεται να ενεργοποιηθεί η server λειτουργία του calibre και προφανώς να υπάρχει wireless δίκτυο στο σπίτι.

Για να είναι ένα βιβλίο αναγνώσιμο από το stanza πρέπει να είναι σ’ ένα βολικό φορμά. Το epub είναι μια χαρά αλλά πολλά βιβλία (ειδικά τα δωρεάν) τα βρίσκεις μόνο σαν pdf.
Θεωρητικά το calibre μπορεί να μετατρέψει ένα pdf σε epub κι επιδέχεται και κάποια ρύθμιση για καλύτερα αποτελέσματα, αλλά για να πάρεις κανείς πραγματικά καλό αποτέλεσμα απαιτούνται γνώσεις regexp και xpath και βέβαια html που σημαίνει μόνο μια μικρή ομάδα προγραμματιστών μπορεί να το καταφέρει.

Για τους υπόλοιπους υπάρχει μια πιο χρονοβόρα αλλά απλή λύση. Να επιτελέσουν τη μετατροπή σε epub κι έπειτα να επεξεργαστούν το παραγόμενο με ένα πρόγραμμα editing για epub. Ένα απλό κι ελεύθερο τέτοιο είναι το Sigil.
Και το Calibre και το Sigil τρέχουν σε όλα τα λειτουργικά: και Windows και Mac OS και linux οπότε βολεύουν όλο τον κόσμο.
Η διαδικασία επεξεργασίας ενός βιβλίου στο Sigil είναι εκνευριστικά αργή εξαιτίας ενός bug. Όσο μεγαλύτερο είναι το προς επεξεργασία αρχείο, τόσο πιο αργά ανταποκρίνεται το Sigil γι αυτό στην διαδικασία μετατροπή ενός αρχείου σε epub είναι σοφό να του πούμε να ‘κόβει’ τα μετατρεπόμενα αρχεία αν είναι πάνω από ένα σχετικά μικρό μέγεθος, ας πούμε 20kb (: Preferences > Conversion >Epub > Split files larger than >20).

Τέλος, να πω πως ο Γιάννης Φαρσάρης, που έχει γράψει ένα μυθιστόρημα που διανέμει ελεύθερα με άδεια Creative Commons, έχει φτιάξει μια σχετική σελίδα στο facebook όπου κάνει μια πολύ καλή δουλειά ενημερώνοντας για ebooks κι ελεύθερα αναγνώσματα που ανακαλύπτει στο διαδίκτυο. Αξίζει να την παρακολουθήσετε.

• 1961: Ξεκινά η Χρυσή Εποχή της αποταμίευσης στην Ελλάδα
• 1970: Οι καταθέσεις ξεπερνούν τα 21 δις δραχμές με ποσοστό συμμετοχής του Οργανισμού στην αποταμίευση 31%. Μεταφορά έδρας στην Πεσμαζόγλου και Αριστείδου
• 2002: Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο μετατρέπεται σε Ανώνυμη Τραπεζική Εταιρία Ν.3082/2002

Από τη χρυσή εποχή που ξεκινά το 1961 και το 31% του 1970 περνάμε χωρίς να το καταλάβουμε στην εποχή που ξεχάστηκε η αποταμίευση, το Ταμιευτήριο κι ο κόσμος της αξίας που οι αγγλοσάξωνες ονομάζουν ‘thrift’ και το 2002 έχουμε yet another bank.
Έτσι, επειδή στο poll για το ποιός φταίει για την τωρινή κρίση, σαν πρώτη αιτία βγήκε η ελληνική νοοτροπία.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα μέρα αποταμίευσης, αν τα παιδιά γράφουν σχετικές εκθέσεις στο σχολείο, και, κυρίως, τι λένε…

Έτσι, στα γρήγορα, γεννήθηκαν το μπλογκ http://anaptyxi.wordpress.com και το uservoice forum http://anaptyxi.uservoice.com/forums/44461. Το πρώτο έχει απλά συντονιστικό χαρακτήρα και είναι το ‘επίσημο όργανο’ της πρωτοβουλίας. Το δεύτερο είναι η ουσία. Εκεί που μαζεύονται και σχολιάζονται και ψηφίζονται οι προτάσεις.
Αντιγράφω από το εναρκτήριο ποστ του http://anaptyxi.wordpress.com:

Οι ιδέες μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Κι είμαστε σε μια στιγμή της ζωής και της Ιστορίας μας που το ν΄αλλάξουμε προς το καλύτερο το έχουμε περισσότερη ανάγκη από ποτέ. Μπορείς να συνεισφέρεις; Μπορείς να συνεισφέρεις. Ρίξε την ιδέα σου, στο ειδικά προετοιμασμένο γι αυτό το σκοπό forum του Uservoice, κι άφησε τους άλλους να την μάθουν και να την κρίνουν. Μιλάμε για ιδέες που θα μπορέσουν ν’ αναστρέψουν ένα ή πολλά κακώς κείμενα, να φέρουν προοπτική κι ανάπτυξη

• είτε στη χώρα σα σύνολο
• είτε σ’ ένα τομέα
• είτε σε μια περιοχή, πόλη, χωριό
• είτε σε μια τάξη, κατηγορία, επαγγελματική  ή άλλη ομάδα ανθρώπων
• είτε σε μια συνθήκη της ζωής (υγεία, ασφάλεια, παιδεία)
• είτε σ’ ότι άλλο σκεφτείς ΘΕΤΙΚΑ.

Δεν είναι απαραίτητα να είναι δική σου ιδέα, δεν είναι απαραίτητα να είναι καινούργια αρκεί να μην έχει φθαρεί. Μπορεί να την άκουσες ή διάβασες ή είδες αλλού. Οι ιδέες δεν έχουν copyright. Απλά μοιράσου την. Και μοιράσου και την ιδέα της συλλογής ιδεών για την ανάπτυξη. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα. Οι μεγάλες αλλαγές έρχονται απ’ αυτούς τους τρελούς που πιστεύουν στ’ αδύνατα.

Εικόνα από Monceau

Παρακαλώ βοηθείστε.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν θ’ ανέβουν οι μισθοί αλλά το ότι δεν πέφτουν οι τιμές.
Μας διακατέχει μια νουμερολαγνεία. Που βασικά είναι άγνοια. Η όλη συζήτηση πάντα είναι γύρω από απόλυτα νούμερα: αν παίρνω 700, 1000 ή 5000. Τα νούμερα των εισοδημάτων δεν λένε απολύτως τίποτα μόνα τους. Λένε τα πάντα όμως αν συνδιαστούν με το κόστος διαβίωσης. Και βέβαια το κόστος διαβίωσης λαμβάνεται υπόψιν στα αιτήματα για αυξήσεις, πάντα κάτω από τη συνοπτική αναφορά ‘ακρίβεια΄.Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι η ακρίβεια θεωρείται περίπου αυτονόητη και δεδομένη. Κανείς δεν αναρωτάται αν είναι αναγκαία. Γιατί κανείς δεν έχει διάθεση να την πολεμήσει με τον ένα και μοναδικό κι αλάνθαστο τρόπο: μειώνοντας ή και μηδενίζοντας την κατανάλωση. Και δεν έχει διάθεση να πολεμήσει γιατί το αξιακό μας σύστημα (το πραγματικό, όχι το διακηρυσσόμενο) δεν διανοείται να καθηλώσει την κατανάλωση από το εικονοστάσι της. Η κατανάλωση είναι αυτό που χτίζει την εικόνα μας, έτσι όπως την συλλαμβάνουμε σαν αυτοεικόνα και σαν προβολή του πως μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι.
Και γι αυτό σε πλείστους όσους βλέπεις να μένουν απλήρωτοι λογαριασμοί ΟΤΕ, ΔΕΗ, κοινόχρηστα, αλλά η έξοδος του Σ/Κ να κρατεί καλά.

2. Ανάπτυξη

Ένας δημοφιλός καταλογισμός στην κυβέρνηση είναι η ανυπαρξία αναπτυξιακών μέτρων. Κι ενώ κανείς δεν θα πει ότι δεν θέλει την ανάπτυξη, οι προτάσεις γύρω από το πως και πότε θα έλθει είναι περίπου καλαμπούρι. Καταρχήν ας πάρουμε την ουσία της πρότασης “η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την ανάπτυξη”. Και μόνο η διατύπωση υπονοεί ότι η ανάπτυξη είναι κάτι σχετικά εύκολο και μηχανιστικό που μπορεί να ξεκινήσει, βγάζοντας ένα φιρμάνι. Στην πραγματικότητα η δήλωση υποκρύπτει την παραδοσιακή Κεϋνσιανή λογική: η κυβέρνηση μπορεί να μας βγάλει από την ύφεση κάνοντας ενέσεις στην οικονομία με προκήρυξη μεγάλων δημόσιων έργων. 

Τι είπατε;

Δημόσια έργα;

Και πως ακριβώς θα τα χρηματοδοτήσει; Ο Κέυνς πρότεινε τη δημιουργία ελλειμάτων και το δημόσιο δανεισμό γι αυτή τη χρηματοδότηση. Από μια κυβέρνηση που αγωνίζεται να δανειστεί με κόστος διπλάσιο από τον λοιπό κόσμο για να εξασφαλίσει τους μισθούς του επόμενου μήνα, μπορούμε να έχουμε την παραμικρή αυταπάτη ότι θα βρει πόρους (αυξάνοντας περαιτέρω το έλλειμα) για να κάνει δημόσεις επενδύσεις;;;; Όποιος το σκέφτεται καλά θα κάνει να ξυπνήσει.

Αλλά ξέχασα. Υπάρχει το ΕΣΠΑ!

Ναι υπάρχει το ΕΣΠΑ (το οποίο έχει κι εθνική συμμετοχή, μην το ξεχνάμε) και όλοι το περιμένουν ως μάννα εξ ουρανού. Κι αν υποθέσουμε ότι υλοποιούνταν όλο αυτοστιγμής θα ήταν μια καλή ένεση ρευστότητας στην αγορά σίγουρα.

Αλλά, για μια στιγμή, από το ΕΣΠΑ και το κάθε ΚΠΣ δεν είναι που λέμε ότι φαγώθηκαν τα λεφτά, ότι πληρώσαμε 4-5 φορές παραπάνω απ’ όσα πληρώνει ο λοιπός κόσμος για έργα που βασικά ήταν άχρηστα και δεν δημιούργησαν καμιά πολλαπλασιαστική αναπτυξιακή πολιτική; Αυτή ακριβώς είναι η πρόταση για έξοδο από το χάλι στο οποίο μας έφερε μεταξύ άλλων η ίδια πρακτική;

Ναι, θα πουν, ν΄ αναμορφώσουμε το ΕΣΠΑ.
Πως;

Το θέμα με το ΕΣΠΑ δεν είναι οι κανόνες και το νομικό πλαίσιο. Είναι ότι βασικά το διαχειρίζεται ένα ανίκανο και διεφθαρμένο Δημόσιο. Πως θ’ αναμορφώσουμε το ΕΣΠΑ χωρίς να έχουμε πριν αναμορφώσει το Δημόσιο;

Για μια φορά πρέπει ν’ αφήσουμε πίσω τις ρετσέτες και τις φτηνές και γρήγορες λύσεις. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από την ύφεση παρά μετά από χρόνια. Πόσα; Άγνωστο. Γιατί εξαρτάται από τη συνειδητοποίση του που βρισκόμαστε και του πως αντιμετωπίζουμε το χάλι μας.Κι επιτέλους ας σκεφτούμε και κάτι καινούργιο για την ανάπτυξη. Όχι ότι ρίχνει νερό στο μύλο του συστήματος. Δείτε για παράδειγμα μια τελείως απροσδόκητη πρόταση που γράφτηκε χτες στους New York Times για το πως η αφαίρεση των ραδιοσυχνοτήτων από τους τηλεοπτικούς σταθμούς μπορεί ν’ αποφέρει 100δις από δημοπρατήσεις τους και 1τρις από νεες δουλειές. Γιατί οι ραδιοσυχνότητες αυτές θα μπορούσαν να τύχουν αξιοποίησης από τα δίκτυα κινητής για ενδυνάμωση των υπαρχουσών υποδομών και κυρίως για δημιουργία νέων υπηρεσιών. Είναι μια ιδέα που βασικά δεν έχει απολύτως κανένα κόστος για την Αμερικάνικη κυβέρνηση, αν την αποφασίσει!Δεν λέω βέβαια να εφαρμόσουμε ακριβώς αυτή την πρόταση. Η Ελλάδα έχει διαφορές στο πως καταναλώνει τηλεόραση: στην Αμερική είναι βασικά καλωδιακή και δορυφορική κι οι ραδιοσυχνότητες έχουν μείνει στους τοπικούς σταθμούς, κάτι που δεν ισχύει εδώ. Αυτό που λέω είναι απλά ότι δεν μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε ένα μέλλον ανάπτυξης με όρους παρελθόντος. Μπορεί να μην πάει ποτέ η φαντασία στην εξουσία αλλά ας την προσλάβουν ως υπάλληλο τουλάχιστον.

Posted via email from Στο δίχτυ

Ο λόγος που δεν μπορώ ν’ αντισταθώ είναι το προ λίγο ημερών ποστ μου  Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ.

Διαβάστε την παρακάτω παράγραφο και θα καταλάβετε (αλλά μην παραλείψετε να διαβάσετε κι ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον  ποστ του  Vivek Wadhwa).

One of the findings of Kauffman research is that of the appx. 600,000 businesses that are started every year, less than a fraction of 1% become high-growth “scale” businesses. These new firms, especially the “scale” firms, have added all of the net incremental jobs to U.S. economy since 1980 (about 40 million), and probably account for about 1/3 of GDP growth since then. So the key to boosting economic growth is to increase the number of successful high-growth startups.  After all, the growth rate of our economy is nothing more than the aggregation of the growth of our firms.

YouTube – The Foursquare Rap – Badges Like Us.

Swarm of Micro-Helicopters Could Create a Giant 3-D Display | Gadget Lab | Wired.com.

Posted via email from Στο δίχτυ