Bron: TROS

Waar kijk ik in godsnaam naar? Dat denk ik al een paar dagen: ik zie veel slechte televisie. (Over Pownews is al genoeg geschreven en ook snap ik niet waarom Joran eergister weer zendtijd kreeg).

Maar het spelprogramma Timboektoe, dat de Tros sinds vorige week ELKE DAG uitzendt, slaat alles. In Timboektoe nemen twee bekende Nederlanders, vergezeld door een zelfgekozen partner, het tegen elkaar op. De bedoeling is om op een digitale landkaart zo snel mogelijk een stad of dorp aan te geven. Hoe minder kilometers je er naast zit, des te beter. Het team dat wint krijgt duizend euro voor een goed doel.

En dat is wat het is. Wat een saai programma. Als je geluk hebt maakt een deelnemer of presentator Victor Reinier (die beter bekend staat als goede acteur) nog een grapje. Gisteravond ontbrak ook dát er nog aan, terwijl Dennis van der Geest (die tegenwoordig in elk televisieprogramma zit omdat ie het zo leuk doet op tv) meedeed.

Je zou verwachten dat het goede doel waarvoor gespeeld wordt wat meer wordt uitgediept maar zelfs dat niet. De makers hebben mazzel dat het programma tijdens etenstijd wordt uitgezonden en daardoor tot nu toe elke dag ruim 600.000 kijkers heeft, maar volgens mij is Timboektoe geen lang leven beschoren.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

bron: KRO

Ik heb zin in december! Dan gaat Boer zoekt Vrouw weer van start. Gisteravond kregen we alvast een voorproefje: maar liefst twaalf boeren werden aan ons voorgesteld. En geloof mij: boer Frank wordt een hit: Frank is pas 26, goodlooking, heeft een passie voor geiten en is eigenlijk geen ‘echte boer’: Hij komt niet uit een boerengezin, maar uit een groot ‘burgergezin’ en is, in tegenstelling tot de gemiddelde agrariër, een prater! Wat wil een vrouw die een boer zoekt nog meer…

Alhoewel dit al de vijfde serie van Boer zoekt Vrouw wordt, is er niet veel aan veranderd. Dat is ook niet nodig. De ruim 4,5 miljoen mensen die vorig jaar op het hoogtepunt keken, kijken vast ook nu weer heel graag naar dit mooie programma, waarin mensen oprecht over hun gevoelens zijn, waar geen platheid bij komt kijken en waarin we hele mooie plaatjes van Nederland voorgeschoteld krijgen.

En het programma is mede zo goed, dankzij Yvon Jaspers. Zij weet als geen ander mooie woorden uit de doorgaans nuchtere boeren te krijgen, door zichzelf te blijven en te luisteren. Het maakt haar tot een fantastische interviewster.
Ik kan niet wachten tot december. Tot Yvon boer Frank aan het praten brengt.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Dit is ook het geval bij Ze is van mij. Waarin Maxim Hartman samen met Waldemar Torenstra de schoonheid en verderfelijkheid van het zwakke geslacht bespreekt met Jan Heemskerk, hoofdredacteur Playboy, en presentator Erik van der Hof.

De talkshow biedt inzichten. Zo is mogelijk dat een dronken meisje tijdens orale seks overgeeft. De vriendin van je vrouw of beste vriend versieren, dat moet gewoon kunnen. En helemaal kapot gaan aan liefdesverdriet heeft ook wel iets moois.

Echt leuk wordt het als de verschillen tussen mannen en vrouwen aan bod komen. Vrouwen vertellen namelijk seksuele escapades tot in detail door met al hun vriendinnen, dat vinden mannen vreselijk. En soms wil de man bij thuiskomst gewoon een aai over zijn bol om de wereld weer aan te kunnen.

Een eerlijk en openhartig kroeggesprek zoals alleen mannen dat kunnen voeren. Dames: leer er wat van. Heren: blijf toch nog maar even thuis. Aanrader.

Ze is van mij is vanavond om 23.25 uur te zien op Nederland 3
Geschreven in opdracht van Sp!ts

Gisteren op de bank: Christina Curry die haar hart lucht over moeder Patricia Paay: “Slet! Je bent gewoon een slet, mama!” en Henny Huisman die volgens de over-de-top psychiater onmogelijk gelukkig kan zijn zonder Soundmixshow: “Want wat doe je nu dan? Korenslag?”

Zelden een programma gezien dat uitnodigt om het van zoveel verschillende kanten te bekijken als Op de bank. Vanuit de BN’ers die zichzelf met hun semi-persoonlijke uitlatingen op de hak nemen. En die door de psychiater (tamelijk hilarisch neergezet door Martine Sandifort) worden neergesabeld. Misschien is dit geregisseerde realisme voor hen beter te verdragen dan een persiflage in een van de varianten van Kopspijkers?

En mag je in scène gezette openbaringen wel belachelijk maken in een setting van een therapie? Een iets te gevoelig onderwerp misschien?

En went elke kijker – net als ik – na vijf minuten kijken? Accepteer je het over-acteren en erger je je niet langer aan de mix van fictie en realiteit? Betrap je jezelf op een glimlach? Ik vermoed van wel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wie vraagt zich nou niet dagelijks af: hoe het toch zou zijn om een normaal en dorps leven te leiden? Iedereen toch? Waarom kijkt iedereen dan naar zo’n zogenaam real-life programma als Gooische Meiden? Dat dacht ook een echte Brabantse meid. Zij vond dat er eens een camera mee moest lopen tijdens de bezigheden van haar en haar gewone vriendinnen. BNN zag daar wel wat in en maakte Dorpse Meiden.

Vijf lekker gakke Brabantse schones uit het ongetwijfeld pittoreske dorpje Deurne laten zien hoe hun leventje daar voortkabbelt. Veel bijzonders doen ze inderdaad niet: ze werken, ze ontmoeten elkaar, babbelen dan wat en gaan wel eens uit in de grote stad Eindhoven in het weekend. Daar tikken ze flugeltjes weg, worden dus dronken en komen dan andere gewone mensen tegen die ze kennen. Er gebeurt eigenlijk helemaal niets.

Van die Gooische Meiden kun je nog wat vinden, van deze Dorpse Meiden denk je alleen maar: “Ja die mensen die heb je, die zijn er”. Of je vindt dat ze stomme dingen doen en domme dingen zeggen. Dat is natuurlijk precies de bedoeling, maar als ik eerlijk ben kijk ik liever naar iets bijzonders dan naar gewone mensen. Als parodie misschien geslaagd, maar boeiend is het niet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze week kijken de Bankzitters naar de creatieve uitspattingen van de Publieke Omroep: een week TV-lab.

In De Advocatenclub volg je vier jonge advocaten die eigenlijk niets anders doen dan verslag van hun beroep. Ze ontberen nog een snelle auto en ruime ervaring, maar hebben wel het enthousiasme waar je op hoopt als je er één inschakelt.

Of het concept echt nieuw is durf ik te betwijfelen, maar het is zeker aardig om een kijkje in de keuken van de kruimeldiefadvocatuur te krijgen. Ze balen van cliënten die niet eerlijk zijn geweest, niet te verstaan zijn of zelfs helemaal niet op komen dagen voor hun zaak. En het is mooi om te zien hoe gefocust de advocaten zijn als ze in de rechtszaal staan. Lekker eerlijk en open allemaal.

Het is interessant om te horen over de rol die ze aannemen als ze een toga aandoen. En hoe het is als die weer uitgaat op de vrijdagmiddagborrel. Het is allemaal wat kort, maar dat stoort niet.

Enige puntjes van kritiek: de beeldkwaliteit buiten de deur is echt heel erg slecht. Bovendien speelt alles zich zoals al zoveel programma’s af in Amsterdam. Da’s wat voorspelbaar. Geef die mensen wat nieuwe camera’s en een buskaart richting provincie en dan mag De Advocatenclub wat mij betreft blijven.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk hieronder De Advocatenclub

Natuurlijk wordt er niet gezocht naar een echte popster. Gelukkig mogen de deelnemers zich bij dit programma uitdossen als hun favoriete artiest. Een act die al een half leven geoefend is voor spiegel en familie, wordt in de voorrondes uitgevoerd voor een sympathieke jury onder leiding van Albert Verlinde. Uiteindelijk mogen de meest geslaagde imitatoren hun kunsten vertonen in een theathershow die het hele land door zal gaan en waar alle imitaties van Beyoncé, Amy Winehouse, Elvis en André Hazes voor volle zalen moeten zorgen.

De deelnemers die door zijn naar de halve finale, zijn eigenlijk allemaal geslaagd. Het publiek in de zaal zorgt voor een geweldige sfeer die ook in de huiskamer overkomt. Bij My Name Is is de kijker geen voyeur die naar bij voorbaat kansloze optredens kijkt, maar een goedwillende toeschouwer bij een sympathieke talentenjacht. Uiteindelijk geeft dat veel meer kijkplezier dan al die zure opmerkingen van Henkjan Smits en co. bij Popstars kunnen opwekken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Toch werd ik gistermiddag gegrepen door het programma. Niet omdat mijn afstandsbediening op het cruciale moment begaf, maar door het verhaal van een grote baas van een enorm afvalverwerkingsbedrijf, Larry O’Donnell. Hij had zijn maatpak een week lang verwisseld voor een fluorescerend hesje en grote handschoenen. O’Donnell had namelijk meegedaan aan het programma Undercover Boss, en mocht daar nu bij Oprah over praten.

Veel leuker dan het ‘Oh that is sooo great’-gesprek waren de vele fragmenten van Undercover Boss. Als vuilnisman ontdekte Larry dat het eigenlijk niet zo handig was dat er geen pauzes waren; plassen deden de werknemers in een potje tijdens de rit. Als schoonmaker van de toiletten kreeg Larry te horen dat hij er vijftien in een uur moest doen; onhaalbaar. En tijdens de lunch merkte hij dat het niet zo handig was dat werknemers maximaal 30 minuten pauze mochten hebben.

Eigenlijk gaat deze Bankzitter dus over het programma Undercover Boss, dat (morgen)vanavond te zien is op RTL 4. Volgende keer Oprah dan maar? Moet ze wel toiletten gaan schoonmaken.

Geschreven in opdracht va Spits

Je zal zevenhonderd meter onder de grond zitten en weten dat je hoogstwaarschijnlijk voor kerst geen daglicht zal zien. Drieëndertig Chileense mijnwerkers zitten in dat schuitje. Hun mijn stortte in. Drieëndertig mijnwerkersvrouwen vroegen zich meer dan twee weken lang af of hun mannen nog leefden. Bij het journaal zag je beelden van de uitzinnige vrouwen die hoorden dat hun echtgenoten nog in leven zijn. Ze hadden briefjes gehangen aan de boor die hen had bereikt.

Natuurlijk ontvouwen zich op het moment grotere rampen in de wereld, maar de beelden van die van geluk huilende vrouwen grepen me aan. Ze werden versterkt door de paar korrelige shots van de straten van Santiago de Chile, waar mensen met vlaggen uit de auto hingen en juichend over straat renden. Het hele land staat op z’n kop vanwege het teken van leven van de mijnwerkers. Alsof de wereldbeker binnen was. Beeld van hoop.

Je zal zo’n mijnwerker zijn die halverwege kerstavond eindelijk de grond uit kan kruipen. Een half jaar op rand van leven en dood met tweeëndertig anderen starend naar een buisje waar af en toe eten en drinken door wordt gedropt vanuit de wereld boven je. Die gewoon doordraait. Uiteindelijk bereikt je dan het licht, en je wordt gered.

Ik hoop dat iemand ze dan de beelden laat zien die ik vandaag zag.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Geschreven in opdracht van Sp!ts