Het is de ochtend van achtentwintig januari, en Egypte is voor de vierde dag achtereen de straat op gegaan  om te protesteren tegen president Hosni Mubarak. Tienduizenden betogers raken slaags met de oproerpolitie. Tanks rollen het Tahrirplein op. Dit protest is geen laffe kopie van Tunesië. Dit protest is een blijvertje. Bij nrc.nl slingeren we een liveblog aan.

De onvoorspelbaarheid van Mubarak
Veel nieuwsmomenten zijn heftig, maar kort. Onze inschatting de achtentwintigste is dat de revolutie in Egypte heftig en lang zou worden. Die inschatting blijkt juist. Pas na achttien dagen vertrekt Mubarak echt naar zijn buitenverblijf aan de Rode Zee en breekt een volksfeest op Tahrirplein uit. De zeventien dagen die daaraan vooraf gaan wil de wereld het weten: wat is daar in godsnaam gaande?

We maken een account aan bij CoverItLive (CiL) en proberen uit te vinden wat er gebeurt. We zoeken tweets van mensen ter plaatse, volgen de grote persbureaus en Al Jazeera, en bellen onze correspondenten.

Mubarak trekt de stekker uit het internet en het lijkt er op dat hij de wereld blind wil maken. Als hij nog volledig de controle zou hebben over het leger kan het ontaarden in een bloedbad. Wij schrijven in ons liveblog dat de politie journalisten inrekent en dat er berichten binnenkomen over grote clashes tussen betogers en politie, waarbij doden schijnen te vallen. Op dat moment is de onvoorspelbaarheid van Mubarak angstaanjagend groot. Experts weten het ook niet. Heeft hij de macht nog?

Geruchten zijn ook nieuws
Met Al Jazeera, CNN en BBC World constant aan proberen we het allerlaatste nieuws direct te brengen in ons liveverslag. Veel geruchten blijken later niet te kloppen. Is ElBaradei nu wel of niet gearresteerd? Staan er nou tienduizend of twee miljoen mensen op Tahrirplein? Mubarak naar Sharm El-Sheikh? Hij treedt af, een partijchef weet het zeker. Niet dus, maar wat de lezer krijgt voorgeschoteld is een aardige afspiegeling van de onzekerheid in Egypte zelf. Dat is inherent aan liveverslaggeving, welk medium het ook is. Maar geruchten die onzin blijken kun je meteen de kop indrukken. Dat is live. Onze liveverslaggeving is wat we *nu* weten, gebaseerd op bronnen van allerlei pluimage. Lees analyses en de onvermijdelijke context en duiding op de site en in de krant.

De urgentie die dit nieuws verdient
Een van onze correspondenten noemde de situatie ‘één grote puinhoop’, totaal onbekend in vakantieland Egypte. Wat begon met een regen van traangas en rubber kogels, ging over in schieten met scherp en ontaarde in complete veldslagen. Hoe versla je dat als nieuwssite met het gevoel van urgentie dat dit nieuws verdient? In het liveblogsysteem van CiL combineerden we korte berichten van persbureaus met tweets, foto’s en video’s vanuit Egypte en updates van onze correspondenten en bureauredacteuren met expertise. Die eerste dag bekijken 25568 mensen ons liveverslag. De pagina waar het liveblog staat op nrc.nl (met links naar artikelen met foto’s en duiding) trekt 110.721 bezoekers, het op drie na best bekeken artikel van de maand januari, net onder het tweede liveblog, die van de 29e januari.

Ook de andere liveblogs die we hebben bijgehouden over Egypte de afgelopen weken deden het erg goed. Niet zo gek, want ze stonden steevast bovenaan de pagina met een enorme foto. We besloten het nieuws namelijk het allergrootste gevoel van urgentie op de site te geven. Het is een extra service die veel werk en geld kost (tijdens een liveverslag minstens één extra webredacteur aan het werk, en nog vaak overwerk ook), maar wel een die aangeeft dat dit nieuws ons menens is. We willen de lezer graag meenemen in de onvoorspelbaarheid van de situatie.  Daarbij komt dat wij ons als pas vernieuwde site graag storten op de mogelijkheden die er zijn om online nieuws aantrekkelijker te maken. Dat is een mooi visitekaartje voor een site die zich heeft geherdefinieerd en pretendeert, of dat in elk geval probeert, te vernieuwen.

Er staan weer tienduizend mensen op het plein. Liveblog aan?
Zodra er tienduizend mensen op het Tahrir-plein stonden ‘s morgens brak bij ons de discussie los. Liveblog aan? Nog even wachten? Waarop dan? Geweld? Een doorbraak in de impasse? Het is moeilijk te voorspellen. Maar in het algemeen houden wij vol: als het nieuws zich min of meer hetzelfde ontwikkelt als gisteren, is het niet groot genoeg voor een liveblog. Van de achttien protestdagen hebben wij er bij negen een liveblog gestart. Dit terwijl grote voorbeelden als BBC, The Guardian en Al Jazeera wel elke dag bleven livebloggen. Het voordeel van doorgaan is dat je kan laten zien dat je er bovenop blijft zitten en altijd op tijd bent als er wél grote ontwikkelingen zijn. Het nadeel is dat een liveblog op een dag dat iedereen zich rustighoudt op het Tahrirplein lang niet zo interessant is en het daarmee z’n waarde voor echt urgente ontwikkelingen verliest. Bovendien brengt het een verantwoordelijkheid naar de volgers met zich mee. Als je eenmaal aan het livebloggen bent, is het lastig stoppen.

Het kan natuurlijk altijd beter, maar met de goede bezoekcijfers en aandacht bij onder anderen De Wereld Draait Door en Radio1 hebben we als jong, nieuw team laten zien dat we grote nieuwsgebeurtenissen de aandacht proberen te geven die het hoort te krijgen.

Dit stuk verscheen eerder bij De Nieuwe Reporter

Jorian, 11 jaar oud en 77 kilo, is woedend. Zijn zusje mag wel een frikadel van zijn moeder en hij niet. “Ik stop er mee, met dit programma!” Jorian heeft obesitas en is deelnemer aan het televisieprogramma Help, Ons Kind Is Te Dik (RTL), waarin vier gezinnen drie maanden lang gevolgd worden in de strijd tegen overgewicht. En dat het probleem grotendeels bij de ouders ligt werd gisteren pijnlijk duidelijk.

De gezinnen worden geholpen door coach Marije. Zij wil dat de ouders de televisie weghalen van de kinderkamers, maar van medewerking is nauwelijks sprake. Vorige week zagen we hoe Jorian werd omgekocht door zijn vader: “Als jij nu die tv weghaalt, krijg je straks een computer.” Gisteren zagen we dat ook de vader van Enrico, die 12 is en maar liefst 129 kilo weegt, moeilijk doet: “Ik ga niet zeggen, ik haal nu jouw televisie van je kamer, dat vind ik ronduit schofterig.”

Het is aandoenlijk om de kinderen te zien worstelen. Niet alleen met hun overgewicht, maar vooral met hun ouders die volgens de kinderen “makkelijk te bespelen” zijn. Help, Ons Kind Is Te Dik had wat mij betreft beter kunnen heten:“Help, mijn ouders kunnen geen nee tegen me zeggen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat hebben Ali B, rapper Negativ en Stef Bos met elkaar gemeen? Niet veel, behalve dat ze alle drie gisteren te zien waren in het TROS-programma Ali B op volle toeren. Iedere week gaat Ali met een bevriende rapper op bezoek bij de grootste Nederlandstalige artiesten ooit. Niet op de koffie, maar om een nummer uit te wisselen. Ali en zijn vriend rapten gisteren een eigen versie van ‘Papa’, en een rap van Negativ werd omgetoverd tot een echt Stef Bos-nummer.

In het begin is het programma zo luchtig als een reallifesoap van Jan Smit. Maar al snel verandert de show en krijgt het een serieuze inslag. Stef Bos praat over zijn liedje ‘Papa’ en goede jeugd, terwijl rapper Negativ, die nooit een vader heeft gekend, vertelt over ‘dingen die hij op straat heeft gedaan’. Twee werelden zouden bijna niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Juist dat grote contrast maakt van Ali B op volle toeren wel echt een mooi programma. Het laat ook zien dat de drie veel meer met elkaar gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Allen zijn het geweldige artiesten die op magische wijze met woorden kunnen spelen. Ieder in hun eigen stijl.

Geschreven in opdracht van Spits

Maar het is ook mijn falen. Ik heb al die jaren geloofd in vooruitgang. Ik dacht dat het juist goed was om te automatiseren. Ik ben bijvoorbeeld gestopt met brieven schrijven omdat er e-mail is uitgevonden. Ik dacht dat het internet grote welvaart zou brengen en gelijkheid, zelfs in landen die geen Alexander Klöpping op de televisie te zien krijgen. Nu blijkt dat idee van verlichting op een leugen gebaseerd. De droom is geworden tot een nachtmerrie: Matthijs van Nieuwkerk kan mijn OV-chipkaart hacken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als de zoemer gaat om aan te geven dat ze vierentwintig uur in een klein hokje met Wilfried de Jong opgesloten heeft gezeten, schrikt ze zich kapot. Dat lijkt ze de hele aflevering te hebben gedaan. Fleur Agema, Rechterhand van Geert Wilders.

Elke keer als De Jong ineens scherp vingers op zere plekken legt, of stiltes weg grapt, lijkt ze op te schrikken. Af en toe een ontwapenende lach, soms hard het anti-islam pad op. De ogen van De Jong tintelen op die momenten. Wat gaat ze doen? Laat ze zichzelf zien? De kijker weet het evenmin.

Ze willen nog een gebouw tekenen, architectenbureau Agema en De Jong. Een moskee, vraagt hij. Zij laat het idee bezinken. Vindt ze dat grappig, een moskee tekenen? Nee. Ze is even stil, lacht dan hard: nouuujaaaazeg nee! De Rechterhand van Geert Wilders strekt de vingers langzaam en knijpt de ruimte uit het gesprek.

De Jong en z’n vierentwintig uren hebben die ruimte niet nodig. Doelloos zoals het hoort loopt hij tegen de muren die Fleur Agema optrekt. Hij probeert wat stenen los te trekken en tekent er gezichtjes op. Bijna vijftien uur lang zit hij op een bank met een lepel in zijn hand. Maar de muur houdt lachend stand. Hij blijft alleen achter.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Daarom: hulde voor de Man Bijt Hond zondag-editie. De beste fragmenten van de week, te zien op een tijdstip (kwart voor acht) dat ik niet noodzakelijkerwijs met koken of eten associeer.

Een half uurtje kijken naar een schijnbaar onuitputtelijke bron bijzonder doodgewone mensen. Een strandjutter op Terschelling probeert de dood van zijn vrouw wat draaglijker te maken door in zijn tuin een groot monument van lege wijnflessen voor haar te maken. Ooit zagen ze iets soortgelijks samen op Ibiza, vandaar.

In ‘De flat’ een kort portret van een over-de-top geïntegreerde Iraanse vrouw, die in zowat elke meepraat-raad zit die je maar kunt bedenken. Bijzonder geslaagde items die in andere programma’s eens in de zoveel tijd voorbijkomen; Man Bijt Hond heeft er een abonnement op.

Zelfs met een hoogtepuntenuitzending mis je waarschijnlijk de hoogtepunten; alle andere filmpjes. Dus als deze zondageditie als stiekeme reclame voor de doordeweekse edities is ingezet: het werkt. Voortaan vaker met het bord op schoot.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In Iron Chef nemen vier extreem goede hobbykoks het op tegen een pro: de Iron Chef. Iedere dag koken ze gerechten en de jury geeft ze daar punten voor. Wie aan het eind van de week de meeste punten heeft, wint. Een niet al te uniek concept, maar briljant uitgewerkt.

Tijdens de show schiet de camera van links naar rechts en schakelt het beeld om de paar seconden van kandidaat. De tijd tikt weg terwijl de koks hun meesterlijke gerechten afronden. Prachtig opgemaakte borden presenteren ze waarvan je alleen maar kan dromen dat je ze zelf zou kunnen maken. Nadoen zit er niet in, daar gaat de show te snel voor. Maar dat maakt ook niet uit. Van dat soort educatieve kookshows zijn er al honderd op tv. Nee, Iron Chef is anders. Het maakt van koken weer topsport, iets wat niet voor elke sterveling is weggelegd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vorige week legde VVD-coryfee Hans Wiegel nog aan WNL-presentator Joost Eerdmans uit slecht het tegenwoordig gesteld is met links Nederland. Uiteraard ondersteund met beelden van hippie-protesten uit de jaren ‘60.

Gisteravond bleek die setting geschrapt en kon Wiegel zich, recht in de camera kijkend, direct tot het volk wenden. Iets dat je zelden ziet op de Nederlandse kijkbuis, maar wel een typisch Wiegel-trucje dat hem nu weer goed van pas komt.

Wederom moet de PvdA het ontgelden. De partij is onvolwassen, terwijl ze vroeger nog zo verantwoordelijk was. “Dat valt me tegen”, aldus de nestor. En die Obama? “Een nogal linkse man die door de PvdA werd toegejuicht.” Wikileaks? “Gewoon een linkse actiegroep.” In de gelekte documenten staat niets bijzonders en toch is de pers erop gedoken “als een stel hyena’s”. Daar doet WNL dus niet aan mee.

Het is alsof de kijker iedere week bij zijn rechtse opa op de koffie gaat. Vroeger was alles beter. Vroeger kon je nog een beetje lachen met die linkse rakkers. Vroeger stelden ze tenminste nog wat voor.

Ook theedrinkend links Nederland mag dan aanschuiven. Wordt het vast een dolle boel.

Tot volgende week meneer Wiegel!

Wiegels praatje vanaf 17.55 minuten

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Bied acht werklozen weer een toekomst door ze een hotel te laten verbouwen en opleidingen te geven zodat ze het hotel uiteindelijk ook kunnen gaan runnen. Het is kort gezegd de essentie van het programma Hotel de Toekomst (RTL).

Vorige week konden we zien hoe de acht deelnemers voor maar liefst drie maanden afscheid van huis en haard namen en met volle moed de uitdaging aangingen. Gisteren zagen we de eerste spanningen al voorbijkomen.

Je zou verwachten dat de deelnemers zeer gemotiveerd zijn na maanden van werkloosheid. Maar iedereen worstelt duidelijk met het werk. Het is ook niet niks om “uit het niets nu opeens de volle honderd procent te geven,” aldus deelnemer Jan.

Deelneemster Sanne besluit zonder overleg een weekend naar huis te gaan en wordt bij terugkomst uit de groep gegooid. Patty komt te laat, weigert de wc’s schoon te maken en wekt irritaties op bij de anderen, doordat ze zoveel met haar uiterlijk bezig is.

Hotel de Toekomst is een interessant programma. Niet alleen doordat je ziet hoe moeilijk het is om na maanden van werkloosheid weer aan de bak te gaan, maar vooral de onderlinge irritaties en keiharde oordelen maken het programma om te smullen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het vierde seizoen van 24 uur met… (VPRO) is al bijna op de helft, de serie telt slechts vijf afleveringen. Slechts ja, want dit soort televisie zou zich net zo goed kunnen lenen voor een dagelijkse uitzending.

Relaxt hangen, onbeperkt praten, zwijgen, lezen, afwachten, provoceren. Vriendelijk tast Wilfried de grenzen af. Te privé? Of iets waar de gast eigenlijk wel over wil verder filosoferen? Want hoe vaak maak je mee dat iemand urenlang naar je luistert, doorvraagt, meedenkt? Maar goed, wil je dat dan op tv?

In deze aflevering vertelde een charmant nukkige Pierre over vroege herinneringen, desillusies en het acteurschap. De eerste dag werd opgeleukt door de slapstick van het bereiden van een voortreffelijke Boeuff Bourgignon. Uren en uren zijn de mannen er mee bezig, om kwart voor elf is hun kindje klaar. Bij het proeven glimlacht Pierre – voor het eerst.

De aandacht van Wilfried en de verhalen van de gasten maken een prima programma, de kleine interacties tussen de twee geven 24 uur met… een gouden randje.

Geschreven in opdracht van Sp!ts