Wszystkie grafy znajdziemy na ścianach dość sporej powierzchni garażowej.

Jakaś kamienica, gdzieś schowana w ulicach Starego Miasta.

Na Zielonych ogródkach Pani przygląda się topniejącemu śniegowi.

Pani przygląda się chłopiec.

Nie, proszę Pana, to nie deszcz. To z dachów i rynn…

A Państwa zostawiam z kilkoma ciepłymi dźwiękami. Oby to już była wiosna.

I kolejna fota streetartu, ciężka i z wisielczym akcentem.

Po drugiej stronie Cafe Mięsnej nie jesteśmy już atakowani światem samobójców.

Ok, idziemy dalej – w stronę Starego Rynku. Po drodze czeka nas Pan Uwaga oraz dwa malutkie, szablonowe grafy.

Zwiedzając Stare Miasto potykamy się o Jelcyna.

A idąc dalej docieramy pod Empik, gdzie spotykamy ostatnie dzisiejszego dnia przykłady szablonowego Streetartu – smutnego słonika i zapowiedź demonstracji w obronie Rozbratu.

Temat oczywiście będzie kontynuowany.

Dla jasności – nie staję po żadnej ze stron. Nie mówię o prawdzie objawionej. Gdybym był o dziesięć lat starszy i przeżywał to, o czym będzie mowa, być może posiadałbym wiedzę najprawdziwszą – opartą nie tyle o czyjeś zdanie, ale o wyczucie sytuacji, w której odbywało się moje życie. Kiedy upadał komunizm – miałem 8 lat. Minęło wiele lat, zanim zrozumiałem to, co się zdarzyło. Minęło kolejnych kilkanaście, żebym zrozumiał – że to coś mogło wyglądać zupełnie inaczej.

Bez święta

To ciekawy wniosek. My, jako Polacy, nie mamy żadnego święta związanego z upadkiem komunizmu. Praktycznie, nie pamiętam, żeby się wówczas cokolwiek nagle i w sposób rewolucyjny zmieniło. Świętujemy jedynie odzyskanie niepodległości, które dla kolejnych pokoleń tak naprawdę znaczy już coraz mniej. Bo te pokolenia już o nic nie walczą. Nie przeżywają transformacji systemów, a w obecnym czują się jak ryba w wodzie.
Wróćmy jednak prawie trzydzieści lat temu, kiedy ówczesne społeczeństwo doświadczyło mocnego pulsowania tak zwanej Solidarności. I wtedy wydarzył się stan wojenny, który wszyscy znamy obrazkiem Jaruzelskiego na czarno-białym telewizorze i który podzielił Polaków w ocenie jego słuszności. Jedni mówili o walce Polaków z Polakami. Inni usprawiedliwiali tą decyzję twierdząc, że uchroniła nas przed atakiem ze strony Sowietów, “którzy w Polsce chcieli zrobić porządek”. Twórcy programu dokumentalnego “System 09″ twierdzą jednak inaczej – ta decyzja miała zgasić buntowników i dać czas władzy na transformację w stronę kapitalizmu. Na to, żeby przygotować się do życia w nowej Polsce.

Miałem wówczas góra rok na karku, więc kompletnie nie potrafię odnieść się do tej teorii, jednak patrząc na inne wnioski z tego dokumentu, jestem w stanie podważyć wszelkie wielkie historie Solidarności, bo argumenty są mocne.
Wprowadzenie Stanu Wojennego miało sprawić, że buntownikom się odechce się walczyć (i pewnie wielu się odechciało). Ci, którzy wierzyli w ideę Polski niekomunistycznej, byli wyjątkowo łatwym celem. Musimy też pamiętać, że wówczas wiele osób zostało zmuszonych do opuszczenia Polski. W systemie, który ograniczał wyjazdy poza granicę kraju mieliśmy przypadki przyznawania buntownikom paszportów w przeciągu miesiąca. Ile osób – inteligentów, którzy rozumieli sytuację, zostało z Polski wyrzuconych? Jakby wyglądała obecna polityka, gdyby pozostali? Czy doświadczylibyśmy takich zjawisk, jak powstanie Samoobrony?

Po spacyfikowaniu buntowników wolności komunistyczna władza zaczęła się przygotowywać do przejścia w nowy system. Czy to nie jest logiczne, że Ci ludzie nie zamierzali się przestraszyć nowego systemu, tylko myśleli o spokojnym życiu po upadku komunizmu? Zapytajcie swoich rodziców, co myślą o prywatyzacji w pierwszej połowie lat 90-tych. Ilu z nich określi je mianem “oszustwa” czy “złodziejstwa”? Być może (nie wiem, przekazuję sugestię z programu “System 09″) niektórzy komuniści stawali się dyrektorami przedsiębiorstw, żeby później przekształcić je w prywatne?

Obejrzenie tego programu wyzwala wiele wątpliwości. Jednak najważniejsze to wiedzieć, orientować się. Mieć świadomość tego, że pewne ciche działania mogły mieć wpływ na to, w jakiej Polsce wylądowaliśmy po roku 89. Bo tu wyrażę jedną, wielką wątpliwość – za kilka, kilkanaście lat kolejne pokolenia mogą zwyczajnie nie pamiętać niczego, a tym, którzy zrobili jakiś wał się zwyczajnie upiecze. Ile w mediach mówiło się o procesach, które ciągną się latami, dotyczą tamtych czasów i powoli się przedawniają. Tu nie ma zbrodni i kary. Tu jest kasa.

Zachęcam do obejrzenia programu “Syndrom 09″, który po pierwszym odcinku został zniesiony z anteny telewizji publicznej (pytanie kolejne – komu zależało, żeby znów przemilczano temat?). Z ciekawostek dodam, że program prowadzi Wojciech Klata, którego niektórzy moga pamiętać z pierwszego “Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego. Odcinek pierwszy:

I odcinek drugi:

Nie pozwólmy się zmęczyć. Pokażmy nieświadomym rocznikom, że coś być może było nie tak. Że to, czego nie mogą pamiętać, to coś, co wpłynęło na życie ich o wiele starszych kolegów czy rodziców. Nie drę szat. W tym momencie wiele rzeczy mam zwyczajnie gdzieś – ale nie chcę, żeby wynikało to z czyichś przedawniających się krętactw, ale z mojej własnej decyzji i mojej własnej odpowiedzialności.

Pisał o tej płycie Pan z Nieba. I chyba to mnie przekonało, że (mimo tej momentalnej powtarzalności) ta płyta jednak zasługuje na wspomnienie.

Kim jest koleś, który kryje się za pseudonimem The Album Leaf? Cytując Last.fm.

Trzydziestoletni Jimmy na koncie ma współpracę przynajmniej z tuzinem zespołów, cztery długogrające płyty jego solowego projektu The Album Leaf oraz mnóstwo występów na całym świecie.
Zaczęło się wcześnie. W wieku 4 lat Jimmy został przez rodziców posłany na lekcje gry na pianinie, w wieku szkolnym opanował gitarę i perkusję, mając 14 lat grał już w swoim pierwszym zespole. Najdłużej związany był z post-rockową grupą Tristeza, grał również w kilku innych zespołach z rodzinnego San Diego, m.in. alt-rockowe GoGoGo Airheart i The Black Heart Procession czy noise-punkowy The Locust.

A teraz kilka dźwięków z tej płyty. Kojących i chwytających za zimowe uśpienie.

W tle tego wszystkiego wrzucam kilka moich zachwytów poznańskim Żurawińcem.

Komunizm pamiętam szczątkowo. Był, kiedy byłem dzieckiem. Upadł, kiedy również dzieckiem byłem. Minęły lata, zanim zrozumiałem dokładnie, co to wszystko, co wcześniej miało miejsce, tak naprawdę znaczyło. W tych czasach rozgrywa się “Amator”.

Kieślowski miał wielkie wyczucie do ukazywania filmów do szpiku kości bliskich rzeczywistości. Zawsze mi się to kojarzyło z kinem surowo europejskim – dobrym, z konceptem i cholernie przyczepionym do skóry. Do osobowości ludzkiej, która gdzieś się wydarza, która przeżywa na swój sposób kwestie uniwersalne. I która gubi się w tym wszystkim, ucząc się krok po kroku – czasami bardzo boleśnie.

W “Amatorze” mamy młodego Jerzego Stuhra, który genialnie odgrywa rolę Filipa Mosza. Młody człowiek, który ma żonę i spodziewa się dziecka. I postanawia kupić kamerę, żeby uwiecznić swojego potomka. On właśnie nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo kamera pochłonie jego uwagę. Zaczyna kręcić coraz więcej, aż w końcu interesuje dyrektora swojego zakładu, który w Moszu widzi możliwość wypromowania zakładu pracy w otaczającej ich, komunistycznej rzeczywistości.

Jednak Filip nie jest stworzony do robienia filmów propagandowych. Kręcenie rzeczywistości daje mu trzecie oko, dzięki któremu zauważa więcej – to, co boli, jak jest ciężko, jak wygląda rzeczywistość poza komunistyczną propagandą. Tym samym Filip Mosz staje się reżyserem autorskim, który chce przejść “sprawdzian” bycia cichym komentatorem. Oczywiście w tym kontekście Filip już nie jest zwykłym pracownikiem, który rejestruje dorastanie swojej córki. Staje po drugiej stronie. Obserwuje ludzi i ich życie oraz opowiada je w sposób niemy – pokazując na taśmie filmowej i bez żadnego swojego komentarza.

Przejście na drugą stronę musi pociągnąć za sobą konsekwencje. Z jednej strony mamy żonę Filipa, która chce życiowego spokoju, uwagi i spokojnego wychowywania swojego dziecka. Z drugiej mamy Filipa, który zaczyna widzieć świat w szarych barwach – dostrzegając ludzi w zupełnie inny sposób, niż kiedykolwiek.

“Straszny rozpęd wziąłeś” – słyszy Filip, który poznaje przy okazji historię trzydziestoletniego mężczyzny, który nagle zaczął wierzyć w Boga i zostaje księdzem. Filip zaczyna rozumieć, że oddał się filmowaniu, które traktuje intuicyjnie. Którego do końca nie rozumie, ale które wykonuje z ogromnym wyczuciem i intuicją. Tak, że skupia wokół siebie osoby, wierzące w jego “wielkość”.

Osiąga sporo jako amatorski filmowiec. I jednocześnie traci swoje poprzednie życie – żonę i dziecko. Zyskuje jednak przy tym świadomość tego, że jako reżyser ma dwa wyjścia – z jednej strony może się poddać oportunizmowi, z drugiej może pokazywać prawdę zgorzkniałą, tak smutną, że aż przezroczyście piękną. Wybiera to drugie i wie, że przekroczenie pewnej granicy zabrało mu poprzednie życie. Co jest bardziej wartościowe? To pytanie, które pozostaje bez odpowiedzi.

Wymowna jest jednak scena ostatnia, w której Filip, siedząc w pustym mieszkaniu, chwyta za swoją kamerę i zaczyna utrwalać swoją odpowiedź. To moment, w którym zrozumiał, że stał się smutnym bohaterem swoich filmów. Tylko tak może opowiedzieć swoją historię, bo stojąc po drugiej stronie jest samotnym obserwatorem, który w coraz mniejszym stopniu pasuje do zwyczajnego, spokojnego życia…

To oczywiście nie jest ostatni film Kieślowskiego, który pojawi się na moim blogu. Tej zimy dobre, stare, polskie kino zyskuje dodatkową wartość i przerzuca myśli ze zmęczenia na poziom głębokiego przeżywania. Takiego, które Kieślowskiemu udało się wytwarzać w swoich filmach.

Kiedy zrozumiałem, że “Amator” się kończy, było mi smutno, bo wiedziałem, że po raz pierwszy brakuje mi Kieślowskiego jako człowieka, nie tylko jako reżysera świetnych filmów. Takich ludzi , jak on, nasze polskie kino potrzebuje bardziej, niż się komukolwiek wydaje.

“Tomorrow, In A Year” to świat widziany oczami Karola Darwina, w którym grupa Hotel Pro Forma tworzy część wizualną, a Karin i Olaf z The Knife dbają o dźwięki. Tak powstał (co przy współczesnym eksperymentalizmie nie może dziwić) nowy gatunek – Elektroopera.

Czego się mogliśmy spodziewać po samym widowisku? Najnowszej technologii oraz przede wszystkim nowoczesnej muzyki i widowiskowej gry świateł. Wszystko w służbie opery, która opowiada o naszym świecie, jako miejscu podobieństw i jedności. Mamy przestrzeń, w której istotną rolę odgrywa forma. Mamy również muzykę The Knife, która nadaje słowie opera zupełnie inne znaczenie. Mamy dużo z eksperymentowania i dużo ze sztuki badawczej.

Po serii spektakli mamy zapowiedź płyty studyjnej. Już 1 marca album powinien być dostępny dla szerszej publiczności, a jego przedsmak możemy znaleźć poniżej:

I ten okres dziesięciu lat, jakie zostały poświęcone “Avatarowi”, był wymieniany jako atut wielkiego widowiska w stylu 3D. Po obejrzeniu “Avatara” uważam, że to powinien być nie atut, lecz zarzut dla filmu, który zmaga się z jedną najnowszych i najbardziej ciekawych technik tworzenia obrazu. Dziesięć lat w tym przypadku to przepaść – prehistoria, która wyłania się we współczesnym nam czasie i chce pokazać coś rewolucyjnego. A rewolucji tu nie było.

I to pierwszy z potężnych minusów dla “Avatara”. Może i film był składną konstrukcją rzeczywistego obrazu, wplecionego w trójwymiarową animację, jednak nie ma tu “prawdziwej” głębi 3D, którą na dzień dzisiejszy może nam zaserwować choćby (tendencyjny w fabule) “Oszukać przeznaczenie IV”. To, co można uznać za atut filmu Camerona, jednocześnie jest jego potężnym mankamentem. Spójny i świetnie przedstawiony świat animacji, w której realni aktorzy nie są doklejoną jego częścią, to spore osiągnięcie. Jednak to tylko animacja 3D na poziomie, którym moglibyśmy się zachwycić kilka lat temu. Dzisiaj widzowie są już o wiele bardziej wymagający.

Wspomniałem o doskonałym świecie animacji, który został mistrzowsko połączony z rzeczywistymi aktorami. To największy plus “Avatara”, który tym właśnie potrafi nas zachwycić. Tym, co u Camerona jest nieodzownym elementem jego filmów – płynność opowiadanej obrazem historii. To też widzimy w przypadku fabuły.

A jeśli już jesteśmy przy temacie fabuły – to drugi, potężny minus “Avatara”. Historia opowiedziana w tym filmie jest tendencyjna, przewidywalna i pełna utartych schematów. Równie dobrze “Avatar” mógłby opowiadać o europejskiej kolonizacji Ameryki w XV wieku. Nie mielibyśmy co prawda obcego gatunku, który wygląda, jak skrzyżowanie przerośniętych ludzi z kotami i futurystycznej techniki, jednak sama opowieść mogłaby wyglądać podobnie. Najeźdźcy, którzy siłą chcą zagarnąć naturalne bogactwo nowo odkrytego terenu i przy okazji przepędzić “tubylców”, którzy są zżyci z naturą. Tu także mielibyśmy heroiczną walkę tych drugich oraz stronniczą narrację reżyserską, która właśnie w tubylcach upatruje bohaterów, a w najeźdźcach zło, zniszczenie i brak ludzkich uczuć.

Gdybym miał 10 lat i obejrzałbym “Avatar” – ta banalna historia mogłaby mnie ponieść, uwodząc doskonałą animacją i opowieścią, która dzieje się w świecie wcześniej mi nieznanym. Jednak jeśli mówimy o filmie, który ma zachwycić doświadczonego i wybrednego widza – ten film to duże (3 godziny), piękne pudełko, w którym nie znajdziemy równie zachwycającej zawartości, a jedynie zawód, zmęczenie, schematy i tendencyjność.

A nie tego powinniśmy się spodziewać po produkcji, która pochłonęła 400 mln dolarów i była zapowiadana jako najlepszy film w historii kina.

Ten rok to dla tego bloga 88 wpisów, które zostały umieszczone w 37 kategoriach i oznaczone 338 tagami. Pod tymi wpisami pojawiło się 247 komentarzy, co cieszy i mobilizuje do dalszej systematyczności. Tym bardziej, że te 88 wpisów miały swoich czytelników. Nie chcę pisać o dokładnej ilości wizyt, bo blog zaliczył trzy wykopy. Powiem tylko o tych wejściach, które cieszą najbardziej i w moim przekonaniu są najważniejsze – wejściach z wyszukiwarek internetowych.

Nie od dzisiaj wiadomo, że Wordpress indeksuje się doskonale (czytaj: wrzucając systematycznie treść do Wordpressa szybko zobaczysz ją w Google), ale jeśli dodatkowo zastosujemy kilka sztuczek z kategorii SEM / SEO, to wyniki mogą nas potężnie zaskoczyć.

I tak, w ciągu roku na marsel.webbo trafiło ponad 11 tysięcy osób, które wcześniej szukały czegoś w sieci i korzystały z wyszukiwarki internetowej. A najczęściej szukano informacji o Fever Ray, Robercie Lewandowskim, Kolejorzu, Kaziku, Karin Drejer Andersson i La Roux. Cieszą też zapytania nietypowe, po których ktoś wpadał na tą stronę (choć czasami potrafiły zaskoczyć).

W przyszłym roku ma być oczywiście lepiej. Ma być ciekawiej, bardziej systematycznie. Z lepszymi zdjęciami i ciekawszymi tekstami. Tymczasem życzę ciekawych postanowień noworocznych oraz wielkich pokładów systematyczności w ich realizowaniu i pozostawiam z kilkoma przyjemnymi dźwiękami.

Życzę Wam ja.

Do niewątpliwych atutów tego filmu należy zaliczyć brak chronologii przedstawianych wydarzeń. Mamy dwie przestrzenie czasowe i dwa odległe od siebie miejsca. Mamy też dwie kobiety, które nie są szczęśliwe – świetną Charlize Theron w roli Sylvii i Ginę, graną przez Kim Basinger.  I to dziwić nie może, bo już we wcześniejszych filmach, w które “mieszał” się Guillermo Arriaga, mieliśmy ludzi i mieliśmy tragedie. Mieliśmy wielowątkowość i wielu równorzędnych bohaterów.

Arriaga próbuje w niebanalny sposób opowiedzieć nam historię. Tak, abyśmy zobaczyli ją nie tylko oczami wielu bohaterów, ale również uzmysłowili sobie istnienie procesu, który zachodzi w bohaterach od jednego kluczowego wydarzenia do kolejnego momentu, kiedy znów coś istotnego wydarza się w ich życiu.

Przestrzeń między tymi dwoma punktami wypełnia  rozpaczliwe  poszukiwanie miłości oraz zmaganie się z tragizmem ludzkiego istnienia. W tej perspektywie życie wydaje się być tylko ziarnkiem piasku na plaży, które jest skazane na wieczne niezaspokojenie.

Bohaterowie tej opowieści nie są spokojni. Nie prowadzą nudnego życia, na które składają się trywialne wydarzenia i które kończy banalny happy end. Arriaga pokazuje człowieka tragicznego, a tym samym ciekawego. I opowiada o nim tak, że historia wyrywa się z ram czasu i wydaje się trwać w próżni.

Film jednak w kilku momentach zawodzi. O ile niebanalna historia jest opowiedziana w niebanalny sposób – o tyle w kilku miejscach jest drażniąco przewidywalna, a w jednym wręcz denerwująca.

To nie jest zły film. Można nawet powiedzieć – ten film jest dobry, ale sporo mu brakuje do kina wielkiego i przejmującego. Doskonała Charlize Theron czy też przekonywująca Kim Basinger to stanowczo za mało. A słabe momenty tego filmu są bardziej widoczne, niż te na dobrym poziomie.

Mimo wszystko warto się z tym filmem zapoznać. Zobaczyć, jak scenarzysta wielkich filmów próbuje stać się reżyserem własnego i jak częściowo ponosi klęskę. Mimo wszystko opowiada ciekawie o temacie, który zawsze ciekawym pozostanie. O tym, jak bardzo potrzebujemy akceptacji, miłości i jak bardzo jesteśmy szargani przez tragiczne wydarzenia, które zmieniają nasze życia.

Klientem Ery jestem od czterech lat. Początkowo miałem umowę dwuletnią, która później przedłużyłem na kolejne trzy – dostając nowy telefon i ciekawszy pakiet darmowych rozmów. Mieszkałem wtedy sam i dużo telefonowałem do narzeczonej, więc wybrane pakiety w pełni mi odpowiadały.

Po ponad roku trwania tej przedłużonej umowy moja narzeczona wprowadziła się do mnie, a ja przestałem już tak dużo dzwonić i zacząłem płacić za opcje, których już tak naprawdę nie potrzebowałem.

Co zrobiłby rozsądny człowiek?

Zadzwoniłem do Biura Obsługi Klienta i przedstawiłem sytuację – jestem zadowolony, wybrane pakiety były fajne, ale zmieniła mi się sytuacja życiowa. Chcę dostosować moje pakiety (czytaj: zamienić) na inne, które bardziej będą mi odpowiadać. Z mojej perspektywy sytuacja wyglądała tak: dzwoni zadowolony klient, który chce być nadal zadowolony i może nawet płacić tyle samo, co wcześniej – tylko tym razem nie np. za darmowe rozmowy, ale np. za pakiet internetowy w komórce. Miłej Pani było przykro, ale musiała odmówić. Podpisał Pan cyrograf, dostał telefon – nie da rady nic zmienić. Argument zrozumiałem i zaakceptowałem. Sprawy by nie było, a ja trwałbym w przekonaniu “no trudno”.

Kilka tygodni później…

…dzwoni do mnie Biuro Obsługi Klienta. Nie Pani, ale Pan – natrętny, natarczywy i nie do zniesienia.

- Czy chce Pan płacić mniej za rozmowy?

- Tak, dzwoniłem do Was w tej sprawie kilka tygodni temu…

- Chciałbym Panu zaproponować dodatkowy pakiet rozmów…

- Zaraz, ale ja nie chcę więcej minut a wręcz odwrotnie!

- To chce Pan więcej płacić?

- Nie, chcę płacić mniej.

- To mam dla pana pakiet…

…rozłączyłem się, maksymalnie wkurzony i z prostą oceną sytuacji. “To ja się do Was zgłaszam,  a wy nie tylko mnie  olewacie, ale jeszcze traktujecie jak idiotę?” I w tym momencie Era zaczęła tracić klienta, a ja…

…pomyślałem o przeniesieniu do Playa

Wybieram się do punktu Playa i słyszę o wszystkim, o czym można usłyszeć u każdego operatora, kiedy chce się podpisać umowę. Mogę mieć fajny telefon i dostosowany do siebie abonament – uwaga – 60% niższy od tego, który w tej chwili określam już mianem haraczu dla Ery. Zaakceptowałem też fakt zapłacenia kwoty za zerwanie umowy z Erą (za pozostające mi do końca 12 miesięcy zapłaciłbym jakieś 5-6 więcej).

Drogi do przeniesienia numeru są dwie. Drukujemy umowę w Playu, a później albo Play albo ja uderzamy z nią do Ery i rzucamy na stół.

- Które rozwiązanie jest lepsze? – pytam oczekując szczerej odpowiedzi.

- Jak Pan pójdzie sam. My mamy z nimi ciągle pod górkę.

Niech tak będzie. W wolną od pracy sobotę udaje się do poznańskiego punktu Ery na poznańskiej murawie. W ręku mam umowę, która ma pozwolić mi przenieść numer po zakończeniu najbliższego okresu rozliczeniowego (po polsku: jak  minie miesiąc dzielący mnie od kolejnego haraczu). A jednak nie było tak prosto, bo…

…Pani w Punkcie Ery dokumentu nie przyjęła!

Uzasadnienie – ten dokument nie oznacza przeniesienia numeru po zakończeniu najbliższego okresu rozliczeniowego, ale po wygaśnięciu umowy! Rozmowa nie przyniosła skutku, a moja propozycja dopisania czegoś do dokumentu (i podpisanie się pod tym)  – nie poskutkowało. Teraz wiedziałem, że nie odpuszczę i że zerwanie umowy to tylko kwestia czasu, jednak…

…nadmiar obowiązków odciągnął mnie od tematu. Do czasu, kiedy….

…pod koniec miesiąca dostałem list od Ery, datowany na 30 września z podpisem Jakiegoś Ważnego Pana, że zmienia się Regulamin i mam prawo się na to nie zgodzić, tyle że mam na to 14 dni… Jak się później dowiedziałem, był to efekt kontroli Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Dzwonię…

…i postanawiam być stanowczy.

- Dwa lata temu podpisywałem z Wami konkretną umowę o konkretnej treści. Wy mi teraz przysyłacie informację, że zmieniacie kilka punktów Regulaminu, na co się nie zgadzam. I nie obchodzi mnie, kto te zmiany Wam narzucił…

Mimo że w piśmie przeczytałem, że mogę się nie zgodzić, Pani w słuchawce poinformowała mnie o tym, że jak zrezygnuję to i tak będę musiał zapłacić, “bo tak jest w nowym Regulaminie”. Z kontekstu rozmowy wynikało, że tak naprawdę to nie mogę się nie zgodzić, bo jeśli to zrobię to będzie tak, jakbym samowolnie zerwał umowę przed czasem. Ale to nie wszystko. Przy okazji opowiedziałem o sytuacji z przeniesieniem numeru…

- Ta Pani powinna to przyjąć…

Irytacja, złość i poczucie bezsilności. Postanowiłem jednak wyprzedzić bieg tych niekorzystnych dla mnie wydarzeń.

- Proszę o przesłanie mi na adres e-mail, na który dostaję od Was faktury w PDFie, szablonu rozwiązania umowy. Nie chcę znowu pojawić się w Punkcie Ery i usłyszeć, że coś jest nie tak lub czegoś brakuje.

Szablonu nie wyślą, bo nie mają. Nie ma go też na stronie Ery, ale Pani mi podała wszystkie wymagane informacje, które w takim piśmie powinny się znaleźć.

Złożyłem wniosek o rozwiązanie umowy.I co się wydarzyło zaledwie 7 dni po tym fakcie?

Dostałem list od Ery…

“Uprzejmie informujemy, o otrzymaniu od Pana pisma [bla bla bla] zawierającego prośbę o rozwiązanie umowy. [...] Pragniemy zaproponować Panu bezpłatną możliwość przeniesienia dotychczasowego numeru do systemu Tak Tak”.

Tak, ale to nie wszystko. Oto korzyści, które mają mnie zachęcić:

• brak abonamentu,
• zero zobowiązań,
• pełna kontrola wydatków.

Wszystko ładnie podpisane przez Starszego Konsultanta ds. Utrzymania Klienta!

Podsumujmy…

Zadzwoniłem do Ery, żeby im powiedzieć, że nie potrzebuję danego pakietu i chętnie zamienię go na inny. Zamiast tego odmówiono mi, później próbowano zrobić ze mnie idiotę, a po mojej irytacji utrudniono mi przejście do innego operatora (nie interesuje mnie na ile wynikało to niekompetencji pracownika, na ile z czegoś coś innego). Kiedy nie dałem za wygraną i złożyłem wniosek o rozwiązanie umowy z dwukrotnym, wyboldowanym podkreśleniem – nie chcę już być Państwa klientem – okazało się, że mogę dostać więcej niż chciałem na początku (kiedy nie można było nic zrobić)…

…tylko Misiek nie odchodź! Ale klamka zapadła…

Przechodzę do Playa. Będę miał nowy numer, niski abonament i jak na razie spory kredyt zaufania do alternatywnego operatora. A Era w ciągu sześciu miesięcy straciła klienta, który pewnie za rok znów przedłużyłby umowę na kolejne 2-3 lata.

Wnioski? Jeśli chcesz podpisać umowę z operatorem lub twoja umowa dobiega końca – będziesz klientem pożądanym i dopieszczanym – z masą propozycji. Kiedy podpiszesz umowę – świat momentalnie straci kolor, a ty możesz co najwyżej płacić haracz i czekać do końca trwania cyrografu. I jeśli będziesz próbował coś wywalczyć – napotkasz na opór i wiele trudności. Jak jednak widać - to tylko strategia zmęczenia klienta i zniechęcenia go do działania, bo jak inaczej zinterpretować tą całą sytuację?

Mam nadzieję, że coraz więcej osób (w przypadku doświadczenia podobnej irytacji) będzie walczyło do końca i doprowadzi do zerwania swojej umowy. Bo zrażony klient to kolejnych dziesięciu zrażonych, którzy o tym usłyszą.

Tym gorzej, jeśli zrażony klient ma jeszcze bloga i chce mu się to wszystko opisać.

Pomnik został wybudowany w latach 2003–2005 według projektu Petera Eisenmana.

Jutro ostatnia garść berlińskich zdjęć.

Zdjęcia zrobione typowo reportersko i z zaznaczeniem, że dokumentacja powstała zza szyby jadącego pojazdu.

Jutro kilka zdjęć z oryginalnych pozostałości po berlińskim murze, które można jeszcze zobaczyć w Berlinie.

Polonia i Legia to obecnie dwa najważniejsze kluby w Warszawie. Chociaż trzeba zaznaczyć, że derby stolicy nie są tak ekscytujące, jak mecze Legii Warszawa z Wisłą Kraków czy Lechem Poznań. Ślady obu drużyn udało mi się odnaleźć na warszawskiej Starówce.

Kilka innych, ciekawych rzeczy znalezionych na ścianach:

Fotografowanie jest fajne, przyciąga i daje satysfakcję. W przeciwieństwie do tekstu pisanego – nie przekształca rzeczywistości w przedmioty psychiczne, ale stara się urywać jej kawałki opowiadać o czymś, co bezspornie się wydarzyło. Bo tak traktujemy zdjęcia, które mówią do nas obrazem. Tekst może coś opowiadać, ale zawsze to będą tylko słowa.

Fotografia ma zdecydowanie bliższy kontakt z rzeczywistością. Chwyta ją w danej chwili, ale jednocześnie jest opowiadana osobowością fotografa. To od niego zależy charakter ujęcia, jego kolorystyka lub też jej brak (kiedy w przypadku zdjęć czarno-białych ważniejsze od głębi i nasycenia stają się kształty).

Fotografia z natury jest agresywna. Jest komunikatem, który działa na naszą wyobraźnię. Staje się jakimś faktem, który rozumiemy w odniesieniu do posiadanej wiedzy. Widzimy zdjęcie krzyczącej twarzy na tle tłumu, ale wiemy, że to uczestnik jakiejś konkretnej manifestacji. I dzięki temu nie tylko widzimy, jak wyglądała dana chwila, ale znamy również kontekst.

Pisząc o fotografii nie należy pomijać faktu, że stała się powszechna. Statystycznie dwa razy częściej odnajdziemy cyfrówkę w rodzinach z dziećmi niż w rodzinach bezdzietnych (rozwój dziecka dokumentujemy, bo brak tego jest odbierany jako zaniedbanie). Wyjeżdżając na wakacje widzimy turystów, którzy strzelają kolejne zdjęcia obcych obiektów. Tylko to jest dowodem, że właśnie to widzieli, że tam byli i że uczestniczyli w jakimś wydarzeniu.

Fakt “uczestniczenia” jest niezwykle ciekawy w przypadku fotografii. Bo osoba, która robi zdjęcie, z jednej strony potwierdza swoją obecność, ale jednocześnie daje też świadectwo braku aktywności. On nie uczestniczy, on szuka ujęcia.

Fotografia zaspokaja kilka naszych potrzeb. Przede wszystkim tworzy iluzoryczną przewagę nad przeszłością. Nad tym, co przestaje istnieć w momencie, w którym się wydarzyło. To dlatego z sentymentem patrzymy na zdjęcia – często jedyne dowody na to, że coś się wydarzyło i wyglądało tak, jak to widzimy na zdjęciu.

Oczywiście możemy zapytać o wspomnienia – nawet niewyraźne i zamazane. Społeczeństwo przemysłowe zabija w nas historię. Sprawia, że funkcjonujemy z tygodnia na tydzień. Od jednego weekendu do kolejnego. To natomiast zabiera nam poczucie uczestniczenia w życiu społecznym. To się zmienia w momencie, kiedy bierzemy do ręki aparat i wyrywamy pędzącej rzeczywistości kolejne momenty, dając sobie przywilej poczucia, że nie jesteśmy jednostką, ale częścią społeczeństwa.

Wyobraź sobie swoje niesamowite wakacje. Wyjazd w miejsce, które uderza do Twojej wyobraźni i sprawia, że czujesz się daleko od domu. Susan pisze, że turystyka rozwija się wraz z coraz silniejszą potrzebą robienia zdjęć. To dzięki aparatowi ujarzmiamy nieznaną nam przestrzeń i jednocześnie tworzymy dokumentację wydarzeń. Dodajmy – wydarzeń, które jawią się nam jako równe innym. Niezależnie, czy to będzie od wieków stojący zabytek architektury czy też człowiek, który w danej chwili wpadł w nasz kadr i został obdarty z intymności (zobaczyliśmy go tak, jak on nie był w stanie siebie zobaczyć).

Fotografia jest sztuką żałobną. Robimy zdjęcia podświadomie czując, że to, co zostało sfotografowane, zmienia się i starzeje. Budynek, człowiek, zwierzę, drzewo przetrwają dzięki ujęciu, ale nigdy nie powrócą do swojej postaci. To dlatego mamy albumy z fotografiami, a na dyskach komputerów archiwa pełne przypadkowo zrobionych zdjęć.

O tym wszystkim przeczytamy w pierwszym rozdziale książki Susan Sontag “O fotografii”.

Wracając z Warszawy wdałem się w dyskusję, która coś mi uświadomiła. Od zawsze robiłem zdjęcia kolorowe, głównie stając naprzeciw zachwytowi nad zdjęciami czarno-białymi. Zrozumiałem różnicę. Zdjęcia kolorowe pociągają nas głębią i natężeniem, na które zwracamy uwagę. Tym samym kolor wygrywa z kształtem i geometrią. O nich natomiast przypominamy sobie widząc zdjęcia czarno-białe. Kolor nas nie rozprasza, a kształty wydają się bardziej przepełnione treścią.

Temat z pewnością będzie kontynuowany.

Odnoszę silne wrażenie, że Almodovar zrobił film o sobie, dla siebie i będący hołdem dla bycia reżyserem. Celowo unikam stwierdzenia “zawodu reżysera”, ponieważ reżyser w tym filmie to jednostka lepsza, umiejąca głębiej przeżywać, bardziej korzystać z życia oraz  mająca większe prawa od innych. I to nie ja tak sądzę. Ja jedynie sądzę, że tak właśnie w tym filmie Almodóvar postrzegał to, kim jest.

Głównym bohaterem jest reżyser – Mateo Blanco, którego poznajemy na dwóch czasoprzestrzeniach. W roku 2008 jest ślepcem, który pisze dobre książki i ma sporo zapału do pracy. Ślepota nie zabrała mu kreatywności, a jedynie sprawiła, że zaczął on ją wykorzystywać w inny sposób. Poznajemy go również jako reżysera, który czternaście lat wcześniej kręci film (wyjątkowo komedię, chociaż wcześniej wychodziły mu tylko “filmy poważne”). I to właśnie na castingu do swojego nowego filmu poznaje odurzająco piękną Lenę (Penelope Cruz), w której z dnia na dzień coraz mocniej się zakochuje. Uczucie doprowadza go wręcz do szaleństwa – tym bardziej, że Lena je odwzajemnia.

Niestety Lena jest żoną Ernesto Martela – producenta tego filmu, który “zaopiekował się” Leną w ostatnich dniach życia jej ojca. Także i on obłędnie jest w niej zakochany, ale widząc nieodwzajemnione uczucie jest też nękany zazdrością, podejrzliwością i złością.

Do oceny tego filmu konieczne jest zdradzenie jeszcze jednego szczegółu. Mateo i Lena uciekają. Tym samym Mateo porzuca swój film i wybiera kontynuację gorącego romansu. I na tym koniec zdradzania fabuły. Fabuły, która prowadzi nas bez większych komplikacji i pozornie ukrytych znaczeń. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka kwestii, które mogą pomóc w zrozumieniu drugiego (niezbyt głębokiego jednak) dna.

Mateo kręci film, który przypomina nam “Kobiety na skraju załamania nerwowego” (“Mujeres al borde de un ataque de nervios”). To wyraźnie daje nam do zrozumienia, że bohater i reżyser mają ze sobą wiele wspólnego.

W jednej ze scen widzimy, jak Mateo i Lena oglądają stary, włoski film. To “Podróż do Włoch” Roberto Rosselliniego, opowiadająca o znudzonym małżeństwie, które przez podróż chce odnowić dawne uczucie. Z uczuciem wielokrotnie wygrywa cynizm, jednak film kończy się swego rodzaju happy end’em.

U Almodóvara również mamy małżeństwo, które jest wypalone – Ernesto i Leny. Jednak to nie oni wyjeżdżają w podróż, która ma odnowić ich uczucie. To reżyser – kochanek wręcz wyrywa ze świata Ernesto Lenę i ucieka z nią tam, gdzie będą mogli się spokojnie nacieszyć sobą. Ten sam reżyser, który w 2008 roku już jest ślepcem i który odrzucił poprzednie życie i stał się wymyśloną przez siebie postacią. “…przyszedł taki moment, gdy nagle mogłem być tylko Harrym Cainem” (bo, czy reżyser nie umiera wraz z utratą wzroku?).

Taki motyw przypomina nam romantycznych bohaterów z polskiej literatury, którzy po utracie ukochanej popełniali symboliczne samobójstwo (w tym wypadku można mówić o śmierci reżysera w Mateo) i przyjmowali nowe imię, które symbolizowało ich zmianę osobowości. Ci męczennicy swojej epoki ostatecznie przegrywali. Czy u Almodóvara przegrał również Mateo?

Myślę, że znając kontekst “Przerwanych objęć” i znając też samego Almodóvara – tworzy nam się obraz bohatera-reżysera, który nie może ostatecznie ponieść klęski. Który widzi i doświadcza więcej, a kino (w tym mistycznym znaczeniu) jest wartością potężną i nieśmiertelną.

“Przerwane objęcia” to (jak już wspomniałem) nie jest kino wielkie i wybitne. Jednak, jak to w przypadku Almodóvara bywa, warte zobaczenia.