Marsel

Predators

Marsel — Wed, 21 Jul 2010 11:57:30 +0000

Tak, należę do tych, którzy jarają się postacią Predatora – międzygalaktycznego łowcy, który nieustannie organizuje sobie łowy, żeby dowodzić swojej siły, sprytu i umiejętności walki. To przez to właśnie wyprawa Arnold Schwarzeneggera do dżungli zakończyła się kiedyś mazaniem się w błocie (1987).

Wskrzeszenie

Po dwóch, niezwykle słabych częściach “Alien vs Predator” było źle. Było naprawdę źle. Dlatego, kiedy usłyszałem, że powstaje nowa część, która ma powrócić do korzeni. Producentem Robert Rodriguez, reżyserem Nimród Antal (ten od węgierskich “Kontrolerów”) a główną rolę zagra Adrien Brody – moje zainteresowanie zostało wyraźnie pobudzone. Czy było warto?

Powrót do korzeni

Znów mamy dżunglę. Znów mamy latające pułapki z grubych pni drzew. Jednak jest inaczej, bo tym razem nie jesteśmy na ziemi, ale na obcej planecie (prawdopodobnie należącej do Predatorów). To tutaj mamy potężny rezerwat, w których odbywają się łowy. Naprzeciw siebie staje kilku przypadkowo dobranych (lecz brutalnych i bezwzględnych) zabójców i Predator. Zanim dojdzie do konfrontacji obie strony zaczynają się poznawać, a Predator ma w tej sytuacji uprzywilejowaną pozycję.

Plusy?

Bardzo dobra gra Adriena Brody’ego, który z sukcesem zmierzył się z postacią stworzoną przez Schwarzeneggera w pierwszej części (porównanie celowe, bo ten film wielokrotnie wraca do początku serii). Nawet głos Adrien’a robi wrażenia i nie zastanawiamy się choćby przez moment, czy mamy do czynienia z pianistą czy żołnierzem-najemnikiem.

Powroty do pierwszych części serii mogą być pułapką, jednak w tym przypadku wyszły filmowi na dobre – jak np. cena walki Hanzo, który staje naprzeciw Predatora z mieczem samurajskim aż pcha do głowy scenę, kiedy w pierwszej części Indianin Billy staje naprzeciw Predatora uzbrojony tylko w nóż. Walka Hanzo jest jednak wiarygodna i zrobiona realistycznie, czym broni się przed zarzutami o brak pomysłowości i wtórność.

Minusy?

To mało wyrazista grupa bohaterów. Poza Brodym reszta prezentuje się poniżej poziomu, który pociągnąłby ten film wyżej. To także rola Laurence Fishburne, która skończyła się zanim zdążyliśmy się do niej przyzwyczaić i ją w pełni ogarnąć.
Mimo że film broni się przed zarzutami o bezmyślną wtórność i jest zdecydowanie lepszy od dwóch ostatnich produkcji o Predatorach – wiele mu brakuje i z takim uczuciem można zakończyć jego oglądanie. Oczywiście – to film fantastyczny, z efektami, więc nie można oczekiwać i spodziewać się zbyt wiele, jednak mnie to nie przekonuje. Dlatego poproszę o część kolejną, koniecznie z Adrien’em Brody’m i z nową ekipą, która wraz z nim stawi czoła Predatorom w jeszcze bardziej pasjonującej dla oka walce.

Byczenie w Kiekrzu

Marsel — Sun, 18 Jul 2010 20:34:06 +0000

Wysoka temperatura (podobno czasami cieplej niż w Grecji) nie zachęciła mnie do dalekich wycieczek i tym razem część urlopu spędziłem poza miastem – bycząc się nad jeziorem w Kiekrzu. Wypocząłem, ręce przez kilka dni odzwyczaiły się od klawiatury laptopa oraz trochę pofociłem. Stad też dzielę się wakacyjnym nastrojem i kilkoma zdjęciami.

A na koniec kilka nut w temacie obecnego nastroju:

Streetart z okolic Norwida

Marsel — Tue, 13 Jul 2010 09:48:07 +0000

Dawno mnie tu nie było. Jest gorąco, ludziom się niczego nie chce. Nawet Mistrzostwa Świata były jakieś takie popieprzone. Nie opuszcza mnie wrażenie ciągle pojawiających się anomalii – pogodowych, historycznych czy społecznych. Ale nie ważne. Dzisiaj kilka fotek z okolic ulicy Norwida. Most, którym przejeżdża każdy korzystający z poznańskiej PST.

Streetart z Baixa Chiado (3/3)

Marsel — Sat, 29 May 2010 09:30:58 +0000

Dzisiaj ostatni już raz oglądamy streetart z lizbońskiej dzielnicy Baixa. Tym razem happening obrazujący siedem grzechów głównych.

Proszę sobie przyporządkować: pychę, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, gniew i lenistwo.

Streetart z Baixa Chiado (2/3)

Marsel — Fri, 28 May 2010 05:00:23 +0000

Tym razem przyjrzymy się streetartowi szablonowemu i vlepom. Będzie kot, będzie Woody Allen na tle katedry. Będzie wiele innych, fajnych motywów z małych uliczek w Baixi…

Szablony

Vlepy

Graffiti

Jutro Siedem.

Streetart z Baixa Chiado (1/3)

Marsel — Thu, 27 May 2010 09:48:03 +0000

Zwiedzanie Baixa Chiado przyniosło mi również atrakcje i w tym temacie. Klimat wąskich uliczek, którymi wspinanie się wynosiło ponad budynki i pozwalało na zobaczenie panoramy pełnej dachów. Im bardziej zapuszczasz się w uliczki nienawiedzane przez przewodnikowych turystów, tym bardziej jesteś w stanie dotknąć prawdziwego lizbońskiego życia codziennego. Dzisiaj streetart wizualnie wypieszczony.

Jutro streetart szablonowy. Pojutrze – Siedem grzechów głównych.

Baixa Chiado

Baixa Chiado w dzień (Portugalia)

Marsel — Fri, 21 May 2010 05:00:57 +0000

Mogliśmy podziwiać Baixa Chiado nocą, teraz przyjrzyjmy się tej dzielnicy w dzień. Na szczególną uwagę zasługuje zabytkowa winda Santa Justa, która łączy dwie dzielnice miasta: Baixa Chiado i Bairro Alto.

Powoli zbliżamy się do końca portugalskiego tygodnia na tym blogu. Z pewnością pojawi się jeszcze wpis dokumentujący stadiony Benfiki i Sportingu Lizbona, a także dzielnicę Olivais Norte w dzień. Mam jeszcze sporo ciekawego streetartu, dla którego również znajdzie się miejsce.

Lizbona nocą (Baixa Chiado / Olivais Norte)

Marsel — Thu, 20 May 2010 05:00:19 +0000

Zwiedzanie Lizbony rozpoczynamy od nocnych spacerów ze statywem na ramieniu. Poniżej zdjęcia ze starej i urokliwej dzielnicy Baixa Chiado, dzięki której można poznać smak tej bardziej wiekowej Portugalii i uciec od centrów handlowych i fast foodów. Po Baixy – dwa zdjęcia zrobione w dzielnicy Olivais Norte, a konkretnie gotykowej zabudowie stacji metra. Enjoy!

Baixa Chiado – stare miasto

Olivais Norte – stacja metra

Jutro Baixa Chiado w promieniach słońca.

Palácio da Pena (Portugalia)

Marsel — Wed, 19 May 2010 05:00:08 +0000

Mamy za sobą Cabo da Rocę i mamy Castelo dos Mouros, naprzeciw którego widzimy Pałac Pena. Nadal mamy spacer w chmurach. Nadal mamy potężną wilgotność i deszcz, które czasami skropliły się na obiektywie. Pałac jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO i listę jednych z siedmiu cudów Portugalii. To może za wiele nie mówić, więc napisze inaczej – Palácio da Pena to niezwykłe połączenie architektury w stylu neogotyckim, islamskim oraz neorenesansowym. Zobaczcie sami.

Dookoła Pałacu rozciąga się ponad 200 hektarowy Park Pena, który również był stylizowany egzotycznie. Dlatego też znajdziemy tam drzewa z Chin, Ameryki Południowej, Australii czy też Nowej Zelandii. Cała roślinność prezentuje się imponująco.

Sam Pałac potrafi zachwycić spójnością tak wielu stylów architektonicznych. Spacer w chmurach dodawał mu uroku i mistycyzmu.

Od jutra zwiedzamy Lizbonę.

Castelo dos Mouros (Portugalia)

Marsel — Tue, 18 May 2010 05:00:27 +0000

Jeżeli uda nam się dotrzeć do Cabo da Roca – dobrze odwiedzić Sintrę. To małe miasteczko, w którym możemy odwiedzić wiele ciekawych miejsc. Jednym z takich miejsc jest Zamek Maurów – miejsce niezwykłe z wielu powodów.

W Zamku Maurów urzekły mnie dwie rzeczy. Pierwszą jest niesamowita przyroda, która z uwagi na wysoką wilgotność charakteryzuje się sporym bogactwem i tworzy baśniowe pejzaże.

Na ostatnim ze zdjęć – dąb korkowy, który w Portugalii jest wykorzystywany do produkcji korków do win.

Drugą rzeczą, która mnie urzekła był fakt, że sam zamek znajduje się… w chmurach. Przez to właśnie atmosfera, która na nim panuje, pełna jest mistycyzmu i grozy.

Urokliwe, prawda?

Cabo da Roca (Portugalia)

Marsel — Mon, 17 May 2010 05:00:41 +0000

Relację z wyjazdu do Portugalii rozpoczynam od najbardziej urzekającego miejsca, które widziałem. Cabo da Roca – przylądek położony na Półwyspie Iberyjskim na terenie Portugalii, który jest najdalej wysuniętym punktem Europy na zachód.

Miałem o tyle sporo szczęścia, że trafiłem na doskonałą pogodę. Dzięki temu na zdjęciach można podziwiać kolorystykę tego niesamowitego miejsca w pełnej gamie barw.

Chyba nie muszę nikogo przekonywać, że to miejsce powinno się znaleźć na górze listy “do odwiedzenia”, kiedy tylko pojawimy się w Portugalii…

Lech Poznań Mistrzem Polski!

Marsel — Sun, 16 May 2010 11:00:38 +0000

Dawno nie było wpisu o piłce nożnej. Tym razem wpis głównie fotograficzny – dokumentacja tego, co wczoraj wydarzyło się na Starym Mieście. Po niespodziewanej końcówce sezonu Lech Poznań po siedemnastu latach zdobył Mistrzostwo Polski. W sercu miasta pojawiło się kilkadziesiąt tysięcy osób, które pojawiły się, żeby uczcić ten moment.

Poniżej kilkanaście fotek z tego wydarzenia.

A przez najbliższe dwa tygodnie na blogu zrobi się bardzo portugalsko. Już od jutra rana zaczną się pojawiać fotorelacje z przepięknych miejsc, które udało mi się odwiedzić i sfotografować w ciągu ostatnich kilku dni, które miałem przyjemność spędzić w najdalej wysuniętym na zachód państwie Europy.

Warpaint – Warpaint [psychedelic, indie, female vocalists, shoegaze, ethereal]

Marsel — Fri, 07 May 2010 11:00:36 +0000

Dałem się uwieść. Komu? Emily Kokal, Theresie Wayman, Jenny Lindberg i Josh’owi Klinghofferowi, wspólnie tworzących zespół Warpaint. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy na Last.fm genialny kawałek “Billie Holiday” odsłuchano zaledwie 62 394 razy a sam Warpaint zaliczył tylko 334 110 odtworzeń. Dojrzały, wibrujący dźwięk i lekkie wokale. Ja jestem zatopiony.

Lekka, nieco psychodeliczna muzyka tego kwartetu to kopalnia nowych ulubionych utworów, do których chętnie się wraca nie tylko jesienną porą.

I know that´s you´re not that you´re not here
Subtles lost without you
I hope that you find all there is that
You want is inside you now

I know that
You´re not here
I wonder where you are

W Warpaint można się wtopić. Symptomy ethereal pozwalają się w pełni oddać klimatycznemu, gitarowemu tłu. Kobiecy, czasami słabo zrozumiały wokal, niesie nas w kierunkach darkwave i ambientu. Najlepszy (moim zdaniem) kawałek to “Billie Holiday”, który nie tylko szybko zapada w pamięci, ale i głucho uderza w muzyczne skojarzenia.

I´ll break your heart
To keep you far from where
All dangers start
And atmosphere
Gets crazy light
Where every breath transpires
And to a star
Space stars come about you

Kwartet istnieje od 2006 roku i na razie ma w dorobku tylko jedną Epkę (Exquisite Corpse) oraz płytę z demówkami, które za darmo można ściągnąć tutaj.

“Billie Holiday”

“Beetles”

“Stars”

“Elephants”

Streetart z Kazimierza

Marsel — Fri, 07 May 2010 03:00:01 +0000

Nie można odwiedzić Krakowa i nie zobaczyć Kazimierza. Zdjęcia z samego Kazimierza jeszcze tu się pojawią. Dzisiaj o tym, co dało się znaleźć pomiędzy kolejnymi zachwytami dzielnicą, która bardziej przypomina Paryż niż Kraków.

Streetart z ulicy Krakowskiej w Krakowie

Marsel — Thu, 06 May 2010 05:00:14 +0000

Będzie szpieg z krainy deszczowców. Będzie też i spieprzaj dziadu. Kilka udokumentowanych streetartów z ulicy Krakowskiej w Krakowie.

Auschwitz II Birkenau

Marsel — Wed, 05 May 2010 05:00:34 +0000

Te zdjęcia tego kontynuacja poprzedniego wpisu. Zdjęcia z obozu śmierci Auschwitz II (Birkenau), w którym zginęło ponad milion osób. To, co uderza tu najbardziej, to perfidia oprawców. Wprowadzając swoje ofiary do komór gazowych (przypominających sale z prysznicami) do samego końca próbowali im wmówić, że to dla zachowania higieny. Wszystko w obawie przed ewentualną paniką.

Po to się pamięta o takich wydarzeniach, żeby się nigdy więcej nie miały miejsca.

Auschwitz I

Marsel — Sun, 02 May 2010 03:26:32 +0000

Tym razem majówka nie była tak rekreacyjna, jak przed rokiem. Tym razem przyszła pora na coś zupełnie odmiennego – nabranie pokory wobec miejsca i czasu, w którym się żyje. 70 lat temu, 20 maja, do Auschwitz I przywieziono pierwsze trzydzieści osób – przestępców kryminalnych narodowości niemieckiej. To oni później mieli za zadanie nadzorowanie prawdziwych ofiar tego miejsca.

Ludzie, którzy jeszcze kilka lat wcześniej mieli rodziny, pracę i normalne życie nagle trafili do obozów zakłady. Oznaczało to dla nich maksymalnie trzy miesiące życia. Spora część z nich (uznawana za niezdolną do pracy) była zabijana tuż po przywiezieniu do obozu, na oczach swojej rodziny.

Auschwitz I to pierwszy obóz, głównie pracy przymusowej, pełniący również funkcję centrum zarządzającego dla całego kompleksu – Auschwitz I, Auschwitz II Birkenau oraz Auschwitz III Monowitz.

Podsumowanie muzyczne ostatnich tygodni

Marsel — Wed, 28 Apr 2010 17:46:16 +0000

No dobrze, dawno tu nie było o muzyce, więc pora wrzucić przerywnik w dokumentacji streetartu. A w muzyce ostatnio wydarzyło się sporo. Tradycyjnie – nie tylko o tym, co najnowsze, ale i o tym, co dopiero teraz zostało odkryte.

Crystal Castles – Crystal Castles (2010)

Zacznijmy od wieści niezwykle mnie cieszącej – Crystal Castles wydało nowy album. Ten, kto uległ tej 8-bitowej electronice przy debiutanckiej płycie sprzed roku – ma się z czego cieszyć. Alice i Ethan powracają z ciekawym materiałem. Poniżej fan-made-video do najnowszego singla.

CocoRosie – Lemonade

Jak to przewrotnie określił mój dobry znajomy – “CocoRosie nagrywały do tej pory w wiekszości same pierdolety, ale ta płyta jest zacna”. Trudno mi się z tym nie zgodzić, a nawet podpisuję się pod tym obiema rękoma. Lemoniada mnie urzekła.

Zola Jesus – Last Day

Nie wiem, jak Zola mogła umknąć do tej pory mojej uwadze. Może dopiero teraz wpadłem na nią z uwagi na ciągoty w kiertunu Lo-Fi. Dużo o niej nie wiem poza tym, że jej tory muzyczne zbiegły się z Jamie’m Stewartem z Xiu Xiu (projekt: Former Ghost). Muzyka, jak z głębokiego i niepokojącego snu. Poniżej fan-made-video, a w peesie tylko dodam, że Zola Jesus będzie w sierpniu suportować Fever Ray w Berlinie. Mniam.

Xiu Xiu – Grey death

A jeśli już o Jamie’m to nie można nie wspomnieć o jego nowej płytce z Xiu Xiu. Jeszcze w tym roku będzie można się z nią zapoznać podczas koncertów w Polsce. Dla tych, którzy Jamie’go nie kojarzą, powiem tylko – eksperymentalna muzyka z głęboko osobistą liryką. Tego Pana uwielbiam.

Bonnie “Prince” Billy – Lullaby

W tym przypadku powiem tylko tyle – kto lubi alt-country? Ja również nie przepadam, ale tym kawałkiem Bonnie “Prince” Billy rozwalił mnie doszczętnie.

Junior Boys – No Kinda Man

Indie. Pop. Elektronika. Słuchając “No kinda man” mam przed oczami bohatera filmu Lyncha, który siedzi w motelowym pokoju, ze szklanką czystej whisky z lodem. Rarytas.

Reszta będzie. Niebawem, w najbliższej przyszłości. Wkrótce.

Zakamarki za Głogowską / Hetmańską

Marsel — Wed, 28 Apr 2010 05:00:26 +0000

Każdy Poznaniak zna to skrzyżowanie. Jednak czy każdy Poznaniak widział kilka streetartów, które się tam chowają?

Fashion Victims Front na Hetmańskiej

Marsel — Sat, 24 Apr 2010 05:00:31 +0000

Dzisiaj jeden z moich ulubionych streetartów w Poznaniu – Fashion Victims Front na Hetmańskiej. W zbliżeniach i całościowo.